Paczki z Chin droższe od 1 lipca. AliExpress i Temu pod presją

Unia Europejska tłumaczy zmianę walką z nieuczciwą konkurencją, ale dla klientów efekt będzie prosty: zakupy spoza Wspólnoty staną się mniej opłacalne. Już od 1 lipca 2026 roku przesyłki z państw trzecich o wartości poniżej 150 euro, czyli około 635 złotych, zostaną objęte stałym cłem w wysokości 3 euro. Mechanizm ma być tymczasowy i obowiązywać do 1 lipca 2028 roku.

Na dodatkowy koszt muszą przygotować się przede wszystkim osoby regularnie kupujące na platformach takich jak AliExpress, Temu czy Shein. Nowa opłata ma być naliczana już w chwili zapłaty za towar, więc klient zobaczy ją jeszcze przed finalizacją zamówienia. W praktyce oznacza to koniec jednej z największych przewag tanich zakupów z Chin: bardzo niskiej ceny końcowej. Najmocniej odczują to osoby, dla których paczki z Chin były dotąd sposobem na kupowanie drobnych akcesoriów za kilka lub kilkanaście złotych.

Rada UE wyjaśnia, że cło będzie naliczane od każdej kategorii towaru znajdującej się w małej przesyłce. Nie chodzi więc wyłącznie o prostą zasadę „3 euro od paczki”. Jeśli w jednym zgłoszeniu celnym znajdzie się kilka różnych kategorii produktów, dodatkowy koszt może być wyższy.

Tanie zakupy z Chin przestają być niewidzialne dla celników

Skala zmiany jest znacznie większa, niż może sugerować sama kwota 3 euro. Według Rady UE nowe zasady obejmą około 93 proc. przepływu towarów w handlu internetowym trafiającego do Unii Europejskiej w ramach systemu IOSS. Innymi słowy: nie mówimy o niszowej korekcie przepisów, lecz o rozwiązaniu, które dotknie ogromnej części tanich zamówień spoza Wspólnoty.

Pieniądze z nowego cła mają trafiać bezpośrednio do unijnego budżetu. Z perspektywy kupującego oznacza to prosty rachunek. Do taniego gadżetu, kabla, etui, elementu garderoby czy drobnego akcesorium trzeba będzie doliczyć równowartość około 13 złotych. Przy zamówieniach za kilka lub kilkanaście złotych taka dopłata potrafi całkowicie zmienić sens zakupów na AliExpress, Temu czy Shein.

Bruksela tłumaczy decyzję skalą nadużyć w handlu transgranicznym. Unijni decydenci od dawna wskazują, że w przypadku małych przesyłek bardzo częstą praktyką jest zaniżanie deklarowanej wartości towaru, aby ominąć dodatkowe opłaty. Szacunki mówią nawet o 65 proc. takich paczek. Tymczasowe cło w wysokości 3 euro ma więc być szybką odpowiedzią na problem, zanim wejdzie w życie szersza reforma unijnego systemu celnego.

Warto przy tym pamiętać, że nowe rozwiązanie nie jest projektowane jako mechanizm docelowy. Stała opłata ma obowiązywać od 1 lipca 2026 roku do 1 lipca 2028 roku. Później zostanie zastąpiona pełniejszym systemem opartym na nowych zasadach odprawy celnej i unijnym centrum danych celnych. Dla klientów najważniejszy będzie jednak efekt tu i teraz: tanie paczki spoza UE po prostu staną się droższe.

Źródło: Rada UE / Consilium Europa

Artykuł 13 zł więcej za tanie paczki z Chin od 1 lipca. UE zniechęca do AliExpress i Temu pochodzi z serwisu INSTALKI.

Dreame Cyber X ma już cenę. Robot sprzątający wreszcie pokona schody

Roboty sprzątające potrafią już naprawdę dużo. Omijają przeszkody, rozpoznają dywany, myją mopami z dociskiem, same opróżniają pojemniki w stacjach dokujących, w których przy okazji pobierają świeżą oraz pozostawiają brudną wodę. Wciąż istnieje jednak bariera, z którą nawet najdroższe modele radzą sobie co najwyżej pośrednio. Są nią schody. Dreame Cyber X to odpowiedź na ten problem, choć jego ujawniona właśnie cena sprawia, że nie będzie to gadżet dla każdego.

Dreame podczas wydarzenia we Francji podało więcej szczegółów na temat swoich nowości. Wśród nich znalazły się flagowe roboty z serii Dreame X60, ale największą ciekawość wzbudził rzecz jasna Dreame Cyber X. To nietypowe akcesorium pełniące rolę asystenta, pozwalające kompatybilnym robotom przemieszczać się po schodach pomiędzy kondygnacjami domów i mieszkań.

Cena Dreame Cyber X została ustalona w Europie na 1199 euro. W przeliczeniu daje to około 5100 złotych, choć polska cena, jeśli urządzenie trafi w ogóle do naszego kraju, może oczywiście wyglądać inaczej. Dostępność zaplanowano dopiero na wrzesień 2026 roku, więc na praktyczne testy tego rozwiązania trzeba będzie jeszcze poczekać.

• Nie przegap: Recenzja Dreame 65S100 Mini LED 65”. Nowy gracz na rynku telewizorów

Akcesorium przeprojektowano od czasów IFA 2025

Cyber X jest przeprojektowaną wersją asystenta do pokonywania schodów, którego Dreame pokazywało w ubiegłym roku na targach w Niemczech. Urządzenie nie tylko transportuje teraz robota sprzątającego, ale potrafi też w ograniczonym zakresie czyścić stopnie. Podczas zjeżdżania po schodach z tylnej części konstrukcji wysuwają się dwa niewielkie ramiona z obracającymi się szczotkami.

Pytanie, czy w cenie 1199 euro Cyber X będzie miał sens. Jeśli ktoś ma dom lub dwupoziomowe mieszkanie, tańszym i wygodniejszym – choć rzecz jasna nie tak efektownym – rozwiązaniem może okazać się zakup dwóch osobnych robotów sprzątających…

Źródło: Dreame, Instalki.pl

Artykuł Dreame Cyber X ma już cenę. Ten gadżet wnosi robota sprzątającego po schodach pochodzi z serwisu INSTALKI.

Z czasem każdy smartfon zaczyna łapać zadyszkę. Ameryki w tym nie odkryłem. Zazwyczaj to wcale nie wina procesora, który nagle zapomniał, jak się liczy. To zasługa aplikacji, które wygodnie rozsiadają się w pamięci RAM, nawet gdy od miesięcy ich nie odpalaliśmy. System oczywiście nie chwali się tym na głównym ekranie, więc żeby sprawdzić, co faktycznie obciąża telefon, trzeba użyć małego systemowego wytrycha.

Jak odblokować dostęp do statystyk RAM-u?

Żeby dobrać się do konkretów, musimy na chwilę odpalić tryb dla zaawansowanych. Wchodzimy w Ustawienia, szukamy zakładki Informacje o telefonie i stukamy palcem w Numer kompilacji (zwykle wystarczy siedem razy), aż system wywiesi białą flagę i poinformuje o odblokowaniu Opcji programisty. Krok ten może się nieco różnić w zależności od konkretnej wersji systemu czy nakładki producenta.

