Kto jest za to odpowiedzialny?

Zastanów się, kto jest odpowiedzialny za taką sytuację. „No kto ma być odpowiedzialny? Przecież to nie moja wina, że mam takich, a nie innych znajomych”- pewnie zaczniesz się tłumaczyć. Spójrz prawdzie w oczy – nie jesteś skazany na towarzystwo tych osób. Masz masę możliwości, bo życie to jedna wielka układanka, którą to Ty w znacznej części tworzysz. Chcesz zacząć podróżować, realizować swoje projekty, ale nie masz z kim? Zacznij sam.
 

 
Mówienie, że nie masz ciekawych znajomych, którzy „coś robią”- to tylko wymówka. Tak jest wygodniej, bo zamiast zacząć działać, możesz zasłaniać się brakiem odpowiednich ludzi. To podejście “na lenia”, ponieważ oczekujesz, że ktoś inny weźmie na swoje barki odpowiedzialność i coś zorganizuje – a to błąd.

Dam Wam taki prosty przykład. Mam kolegę, który bardzo chce pojechać autostopem. Mocno tego pragnie, ciągle „wizualizuje”, ale biedny nie ma z kim wyruszyć. Cóż za durna wymówka. Zamiast wziąć mapę, zaplanować trasę i zacząć realizować plan, to on siedzi i czeka, aż przypadkiem znajdzie się ktoś, kto wszystko przygotuje, a on tylko ze smakiem to skonsumuje.

Coś z mojego życia – chciałem spróbować jazdy autostopem (tak, znów autostop, bo to dobry przykład jest), ale za bardzo nie miałem z kim. Podjąłem jednak decyzję i kiedyś stanąłem sam na wylotówce z Krakowa. Kilka godzin później byłem w Warszawie. Zrobiłem pierwszy krok, którym podzieliłem się z innymi. Później cała masa znajomych zaczęła jeździć stopem i spełniać swoje marzenia o podróżach. W dodatku, to były osoby, po których w życiu bym się czegoś takiego nie spodziewał.

Inny przykład – rok temu biegłem w maratonie tylko z jednym kolegą. Fotki z biegu wrzuciłem na Facebooka, opowiadałem znajomym, jakie to niesamowite uczucia pokonać ten królewski dystans. Jaki tego efekt? W tym roku pobiegliśmy w 12 osób, a na jesień szykuje się biegowa rewolucja. Wszystko od jednej mojej małej decyzji i ruchu w kierunku jej realizacji.

Kiedyś zapragnąłem pomieszkać w USA. Rzuciłem informacje po znajomych, ale jakoś nikt się nie do tego ganrął. „Trudno się mówi” – powiedziałem sam do siebie i wypełniłem wniosek wizowy. Do USA pojechałem sam i nie żałuję tej decyzji. Teraz planuję kolejny wakacyjny trip i znów nie mam z kim go wykonać. Postanowiłem więc, że dołączę do jednego projektu i pojadę z grupą 30 osób z całej Europy.

Twórz własne rewolucje

Zobaczcie, że wszystkie idee i pomysły zaczynają się od decyzji i ruchu jednej osoby. To Ty masz być tą osobą. Nie czekaj, aż ktoś przygotuje wszystko za Ciebie. To Ty wyjdź z inicjatywą. Motorem wielkich wydarzeń w przeszłości były działania jednej osoby.
 

Nie musisz uruchamiać rewolucji na całym globie. Rozpocznij rewolucję w swoim otoczeniu. Tylko tak Ci się wydaje, że wokół Ciebie nie ma ciekawych osób. To Ty zrób pierwszy krok. Chcesz zacząć podróżować? Wyjedź gdzieś sam! Chcesz skoczyć na bungee? Spakuj plecak i jedź do miasta gdzie można skoczyć na linie. Przełam schemat, a potem podziel się tym z innymi. Pokazuj innym to, co robisz i zobaczysz, że prędzej czy później znajdą się osoby, które będą chciały żyć podobnie.

Nie uzależniaj swojego szczęścia od innych osób

Podobno kiedyś w Warszawie miał się odbyć zlot dziewic z całej Polski. Jedna zachorowała, a druga powiedziała, że sama to ona niepojedzie : D Zobaczcie, podobnie jest z niektórymi sytuacjami w życiu. Planujemy coś z drugą osobą, ona rezygnuje i nagle to my jesteśmy w czarnej dupie. Po paru takich sytuacjach postanowiłem nie uzależniać swojego szczęścia od innych osób, zawsze – cokolwiek robię, przygotowuję się na opcję, w której mogę zostać sam. Co ciekawe, gdy zacząłem budować ten obraz w głowie, to takie sytuacje przestały mieć miejsce.

Tutaj dochodzi jeszcze jedna kwestia – nie jesteś uzależniony od wszystkich ludzi. Nie musisz przebywać z wszystkimi, którzy marudzą, męczą i nie chcą nic robić. Na świecie jest 6 793 800 000 ludzi, a Ty ciągle mówisz, że wokół Ciebie nie ma ciekawych osób? Zacznij to zmieniać, bo to Ty musisz wyjść z inicjatywą. To Ty masz zapalić tłum!
 

 

Bądź zmianą, której oczekujesz od innych

Gdy przyjechałem do Krakowa na studia, to oprócz dwóch współlokatorek, z którymi wynajmowałem mieszkanie, nie znałem praktycznie nikogo. Zacząłem chodzić na slajdowiska o podróżach, na krakspoty i inne spotkania różnych ciekawych zapaleńców. Potem trafiłem do organizacji studenckiej i zacząłem się angażować w różne działania. Po prostu zacząłem coś robić.

Udzielaj się przy różnych projektach, szukaj różnych inicjatyw w Internecie. Żyjemy w takich czasach, że mamy ogrom możliwości – trzeba tylko ruszyć dupę. Nie masz z kim tego zrobić, to zrób to na początku sam. Opowiadaj innym osobom o tym, co kochasz, mów odważnie o swoich planach i realizuj je. Jeżeli będziesz przy tym wiarygodny, prawdziwy i będziesz miał namacalne dowody na to, co robisz, to uwierz mi – prędzej czy później wokół Ciebie pojawią się podobne osoby.

Pamiętaj, że wszyscy szaleńcy na początku byli sami, ale mieli ogromną determinacje, by coś zmienić. Zacznij budować swoje własne imperium. Przecież to Ty czytasz blogi rozwojowe i to Ty chcesz coś zmienić. Zacznij to robić i nie oczekuj, że ktoś inny Cię wyręczy. Najpierw zacznij zmieniać siebie samego, a potem zacznie się zmieniać Twoje otoczenie. Bądź zmianą, której oczekujesz od innych!

Kilka słów o fotkach: Pierwsza zrobiona którejś zimy w moim Ostrowcu, druga fotka to już Las Palmas na Gran Canarii, a trzecia to Boston widziany od strony zatoki. Trzy fotki z innych zakątków świata, każde inne i żadne niepasujące do tematu wpisu, ale jakoś miałem ochotę je dodać.

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Po co ta afera?

Powiem szczerze, że nie wiem, o co jest ta afera. Przeleciałem sobie po komentarzach na FB i większość mówi „obciach dla Polski. Co pomyśli zachód”. A co ma pomyśleć?
 

 
Nie wiem, czemu my – Polacy – mamy takie kompleksy w stosunku do Europy i zawsze porównujemy się do „Zachodu”. Gdy dostaliśmy możliwość organizowania Euro, sytuacja wyglądała tak samo – „ale to będzie ujma dla Polski”. Cokolwiek by się nie działo – zawsze sami siebie oceniamy jako tych gorszych – bo u nas nie ma dróg, bo w PKP brudno, krótko mówiąc – bo przyjedzie Europa i będzie wstyd. Doceńmy to, co mamy!

