Niepoprawni.pl

Kremlowski szczur w bunkrze

Zawiedzony — Mon, 04 May 2026 16:59:49 +0000

Wielki Strateg Zwycięskiej Specjalnej Operacji Wojskowej, Władimir Władimirowicz Putin, ludobójca na skalę, o jakiej marzyli jego ulubieni historyczni idole, siedzi teraz w betonowym bunkrze jak szczur w norze i sprawdza, czy jego własna rodzina nie planuje mu wbić noża w plecy.

Bo wiecie, jak to jest z wielkimi wodzami, którzy „tylko bronią Rosji przed nazistami z Kijowa”. Kiedyś jeździł konno z gołym torsem, łapał tygrysy gołymi rękami i nurkował po amfory.
Dziś?
Najbliższa rodzina musi przechodzić podwójne kontrole, kucharze nie mogą jeździć metrem, ochroniarze dostają telefony bez internetu, a goście na Kremlu są traktowani jak potencjalni samobójcy z pasem szahida. Paranoja level master.

To nie jest zwykły strach. To poetycka, głęboka, rosyjska dusza w pełnej krasie. Człowiek, który wysłał dziesiątki tysięcy swoich „chłopców” na rzeź w imię „denazyfikacji”, teraz drży przed dronem, który mógłby przylecieć od „swoich”. Bo wie, jak smakuje zdrada. Prigożyn pokazał mu to w 2023 roku – marsz na Moskwę jak po maśle, a Wielki Wódz schował się wtedy… no właśnie, w bunkrze.

Od tamtej pory paranoia rozkwitła jak czarnobylska sosna.„Sprawdzam nawet najbliższą rodzinę” – brzmi jak tytuł taniego thrillera psychologicznego, ale to rzeczywistość cara z bunkra. Wyobraźcie sobie tę scenę: Putin w piżamie z orderami, siedzi w podziemnym kompleksie pod Krasnodarem (tym, który kosztował więcej niż kilka szpitali w prowincji), je jedzenie sprawdzone przez trzech toksykologów, patrzy w monitor i każe robić test lojalności babci, żonie, kochance i dzieciom (tym, co oficjalnie nie istnieją, a nieoficjalnie noszą nazwisko Spiridonow).
Bo przecież jak ufasz komukolwiek, to już jesteś martwy. A on chce żyć wiecznie. Dosłownie.
Rozmawiał z Xi o nieśmiertelności, podobno kąpie się we krwi młodych jeleni syberyjskich i boi się kichnięcia jak średniowieczny król dżumy.

Ironicznie, prawda?
Facet, który nie mrugnął okiem przy Buczy, Mariupolu, Izumie i tysiącach ukraińskich dzieci wywiezionych na „reedukację”, teraz boi się własnego cienia. Ten sam, co groził światu bronią jądrową, drży przed zamachem stanu od swoich generałów. Ten sam, co opowiadał o „zbiorowym Zachodzie”, który chce go zabić, a tak naprawdę największe zagrożenie siedzi w sąsiednim gabinecie na Kremlu albo w willi nad Morzem Czarnym.

Jego fobie to cała encyklopedia:

Fobia dronów – po tym, jak Ukraińcy zaczęli trafiać w strategiczne cele, nagle wszystkie pałace trzeba wyposażyć w super bunkry i systemy antydronowe. Bo co, jeśli „lojalny” oligarcha albo generał wyśle małego, cichego ptaszka z ładunkiem?
Fobia telefonów i internetu – najbliższe otoczenie na telefonach bez netu. Żeby przypadkiem nie napisali do kogoś „już czas”. Klasyka dyktatorów, którzy boją się własnych sług.
Fobia podróży – unika samolotów, woli pancerny pociąg. Publiczne wystąpienia? Coraz częściej z taśmy. Żywy Putin to rzadki gość. Sobowtóry mają pełne ręce roboty.
Fobia bakterii i wirusów – kwarantanny dla gości, izolacja, strach przed każdym kaszlnięciem. Człowiek, który zniszczył tysiące istnień, panicznie boi się o swoje jedno, jedyne, bezcenne.
Fobia zdrady – oczywiście.
Po Prigożynie, po zabójstwach generałów, po plotkach o wewnętrznych wojnach klanów. Wie, że imperia budowane na strachu i krwi kończą się zawsze tak samo: nożem w plecach od najbliższych.

To jest po prostu piękne. Władca, który marzył o odbudowie imperium, skończył jako klaustrofobiczny dziadek w betonowej trumnie za miliony dolarów, otoczony przez kamery, testy lojalności i ochroniarzy, którym nie wolno nawet pojechać autobusem. Cała Rosja może cierpieć, gospodarka może się walić, młodzi Rosjanie mogą uciekać lub ginąć na froncie – ale najważniejsze, żeby Car Bunkrowy mógł jeszcze trochę pożyć w swoim luksusowym grobowcu.

Jakież to wzruszające. Ludobójca, który płakał nad losem „rosyjskojęzycznych” w Donbasie, a teraz nie ufa nawet własnej krwi. Bohater „tradycyjnych wartości”, który boi się własnego lustra. Strateg, którego największym osiągnięciem militarnym jest budowa coraz głębszych nor pod ziemią.

Siedź tam sobie, Wołodia. W swoim bunkrze. Z rodziną na smyczy, z generałami na krótkiej smyczy, z narodem na jeszcze krótszej. I pamiętaj – im głębiej schodzisz pod ziemię, tym bliżej jesteś do miejsca, gdzie historia wysyła takich jak ty. Tylko że tam nie ma już antydronowych systemów ani testerów jedzenia.Tylko wieczna ciemność. I ironia losu, która śmieje się najgłośniej.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Stosunek do kowidu poznajemy po słowach, a nie po czynach.

gps65 — Mon, 04 May 2026 09:17:42 +0000

Z badań naukowych jednoznacznie wynika, że kowid to niegroźne przeziębienie. Na całym świecie zmarło półtora promila ludzi tak jak na wszystkie takie przeziębienia. Wielokroć więcej szkód spowodowały firmy farmaceutyczne, zarabiając na tym przekręcie oraz kolaborujące z nimi rządy, które przemocą odebrały ludziom środki, by wziąć udział w tym oszustwie.

Wszystkie rzetelne badania spełniające poprawne zasady metodologiczne wyliczają śmiertelność (IFR) na około 0,15%, a to mieści się w strefie niegroźnych przeziębień. Grypa bywa groźniejsza, a nikt z powodu grypy nie zamyka gospodarki i nie zmusza do noszenia szkodliwych maseczek.

Był czas, by móc wyjechać za granicę, trzeba było pokazać świadectwo zbędnej szprycy kowidowej. To usprawiedliwia tych, którzy ją brali. Więc nie liczy się sam czyn, ale stosunek do niego. Konfederacja w kowidzie jako jedyne ugrupowanie polityczne miała właściwy stosunek do tego przekrętu i przed nim ostrzegała.

