Mapka trasy przejazdu, zapis z rejestratora GPS

Tags: Błażków, Krzeszów, Lubawka
]]> http://www.zdzislaw.petkowicz.pl/2011/10/do-krzeszowa-i-lubawki/feed/ 0 http://www.zdzislaw.petkowicz.pl/2011/10/do-krzeszowa-i-lubawki/ http://feedproxy.google.com/~r/zpetkowicz/~3/4TbT-9jzqmg/ http://www.zdzislaw.petkowicz.pl/2011/09/do-gross-rosen/#comments Fri, 30 Sep 2011 20:50:17 +0000 admin http://www.zdzislaw.petkowicz.pl/?p=1397 Tego roku jak lato było dość kapryśne to wrzesień obdarował piękną pogodą. Często jeżdżę rowerem, ale tym razem postanowiłem odbyć wycieczkę nieco dłuższą, a że nie lubię  jeździć tam i z powrotem tą samą drogą obmyśliłem sobie trasę w formie pętli. Wyjazd oczywiście z Bolkowa i tak po kolei przez miejscowości Świny, Kwietniki, Groblę, dalej jest ciekawy “łącznik” szlakiem pieszym leśnym duktem do wsi, a raczej osady Śiedmica, następnie przez Paszowice i drogą w kierunku Myśliborza. Dalej drogą Jawor – Myślibórz do Jawora przejazdem koło ośrodka wypoczynku nad zalewem na Jaworniku. Przejazd ulicami Jawora z wykonaniem “rundy” w Rynku, który po ostatnim i to już kolejnym remoncie płyty nawet ładnie się prezentuje, ale największego uroku dodaje Ratusz.  Dalej udałem się w kierunku wsi Niedaszów. Ten odcinek trasy wymaga dość sporej ostrożności z powodu znacznego ruchu pojazdów, szczególnie dużych ciężarówek potocznie nazywanych tirami nie wiem dlaczego, gdyż TIR to stowarzyszenie przewoźników i wielkość  samochodu nie ma znaczenia, ale tak się przyjęło i chyba pozostanie. Trasa moja dalej przebiegła przez wsie Niedaszów do Rogorznicy i do byłego obozu koncentracyjnego  Gross Rosen. Byłem tu wielokrotnie przy okazjach obchodów uroczystości związanych z martyrologią, więc odbyłem krótki spacer, a bardziej przejazd rowerem alejkami zatrzymując się przy miejscach pamięci. Następnie udałem się w drogę powrotną przez wsie Kostrza, Borów, Roztoka, Kłaczyna i nieopodal byłej filii obozu Gross Rosen na G.Ryszarda w Bolkowie. Fotki w galerii nie są zbytnią rewelacją, gdyż były wykonane tylko telefonem  komórkowym, a wszystko z dość prozaicznego powodu, że zapomniałem wziąć ze sobą aparatu. Objazd trasy zajął oczywiście jak bywa rowerem kilka godzin, a pokonana droga w/g zapisu GPS to 60 km.

Mapka trasy przejazdu  z zapisu GPS.

Mapka trasy.

Mapka trasy przejazdu

Modele łodzi klasy FSR pomimo, że to tylko modele, ale robią wrażenie zwrotnością, rozwijanymi prędkościami no i dźwiękiem pracujących silników. Byłem  tam przez kilka godzin, gdyż było na co popatrzeć.  Zaobserwowałem,  że i w tej dziedzinie modelarstwa jako napędy  dołączyły również silniki benzynowe, a tym samym ślizgają się modele  o większych pojemnościach silników bo ponad 30cm. Modele z takim napędem pomimo mocniejszych silników, większych gabarytów i masie to mniej hałasują, a prędkości jednak jakby miały mniejsze niż “pszczółki” na metanol.