Wracamy do głównego ekranu ustawień, wchodzimy w nowo powstałą kategorię i szukamy sekcji Pamięć, a w niej Pamięć używana przez aplikacje. Android domyślnie rzuca nam statystykami z ostatnich trzech godzin, co jest równie miarodajne, co wróżenie z fusów. Z rozwijanego menu na górze warto od razu zmienić widok na 12 godzin lub całą dobę. Wtedy mamy pełen obraz sytuacji i widać, kto drenuje sprzęt na dystansie.

Siedmioletni Note 10 na stole diagnostycznym

Żeby nie rzucać teorią, wziąłem na warsztat własny sprzęt. Mój Samsung Galaxy Note 10 to już technologiczny weteran, ma 7 lat na karku. Nie ma co zaklinać rzeczywistości. Wyeksploatowany ekran i aparat mocno już odstają od dzisiejszych standardów i przypominają, że jego czas powoli mija. Ale jeśli chodzi o samą szybkość działania? Staruszek nadal trzyma fason i nie łapie zwiech.

Co wyszło w statystykach? Średnie zużycie RAM-u przez pół doby dobiło u mnie do 4,2 GB, co daje jakieś 54% dostępnych zasobów. Na pierwszym miejscu, co w pełni logiczne, siedzi samo jądro systemu, rezerwując sobie 1,3 GB.

Dalej można się było domyśleć. Facebook przez 12 godzin zagarnął 350 MB, ale gdy dla testu zawęziłem okno do ostatnich trzech godzin, jego apetyt skoczył nagle do 650 MB. Do pierwszej dziesiątki wcisnął się też Samsung News. Nie używam tej aplikacji w ogóle, a i tak rezerwuje sobie 81 MB pamięci na darmowe wakacje w tle. Dla kontrastu, Messenger zadowolił się skromnymi 65 MB. Niewiele, ale grosz do grosza i RAM-u może zacząć brakować.

Gorzej wygląda to w przypadku poczciwego Samsunga M22, gdzie średnie zużycie RAM-u sięga już 74%. To czuć w trakcie używania telefonu. Lista usług w TOP 10 była raczej niezmienna, choć wyłączenie kilku niepotrzebnych nikomu aplikacji pozwoliło na zyskanie trochę miejsca i lekkie przyspieszenie działania sprzętu. W sumie zaoszczędziłem jakieś 400 MB.

Wymuś zatrzymanie albo usuń bez sentymentów

Widząc takie rewelacje, palec sam wędruje do przycisku „Wymuś zatrzymanie” (znajdziecie go pod trzema kropkami przy każdej aplikacji). Zanim jednak zaczniesz ubijać wszystko jak leci, pamiętaj o jednym. Android specjalnie trzyma procesy w RAM-ie, żeby apki szybciej się uruchamiały. Pusta pamięć to zmarnowana pamięć, więc sama obecność programu na liście to jeszcze nie powód do paniki.

Problem w tym, że często zasoby zżerają aplikacje, o których dawno zapomnieliśmy. Ręczne ubijanie to tylko pudrowanie problemu, bo przy najbliższej okazji i tak wstaną z martwych. Jak namierzysz takiego pasożyta, wyjście jest proste. Bezlitosna deinstalacja. To najtańszy i najszybszy sposób, żeby starszy telefon znów złapał oddech.

Źródło tekstu: androidpolice.com

Artykuł Android ma ukrytą funkcję. Sprawdzisz, która aplikacja używa najwięcej RAM-u pochodzi z serwisu INSTALKI.

Co znajdziemy w środku nowego handhelda od Acera?

Największym zaskoczeniem w specyfikacji nowego handhelda jest bez wątpienia porzucenie utartych schematów sprzętowych. Sercem urządzenia zostały układy z serii Intel Arc G-Series, gdzie w maksymalnej konfiguracji znajdziemy jednostkę Arc G3 Extreme, współpracującą z grafiką Intel Arc B390. To odważny ruch, biorąc pod uwagę, że konkurencja niemal w ciemno wybiera procesory konkurencji. Niebieski chip wnosi jednak na pokład technologie, które w warunkach mobilnych mogą okazać się kluczowe. Gracze otrzymają tu sprzętowe wsparcie dla ray tracingu oraz system skalowania obrazu Intel XeSS 3, który przy użyciu algorytmów sztucznej inteligencji ma drastycznie podbijać płynność animacji bez nadmiernego obciążania baterii.

Wsparciem dla procesora ma być maksymalnie 24 GB niezwykle szybkiej pamięci LPDDR5X o taktowaniu 7467 MT/s oraz dysk SSD o pojemności do 1 TB. Całość zasilana będzie potężnym akumulatorem o pojemności aż 80 Wh. Jednak w sprzedaży pojawi się również lżejszy wariant z ogniwem 60 Wh. Przy wsparciu technologii Intel Endurance Gaming powinno to przełożyć się na satysfakcjonujący czas pracy na jednym ładowaniu.

Jak Acer podszedł do kwestii jakości obrazu oraz ergonomii sterowania?

Komfort rozgrywki ma zapewnić 8-calowy ekran dotykowy WUXGA o częstotliwości odświeżania 120 Hz i proporcjach 16:10. Panel IPS oferuje jasność na poziomie 500 nitów oraz pełne pokrycie palety sRGB. Kluczowa dla graczy jest tu jednak obecność technologii VRR, czyli Variable Refresh Rate, która eliminuje rwanie obrazu przy nagłych spadkach płynności. Matrycę pokryto odpornym szkłem Corning Gorilla Glass Victus z powłoką antyrefleksyjną DXC. Pod nią kryją się także głośniki z systemem DTS:X Ultra oraz mikrofony z redukcją szumów wspieraną przez AI.

W kwestii ergonomii Acer również podszedł do tematu bezkompromisowo, projektując zaawansowany system sterowania. W urządzeniu zastosowano triggery L2/R2 oparte na efekcie Halla, które są całkowicie odporne na zużycie i dryfowanie dzięki wykorzystaniu magnesów. Dodatkowo gracze otrzymują mechaniczne przełączniki fizycznego skoku spustów, pozwalające błyskawicznie skrócić klik w dynamicznych strzelankach lub pogłębić go na potrzeby precyzyjnej modulacji nacisku w wyścigach. Za błyskawiczną łączność i transfer danych odpowiadają z kolei dwa porty Thunderbolt 4 oraz najnowszy standard bezprzewodowy Killer Wi-Fi 7.

Urządzenie pracuje pod kontrolą systemu Windows 11 ze specjalną nakładką XBOX Mode. Ułatwia ona nawigację samym padem, a w przycisku zasilania zintegrowano wygodny czytnik linii papilarnych. Po raz pierwszy w historii przenośnych urządzeń wdrożono tu także zaawansowaną aplikację PredatorSense, aktywowaną dedykowanym przyciskiem na obudowie. Pozwala ona na bieżąco zarządzać profilami mocy i podświetleniem RGB.

Jak producent rozwiązał problem wysokich temperatur?