Gdziekolwiek bym nie pojechał, to tęsknie w jakimś stopniu za Polską. Pomieszkując prawie 4 miesiące w USA, nie było tygodnia, żebym nie leciał do polskiego sklepu po kiełbasę krakowską, będąc na zimnej Alasce, brakowało mi polskiego lata, a stojąc w korku w Indiach, z radością wspominałem ten na wjeździe do Warszawy od strony Janek. Polska jest piękna i ma wiele do pokazania. Nie ma się czego wstydzić.

Może nie mamy kilku tysięcy kilometrów autostrad, może nie mamy super szybkich pociągów, ale to wszystko powstaje i buduje się. Mamy za to coś innego – piękne Tatry, Puszczę Białowieską, Niesamowite Jeziora Mazurskie, gdzie żeglowanie to wspaniała przyjemność. Mogę wyjść ze swojego mieszkania w Krakowie, wsiąść w autobus i za kilka godzin siedzieć na szczycie, podziwiając widok, który zapiera dech w piersiach. Idąc tym tropem, mamy oscypki, mamy mleko od krowy, która je świeżą trawę, mogę jeszcze jechać do babci, wyrwać rzodkiewkę prosto z ziemi, opłukać pod kranem i od razu zjeść. Mamy to, czego ten wielki Zachód już się wyzbył i to trzeba docenić. Nie powinniśmy się wstydzić polskiej wsi, folkloru, bo to tylko my sobie ubzdruralismy, że to coś gorszego. To nas właśnie pozytywnie wyróżnia, można się tym chwalić i wypełnić serca zagranicznych turystów : )
 

Jaką Polskę Ty pokazujesz?

Tak naprawdę, od każdego z nas zależy, jak Polska jest postrzegana przez innych. Jeżeli sami zauważamy piękno, to potrafimy je pokazać innym. Pamiętacie Saki, którą poznałem w czasie podróży po Indiach? Spędziliśmy razem kilkanaście godzin w pociągu, wymieniliśmy kontaktem na Facebooku i od czasu do czasu pisaliśmy do siebie. Kiedyś Saki napisała, że wybiera się w podróż po Europie.

Oczywiście szybko zacząłem robić pozytywny PR i po paru mailach, linkach do zdjęć i filmów Saki zmieniła plany i przyjechała do Polski. Spędziła u mnie 5 dni. Przez ten czas opiekowałem się nią najlepiej jak potrafiłem, pokazałem jej Kraków i okolice, zarezerwowałem bilety lotnicze, nakarmiłem pierogami i bigosem, a nawet zabrałem na imprezę do swoich znajomych.I wiecie co? Rano po tej imprezie powiedziała, że w Polsce są cudowni ludzie, bo nie tylko są otwarci i przyjaźni, ale jeszcze w towarzystwie znalazły się osoby, które mówią po japońsku : ) Wspaniałe uczucie, gdy ktoś z Japonii mówi, że Polska jest piękna!

Idę ulicami Krakowa i zaczepia mnie jakaś dziewczyna z Turcji. Ma problemy z kupieniem biletu do Pragi. Mimo, że się śpieszę, to idę z nią na dworzec, czekam w kolejce, kupuje wszystko, czego ona potrzebuje, tłumaczę, z którego peronu odjeżdża i pokazuje jeszcze, gdzie może zrobić szybkie zakupy. Znów słyszę, że Polacy są bardzo pomocni.
 

 
Gdy rok temu przyjechały do mnie dwie dziewczyny z USA na coachsurfing, to również dałem z siebie wszystko, żeby zobaczyły to, co najlepsze. Siedząc w Fezie z grupką Marokańczyków podczas iftaru, opowiadam im o Polsce, pokazuję zdjęcia polskich gór na telefonie komórkowym. Chwilę później śpiewamy razem „Czerwone korale”, a oni wesoło wystukują rytm na bębnach. To od nas zależy, jak na nas patrzą!
 

Ale u nas jest źle!

Ktoś zaraz powie – ale jak ja mam pokazywać Polskę, jak idąc ulicą zaczepiają mnie żule, ktoś może mnie okraść, a w PKP trzeba siedzieć w toalecie (o ile ktoś już tam nie siedzi). Zgadza się – są dziury w drogach, są rzeczy, które trzeba poprawić, ale swoje problemy ma każdy kraj na świecie. Bezdomnych widziałem też w Orlando w USA, a w Paryżu nietrudno natknąć się na kloszardów. Każdy kraj ma swoje bolączki, nie ma idealnego miejsca na świecie.

Doceń to, co nasze

Siedzieliśmy sobie w kilkanaście osób przy tym ognisku nad Jeziorem Rożnowskim i rozmawialiśmy o Polsce. Doszliśmy do wniosku, że naprawdę mieszkamy w dobrym kraju. Przed nami rozlewał się ogromny zalew porośnięty dookoła drzewami. Możliwość bliskiego zetknięcia się z przyrodą to coś, czego co coraz trudniej doświadczyć. Polska jest piękna!

Co do Jarzębiny – jest śmiesznie i dobrze. To ma być piosenka stadionowa, wpadająca w ucho. To ma być taka piosenka, którą można nucić przy kuflu piwa. Stadion czy bar to nie miejsce na wyszukane teksty i wydaje mi się, że nikt z zagranicy nie będzie zagłębiał się w słowa piosenki. Wszyscy płaczą o coś, o czym za chwilę nikt nie będzie pamiętał.

Jeżeli postrzegasz Polskę tylko przez pryzmat dziurawych dróg, słabego PKP i „wiochy”, to powinieneś coś zmienić. Doceń to, co masz!

Co do fotek – wykonałem wszystkie sam w okolicach swojego Ostrowca Świętokrzyskiego. I nie jest to piękne?

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Zwycięzcy!

Na początek pamiątkowa fotka zwycięzców. Brakuje na niej jeszcze Bartka i Kuby bo urwali się wcześniej, ale Panowie – dziękuje za wspólny cel i jego osiągniecie. Razem zrobiliśmy coś wielkiego i wierze, że każdy z Was dzięki temu biegowi coś zyskał. Razem zbudowaliśmy świetną atmosferę, w której łamanie swoich barier było czysta przyjemnością. Dziękuje : )

Jak było?

Kilka tygodni przed maratonem założyliśmy swoją grupę na Facebooku, gdzie motywowaliśmy się nawzajem. Przed samym maratonem była jednak mała „stresówka” – prognoza pogody nie była zachęcająca i nastawialiśmy się raczej na deszcz. Jacy byliśmy wszyscy szczęśliwi, gdy w niedziele o 9.30 ruszyliśmy przed siebie w pełnym słońcu. Momentami, było aż za gorąco.

Już na 5 km rozbiliśmy się na mniejsze grupki, bo każdy atakował inny czas. Ja od początku biegłem z Pszonakiem i Marcinem. Wyprzedziliśmy peleton biegnący na czas 4.30 i spokojnie trzymaliśmy tempo. Dołączyliśmy do dwóch dziewczyn z Kalisza, z którymi biegliśmy w miłej atmosferze długi czas. Rozstaliśmy się dopiero na 31 km, gdzie zaczęła pomału włączać się blokada.