Ja na przykład nie potrzebowałem wtedy wyjeżdżać gdzie indziej niż do Szwajcarii, a tam kwit był zbędny, niemniej mimo to, że napisałem w czasie kowidu wiele notek solidnie naukowo wyjaśniających nieskuteczność maseczek, a nawet ich szkodliwość, to zawsze miałem ze sobą dyżurną maseczkę i jak mi ochroniarz w sklepie zwracał uwagę, to ją zakładałem, a zdejmowałem dopiero, jak się oddalił. Nie będę się przecież kopał z koniem. W tym czasie ktoś mi mógł zrobić zdjęcie i teraz przy jego pomocy, by się ze mnie wyśmiewał. To byłby trolling.

Więc akurat kowid, to przykład na odwrotność tezy: "po czynach ich poznacie, a nie po słowach". Stosunek do kowidu poznajemy po słowach, a nie po czynach.

Myślę, że około 50% Polaków to foliarze, którzy wbrew nauce wierzą w to, że kowid to była straszna choroba, a nie tak jak to niezbicie rozstrzygają liczne metaanalizy solidnych badań naukowych, że to jest niegroźne przeziębienie.

Mamy po prostu problem z instytucjami zajmującymi się zdrowiem, medycyną czy farmaceutykami — to są najczęściej sponsorowane przez Big Pharme instytucje, które stosują cherry picking badań naukowych. Dlatego, mimo tego, że badania naukowe istniały i potwierdzały, że kowid to jest niegroźne przeziębienie, a maseczki wirusa nie powstrzymują, dało się tak zmanipulować dane, by przeprowadzić przekręt kowidowy i ograbić ludzi na całym świecie na miliardy.

Dziś już dokładnie wiemy, że kowid to był przekręt, a mimo to ludzie nadal wierzą, że kowid to straszna choroba, powoduje kowidowego penisa, zespół niespokojnego odbytu, złamanie szczęki, usta zarastają maseczką, firma bankrutuje, zalicza się nadmiarowy zgon, a po szczepionce rośnie biust.

Grzegorz GPS Świderski
]]>https://Twitter.com/gps65]]>
]]>https://t.me/KanalBlogeraGPS]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

kowid

Kategoria wpisu:

Blog

KOSINIAK-KAMYSZ: BABIUCH NASZYCH CZASÓW

Kapitan Nemo — Mon, 04 May 2026 08:51:38 +0000

Minęło 50 lat od czasu, gdy towarzysz Edward Babiuch (w latach 1972–1980 członek Rady Państwa a od 1976 zastępca przewodniczącego) – w imieniu Klubu Poselskiego PZPR uzasadnił w Sejmie PRL potrzebę zmian w Konstytucji z 1952 roku, zatwierdzonej przez samego Józefa Stalina. Towarzysz Babiuch mówił: „Konstytucyjnego potwierdzenia wymagają również zasady międzynarodowej polityki Polski Ludowej, jej przynależność do światowego systemu socjalistycznego, jej nienaruszalna braterska więź ze Związkiem Radzieckim”.

Towarzysz Babiuch nie musiał przekonywać posłów Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL) – satelickiej wobec PZPR partii, by ta w całej rozciągłości poparła w dniu 10 lutego 1976 roku zmiany w Konstytucji PRL. Nowelizacja ta wprowadziła do ustawy zasadniczej zapisy o: przewodniej roli PZPR w społeczeństwie i wieczystej przyjaźni i współpracy z ZSRR. Jedynym posłem, który wstrzymał się od głosu (i zaprotestował przeciwko zmianom), był Stanisław Stomma z Koła Posłów „Znak”.

Finalnie zmiany do stalinowskiej Konstytucji nieznacznie złagodzono dzięki społecznemu sprzeciwowi i „nierozerwalny sojusz z ZSRR” zastąpiono „nierozerwalną więzią przyjaźni PRL ze Związkiem Radzieckim”, a sugerowany zapis: „PZPR odgrywa przewodnią rolę w państwie”, zastąpiono zdaniem: „przewodnią siłą polityczną społeczeństwa w budowie socjalizmu jest PZPR”.

Po 50 latach pojawił się w „wolnej” Polsce kolejny towarzysz Edward Babiuch - w osobie lidera Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL) – satelickiej partii wobec Koalicji Obywatelskiej. To Kosiniak-Kamysz, który w dniu Święta Konstytucji 3 maja 2026 roku uzasadnił konieczność zmian w Konstytucji z 1997 roku, zatwierdzonej przez samego towarzysza Aleksandra Kwaśniewskiego: „W Konstytucji kwestie ustrojowe są jasno określone – wymagają jedynie przestrzegania. Jeśli ustawa zasadnicza wymaga doprecyzowania to w kierunku wzmocnienia naszego bezpieczeństwa. Dlatego wpiszmy członkostwo w Unii Europejskiej do Konstytucji! Utrwalmy naszą obecność we Wspólnocie, będącą dla nas jednym z fundamentów bezpieczeństwa i rozwoju. Tak, jak zrobiło to wiele innych państw – np. Francja, Finlandia czy Litwa. To gwarancja, że nikt nieodpowiedzialny nie wyrwie nas ze strefy bezpieczeństwa!” — przekonywał lider satelickiej wobec KO partii…

Przyznać jednak trzeba, że Kosiniak-Kamysz jeszcze nie zaproponował, by do kwaśniewskiej Konstytucji wpisać, że „przewodnią siłą polityczną społeczeństwa w budowie demokracji walczącej jest Koalicja Obywatelska”. Ale przecież nie od razu Kraków zasłużył sobie na Miszalskiego!

Przyznać także trzeba, że poparta w 1976 roku przez ZSL „nierozerwalna więź przyjaźni PRL ze Związkiem Radzieckim”, była niczym w porównaniu z tym co dzisiaj proponuje wpisać do Konstytucji lider satelickiej partii Kosiniak-Kamysz. Bo nawet w 1976 roku towarzysz Edward Babiuch nie zaproponował w imieniu PZPR, by PRL stała się 17 republiką ZSRR! Kosiniak-Kamysz jednak proponuje pozbycie się suwerenności Polski, gdyż wieczne członkostwo w Unii Europejskiej oznaczać będzie rolę Polski, jako europejskiego landu - z pełnymi tego konsekwencjami! Dotyczy to „europejskiego” prawa, obronności i waluty – choć w tym ostatnim przypadku dotyczyć to będzie tylko cen w euro, ale już nie płac i emerytur…

Historia zatoczyła więc koło i po pół wieku powróciła w stare koleiny. Dowodem jest nie tylko towarzysz Włodzimierz Czarzasty w roli marszałka Sejmu, ale także Kosiniak-Kamysz - następca Babiucha. Nad powrotem w stare koleiny historii czuwa Republika Federalna Niemiec - tak jak ongiś ZSRR oraz niemiecki namiestnik na Polskę – tak jak ongiś pierwsi sekretarze Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej…

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Historia zatoczyła więc koło i po pół wieku powróciła w stare koleiny

Kategoria wpisu:

Blog

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej

MoherJ — Mon, 04 May 2026 08:48:26 +0000

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Dzień Polonii i Polaków za Granicą - 02.05.2026.