Przeniesienie wydajności znanej z klasycznych pecetów do obudowy ważącej poniżej 810 gramów wymagało od inżynierów Acera stworzenia autorskiego systemu, optymalizującego przepływ powietrza. W Predator Atlas 8 zastosowano hybrydowy układ z technologią Vortex Flow. Kluczowym elementem tej konstrukcji są dwa współpracujące ze sobą wentylatory. Pierwszy to unikalny, metalowy wirnik Predator AeroBlade, wyposażony w 89 ultracienkich łopatek o grubości zaledwie 0,1 mm. Drugi natomiast wykonano z tradycyjnego tworzywa sztucznego.

To pierwszy przypadek w branży, gdy tak zaawansowane, metalowe śmigło trafia do sprzętu typu handheld. Cały ten system ma zwiększyć przepływ powietrza w ciasnej obudowie o dodatkowe 10%, gwarantując, że sprzęt nie ucierpi na zjawisku throttlingu podczas wymagających, wielogodzinnych potyczek sieciowych.

Rynkowy debiut urządzenia zaplanowano na październik tego roku. Wydaje się, że Asus ROG Ally oraz Lenovo Legion Go doczekały się właśnie bardzo poważnego konkurenta.

 Źródło i zdjęcie otwierające: Acer

Artykuł Acer wchodzi na rynek handheldów. Nadchodzi Predator Atlas 8 pochodzi z serwisu INSTALKI.

Gry stają się zwyczajnie niegrywalne. Klatki szaleją, a G-Sync się popsuł

Gracze obserwują na ekranach swoich komputerów nagłe spadki ze 140 do 40 klatek, a w skrajnych przypadkach ze 180 FPS do zaledwie 4 FPS.

Nawet jeśli licznik w rogu ekranu pokazuje teoretycznie idealne 300 FPS, obraz mocno szarpie przez stuttering. Internauci zgłaszają wrażenie, że całość działa z płynnością na poziomie 30 lub 50 klatek, co wyklucza komfortową zabawę. Nvidia popsuła także swoją flagową technologię G-Sync, ponieważ po instalacji oprogramowania pojawia się intensywne migotanie ekranu.

Problem przybiera na sile, gdy monitor wykorzystuje kompresję Display Stream Compression (DSC). Sterownik destabilizuje również sam system operacyjny. Wystarczy spróbować przenieść okno z grą na drugi monitor, by oprogramowanie skapitulowało, generując w rejestrze błąd pliku nvlddmkm oraz komunikat o awarii urządzenia \Device\Video3. Gdy zdezorientowany użytkownik próbuje sprawdzić szczegóły, systemowy Podgląd Zdarzeń zawiesza się przy próbie maksymalizacji okna.

Błędy graficzne oraz dziwne artefakty nawiedzają graczy nawet w środowisku DirectX 11, które dotychczas zazwyczaj nie sprawiało problemów.

Lista gier ciągnie się bez końca

Wadliwy kod uderza w niemal każdy popularny gatunek, a lista poszkodowanych tytułów stale rośnie. W sekcji e-sportowej i sieciowej ucierpieli fani Counter-Strike 2, War Thunder, iRacing, PUBG, DOTA 2, Apex Legends, Marvel Rivals oraz Warframe. Osoby preferujące spokojniejszą rozgrywkę lub sieciowe RPG również zgłaszają masowe problemy, które utrudniają zabawę w Genshin Impact, Path of Exile 2, Helldivers 2, grach z serii Persona, a także w odświeżonym Diablo II: Resurrected.

Jeżeli system zdążył już pobrać tę aktualizację, jedynym rozwiązaniem okazuje się rollback, czyli powrót do starszych wydań. Użytkownicy potwierdzają, że stabilność wraca po zainstalowaniu wersji 596.49, 596.36 lub 596.02. Jeśli z jakiegoś powodu trzeba przecierpieć obecność wydania 610.47, doraźną poprawę klatkażu można uzyskać poprzez całkowite wyłączenie funkcji G-Sync.

W przypadku War Thunder pomaga też zmiana API z DirectX 12 na DirectX 11 w opcjach gry. Choć przy ogólnym stanie tego sterownika bywa to loterią. Niektórzy gracze zalecają ponowną instalację oprogramowania z zaznaczoną opcją czystej instalacji, ale ta metoda u większości poszkodowanych nie przynosi żadnego rezultatu.

Morał z tej historii jest już dobrze znany. Jeśli wszystko działa stabilnie, lepiej wstrzymać się z instalacją wersji 610.47, by nie zostać darmowym testerem niedopracowanego kodu.

Źródło informacji: Reddit / Zdj. otwierające: Pexels (@khezez), NVIDIA

Artykuł Nowe sterowniki NVIDIA irytują graczy. FPS potrafią spaść nawet do 4 pochodzi z serwisu INSTALKI.

Po kilku tygodniach spędzonych z Fiido C11 Pro mam wrażenie, że Fiido sięgnęło po oszczędności w miejscach, które nie psują wrażeń z codziennego użytkowania. C11 Pro nie jest rowerem premium, nie próbuje też udawać sprzętu za kilkanaście tysięcy złotych. To raczej praktyczny, miejski e-bike dla osoby pragnącej wygodnie dojeżdżać do pracy, na zakupy, na spotkanie albo po prostu przejechać się po okolicy bez walki z wiatrem i podjazdami.

Cena i dostępność

Na oficjalnej polskiej stronie Fiido C11 kosztuje obecnie 3591 złotych z bagażnikiem tylnym, kompletem błotników i osłoną łańcucha. Wersja Fiido C11 Pro City z czujnikiem momentu obrotowego, większym akumulatorem, hamulcami tarczowymi hydraulicznymi, bagażnikiem tylnym i kompletem błotników to wydatek rzędu 4225 złotych. Po wpisaniu kodu summer212 będzie jeszcze nieco taniej. Fiido C11 kosztuje wtedy 3493 złote (link afiliacyjny, wydawca otrzymuje prowizję od sprzedaży), a Fiido C11 Pro 4110 złotych (link afiliacyjny, wydawca otrzymuje prowizję od sprzedaży).

Rowery elektryczne za tak niewielkie pieniądze do niedawna były rzeczą niespotykaną. Teraz – jak sam się przekonałem – da się w tej cenie kupić sprzęt zaskakująco dojrzały i jeżdżący. Warunek: mówię o wersji Pro, która bije wersję podstawową samym tylko czujnikiem momentu obrotowego. To właśnie on czyni działanie wspomagania elektrycznego wzorcowym i za jego obecność warto dopłacić.

Dostępne są różne wersje kolorystyczne i wyposażeniowe. Najbardziej w oczy rzuca się wariant Emerald Blue, czyli elegancki niebiesko-zielony kolor połączony z brązowym siodełkiem i chwytami. Na żywo prezentuje się bez dwóch zdań ciekawie, choć nie każdemu przypadnie do gustu. Jest też wersja szara, bardziej zachowawcza i neutralna. Obie dobrze pasują do charakteru roweru, choć moim zdaniem to właśnie Emerald Blue robi lepsze pierwsze wrażenie – mocniej przykuwa spojrzenie. Opinie na ten temat są jednak podzielone – Ani się na przykład nie podobał.

Co dostajemy w zestawie?

Fiido C11 Pro przyjechał do mnie w dużym kartonie i był w znacznym stopniu złożony. Nie był to jednak rower gotowy do jazdy od razu po wyjęciu z pudełka. Minimum wysiłku wymaga zamontowanie między innymi przedniego koła, kierownicy, pedałów, błotników i bagażnika. Potem zostaje już tylko dopompowanie opon 700x40c, sprawdzenie śrub, ustawienie siodełka, szybka kontrola hamulców i można ruszać.