Kliknij link  obejrzysz krótki filmik z zawodówFilmik z zawodów

mapka trasy przejazdu

Dzień pierwszy

To kolejna moja wycieczka na Podhale, lecz tym razem z zamiarem pójścia w Tatry. Po prawie dziewięciogodzinnej podróży autobusem PKS przez Wrocław, Opole, Katowice, Kraków jestem w Zakopanem. Dzisiaj  nie ma mowy o wyjściu w góry, gdyż jest już popołudnie, więc postanowiłem odbyć spacer po mieście przed dotarciem do znajomych od wielu lat górali, gdzie mam zanocować. Ostatnio byłem w tej okolicy trzy lata temu. Zakopane zmienia się, ale głównie na obrzeżach miasta, powstają nowe zabudowania jak przysłowiowe grzyby po deszczu. W moim odczuciu pozytywnym jest to, że nowe domy budowane są jak dawniej z drewna tylko  ich wygląd chociaż w tzw. stylu góralskim to często w formie bardziej dworków z przepychem co może  świadczyć, że inwestorami są ludzie z tzw. sfery „nowobogackich” często etnicznie mające raczej mało wspólnego z tym regionem poza tym, że będą mieli swoje wille w Zakopanem. Spacerując po Centrum widać, że Krupówki nadal tętnią handlem towarami regionalnymi, ale w większości jednak produktami mającymi niewiele lub nic wspólnego z górami. Plastikowe zabaweczki dla dzieci, jakieś piszczałki, trąbki itp. pochodzenia bardziej z dalekiego wschodu niż wytwory lokalne. Przeszedłem się częścią Zakopanego gdzie zabudowa starsza i tutaj dość smutne odczucie, gdyż stare drewniane budynki nie są remontowane. Myślę, że powodem jest fakt, że zbyt wiele ich uznano przez władze lokalne  jako zabytkowe. Moje ocena, że łatwiej było uznać jak zabytki i zwiesić na budynku tabliczkę, że chata zabytkowa, ale tego następstwem są spore problemy dla właścicieli.  Remonty ze względu na dodatkowe procedury i pozwolenia od konserwatora zabytków często  sprawiają, że taki budynek prędzej rozpadnie się niż zostanie odremontowany, chociażby  ze względu na zawyżone wymogi, a za tym idące wyższe koszty  remontu. Chciałbym się mylić, ale czas to pokaże. Tyle moich odczuć. Przed wieczorem dotarłem do wsi Sierockie, gdzie zamieszkuje znana mi od wielu lat miła rodzina górali. Zawsze tu powracam z sentymentem,  znałem seniorów tego domu, dziś  pozostali tylko w pamięci, gdyż są w wieczności, a dom zamieszkuje następne pokolenie rodu. Pomimo, że to początek roboczego tygodnia to miłe spotkanie rozmowa do późnych godzin nocnych, aż było mi trochę głupio, gdy gospodarz domu rano musiał udać się do pracy do Zakopanego, ja natomiast na łazikowanie w Tatry, ale chyba na tym polega też znana góralska gościnność.

mapka i trasa

Dzień drugi

Około godziny dziewiątej jestem w Zakopanem. Wymarsz w góry rozpocząłem w Kuźnicach  dojazdem Busem za trzy złocisze. Zamiarem i planem jest dojść do schroniska Murowaniec i z powrotem. Za trasę wycieczki obrałem szlak niebieski przez Boczań, Wysokie i Skupniowy Upłaz. Szlak początkowo wiedzie lasem smrekowym (świerkowym) następnie grzbietem Skupniowego Upłazu. Stąd można podziwiać piękno gór, szczególnie przy pogodzie i przejrzystości powietrza jakie są w tym dniu. Przepiękne krajobrazy od pobliskich grani skalnych po na północy okoliczne wioski ich zabudowania na stokach i oddalone Gorce. Na ile mi się to udało  utrwaliłem te wrażenia na fotkach, niektóre z nich umieściłem w galerii poniżej. Po kilku godzinach marszu dotarłem do schroniska Murowaniec. Tutaj chwila odpoczynku i mały posiłek. W górach jest jeszcze dużo śniegu co sprawia, że niektóre szlaki są dostępne wyłącznie z odpowiednim ekwipunkiem, ale bez takiego można dotrzeć do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Po pół godzinnym marszu szlakiem miejscami na odcinkach kilkudziesięciu metrów trzeba było pokonywać trochę grzęznąc w już rozmiękniętym śniegu. Wszystko to jednak zostało wynagrodzone pięknymi widokami gór w scenerii zimy i wiosny. Widoki zapierające dech w piersiach i jak tu nie kochać góry. Należało zatrzymać się tu na dłuższą chwilę by nasycić wzrok. Miejsce to na tyle jest urokliwe, że miałem okazję obserwować sesję fotograficzną Młodej Pary. Niesamowitym widokiem było to gdy oboje z plecaków wyjęli ubiory ślubne, by pozować do zdjęć, również dodatkowo poproszeni przez przebywającą tutaj grupę turystów do wspólnego zadjęcia.  Takie chwile na pewno pozostaną w ich pamięci i tej grupy. Czas w drogę powrotną, tym razem mijam obok schr. Murowaniec  idąc częściowo  szlakiem niebieskim, by po dojściu do Przełęczy Między Kopami dalej w dół już pójść szlakiem żółtym  w Dolinę Jaworzynka. W dolinie można obejrzeć zabytkowe szałasy pozostałe po czasach gdy w Tatrach odbywał się wypas owiec. Szlak wiedzie od Przełęczy początkowo dość ostro w dół co wymaga znacznej ostrożności, dalej łagodnie wręcz spacerowo do Kuźnic i dalej do Zakopanego. Do odjazdu Busa do wsi Sierockie mam trochę czasu więc ponownie odbywam spacer po Zakopanem , lecz tym razem w inne okolice by min. “przywitać się” z Sabałą na pomniku u zbiegu ulic W.Zamojskiego i T.Chałubińskiego.