Dnia 1 sierpnia 1919 r sejm uchwalił ustawę o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej. Punkt 3 artykułu 1 brzmiał: "Za barwy Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się kolory biały i czerwony w podłużnych pasach, równoległych, z których górny- biały, dolny zaś czerwony".
Stajemy dzisiaj w obliczu symbolu flagi Rzeczypospolitej, która jest najważniejszym punktem odniesienia dla naszej misji, dla naszej działalności, dla naszej codziennej pracy – przekazał Prezydent Karol Nawrocki w swoim wystąpieniu z okazji Dnia Flagi RP.

Z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej wziąłem dzisiaj udział w biało-czerwonym spacerze po Dzierżoniowie, zorganizowanym spontanicznie przez ]]>Klub Gazety Polskiej Dzierżoniów II im. ppłk. Łukasza Cieplińskiego]]> oraz ]]> Obywatelski Ruch Patriotyczny]]>. Z biało-czerwonymi flagami w rękach wyruszyliśmy, po odśpiewaniu hymnu państwowego, sprzed Pomnika św. Jana Pawła II przez Rynek, ul. Wrocławską, by dotrzeć najpierw do Pomnika Żołnierzy Niezłomnych, a później do Pomnika Pamięci Losów Ojczyzny. Złożyliśmy wiązanki kwiatów i zapaliliśmy znicze pamięci. Wszystkim uczestnikom naszego wspólnego przemarszu serdecznie dziękuję! Do podziękowań dołączają się organizatorzy. Do zobaczenia w przyszłym roku.
]]>Jarosław Kresa - Wiceprzewodniczący RM Dzierżoniowa]]>

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Warto wiedzieć skąd te barwy...
W dniu 7 lutego 1831 roku w toku trwającej wojny polsko-rosyjskiej Sejm Królestwa Polskiego, najwyższe przedstawicielstwo narodu podejmuje znamienną uchwałę, której skutki trwają po dziś dzień.
Uchwalono wtedy:
"Izba senatorska i poselska po wysłuchaniu wniosków komisji sejmowych i zważywszy potrzebę nadania jednostajnej oznaki pod którą winni się łączyć wszyscy Polacy, postanowiły i stanowią
Artykuł 1. Kokardę narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego i W.X.Litewskiego to jest kolor biały z czerwonym.
Artykuł 2. Wszyscy Polacy, a mianowicie Woysko Polskie te kolory nosić mają w miejscu, gdzie takowe oznaki dotąd noszonymi były"
Jest to pierwszy akt normujący kwestię polskich barw narodowych.

Dnia 1 sierpnia 1919 r sejm uchwalił ustawę o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej. Punkt 3 artykułu 1 brzmiał: " Za barwy Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się kolory biały i czerwony w podłużnych pasach, równoległych, z których górny- biały, dolny zaś czerwony".
Ustawa określała wygląd flag, chorągwi i sztandarów. Chorągiew przysługująca Naczelnikowi Państwa miała mieć płachtę czerwoną z godłem Rzeczypospolitej pośrodku, czyli z wizerunkiem orła według zatwierdzonego wzoru.
Odrodzone po latach niewoli barwy biało-czerwone w okresie dzielącego dwie wojny dwudziestolecia zwarły się mocno i na trwale z życiem narodu, zapadły w jego świadomość i uczucia, stały się żywym, widomym symbolem Rzeczypospolitej.
Źródło:. Stefana K. Kuczyński "Godło, barwy i hymn Rzeczpospolitej", rozdział Barwy biało-czerwone; Wyd. Wiedza Powszechna 1978 r, Warszawa Wydanie III
]]>https://solidarni2010.pl/13099-przypominamy-swieto-flagi.html]]>

]]>https://www.st-orp.pl/stro/m556.html]]>

Niech żyje wolna i suwerenna Polska!

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej

Dzierżonów

Klub GP Dzierżoniów II

ORP

Kategoria wpisu:

Historia

Wojna o metale ziem rzadkich: Pekin wzmacnia kontrolę tuż przed wizytą Trumpa

Independent Trader — Mon, 04 May 2026 07:18:02 +0000

Chiny zaostrzyły kontrolę nad produkcją metali ziem rzadkich, wzmacniając nadzór nad tym sektorem, a już niebawem odbędzie się spotkanie Xi - Trump w Pekinie. USA są mocno uzależnione od tych pierwiastków, dlatego Xi wzmacnia swoja pozycję negocjacyjną przed rozmowami.

Choć nie wiadomo, jakie tematy zostaną poruszone podczas szczytu, wielu obserwatorów spodziewa się, że kwestia metali ziem rzadkich (17 minerałów niezbędnych do produkcji magnesów trwałych, turbin wiatrowych i elektroniki) pojawi się w rozmowach ze względu na ich strategiczne znaczenie.

Według szacunków Bloomberg Economics około 1,4 biliona dolarów amerykańskiej gospodarki jest powiązane z branżami wykorzystującymi te minerały.

Obecnie ]]>Chiny odpowiadają za ponad dwie trzecie globalnego wydobycia]]> i niemal monopolizują proces rafinacji tych minerałów. W ubiegłym roku Pekin wykorzystał tę dominację, ograniczając eksport siedmiu metali ziem rzadkich w odpowiedzi na amerykańskie cła nałożone przez prezydenta Donalda Trumpa.

Teraz Xi chce wzmocnić swoją pozycję negocjacyjną przed spotkaniem z Trumpem.

Chiny zaostrzyły kontrolę nad produkcją ]]>metali ziem rzadkich]]>, wzmacniając nadzór nad tym sektorem.

Projekt dokumentu opublikowany przez Ministerstwo Przemysłu i Technologii Informacyjnych (MIIT) przedstawia nowy system regulacyjny, który przewiduje administracyjne kary dla chińskich producentów metali ziem rzadkich za określone naruszenia.

Obejmują one m.in. przekroczenie limitów produkcyjnych w zakresie wydobycia i przetopu, a także nieautoryzowane działania związane z separacją minerałów. Przykładowo, firma, która przekroczy limit o mniej niż 10%, może zostać ukarana grzywną wynoszącą nawet pięciokrotność nielegalnych zysków.

W poważniejszych przypadkach (np. produkcja przekraczająca limit o ponad 30%) licencje biznesowe mogą zostać cofnięte - co podkreśla dążenie Chin do uzyskania pełnej kontroli nad sektorem metali ziem rzadkich.

Oprócz kar finansowych, firmy mogą stracić swoje produkty i sprzęt, które zostaną skonfiskowane przez państwo. Mogą być również karane za sprzedaż nielegalnie wydobytych lub przetworzonych materiałów oraz za niewłaściwe raportowanie przepływów produkcji.

MIIT poinformowało w oświadczeniu, że obecnie zbiera opinie publiczne na temat proponowanych wytycznych.

Najświeższa inicjatywa wzmacnia istniejący od lat system limitów produkcyjnych, kontroli środowiskowych i konsolidacji branży w Chinach - kraju będącym zdecydowanie największym producentem metali ziem rzadkich na świecie.

Na koniec przypomnę o powstaniu niedawno nowego ETF-u na spółki z branży metali ziem rzadkich, który w swoim portfelu pomija firmy chińskie.

Taki mamy trend: Chiny dociskają śrubę zwieszając kontrolę nad pierwiastkami ziem rzadkich, a Zachód stara się kształtować własny łańcuch dostaw REEs, tyle że nie da się tego zrobić szybko. Zatem ceny metali ziem rzadkich oraz notowania zachodnich firm z tej branży warto mieć na radarze.