 
Jest w maratonie taka legenda, że właśnie po 30 kilometrze każdego łapie kryzys i już nie może. Mnie „ściana” złapała na 34 km i objawiła się w postaci skurczu prawej nogi. Nigdy nie łapały mnie takie skurcze. Moja mama – specjalistka, od razu powiedziała, że to za mało magnezu. Od pierwszego skurczu do samej mety, co pół kilometra musiałem zwalniać i robić coś z nogą. Musiało to komicznie wyglądać z zewnątrz bo wyobraźcie sobie, że biegnę spokojnie, słucham muzyki i nagle noga zaczyna mi sama kopać do tyłu : ) Potem po 40 km Pszonak poleciał jak rakieta sam do mety, a ja jeszcze walczyłem ze skurczami. Nawet po przekroczeniu mety zachwiało mną na boki, ale medal zawieszony na szyje załagodził ból. Cudowne uczucie zwycięstwa.

Organizacyjnie było w miarę w porządku, ale rok temu było zdecydowanie lepiej. Straszną rzeczą był brak wody na 31 km. Mogę to porównać, do pustyni! Wyobraźcie sobie, że idziecie przez Saharę i usychacie z pragnienia. Wiecie, że niedługo będzie oaza i wypatrujecie jej na horyzoncie. Niestety jak to czasem w życiu bywa – dupa. Nie było nawet kropelki. Znalazłem za to pod jednym ze stołów całego pomarańcza. Ach, co to był za pomarańcz! Podzieliłem go na 3 części i zjedliśmy z Pszonakiem i Marcinem.

Trudny moment był jeszcze na 38 km, gdy biegliśmy wzdłuż Wisły i nagle zerwał się mocny wiatr. Nie ma chyba nic gorszego. Dało nam to mocno w dupę.

A na mecie…

Najpiękniejsza chwila w maratonie następuje na mecie. Przebiegasz wyznaczoną linie, dostajesz medal na szyję, matę termiczną na plecy i czujesz niesamowitą energię. Czujesz moc, którą zdobyłeś biegnąc 42 km i 195 metrów. Ci co nigdy nie przebiegli maratonu nie wiedzą co to tak naprawdę znaczy.

Po standardowych masażach udaliśmy się wszyscy do parku, gdzie dołączyliśmy do naszych przyjaciół na mały piknik. Rozłożyliśmy się na kocach, otworzyliśmy zasłużone piwo i wspominaliśmy cały bieg. Później Ania zaprosiła nas do siebie do domu na małą imprezę : )

Powiem Wam szczerze, że mój organizm mnie zadziwia. To był mój trzeci maraton, więc wiedziałem, że pokonam wyznaczony dystans, ale nie sądziłem, że będę miał siłę iść jeszcze na przyjęcie i świętować pokonanie maratonu! Wielkie podziękowania dla Ani, bo bonusowo zrobiła nam miskę pierogów! Nie żartuje! W dodatku to nie były byle jakie pierogi! To były pierogi z Bielska – Białej : D

Dzień po maratonie…

Dzień po maratonie zawsze jest ciężki. Nagle mieszkanie na 4 piętrze jest sporym problemem, a wyjście do sklepu wywołuje atak kolki. A nogi to tak mnie bolały, że w nocy obracając się na drugi bok musiałem pomagać sobie rękami. Trup: )

Organizm domaga się też swojego. Przez cały dzień zjadłem 3 duże obiady, do tego co chwila zagryzam jakieś mniejsze przekąski np. całą czekoladę. Mogę jeść i jeść. Zaraz idę zobaczyć co zostało w lodówce, ale wyczuwam, że będę miał ochotę na jakąś rybę w puszce. Chyba makrele w sosie pomidorowym zostały…
 

Po co ten cały maraton

Pamiętam jak rok temu postanowiłem przebiec maraton. Miała to być jednorazowa przygoda na zasadzie „sprawdzę siebie”, a złapałem bakcyla. Potem wystartowałem w warszawskim, a teraz kolejny w Krakowie. Zacząłem rozumieć głębszą idee tych maratonów. To coś więcej niż zwykły bieg…
 

Znajdź swój cel

Kto nie przebiegł maratonu ten nie wie jak wiele to znaczy. Moje słowa chyba potwierdzą inni, bo nic tak nie cieszy jak osiągniecie swojego małego celu. SWOJEGO – NIE INNYCH. To jest potęga!

Naprawdę, warto znaleźć sobie jakiś swój własny cel i zrealizować go. Możesz czytać blogi motywacyjne, możesz oglądać inspirujące filmy, możesz przekartkować wszystkie książki rozwojowe, ale nic nie da Ci tego, co poświęcenie się jakieś swojej własnej idei. Spróbujcie…

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Wiesz, co łączy tych wszystkich ludzi? To, że mają jaja. Mają jaja, aby robić wielkie rzeczy. Gdyby nie oni, to byłbym nudnym człowiekiem bez planów i marzeń. To właśnie ludzie, których spotkałem w swoim życiu zainspirowali mnie, zasiali ziarenko, które teraz kwitnie i dziś jestem po prostu zajebiście zadowolony i usatysfakcjonowany ze swojego życia. To oni pokazali mi, że w życiu po prostu trzeba mieć jaja!

Jak to jaja?

Zauważyłem to po sobie, że te jaja trzeba sobie na początku… doszyć. Źle się z nimi czujesz (obijają się), przeszkadzają, ale jeżeli masz ogromne… chęci : D to lecisz do przodu.

Pojadę teraz takim trochę banałem – Steve Jobs. Pewnie już ta osoba cię trochę meczy, bo wielu się na nim wzoruje i świat po śmierci zachłysnął się jego osobowością, ale prawda jest taka, że był człowiekiem, który miał ogromną determinację. Razu pewnego wybrał się do firmy Atari i poprosił o pracę. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że młody Jobs przyszedł na boso, w stroju buddyjskiego mnicha. Dodatkowo nie pachniał za dobrze, bo był przekonany, że mycie szkodzi ciału. Pracę dostał ponieważ, powiedział, że nie opuści firmy, dopóki go nie zatrudnią. Miał jaja!

Masz determinację?

Kurcze, zobacz – tak naprawdę żyjesz w najlepszych dla siebie czasach. Masz zaspokojone podstawowe potrzeby, masz zdrowie, masz Internet, który jest skarbnicą wiedzy. Kiedyś, aby cokolwiek zrobić musiałeś mieć dużą wiedzę. Teraz nie musisz jej posiadać, bo jeżeli czegoś nie wiesz, to w 3 minuty znajdujesz odpowiedź w Google.

Co Cię blokuje, aby realizować wielkie rzeczy? Na pewno czytasz ten artykuł i prowadzisz sobie w głowie wewnętrzny dialog. Pojawia się przypływ chęci, pojawia się motywacja, żeby faktycznie – zrobić COŚ WIELKIEGO. Więc zrób to!

Co Cię blokuje?

Zaraz Twój wewnętrzny Bobek zacznie podpowiadać Ci różne rzeczy: „ale nie mam pieniędzy”, „ale jestem dziewczyną”, „ale samemu to tak się boje”… Kurcze – jest tyle ludzi, którzy radzą sobie z takimi problemami. To są tylko wymówki – uwierz mi. Też kiedyś je miałem i ciągle momentami mam. Gdy zrobisz pierwszy krok to potem wszystko jest łatwiejsze. Jeżeli zrealizujesz swoją pierwszą wielką rzecz to włącza się efekt domina i nagle jesteś w stanie robić jeszcze większe!

Rusz się!