mapka i trasa

mapka i trasa

Dzień trzeci

Kolejny dzień i zaplanowana wycieczka w masyw i Park Narodowy z Babią Górą. W okolicy dworca  kolejowego przypadkowo spotykam dobrego znajomego sprzed lat Bronisława i mówię o zamiarach wycieczki. Otrzymuję kilka ciekawych informacji nt. jak tam dojechać. Tak  składa się, że on pochodzi z Chochołowa więc jedziemy jednym Busem, Bronek do domu w Chochołowie ja do Czarnego Dunajca. Dalej  pojadę kolejnym Busem do Zubrzycy Górnej. Stąd już z przysłowiowego „buta” dalej. W Zubrzycy nie szukałem szlaków turystycznych, więc idę drogą na Przełęcz Krowiarka po drodze wstępuję na krótko by  chociażby „po łebkach” zwiedzić Muzeum w Zubrzycy Górnej i dalej na przełęcz. Na Babią Górą można dojść z różnych stron,  ja pójdę czerwony szlakiem. Czerwony szlak to Główny Szlak Beskidzki, który wiedzie od Ustronia do Wołosatego w Bieszczadach i jest najdłuższym szlakiem turystyczny w polskich górach ma długość 519 km. Dotarłem w końcu na Przełęcz, tutaj chwila odpoczynku, mały posiłek i dalej na szlak. Szlak prowadzi dość ostro pod górę lasem miejscami po schodach ułożonych z kamieni i belek. W moim odczuciu dość trudny i męczący, tak  jest do szczytu Sokolica.  Dalej to już szlak bardziej urozmaicony, gdyż są ostre podejścia, ale i łagodniejsze odcinki, którymi idąc można odpoczywać. Idąc od Sokolicy poprzez Kępę szlak prowadzi “kosówką” co pozwala na podziwianie widoków, szczególnie przy pogodzie jaką miałem również tego  dnia było na co popatrzeć. W oddali panorama Tatr, w dole Słowacja i Jezioro Orawskie. W czasie marszu może być trochę irytujące, gdy idąc  i przed sobą na horyzoncie  widzimy szczyt co sprawia wrażenie,  że to już cel wędrówki, gdy nagłe okazuje się, że to jeden ze szczytów pośrednich i trzeba wspinać się dalej, gdy dochodzimy do kolejnego kopca i znowu mały zawód, bo niestety ale trzeba dalej iść. Na pewno nie ma się tego wrażenia, gdy wchodzi się na Babią Górę kolejny raz i znajomością szlaku. Szedłem tędy pierwszy raz może dlatego tak to odczuwałem. Na pewno po Gówniaku jest Diablak, czyli Babia Góra. Dotarłem, jestem na Diablaku około godziny szesnastej. Na dzisiaj pozostanie tylko dojście do schroniska Markowe Szczawiny. Do wieczora jest sporo czasu, więc można kilka razy przepatrzeć okolicę. Widoki piękne, pogoda również, pozbawiać się tych chwil byłoby nawet nie na miejscu. Przecież nie po to wspinamy się przez kilka godzin na szczyt, by po kilku minutach iść dalej lub wracać. Czas nasycić oczy i duszę. Zejście do schroniska to już będą bardziej minuty niż godziny marszu.  Schodzenie w dół też okazało się niezbyt łatwe, bo miejscami bardziej stromo po kamieniach, miejscami błoto z topniejącego śniegu, miejscami gorsze niż było wchodzenie.   Do wieczora jest dużo czasu, więc należy bardziej zachować bezpieczeństwo, gdyż ruch w górach raczej mały i o pomoc byłoby trudniej.  Idę powoli  robiąc przerwy na podziwianie krajobrazów. Dotarłem do schroniska Markowe Szczawiny. Z tego co wiem z przewodników, że przez wiele lat to schronisko było nie czynne, ale obecnie po remoncie jest warte odwiedzenia i zatrzymania się na odpoczynek, posiłek  czy nocleg. Ceny przystępne, dla przykładu podam, że nocleg na tzw. „zbiorówce” ze zniżka dla PTTK wyniósł za dobę niespełna 21 zł. A dlaczego na sali wieloosobowej, bo przecież gdzie jak  nie  na takiej sali można wymienić się doświadczeniami ze szlaków turystyczny i zawarcie nowych podróżniczych znajomości.  Sale wieloosobowe są tutaj nie aż tak wielo, bo na cztery osoby. Wiem, że w innych schroniskach bywają nawet na kilkanaście łóżek.

mapka i trasa

Dzień czwarty

Dzisiaj zamierzam odwiedzić Suchą Beskidzką, by tam pójść na Zamek i znaną z „Pani Twardowskiej” A.Mickiewicza Karczmę Rzym, a następnie pojechać do Krakowa i dalej do domu.  Tym bardziej, że w górach nastąpiło załamanie pogody. W nocy mocno popadało, a poranek schronisko powitał spowite we mgle. W dalszą drogę pomaszerowałem szlakiem żółtym do Zawoji. Chwilami pada deszcz  pogoda paskudna. Gdy doszedłem do granic Parku babiogórskiego Markowa PKS  tak złożyło się, że będzie Bus do Krakowa, więc przez Suchą tylko przejechałem i przez okno tylko widząc mijany Zamek i ową Karczmę. Następnie po zajechaniu do Krakowa na Dworcu PKS również dość przypadkowy traf, gdy okazało się, że po kilku minutach jest kolejny transport i w dodatku bezpośredni do Bolkowa, więc nic innego nie wypadało jak finalizować ten wyjazd i wycieczkę.

mapka i trasa

mapka trasy jednego z objazdów “dookoła komina”