Sam montaż nie jest trudny, wręcz banalny, choć osoby, które nigdy nie składały roweru z pudełka, powinny dać sobie chwilę i nie robić tego w pośpiechu. W zestawie znalazłem podstawowe narzędzia, pedały, ładowarkę, instrukcję, błotniki, tylny bagażnik, stopkę boczną oraz blokadę podkowiastą rodem z rowerów miejskich. To naprawdę sensowny komplet, zwłaszcza że w wielu rowerach miejskich część takich dodatków trzeba dokupować osobno.

Podoba mi się, że Fiido nie potraktowało bagażnika, błotników i oświetlenia jako luksusowych dodatków. W miejskim rowerze elektrycznym to przecież podstawowe wyposażenie. Jeśli sprzęt ma służyć do codziennej jazdy, musi dać się używać także po deszczu, po zmroku i z torbą lub zakupami z tyłu.

Mam natomiast jedno zastrzeżenie: brakuje pełnej osłony łańcucha, co w rowerze miejskim jest zaskakującym brakiem. Fiido C11 Pro swoim wyglądem i konstrukcją ramy zachęca do jazdy w normalnych ubraniach, do dojazdów do pracy i załatwiania spraw na mieście, więc ryzyko pobrudzenia nogawki nie powinno w ogóle występować. To nie jest poważna wada, bo osłonę można zawsze dokupić, ale jest dość irytującym przeoczeniem.

Jakość wykonania i komponenty

Fiido C11 Pro sprawia dobre pierwsze wrażenie. Rama z niskim przekrokiem jest bardzo wygodna w codziennym użytkowaniu, szczególnie w mieście. Nie trzeba wysoko przerzucać nogi nad ramą, łatwiej ruszać spod świateł, łatwiej zsiąść na przejściu, łatwiej korzystać z roweru w zwykłych ubraniach. Taki typ ramy naprawdę poprawia komfort użytkowania, także mężczyznom.

Rower jest przeznaczony dla osób o wzroście od 155 do 195 cm. Siodełko i kierownicę można regulować, więc przy moim wzroście wynoszącym 183 cm łatwo znalazłem dość wygodną pozycję, podobnie jak mierząca 163 cm Ania. Siedzi się raczej prosto, miejsko, bez sportowego pochylenia. Dopasowanie roweru do swojej anatomii ułatwia nie tylko regulowana w szerokim zakresie sztyca, ale i regulowany mostek.

To wszystko dobrze pasuje do charakteru C11 Pro. Nie ma tu udawania gravela, trekkinga ani roweru fitness. To elektryczny mieszczuch i dokładnie tak się na nim siedzi.

Muszę jednak stwierdzić otwarcie: to nie jest lekki rower. Testowany przeze mnie jakiś czas temu Engwe N1 Air był odczuwalnie lżejszy. Fiido C11 Pro waży około 24,5 kg z akumulatorem. Bez baterii jest lżejszy, ale nikt nie będzie przecież bez niej jeździł. Jeśli ktoś mieszka na czwartym piętrze bez windy i codziennie będzie wnosił rower do mieszkania, czeka go darmowa siłownia.

Akumulator 48 V ma pojemność 499,2 Wh i jest wyjmowany. To duży plus, bo nie trzeba ładować całego roweru przy gniazdku. Można zostawić go w garażu, piwnicy albo stojaku, wyjąć baterię i zabrać ją do mieszkania. To ogromne ułatwienie. Pełne ładowanie trwa około 5 godzin, więc najwygodniej po prostu podłączyć baterię wieczorem.

Czujnik momentu obrotowego to kluczowy element w rowerze elektrycznym

Czujnik momentu obrotowego Mivice w Fiido C11 Pro robi robotę. W wielu tańszych rowerach elektrycznych reakcja wspomagania działa dość zero-jedynkowo. Kręcisz pedałami, a rower po chwili, często dość gwałtownie, zaczyna ciągnąć. Przestajesz kręcić, wsparcie znika. Tutaj proces ten przebiega naturalniej. Rower wyczuwa, z jaką siłą naciskasz na pedały, i dopasowuje do tego pracę silnika. Czyni to ruszanie znacznie płynniejszym.

Fiido C11 Pro w codziennym użytkowaniu nie sprawia wrażenia sprzętu, który jedzie za użytkownika. Raczej dość naturalnie wspiera pracę wykonywaną nogami. Przy ruszaniu spod świateł, jeździe pod wiatr albo na lekkich podjazdach to bardzo przyjemne. Nie ma nerwowego szarpnięcia, nie ma opóźnienia psującego rytm jazdy. Wspomaganie jest płynne i przewidywalne, zwłaszcza w trybie Eco.

Sterowanie wspomaganiem umieszczono po lewej stronie kierownicy, więc przyciski są łatwo dostępne pod kciukiem. Można szybko przełączać poziomy wsparcia (brak, Eco, Sport, Turbo) bez odrywania dłoni od chwytu, co w mieście ma duże znaczenie. Osobiście nie czułem potrzeby do wychodzenia poza poziom Eco. Turbo jest poziomem dla miłośników mocnych wrażeń.

Ten sam panel obsługuje też klakson. I tu mam mieszane uczucia, bo jego dźwięk jest naprawdę głośny i mało subtelny. Z jednej strony skutecznie zwraca uwagę pieszych, rowerzystów i kierowców. Z drugiej – użycie go na spokojnej ścieżce rowerowej może zabrzmieć tak, jakby właśnie nadjeżdżał skuter.

Silnik umieszczony w tylnym kole ma 250 W mocy i 55 Nm momentu obrotowego. W europejskiej wersji wspomaganie działa do 25 km/h, czyli zgodnie z przepisami dla rowerów elektrycznych. Nie jest to napęd, który robi z roweru mały skuter, ale w mieście w zupełności wystarcza. Najbardziej czuć go przy ruszaniu, przy podjazdach i wtedy, gdy nagle okazuje się, że wieje prosto w twarz. Na stromych wzniesieniach cudów nie będzie, szczególnie z cięższym użytkownikiem i bagażem, ale jak na rower miejski C11 Pro ma wystarczająco dużo mocy.

Aplikacja Fiido pozwala zmieniać część ustawień roweru, ale trzeba pamiętać, że w Polsce rower elektryczny zgodny z przepisami powinien wspomagać jazdę tylko podczas pedałowania i tylko do 25 km/h. W europejskiej wersji Fiido C11 Pro klasycznej manetki gazu nie powinno być – jej rolę zastępuje tryb prowadzenia. Po wciśnięciu przycisku rower może powoli pomagać podczas pchania, na przykład na rampie, podjeździe lub przy wyprowadzaniu z garażu. To przydatne, bo C11 Pro waży swoje, ale nie należy mylić tej funkcji z jazdą bez pedałowania.

Aplikacja Fiido na Androida i iPhone’a nie jest może centrum dowodzenia rodem z samochodu elektrycznego, ale kilka zawartych w niej funkcji faktycznie ma sens. Z poziomu telefonu można zablokować i odblokować rower, podejrzeć prędkość, dystans oraz podstawowe dane z jazdy. Aplikacja potrafi też korzystać z nawigacji Google Maps, więc telefon może pełnić rolę prostego kokpitu na kierownicy.

Hamulce i napęd są wystarczające

Dobrze wypadają hydrauliczne hamulce tarczowe. Przy takiej masie roweru to nie powinien być spowalniacz, tylko dobrze funkcjonujący komponent. Hamowanie jest pewne, przewidywalne i nie wymaga mocnego ściskania klamek. Jednocześnie trzeba pamiętać, że nie jest to poziom rowerów do śmigania po leśnych ścieżkach lub górskich bezdrożach. W mieście, gdzie co chwilę ktoś wychodzi na przejście, samochód skręca bez kierunkowskazu albo hulajnoga pojawia się znikąd, hamulce będą dostatecznie skuteczne, aby przemieszczać się rowerem bez szaleństw.

Podstawowy napęd Shimano Tourney z 7 biegami działa poprawnie i pasuje do charakteru roweru. Nie jest to osprzęt z wysokiej półki, ale też nie musi być. W rowerze z elektrycznym wspomaganiem przełożenia służą głównie do dopasowania kadencji, a nie do heroicznej walki o każdy podjazd. Biegi zmieniają się wystarczająco sprawnie, choć nie jest to poziom rowerów za kilka razy większe pieniądze.

Z przodu znalazł się amortyzowany widelec o skoku 40 mm. Na dziury, krawężniki i kostkę brukową wystarcza, ale nie spodziewałbym się po nim cudów. To raczej element poprawiający komfort w mieście niż zaproszenie do jazdy po lesie. Szkoda, że nie ma regulacji, bo trzeba zaakceptować fabryczne ustawienie. W typowo miejskich warunkach widelec spełnia swoje zadanie, ale na bezdrożach wolałbym mieć coś o większym skoku.

Jak Fiido C11 Pro jeździ?

Najkrócej mówiąc: przyjemnie. To rower, na którym szybko przestaje się myśleć o silniku, baterii i elektronice, a zaczyna po prostu jechać. I to jest chyba największy komplement dla niedrogiego e-bike’a. Wynika to chyba przede wszystkim z naturalnego i dobrze przemyślanego wspomagania. No i ma certyfikację IP54, więc nie straszny mu deszcz.

Fiido C11 Pro rusza płynnie, nie wyrywa do przodu i nie zachowuje się nerwowo. Wspomaganie pojawia się szybko, ale naturalnie. W mieście i na wzniesieniach daje to dużo pewności. Start spod świateł jest łatwy, włączenie się do ruchu nie wymaga mocnego depnięcia, a utrzymywanie prędkości 22–25 km/h przychodzi bez wysiłku. To nadal rower, więc trzeba pedałować, ale wysiłek jest wyraźnie mniejszy niż w klasycznym mieszczuchu. Oczywiście ambitni cykliści mogą pedałować ile sił w nogach – wspomaganie powyżej 25 km/h po prostu się wyłączy.

Najbardziej spodobało mi się to, że Fiido C11 Pro nie zachowuje się jak tani chiński rower elektryczny z efektem „kopnięcia” silnika. Nie ma tu przypadkowego przyspieszania po lekkim przekręceniu korbą. Czujnik momentu sprawia, że wspomaganie jest bezpieczne także dla osób starszych oraz intuicyjne. Jeżeli jedziesz spokojnie, rower pomaga spokojnie. Jeżeli mocniej naciśniesz na pedały, od razu dostajesz wyraźniejsze wsparcie.

Pozycja za kierownicą jest wygodna i wyprostowana

Dobrze sprawdza się na ścieżkach rowerowych, parkowych alejkach i asfaltowych trasach rekreacyjnych. 28-calowe koła pomagają utrzymać stabilność, a rower nie sprawia wrażenia nerwowego, mimo że prowadzi się dość lekko. Komfort jazdy na Fiido C11 Pro jest dobry, choć trzeba pamiętać, że to nadal rower miejski, a nie amortyzowany trekking na wyprawy po szutrach. Kostka brukowa, nierówności, studzienki i niewysokie krawężniki nie robią na nim większego wrażenia. Na gorszej nawierzchni czuć już jednak ograniczenia przedniego amortyzatora i typowo miejskiej konstrukcji. Da się zjechać z asfaltu, ale nie po to przecież ten rower powstał.

Dużym plusem jest pełne wyposażenie codzienne. Błotniki naprawdę mają sens, bagażnik przyda się od pierwszego tygodnia, a oświetlenie pozwala jeździć po zmroku bez konieczności dokładania kolejnych lampek. Tylne światło stopu to miły dodatek, bo poprawia widoczność w ruchu miejskim. Drobiazg, ale praktyczny.

Nie wszystko jest jednak perfekcyjne. Rower jest ciężki, co czuć przy manewrowaniu na małej przestrzeni, przepychaniu – choć tu pomaga wspomaganie, zawracaniu w ciasnej piwnicy albo podnoszeniu tylnego koła. Podczas samej jazdy masa nie przeszkadza, bo pomaga silnik, ale czasami nie da się o niej zapomnieć.

Zasięg i ładowanie

Fiido deklaruje zasięg do 104 km. Brzmi imponująco, ale jak zawsze przy rowerach elektrycznych trzeba dopisać do tego dużą gwiazdkę. Taki wynik jest możliwy raczej w bardzo sprzyjających warunkach: lekki użytkownik, płaska trasa, niski poziom wspomagania, brak wiatru, spokojna jazda i dobra temperatura. Realnie: niemal nie do osiągnięcia.

W normalnym użytkowaniu zakładałbym raczej 60-80 km realnego zasięgu. Przy spokojnej jeździe na niższych poziomach wspomagania da się zbliżyć do górnej części tego zakresu. Przy częstym korzystaniu z mocniejszych trybów, jeździe pod wiatr, z bagażem albo po pagórkowatym terenie wynik będzie niższy. I to jest całkowicie normalne. Dla większości osób taki zasięg i tak będzie więcej niż wystarczający.

Czy warto kupić Fiido C11 Pro?

Tak, ale pod warunkiem, że szukasz dokładnie takiego roweru: miejskiego, wygodnego, praktycznego i elektrycznego, a nie sportowego sprzętu do szybkiej jazdy albo turystycznego e-bike’a na długie wyprawy z sakwami.

Fiido C11 Pro przekonał mnie przede wszystkim tym, jak jeździ. Czujnik momentu obrotowego robi dużą różnicę i sprawia, że wspomaganie jest płynne, naturalne i przyjemne. Do tego dochodzą dobre hamulce, sensowny zasięg, wygodna rama, wyjmowany akumulator, kompletne wyposażenie i wygląd, którego nie trzeba się wstydzić.

To nie jest rower bez wad. Jest ciężki, nie ma pełnej osłony łańcucha, przedni amortyzator jest prosty, a część rozwiązań przypomina, że mówimy o sprzęcie z rozsądniejszej półki cenowej. Ale najważniejsze elementy są na miejscu. Silnik pomaga wtedy, kiedy powinien. Hamulce dają poczucie bezpieczeństwa. Pozycja jest wygodna. Zasięg wystarcza do realnego użytkowania. A cena, szczególnie bliżej 4000 zł, wygląda bardzo atrakcyjnie.

Fiido C11 Pro nie jest perfekcyjny, ale jego zakup wydaje się bardzo rozsądny – zwłaszcza na tle rowerów miejskich za kilkanaście tysięcy złotych.

Artykuł zawiera linki afiliacyjne. Wydawca portalu może otrzymywać prowizję od sprzedaży.

Mocne strony:

• wygodna rama z niskim przekrokiem
• wspaniale naturalne i płynne działanie wspomagania
• czujnik momentu obrotowego Mivice
• hydrauliczne hamulce tarczowe
• wyjmowany akumulator
• sensowny realny zasięg
• bagażnik, błotniki i oświetlenie w zestawie
• tylne światło stopu
• wygodna, wyprostowana pozycja za kierownicą
• atrakcyjny wygląd, szczególnie w kolorze Emerald Blue
• bardzo dobry stosunek ceny do możliwości

Słabe strony:

• wysoka masa
• brak pełnej osłony łańcucha
• deklarowany zasięg 104 km jest mało realny w normalnym użytkowaniu
• manetka przyspieszenia w niektórych wersjach jest problematyczna w świetle polskich przepisów

Artykuł Fiido C11 Pro – test. Tani rower elektryczny dla tych, którzy nie chcą przepłacać za logo pochodzi z serwisu INSTALKI.

IO Interactive postawiło na historię młodego Bonda, jeszcze nie w pełni uformowanego, bardziej bezczelnego niż eleganckiego, bardziej impulsywnego niż chłodno profesjonalnego. I to był dobry wybór. Zamiast grać nieśmiertelną ikoną, dostajemy człowieka, który jeszcze zanim został agentem uczy się tego, czym jest życie w świecie wywiadu. Wraz z nim poznajemy wszystkie ikoniczne postaci z uniwersum.

Bond w 007 First Light to nie Hitman w garniturze. To dobrze i źle

Największą zaletą 007 First Light jest to, że gra nie próbuje być po prostu Hitmanem z innym bohaterem. Są tu oczywiście misje oparte na infiltracji, podsłuchiwaniu rozmów, obserwowaniu lokacji i szukaniu okazji do wejścia tam, gdzie nie powinno nas być. W takich momentach czuć rękę IO Interactive najmocniej. Wystawne przyjęcia, pilnie strzeżone obiekty, eleganckie wnętrza i rozmowy prowadzone półsłówkami budują atmosferę szpiegowskiego thrillera. Robią to lepiej niż niejeden filmowy Bond ostatnich lat. Co ciekawe, pierwsze liniowe, treningowe misje zupełnie nie sugerują tego, co nadchodzi na dalszych etapach gry.

Mimo to 007 First Light jest grą bardziej reżyserowaną niż Hitman. Hitman dawał graczom ogromną piaskownicę i kazał kombinować. Bond częściej zachęca do kombinowania, ale w ramach sceny, którą przygotowano dla graczy. Czasami to działa świetnie. Tempo jest bardziej filmowe, a gra płynnie przechodzi od skradania do pościgu, od rozmowy do bijatyki, od cichej infiltracji do spektakularnej ucieczki. Czasami miałem jednak poczucie, że IO Interactive nie wykorzystuje swoich największych talentów. Dlaczego? Po to, aby nie stworzyć Agenta 47 w ciele agenta 007.

To nie oprych, to gadżeciarz

Najlepsze fragmenty gry to te, w których możemy poczuć się jak prawdziwy agent, a nie jak żołnierz lub – co gorsza – bierny obserwator wydarzeń. Oczywiście elementów QTE nie brakuje (da się je zautomatyzować), ale… Gdy obserwowałem otoczenie, podsłuchiwałem oponentów, znajdowałem boczne wejście, wykorzystywałem gadżet albo wyciągałem informację z rozmowy, 007 First Light potrafił pokazać pazur. To prawda, czasami 007 First Light zbyt mocno zamienia się w liniową strzelaninę, a czar lekko pryska. Strzelanie jest bowiem co najwyżej poprawne, walka wręcz ma przyjemny ciężar, ale to nie one są powodem, dla którego ta gra zapada w pamięć. Są nimi historia i budowanie narracji.

Swoją drogą, to właśnie mnogość gadżetów i licencja na zabijanie tylko w razie otwarcia ognia ze strony przeciwników czynią z nowego Bonda wciągającą przygodę. Bohater nie może strzelać jako pierwszy, co dodaje zabawie szczypty emocji. Mnogość gadżetów pozwala rozwiązywać problemy związane z oponentami na naprawdę wiele sposobów, przez co opcja użycia siły skutkująca niezbyt angażującą walką jest ostatecznością.

Najbardziej podobało mi się to, jak często produkcja próbuje łączyć elegancję z chaosem. Bond potrafi wejść na salony, rzucić kilka błyskotliwych uwag, a chwilę później ratować sytuację w kompletnie nieplanowany sposób. To właśnie ten kontrast daje grze charakter, bo za to przecież pokochaliśmy przygody Jamesa Bonda. Nie wszystko jest idealnie dopracowane. Nie każda sekwencja akcji ma tę samą siłę, ale całość ma energię, której tej marce w grach brakowało od bardzo dawna.

Technicznie to pokaz siły DLSS 4.5, ale będzie też path tracing

007 First Light jest też jedną z gier, przy których trudno udawać, że technologia renderowania nie ma znaczenia. To bardzo filmowa produkcja. Mocno oparta na świetle, odbiciach, gęstych wnętrzach, dużych lokacjach i scenach, które mają wyglądać jak kadr z wysokobudżetowego thrillera. Na mocnym pececie gra potrafi wyglądać dobrze, choć dopiero nadchodząca aktualizacja wprowadzająca path tracing doda fotorealistyczne oświetlenie. Na ten moment gracze mogą cieszyć się z DLAA oraz DLSS 4.5 z MFG.

DLSS 4.5 oraz Dynamic Multi Frame Generation robią tu dokładnie to, co zapowiadała NVIDIA. Przy MFG x2 wzrost płynności jest wyraźny, bo niemal dwukrotny. Przy x4 oraz x6 (dostępnego z menu gry, a nie NVIDIA App) różnica jest zwielokrotniona i dużo bardziej spektakularna. 480 klatek na sekundę zamiast 80 w rasteryzacji na maksymalnych detalach z DLAA w 1440p? Żaden problem.

Jednocześnie, na maksymalnych detalach, z włączonym DLAA, na karcie NVIDIA GeForce RTX 5080, procesorze Intel Core i9-13900K i przy 32 GB pamięci RAM DDR5 gra w rozdzielczości 1440p działała w zależności od lokalizacji w 80-100 klatkach na sekundę. Nawet bez MFG jest dobrze, co oznacza, że optymalizacja gry jest po prostu bardzo dobra.

Na co dzień gram z Dynamic Multi Frame Generation, aby możliwie najlepiej wykorzystać swój 240-hercowy monitor i niepotrzebnie nie zwiększać opóźnienia przy MFG x4 lub x6. Gra w tym trybie sama stara się utrzymać poziom klatek możliwie blisko poziomu odświeżania monitora. Warto pamiętać, że tytuł ten wykorzystuje także technikę NVIDIA Reflex, która jest aktywowana automatycznie po włączeniu Frame Generation. W ten sposób redukowane są opóźnienia wywoływane przez działające skalowanie DLSS.