Nie wiem, co jest dla Ciebie WIELKĄ rzeczą. Może to być podróż na drugi koniec świata, a może to być wypad w Bieszczady. Może to być otworzenie własnego biznesu, a może to być znalezienie lepszej pracy. Każdy z nas sam to określa, ale niewielu to robi. Odważ się wreszcie! Miej odwagę przełamać swoje lęki, obawy i pragnąć czegoś tak mocno, że po prostu Ci się uda. Jeszcze 5 lat temu nie pomyślałbym, że będę prowadził własną firmę, podróżował i cieszył się z życia. Ba, 5 lat temu bałem się jechać do innego miasta w Polsce!

Spójrz prawdzie w oczy – możesz być, kim tylko chcesz. Możesz robić, co tylko chcesz. Innym ludziom jakoś się udaje, więc dlaczego Tobie miałoby się nie udać? Jest taki fragment w filmie (uwaga – kolejny banał) „Into the Wild”, gdzie główny bohater mówi: „Jeżeli chcesz czegoś od życia, to sięgaj po to i bierz to”. Bierz to!

Wszystko zależy od Ciebie. Jeżeli wybierasz wariant siedzenia w domu, oglądania seriali (nie powiem – też czasem coś obejrzę), to niestety jest to Twój wybór, to Twoja decyzja i Twoje życie. Pamiętaj jednak, że za to swoje życie to Ty jesteś odpowiedzialny. Pamiętaj – możesz wszystko!

Musisz mieć tylko jaja i tych jaj, życzę Ci w te Święta Wielkanocne : )

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Anno, może na początek przedstawisz się czytelnikom i w skrócie powiesz – Skąd wziął się pomysł na podróż z dziećmi?

Cześć z Hondurasu : ) Tak chyba w największym skrócie to odkąd znaliśmy się z moim Tomem to było dość jasne, że dzielimy pasję: inspirują nas ludzie, nieważne gdzie. Wszystko też potoczyło się stosunkowo szybko, pojeździliśmy trochę razem i po chwili okazało się, że taką największą podróż: dzieciaki, chcemy przeżyć razem. I nie było żadnych takich rozmów jak to się życie zmieni, co my zrobimy, wiadomo było, że chcemy kontynuować to, co nas cieszy, że chcemy naszym dzieciakom też pokazywać jaki fajny jest ten świat. Jak Hania skończyła pół roku, i wszystkie niemowlęce szczepionki miała za sobą zapadła decyzja, że jedziemy na dłużej. Bo to taki fajny okres, kiedy dziecko zaczyna mówić i chodzić, fajnie jest być przy tym wszyscy razem. Pojechaliśmy w półroczną podróż dookoła Morza Czarnego i po powrocie okazało się, że był to najwspanialszy czas naszego życia. I jeszcze podczas drugiej ciąży postanowiliśmy, że z małą Milą też jedziemy. Tym razem dalej, odważniej (bo już wiemy jakie to proste): do Ameryki Środkowej.

Podróże z dziećmi to całkiem inna bajka niż samemu czy z przyjaciółmi. Większa odpowiedzialność, w grę nie wchodzi spanie pod gołym niebem czy pod namiotem. Jak przygotowujecie się do wyjazdów? Czy rezerwujesz hotele itp? Planujecie kolejne etapy podróży w domu czy wszystko „wychodzi w praniu”? : )

Gdzie się nie śpi? : )Pod gołym niebem nie spaliśmy jeszcze, ale to tylko ze względu na komary. Spanie w namiocie i samochodzie (który do tego przystosowaliśmy) praktykujemy najczęściej. Poza tym noclegi u starych i zupełnie nowych znajomych. A jak nie ma nikogo znajomego, a jesteśmy w dużym mieście – wtedy idziemy do hostelu. A w hostelu wszyscy się chętnie bawią z dziećmi (szczególnie takimi, które rozumieją w trzech językach : ), więc jest fajnie. Podróżowanie samochodem, ze wszystkim, co jest nam niezbędne do spania czy gotowania – pozwala nam na wariant „wychodzi w praniu”. Planujemy trochę: ile mniej więcej, w którym kraju, co na bank chcemy zobaczyć. Ale potem bardzo dużo się zmienia (bo ciągle poznajemy kolejnych lokalnych ludzi, którzy gdzieś nas zapraszają, zabierają, pokazują). Jasne, podróżowanie z dziećmi różni się od wyprawy ze znajomymi: trzeba mieć przy sobie pampersy i mleko, a poza tym dużo więcej drzwi, przejść granicznych i ludzkich serc jest otwartych.

Dlaczego zdecydowaliście się już w tak młodym wieku pokazać dzieciom Świat?
W każdym wieku chcemy im pokazywać świat, a czemu nie zacząć wcześnie? Fajnie, że dziewczynki wiedzą jak robi osiołek, małpka czy papuga – wcale nie z książeczek, a z realu. Poza tym, jak mówiłam wcześniej, nie każde dziecko ma możliwość spędzenia ważnego w rozwoju pół roku, i z mamą i z tatą, 24/7.

Jak dzieciaki zachowują się w podróży? Jak reagują na różne sytuacje , które się przytrafiają?: )

No zupełnie naturalnie: wszystko dla nich jest normalne. I czarnoskórzy post-piraci w Belize i chusty na głowach w Turcji i kolejny usłyszany język. Podczas podróży dostosowujemy rytm dnia totalnie do nich: jedziemy autem tylko wtedy, kiedy są zmęczone i chcą spać, gotujemy jak są głodne itd. A tak to: oglądamy, poznajemy. Dla Hani to chyba ze wszystkiego najdziwniejsza była pralka, jak już wróciliśmy do domu z pierwszej podróży. Albo wanna : )

A kojarzysz może jakąś jedną, szczególnie ciekawą sytuację, które miała miejsce w czasie wyjazdu?

Gościnność Gruzinów nas powaliła, czeczeńskie pieśni też. Nasza Hania, która potrafi się odnaleźć wśród dzieciaków w wioskach Majów, nie znając ani słowa (po hiszpańsku już trochę rozumie, ale tam, w wielu miejscach hiszpański jest na nic). Momentalny kontakt z wieloma ludźmi i jakaś tak wdzięczność, tylko właśnie dlatego, że jesteśmy z dziećmi, że zabieramy ten nasz największy skarb do ich wioseczki, że pokazujemy im tę ich rzeczkę czy górę.

 
Obecnie jesteście w Ameryce Środkowej. Jakie plany? Co chcecie zobaczyć? Czy planujecie regularnie pokazywać dzieciom różne miejsca na świecie?

Tutaj, w Ameryce Środkowej, chcielibyśmy poczuć różnice pomiędzy krajami. Bo tak z odległości, w Polsce, ciężko rozróżnić ludzi i problemy w Gwatemali czy Hondurasie, rzadko kto wie gdzie jest maleńkie Belize. Więc, najbanalniej rzecz ujmując, chcemy poczuć jak najwięcej, nagadać się z ludźmi, którzy żyją w zupełnie innym świecie. Bo z nami to zawsze wszystko skupia się na ludziach. Jasne, wulkany też są fajne, ale ludzie to ludzie. I po raz kolejny podróżowanie utwierdza w tym, że ludzie są dobrzy. Wszędzie!

Dzięki za wywiad. Życzę powodzenia w dalszych wojażach! Jesteście niesamowicie, bo pokazujecie, że nie ma granic – można wszystko, jeżeli tylko się chce! 
 