Independent Trader - ]]>niezależność finansowa]]>

Inwestowanie dywidendowe. ]]>Jak analizować spółki dywidendowe?]]>

Autor: ]]>Konrad Pietruszka]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Pieniądz z powietrza i handel czasem. Wersja rozszerzona.

gps65 — Sun, 03 May 2026 17:57:58 +0000

W systemie waluty fiducjarnej bank nie pożycza gotówki z sejfu. Bank kreuje pieniądz rozrachunkowy w momencie udzielenia kredytu. Ta kreacja nie polega na pojawieniu się banknotów w kasetce. Polega na powstaniu nowej pary zapisów bilansowych: nowej wierzytelności banku oraz nowego zobowiązania banku wobec kredytobiorcy.

To jest sedno współczesnej bankowości. I to jest sens skrótu: pieniądz z powietrza.

Dwa poziomy, które trzeba rozdzielić

W tym temacie stale mylą się dwa porządki. Pierwszy porządek jest księgowy: powstanie roszczeń i zobowiązań. Drugi porządek jest kasowy: realizacja tych roszczeń w płynności, gotówce i rozrachunkach.

Pieniądz z powietrza dotyczy pierwszego porządku. Płynność dotyczy drugiego. Dopóki te dwa poziomy są w głowie sklejone, wszystko będzie wyglądało jak sprzeczność.

Mechanizm bilansowy

Kiedy bank udziela kredytu, nie bierze pieniędzy z sejfu. W nowoczesnym systemie bankowym kredyt tworzy depozyt, a nie odwrotnie. Bank, udzielając kredytu, jednocześnie zapisuje po swojej stronie aktywo, czyli wierzytelność wobec kredytobiorcy, oraz pasywo, czyli depozyt na jego rachunku. Bilans się domyka: aktywo równa się pasywo. To jest techniczny mechanizm kreacji pieniądza kredytowego.

Trzeba tu rozumieć podstawową rzecz: aktywa to nie tylko pieniądze w kasie. Aktywem jest wszystko, z czego jednostka spodziewa się korzyści ekonomicznych: gotówka, nieruchomość, złoto, ale również należność, czyli cudzy dług wobec niej. Pasywa to źródła finansowania tych aktywów: kapitał właścicieli, depozyty klientów, pożyczki, zobowiązania. Zawsze obowiązuje tożsamość: aktywa równa się pasywa.

Gdy firma wystawia fakturę z terminem płatności, nie ma jeszcze pieniędzy, ale ma należność. To jest normalne aktywo, choć nie leży w sejfie. Kredyt jest dokładnie tym samym typem konstrukcji: roszczenie zamiast gotówki i równoległe zobowiązanie wobec drugiej strony.

Co w tym jest „z powietrza”?

Określenie to nie znaczy, że system nie ma kosztów. Znaczy, że w chwili kreacji depozytu bank nie musi tej kwoty wcześniej nikomu odebrać, ani nie musi jej wcześniej zarobić, ani nie musi jej mieć w towarze. Powstaje nowy depozyt – liczba w systemie – powstająca równolegle z nową wierzytelnością. Bilans się domyka, ale masa pieniądza rozrachunkowego w gospodarce rośnie.

W tym sensie powietrzem jest moment kreacji roszczenia. Nie banknot. Nie metal. Nie kruszec.

Dlaczego bank nie może dopisywać waluty właścicielom?

W kredycie istnieje druga strona: dług, umowa, odsetki, harmonogram spłat. Wierzytelność jest aktywem banku. Depozyt jest pasywem banku. Para się domyka.

Gdyby bank po prostu dopisał pieniądze właścicielowi bez umowy kredytowej, bez długu i bez zobowiązania do zwrotu, po stronie pasywów pojawiłoby się zobowiązanie, czyli rachunek właściciela, a po stronie aktywów nie pojawiłoby się nic. Bilans przestałby się domykać. To nie byłaby operacja kredytowa, tylko samodopisanie kapitału, czyli fałszowanie sprawozdania finansowego. Dlatego prawo bankowe tego zabrania: bank może tworzyć kredyt, ale nie może dowolnie tworzyć kapitału dla swoich właścicieli. Dywidendy muszą pochodzić z realnie osiągniętych zysków, a nie z księgowych zapisów.

To jest granica legalności. Kredyt jest legalnym tworzeniem pieniądza, ponieważ ma drugą stronę umowy – dług rozłożony w czasie – i dlatego jest bilansowo spójny.

Płynność nie jest tym samym, co kreacja

Pieniądz z powietrza powstaje na poziomie bilansu, a nie w skarbcu. Skarbiec jest narzędziem realizacji zobowiązań. Nie jest źródłem pieniądza bankowego.

Bank nie wypłaca kredytu z depozytu widmo, tylko z realnej płynności, czyli z gotówki, rezerw, rozrachunków i dostępu do rynku międzybankowego. Wypłata gotówki jest wykonaniem roszczenia klienta wobec banku. To roszczenie powstało w chwili kredytu. Gotówka jest techniczną formą realizacji, nie esencją kreacji.

Współczesny system bankowy polega na tym, że stan gotówki w oddziale nie jest prostą funkcją pojedynczej umowy kredytowej. Bank utrzymuje globalną płynność: rezerwy, gotówkę w sieci oddziałów, rozrachunki, linie płynnościowe. Jeżeli w danej placówce gotówki jest za mało, gotówka jest dowożona, przesuwana, pożyczana. Po to istnieją mechanizmy płynności i nadzór. Nie po to, żeby każda umowa miała swój stos banknotów w sejfie.

Co konkretnie dostaje kredytobiorca?

Kredytobiorca nie dostaje sztabki złota. Kredytobiorca dostaje roszczenie wobec banku zapisane na rachunku. To jest możliwość wydania dyspozycji: przelewu albo wypłaty gotówki. Ten zapis jest nowy. Powstał w chwili zawarcia umowy kredytowej. Nie został nikomu zabrany. Nie został wcześniej wytworzony w towarze. Został wykreowany jako roszczenie, równoległe do długu.

Kiedy to roszczenie jest używane, bank realizuje je z płynności. To jest drugi etap. I to jest powód, dla którego nie ma tu sprzeczności.

Rezerwa cząstkowa i słabość systemu

W obiegu księgowym krąży wielokrotnie więcej waluty rozrachunkowej, niż jest fizycznej gotówki. System działa tak długo, jak długo większość ludzi zadowala się przelewami i rozliczeniami bezgotówkowymi. Gdyby wszyscy naraz zażądali banknotów, banknotów by nie starczyło. To jest zarazem magia i słabość systemu fiducjarnego. Przed runem na bank chroni go cały system: inne banki i bank centralny. Run na wszystkie banki naraz załamie ten system.

Tyle samo gotówki, co zapisów na kontach, byłoby tylko w systemie bez kredytów. Kredyty są sercem systemu. To one powodują kreację pieniądza rozrachunkowego.

