Η ιστορία του Ascendance έχει μία ιδιαιτερότητα: στην ουσία αποτελεί μεταφορά ενός graphic novel, του Legacy οf Kain The Dead Shall Rise, το οποίο βγήκε το 2024 και αποτελεί prequel, καλύπτοντας την χρονική περίοδο μεταξύ του Blood Omen και των Soul Reaver. Όμως τα πράγματα, δυστυχώς, δεν είναι τόσο απλά. Η πλοκή εστιάζει σε ένα νέο χαρακτήρα, την Elaleth, αδερφή του Raziel. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού μαθαίνετε την ιστορία της, όπως και την ιστορία του Raziel πριν γίνει βρικόλακας. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ο νέος χαρακτήρας, αλλά το ότι έχει κάνει το ντεμπούτο της με πολύ λάθος τρόπο. Πέρα από το ότι ξαφνικά ανακαλύπτετε πως η Elaleth είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από κεντρικά και σημαντικά γεγονότα της σειράς LoK, δυστυχώς αλλάζει και η όλη ιστορία με άσχημο τρόπο, καθώς δημιουργούνται πολλές αντιφάσεις με τα προηγούμενα παιχνίδια. Δεδομένου πως η συνολική ιστορία του LoK είναι ήδη αρκετά περίπλοκη και μπλέκει ταξίδια στον χώρο και τον χρόνο, κάτι τέτοιο καλό θα ήταν να αποφευχθεί, ειδικά εφόσον η κύρια δύναμη της σειράς ήταν σεναριακή. Εν τέλει, η εισαγωγή της Elaleth δεν προσθέτει ούτε ουσία, ούτε βάθος στο συνολικό lore και για την ακρίβεια η ιστορία του παιχνιδιού μάλλον θυμίζει κάποιο fan fiction που πήρε επίσημη έγκριση.

Οι διάλογοι είναι τίμιοι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν το επίπεδο των προηγούμενων τίτλων (ειδικά μία πολύ αποτυχημένη προσπάθεια για χιούμορ στην αρχή του παιχνιδιού). Τα cutscenes, παραδόξως, αποτελούνται από μία mixed media παρουσίαση: συνήθως διαλόγους με ελαφρώς animated 2D εικόνες των χαρακτήρων, 3D cutscenes που μοιάζουν βγαλμένα από το PS1 και μία σεκάνς που θυμίζει anime.

Το παιχνίδι είναι 2D retro action-platformer, με gameplay που άνετα θα μπορούσε να ανήκει σε 8-bit ή 16-bit τίτλο. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, παίζετε ως Elaleth, ως Raziel όταν ήταν άνθρωπος, ως Raziel αφού έγινε βρικόλακας και τέλος, ως Kain. Ο κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του όπλο και ενώ υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους (πχ η Elaleth και ο Raziel έχουν φτερά και μπορούν να πετάξουν), η συνολική εμπειρία παραμένει ίδια. Προχωράτε σε πίστες, πολεμάτε εχθρούς, κάνετε platforming, ψάχνετε για διάφορα collectables που εξηγούν το lore και κάποια λίγα μόνιμα power-ups, ενώ μία στις τόσες βρίσκεστε σε κάποιο στην καλύτερη μέτριο boss fight. Πρέπει να σημειωθεί εδώ, πως οι μάχες γενικά είναι απογοητευτικές, καθώς οι εχθροί χοροπηδάνε τόσο πολύ σαν μανιακοί δεξιά αριστερά, προσπαθώντας να αποφύγουν τις επιθέσεις σας, που το όλο θέαμα καταλήγει να είναι απλά κωμικοτραγικό. Οι διάφορες πίστες έχουν ανέμπνευστο σχεδιασμό, ενώ και η διάρκεια του τίτλου είναι μικρή (τέσσερις με έξι ώρες το πολύ), με χαμηλή δυσκολία και χωρίς κάποιον λόγο να ξαναπαίξετε αν βρείτε τα πάντα (κάτι που δεν είναι καθόλου ζόρικο).