Rodzina bez granic prowadzi swój blog, na którym możecie znaleźć obszerne relacje z wyjazdów i niesamowitą galerię zdjęć. Zapraszam na  http://thefamilywithoutborders.com

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Jak wyjazdy to z pewnymi osobami

Polecieliśmy we dwóch – ja i Górecki. Góreckiego mieliście okazje już poznać w relacji z wyjazdu stopem do Maroka. Kiedyś też byliśmy w Berlinie, razem patroszyliśmy łososie na Alasce itp. Dlaczego znów z Góreckim? Z paru względów, z Góreckim jest zawsze krótka piłka – jeden telefon i decyzja – albo jedziemy, albo nie. Nie ma „przemyślę, zastanowię się i dam Ci znać za dwa tygodnie”. Ponadto z Góreckim podróżuje się bardzo pozytywnie, bo mamy podobny styl zwiedzania, zbliżony budżet, śmieszą nas te same rzeczy i ogólnie następuje pełna synchronizacja mózgów.

 
Jak jest sytuacja poważna, to potrafimy odpowiednio się zachowywać, ale jak jest „luzowanie bananowca” i zabawa, to potrafimy z z uśmiechem na mordzie nieść dwa monitory 17-calowe przez ulicę Paryża, jeździć na nartach na Saharze, grać w hokeja głową łososia na Alasce czy choćby iść do cukierni o 22 w Krakowie na kremówkę : ) Ach, co to była za kremówka!

I jak ten Paryż?

Paryż jak to Paryż. Luwr, wieża Eiffla i Katedra Notre Dame. Podobał mi się, ale jak to się mówi, „jaj nie urwał”. Mimo to, z całego wyjazdu jestem bardzo zadowolony, bo standardowe zabytki to nie wszystko. Cholernie potrzebowałem tego wyjazdu, żeby nabrać dystansu do wszystkiego i chyba się udało, bo odkąd wróciłem, jestem nakręcony jak króliczek z reklamy Duracell. Znów chce mi się wszystko robić i w dodatku daje mi to dużo satysfakcji – jak dawniej. Co tak podobało mi się w Paryżu?

Spełnione marzenie

Udało mi się spełnić jedną rzecz z listy marzeń. Odkąd zacząłem trenować parkour, zawsze chciałem zobaczyć miejsca, na których narodził się parkour i oczywiście potrenować na nich. Jest na przedmieściach Paryża miasteczko Evry, gdzie, można tak w skrócie powiedzieć, powstał parkour. Nie było więc wyjścia. Razem z Góreckim wsiedliśmy do kolejki miejskiej i na gapę pojechaliśmy trenować parkour : )

 
Niesamowita radość. Czułem się jak w małpim gaju. Obskakałem miejsca, na których trenowali najlepsi i zauważyłem, że… jestem miękka mała. Nabrałem ogromnego respektu do osób, które robią taaakie rzeczy na tych miejscach. Widząc wcześniej je na zdjęciach, myślałem, że sam też dam radę spokojnie po nich biegać. Nic bardziej mylnego : )

Niemniej jestem strasznie zadowolony z wyjazdu.

Reasumując…

Dziękuję Czarkowi za nocleg. I to nie byle jaki! Wieczorne wypady na miasto, głupawki z monitorami, rurami, przesiadywanie na ławkach, ciekawe rozmowy… O lokalizacji 5 minut od wieży Eiffla już nawet nie wspominam.

Odsapnąłem, odpocząłem, naładowałem się bardzo pozytywną energią, na której już jadę ponad tydzień. Czuję coś dobrego w powietrzu. Też to teraz macie? Każdy oddech to tankowanie w siebie mocy. Chce się więcej i lepiej, wszystko zaczyna nabierać sensu. Jest super!
 
Na koniec kilka luźnych fotek:

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Zastałem się!

Muszę Wam się do czegoś przyznać – zastałem się. Lekko zastałem się w swojej strefie komfortu. Do tej pory ciągle podejmowałem decyzje i robiłem wielkie rzeczy (wielkie dla mnie) Ostatnich parę miesięcy to realizacja celu długoterminowego i poświęcania mniejszej ilości czasu na małe sukcesiki.

Czym jest strefa komfortu? Żyjemy z dnia na dzień i przyzwyczajamy się do tego, co znane i lubiane. Można powiedzieć, że jest to nawet wygodne. Lepiej żyć sobie w komforcie, niż rzucać się na nowe nieznane wody. Zauważ jednak, że na spokojnym morzu żeglarz nigdy nie nauczy się pływać. Jeżeli nie będzie trenować na coraz to większych sztormach, to gdy przyjdzie ten wielki – niszczycielski, nie poradzi sobie. Cała idea strefy komfortu polega więc na przełamywaniu się, realizacji coraz to większych wyzwań. Na robieniu nowych rzeczy – zarówno tych większych, jak i mniejszych. Boisz się czegoś? Przełam się! To Ty sam ogarniczasz swoją stefę działania.

Dlaczego napisałem, że się zastałem? Ostatnie trzy lata to kosmos w moim życiu. Robiłem niesamowite rzeczy (przynajmniej w moim przekonaniu). Oto lista miesięcy w 2011r., a obok rzeczy, które były dla mnie ważne:

• Styczeń: wydanie książki
• Luty: pokonana sesja na uczelni
• Marzec: wyjazd do Indii
• Kwiecień: maraton krakowski
• Maj: wypad do Norwegii
• Czerwiec: pokonana sesja na uczelni
• Lipiec: obroniony licencjat
• Sierpień: trip stopem do Maroka
• Wrzesień: maraton warszawski
• Październik: założona firma

Ktoś poptarzy na listę i pomyśli, że poźniej przestałem cokolwiek robić, a ja po prostu skupiłem się na firmie i postanowiłem ją rozwijać. Traktuję ją jak moje dziecko i strasznie ją polubiłem. Czuję z tym trochę źle, bo z jednej strony, ma to swoje plusy – taki laser tylko na jednej rzeczy, ale z drugiej brakuje mi takich wyzwań poza firmą.

Serwuj sobie małe sukcesy

Jaki wyciągam z tego wniosek? Nawet jeżeli skupiasz się na tym, co ważne, to także serwuj sobie małe sukcesy, które pozwolą odetchnąć i dają powera. Zaraz znajdą się osoby, które powiedzą, że szczęście powinno być w człowieku, bez względu na wszystko i ja się z tym zgadzam, ale taki stan trudno jest od razu osiągnąć.

Jestem próżnym człowiekiem i moje małe sukcesy pchają mnie do przodu. Napędzają mnie. Jeden pcha ku następnym, gdy odważę się zabrać za jakąś nową rzecz, to wciąż jeszcze jestem podjarany poprzednim sukcesem. Zrozumiałem to jakiś czas temu, dlatego od razu zapisałem się na maraton krakowski w kwietniu, a w marcu lecę na kilka dni do Paryża. Postanowiłem, że takie małe akcje będę serwował sobie częściej i będę planował jakieś wyzwania poza firmowe na przód. Na maj też już zaploanowałem duże i ciekawe wyzwanie.

Trudne decyzje

Oczywiście, takie małe sukcesy wynikają z podejmowanych decyzji, a te czasem naprawdę ciężko podjąć. W ostatnim czasie właśnie znalazłem się w takiej sytuacji, skakałem z pomysłu na pomysł. Rano chciałem jedno, potem chciałem drugie. Wisiałem w powietrzu i na niczym nie potrafiłem się w pełni skupić. Tragiczne uczucie. Decyzja dotyczyła studiów.

Ostatecznie postanowiłem zrobić sobie krótką przerwę od studiów i nie brnąć dalej w ten labirynt. Dlaczego?