DLSS 4.5 daje wyraźnie czystszy, stabilniejszy i ostrzejszy obraz niż FSR w grze. Lepiej radzi sobie z drobnymi detalami, ruchem i zachowaniem filmowego charakteru obrazu. FSR 3.1 spełnia swoją podstawową funkcję, ale w tej konkretnej grze wypada po prostu słabiej. W ruchu łatwiej zauważyć niestabilność obrazu, migotanie i niższą ostrość. To nie znaczy, że na Radeonach nie da się grać. 007 First Light jest po prostu tytułem, w którym to posiadacze kart GeForce RTX dostają odczuwalnie lepszy zestaw narzędzi.

Bond wraca w dobrej formie, choć nie bez potknięć

Największą siłą 007 First Light jest ogólne poczucie, że ktoś wreszcie potraktował Bonda jak materiał na porządną grę, a nie tylko licencję do wykorzystania. Lokacje są różnorodne, tempo akcji wysokie, a młody James Bond ma w sobie wystarczająco charakteru, żeby unieść tę historię. Nie jest to jednak gra idealna.

Gdy natężenie akcji rośnie, robi się paradoksalnie nudniej, a niektóre mechaniki są prostsze, niż sugerowałby rodowód IO Interactive. Czasem czuć, że twórcy mogli pójść odważniej w stronę większej swobody, bardziej złożonych lokacji i głębszego szpiegowskiego kombinowania. Najbardziej żałowałem właśnie tych momentów, w których gra była tylko dobra, choć przez chwilę wcześniej pokazywała, że mogłaby być znakomita.

Mimo tego 007 First Light zostawiło mnie z poczuciem dobrze rozpoczętej nowej ery Bonda w grach. To produkcja filmowa, efektowna i miejscami naprawdę ekscytująca. Nie zawsze dorównuje najlepszym momentom Hitmana, ale nie musi. Jej celem jest coś innego: sprawić, żebyśmy przeżyli wspólnie wydarzenia mające miejsce zanim Bond stał się legendą. I to się udało znakomicie.

007 First Light da się odebrać za darmo, ale trzeba się pospieszyć

Jeszcze do 10 czerwca potrwa promocja, w ramach której 007 First Light można otrzymać za darmo przy zakupie wybranych kart desktopowych GeForce RTX serii 50 i wyposażonych w nie komputerów stacjonarnych lub laptopów.

Od dnia oficjalnej premiery, czyli 27 maja, gra jest również dostępna w usłudze GeForce NOW. Osoby, które do 10 czerwca włącznie kupią 12-miesięczną subskrypcję Ultimate, także mogą otrzymać cyfrową kopię gry w cenie subskrypcji.

Artykuł 007 First Light – recenzja. James Bond wreszcie wrócił w wielkim stylu pochodzi z serwisu INSTALKI.

Większość z nas trafia na ukryte funkcje Windowsa przypadkiem, przekopując fora w poszukiwaniu rozwiązania jakiegoś błędu. Narzędzia takie jak Rejestrator kroków (albo problemów) czy Tablica znaków rzadko są wyprowadzane na pierwszy plan. Jakie było moje zdziwienie, gdy przeczytałem, że system operacyjny ma wbudowaną, zbiorczą sekcję zintegrowaną wewnątrz OS-u.

Relikt przeszłości, o którym zapomniał sam twórca

O folderze narzędzi systemu Windows przypomnieli niedawno użytkownicy subreddita r/windows11. To żadna czarna magia ani pliki zablokowane kodem. Gigant z Redmond po prostu wychodzi z założenia, że przeciętnemu zjadaczowi chleba ta wiedza do szczęścia potrzebna nie jest, więc nie ma sensu rzucać jej na pulpit. Żeby się tam dostać, wystarczy wklepać narzędzia systemu Windows w systemową wyszukiwarkę albo wejść klasycznie: przez Panel sterowania (System i zabezpieczenia > Narzędzia systemu Windows).

Najlepsze jest to, że nie mówimy o żadnej nowości. Ktoś na Reddicie wygrzebał zrzuty ekranu jeszcze z czasów Windowsa 2000 Professional. Dokładnie ten sam folder już tam siedział, zwał się tylko narzędziami administracyjnymi.

35 narzędzi na jednym talerzu w Windows

Zanim otworzycie szampana – w dużej mierze to po prostu surowe, archaiczne okno ze skrótami. Na standardowej instalacji systemu znajduje się tam 35 pozycji:

• Tablica znaków
• Wiersz polecenia
• Usługi składowe
• Zarządzanie komputerem
• Panel sterowania
• Defragmentacja i optymalizacja dysków
• Oczyszczanie dysku
• Podgląd zdarzeń
• Inicjator iSCSI
• Zasady zabezpieczeń lokalnych
• Źródła danych ODBC (32-bit)
• Źródła danych ODBC (64-bit)
• Monitor wydajności
• Power Automate
• Narzędzie do rozwiązywania problemów z usługą Power Automate
• Zarządzanie drukowaniem
• Dysk odzyskiwania
• Edytor rejestru
• Podłączanie pulpitu zdalnego
• Monitor zasobów
• Uruchom
• Usługi
• Rejestrator kroków
• Konfiguracja systemu
• Informacje o systemie
• Menedżer zadań
• Harmonogram zadań
• Zapora Windows Defender z zaawansowanymi zabezpieczeniami
• Faksowanie i skanowanie w systemie Windows
• Windows Media Player (starsza wersja)
• Diagnostyka pamięci systemu Windows
• Windows PowerShell
• Windows PowerShell (x86)
• Windows PowerShell ISE
• Windows PowerShell ISE (x86).

Przewijając tę listę, można poczuć lekki zgrzyt. Wiersz polecenia czy Menedżer zadań to podstawa, ale z drugiej strony mamy Inicjator iSCSI czy Zasady zabezpieczeń lokalnych. To rzeczy, których nie odpala się do porannej kawy.

Sama selekcja programów też wygląda, jakby ktoś dobierał je rzucając rzutkami. Niby muszą to być natywne aplikacje o profilu administracyjnym, ale na liście brakuje choćby Edytora lokalnych zasad grupy, który pasuje tu jak ulał. Dlaczego go wycięto? Tego pewnie nie wiedzą nawet inżynierowie Microsoftu.

To po prostu stary, dobry Windows z jego klasycznym bałaganem. Przynajmniej macie wszystko pod ręką w jednym miejscu.

Masz już te narzędzia, ale co z nimi zrobić?

Zastanawiacie się pewnie, po co w ogóle do tego katalogu zaglądać. Choć na pierwszy rzut oka to po prostu zbiór surowych narzędzi dla administratorów, w praktyce kryje się tam całkiem przydatne zaplecze diagnostyczne. Zamiast pobierać zewnętrzne programy, dostajemy wbudowany warsztat. Znajdziemy w nim choćby Podgląd zdarzeń, który skrupulatnie zbiera logi o błędach aplikacji czy awariach sterowników. Rzecz bardzo przydatna, gdy chcemy namierzyć przyczynę zawieszania się systemu. Z kolei narzędzia jak Monitor wydajności czy Zarządzanie komputerem pozwalają na twardych danych sprawdzić, co dławi nasze podzespoły, albo szybko zarządzać partycjami na dyskach.

