AthlitikaNea.gr Αθλητικά νέα στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Suzuki Burgman 650 Executive

2022-01-12T09:16:00.001+02:00

Η θέα πάνω από τη ζελατίνα ήταν καταπληκτική, όπως την περίμενα. Καθώς έβγαινα από μια στροφή στα σκοτσέζικα highlands, η βροχή είχε και τα σύννεφα είχαν καθαρίζει και αποκάλυψαν το Glencoe: μια τεράστια κοιλάδα που απλώνεται στον ορίζοντα με βουνά που προβάλλουν απότομα από κάθε πλευρά, ενώ είναι ορατά μπαλώματα από χιόνι στο γρανίτη.

Δεν είναι η εικόνα που βλέπεις συνήθως από τη σέλα ενός scooter, πόσο μάλλον σε μια επίσημη δημοσιογραφική παρουσίαση μοτοσικλέτας. Αλλά και πάλι το Suzuki Burgman 650 δεν ήταν ποτέ ένα συνηθισμένο scooter, καθώς ήταν στην κορυφή της αγοράς από την παρουσίασή του το 2002. Με επιδόσεις μοτοσικλέτας μεσαίου κυβισμού να συνδυάζονται με καλή προστασία από τον καιρό και αποθηκευτικούς χώρους, το μεγάλο Suzuki είναι σχεδιασμένο τόσο για τουρισμό, όσο και για καθημερινή μετακίνηση.

Όλα αυτά ισχύουν ακόμη περισσότερο για το Suzuki Burgman Executive, πιθανόν το πιο πολυτελές από όλα. Η Suzuki έχει σημειώσει πάνω από 80.000 πωλήσεις από το μεγαλύτερου κυβισμού Burgman την τελευταία δεκαετία, πολλά από αυτά στην ακριβότερη και πολυτελέστερη έκδοση Executive που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ζελατίνα, θερμαινόμενα γκριπ και θερμαινόμενη σέλα.

Τι έχει αλλάξει

Το Suzuki Burgman 650 έχει αλλάξει ελάχιστα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά αυτή η χρονιά (2013) το βρίσκει με την μεγαλύτερη ανανέωση στο σχεδιασμό, τα όργανα και σε αρκετές λεπτομέρειες. Η Suzuki επιμένει ότι τα πλαστικά είναι πιο αιχμηρά και πιο κομψά. Μπορεί και να είναι. Μπροστά τα διπλά φώτα είναι λίγο μεγαλύτερα και έχουν νέα φώτα στάσεως LED από κάτω τους. Το πίσω μέρος είναι λίγο πιο λεπτό αλλά όπως συνηθίζει η Suzuki οι αισθητικές αλλαγές είναι ελάχιστες. Όπως και πριν τα φλας μπροστά είναι στους καθρέφτες και μπορούν να αναδιπλωθούν ηλεκτρονικά για να χωρέσει το μεγάλο scooter σε στενότερα κενά.

Η Suzuki φαίνεται ότι άκουσε προσεκτικά τους ιδιοκτήτες των Burgman και έκανε μικρές αλλαγές για να κάνει τη ζωή τους ευκολότερη. Το φέρινγκ έχει δύο έξτρα μικρά ντουλαπάκια, ένα σε κάθε πλευρά και υπάρχει κι ένα μεγαλύτερο στο κέντρο που κλειδώνει.

Ο μοχλός του χειρόφρενου έχει τοποθετηθεί αλλού, κάτω από τη σέλα στα αριστερά. Η θέση για τα πόδα στην ποδιά έχει ξανασχεδιαστεί για να επιτρέπει στα πόδια του αναβάτη να φτάνουν στο έδαφος ευκολότερα. Τα μαρσπιέ του συνεπιβάτη είναι 10mm ψηλότερα. Το feedback από τους ιδιοκτήτες ενέπνευσε τον επανασχεδιασμό της μετάδοσης CVT, για να μειωθούν οι τριβές και να μπορεί το scooter να κινείται ευκολότερα.