• Po pierwsze, studiowałem Stosunki Międzynarodowe. O ile wcześniej miałem przedmioty związane ze specjalizacją, poznawałem Azję, to miałem jakąś motywację do nauki. Chciałem, interesowało mnie to. Ten semestr był jednak jedną wielką masakrą. Nie mogłem się tam odnaleźć, nie miałem chęci i motywacji. Brałem książkę i po 5 minutach moja reakcja była taka jak w filmiku poniżej. Postanowiłem męki te skrócić.

• Po drugie, znalazłem to, co lubię robić. I nie są to Stosunki Międzynarodowe (choć to zależy, jak je interpretować :>)Tym czymś jest świat Internetu. Pamiętam, jaki podjarany byłem, gdy będąc jeszcze w podstawówce, odkryłem sieć. Chodziłem do kafejki i przesiadywałem tam długo. Zazwyczaj siedziałem na czatach, bo po prostu byłem zafascynowany tym, że mogę pisać z kimś z drugiego końca Polski. Bardzo długo nie mogłem mieć stałego łącza w domu i leciałem na modemie. Siedziałem po nocach, żeby rachunek nie był zbyt duży jeździłem też do rodziny na całe weekendy, aby tam móc nacieszyć się tym Internetem. Pamiętam, jak raz zainstalował mi się dialer i przyszedł rachunek 700 zł. Eh, piękne czasy. Sedno sprawy jest takie, że już wtedy, nie mając nawet stałego łącza, miałem 3 strony www w sieci. Tworzyłem portal internetowy o swoim mieście, współtworzyłem serwis o KSZO Ostrowiec. Byłem podniecony tym, że mogę coś robić i kreować. Minęło z 10 lat, a ja nadal to czuję. Chcę tworzyć Internet.

• Po trzecie, nie oszukujmy się, ale to były studia dla samego studiowania. Stosunki Międzynarodowe to taki kierunek, po którym możesz zostać ambasadorem, ale raczej takim o którym mówił „Laska” w filmie „Chłopaki nie płaczą”. Zapyta ktoś “to po co wybrałeś taki kierunek?”. Bo mnie to interesuje. Lubię czytać o różnych krajach, o polityce, konfliktach, ludziach. Nie lubię jednak przygotowywać referatu, w którym mam zebrać dane o ilości komputerów, samochodów czy telefonów komórkowych w Turkmenistanie (autentyk!). Czuje lekkie przemęczenie materiału. Inna sprawa, że trudno wymagać od młodego gościa, który ma 19 lat, żeby ostatecznie decydował, co chcę robić w życiu. Nikt też nie mówi, że wszystkie decyzje muszą być wiążące. Zmiany czasem są potrzebne : )

• Po czwarte, nie wierzę w system edukacji. Uważam, że jest on przereklamowany. Wszyscy studiują i wszyscy liczą na to, że po 5 latach świat czeka na nich otworem. Moje (być może naiwne) podejście jest takie, że ci, którzy najwięcej osiągają, to ci, którzy wyłamują się ze standardowego myślenia i kombinują coś dodatkowo. Możliwości jest ogrom – podróże, wolontariaty, własne projekty, organizacje, fundacje. Chodzi o to, żeby coś robić, a nie tylko bimbać 5 lat na uczelni, uczyć się dwa razy do roku i cieszyć się, że jest dobrze i przyjemnie. Jednak mogę się mylić.

• Po piąte, życie to sztuka kompromisu. Nie mogłem już prowadzić swojego stylu życia, w którym dużo działam i robię ciekawe rzeczy. Już nie przejdzie wyjazd na prawie miesiąc w semestrze do Indii, prowadzenie firmy itp. Musiałem z czegoś zrezygnować, aby zyskać coś więcej.

Słowa wyjaśnienia

Opisałem się to wszstko tak, że aż przekonałem samego siebie. Teraz słowa wyjaśnienia – nie rzucam studiów. Prawdopodobnie wrócę na uczelnię w październiku, ale na jakiś nowy, inny kierunek. Potrzebuje orzeźwienia. Już teraz zapisałem się na studia podyplomowe, które po prostu zostały zaplanowane dla mnie. Są idealne! Krótko mówiąc, nie buntuję się na cały system, tylko robię przerwę.

Masz prawo do błędu!

Całe życie dążymy do tego, żeby było idealnie. Boimy się porażek i przegranych. Sami wybieramy najłatwiejsze rozwiązania i najprostszą drogę, bo boimy się krytyki. Nie chcesz być krytykowany? To nic nie rób i nic nie mów. Czy wtedy zadowolisz wszystkich?

Zrozumiałem jedną ważną rzecz – mam prawo do porażki i błędu. Być moja decyzja okaże się tą złą, ale czy to jakoś wpływa na całe moje życie? Najwyżej za pół roku z podkulonym ogonem wejdę na blog i napiszę, że myliłem się. To tak jak z dzieckiem, który musi spróbować wszystkiego samemu.

Poczułem ulgę, bo coś co mnie mocno irytowało zostało właśnie zakończone. Zaczynam coś nowego! : )

Blog roku

Na sam koniec kilka słów odnośnie konkursu na blog roku. Nie wygrałem, ale nic się nie dzieje : ) Ziemia nadal się kręci, pociągi jeżdżą, a woda nie zamieniła się w piasek. Nie oczekiwałem wygranej, ale było mi bardzo miło jechać na Galę. Bycie wśród 30 wyróżnionych blogów (na 3600 zgłoszonych do konkursu) to też duża nagroda. Z tego miejsca chciałbym podziękować za Wasze smsy w pierwszym etapie, bo gdyby nie one to nie zaszedłbym tak daleko.

…dzięki : )
No i tradycyjnie opisy fotek. Pierwsza – Nowy Jork w nocy. Druga – Las Palmas na wyspach Kanaryjskich. Jak tam wtedy ciepło było. Trzecia fotka – również zrobiona w Nowym Jorku, a dokładnie na jednej ze stacji metra (chyba koło Central Parku): )

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Ta bajka jest genialna. Zresztą, wszystkie starsze bajki mają ogromną wartość i dużo uczą. Zobacz, jak pięknie ta historia z łabędziem obrazuje życie. Wszyscy żyjemy w jakimś społeczeństwie, w jakimś stadzie. Obok nas chodzą inne kaczki, które dużo gdakają. Mówią, że nie potrafimy i nie możemy. W dodatku wszyscy powinniśmy chodzić w rzędzie i pływać w stawie w równym szeregu. Nikt nie powinien się wychylać, płynąć w innym kierunku. Bo co pomyślałyby inne zwierzęta w zagrodzie? Co pomyślałaby gęś? A jaki wstyd przed indykiem. Rodzina indyka jest przecież taka porządna…

Spróbuj, chociaż raz odsłonić swą prawdziwą twarz

Efekt jest tego taki, że wolimy nie wychodzić przed szereg, akceptujemy to, co mówią inni i w końcu sami zaczynamy w to wierzyć, pomimo że na samym początku nam to nie pasowało. Aby nie zostać zdemaskowanym, często zakładamy różne maski i odgrywamy różnego rodzaju role. Robimy to jednak kosztem jednego – ukrywamy emocje. Nie śmiejemy się, bo nie wypada, nie pokazujemy prawdziwych uczuć i tak naprawdę tracimy część swojego człowieczeństwa.

Sam często się na tym łapie i staram się z tym walczyć, jak tylko potrafię najlepiej. Za dużo w moim życiu było wyuczonych schematów – za dużo pracowałem mózgiem, a za mało sercem. Zbyt dużo analizowałem, przygotowywałem i planowałem, jak zachować w danej sytuacji. Idąc na spotkanie z drugim człowiekiem, zastanawiałem się, jak mniej więcej będzie ono wyglądać, blokując tym samym tak naprawdę prawdziwe emocje. Idealnie w tym miejscu pasuje mi piosenka ‘Varius Manx – pocałuj noc”. To piosenka „moich wakacji” w 2009r. Gdzie zacząłem w praktyce – czynami – zmieniać swoje życie. Leciała w kółko w hali, w której pracowałem na Alasce. Świetny klimat! Później znajomy, który nagrywał mój skok na bungee, dodał właśnie tę piosenkę jako podkład muzyczny.

Wsłuchaj się w słowa!

Przez palce zwykłych dni
Oglądasz świat
W pośpiechu gubiąc sny
Twój śmiech zawstydza Cię
Więc wolisz nie śmiać się
Niż chwilę śmiesznym być

 
Czy czasem tak nie jest? : ) Pomyśl, ile razy miałeś ochotę się pośmiać, ale bałeś się reakcji innych. Prosty, banalny przykład. Jadę autobusem i myślami gdzieś jestem we wspomnieniach. Wspominam sobie poprzedni dzień, jakieś wydarzenie z życia i nagle sobie przypominam coś, co wywołuje śmiech. Zaczynam głupkowato się uśmiechać i nagle uświadamiam sobie, że jestem w autobusie i obserwują mnie ludzie. „Co oni pomyślą? Gość jedzie w autobusie i śmieje się sam do siebie – wariat!”. Też tak macie? A no, wariat i co w tym złego? : )

Spróbuj choć raz odsłonić twarz
I spojrzeć prosto w słońce
Zachwycić się po prostu tak
I wzruszyć jak najmocniej
Nie bój się bać, gdy chcesz to płacz
Idź szukać wiatru w polu
Pocałuj noc, najwyższą z gwiazd
Zapomnij się i…

…tańcz

 
Sprawa jest prosta. Coś Cię interesuje? Okaż to. Zachwyć się tym, co Cię otacza i okaż emocje. Wzrusz się, rób rzeczy, które wzbudzają Twój strach, a gdy po prostu masz ochotę płakać, to płacz. Znów przykład z życia, oglądasz wzruszający film, który ściska gardło, ale blokujesz emocje i nie uronisz łezki, bo co powie osoba, z którą oglądasz? I jest wysoce prawdopodobne, że oboje siedzicie, macie ochotę np. płakać, ale blokujecie to i nie uwalniacie tej energii.

Zakładasz szary płaszcz
Łatwo wtapiasz się
W upiornie trzeźwy świt
Obmyślasz każdy gest
Na wypadek, by…
Nikt nie odgadł kim naprawdę jesteś

 
I to jest właśnie sedno sprawy. Za dużo nauki, za dużo analizy – za mało pracy sercem. Dostosowujemy się do innych, bo boimy się tej reakcji. Wszystko to takie poważne, że aż smutne. Idę do notariusza i nagle przestaje być człowiekiem – jestem jedną ze stron. Idę do dentysty i przestaje być człowiekiem – jestem pacjentem. Oczywiście, to jest potrzebne – podobnie jak zasada, że widelec trzymamy w lewej ręce, a nóż w prawej, ale czasem chciałoby się to wszystko usunąć.

Czasem chciałbym, żebym jednym czerwonym guzikiem mógł wyłączyć mózg. Albo jeszcze lepiej! Nie byłoby świetnie, gdybyśmy mieli za uchem taką dźwignie i nią nastawialibyśmy pracę mózgu? Pomyśl sobie, ile rzeczy nie zrobiłeś tylko dlatego, że wyuczony mózg mówił, że nie warto. Ile to ja wspaniałych kobiet nie poznałem tylko dlatego, że mózg mówił ”głupku, co ona pomyśli jak podejdziesz do niej na przystanku. Nie zna Cię”. Ile rzeczy nie zrobiłem, bo umysł wszystko tłumaczył racjonalnie.

I nie chodzi oto, żeby nagle całkowicie uwolnić emocje. To niemożliwe i niebezpieczne, ale myślę, że warto coraz bardziej stawać się człowiekiem. Pokazywać swoje człowieczeństwo w różnych sytuacjach – w rozmowie, która jest naturalna, w uśmiechu, który okazujesz drugiej osobie. Mniej wyuczonych reguł i zasad – więcej serca. Wtedy będziemy bardziej szczęśliwi.

Rzuć monetą

Kiedyś stałem w sytuacji, gdzie serce i mózg (jak w reklamie tepsy) walczyły ze sobą. Wracać do domu czy zostać jeszcze kilka godzin ze znajomymi? Problem postanowiłem rozwiązać rzutem monetą. Wszyscy staliśmy w napięciu, wyjąłem złotówkę i podrzuciłem ją do góry. Moneta zakręciła się kilkukrotnie w powietrzu i w końca zadzwoniła o płytę chodnika. Wypadła reszka, tylko był problem… Z tego wszystkiego zapomniałem, co to oznacza – czy mam wracać do domu, czy zostać. Znajomi oczywiście przekonali mnie, że to znaczy, że mam zostać. Tak też zrobiłem i byłem z tego bardzo zadowolony : ) Na drugi dzień okazało się, że okłamali mnie, ale w dobrej wierze. Musiałem przekonać się, rzucając monetą, o tym, co mówi serce.

Zasadę monety sprzedał mi swojego czasu jeden kolega. „Ja, Maju, jak nie wiem, co zrobić i jaką podjąć decyzję, to rzucam monetą. Jeżeli jestem z wyniku zadowolony, to robię to. Jeżeli nie, to rzucam raz jeszcze i raz jeszcze, aż przekonam się, co do słuszności tego, co chcę zrobić, bo tak naprawdę, decyzję to my podjęliśmy już dawno, tylko poszukujemy w otoczeniu dowodów na to, że jest ona właściwa”.

Spójrz w odbicie

Pamiętasz to Brzydkie Kaczątko z początku artykułu? Zobaczyło swoje odbicie w tafli wody i dopiero zrozumiało, kim tak naprawdę jest. Warto wyciągnąć z tego wnioski. Też spójrz w lustro – kim jesteś naprawdę? Dopatrz się swoich zalet i wad, stań się człowiekiem. Bardziej ludzkim – okazującym emocje, radość, uśmiechającym się i czasem płaczącym – szczęśliwym. Na tyle na ile się da.

Rozwiązanie konkursu

Tydzień temu ogłosiłem konkurs. Dziękuje wszystkim za komentarze, w których opowiadaliście o swoich marzeniach. Są niesamowite. Tym bardziej trudno było mi wybrać jedną osobę, zwycięzcę. Zgodnie z Waszymi sugestiami postanowiłem, zrobić to drogą losowania. Losowałem, losowałem i wylosowałem. Yerba-zestaw otrzymuje Rafał K. Drogi Szczęśliwcu, wysłałem do Ciebie maila, sprawdź, proszę, swoją skrzynkę. Potrzebuję adresu, na który mam wysłać przesyłkę. Jeszcze raz wszystkim dziękuję za udział w konkursie i zapraszam do następnych, które już wkrótcę.

Na koniec słów kilka o fotkach. Pierwsza zrobiona na uniwersytecie MIT w Bostonie w czasach, gdy osiedliłem sie na krótki czas w Massachusetts. Druga fotka to już rodzinny Ostrowiec świętokrzyski i wieczorny fotoplener. Na fotce przypozowała Ols : )
 

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Idealne rozwiązanie dla każdego, kto chciałby rozpocząć swoją przygodę z Yerbą. Swojego czasu wchłaniałem ja litrami, obecnie zawiesiłem, lecz muszę przyznać, że miała bardzo pozytywny wpływ na mnie. Warto spróbować! Jak wygrać?

Proste zasady konkursu:

1. Masz marzenie? Pokaż je innym. Wszystkie chwyty dozwolone. Możesz je opisać, możesz zaprezentować w postaci filmu, zdjęcia. Na pierwszym miejscu stawiam kreatywność i pomysłowość. Opis marzenia (lub link do filmu/zdjęcia/innego cuda) wklej w komentarzu poniżej.
2. Gramy do przyszłej niedzieli (12.02), do godziny 12. Spośród wszystkich komentarzy wybiorę najciekawszy. Zwycięzca otrzyma yerbaciany zestaw.
3. Sponsorem nagrody jest Yerbaciarnia Terere

Wszystkie pytania, wątpliwości rozwiązujemy w komentarzach poniżej.

Moim największym marzeniem jest wolność – po prostu całkowite nie przejmowanie się niczym : )

Na życzenie czytelników wprowadzamy zmiany. Komentarzy jest zbyt dużo, a każdy jest wartościowy, dlatego zwycięzce wybierzemy drogą losowania.

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji

Ostrzeżenie

Zanim zaczniesz cokolwiek czytać, pozwól na kilka słów wyjaśnień. Lubię debatować, lubię rozmawiać, lubię stawiać różne hipotezy. To jest właśnie jedna z takich hipotez. W żaden sposób nie gloryfikuję tego, co zrobił Hitler, bo wyrządził bardzo dużo zła. Ten artykuł jest tylko pewną dozą przemyśleń, proszę, przeczytaj go do końca.

Punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia

Tak naprawdę zależy, z której strony spojrzymy. Myślę, że spokojnie znaleźlibyśmy kilka zalet Hitlera, gdybyśmy tylko spojrzeli na to wszystko z perspektywy współpracowników i najbliższych ludzi.

Odetnij się od pewnych faktów

Podkreślam, to, że znalazłem plusy, nie znaczy, że popieram to, co zrobił. Po prostu korzystając z umiejętności odcięcia się od niektórych faktów, spojrzałem na pewne sprawy z większego dystansu. Często jest to bardzo trudne, bo szereg opinii, stereotypów i naszych własnych przekonań, nam na to nie pozwala.

Prosty przykład – ktoś nas krytykuje, a że jest to osoba, której nie lubimy, to lekceważymy to. Nie zastanawiamy się nad tym, jak wygląda to z jej perspektywy.

Sytuacja z życia – rodzice. Gdy miałem 14 lat wydawało mi się, że jestem już duży i wiele mogę. Nie rozumiałem, dlaczego np. na pewne rzeczy rodzice mi nie pozwalali. Wtedy nie potrafiłem się odciąć od swoich przekonań i spojrzeć na to z ich perspektywy. Przecież to ja mam rację!, prawda?

Lećmy dalej – szkoła. Kiedyś popełniałem duży błąd, bo gdy np. nie szło mi z jakiegoś przedmiotu, to automatycznie utożsamiałem to z nauczycielem, który mnie uczył. Dlatego np. nauczycielka chemii była tą złą. Całkiem inne podejście do niej miały osoby, które w dzienniczku miały same piątki. Podkreślały, że nauczycielka jest bardzo dobra, ponieważ umie nauczyć i jest wymagająca. Dopiero po jakimś czasie dostrzegłem, że to problem leży we mnie, a nie w świecie zewnętrznym.

Teraz uczę się patrzeć kontrastowo – z dwóch stron. Mam kolegę , który często jest bardzo szczery w rozmowie ze mną. Jeżeli coś mu się nie podoba, coś zrobię źle, to mówi mi o tym. Pierwsza reakcja to obrona – tłumaczę się i próbuję go przekonać, że nie ma racji. Później przychodzi spokój i analiza. Zawsze próbuję się postawić w sytuacji, w ktorej ktoś inny z mojego otoczenia zrobiłby daną rzecz. Jakbym to odebrał? Analizuję raz, drugi, trzeci, i ostatecznie często dochodzę do wniosku, że faktycznie coś jest na rzeczy. Często przyznaję rację.

Warto analizować z perspektywy niezależnej. Oceniać coś, odcinając się od tego, co mamy teraz w głowię. To ułatwia podejmowanie decyzji

„Jeżeli istnieje jakiś jeden sekret sukcesu, to jest to umiejętność przyjmowania cudzego punktu widzenia i patrzenia z tej perspektywy z równą łatwością jak z własnej.”- Henry Ford

Trenuj stawianie się w różnych sytuacjach

Co by było, gdyby nagle w Twoim życiu stało się coś, czego się totalnie nie spodziewasz? Coś dobrego lub złego. Coś, co całkowicie zmieni Twoje życie? Spróbuj założyć, czysto hipotetycznie, w myślach, co byś zrobił, gdybyś:

Zauważ, że takie sytuacje zdarzają się bardzo często. Myślę, że każdy z nas zna człowieka, który przeżył coś z tej listy. Co byś zrobił, gdybyś był na miejscu tej osoby? To tylko myśli, ale zastanów się i przemyśl to. Postaw się w sytuacji innej osoby i spróbuj spojrzeć z innego punktu widzenia. Odetnij się od aktualnych przekonań, myśli i wpojonych wartości. Nie zgadzasz się z czyimś poglądem? Zastanów się, dlaczego ten ktoś myśli właśnie w taki sposób. Gdzie mieszka, z kim żyje? Może jednak ma racje? Ubierając “buty” tej osoby, możesz odkryć coś nowego. Warto to robić np. w sytuacji, gdy ktoś się nie zgadza z Twoim zdaniem, krytykuje, neguje to, co mówisz. Wyłącz automatyczną reakcje obronną „ale to ja mam rację”. Wyłącz to, co do tej pory zebrałeś w swojej głowię, wyłącz emocje i przeanalizuj wszystko. Może się okazać, że tej racji wcale nie masz.

Warto stawiać się w sytuacji drugiej osoby. Gdzieś kiedyś usłyszałem, że warto od czasu do czasu “założyć buty” drugiej osoby, bo można bardzo daleko zajść i to w dodatku w jego obuwiu!

PS. Po przemyśleniu uważam, że Hitler był geniuszem, tylko złym, bardzo złym geniuszem. Ale ciągle się mogę mylić.

 Odcinając się od tematu

Bartek Popiel organizuje ciekawą akcję. Trwa już od kilku dni, pojawiły się już ciekawe materiały, ale nie miałem chwili, żeby Was o tym poinformować. Świetna rzecz dla każdej osoby, która pracuje sama w domu. Sam jestem freelancerem i nagrania dużo mi pomogły. Warto zobaczyć- nic się nie traci : )

I na koniec- opisy fotek. Pierwsza wykonana podczas jakiejś inscenizacji wojennej „wrzesień 1939r. Całkiem fajna sprawa, dobrze mi się wtedy robiło zdjęcia.  Druga fotka natomiast zrobiona podczas wypadu z ostrowiecką grupą ASG w teren. Niesamowicie się wtedy bawiłem- założyłem mundur, hełm i pocinałem z całą ekipą w błocie. Kiedyś pokaże Wam więcej fotek w tym temacie : )

Hej! W zamian za korzystanie z RSS mam dla Ciebie darmowy prezent- e-book, na temat taniego podróżowania. Idealna rzecz na wakacje. Możesz go pobrać tutaj. Życzę miłej lektury i praktycznego wykorzystania informacji