Gry stają się zwyczajnie niegrywalne. Klatki szaleją, a G-Sync się popsuł

Gracze obserwują na ekranach swoich komputerów nagłe spadki ze 140 do 40 klatek, a w skrajnych przypadkach ze 180 FPS do zaledwie 4 FPS.

Nawet jeśli licznik w rogu ekranu pokazuje teoretycznie idealne 300 FPS, obraz mocno szarpie przez stuttering. Internauci zgłaszają wrażenie, że całość działa z płynnością na poziomie 30 lub 50 klatek, co wyklucza komfortową zabawę. Nvidia popsuła także swoją flagową technologię G-Sync, ponieważ po instalacji oprogramowania pojawia się intensywne migotanie ekranu.

Problem przybiera na sile, gdy monitor wykorzystuje kompresję Display Stream Compression (DSC). Sterownik destabilizuje również sam system operacyjny. Wystarczy spróbować przenieść okno z grą na drugi monitor, by oprogramowanie skapitulowało, generując w rejestrze błąd pliku nvlddmkm oraz komunikat o awarii urządzenia \Device\Video3. Gdy zdezorientowany użytkownik próbuje sprawdzić szczegóły, systemowy Podgląd Zdarzeń zawiesza się przy próbie maksymalizacji okna.

Błędy graficzne oraz dziwne artefakty nawiedzają graczy nawet w środowisku DirectX 11, które dotychczas zazwyczaj nie sprawiało problemów.

Lista gier ciągnie się bez końca

Wadliwy kod uderza w niemal każdy popularny gatunek, a lista poszkodowanych tytułów stale rośnie. W sekcji e-sportowej i sieciowej ucierpieli fani Counter-Strike 2, War Thunder, iRacing, PUBG, DOTA 2, Apex Legends, Marvel Rivals oraz Warframe. Osoby preferujące spokojniejszą rozgrywkę lub sieciowe RPG również zgłaszają masowe problemy, które utrudniają zabawę w Genshin Impact, Path of Exile 2, Helldivers 2, grach z serii Persona, a także w odświeżonym Diablo II: Resurrected.

Jeżeli system zdążył już pobrać tę aktualizację, jedynym rozwiązaniem okazuje się rollback, czyli powrót do starszych wydań. Użytkownicy potwierdzają, że stabilność wraca po zainstalowaniu wersji 596.49, 596.36 lub 596.02. Jeśli z jakiegoś powodu trzeba przecierpieć obecność wydania 610.47, doraźną poprawę klatkażu można uzyskać poprzez całkowite wyłączenie funkcji G-Sync.

W przypadku War Thunder pomaga też zmiana API z DirectX 12 na DirectX 11 w opcjach gry. Choć przy ogólnym stanie tego sterownika bywa to loterią. Niektórzy gracze zalecają ponowną instalację oprogramowania z zaznaczoną opcją czystej instalacji, ale ta metoda u większości poszkodowanych nie przynosi żadnego rezultatu.

Morał z tej historii jest już dobrze znany. Jeśli wszystko działa stabilnie, lepiej wstrzymać się z instalacją wersji 610.47, by nie zostać darmowym testerem niedopracowanego kodu.

Źródło informacji: Reddit / Zdj. otwierające: Pexels (@khezez), NVIDIA

Artykuł Nowe sterowniki NVIDIA irytują graczy. FPS potrafią spaść nawet do 4 pochodzi z serwisu INSTALKI.

Po kilku tygodniach spędzonych z Fiido C11 Pro mam wrażenie, że Fiido sięgnęło po oszczędności w miejscach, które nie psują wrażeń z codziennego użytkowania. C11 Pro nie jest rowerem premium, nie próbuje też udawać sprzętu za kilkanaście tysięcy złotych. To raczej praktyczny, miejski e-bike dla osoby pragnącej wygodnie dojeżdżać do pracy, na zakupy, na spotkanie albo po prostu przejechać się po okolicy bez walki z wiatrem i podjazdami.

Cena i dostępność

Na oficjalnej polskiej stronie Fiido C11 Pro kosztuje obecnie 4648 zł w wersji standardowej oraz 5113 zł w wersji City – z uchwytem na telefon, lusterkiem wstecznym i przednim koszem. Od tej kwoty należy odliczyć automatyczny rabat w wysokości 423 złotych, naliczany po dodaniu rowera do koszyka. Producent pokazuje przy tym cenę regularną 7610 zł, ale jak zwykle przy takich promocjach warto patrzeć przede wszystkim na realną kwotę zakupu. W polskich sklepach rower da się znaleźć taniej, nawet w okolicach 4000 złotych. I właśnie przy takiej cenie Fiido C11 Pro zaczyna wyglądać naprawdę ciekawie. Po wpisaniu kodu summer212 będzie… jeszcze taniej.

Dostępne są różne wersje kolorystyczne i wyposażeniowe. Najbardziej w oczy rzuca się wariant Emerald Blue, czyli elegancki niebiesko-zielony kolor połączony z brązowym siodełkiem i chwytami. Na żywo prezentuje się bez dwóch zdań ciekawie, choć nie każdemu przypadnie do gustu. Jest też wersja szara, bardziej zachowawcza i neutralna. Obie dobrze pasują do charakteru roweru, choć moim zdaniem to właśnie Emerald Blue robi lepsze pierwsze wrażenie – mocniej przykuwa spojrzenie. Opinie na ten temat są jednak podzielone – Ani się na przykład nie podobał.

Co dostajemy w zestawie?

Fiido C11 Pro przyjechał do mnie w dużym kartonie i był w znacznym stopniu złożony. Nie był to jednak rower gotowy do jazdy od razu po wyjęciu z pudełka. Minimum wysiłku wymaga zamontowanie między innymi przedniego koła, kierownicy, pedałów, błotników i bagażnika. Potem zostaje już tylko dopompowanie opon 700x40c, sprawdzenie śrub, ustawienie siodełka, szybka kontrola hamulców i można ruszać.

Sam montaż nie jest trudny, wręcz banalny, choć osoby, które nigdy nie składały roweru z pudełka, powinny dać sobie chwilę i nie robić tego w pośpiechu. W zestawie znalazłem podstawowe narzędzia, pedały, ładowarkę, instrukcję, błotniki, tylny bagażnik, stopkę boczną oraz blokadę podkowiastą rodem z rowerów miejskich. To naprawdę sensowny komplet, zwłaszcza że w wielu rowerach miejskich część takich dodatków trzeba dokupować osobno.

Podoba mi się, że Fiido nie potraktowało bagażnika, błotników i oświetlenia jako luksusowych dodatków. W miejskim rowerze elektrycznym to przecież podstawowe wyposażenie. Jeśli sprzęt ma służyć do codziennej jazdy, musi dać się używać także po deszczu, po zmroku i z torbą lub zakupami z tyłu.

Mam natomiast jedno zastrzeżenie: brakuje pełnej osłony łańcucha, co w rowerze miejskim jest zaskakującym brakiem. Fiido C11 Pro swoim wyglądem i konstrukcją ramy zachęca do jazdy w normalnych ubraniach, do dojazdów do pracy i załatwiania spraw na mieście, więc ryzyko pobrudzenia nogawki nie powinno w ogóle występować. To nie jest poważna wada, bo osłonę można zawsze dokupić, ale jest dość irytującym przeoczeniem.