Η απογοήτευση συνεχίζεται και στον οπτικό τομέα, καθώς το 2D pixel art του τίτλου δεν κερδίζει τις εντυπώσεις. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα λεπτομερείς και τα animations είναι απλοϊκά χωρίς χάρη ή κάποια έξτρα πινελιά. Όσο αφορά τα περιβάλλοντα, ενώ έχει λίγο ενδιαφέρον να βλέπεις διάφορες τοποθεσίες του Nosgoth σε 2D, δυστυχώς ούτε εδώ υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Η μουσική έχει ελάχιστη σχέση με την ηχητική ταυτότητα της σειράς LoK. Το soundtrack αποτελεί ένα συνδυασμό από industrial metal, electronica και synth/ambient. Δεν είναι απαραίτητα κακό στο αυτί, αλλά σίγουρα δεν ταιριάζει πάντα και παντού. Πολλές φορές τα κομμάτια που παίζουν είναι πολύ έντονα χωρίς λόγο και σπάνια θυμίζουν την κλασική ατμόσφαιρα LoK. Τουλάχιστον, στο voice acting, έχουμε την επιστροφή των κορυφαίων ηθοποιών από τα παλιά LoK, αν και ακούγονται σαν σκιά του παλιού εαυτού τους, κάτι που οφείλεται κυρίως στην σκηνοθεσία, αλλά και στο πέρασμα του χρόνου (όπως είναι εμφανές στην περίπτωση του Michael Bell που παίζει τον Raziel). Παρόλα αυτά, το voice acting παραμένει αξιόλογο, κυρίως χάρη στο ταλέντο των ηθοποιών.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς σε ποιους απευθύνεται το Legacy of Kain Ascendance. Αποτελεί μια low-budget προσπάθεια που σεναριακά και παικτικά θα απογοητεύσει τους φαν του LoK, ενώ δεν προσφέρει κάτι αρκετά ενδιαφέρον για να προσελκύσει νέο κοινό. Κρίμα, γιατί η σειρά, με την κληρονομιά που κουβαλάει, αξίζει κάτι πολύ καλύτερο.

5^/10

5^/10

• Αξιόλογο voice acting με επιστροφή αρχικών ηθοποιών
• Τέσσερις πρωταγωνιστές

• Η ιστορία θυμίζει fan fiction και δημιουργεί αντιφάσεις με το παρελθόν
• Κοινότυπο gameplay και βαρετό level design
• Απλοϊκό pixel art και αδιάφορη παρουσίαση
• Μικρή διάρκεια, χωρίς λόγους να ξαναπαίξεις

Οι δίδυμες αδερφές Mio και Mayu, κατά τη διάρκεια μιας -φαινομενικά- αθώας εξερεύνησης, οδηγούνται σε ένα απομονωμένο και εγκαταλειμμένο χωριό. Το χωριό αυτό μοιάζει, για ανεξήγητο λόγο, να έλκει τη Mayu, με αποτέλεσμα να έχει αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και να χωρίζεται απρόσμενα από την αδερφή της. Εσείς ελέγχετε τη Mio, η οποία απομένει μόνη της σε ένα σκοτεινό, αφιλόξενο περιβάλλον, γεμάτο εχθρικά πνεύματα που μοιάζουν να έχουν στοιχειώσει όλο το χωριό. Όσο προχωράτε, αναζητώντας τη Mayu και ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας, αποκαλύπτετε σταδιακά τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή του χωριού και την αρχαία κατάρα που κρέμεται πάνω από την περιοχή. Οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται μέσα από όμορφες κινηματογραφικές σκηνές, με τη Mayu να παρουσιάζεται πιο εύθραυστη, ανθρώπινη και αποκομμένη από την πραγματικότητα, ενώ η πιο ορθολογική και εξ ανάγκης μαχήτρια Mio καλείται να «κουβαλήσει» το βάρος της επιβίωσης, αλλά και όλων των επιλογών που θα καθορίσουν το τελικό τους πεπρωμένο. Αυτή η ανιδιοτελής αγάπη που έχουν οι δύο αδερφές μεταξύ τους και η αναπάντεχη, συνεχής παρουσία του υπερφυσικού βρίσκονται στο επίκεντρο της αφήγησης και χτίζουν το κατάλληλο υπόβαθρο για να δεθείτε με τις πρωταγωνίστριες, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα μια δυνατή ιστορία τρόμου.

Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού στηρίζεται σε μια ιδιαίτερη φιλοσοφία survival horror, όπου η μάχη, η εξερεύνηση και ουσιαστικά η ίδια σας η επιβίωση συνδέονται άμεσα με τη χρήση της Camera Obscura, μιας κάμερας με ειδικές ικανότητες που προκαλεί ζημιά στα πνεύματα και λειτουργεί ως το μοναδικό σας μέσο άμυνας. Σε αντίθεση με τον αρχικό τίτλο, όπου υπήρχαν λίγα upgrades για την κάμερα με αργή πρόοδο, στο remake η εμπειρία γίνεται περισσότερο κινηματογραφική και διαδραστική με το περιβάλλον. Υπάρχουν νέες αναβαθμίσεις της κάμερας που βελτιώνουν τα χαρακτηριστικά της (όπως νέα φιλμ και φίλτρα), ενώ μπορείτε να χρησιμοποιήσετε διαφορετικούς τύπους φιλμ ανάλογα με την περίσταση. Υπάρχουν φιλμ που κάνουν περισσότερη ζημιά, αλλά αργούν να φορτωθούν (reload) στην κάμερα, και πιο σπάνια φιλμ που κάνουν τεράστια ζημιά και μπορούν να ρίξουν με μία κίνηση τους εχθρούς, αλλά η χρήση τους πρέπει να γίνεται με φειδώ. Εκτός από τα φιλμ, μπορείτε να βρείτε και ειδικούς φακούς με ιδιότητες όπως η αποκάλυψη κρυφών μονοπατιών και το άνοιγμα μυστικών δωματίων, ενισχύοντας το μυστήριο και την αίσθηση εξερεύνησης. Αξίζει να σημειωθεί πόσο πολύ βοηθούν τα οπτικοακουστικά ερεθίσματα στη σωστή χρήση της κάμερας, με ηχητικά σήματα και χρωματισμούς (ανάλογα με το φίλτρο που χρησιμοποιείτε), ώστε να μη χάσετε τίποτα στο περιβάλλον, αποφεύγοντας την κουραστική επανάληψη με συνεχή άσκοπη χρήση της κάμερας.

Το remake υιοθετεί σύγχρονη προοπτική πάνω από τον ώμο, προσφέροντας καλύτερο έλεγχο και οπτική του χώρου. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί ολοφάνερα να κινηθεί σε μια πιο μοντέρνα κατεύθυνση, διαφοροποιώντας την αίσθηση τρόμου και τη συνολική εμπειρία σε σχέση με το αρχικό παιχνίδι, με ανάμεικτα αποτελέσματα. Στο original, η αίσθηση αδυναμίας, με την περιορισμένη ορατότητα λόγω του προκαθορισμένου στησίματος της κάμερας, το αργό pacing και κυρίως αυτή η ακατέργαστη creepy grain εικόνα, ενίσχυαν το άγχος και την ανασφάλεια, δημιουργώντας τη βαριά ατμόσφαιρα που απαιτείται. Εδώ, το film grain παραμένει, αλλά δεν λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά, καθώς φαίνεται περισσότερο τεχνητό, μια ύπουλη προσθήκη που δεν δένει τόσο αρμονικά με την υπόλοιπη ρετουσαρισμένη καθαρότητα του παιχνιδιού. Αυτό το συναίσθημα της «βρώμικης», «άρρωστης» εικόνας του αρχικού τίτλου, δυστυχώς, δεν επιτυγχάνεται πλήρως στο remake, με αποτέλεσμα να μην φτάνει ποτέ στα ίδια επίπεδα παγερού τρόμου. Όσο προχωράτε την ιστορία και αναβαθμίζετε την κάμερά σας, γίνεστε τόσο δυνατοί που αντιμετωπίζετε χωρίς πρόβλημα ομάδες εχθρών, κάτι που μειώνει ακόμα περισσότερο το immersion πάνω στο οποίο αναδείχτηκε η σειρά Fatal Frame.

Οι μάχες διατηρούν τον μεθοδικό χαρακτήρα τους, δίνοντας έμφαση στο σωστό timing, τα γρήγορα αντανακλαστικά και τη σωστή τοποθέτηση. Παρά τη νέα ευέλικτη προοπτική και την προσθήκη ενός υποτυπώδους dodge για την αποφυγή χτυπημάτων, ο χειρισμός παρουσιάζει στιγμές ακαμψίας. Η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των πνευμάτων, με τα διαφορετικά μοτίβα επιθέσεων, ενισχύει το αίσθημα τρόμου, αλλά δυσκολεύει λίγο τον βηματισμό και τη σωστή τοποθέτηση της πρωταγωνίστριας για την ιδανική λήψη. Δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία στον σχεδιασμό των πνευμάτων που αντιμετωπίζετε και ορισμένες αναμετρήσεις ενδέχεται να επαναλαμβάνονται. Τουλάχιστον η εναλλαγή των περιοχών, με τα κλειστοφοβικά, μουντά περιβάλλοντα, και η ποικιλία πυρομαχικών και επιλογών βοηθά να παραβλέψετε τις όποιες αδυναμίες και απλώς να αφεθείτε στον τρόμο και στη δράση. Από τις αξιομνημόνευτες στιγμές του παιχνιδιού είναι οι καθαρές survival σκηνές, όπου δεν έχετε στη διάθεσή σας την κάμερα και απλώς πρέπει να επιβιώσετε από τις δαιμονικές παρουσίες που κρύβονται στα σκοτάδια.