Waluta jako towar i zapis jako uprawnienie

Waluta fiducjarna jest specyficznym rodzajem pieniądza: jest systemem i jednostką rozliczeniową zdefiniowaną przez prawo. Jest towarem, bo krąży w obiegu nie tylko jako środek wymiany, ale także jako to, co jest wymieniane i czym się handluje. Waluta nie jest tylko tym, czym się płaci. Bywa również tym, za co się płaci.

Zapis na rachunku nie jest prawem w sensie legislacji. Jest prawem w sensie uprawnienia: roszczeniem wobec banku do określonej ilości waluty fiducjarnej. To roszczenie jest jednocześnie formą istnienia tej waluty w systemie bankowym. Waluta fiducjarna ma postać cyfrowych roszczeń rozliczalnych w prawie i w bankowości.

Dlatego nie ma sprzeczności między tym, że zapis jest uprawnieniem, a tym, że jest walutą w obiegu. To są dwa opisy tego samego bytu: prawny i ekonomiczny. Te dwa opisy są nierozłączne, bo bez prawa i egzekucji waluta fiducjarna nie istnieje.

Państwo i prawo są niezbędne, by istniały waluty fiducjarne. Ono tworzy te waluty i definiuje sposoby na ich kreację. Bez tego prawa te waluty nie istnieją. A złoto i kryptowaluty istnieją bez żadnych praw i mogą służyć do obsługi transakcji handlowych w stanie pełnej anarchii.

Dlaczego „z powietrza” w systemie fiducjarnym ma sens, a w bitcoinie nie

Wykreowanie bitcoina wymaga energii elektrycznej zależnej od liczby wykreowanych bitcoinów. Liczba wszystkich kreowanych bitcoinów zależy od mocy obliczeniowej wszystkich komputerów użytych do kreacji, a to zależy od prądu, którego one używają. Tempo kreacji jest wbudowane w protokół. Wzrost mocy obliczeniowej nie przyspiesza emisji, tylko podnosi koszt jej uzyskania. Im więcej jest kreujących, tym więcej kosztuje wykreowanie.

Wykreowanie waluty fiducjarnej zużywa praktycznie tyle samo energii niezależnie od tego, czy kreuje się kredyt na sto złotych, czy na milion dolarów. Dlatego tę formę sensownie nazywa się kreacją z powietrza: krańcowy koszt techniczny zapisu jest bliski zeru, a „koszt” jest przeniesiony w system: inflację, cykle kredytowe, ryzyko płynności i przymus egzekucji długu.

Zakończenie

To jest system wielopoziomowy: księgowy, techniczny, prawny. Każdy poziom ma inne reguły. To nie czyni go sprzecznym. To czyni go złożonym.

Kreacja pieniądza w systemie fiducjarnym nie jest pojawieniem się banknotu w sejfie. Jest pojawieniem się roszczenia na koncie i długu w aktywach banku. Wypłata gotówki jest tylko jedną z form realizacji tego roszczenia – realizacji wykonywanej z płynności systemowej, a nie z „osobnego sejfu dla każdego kredytu”.

I to jest całość mechanizmu: pieniądz z powietrza jako roszczenie. Handel czasem jako dług. Państwo jako egzekutor. Bank jako maszyna do bilansowego mnożenia roszczeń.

Grzegorz GPS Świderski
]]>https://Twitter.com/gps65]]>
]]>https://t.me/KanalBlogeraGPS]]>

PS. Tu wersja poprzednia: https://niepoprawni.pl/blog/gps65/pieniadz-z-powietrza-i-handel-czasem

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Brawo Panie Prezydencie!!

Ryszard Surmacz — Sun, 03 May 2026 16:58:59 +0000

Jedna z pieśni patriotycznych zaczyna się znamiennymi słowami: …Gdy po trzech latach z wojny powracałem i o swej Polsce sobie przypomniałem/ Taki smutny, taki zadumany, aż się znalazłem miedzy grobowcami […]/ Wtem dał się słyszeć jakiś głos spod ziemi: /Co ty tu robisz między umarłymi?/ Czego spacerujesz i tak się przechadzasz,/ I nam umarłym w spoczynku przeszkadzasz…

Nie chcę, aby treść tego artykułu zabrzmiała nazbyt pompatycznie, ale właśnie słowa tej przejmującej pieśni i atmosfera, która jej towarzyszy, skojarzyły mi się z dzisiejszym (03.05.26) przemówieniem prezydenta Karola Nawrockiego. Pomyślałem, nareszcie, po 36 latach III RP, ktoś sięgnął do archiwum polskiej duszy. Ktoś ruszył polską „bryłę świata” i skierował ją w stronę polskiego „Luwru”. Na półkach Naszego Archiwum są wielkie wynalazki, choć służyły bardziej innym, niż nam; są doniosłe odkrycia, które też głośniej zabrzmiały za granicą. Ale na najbardziej eksponowanym miejscu znalazły się idee, koncepcje, refleksje i mądrości. Mamy tam myśl szkoły krakowskiej Włodkowica, która pogan uznała za ludzi godnych, sobór w Konstancji, w którym dobito Krzyżaków na polu intelektualnym. Mamy ideę piastowską, która otworzyła cały rozdział jagielloński. Mamy też demokrację jagiellońską, która jednoczyła w sobie wiele kultur i przez ok. 400 lat trzymała pokój w Europie. Mamy Konfederację warszawską (1573), statuty henrykowskie i pacta conventa, które w swoim czasie stabilizowały państwo; Konstytucję 3 maja, będącą dowodem na żywotność polskich elit. Mamy II RP, która wychowała najbardziej adekwatne do geopolitycznego położenia polskie społeczeństwo, zorganizowała znakomite szkolnictwo i sprawne państwo, które uległo połączonej sile dwóch byłych zaborców. Na eksponowanym miejscu stoi też Polskie Państwo Podziemne i przedwojenny wywiad. Itd. Wobec takiej „artefaktów” CPK, odbudowa Pałacu Saskiego lub Gazoport w Świnoujściu, mogą być tylko usłużnymi gadżetami. One muszą zaistnieć, ale są zbyt małym impulsem, aby pobudzić do działania cały naród.

Byliśmy narodem humanistów, narodem wielkiej myśli. Dziś, po przegranej II wojnie, PRL-u i III RP potrzebujemy wyznaczenia państwowego kierunku odnowy i rzeczowej i szczerej dyskusji nad swoją przeszłością i przyszłością. Potrzebujemy impulsów, które pozwoliłyby nam wrócić na tory naszej wielkości. Potrzebujemy prawdy o sobie i odwagi. Nie potrzebujemy kłamców, wysługiwaczy, pieczeniarzy, ani kundli. Nie chcemy klęski, do której jesteśmy wpychani, chcemy zwycięstwa. I oto na cmentarzu żywych, na którym już pochowano starą i nową Polskę znalazł się ktoś, kto nam „w spoczynku przeszkodził”. Pokazał cel: nowa Konstytucja! A więc ten pozornie umarły naród dostał impuls życia – tworzymy i uchwalamy Konstytucję! Dla siebie.