Jakość wykonania i komponenty

Fiido C11 Pro sprawia dobre pierwsze wrażenie. Rama z niskim przekrokiem jest bardzo wygodna w codziennym użytkowaniu, szczególnie w mieście. Nie trzeba wysoko przerzucać nogi nad ramą, łatwiej ruszać spod świateł, łatwiej zsiąść na przejściu, łatwiej korzystać z roweru w zwykłych ubraniach. Taki typ ramy naprawdę poprawia komfort użytkowania, także mężczyznom.

Rower jest przeznaczony dla osób o wzroście od 155 do 195 cm. Siodełko i kierownicę można regulować, więc przy moim wzroście wynoszącym 183 cm łatwo znalazłem dość wygodną pozycję, podobnie jak mierząca 163 cm Ania. Siedzi się raczej prosto, miejsko, bez sportowego pochylenia. Dopasowanie roweru do swojej anatomii ułatwia nie tylko regulowana w szerokim zakresie sztyca, ale i regulowany mostek.

To wszystko dobrze pasuje do charakteru C11 Pro. Nie ma tu udawania gravela, trekkinga ani roweru fitness. To elektryczny mieszczuch i dokładnie tak się na nim siedzi.

Muszę jednak stwierdzić otwarcie: to nie jest lekki rower. Testowany przeze mnie jakiś czas temu Engwe N1 Air był odczuwalnie lżejszy. Fiido C11 Pro waży około 24,5 kg z akumulatorem. Bez baterii jest lżejszy, ale nikt nie będzie przecież bez niej jeździł. Jeśli ktoś mieszka na czwartym piętrze bez windy i codziennie będzie wnosił rower do mieszkania, czeka go darmowa siłownia.

Akumulator 48 V ma pojemność 499,2 Wh i jest wyjmowany. To duży plus, bo nie trzeba ładować całego roweru przy gniazdku. Można zostawić go w garażu, piwnicy albo stojaku, wyjąć baterię i zabrać ją do mieszkania. To ogromne ułatwienie. Pełne ładowanie trwa około 5 godzin, więc najwygodniej po prostu podłączyć baterię wieczorem.

Czujnik momentu obrotowego to kluczowy element w rowerze elektrycznym

Czujnik momentu obrotowego Mivice w Fiido C11 Pro robi robotę. W wielu tańszych rowerach elektrycznych reakcja wspomagania działa dość zero-jedynkowo. Kręcisz pedałami, a rower po chwili, często dość gwałtownie, zaczyna ciągnąć. Przestajesz kręcić, wsparcie znika. Tutaj proces ten przebiega naturalniej. Rower wyczuwa, z jaką siłą naciskasz na pedały, i dopasowuje do tego pracę silnika. Czyni to ruszanie znacznie płynniejszym.

Fiido C11 Pro w codziennym użytkowaniu nie sprawia wrażenia sprzętu, który jedzie za użytkownika. Raczej dość naturalnie wspiera pracę wykonywaną nogami. Przy ruszaniu spod świateł, jeździe pod wiatr albo na lekkich podjazdach to bardzo przyjemne. Nie ma nerwowego szarpnięcia, nie ma opóźnienia psującego rytm jazdy. Wspomaganie jest płynne i przewidywalne, zwłaszcza w trybie Eco.

Sterowanie wspomaganiem umieszczono po lewej stronie kierownicy, więc przyciski są łatwo dostępne pod kciukiem. Można szybko przełączać poziomy wsparcia (brak, Eco, Sport, Turbo) bez odrywania dłoni od chwytu, co w mieście ma duże znaczenie. Osobiście nie czułem potrzeby do wychodzenia poza poziom Eco. Turbo jest poziomem dla miłośników mocnych wrażeń.

Ten sam panel obsługuje też klakson. I tu mam mieszane uczucia, bo jego dźwięk jest naprawdę głośny i mało subtelny. Z jednej strony skutecznie zwraca uwagę pieszych, rowerzystów i kierowców. Z drugiej – użycie go na spokojnej ścieżce rowerowej może zabrzmieć tak, jakby właśnie nadjeżdżał skuter.

Silnik umieszczony w tylnym kole ma 250 W mocy i 55 Nm momentu obrotowego. W europejskiej wersji wspomaganie działa do 25 km/h, czyli zgodnie z przepisami dla rowerów elektrycznych. Nie jest to napęd, który robi z roweru mały skuter, ale w mieście w zupełności wystarcza. Najbardziej czuć go przy ruszaniu, przy podjazdach i wtedy, gdy nagle okazuje się, że wieje prosto w twarz. Na stromych wzniesieniach cudów nie będzie, szczególnie z cięższym użytkownikiem i bagażem, ale jak na rower miejski C11 Pro ma wystarczająco dużo mocy.

Aplikacja Fiido pozwala zmieniać część ustawień roweru, ale trzeba pamiętać, że w Polsce rower elektryczny zgodny z przepisami powinien wspomagać jazdę tylko podczas pedałowania i tylko do 25 km/h. W europejskiej wersji Fiido C11 Pro klasycznej manetki gazu nie powinno być – jej rolę zastępuje tryb prowadzenia. Po wciśnięciu przycisku rower może powoli pomagać podczas pchania, na przykład na rampie, podjeździe lub przy wyprowadzaniu z garażu. To przydatne, bo C11 Pro waży swoje, ale nie należy mylić tej funkcji z jazdą bez pedałowania.

Aplikacja Fiido na Androida i iPhone’a nie jest może centrum dowodzenia rodem z samochodu elektrycznego, ale kilka zawartych w niej funkcji faktycznie ma sens. Z poziomu telefonu można zablokować i odblokować rower, podejrzeć prędkość, dystans oraz podstawowe dane z jazdy. Aplikacja potrafi też korzystać z nawigacji Google Maps, więc telefon może pełnić rolę prostego kokpitu na kierownicy.

Hamulce i napęd są wystarczające

Dobrze wypadają hydrauliczne hamulce tarczowe. Przy takiej masie roweru to nie powinien być spowalniacz, tylko dobrze funkcjonujący komponent. Hamowanie jest pewne, przewidywalne i nie wymaga mocnego ściskania klamek. Jednocześnie trzeba pamiętać, że nie jest to poziom rowerów do śmigania po leśnych ścieżkach lub górskich bezdrożach. W mieście, gdzie co chwilę ktoś wychodzi na przejście, samochód skręca bez kierunkowskazu albo hulajnoga pojawia się znikąd, hamulce będą dostatecznie skuteczne, aby przemieszczać się rowerem bez szaleństw.

Podstawowy napęd Shimano Tourney z 7 biegami działa poprawnie i pasuje do charakteru roweru. Nie jest to osprzęt z wysokiej półki, ale też nie musi być. W rowerze z elektrycznym wspomaganiem przełożenia służą głównie do dopasowania kadencji, a nie do heroicznej walki o każdy podjazd. Biegi zmieniają się wystarczająco sprawnie, choć nie jest to poziom rowerów za kilka razy większe pieniądze.

Z przodu znalazł się amortyzowany widelec o skoku 40 mm. Na dziury, krawężniki i kostkę brukową wystarcza, ale nie spodziewałbym się po nim cudów. To raczej element poprawiający komfort w mieście niż zaproszenie do jazdy po lesie. Szkoda, że nie ma regulacji, bo trzeba zaakceptować fabryczne ustawienie. W typowo miejskich warunkach widelec spełnia swoje zadanie, ale na bezdrożach wolałbym mieć coś o większym skoku.

Jak Fiido C11 Pro jeździ?

Najkrócej mówiąc: przyjemnie. To rower, na którym szybko przestaje się myśleć o silniku, baterii i elektronice, a zaczyna po prostu jechać. I to jest chyba największy komplement dla niedrogiego e-bike’a. Wynika to chyba przede wszystkim z naturalnego i dobrze przemyślanego wspomagania. No i ma certyfikację IP54, więc nie straszny mu deszcz.