Na liście trafiają się też pozycje o bardzo konkretnym, praktycznym zastosowaniu, jak choćby Rejestrator kroków. To proste narzędzie służące wyłącznie do dokumentowania interakcji z systemem operacyjnym. Choć wyświetla komunikat, że zostało wycofane, wciąż działa. Po jego uruchomieniu program działa w tle, zapisując każde kliknięcie myszą i uderzenie w klawiaturę. Do każdej akcji automatycznie dorzuca zrzut ekranu, a na koniec generuje skompresowany raport w pliku HTML z gotowym opisem sekwencji. To idealne rozwiązanie, gdy musicie krok po kroku udowodnić pomocy technicznej, jak dokładnie wywołaliście dany błąd, co skutecznie ucina konieczność tłumaczenia problemu na migi.

Źródło tekstu: Reddit, Neowin.net

Artykuł Windows ma ukryty zestaw narzędzi. Część z nich zaczniesz używać codziennie pochodzi z serwisu INSTALKI.

Windows 11 po latach pozwoli wybrać nazwę folderu użytkownika

Nowość pojawiła się w aktualizacji Windows 11 KB5089573, której inną funkcję omawiałem w jednym z wcześniejszych wpisów. Podczas początkowej konfiguracji systemu użytkownik może nareszcie wskazać własną nazwę folderu profilu. Katalog ten trafia później do ścieżki C:\Users\nazwa_użytkownika i przechowuje między innymi pulpit, dokumenty, pobrane pliki, zdjęcia oraz dane wielu aplikacji.

Do tej pory Windows 11 nie pytał w tej kwestii użytkownika o zdanie. Przy konfiguracji z kontem Microsoft system automatycznie generował nazwę folderu z pierwszych znaków adresu e-mail. W praktyce oznaczało to, że ktoś z adresem zaczynającym się od starego nicku, skrótu, ciągu cyfr albo przypadkowego loginu dostawał dokładnie taki sam bałagan w ścieżce systemowej. W moim przypadku folder nazywał się Maksy, zgadnijcie dlaczego.

Zmiana w Windows 11 brzmi jak detal, ale wcale nim nie jest. Nazwa folderu użytkownika pojawia się w Eksploratorze plików, terminalu, konfiguracjach programów, skryptach, narzędziach deweloperskich i kopiach zapasowych. Jeżeli Windows utworzył ją źle na początku, późniejsza zmiana była ryzykowna, niewygodna i zdecydowanie nieprzeznaczona dla zwykłego użytkownika.

Microsoft naprawia problem, ale jest ograniczenie

Nowinka działa tylko podczas pierwszej konfiguracji systemu. Z tego powodu skorzystają z niej osoby instalujące Windows 11 od zera, konfigurujące nowy komputer albo przywracające urządzenie do ustawień fabrycznych. Jeżeli ktoś ma już profil z dziwną nazwą folderu, aktualizacja nie doda mu prostego przycisku do jej zmiany w Ustawieniach. W takim przypadku najbezpieczniejszym sposobem pozostaje właściwie nowa instalacja systemu.

Windows 11 od dawna próbuje wyglądać jak nowoczesny, dopracowany system, ale wciąż użytkownicy zdarzają się w nim z drobiazgami rodem z innej epoki. Automatyczne tworzenie pięcioliterowej nazwy profilu było jednym z takich absurdów. Aż dziw bierze, żę Microsoft potrzebował na tę poprawkę tylu lat. Możliwość nazwania własnego folderu użytkownika podczas instalacji systemu powinna być oczywistością. Szczególnie w czasach, gdy firma coraz mocniej wymusza logowanie kontem Microsoft.

Źródło: Microsoft

Artykuł Irytujące 5 liter w Windows 11. Microsoft wreszcie pozwoli je zmienić pochodzi z serwisu INSTALKI.

Koniec z dobrowolnością. Apteczka w każdej osobówce

Zgodnie z najnowszym projektem nowelizacji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, apteczka doraźnej pomocy ponownie ma stać się obowiązkowym elementem wyposażenia samochodów osobowych. Zmiana dotyczy pojazdów o kategorii homologacyjnej M1, czyli tych, które w dowodzie rejestracyjnym widnieją po prostu jako samochód osobowy.

Do tej pory posiadanie apteczki było wymagane prawem wyłącznie w określonych typach pojazdów, jak taksówki, autobusy, „elki” do nauki jazdy czy auta ciężarowe przystosowane do przewozu osób. W przypadku standardowych osobówek kierowcy wozili środki medyczne z własnej woli. Jak przekonuje Ministerstwo Infrastruktury, odgórny wymóg to krok w stronę bezpieczeństwa. Uregulowanie tej kwestii ma zagwarantować szeroki dostęp do materiałów medycznych w każdej sytuacji. To może okazać się kluczowe nie tylko podczas wypadków komunikacyjnych, ale również w zdarzeniach losowych niezwiązanych z ruchem drogowym.

Od kiedy obowiązkowa apteczka w samochodzie?

Zgodnie z harmonogramem, rozporządzenie ma zostać wydane najpóźniej do końca czerwca 2026 roku. Wydanie dokumentu nie oznacza jednak z dnia na dzień obowiązku posiadania apteczki podczas kontroli drogowej.

Resort infrastruktury zapowiada okres przejściowy. Jak poinformowała rzeczniczka MI, Anna Szumańska, wymóg wyposażania aut w apteczki zostanie rozłożony w czasie. Ten zabieg ma celowo uchronić rynek przed chwilowym szokiem i sztucznym windowaniem cen w wyniku nagłego skoku popytu. Na obecnym etapie – trwających uzgodnień wewnątrzresortowych – nie podano jeszcze konkretnej daty bezwzględnego egzekwowania wymogu. Nie opublikowano również szczegółowej specyfikacji dotyczącej tego, co dokładnie będzie musiało znaleźć się wewnątrz obowiązkowej apteczki.

Kary uderzą po kieszeni. Co grozi zapominalskim?

Dla kierowców najistotniejszą kwestią pozostają potencjalne sankcje. Gdy apteczka zostanie oficjalnie wpisana na listę wymaganego wyposażenia auta, jazda bez niej będzie traktowana jako wykroczenie z art. 97 Kodeksu wykroczeń, mówiącego o naruszeniu przepisów o bezpieczeństwie lub porządku w ruchu drogowym.

Górne widełki kary potrafią zmrozić krew w żyłach. Maksymalna grzywna w takim przypadku wynosi do 3 tysięcy złotych. Eksperci jednak uspokajają. W praktyce kierowcy najprawdopodobniej nie muszą obawiać się maksymalnego wymiaru kary za brak plastrów czy bandaży. Analogicznie do obecnych mandatów za brak gaśnicy czy trójkąta ostrzegawczego, policjanci podczas rutynowych kontroli najczęściej nakładają grzywny rzędu 50–100 zł. Ostateczna wysokość mandatów i rygoryzm ich egzekwowania ukształtują się w praktyce policyjnej po całkowitym wejściu przepisów w życie.

Źródło tekstu: PAP, Ministerstwo Infrastruktury

Artykuł Znów będziesz musiał to wozić w samochodzie. Inaczej mandat do 3 tysięcy złotych pochodzi z serwisu INSTALKI.