Powołanie Rady Nowej Konstytucji daje możliwość bezpośredniego nie tylko kontaktu społeczeństwa z Gabinetem Prezydenta, ale również możliwość śledzenia procesu jej powstawania. Taki sposób rodzenia się nowej Polski dotyczyć będzie wszystkich, którzy czują się za nią odpowiedzialni. To wspaniały podkład do jej przyszłego szanowania i przestrzegania. To również sposób powołania nowej inteligencji, tej najbardziej zorientowanej, wykształcanej i czującej związek z własną historią. To wreszcie dobry sposób na oddzielenie plew od ziaren. Ale, nie oszukujmy się, jak to w życiu, trzeba będzie przeciwstawić się całemu nawisowi złej woli, kłamstw i sile, która będzie chciała zepchnąć nas do roli, w której jesteśmy.

Brawo Panie prezydencie! Znakomity ruch, który miejmy nadzieje zacznie porządkować polską scenę polityczną a Polsce pozwoli wytyczyć właściwą drogę na przyszłość. Sama Konstytucja to jednak za mało. Myśl konstytucyjna swoje skrzydła powinna równolegle rozpościerać na wiele innych dziedzin, bez których państwo nie przeżyje. Najważniejsza w tym względzie jest świadomość narodowa. Bez cofnięcia się do źródeł, a więc II RP jako punktu odniesienia, niczego nie naprawimy, ani nawet nie ruszymy z miejsca.

A oto dalszy ciąg wyżej cytowanej pieśni: …Gdy to usłyszałem, już odchodzić miałem./ Polakiem jestem – głośno zawołałem./ Wyszedł rycerz zbrojny, pokryty ranami./ Wróć się, ach, wróć się, błagam cię ze łzami./ Powiedz, co słychać z Polską ukochaną?/ Czy już jest wolną, czy jeszcze poddaną?/ Bo jak ja żyłem, w smutnym stanie była,/ Garstka ją wiernych Polaków broniła.

My obywatele III RP i spadkobiercy PRL winni jesteśmy Tym rycerzom nie tylko rachunek sumienia, ale też sprawozdanie z naszego życia.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Brawo Panie Prezydencie

przemówienie Nawrockiego Gdy po trzech latach...

Kategoria wpisu:

Witaj maj, trzeci maj, szczęsny raj

Bielinski — Sun, 03 May 2026 13:49:18 +0000

Niedziela, święto narodowe konstytucji 3 maja. Konstytucja 3 maja 1791 roku (właściwie Ustawa Rządowa) była pierwszą w Europie i drugą na świecie – po amerykańskiej – nowoczesną, spisaną ustawą zasadniczą, tak piszą w oficjalnych publikacjach. W 1831 roku w czasie powstania listopadowego Rajnold Suchodolski napisał słynną później i bardzo popularną pieśń, pt. „Witaj, majowa jutrzenko”. Są tam słowa: „Witaj maj, trzeci maj, u Polaków błogi raj!” lub w innej wersji „Witaj maj, trzeci maj, u Polaków szczęsny raj!”. Porzućmy słowa poety. Przyjrzyjmy się dokładniej temu, co się wydarzyło.

Pierwszy fałsz – uchwalenie. Konstytucję „uchwalono” znienacka wprowadzając ją pod obrady Sejmu Czteroletniego przy nieobecności wielu posłów i braku kworum. Była obecna ledwie 1/3 (około 182 wtajemniczonych posłów i senatorów) z ogółu 500. Złamano zasadę, że każdy projekt ustawy musiał być ogłoszony na trzy dni przed głosowaniem. Ówcześni fanatycy, postępowcy, jak Hugo Kołłątaj, Ignacy Potocki czy król Stanisław August Poniatowski złamali podstawie zasady Sejmu i demokracji nie tylko szlacheckiej. Zamek Królewski został otoczony przez wojsko pod dowództwem księcia Józefa Poniatowskiego oraz uzbrojonych mieszczan, co w oczywisty sposób oddziaływało na przeciwników reform i miało zapobiec zerwaniu obrad. Wszyscy wiedzieli, co się działo w tym samym czasie w Paryżu. Jakobińskie metody. Konstytucja 3 Maja to był faktycznie zamach stanu. Mniejszość łamiąc prawo narzuciła większości swój ustrój. Historycy często używają tu określenia „zamach stanu w imię wyższej konieczności”. Twórcy Konstytucji, wierzyli, że tylko radykalne, szybkie i narzucone siłą zmiany mogą uratować Polskę przed upadkiem, do którego prowadził paraliż państwa spowodowany m.in. przez liberum veto. Odbicie czy przeniesienie nastrojów rewolucyjnych z Francji do I Rzeczypospolitej. Tak czy inaczej przeciwnicy konstytucji jak Stanisław Szczęsny Potocki, Marszałek konfederacji targowickiej Franciszek Ksawery Branicki, hetman wielki koronny, Seweryn Rzewuski, hetman polny koronny mieli pełną słuszność protestując i tworząc Konfederację Targowicką przeciwko niej. Niestety, obrończynię „złotej wolności” widzieli w Katarzynie II, carycy Rosji. Co było łagodnie mówiąc, wielką naiwnością.

Pomijając kwestie „harmonii wszechświata” czy „przedustawnej praworządności” łatwo można zauważyć, że zamachy stany, czy inne rewolucje, bywają dobre i złe. Dobre są wtedy, gdy zamachowcy przejmują rządy i rządzą na tyle długo, że nie da się powrócić do poprzedniego rządu i/lub reżimu. Dlatego rewolucja francuska jest „dobra” ponieważ przetrwała i na stałe zmieniła Francję i Europę. Mimo milionów ofiar. To szczegół. Jeśli się nie udaje, to jest to przykład złego zamachu stanu, tu przykładem Konstytucja 3 Maja. Przetrwała ledwie kilkanaście miesięcy i została obalona przez wojska carskie, a jej promotor król Stanisław August Poniatowski przystąpiwszy do Konfederacji Targowickiej żałośnie i bezskutecznie poniżał się, nawet nie przed carycą, co rosyjskim ambasadorem. Dlaczego? Albowiem postępowi myśliciele, w Konstytucji 3 Maja zapisali 100 tys. wojska, „zapomnieli” jednak o podatkach na wojsko. Wskutek czego nie płacił prawie nikt, również ci postępowi. Gdy w rok później wkroczyłoy 100 tys. zahartowanych w bojach wojsk rosyjskich, naprzeciwko niej stanęła około 30 tys. polska armia słabo wyszkolonych i uzbrojonych rekrutów. Wynik tego starcia mógł być tylko jeden. Kapitulacja, powrót do staus quo i „złotej wolności”. Tudzież drugi rozbiór Rzeczypospolitej, który przypieczętował jej los. Po Pierwszym rozbiorze okaleczona Rzeczypospolita mogła jakoś przetrwać. Po Drugim już nie. Dalej nastąpiła radykalizacja. Echo wydarzeń we Francji i przebytych klęsk i poniżeń. Wybuch powstania kościuszkowskiego i jego klęska, Trzeci Rozbiór i zagłada I Rzeczypospolitej. Wszystko to skutek Konstytucji 3 Maja. Obyśmy nie mieli już w dziejach ponownie takiego „szczęsnego” wydarzenia jak Konstytucja 3 Maja.