Fiido C11 Pro rusza płynnie, nie wyrywa do przodu i nie zachowuje się nerwowo. Wspomaganie pojawia się szybko, ale naturalnie. W mieście i na wzniesieniach daje to dużo pewności. Start spod świateł jest łatwy, włączenie się do ruchu nie wymaga mocnego depnięcia, a utrzymywanie prędkości 22–25 km/h przychodzi bez wysiłku. To nadal rower, więc trzeba pedałować, ale wysiłek jest wyraźnie mniejszy niż w klasycznym mieszczuchu. Oczywiście ambitni cykliści mogą pedałować ile sił w nogach – wspomaganie powyżej 25 km/h po prostu się wyłączy.

Najbardziej spodobało mi się to, że Fiido C11 Pro nie zachowuje się jak tani chiński rower elektryczny z efektem „kopnięcia” silnika. Nie ma tu przypadkowego przyspieszania po lekkim przekręceniu korbą. Czujnik momentu sprawia, że wspomaganie jest bezpieczne także dla osób starszych oraz intuicyjne. Jeżeli jedziesz spokojnie, rower pomaga spokojnie. Jeżeli mocniej naciśniesz na pedały, od razu dostajesz wyraźniejsze wsparcie.

Pozycja za kierownicą jest wygodna i wyprostowana

Dobrze sprawdza się na ścieżkach rowerowych, parkowych alejkach i asfaltowych trasach rekreacyjnych. 28-calowe koła pomagają utrzymać stabilność, a rower nie sprawia wrażenia nerwowego, mimo że prowadzi się dość lekko. Komfort jazdy na Fiido C11 Pro jest dobry, choć trzeba pamiętać, że to nadal rower miejski, a nie amortyzowany trekking na wyprawy po szutrach. Kostka brukowa, nierówności, studzienki i niewysokie krawężniki nie robią na nim większego wrażenia. Na gorszej nawierzchni czuć już jednak ograniczenia przedniego amortyzatora i typowo miejskiej konstrukcji. Da się zjechać z asfaltu, ale nie po to przecież ten rower powstał.

Dużym plusem jest pełne wyposażenie codzienne. Błotniki naprawdę mają sens, bagażnik przyda się od pierwszego tygodnia, a oświetlenie pozwala jeździć po zmroku bez konieczności dokładania kolejnych lampek. Tylne światło stopu to miły dodatek, bo poprawia widoczność w ruchu miejskim. Drobiazg, ale praktyczny.

Nie wszystko jest jednak perfekcyjne. Rower jest ciężki, co czuć przy manewrowaniu na małej przestrzeni, przepychaniu – choć tu pomaga wspomaganie, zawracaniu w ciasnej piwnicy albo podnoszeniu tylnego koła. Podczas samej jazdy masa nie przeszkadza, bo pomaga silnik, ale czasami nie da się o niej zapomnieć.

Zasięg i ładowanie

Fiido deklaruje zasięg do 104 km. Brzmi imponująco, ale jak zawsze przy rowerach elektrycznych trzeba dopisać do tego dużą gwiazdkę. Taki wynik jest możliwy raczej w bardzo sprzyjających warunkach: lekki użytkownik, płaska trasa, niski poziom wspomagania, brak wiatru, spokojna jazda i dobra temperatura. Realnie: niemal nie do osiągnięcia.

W normalnym użytkowaniu zakładałbym raczej 60-80 km realnego zasięgu. Przy spokojnej jeździe na niższych poziomach wspomagania da się zbliżyć do górnej części tego zakresu. Przy częstym korzystaniu z mocniejszych trybów, jeździe pod wiatr, z bagażem albo po pagórkowatym terenie wynik będzie niższy. I to jest całkowicie normalne. Dla większości osób taki zasięg i tak będzie więcej niż wystarczający.

Czy warto kupić Fiido C11 Pro?

Tak, ale pod warunkiem, że szukasz dokładnie takiego roweru: miejskiego, wygodnego, praktycznego i elektrycznego, a nie sportowego sprzętu do szybkiej jazdy albo turystycznego e-bike’a na długie wyprawy z sakwami.

Fiido C11 Pro przekonał mnie przede wszystkim tym, jak jeździ. Czujnik momentu obrotowego robi dużą różnicę i sprawia, że wspomaganie jest płynne, naturalne i przyjemne. Do tego dochodzą dobre hamulce, sensowny zasięg, wygodna rama, wyjmowany akumulator, kompletne wyposażenie i wygląd, którego nie trzeba się wstydzić.

To nie jest rower bez wad. Jest ciężki, nie ma pełnej osłony łańcucha, przedni amortyzator jest prosty, a część rozwiązań przypomina, że mówimy o sprzęcie z rozsądniejszej półki cenowej. Ale najważniejsze elementy są na miejscu. Silnik pomaga wtedy, kiedy powinien. Hamulce dają poczucie bezpieczeństwa. Pozycja jest wygodna. Zasięg wystarcza do realnego użytkowania. A cena, szczególnie bliżej 4000 zł, wygląda bardzo atrakcyjnie.

Fiido C11 Pro nie jest perfekcyjny, ale jego zakup wydaje się bardzo rozsądny – zwłaszcza na tle rowerów miejskich za kilkanaście tysięcy złotych.

Mocne strony:

• wygodna rama z niskim przekrokiem
• wspaniale naturalne i płynne działanie wspomagania
• czujnik momentu obrotowego Mivice
• hydrauliczne hamulce tarczowe
• wyjmowany akumulator
• sensowny realny zasięg
• bagażnik, błotniki i oświetlenie w zestawie
• tylne światło stopu
• wygodna, wyprostowana pozycja za kierownicą
• atrakcyjny wygląd, szczególnie w kolorze Emerald Blue
• bardzo dobry stosunek ceny do możliwości

Słabe strony:

• wysoka masa
• brak pełnej osłony łańcucha
• deklarowany zasięg 104 km jest mało realny w normalnym użytkowaniu
• manetka przyspieszenia w niektórych wersjach jest problematyczna w świetle polskich przepisów

Artykuł Fiido C11 Pro – test. Tani rower elektryczny dla tych, którzy nie chcą przepłacać za logo pochodzi z serwisu INSTALKI.

IO Interactive postawiło na historię młodego Bonda, jeszcze nie w pełni uformowanego, bardziej bezczelnego niż eleganckiego, bardziej impulsywnego niż chłodno profesjonalnego. I to był dobry wybór. Zamiast grać nieśmiertelną ikoną, dostajemy człowieka, który jeszcze zanim został agentem uczy się tego, czym jest życie w świecie wywiadu. Wraz z nim poznajemy wszystkie ikoniczne postaci z uniwersum.

Bond w 007 First Light to nie Hitman w garniturze. To dobrze i źle

Największą zaletą 007 First Light jest to, że gra nie próbuje być po prostu Hitmanem z innym bohaterem. Są tu oczywiście misje oparte na infiltracji, podsłuchiwaniu rozmów, obserwowaniu lokacji i szukaniu okazji do wejścia tam, gdzie nie powinno nas być. W takich momentach czuć rękę IO Interactive najmocniej. Wystawne przyjęcia, pilnie strzeżone obiekty, eleganckie wnętrza i rozmowy prowadzone półsłówkami budują atmosferę szpiegowskiego thrillera. Robią to lepiej niż niejeden filmowy Bond ostatnich lat. Co ciekawe, pierwsze liniowe, treningowe misje zupełnie nie sugerują tego, co nadchodzi na dalszych etapach gry.

Mimo to 007 First Light jest grą bardziej reżyserowaną niż Hitman. Hitman dawał graczom ogromną piaskownicę i kazał kombinować. Bond częściej zachęca do kombinowania, ale w ramach sceny, którą przygotowano dla graczy. Czasami to działa świetnie. Tempo jest bardziej filmowe, a gra płynnie przechodzi od skradania do pościgu, od rozmowy do bijatyki, od cichej infiltracji do spektakularnej ucieczki. Czasami miałem jednak poczucie, że IO Interactive nie wykorzystuje swoich największych talentów. Dlaczego? Po to, aby nie stworzyć Agenta 47 w ciele agenta 007.

To nie oprych, to gadżeciarz

Najlepsze fragmenty gry to te, w których możemy poczuć się jak prawdziwy agent, a nie jak żołnierz lub – co gorsza – bierny obserwator wydarzeń. Oczywiście elementów QTE nie brakuje (da się je zautomatyzować), ale… Gdy obserwowałem otoczenie, podsłuchiwałem oponentów, znajdowałem boczne wejście, wykorzystywałem gadżet albo wyciągałem informację z rozmowy, 007 First Light potrafił pokazać pazur. To prawda, czasami 007 First Light zbyt mocno zamienia się w liniową strzelaninę, a czar lekko pryska. Strzelanie jest bowiem co najwyżej poprawne, walka wręcz ma przyjemny ciężar, ale to nie one są powodem, dla którego ta gra zapada w pamięć. Są nimi historia i budowanie narracji.

Swoją drogą, to właśnie mnogość gadżetów i licencja na zabijanie tylko w razie otwarcia ognia ze strony przeciwników czynią z nowego Bonda wciągającą przygodę. Bohater nie może strzelać jako pierwszy, co dodaje zabawie szczypty emocji. Mnogość gadżetów pozwala rozwiązywać problemy związane z oponentami na naprawdę wiele sposobów, przez co opcja użycia siły skutkująca niezbyt angażującą walką jest ostatecznością.

Najbardziej podobało mi się to, jak często produkcja próbuje łączyć elegancję z chaosem. Bond potrafi wejść na salony, rzucić kilka błyskotliwych uwag, a chwilę później ratować sytuację w kompletnie nieplanowany sposób. To właśnie ten kontrast daje grze charakter, bo za to przecież pokochaliśmy przygody Jamesa Bonda. Nie wszystko jest idealnie dopracowane. Nie każda sekwencja akcji ma tę samą siłę, ale całość ma energię, której tej marce w grach brakowało od bardzo dawna.

Technicznie to pokaz siły DLSS 4.5, ale będzie też path tracing

007 First Light jest też jedną z gier, przy których trudno udawać, że technologia renderowania nie ma znaczenia. To bardzo filmowa produkcja. Mocno oparta na świetle, odbiciach, gęstych wnętrzach, dużych lokacjach i scenach, które mają wyglądać jak kadr z wysokobudżetowego thrillera. Na mocnym pececie gra potrafi wyglądać dobrze, choć dopiero nadchodząca aktualizacja wprowadzająca path tracing doda fotorealistyczne oświetlenie. Na ten moment gracze mogą cieszyć się z DLAA oraz DLSS 4.5 z MFG.

DLSS 4.5 oraz Dynamic Multi Frame Generation robią tu dokładnie to, co zapowiadała NVIDIA. Przy MFG x2 wzrost płynności jest wyraźny, bo niemal dwukrotny. Przy x4 oraz x6 (dostępnego z menu gry, a nie NVIDIA App) różnica jest zwielokrotniona i dużo bardziej spektakularna. 480 klatek na sekundę zamiast 80 w rasteryzacji na maksymalnych detalach z DLAA w 1440p? Żaden problem.

Jednocześnie, na maksymalnych detalach, z włączonym DLAA, na karcie NVIDIA GeForce RTX 5080, procesorze Intel Core i9-13900K i przy 32 GB pamięci RAM DDR5 gra w rozdzielczości 1440p działała w zależności od lokalizacji w 80-100 klatkach na sekundę. Nawet bez MFG jest dobrze, co oznacza, że optymalizacja gry jest po prostu bardzo dobra.

Na co dzień gram z Dynamic Multi Frame Generation, aby możliwie najlepiej wykorzystać swój 240-hercowy monitor i niepotrzebnie nie zwiększać opóźnienia przy MFG x4 lub x6. Gra w tym trybie sama stara się utrzymać poziom klatek możliwie blisko poziomu odświeżania monitora. Warto pamiętać, że tytuł ten wykorzystuje także technikę NVIDIA Reflex, która jest aktywowana automatycznie po włączeniu Frame Generation. W ten sposób redukowane są opóźnienia wywoływane przez działające skalowanie DLSS.

DLSS 4.5 daje wyraźnie czystszy, stabilniejszy i ostrzejszy obraz niż FSR w grze. Lepiej radzi sobie z drobnymi detalami, ruchem i zachowaniem filmowego charakteru obrazu. FSR 3.1 spełnia swoją podstawową funkcję, ale w tej konkretnej grze wypada po prostu słabiej. W ruchu łatwiej zauważyć niestabilność obrazu, migotanie i niższą ostrość. To nie znaczy, że na Radeonach nie da się grać. 007 First Light jest po prostu tytułem, w którym to posiadacze kart GeForce RTX dostają odczuwalnie lepszy zestaw narzędzi.

Bond wraca w dobrej formie, choć nie bez potknięć

Największą siłą 007 First Light jest ogólne poczucie, że ktoś wreszcie potraktował Bonda jak materiał na porządną grę, a nie tylko licencję do wykorzystania. Lokacje są różnorodne, tempo akcji wysokie, a młody James Bond ma w sobie wystarczająco charakteru, żeby unieść tę historię. Nie jest to jednak gra idealna.

Gdy natężenie akcji rośnie, robi się paradoksalnie nudniej, a niektóre mechaniki są prostsze, niż sugerowałby rodowód IO Interactive. Czasem czuć, że twórcy mogli pójść odważniej w stronę większej swobody, bardziej złożonych lokacji i głębszego szpiegowskiego kombinowania. Najbardziej żałowałem właśnie tych momentów, w których gra była tylko dobra, choć przez chwilę wcześniej pokazywała, że mogłaby być znakomita.

Mimo tego 007 First Light zostawiło mnie z poczuciem dobrze rozpoczętej nowej ery Bonda w grach. To produkcja filmowa, efektowna i miejscami naprawdę ekscytująca. Nie zawsze dorównuje najlepszym momentom Hitmana, ale nie musi. Jej celem jest coś innego: sprawić, żebyśmy przeżyli wspólnie wydarzenia mające miejsce zanim Bond stał się legendą. I to się udało znakomicie.

007 First Light da się odebrać za darmo, ale trzeba się pospieszyć

Jeszcze do 10 czerwca potrwa promocja, w ramach której 007 First Light można otrzymać za darmo przy zakupie wybranych kart desktopowych GeForce RTX serii 50 i wyposażonych w nie komputerów stacjonarnych lub laptopów.

Od dnia oficjalnej premiery, czyli 27 maja, gra jest również dostępna w usłudze GeForce NOW. Osoby, które do 10 czerwca włącznie kupią 12-miesięczną subskrypcję Ultimate, także mogą otrzymać cyfrową kopię gry w cenie subskrypcji.

Artykuł 007 First Light – recenzja. James Bond wreszcie wrócił w wielkim stylu pochodzi z serwisu INSTALKI.

Większość z nas trafia na ukryte funkcje Windowsa przypadkiem, przekopując fora w poszukiwaniu rozwiązania jakiegoś błędu. Narzędzia takie jak Rejestrator kroków (albo problemów) czy Tablica znaków rzadko są wyprowadzane na pierwszy plan. Jakie było moje zdziwienie, gdy przeczytałem, że system operacyjny ma wbudowaną, zbiorczą sekcję zintegrowaną wewnątrz OS-u.

Relikt przeszłości, o którym zapomniał sam twórca

O folderze narzędzi systemu Windows przypomnieli niedawno użytkownicy subreddita r/windows11. To żadna czarna magia ani pliki zablokowane kodem. Gigant z Redmond po prostu wychodzi z założenia, że przeciętnemu zjadaczowi chleba ta wiedza do szczęścia potrzebna nie jest, więc nie ma sensu rzucać jej na pulpit. Żeby się tam dostać, wystarczy wklepać narzędzia systemu Windows w systemową wyszukiwarkę albo wejść klasycznie: przez Panel sterowania (System i zabezpieczenia > Narzędzia systemu Windows).

Najlepsze jest to, że nie mówimy o żadnej nowości. Ktoś na Reddicie wygrzebał zrzuty ekranu jeszcze z czasów Windowsa 2000 Professional. Dokładnie ten sam folder już tam siedział, zwał się tylko narzędziami administracyjnymi.

35 narzędzi na jednym talerzu w Windows

Zanim otworzycie szampana – w dużej mierze to po prostu surowe, archaiczne okno ze skrótami. Na standardowej instalacji systemu znajduje się tam 35 pozycji:

• Tablica znaków
• Wiersz polecenia
• Usługi składowe
• Zarządzanie komputerem
• Panel sterowania
• Defragmentacja i optymalizacja dysków
• Oczyszczanie dysku
• Podgląd zdarzeń
• Inicjator iSCSI
• Zasady zabezpieczeń lokalnych
• Źródła danych ODBC (32-bit)
• Źródła danych ODBC (64-bit)
• Monitor wydajności
• Power Automate
• Narzędzie do rozwiązywania problemów z usługą Power Automate
• Zarządzanie drukowaniem
• Dysk odzyskiwania
• Edytor rejestru
• Podłączanie pulpitu zdalnego
• Monitor zasobów
• Uruchom
• Usługi
• Rejestrator kroków
• Konfiguracja systemu
• Informacje o systemie
• Menedżer zadań
• Harmonogram zadań
• Zapora Windows Defender z zaawansowanymi zabezpieczeniami
• Faksowanie i skanowanie w systemie Windows
• Windows Media Player (starsza wersja)
• Diagnostyka pamięci systemu Windows
• Windows PowerShell
• Windows PowerShell (x86)
• Windows PowerShell ISE
• Windows PowerShell ISE (x86).

Przewijając tę listę, można poczuć lekki zgrzyt. Wiersz polecenia czy Menedżer zadań to podstawa, ale z drugiej strony mamy Inicjator iSCSI czy Zasady zabezpieczeń lokalnych. To rzeczy, których nie odpala się do porannej kawy.

Sama selekcja programów też wygląda, jakby ktoś dobierał je rzucając rzutkami. Niby muszą to być natywne aplikacje o profilu administracyjnym, ale na liście brakuje choćby Edytora lokalnych zasad grupy, który pasuje tu jak ulał. Dlaczego go wycięto? Tego pewnie nie wiedzą nawet inżynierowie Microsoftu.

To po prostu stary, dobry Windows z jego klasycznym bałaganem. Przynajmniej macie wszystko pod ręką w jednym miejscu.

Masz już te narzędzia, ale co z nimi zrobić?

Zastanawiacie się pewnie, po co w ogóle do tego katalogu zaglądać. Choć na pierwszy rzut oka to po prostu zbiór surowych narzędzi dla administratorów, w praktyce kryje się tam całkiem przydatne zaplecze diagnostyczne. Zamiast pobierać zewnętrzne programy, dostajemy wbudowany warsztat. Znajdziemy w nim choćby Podgląd zdarzeń, który skrupulatnie zbiera logi o błędach aplikacji czy awariach sterowników. Rzecz bardzo przydatna, gdy chcemy namierzyć przyczynę zawieszania się systemu. Z kolei narzędzia jak Monitor wydajności czy Zarządzanie komputerem pozwalają na twardych danych sprawdzić, co dławi nasze podzespoły, albo szybko zarządzać partycjami na dyskach.

Na liście trafiają się też pozycje o bardzo konkretnym, praktycznym zastosowaniu, jak choćby Rejestrator kroków. To proste narzędzie służące wyłącznie do dokumentowania interakcji z systemem operacyjnym. Choć wyświetla komunikat, że zostało wycofane, wciąż działa. Po jego uruchomieniu program działa w tle, zapisując każde kliknięcie myszą i uderzenie w klawiaturę. Do każdej akcji automatycznie dorzuca zrzut ekranu, a na koniec generuje skompresowany raport w pliku HTML z gotowym opisem sekwencji. To idealne rozwiązanie, gdy musicie krok po kroku udowodnić pomocy technicznej, jak dokładnie wywołaliście dany błąd, co skutecznie ucina konieczność tłumaczenia problemu na migi.

Źródło tekstu: Reddit, Neowin.net

Artykuł Windows ma ukryty zestaw narzędzi. Część z nich zaczniesz używać codziennie pochodzi z serwisu INSTALKI.

Windows 11 po latach pozwoli wybrać nazwę folderu użytkownika

Nowość pojawiła się w aktualizacji Windows 11 KB5089573, której inną funkcję omawiałem w jednym z wcześniejszych wpisów. Podczas początkowej konfiguracji systemu użytkownik może nareszcie wskazać własną nazwę folderu profilu. Katalog ten trafia później do ścieżki C:\Users\nazwa_użytkownika i przechowuje między innymi pulpit, dokumenty, pobrane pliki, zdjęcia oraz dane wielu aplikacji.

Do tej pory Windows 11 nie pytał w tej kwestii użytkownika o zdanie. Przy konfiguracji z kontem Microsoft system automatycznie generował nazwę folderu z pierwszych znaków adresu e-mail. W praktyce oznaczało to, że ktoś z adresem zaczynającym się od starego nicku, skrótu, ciągu cyfr albo przypadkowego loginu dostawał dokładnie taki sam bałagan w ścieżce systemowej. W moim przypadku folder nazywał się Maksy, zgadnijcie dlaczego.

Zmiana w Windows 11 brzmi jak detal, ale wcale nim nie jest. Nazwa folderu użytkownika pojawia się w Eksploratorze plików, terminalu, konfiguracjach programów, skryptach, narzędziach deweloperskich i kopiach zapasowych. Jeżeli Windows utworzył ją źle na początku, późniejsza zmiana była ryzykowna, niewygodna i zdecydowanie nieprzeznaczona dla zwykłego użytkownika.

Microsoft naprawia problem, ale jest ograniczenie

Nowinka działa tylko podczas pierwszej konfiguracji systemu. Z tego powodu skorzystają z niej osoby instalujące Windows 11 od zera, konfigurujące nowy komputer albo przywracające urządzenie do ustawień fabrycznych. Jeżeli ktoś ma już profil z dziwną nazwą folderu, aktualizacja nie doda mu prostego przycisku do jej zmiany w Ustawieniach. W takim przypadku najbezpieczniejszym sposobem pozostaje właściwie nowa instalacja systemu.

Windows 11 od dawna próbuje wyglądać jak nowoczesny, dopracowany system, ale wciąż użytkownicy zdarzają się w nim z drobiazgami rodem z innej epoki. Automatyczne tworzenie pięcioliterowej nazwy profilu było jednym z takich absurdów. Aż dziw bierze, żę Microsoft potrzebował na tę poprawkę tylu lat. Możliwość nazwania własnego folderu użytkownika podczas instalacji systemu powinna być oczywistością. Szczególnie w czasach, gdy firma coraz mocniej wymusza logowanie kontem Microsoft.

Źródło: Microsoft

Artykuł Irytujące 5 liter w Windows 11. Microsoft wreszcie pozwoli je zmienić pochodzi z serwisu INSTALKI.

Koniec z dobrowolnością. Apteczka w każdej osobówce

Zgodnie z najnowszym projektem nowelizacji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, apteczka doraźnej pomocy ponownie ma stać się obowiązkowym elementem wyposażenia samochodów osobowych. Zmiana dotyczy pojazdów o kategorii homologacyjnej M1, czyli tych, które w dowodzie rejestracyjnym widnieją po prostu jako samochód osobowy.

Do tej pory posiadanie apteczki było wymagane prawem wyłącznie w określonych typach pojazdów, jak taksówki, autobusy, „elki” do nauki jazdy czy auta ciężarowe przystosowane do przewozu osób. W przypadku standardowych osobówek kierowcy wozili środki medyczne z własnej woli. Jak przekonuje Ministerstwo Infrastruktury, odgórny wymóg to krok w stronę bezpieczeństwa. Uregulowanie tej kwestii ma zagwarantować szeroki dostęp do materiałów medycznych w każdej sytuacji. To może okazać się kluczowe nie tylko podczas wypadków komunikacyjnych, ale również w zdarzeniach losowych niezwiązanych z ruchem drogowym.

Od kiedy obowiązkowa apteczka w samochodzie?

Zgodnie z harmonogramem, rozporządzenie ma zostać wydane najpóźniej do końca czerwca 2026 roku. Wydanie dokumentu nie oznacza jednak z dnia na dzień obowiązku posiadania apteczki podczas kontroli drogowej.

Resort infrastruktury zapowiada okres przejściowy. Jak poinformowała rzeczniczka MI, Anna Szumańska, wymóg wyposażania aut w apteczki zostanie rozłożony w czasie. Ten zabieg ma celowo uchronić rynek przed chwilowym szokiem i sztucznym windowaniem cen w wyniku nagłego skoku popytu. Na obecnym etapie – trwających uzgodnień wewnątrzresortowych – nie podano jeszcze konkretnej daty bezwzględnego egzekwowania wymogu. Nie opublikowano również szczegółowej specyfikacji dotyczącej tego, co dokładnie będzie musiało znaleźć się wewnątrz obowiązkowej apteczki.

Kary uderzą po kieszeni. Co grozi zapominalskim?

Dla kierowców najistotniejszą kwestią pozostają potencjalne sankcje. Gdy apteczka zostanie oficjalnie wpisana na listę wymaganego wyposażenia auta, jazda bez niej będzie traktowana jako wykroczenie z art. 97 Kodeksu wykroczeń, mówiącego o naruszeniu przepisów o bezpieczeństwie lub porządku w ruchu drogowym.

Górne widełki kary potrafią zmrozić krew w żyłach. Maksymalna grzywna w takim przypadku wynosi do 3 tysięcy złotych. Eksperci jednak uspokajają. W praktyce kierowcy najprawdopodobniej nie muszą obawiać się maksymalnego wymiaru kary za brak plastrów czy bandaży. Analogicznie do obecnych mandatów za brak gaśnicy czy trójkąta ostrzegawczego, policjanci podczas rutynowych kontroli najczęściej nakładają grzywny rzędu 50–100 zł. Ostateczna wysokość mandatów i rygoryzm ich egzekwowania ukształtują się w praktyce policyjnej po całkowitym wejściu przepisów w życie.

Źródło tekstu: PAP, Ministerstwo Infrastruktury

Artykuł Znów będziesz musiał to wozić w samochodzie. Inaczej mandat do 3 tysięcy złotych pochodzi z serwisu INSTALKI.

Ukryte turbo w Windows 11 nie jest bajką. Tak działa Low Latency Profile

Nowa funkcja jest powiązana z aktualizacją KB5089573 dla Windows 11 24H2 i 25H2. Microsoft w oficjalnym opisie aktualizacji nie używa nazwy Low Latency Profile, ale wspomina o przyspieszeniu uruchamiania aplikacji oraz podstawowych elementów powłoki, takich jak Start, Search i Action Center. Aktualizacja KB5089573 została udostępniona jako opcjonalna wersja Preview, a szerzej powinna trafić do użytkowników wraz z kolejnymi poprawkami zbiorczymi.

Low Latency Profile nie jest klasycznym trybem widocznym w ustawieniach. Użytkownik nie dostaje przełącznika, suwaka ani osobnego panelu. Mechanizm działa w tle i ma aktywować się podczas krótkich interakcji z systemem. W praktyce chodzi o chwilowe podniesienie częstotliwości CPU przy otwieraniu menu Start, wyszukiwarki, centrum akcji, menu systemowych i aplikacji. Nie jest to funkcja do gier ani benchmarków. Nie zwiększy liczby klatek w grze Cyberpunk 2077 i nie zamieni starego laptopa w nową maszynę. Ma za to sprawić, że Windows 11 będzie sprawiał wrażenie bardziej responsywnego.

Low Latency Profile ma potrafić przyspieszyć pojawianie się elementów interfejsu nawet o 70 procent, a uruchamianie aplikacji o około 40 procent. Te liczby warto traktować jako wynik konkretnych testów, a nie gwarancję dla każdego komputera. Na mocnym PC różnica może być ledwo zauważalna, ale na słabszym laptopie albo sprzęcie z częstymi mikroprzycięciami efekt powinien być łatwiejszy do wychwycenia.

Sięgnąłem po niezbyt wydajny mini PC BlackView MP20 żeby zobaczyć nowość w akcji. Zainstalowałem Windows 11 KB5089573 i… cóż. Menu Start i wyszukiwarka sprawiają wrażenie odrobinę sprawniej działających. Nie jest to przełomowa zmiana, a raczej drobne wygładzenie pracy systemu. Windows 11 po prostu krócej zastanawia się nad podjęciem działania tam, gdzie wcześniej zdawał się łapać lekką zadyszkę.

Jak włączyć Low Latency Profile w Windows 11 i samemu sprawdzić różnicę?

Jeżeli aktualizacja KB5089573 jest już dostępna na waszym komputerze, najprostsza droga prowadzi przez Windows Update. Trzeba wejść w Ustawienia, przejść do sekcji Windows Update i sprawdzić dostępność opcjonalnych aktualizacji. Po instalacji wymagany będzie restart komputera.

Problem polega na tym, że Microsoft wdraża nowość etapami. Sama instalacja aktualizacji nie zawsze musi od razu aktywować Low Latency Profile. Osoby, które chcą wymusić działanie tej funkcji, mogą użyć narzędzia ViveTool. To metoda dla bardziej zaawansowanych użytkowników i jak zawsze w takich przypadkach robicie to na własną odpowiedzialność.

Aby wymusić Low Latency Profile, należy pobrać ViveTool, rozpakować je na dysku, uruchomić Wiersz polecenia jako administrator, przejść do folderu z programem i wykonać komendę:

vivetool /enable /id:58989092

Przykładowo, jeśli ViveTool znajduje się w folderze C:\ViveTool, w Wierszu polecenia trzeba wpisać:

cd C:\ViveTool

a następnie:

vivetool /enable /id:58989092

Po wykonaniu komendy należy ponownie uruchomić komputer.