Πέρα από τη βασική ιστορία, υπάρχει έξτρα δευτερεύον περιεχόμενο με παράλληλες ιστορίες πνευμάτων που πρέπει να εξιχνιάσετε, με κάποιες από αυτές να παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον ως προς την εξέλιξη και την τραγικότητά τους. Η συνολική διάρκεια του παιχνιδιού, αν ξεψαχνίσετε κάθε περιοχή, ξεπερνά τις 10-12 ώρες, ενώ μπορείτε να βρείτε πολλά συλλεκτικά αντικείμενα (charms, special butterfly items) που αναβαθμίζουν περαιτέρω τις ικανότητές σας και παίζουν καθοριστικό ρόλο για να καταφέρετε να δείτε ένα από τα έξι συνολικά φινάλε.

Τα γραφικά καταφέρνουν με επιτυχία να δημιουργήσουν έναν απειλητικό «undead» κόσμο, όπου βασιλεύει ο φόβος του παραφυσικού. Εγκαταλειμμένα σπίτια με πενιχρή διακόσμηση και παρατημένα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, σκοτεινοί ναοί όπου λατρεύονται άγνωστοι θεοί και υπόγειες σκοτεινές σπηλιές με δεκάδες αόρατα μάτια να σας παρακολουθούν, συνθέτουν το ιδανικό μωσαϊκό τρόμου. Πολύ όμορφες λεπτομέρειες που προκαλούν ανατριχίλα είναι οι σκιές που πέφτουν στους τοίχους όσο εξερευνάτε το περιβάλλον με τον φακό σας και σχηματίζουν αμυδρά ανθρώπινες, θλιμμένες φιγούρες ή μορφές παιδιών. Το film grain είναι μια αμφιλεγόμενη προσθήκη-φόρος τιμής που χρησιμοποιείται ως σκόπιμο αισθητικό εφέ (σε αντίθεση με το αρχικό παιχνίδι, όπου ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα περιορισμών hardware) και μπορεί να δυσκολέψει οπτικά κάποιους, αλλά ευτυχώς μπορεί να απενεργοποιηθεί. Τα μοντέλα των χαρακτήρων, παρόλο που είναι καλογυαλισμένα και έχουν φυσικές, ρεαλιστικές κινήσεις, έχουν ακόμα τις κλασικές στρογγυλεμένες γωνίες προσώπου με τις βασικές εκφράσεις συναισθημάτων που μοιάζουν βγαλμένες από άλλη εποχή.

Ο ηχητικός τομέας επίσης παίζει τεράστιο ρόλο στη δημιουργία ατμόσφαιρας, ειδικά σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Η μουσική δεν έχει ιδιαίτερα ξεσπάσματα και ακολουθεί τη γενικότερη γραμμή νεκρικής σιγής του παιχνιδιού (η οποία λειτουργεί καλά). Τα ηχητικά εφέ όμως «δίνουν ρέστα», με τους περιβαλλοντικούς ήχους, τους ψίθυρους των πνευμάτων και τα μοχθηρά γελάκια των παιδιών να σας ξεσηκώνουν ουκ ολίγες φορές από την καρέκλα. Οι ερμηνείες είναι φυσικές και προσφέρουν καλή ροή στην εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς όμως να καθηλώνουν με το συναισθηματικό τους εύρος.

Το Fatal Frame 2 Crimson Butterfly Remake αποτελεί μια αξιόλογη αναβίωση ενός εμβληματικού παιχνιδιού, διατηρώντας σε μεγάλο ποσοστό την ιδιαίτερη ταυτότητά του. Προσφέρει μια έντονα συναισθηματική και τρομακτική εμπειρία, απλά το κάνει με διαφορετικό τρόπο από τον αρχικό τίτλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν σέβεται τις ρίζες του.

8^/10

8^/10

• Ατμοσφαιρικός τρόμος
• Συναισθηματική και τραγική ιστορία
• Ικανοποιητική διάρκεια με πολλαπλά τέλη
• Επιτυχημένος εκσυγχρονισμός με νέους μηχανισμούς…

• …αλλά και μικρές αστοχίες
• Έχει χαθεί ένα μέρος της μαγείας του original
• Επαναλαμβανόμενοι εχθροί