Caryca Katarzyna II, w Rosji zwana Wielką, zmarła 6 listopada 1796 roku. W nieco ponad pięć lat po Konstytucji 3 Maja tron objął Paweł I, który nienawidził swej matki chorobliwie i miał ku temu wiele powodów. Zginał zamordowany przez swoich oficerów w wyniku spisku pałacowego w marcu 1801 roku. Prawdopodobnie uduszony własnym szalikiem. Przez swoje krótkie rządy Paweł I dążył do odwrócenia zarządzeń swojej matki i zatarcia jej pamięci. Gdyby I Rzeczpospolita dotrwała do czasów Pawła I, ten nie pozwoliłby jej unicestwić. Choćby z tego powodu by dopiec pamięci Katarzyny. Ale nie dotrwała. Bo niektórzy na gwałt chcieli poprawić państwo. I pośpiesznie i nieskutecznie uchwalili konstytucję 3 Maja. Zniszczyli I Rzeczypospolita nie przez te „złe” i podłe chęci, ale te „dobre”. Co znaczy złe, co znaczy dobre?

Po śmierci Pawła, carem został jego syn Aleksander I, który powrócił do tradycyjnej, imperialnej polityki rosyjskiej. Nic dziwnego, że w rosyjskiej historiografii Paweł I uchodzi za „szalonego cara”. Jedyny, którego rządy zerwały z rodzinną tradycją.

Tak więc wskutek niedanego przewrotu, zwanego Konstytucją 3 Maja, skołatany okręt I Rzeczpospolitej zatonął tuż przy brzegu. Zatonął, gdyż ci co niby chcieli go ratować, tam mocno nim rozkołysali, że… poszedł na dno. Wniosek: lepiej nic nie robić niż działać pochopnie, nierozważnie i nieskutecznie. Pochwała lenistwa? Raczej przypomnienie prostej prawdy, że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. A polityków i nie tylko ich, trzeba oceniać po skutkach ich działań, a nie ich planach, marzeniach czy przewidywaniach. To czego chcemy się nie liczy, ważne jest to co osiągamy. Proste.

Tak czy inaczej Konstytucja 3 Maja to początek narodzin nowoczesnego narodu polskiego. Nie tylko polskiego, lecz znacznie później innych nacjonalizmów w środkowej i wschodniej Europie: litewskiego, ukraińskiego, czy… nacjonalizmu żydowskiego. Dalej krwawe powstania i rzeź II wojny światowej po 20 letnim jakże złudnym intermezzo międzywojnia. Również dzisiejsza sytuacja Polski to także odległy w czasie sutek konstytucji 3 Maja. Ciekawe, że na rocznicy nie widać naszego premiera. Gdy przychodzą polskie święta państwowe urzędujący premier o imieniu z kreskówki zapada się pod ziemię. Siedzi sobie gdzieś w ukryciu i z ulgą w sercu, że ominęły go ten nudne, polskie uroczystości, pucuje pikielhaubę pod pradziadku spod Verdun? Obchodzi święta, ale inne? Na przykład 3 października? Świętem narodowym w RFN (Niemczech) jest Dzień Jedności Niemiec (Tag der Deutschen Einheit), obchodzony co roku 3 października. Pamiątka oficjalnego zjednoczenia Niemiec, 3 października 1990 roku NRD przystąpiła do RFN. Cóż, gdzie skarb twój tam serce twoje. Tego się nie pokona. Też trzeci, co za znacznie maj, czy październik? W dobie jedności i wspólnego, europejskiego losu? Ale to także skutek niedanego przewrotu, zwanego Konstytucją 3 Maja. Jednakże to wydarzenie, mimo iż zbańczone klęską, po dziś dzień ma znaczenie i dalekosiężna wpływy.

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie tekstu tylko za zgodą autora.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Konstytucja 3 Maja

Dzień Jedności Niemiec

polityka

Odpowiedzialność

Kategoria wpisu:

Historia

Cywilizacja śmierci w rozkwicie

Husky — Sun, 03 May 2026 09:41:11 +0000

79-letni katolicki ksiądz, o. Larry Holland, który dochodzi do siebie po złamaniu biodra w Vancouver General Hospital w Kanadzie, powiedział, że personel szpitala dwukrotnie zaoferował mu Medyczną Pomoc w Umieraniu (MAiD), mimo że jasno zaznaczył że jest katolickim księdzem i moralnie sprzeciwia się eutanazji

Inna prowincja,Quebec, odnotowuje najwyższy wskaźnik wspomaganego medycznie umierania (MAiD) w Kanadzie – tylko w 2023 roku nastąpił 17-procentowy wzrost, a zgłoszono 5686 przypadków zgonów (7,3%wszystkich zgonów w prowincji). Quebec ma najwyższy wskaźnik eutanazji na świecie.

Wspaniały kraj

MAiD raised with Vancouver priest during hospital care — twice

]]>https://bccatholic.ca/news/catholic-van/untitled-039f5d7c-7862-41c6-85d7-4660b870e51b]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Prezydent Nawrocki vs. rozwodowy deal

Humpty Dumpty — Sat, 02 May 2026 22:59:11 +0000

Chyba nie tylko ja miałem podobne skojarzenie. Już w Związku Sowieckim wprowadzono w latach 1920-tych możliwość rozwiązania małżeństwa za pomocą oświadczenia woli skierowanego do organu administracji.

Nowelizacja kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z 13 marca 2026 roku miała wprowadzić możliwość rozwiązania małżeństwa poprzez zgodne oświadczenie woli złożone przez oboje małżonków przed kierownikiem USC.

Warunek – małżeństwo musiałoby trwać dłużej niż rok oraz brak wspólnych dzieci (w tym także nienarodzonych).

Jak można się było spodziewać Prezydent Nawrocki ustawę zawetował.

To obudziło lewicę.

Najzabawniejsze są zarzuty lewackich prawników.

Jeden z nich pisze:

To, co obserwujemy, to klasyczny konflikt między wizją państwa sprawnego i usługowego (rząd) a wizją państwa ideologicznego i kontrolującego (Prezydent).

To myślenie rodem z głębokiego PRL-u. Przekonanie, że urzędnik lub sędzia musi trzymać dorosłych ludzi za rękę, bo sami nie potrafią zdecydować o swoim życiu, to czysty Gomułka. Państwo nie powinno być nadzorcą sumień, tylko sprawnym serwisem dla obywateli. Weto Prezydenta to powrót do czasów, gdy wolność jednostki kończyła się tam, gdzie zaczynało się „widzimisię” władzy.

Prezydenckie weto to nie tylko kwestia światopoglądu – to uderzenie w portfel każdego podatnika.

Państwo właśnie powiedziało nam: „Będziemy nadal wydawać Wasze pieniądze na absurdalne procedury”. Zamiast pozwolić urzędnikowi w USC załatwić sprawę w 15 minut, Prezydent woli, by opłacani z naszych podatków sędziowie, asystenci i protokolanci marnowali czas na sprawy, w których nie ma żadnego sporu.

Piszący cytowane słowa z racji wieku zapewne nie pamięta, że w czasach PRL-u, a zatem i Gomułki, uzyskanie rozwodu było o wiele łatwiejsze, niż w III RP.

Przede wszystkim o rozwiązaniu małżeństwa orzekały już Sądy Rejonowe.