Όπως και πριν η μετάδοση δίνει τη δυνατότητα να της αυτόματης ή χειροκίνητης αλλαγής ταχυτήτων από κουμπιά στον αριστερό διακόπτη. Η ισχύς παράγεται από τον δικύλινδρο εν σειρά υγρόψυκτο κινητήρα των 638cc, με κεκλιμένους προς τα εμπρός κυλίνδρους. Σε γενικές γραμμές ο κινητήρας δεν έχει αλλαγές, αλλά έχει καινούργια ελατήρια βαλβίδων και νέα ελατήρια εμβόλων για να μειωθούν οι τριβές. Έχουν τοποθετηθεί επίσης μικρότεροι ψεκαστήρες και σε συνδυασμό με τη νέα ηλεκτρονική έχει μειωθεί η κατανάλωση κατά 15% στην αυτόματη λειτουργία, σύμφωνα με τη Suzuki.

Η εξάτμιση έχει νέο τελικό πιο ανασηκωμένο αλλά δεν υπάρχει αλλαγή στην ονομαστική ισχύ των 54hp στις 7.000rpm.

Αυτό που βλέπεις όταν κάτσεις πάνω στην μεγάλη διπλή σέλα με το παχύ αφρώδες υλικό είναι η ζελατίνα που έχει παραμείνει ίδια – ρυθμιζόμενη από ένα κουμπί στα δεξιά – και τα νέα όργανα με ψηφιακή οθόνη. Η οθόνη βρίσκεται ανάμεσα στα παλιομοδίτικα αναλογικά όργανα για την ταχύτητα και τις στροφές και περιλαμβάνει πληροφορίες για την κατανάλωση, την επιλεγμένη σχέση (στο manual) και τη θερμοκρασία περιβάλλοντος. Ο πίνακας οργάνων διαθέτει και το ένα πράσινο λαμπάκι Eco που ανάβει όταν ο αναβάτης οδηγεί το scooter με οικονομικό τρόπο – δηλαδή ήρεμα.

Όχι ότι είχε την ευκαιρία το λαμπάκι Eco να μείνει αναμμένο για πολύ καθώς η scooterοπαρέα έφυγε από το ξενοδοχείο της παρουσίασης κοντά στο Loch Lomond και συνέχισε προς τη δυτικά της Σκοτίας με όχι αργό ρυθμό. Σ’ αυτούς τους ανοιχτούς γενικά δρόμους, ήταν εύκολο να καταλάβω γιατί η Suzuki διατήρησε τον κινητήρα του Burgman. Η μέγιστη ισχύς των 54hp σημαίνει ότι δεν είναι το πιο ισχυρό μεγάλο scooter (τα BMW C 600/650 αποδίδουν 60hp και το Aprilia SRV 750 76hp). O 8βάλβδιδος κινητήρας όμως με τους δύο επικεφαλής εκκεντροφόρους είναι αρκετά δυνατός και ευχάριστα ελαστικός.

Suzuki Burgman 650 Executive – on board

Τo Suzuki Burgman 650 μαζεύει γρήγορα ταχύτητα και μπορείς να ταξιδεύεις τεμπέλικα, αλλά αν έχεις άμεσα έξτρα δύναμη με το γύρισμα του καρπού. Ταξίδευε ευχάριστα με 140km/h (μακριά από την τελική του των 180km/h) με ομαλό και χαλαρό τρόπο, μεταξύ άλλων χάρη και στο γεγονός ότι ο κινητήρας είναι στερεωμένος σε λάστιχα στο πλαίσιο. Η μετάδοση CVT λειτουργούσε καλά στην αυτόματη λειτουργία, χωρίς να παρουσιάζει καθυστέρηση στην απόκριση.

Δεν μπόρεσα να διαπιστώσω και πολλή έξτρα δύναμη από το κουμπί Power στον αριστερό διακόπτη που υποτίθεται ότι βελτιώνει την επιτάχυνση κονταίνοντας τη μετάδοση. Και παρά το γεγονός ότι προσπάθησα να χρησιμοποιήσω το κιβώτιο ταχυτήτων χειροκίνητα πατώντας το ζευγάρι δύο πορτοκαλί κουμπιών πάνω και κάτω, σύντομα τα παράτησα. Σε αντίθεση με το σύστημα Honda DCT με τα ωραία τοποθετημένα κουμπιά για τον δείκτη και τον αντίχειρα, τα κουμπιά του Suzuki Burgman 650 είναι πολύ κοντά τοποθετημένα το ένα στο άλλο και με τέτοια διάταξη, ώστε να μην είσαι σίγουρος, αν έχει πατήσει το σωστό όταν θέλεις να αλλάξεις ταχύτητα πριν από μια στροφή.