Jak sprawdzić, czy jest różnica? Najprościej zrobić to praktycznie, a nie syntetycznie. Przed włączeniem funkcji warto kilka razy otworzyć menu Start, wyszukiwarkę, centrum akcji i kilka często używanych aplikacji. Dobrze jest nagrać ekran albo przynajmniej zapamiętać, czy system reaguje od razu, czy z drobnym opóźnieniem. Potem trzeba powtórzyć te same czynności po aktywacji Low Latency Profile.

Można też otworzyć Menedżer zadań i obserwować taktowanie procesora w zakładce Wydajność. Przy działającej funkcji powinny pojawiać się krótkie skoki częstotliwości CPU dokładnie wtedy, gdy wywoływane są elementy interfejsu lub uruchamiane aplikacje.

Dostrzegliście jakieś zmiany?

Źródło: mat. własny, Microsoft

Artykuł Windows 11 ma ukryte turbo dla procesora. Sprawdziłem, czy to coś zmienia pochodzi z serwisu INSTALKI.

Tymczasem Mapy Google od lat rozwijają funkcje, które potrafią oszczędzić sporo czasu. Niektóre pomagają szybciej odnaleźć miejsce w obcym mieście, inne eliminują konieczność przepisywania adresów lub wysyłania sobie linków między urządzeniami. Niestety, nawet wieloletni użytkownicy często nie mają pojęcia o ich istnieniu.

Kontakty zamiast wpisywania adresów

Jedną z najbardziej niedocenianych funkcji Google Maps jest możliwość wyszukiwania zapisanych kontaktów zamiast ręcznego wpisywania adresów. Jeśli w książce kontaktowej Google przypiszemy komuś adres, wystarczy później wpisać imię i nazwisko w wyszukiwarce Map Google.

To szczególnie wygodne przy regularnych wizytach u znajomych, rodziny czy współpracowników. Nie trzeba już przekopywać starych wiadomości ani kopiować lokalizacji z komunikatorów. Funkcja działa po zapisaniu adresu w aplikacji Kontakty Google na tym samym koncie na którym jesteśmy zalogowani w Mapach.

Wysyłanie tras między urządzeniami

Mało kto wie, że Google Maps pozwala błyskawicznie przesłać trasę z komputera na telefon. Funkcja eliminuje konieczność przepisywania adresów lub wysyłania linków samemu sobie. Wystarczy być zalogowanym na to samo konto Google na obu urządzeniach. Po wyszukaniu miejsca w przeglądarce pojawia się opcja „Wyślij na telefon”. Trasa natychmiast trafia do aplikacji mobilnej i jest gotowa do uruchomienia.

Ask Maps zmienia sposób wyszukiwania

Google rozwija też funkcję Ask Maps opartą na modelu Gemini. Zamiast wpisywania sztywnych fraz można zadawać pytania w bardziej naturalny sposób. Użytkownik może na przykład zapytać o „spokojną kawiarnię do pracy z laptopem” albo „restaurację z dobrym widokiem i parkingiem”. Mapy próbują wtedy dopasować wyniki do intencji, a nie tylko słów kluczowych. To rozwiązanie szczególnie przydatne do odkrywania nowych miejsc.

Street View i Live View pomagają uniknąć pomyłek

Street View wielu osobom kojarzy się wyłącznie z wirtualnym zwiedzaniem ulic. W praktyce to bardzo przydatne narzędzie podczas dojazdu do nowych miejsc. Zdjęcia okolicy pozwalają sprawdzić wygląd budynku, wejścia, parkingu czy zjazdu z głównej ulicy. Dzięki temu łatwiej uniknąć błądzenia.

Jedną z najbardziej efektownych funkcji jest Live View wykorzystujący rozszerzoną rzeczywistość. Po uruchomieniu aplikacja nakłada ogromne strzałki kierunkowe bezpośrednio na obraz z aparatu telefonu. Rozwiązanie szczególnie pomaga po wyjściu z dworca, galerii handlowej lub stacji metra, gdy trudno zorientować się, w którą stronę należy iść. Zamiast obserwowania małej niebieskiej kropki użytkownik widzi wskazówki bezpośrednio na ulicy. Aby ją włączyć, trzeba wyznaczyć trasę, rozpocząć ją i kliknąć górną ikonkę z przybornika po prawej stronie.

Mapy offline ratują bez internetu

Pobieranie map offline wielu użytkowników ignoruje aż do momentu utraty zasięgu. Problem pojawia się zwłaszcza podczas podróży zagranicznych, czy jazdy przez słabiej zaludnione obszary. Google Maps pozwala wcześniej pobrać wybrany fragment mapy do pamięci telefonu. Nawigacja nadal działa wtedy bez połączenia z siecią, umożliwiając wyznaczanie tras oraz wyszukiwanie ulic.

Aby pobrać mapę należy wyszukać interesującą nas miejscowość, przewinąć menu do końca i wybrać „Pobierz mapę offline”. Jeśli ten przycisk nie jest widoczny, trzeba wejść w menu „Więcej” – opcja pobierania mapy będzie w pop-upie. Pojawi się ekran dostosowania wielkości pobieranego obszaru.

Powiększanie mapy jedną ręką

Wśród mniej znanych funkcji Map Google znajduje się bardzo wygodny sposób obsługi powiększania widoku jedną ręką. Większość użytkowników nadal korzysta z klasycznego gestu szczypania ekranu dwoma palcami, co bywa niewygodne zwłaszcza podczas spaceru z siatkami czy jazdy rowerem. Tymczasem aplikacja oferuje znacznie prostsze rozwiązanie. Wystarczy dwukrotnie stuknąć ekran i przytrzymać palec podczas drugiego dotknięcia. Następnie przesuwamy palec w górę lub w dół, aby płynnie przybliżać albo oddalać mapę. Funkcja działa zaskakująco precyzyjnie i po krótkim czasie trudno wrócić do tradycyjnego gestu wykonywanego dwoma dłońmi.

Korek widać jeszcze przed trasą

Warto również pamiętać o warstwie ruchu drogowego, którą wielu kierowców ignoruje aż do momentu utknięcia w korku. Mapy Google potrafią wyświetlać natężenie ruchu jeszcze przed wyznaczeniem trasy i rozpoczęciem podróży, dzięki czemu można wcześniej ocenić sytuację i uniknąć najbardziej zakorkowanych ulic.

Włączenie tej warstwy zajmuje kilka sekund, a potrafi oszczędzić nawet kilkadziesiąt minut stania w korku. Wcześniejsze sprawdzenie sytuacji często okazuje się skuteczniejsze niż poleganie wyłącznie na automatycznych objazdach proponowanych już w trakcie jazdy.

Znaliście wszystkie te funkcje?

Artykuł Mało kto zna te funkcje Map Google. Są rewelacyjne pochodzi z serwisu INSTALKI.

Microsoft naprawia w Windows 11 błąd, którego nigdy nie powinno być

Gigant z Redmond od lat próbuje przekonać deweloperów, że Windows 11 potrzebuje więcej natywnych aplikacji zamiast kolejnych programów opartych na silnikach przeglądarek. Problem w tym, że WinUI 3, czyli jeden z fundamentów tego planu, sam długo sprawiał wrażenie technologii niedokończonej. Skoro nowoczesna aplikacja potrafi powodować klatkowanie interfejsu i pokazywać czarne krawędzie przy tak podstawowej czynności jak zmiana rozmiaru okna, trudno dziwić się deweloperom, że wybierali Electron, WebView2. To rozwiązania wygodniejsze dla twórców, ale często gorsze dla użytkowników.

Doskonały przykład problematycznego działania WinUI 3 dotyczy płynnej zmiany rozmiaru okien w wykorzystujących go aplikacjach. W praktyce użytkownik widzi to wtedy, gdy łapie krawędź okna i zaczyna je przeciągać. Zamiast gładkiego skalowania pojawiają się czarne pasy, szarpanie obrazu i wrażenie, że interfejs nie nadąża za ruchem myszy. Nie jest to coś, co uniemożliwia korzystanie z komputera, ale w systemie mającym uchodzić za nowoczesny wygląda po prostu… źle. Co ciekawe, starsze aplikacje UWP radzą sobie z tym znacznie lepiej.

To dość ironiczna sytuacja, bo WinUI 3 miało być przecież jednym z filarów nowoczesnego Windowsa. Tymczasem w tak podstawowym scenariuszu przegrywa z rozwiązaniem, które Microsoft sam odsunął na boczny tor. Sprawdźcie sami: Microsoft Store czy systemowy Zegar potrafią zmieniać rozmiar okna płynnie, podczas gdy nowsze aplikacje oparte na WinUI 3 mogą przy tej samej czynności wyglądać gorzej.

Sprawa rozbudziła dyskusję na X po pytaniu jednego z deweloperów skierowanym do osób odpowiedzialnych za projektowanie i rozwój Windowsa. Zwrócił on uwagę, że aplikacje UWP zachowują się przy zmianie rozmiaru znacznie lepiej niż nowoczesne aplikacje WinUI 3. March Rogers z Microsoftu potwierdził, że firma pracuje nad platformowymi usprawnieniami, które mają rozwiązać problem rwania obrazu przy skalowaniu okien.

Poprawka najpierw będzie testowana w natywnych aplikacjach systemowych, a później trafi do Windows App SDK. To zestaw narzędzi wykorzystywany przez deweloperów do tworzenia aplikacji dla Windows. Według zapowiedzi pierwsze elementy tej zmiany mają zacząć pojawiać się latem.

WinUI 3 ma być przyszłością Windows 11, ale Microsoft musi odzyskać zaufanie

Microsoft od pewnego czasu coraz wyraźniej pokazuje, że chce odbudować znaczenie natywnych aplikacji w Windowsie. To kierunek, który ma sens. Użytkownicy od lat narzekają na programy udające zwykłe aplikacje, a w rzeczywistości będące ciężkimi kontenerami dla webowego interfejsu. Pisaliśmy już o tym, zwracając uwagę na rosnące ceny pamięci RAM DDR5 i aplikacje Windows 11 wykazujące nań coraz większe zapotrzebowanie. Tak, Electron, WebView2 i podobne rozwiązania mają swoje zalety z punktu widzenia twórców oprogramowania. Problem w tym, że koszt tej wygody często ponosi użytkownik.

Microsoft potrzebuje WinUI 3 nie tylko jako kolejnego frameworka dla deweloperów, lecz także jako argumentu w dyskusji o jakości aplikacji na Windowsie. Jeśli firma chce, aby twórcy oprogramowania porzucali webowe protezy i wracali do natywnych rozwiązań, musi dać im narzędzia. Stabilne, przewidywalne i dopracowane wizualnie. Płynne skalowanie okien może wydawać się drobiazgiem, ale właśnie z takich drobiazgów składa się poczucie jakości systemu.

Na ratunek Windows App SDK 2.0

Windows App SDK 2.0 ma być jednym z kroków w stronę uporządkowania kłopotliwej sytuacji. Microsoft rozwija nowe możliwości XAML, usprawnia elementy interfejsu i stara się ułatwić tworzenie nowoczesnych aplikacji zgodnych z wyglądem Windowsa 11. Problem w tym, że dla deweloperów równie ważne jak nowe funkcje są podstawy: stabilność, dokumentacja, przewidywalność i brak kompromitujących niedoróbek w codziennym użyciu.

Dlatego letnia poprawka płynnej zmiany rozmiaru okien może być małym, ale symbolicznym testem postawy giganta. Jeśli Microsoft naprawi ten problem i szybko przeniesie usprawnienia do Windows App SDK, WinUI 3 stanie się odrobinę bardziej wiarygodne. Jeśli jednak kolejna poprawka będzie długo krążyć między aplikacjami systemowymi, testami i zapowiedziami, trudno będzie mówić o prawdziwym przełomie.

Źródło: mat. własny, March Rogers @X

Artykuł Microsoft zepsuł kluczową funkcję w Windows 11. Poprawka jest już w drodze pochodzi z serwisu INSTALKI.

Na froncie obudowy producent zamontował wyświetlacz o przekątnej 1,83 cala. Według zapewnień firmy Infinix, jasność panelu ma wystarczyć do odczytania powiadomień w słoneczny dzień. I pozostaje nam trzymać ich za słowo. Zegarek nie zmusza przynajmniej do patrzenia na jeden, narzucony z góry interfejs. Z poziomu dedykowanej aplikacji można wybrać jedną z ponad 100 cyfrowych tarcz. Więc jeśli znudzi wam się sportowy wygląd, w kilka sekund można go zmienić na coś innego.

Jak na nowoczesny gadżet przystało, w specyfikacji nie mogło zabraknąć litanii funkcji prozdrowotnych. Oprogramowanie obsługuje ponad 110 trybów sportowych, a umieszczone pod spodem czujniki rzekomo na bieżąco monitorują tętno i saturację krwi. Urządzenie standardowo zlicza też kroki i śledzi czas snu. Sama konstrukcja posiada certyfikat IP68, co w praktyce oznacza zabezpieczenie przed pyłem i wodą. Zachlapania czy pot podczas biegania nie powinny więc odesłać go przedwcześnie na cmentarz elektroniki.

Rozmowy bez wyciągania telefonu. Do tego jest stworzony Infinix XWatch 1

Najciekawszym elementem tego sprzętu – zwłaszcza biorąc pod uwagę, że kosztuje mniej niż oryginalny kabel do ładowania smartfona – jest moduł Bluetooth pozwalający na obsługę połączeń głosowych. Po sparowaniu z telefonem zegarek umożliwia odbieranie i prowadzenie rozmów przez wbudowany głośnik i mikrofon. Do negocjowania biznesowych kontraktów w hałasie ulicy raczej się nie nada. Ale do szybkiego odebrania połączenia podczas gotowania zupy czy jazdy na rowerze powinien wystarczyć w zupełności.

Jeśli wierzyć deklaracjom producenta, pełne naładowanie akumulatora zajmuje około dwóch godzin i pozwala na maksymalnie 7 dni pracy. Oprogramowanie oferuje też podstawowy system powiadomień. Zegarek potrafi zawibrować, by przypomnieć o konieczności napicia się wody lub zrobienia przerwy, gdy za długo siedzimy w bezruchu przed ekranem.

Infinix XWatch 1 to zdecydowanie gadżet z dolnej półki, z dala od jakiejkolwiek jubilerskiej finezji. Jednak w promocji za 49 złotych zamiast 99,99 złotych, to jeden z najtańszych i bezpieczniejszych poligonów doświadczalnych dla kogoś, kto dopiero chce sprawdzić, o co chodzi w tych całych smartwatchach.

Źródło tekstu i zdjęcia otwierającego: Infinix, Media Expert

Artykuł Infinix XWatch 1 za 49 zł i z funkcją rozmów. Taniej można go sobie tylko narysować pochodzi z serwisu INSTALKI.