Dopiero w III RP jednym z pierwszych zaostrzeń prawa rozwodowego było wprowadzenie jako pierwszej instancji Sądów Wojewódzkich, co spowodowało, że zainteresowani musieli na sprawy jeździć nawet kilkadziesiąt kilometrów w jedną stronę.

Trzeba bowiem pamiętać, że małżeństwo stanowi wartość konstytucyjną. W art. 18 czytamy:

Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.

Tak na marginesie warto wspomnieć dyskusję jaka toczyła się podczas tworzenia obecnej Konstytucji.

Śp. prof. Piotr H. Winczorek, ówczesny przewodniczący Zespołu Stałych Ekspertów Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego w odniesieniu do wariantu, zawierającego zwrot "jako związek kobiety i mężczyzny", zauważył, że: "chodzi o to, aby wykluczyć inne małżeństwa niż związek kobiety i mężczyzny. Czy jednak inny związek mógłby być nazwany małżeństwem? Jest to bowiem pojęcie zastane, funkcjonujące w kulturze prawnej od czasów rzymskich. Jeżeli więc trzymać się pojęć zastanych, to nie sądzę, aby mogło być małżeństwo inne niż między mężczyzną i kobietą. Tak więc ust. 2 po skreśleniu zwrotu: "jako związek kobiety i mężczyzny" miałby już pewien sens prawny" (wypowiedź P. Winczorka z 4.4.1995 r., Biul. KKZN 1995, Nr 17, s. 31).

To jednak spotkało się z repliką senatora Piotra Andrzejewskiego:

„…większość absolutna może zdecydować, że na przykład małżeństwo będzie związkiem dwóch mężczyzn, a z woli politycznej - i nie tylko - możliwe są (…) szaleństwa” (wypowiedź P. Andrzejewskiego z 4.4.1995 r., Biul. KKZN 1995, Nr 17, s. 31).

Odbiegamy jednak ciut od tematu, jak sądzę.

Warto jednak uzmysłowić sobie, że zgodnie z artykułowaną publicznie wolą twórców obecnej Konstytucji małżeństwo mogło być rozumiane wyłącznie tradycyjnie.

Przejdźmy do odrzuconej przez Prezydenta nowelizacji KRiO.

Tak naprawdę robi ona z kierownika USC rodzaj notariusza, który poza nielicznymi przeszkodami (istnienie wspólnych małoletnich dzieci bądź dzieci nienarodzonych) musi oświadczenie przyjąć.

Oczywiście istnieje możliwość powołania się na wady oświadczenia woli, ale czas na ich podniesienie jest skrócony w stosunku do wymagań Kodeksu cywilnego o połowę.

Co to daje w praktyce? W sumie mało. Par zgodnych co do rozwodu jest stosunkowo niewiele i raczej nie zajmują sądom zbyt wiele czasu.

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że sąd może z urzędu zwrócić uwagę na pozorność zachowań stron postępowania.

Warto przypomnieć, w jaki sposób wielu Polaków wykorzystało przepisy o separacji. Otóż sąd orzekał o tejże na zgodny wniosek stron w przypadku braku małoletnich dzieci, co z automatu powodowało… rozdzielność majątkową. A potem po roku, czy nawet dwóch strony się godziły i wnosiły o jej zniesienie ale… z pozostawieniem ustroju rozdzielczości majątkowej.

Efekt był o wiele szybszy niż w przypadku pozwu o zniesienie wspólności majątkowej i… kilkanaście razy tańszy. Poza tym pewny na 99,999%. 😉

Popatrzmy zatem na zawetowaną nowelę pod tym właśnie kątem. W Polsce co prawda współmałżonek nie jest z automatu uznawany za obywatela, gdy pochodzi z innego kraju. Musi spełnić pewne warunki brzegowe – małżeństwo musi trwać co najmniej trzy lata, zaś on przebywać legalnie w Polsce dwa.

Jako współmałżonek z tym ostatnim kłopotów mieć nie będzie.

Pamiętać trzeba, że polskie obywatelstwo jest równoznaczne z unijnym. Nie będzie zatem przeszkód, aby osiedlić się gdzieś bliżej Berlina czy Paryża.

Poza tym Polacy mogą wyjeżdżać do USA, a to ciągle atrakcyjny kierunek.

Nowela KRiO autorstwa kompromitacji 13 grudnia ułatwiałaby cały proces.

Cytowany już przeze mnie lewacki prawnik nawet tego nie ukrywa:

Poza tym wszyscy wiemy, jak wyglądają kolejki w sądach. Zmuszanie zgodnych par do czekania miesiącami (a czasem latami) na 10-minutową rozprawę to czyste marnotrawstwo czasu sędziów i pieniędzy podatników.

To faktycznie jest problem. Ale tylko dla tych, którzy małżeństwo traktują jako deal, pozwalający na przemyt do Polski obywatela/telki jakiegoś Bangladeszu czy innej Sri Lanki.

Poza tym warto by było poznać sąd, w którym rozprawa rozwodowa trwa 10 minut. Ja o takim nie słyszałem.

No chyba tylko wtedy, gdy rozwodzą się sędziowie. 😉

Lewactwo, od czasów rewolty francuskiej walczące z instytucją małżeństwa jako taką, bagatelizują jej społeczne znaczenie.

Cytowany już lewak w todze pisze wyraźnie:

Rozwody bez orzekania o winie i bez dzieci to „oczywistości”, które nie wymagają wiedzy prawniczej sędziego.

Dla równowagi przytoczmy więc słowa prof. Tomasza Sokołowskiego, polskiego prawnika o uznanym dorobku przede wszystkim w prawie rodzinnym:

Rozwód nie jest instytucją samodzielną, ponieważ zawsze stanowi z logicznego oraz społecznego punktu widzenia pewną pochodną małżeństwa. Obrazowo rzecz ujmując, rozwód „wyrasta” z małżeństwa, będąc zawsze w nim „ukorzeniony”, a nie wszystkie wątki dają się definitywnie przeciąć. Biorąc pod uwagę kontraktowe elementy cechujące charakter małżeństwa, trzeba zauważyć, że rozwód pozostaje do małżeństwa w podobnym związku, jaki występuje pomiędzy zawarciem umowy a jej niewykonaniem. Sytuacja prawna rozwodu jest jednak znacznie bardziej złożona, ponieważ musi on być zawsze rozpatrywany jako narzędzie kontynuacji pewnej rzeczywistości społecznej, rodzinnej (sytuacji prawnej złożonej z licznych stosunków prawnych), powstałej w wyniku małżeństwa. Tak więc jak nietrafne byłoby poszukiwanie sposobu na łatwe, mało obciążające niewykonanie bardzo złożonej umowy, tak samo nieuzasadnione jest poszukiwanie instytucji łatwego rozwodu, ponieważ pozostaje to w sprzeczności właśnie z jego istotą i charakterem. Nasilenie kontraktowego pierwiastka rozwodu nie jest jednak aż tak silne, żeby co do zasady uzasadniało dopuszczalność „rozwiązania” małżeństwa drogą samego konsensusu stron.

Na zakończenie warto dodać, że łatwą drogę rozwodową w Europie Środkowo-Wschodniej mają… Rosjanie.

Czyżby kompromitacja 13 grudnia czerpała stamtąd wzorce??? 😉

3.05 2026

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu: