Para os non iniciados, ‘The Room’ é un filme de culto estreado no 2003, dirixido, escrito, producido e protagonizado por Tommy Wiseau. Adaptada dunha obra de teatro tamén escrita polo propio Wiseau, e que tamén quixo converter en novela, ‘The Room’ é un drama romántico que retrata un triángulo amoroso composto polo protagonista Johnny (interpretado por Wiseau), a súa infiel prometida Lisa (Juliette Danielle) e o seu mellor amigo Mark (Greg Sestero).

Despois dunha limitada serie de proxeccións en California, o filme converteuse rapidamente nun fenómeno de culto no momento no que irrompe no mercado doméstico. Co paso dos anos, este fenómeno acaba cristalizando nunha serie de “midnight screenings” (en moitas ocasións organizadas por célebres fans como Paul Rudd, Seth Rogen ou James Franco, que logo interpretaría ao propio Wiseau na adaptación cinematográfica de ‘The Disaster Artist’) que acabarían sentando as bases e normas das futuras proxeccións interactivas do filme, semellantes ás de ‘The Rocky Horror Picture Show’.

En reacción á atención que comezou a recibir o filme, grazas en parte a estes “midnight screenings”, Wiseau afirmou que a súa verdadeira intención con ‘The Room’ era facer unha comedia negra, cousa que foi fortemente cuestionada pola crítica especializada. Porén dende o Cineclube non dubidamos da súa visión, especialmente tendo en conta a calidade da proposta técnica e artística presente na cinta.

[[Tirado de: https://roomguide.weebly.com/, https://list.co.uk/news/a-brief-guide-to-the-room-screenings-13304 e https://www.worshipthefandom.com/content/how-to-do-the-room-midnight-screening%5D%5D

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Visita guiada a The Room
O cuarto
(The Room, Tommy Wiseau, Estados Unidos, 2003, 99′, VOSG)

Non obstante, os documentos tamén amosan un punto de vista particular, e algúns filmes que tratan unha escena rematan sendo controvertidos dentro dela se a xente da mesma a atopa inauténtica. Isto é o que sucedeu, dalgún xeito, con Jubilee (Derek Jarman, 1978). Neste filme, os espazos da escena punk de Londres non son localizacións, pero algunha xente (Jordan, Adam Ant, Siouxsie Sioux, Steve Severin, The Slits), algunha música e a estética desa comunidade están presentes. Aparentemente, a idea orixinal de Derek Jarman para o filme era rexistrar en Super 8 o entorno no que Jordan [Pamela Rooke, modelo e actriz coñecida polo seu traballo con Vivienne Westwood e por ter axudado a definir o look do punk londinense co seu estilo] vivía. Porén, como apunta Tony Peake, “cando mencionou esta idea aos seus produtores, viron que sacar tallada do emerxente movemento punk da época podía implicar vender máis entradas. Suxeriron unha longametraxe”. Esa longa acabou contendo, segundo Adam Scovell, “unha crítica ao punk (…) en paralelo a unha admiración pola súa franqueza”. A reacción? “Moitas das persoas asociadas ao punk atacaron o filme”. A crítica máis notable de Jubilee foi Vivienne Westwood, que escribiu unha carta aberta e logo imprimiuna nunha camiseta, incluíndo frases homófobas (“[non son tan] voyeur como para ir excitarme vendo un rapaz gay facendo unha palla coa excitación dos seus tremores masoquistas”) e unha cita da reseña que escribiu Chris Brazier do filme en Melody Maker – “Unha película irresponsable. Non lembredes o punk así”.

[Tirado de https://minerva.usc.gal/entities/publication/860aed3c-350a-4216-9485-ffa6339d2222%5D

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
Xubileu
(Jubilee, Derek Jarman, Reino Unido, 1978, 103′, VOSG)

MAIO 2026
O CINECLUBE, QUE FARÁ OS 50 NO ANO 2051

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
Xubileu
(Jubilee, Derek Jarman, Reino Unido, 1978, 103′, VOSG)

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Visita guiada a The Room
O cuarto
(The Room, Tommy Wiseau, Estados Unidos, 2003, 99′, VOSG)

Mércores 20 de maioás 21:30 no Pichel
Bingo! (Sesión sorpresa: 25 anos, 25 posibilidades)

Mércores 27 de maio ás 21:30 no Pichel
Cucucha Cinema 
Presentada por Beta Aguilar, gañadore do III Karaoke Cinéfilo

Sábado 30 de maio no Pichel
FESTA XXV ANIVERSARIO

Proxección de curtas de animación

Concertos:
EMILIO JOSÉ
COLUMNA VEGANA
MINISTRA

IV Karaoke Cinéfilo

Karyn Kay: Ao comezo, amaba Hollywood, precisamente polos seus problemas, e despois comecei a amar o experimental polo resto de problemas, e agora o que me interesa é unir ambos mundos nunha conxunción de problemas, cunha práctica fílmica máis complexa. Creo que a obra de Yvonne Rainer é moi importante, porque mestura política con materia teórica, e experimentación en narrativa.

Bette Gordon: Entón, o que dis — e estou de acordo — é que xogar coa narrativa, mentres contas unha historia, é máis interesante que simplemente replicar Hollywood, pou unha historia simple con introdución, nó e desenlace.

KK: Ou sinxelamente experimentar. Ademais Hollywood non sempre foi historias simples. Mira a Ophuls, Sirk, Sternberg.

BG: Interésame a narrativa, pero non desexo reproducir Hollywood porque ninguén pode facelo como “eles”.

KK: Nin sequera “eles” fano como se puidesen facelo.

BG: Eu vexo filmes que non entran en conflito co problema da narrativa, usan o tradicional plano-contraplano, plano xeral, plano medio, primeiro plano… e algúns deles están moi ben realizados, pero non me satisfai que poida replicar iso. É máis interesante establecer unha relación radical co que xa existe no

[Tirado de: https://bombmagazine.org/articles/1982/01/01/women-looking-at-other-women/%5D

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
Conversas guerrilleiras
(Guerrillere Talks, Vivienne Dick, EUA, 1978, 28′, VOSG)
Maletas baleiras
(Empty suitcases, Bette Gordon, EUA, 1980, 49′, VOSG)
Cartas a Papá
(Letters to Dad, Beth B, Scott B, EUA, 1979, 11′, VOSG)

A capacidade da música para crear simultaneamente unha comunidade local e transnacional é o núcleo da película Babylon, de Franco Rosso de 1980. Creada dun xeito similar a Pressure, Babylon, de Rosso, tamén presenta un retrato realista da vida urbana dos británicos negros no Londres contemporáneo, esta vez no sur en lugar do oeste da cidade. Rosso afirma que o seu obxectivo era documentar a vida tal e como a coñecía como parte das comunidades “inmigrantes” de Londres. Para iso, centrouse na música como elemento clave para retratar as comunidades negras de Londres nas que crecera (Cullen 2010). Incluso máis que en Pressure, o reggae é unha característica central de Babylon, xa que constitúe o foco narrativo da película. A trama da película estrutúrase arredor da preparación dun “enfrontamento” entre dous “sounds systems” competidores en Londres, un dos cales está liderado polo protagonista, Blue (interpretado por Brinsley Forde, o cantante principal da exitosa banda británica de reggae Aswad) e o outro liderado polo operador real dun “sound system” do sur de Londres, Jah Shaka.

O reggae está aínda máis en primeiro plano a medida que é tocado, interpretado e comentado polos protagonistas, o que o converte nun foco dentro dos diálogos da película. A banda sonora reggae é prominente en toda a película e consiste nunha recompilación de música preexistente e unha partitura composta polo recoñecido e respectado músico, vocalista e produtor británico de reggae Dennis Bovell. Na estela das películas de “blaxploitation” dos anos 70 dos Estados Unidos, cuxas bandas sonoras están cheas de soul e funk, Rosso presenta un filme xuvenil urbano sobre as comunidades negras de Londres cunha banda sonora dominada pola música reggae. A determinación de Rosso de darlle tanta importancia ao reggae, tanto dentro como fóra da narrativa da película, convérteo en algo central para calquera consideración sobre ela.

[Bolgar Smith, K. (2018), ‘Documenting London’s bass culture and blues dances: Reggae in the films of Horace Ové and Franco Rosso’, Interactions: Studies in Communication & Culture, 9:1, pp. 29–44, doi: 10.1386/iscc.9.1.29]

Mércores 22 de abril ás 21:30 no Pichel
Babylon
(Franco Rosso, Reino Unido / Italia, 1980, 95′, VOSG)

Ouka Leele, Guillermo Pérez Villalta, Bernardo Bonezzi, Cecilia Roth, Imanol Arias, Antonio Banderas, Las Costus, Pablo Pérez Mínguez, Santiago Auserón, Poch, Jesús Cracio ou Zulema Katz son algúns dos artistas plásticos, actores e músicos que contribuíron a crear Labirinto de paixóns, unha película que conta, entre moitas outras cousas, como un príncipe islámico queda fascinado pola trepidante noite madrileña, faise cantante de rock e remata fuxindo ao Caribe con Sexilia, unha ninfómana da que namora. “A película”, di Pedro Almodóvar, “reflicte un momento único de Madrid, está dominada por ese desenfado que coincidía coa modernidade e que era o máis vivo que esta cidade producía, algo que inxustamente capitalizou o Concello de entón e que o actual denostou: iso que fóra chamou tanto a atención e que chamaban movida”. Para o entón director underground, cuxas últimas películas foron éxitos en Estados Unidos, queda pouco do Madrid que aparecía nas súas primeiras películas. Na súa opinión, as persoas que crearon esa “atmosfera libre e frívola” están agora en xeral “queimadas pola súa propia enerxía” e non teñen ningún relevo. “Os mozos de agora teñen moito máis medo que os de antes”, afirma Almodóvar, “arríscanse menos e, en definitiva, son moito máis conservadores”.

[Tirado de El País, 10 de xaneiro de 1993: https://elpais.com/diario/1993/01/10/cultura/726620408_850215.html%5D

Mércores 15 de abril ás 21:30 no Pichel
Labirinto de paixóns
(Laberinto de pasiones, Pedro Almodóvar, España, 1982, 100′, VO)

Un dos pioneiros da influente escena de cinema en 8 mm do Xapón de finais dos anos 70, Sogo Ishii está aínda moi lonxe de recibir o recoñecemento que merece fóra do seu país. O festival francés l’Étrange Festival intentou paliar esta situación cunha retrospectiva da súa obra en setembro de 2004. Só queda esperar que haxa continuidade, pero a situación de moitas das súas películas, así como as sempre enigmáticas e idiosincráticas maneiras do propio Ishii, non facilitan que os seus filmes atopen unha distribución axeitada, nin dentro nin fóra do Xapón.

[Tirado de http://www.midnighteye.com/interviews/sogo-ishii-2/%5D

Mércores 8 de abril ás 21:30 no Pichel
Cidade rebentada [Burst City]
(爆裂都市 [Bakuretsu Toshi], Gakuryū Ishii, Xapón, 1982, 115′, VOSG)

ABRIL 2026
POSTAS EN ESCENA

Mércores 8 de abril ás 21:30 no Pichel
Cidade rebentada [Burst City]
(爆裂都市 [Bakuretsu Toshi], Gakuryū Ishii, Xapón, 1982, 115′, VOSG)

Mércores 15 de abrilás 21:30 no Pichel
Labirinto de paixóns
(Laberinto de pasiones, Pedro Almodóvar, España, 1982, 100′, VO)

Mércores 22 de abril ás 21:30 no Pichel
Babylon
(Franco Rosso, Reino Unido / Italia, 1980, 95′, VOSG)

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
Conversas guerrilleiras
(Guerrillere Talks, Vivienne Dick, EUA, 1978, 28′, VOSG)
Maletas baleiras
(Empty suitcases, Bette Gordon, EUA, 1980, 49′, VOSG)
Cartas a Papá
(Letters to Dad, Beth B, Scott B, EUA, 1979, 11′, VOSG)

Para aqueles que perderon o meme, poderías explicar que é exactamente o Dancing Baby?

O Dancing Baby é, para ser exactos, un bucle de animación dun bebé en 3D animado por ordenador bailando como un adulto. Penso que iso é o que o fai tan inusual. O bebé parece un boneco en lugar dun bebé real, e interpreta elegantemente unha serie de pasos de baile ritmicamente desenvoltos, empezando cun xesto de air guitar e co bebé inclinándose, curvándose, xirando e movendo as cadeiras. O movemento ten unha sensación de gravidade e peso e o Dancing Baby é coñecido por ser o primeiro vídeo viral e o primeiro meme de Internet. (…)

Ao longo dos anos seguintes [ao seu lanzamento], o Dancing Baby volveuse inmensamente popular, coa xente remesturándoo e facendo parodias. Lembras cando viches por primeira vez a túa creación sendo empregada nos memes doutras persoas ou referenciada en programas como The Simpsons?

Probablemente a representación máis importante do Dancing Baby en termos de popularidade foi cando se incluíu nun programa de televisión chamado Ally McBeal. Dependendo de cando naceras, podes lembrar isto ou non, pero había un episodio moi popular no que a personaxe principal está pensando se quere ou non ter un bebé, e entón apareceu neste episodio.

Creo que durante o premio Emmy foi, de feito, a primeira vez que vin esta versión do Dancing Baby nun contexto de acción real, e iso foi algo moi importante daquela porque a televisión era realmente o medio mainstream dominante naquel momento. Así que os teléfonos estaban sonando sen parar en Autodesk, que publicara o noso software, e pedíronme que aparecese en varias entrevistas. Lembro que USA Today incluíu imaxes do Dancing Baby ao longo da portada.

Despois diso houbo merchandising do Dancing Baby; camisetas, bonecos e CDs, todos fabricados por terceiros, e logo en 1998, un estudante de instituto de 16 anos chamado Rob creou e compartiu unha web para distribuír regalos do Dancing Baby. Iso tamén xogou un rol importante en termos da difusión do Dancing Baby ao longo de Internet.

Así que tiñamos tanto os medios mainstream como o internet sendo unha fonte principal de crear este meme que coñecemos hoxe. Apareceu en programas populares como Public Eye e Hard Copy, e agora asóciase co nacemento de Internet a través de recerencias desde os Simpsons a publicidade recente, incluíndo Delta Air Lines ou Facebook. (…)

[Tirado de: https://knowyourmeme.com/editorials/interviews/dancing-baby-creator-michael-girard-discusses-designing-the-first-internet-meme-26-years-after-it-swept-the-web-via-email-chains%5D

Mércores 25 de marzo ás 21:30 no Pichel
D.A.N.C.E. (Dixital! Audiovisual! Navegación! Clips! Escolma!)

Coñecido pola maneira incisiva na que as súas películas revisitan o pasado de Chile e, con Jackie (2016), tamén o dos Estados Unidos, Pablo Larraín volve agora a mirada cara ao presente. Ema sitúase no centro cultural de Valparaíso, un escenario que se presta perfectamente a unha traxedia vibrante, de cores neón e de intensidade case orgásmica. Mesturando a dor persoal dunha parella que devolveu ao seu fillo adoptivo cos temas universais da perda e da reafirmación persoal que veñen despois dela, o circuíto emocional do filme imita as rúas serpenteantes da cidade.

Ema (Mariana Di Girolamo) é bailarina na compañía do seu marido Gastón (Gael García Bernal), pero desde o primeiro momento unha crise parece perturbar a súa vida, o seu matrimonio e o seu traballo. A película comeza tras unha “adopción fallida”: a parella devolve ao seu fillo Polo (Cristián Suárez), quen é asignado a outra familia. A relación entre Ema e Gastón deteriorase mentres afrontan os sentimentos de culpa, vergoña e remorso de cada un, pero é a vontade da protagonista a que impulsa a historia cara á explosión.

Mércores 18 ás 21:30 no Pichel
Ema
(Ema, Pablo Larraín, Chile, 2019, 102′, VO)