Η ζελατίνα που έχει αναβαθμιστεί με την προσθήκη δύο αεραγωγών για να βελτιωθεί η ροή του αέρα. Ηταν όμως αρκετά χαμηλή για μένα και το εύρος ρύθμισης είναι μικρό. Τελικά την άφησα στην πιο χαμηλή της θέση, παρά το γεγονός ότι είμαι ψηλός, επειδή έτσι προστάτευα τα χέρια μου. Τα θερμαινόμενα γκριπ δεν ήταν τόσο δυνατά και τα χέρια μου κρύωναν, παρά το γεγονός ότι η ημέρα δεν ήταν και τόσο κρύα.

Το στήσιμο έχει κι αυτό μικρής κλίμακας αλλαγές, και το Suzuki Burgman 650 είναι ακόμη μεγάλο, μαλακό αλλά και πάντα φιλικό στον αναβάτη, όπως ήταν πάντα. Η ποιότητα της οδήγησης από το μη ρυθμιζόμενο πιρούνι και τα διπλά αμορτισέρ ήταν καλή παρά τις μικρές διαδρομές των αναρτήσεων (110mm εμπρός και 100mm πίσω) και τους μεσαίας διαμέτρου τροχούς (15in εμπρός, 14in πίσω), με τα ελαστικά Bridgestone Battlax ΤΗ 01 να προσφέρουν αρκετή πρόσφυση. Στις αλλαγές κατεύθυνσης το Suzuki Burgman 650 ήταν αρκετά ευέλικτο για ένα τόσο μακρύ όχημα που παραμένει βαρύ στα 277kg με υγρά.

Η γεωμετρία του πλαισίου είναι λίγο πιο γρήγορη με τη γωνία κάστερ να είναι μία μοίρα πιο μικρή και το ίχνος να έχει μικρύνει κατά 3mm. Αυτό θα βοηθήσει αρκετά στην πυκνή κυκλοφορία της πόλης και μάλλον βοήθησε στους ορεινός δρόμους των Highlands όπου το Suzuki Burgman 650 έστριβε αρκετά καλά για να είναι διασκεδαστικό. Αν και σε γενικές γραμμές ήταν σταθερό στη στροφή, στις γρήγορες στροφές άρχιζε να δίνει ασαφή αίσθηση και όπου φυσούσαν πλάγιοι άνεμοι το επηρέαζαν.

Εντυπωσιάστηκα από την απόδοση των φρένων που έχει αναβαθμιστεί με πλευστούς δίσκους εμπρός που προσφέρουν αρκετή επιβραδυντική ισχύ και με τις μανέτες πατημένες. Το στάνταρντ ABS έχει αναβαθμιστεί με ελαφρύτερα εξαρτήματα, αλλά δεν γίνεται λόγος για γρηγορότερο επεξεργαστή. Το ABS επενέβαινε λίγο νωρίτερα από όσο θα περίμενε κανείς, με σκληρή χρήση σε ολισθηρό δρόμο.

Τουλάχιστον η μεγάλη, παχιά σέλα ήταν αρκετά άνετη και υπάρχει άφθονος χώρος για δύο άτομα. Ο αναβάτης έχει στη διάθεσή του ρυθμιζόμενη στήριξη πλάτης. Ο συνεπιβάτης έχει κι αυτός ένα μεγάλο στήριγμα πλάτης. Κάτω από τη σέλα υπάρχει φωτιζόμενος χώρος για δύο full face κράνη, που κάνουν το Suzuki Burgman 650 ένα από τα καλύτερα scooter για μεταφορά αποσκευών. (Στα αξεσουάρ προσφέρονται ένα top box στο χρώμα του scooter, μαζί με μερικά χρωμιωμένα κομμάτια, φαρδύτερα χαμηλά τμήματα φέρινγκ και μια τσάντα για ανάμεσα από τα γόνατα).

Κατανάλωση καυσίμου

Είναι δύσκολο να είναι βέβαιος κανείς για το αν έχει πράγματι μειωθεί η κατανάλωση, όπως υποστηρίζει η Suzuki. Κατά μέσο όρο η κατανάλωση που έδειξε ο υπολογιστής του scooter ήταν 6lt στα 100km που σημαίνει ότι η αυτονομία είναι για περίπου 250km. Όταν οδηγούσα αρκετά ήπια ώστε το λαμπάκι Eco να είναι αναμμένο –είναι εφικτό με νόμιμες ταχύτητες στου αυτοκινητοδρόμους- τότε η κατανάλωση πέφτει στα 4,5lt/100km και η αυτονομία ανεβαίνει στα 300km.

Επιστρέφοντας στο Loch Lomond μετά από μια διαδρομή 320km είναι δύσκολο να βγάλει κανείς ένα συμπέρασμα για το Burgman. Αυτό που πραγματικά χρειαζόταν μετά από τόσο καιρό χωρίς αναβάθμιση, ήταν ένας ουσιαστικός επανασχεδιασμός και ιδανικά, μια σημαντική μείωση κόστους. Πήρε μόνο ένα facelift μερικές αναβαθμίσεις και σε μερικές αγορές, αύξηση της τιμής. Ανάμεσα σε αυτά που θα μπορούσαν να έχουν βελτιωθεί είναι η ζελατίνα, οι διακόπτες, τα θερμαινόμενα γκριπ, η οδική συμπεριφορά και τα φρένα.

Παρόλα αυτά διασκέδασα πραγματικά στη βόλτα μου με το Suzuki Burgman 650. Καλύψαμε μια αρκετά μεγάλη απόσταση αρκετά άνετα και με πολύ καλό ρυθμό και η μεγάλη μου τσάντα χώρεσε εύκολα κάτω από τη σέλα. Και παρά το γεγονός ότι το Suzuki Burgman 650 Executive έχει υψηλή τιμή (αντίστοιχη με το «εξέχον» όνομά του), ο ανταγωνισμός του δεν πάει πίσω. Το Yamaha T-Max 530 είναι πιο σπορτίβικο και λιγότερο καλά εξοπλισμένο και κοστίζει το ίδιο. Το ίδιο ισχύει και για το καθόλου πρακτικό Aprilia SRV 850. Tα BMW C 600 Sport και C650 GT είναι πιο ακριβά όταν τα παραγγείλετε με θερμαινόμενα γκριπ και θερμαινόμενη σέλα.

Σίγουρα η Suzuki θα μπορούσε να έχει προσέξει περισσότερο το νέο Suzuki Burgman 650, η κατηγορία όμως (και το κοινό της αντίστοιχα) το «σηκώνουν». Όποιος αναζητά ένα μεγάλο scooter με τουριστικές δυνατότητες τότε οι επιδόσεις, τα χαρακτηριστικά, η πρακτικότητα και η τιμή του Suzuki Burgman 650 Executive το κάνουν έναν σημαντικό υποψήφιο.

Yamaha T-Max 530

2021-12-09T11:09:00.003+02:00

Πάνω από 200.000 Yamaha T-Max έχει πουλήσει το εργοστάσιο συνολικά, επομένως το μεγάλο της scooter έχει αποδειχθεί χρυσορυχείο και είναι από τα πιο επιτυχημένα μοντέλα που έχει κατασκευάσει. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που έκανε το εργοστάσιο το Yamaha T-Max έχει πελάτες που δείχνουν μεγάλη αφοσίωση, καθώς είναι πολλοί εκείνοι οι ιδιοκτήτες που δίνουν ανταλλαγή του παλιό τους Yamaha T-Max για να πάρουν το καινούργιο. Και ποιος μπορεί να τους αδικήσει…

Για το 2015 το Yamaha T-Max 530 δέχτηκε αξιόλογες αλλαγές σε διάφορα σημεία του.

Yamaha T-Max 530 Με μια ματιά

Νέος σχεδιασμός στα εμπρός πλαστικά
Νέου σχήματος προβολείς LED
Nέου σχήματος φώτα στάσεως LED
Νέο εμπρός φτερό
Πιρούνι usd με διάμετρο καλαμιών 41mm
Ακτινικής στήριξης τετραέμβολη δαγκάνα
Κλειδί Smartkey
Ρευματοδότης 12V

Το εμπρός μέρος έχει μικρής κλίμακας αλλαγές για να φιλοξενήσει τα νέα φώτα LED, ενώ καινούργιο χαρακτηριστικό είναι η τριγωνική εισαγωγή εκεί που ήταν τα φώτα στάσης στο παλιότερο μοντέλο (υπάρχουν νέα φώτα στάσης LED). Οι προβολείς είναι συνεχώς αναμμένοι και οι δύο.

Το νέο πιρούνι είναι από τις ουσιαστικές αλλαγές του νέου Yamaha T-Max, που αντικαθιστά το συμβατικό τηλεσκοπικό πιρούνι των 43mm που είχε το προηγούμενο μοντέλο. Το νέο αντεστραμμένο πιρούνι έχει διάμετρο καλαμιών 41mm και είναι ελαφρύτερο, προσφέροντας ταυτόχρονα σύμφωνα με την ανακοίνωση, βελτιωμένα χαρακτηριστικά αίσθησης της πρόσφυσης. Το νέο πιρούνι έφερε μαζί του κι ένα νέο φτερό εμπρός με πιο αεροδυναμικό σχήμα. Το νέο Yamaha T-Max 530 διαθέτει πλέον ακτινικής στήριξης τετραέμβολη δαγκάνα (αντί για συμβατικής στήριξης), οι δίσκοι όμως έχουν μείνει ίδιοι διαμέτρου 267mm.

Νέου σχεδιασμού είναι και τα όργανα με αναλογικής απεικόνισης ταχύμετρο και στροφόμετρο και με δυνατότητα να αλλαχτεί το χρώμα της οθόνης σε κόκκινο αν θέλει ο αναβάτης.

Το νέο μοντέλο έχει λειτουργία Smartkey σύμφωνα με την οποία ο αναβάτης μπορεί να βάλει μπροστά το scooter από απόσταση, να το ξεκλειδώσει ή να ανοίξει τη σέλα, το ντουλαπάκι ή την τάπα βενζίνης.

Τo Yamaha T-Max 530 απέκτησε και νέο ρευματοδότη 12V στον βασικό του εξοπλισμό, για να δίνει ρεύμα στην μεγάλη ποικιλία ηλεκτρονικών συσκευών που συνοδεύουν πλέον την καθημερινότητά μας.

Το Yamaha T-Max 530 του 2015 θα είναι διαθέσιμο σε τρία χρώματα, Moon Silver (ασημί), Competition White (λευκό) και Sonic Grey (γκρι).

Η Yamaha έφτιαξε και μια πιο σπέσιαλ έκδοση του Yamaha T-Max 530 με έμφαση σε κάποια διακοσμητικά στοιχεία και την ονόμασε Iron Max. Τo Yamaha T-Max Iron Max έχει χρυσό φινίρισμα στις μπότες του πιρουνιού και στα καπάκια των εμβόλων στη δαγκάνα. Εχει επίσης διαφορετική ταπετσαρία στη σέλα, δύο χρωμάτων, ενώ διαθέτει επίσης αλουμινένια επένδυση στο σημείο που πατούν τα πόδια του αναβάτη και λογότυπα στα όργανα και την ουρά.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά Yamaha T-Max 530

Κινητήρας: Yamaha, δικύλονδρος υγρόψυκτος με 2ΕΕΚ και 4 βαλβίδες ανα κύλινδρο
Διάμετρος x Διαδρομή (mm): 68,0 x 73,0
Χωρητικότητα (cc): 530
Σχέση συμπίεσης 10,9:1
Μέγιστη ισχύς: 46,5hp (34,2kW) / 6.750
Μέγιστη ροπή: 5,2kgm (52,3Nm) / 5.250
Τροφοδοσία: Ψεκασμός
Εκκίνηση: Μίζα
Λίπανση: Υγρό κάρτερ
Κιβώτιο : CVT με ιμάντα τελικής μετάδοσης
Πλαίσιο: Αλουμινένιο δύο δοκών κατά μήκος του scooter
Μπροστινή ανάρτηση: Αντεστραμμένο τηλεσκοπικό πιρούνι 41mm με διαδρομή 120mm
Πίσω ανάρτηση: Μονό αμορτισέρ χωρίς μοχλισμό, με διαδρομή 116mm
Μπροστινό φρένο: 2 δίσκοι, διαμέτρου 267mm. Δαγκάνες 4 εμβόλων ακτινικής στήριξης
Πίσω φρένο: Δίσκος διαμέτρου 282mm. Δαγκάνα 2 εμβόλων
Μπροστινό ελαστικό: 120 / 70-15
Πίσω ελαστικό: 160 / 60-15
Μήκος (mm): 2.200
Πλάτος (mm): 775
Ύψος (mm): 1.420 έως 1.475 (λόγω ρυθμιζόμενης ζελατίνας
Ύψος σέλας (mm): 800
Μεταξόνιο (mm): 1.580
Βάρος (kg): 219 - 222 με ABS
Ρεζερβουάρ (lt): 15

Η ιστορία του Σαν Αντόνιο Σπερς (San Antonio Spurs)

2021-10-05T11:36:00.002+03:00

Το 1999 ο τίτλος τους είχε... αστερίσκο. Το 2003 ήταν το πρώτο δείγμα. Το 2005 οι Σπερς κατέκτησαν το τρίτο τους πρωτάθλημα και πλέον δεν υπάρχει κανείς να αμφιβάλει ότι στο Σαν Αντόνιο μεσουρανεί η νέα αυτοκρατορία του ΝΒΑ!

Οι αντίπαλοι τους τους λένε βαρετούς, οι οπαδοί τους; Σταθερούς! Η αλήθεια κρύβεται στη μέση για τα "Σπιρούνια", που ποτέ δεν θα θυσιάσουν δύο σίγουρους πόντους για μια θεαματική φάση και ποτέ -μα ποτέ- δεν θα προδώσουν τον αμυντικό τους προσανατολισμό για χάρη της επίθεσης.

Άλλωστε αυτή η φιλοσοφία τους είναι που τους έφερε και πάλι στην κορυφή του μπασκετικού "Έβερεστ", επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε πει κάποτε ο Πατ Ράιλι: "η επίθεση κόβει εισιτήρια και η άμυνα παίρνει τα πρωταθλήματα".

Μόνο που οι "Τεξανοί" που έχουν ένα από τα πιο μεγάλα γήπεδα στο ΝΒΑ είχαν διαρκώς sold-out (αλλά και το καλύτερο εντός έδρας ρεκόρ στην κανονική περίοδο), παρά το γεγονός ότι στην επίθεση έμοιαζαν μονοδιάστατοι, αλλά παράλληλα μεθοδικοί και καλοδουλεμένοι.

Αλλη μια απόδειξη της "σφραγίδας" του Γκρεγκ Πόποβιτς, του προπονητή που συνδύασε -όπως μαρτυρά και η καταγωγή του- τη μεγάλη σχολή των "πλάβι" με την αμερικάνικη νοοτροπία, αποτελώντας έναν από τους κορυφαίους τεχνικούς στον κόσμο.

Ας δούμε όμως αναλυτικά ποιοι είναι οι Σπερς, από που έρχονται και τι... κατόρθωσαν τη φετινή σεζόν.

Η ιστορία του Σαν Αντόνιο Σπερς (San Antonio Spurs)

Το Τέξας με τη μεγάλη αντιπροσώπευση (Χιούστον και Ντάλας) απέκτησε άλλη μια ομάδα τη δεκαετία του 1970, κατά τη διάρκεια δηλαδή της συγχώνευσης του ΑΒΑ με το ΝΒΑ. "Θύμα" έπεσε και το Σαν Αντόνιο που εδρεύει κοντά στην έρημο του "Lone Star" του αμερικανικού νότου, εκεί δηλαδή που βρίσκεται το οχυρό "Αλαμο", που πρωταγωνίστησε σε μεγάλες στιγμές της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Με τις μαύρες εμφανίσεις να αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, οι Σπερς έγιναν γνωστοί χάρις στο μοναδικό ταλέντο του Τζορτζ Γκέρβιν, ενός από τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών. Ο "Άισμαν" αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ-γκαρντ και έδωσε άλλη διάσταση στο παιχνίδι, λόγω της εκτελεστικής του δεινότητας, αλλά και της έφεσης του στο να μοιράζει θέαμα.

Τα εντυπωσιακά μακριά του δάχτυλα του επέτρεπαν να τελειοποιήσει ένα ιδιότυπο τελείωμα φάσεων που ονομάστηκε fingeroll. Άφηνε τη μπάλα από μέση ή κοντινή απόσταση με τις άκρες των δαχτύλων, δίνοντας τους ένα μοναδικό φάλτσο, με αποτέλεσμα να αποτελεί έναν από τους πρώτους... θεαματικούς παίκτες του ΝΒΑ, πριν δηλαδή κάνει την εμφάνιση του ο Τζούλιους Έρβινγκ, ο "γιατρός" των καρφωμάτων.

Ουσιαστικά όμως οι San Antonio Spurs έγιναν πρωταγωνιστές όταν μπήκε στη ζωή τους ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον. Αφού πρώτα υπηρέτησε στο ναυτικό (σ.σ εξού και το προσωνύμιο "Ναύαρχος") ο θηριώδης σέντερ μετακόμισε στο Σαν Αντόνιο μετατρέποντας τους από μια ομάδα του σωρού, σε μια από τις πλέον ανταγωνιστικές της λίγκας.

Τη δεκαετία του 1990 παρέλασαν αρκετά σπουδαία ονόματα όπως ο Σον Έλιοτ, ο Ντέιλ Έλις, ο Βίνι Ντελ Νέγκρο, ο Ντένις Ρόντμαν κι ο Ντομινίκ Ουίλκινς, χωρίς όμως να έρθει καμία σπουδαία διάκριση εκτός από την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο το 1994, όταν αποκλείστηκαν από τους Ρόκετς του Χακίμ "Δε Ντριμ" Ολάζουον.

Για να φτάσεις ψηλά όμως λένε πρέπει να ακουμπήσεις στον πάτο! Έτσι έγινε και στην περίπτωση των Σπερς που μετά τη χειρότερη σεζόν στην ιστορία τους (ο Ουίλκινς μετά το πέρασμα του από την Ευρώπη δεν μπόρεσε να σώσει τα προσχήματα την ώρα που ο Ρόμπινσον ήταν τραυματίας) απέκτησαν το δικαίωμα να επιλέξουν πρώτοι στα ντραφτ.

Και το 1998 δεν λάθεψαν: Απέκτησαν στο Νο1 τον απόφοιτο του Ουέικ Φόρεστ Τιμ Ντάνκαν με τη συνέχεια να είναι λίγο ως πολύ... γνωστή!

Το πρώτο αίμα

Η σεζόν 1998-1999 έχει μείνει στην ιστορία. Όχι μόνο επειδή οι Σπερς κατέκτησαν τον πρώτο τους τίτλο, αλλά επειδή το λοκ-άουτ ανάγκασε την διοργανώτρια αρχη να "πετσοκόψει" το πρωτάθλημα, που αντί για 82 αγώνες, έκανε τζάμπολ στην κανονική περίοδο μόνο σε 56!

Παρόλα αυτά τα πλέι-οφ έγιναν κανονικά και οι Σπερς κατέκτησαν το πρώταθλημα "σκουπίζοντας" τους Λέικερς του Σακίλ Ο'Νιλ και νικώντας στον τελικό τους σκληροτράχηλους Νικς του Τζεφ Βαν Γκάντι και των Σπρίουελ-Τζόνσον-Χιούστον-Γιούιν που είχαν φτάσει εκεί με διαδοχικά "μπρέικ".

Με καλάθι του Έιβερι Τζόνσον οι Σπερς έκαναν το 4-2 στο "Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν" και κατέκτησαν τον πρώτο τίτλος της ιστορία τους, έστω κι αν αυτός πάντα θα έχει δίπλα έναν... αστερίσκο λόγω του λοκ-άουτ.

Η δικαίωση

Η έννοια "ομάδα" ήταν πάντα ψηλά στη φιλοσοφία του Γκρεγκ Πόποβιτς. Για αυτό και οι Σπερς το 2003 κατέκτησαν το πρωτάθλημα όχι μόνο χάρις στους δίδυμους πύργους Ντέιβιντ Ρόμπινσον και Τιμ Ντάνκαν, αλλά στον βαθύ πάγκο, που προσέφερε συχνά πυκνά τις λύσεις.

Ο Πάρκερ έδωσε... απάντηση στον Τζέισον Κιντ, ο Εμάνουελ Τζινόμπιλι έκανε το ΝΒΑ να μάθει γρήγορα το όνομα του, ενώ οι Στιβ Κερ, Κέβιν Ουίλις, Ντάνι Φέρι, Στέφεν Τζάκσον, Μαλίκ Ρόουζ βοήθησαν τα μέγιστα στην κατάκτηση του τίτλου, κόντρα στους Νετς.

Και με ένα δεύτερο δαχτυλίδι στο χέρι ήταν η ώρα του Ντέιβιντ Ρόμπινσον να πει "αντίο" με ψηλά το κεφάλι, όπως του άξιζε.

Η ολοκλήρωση της τριλογίας

Μετά από απουσία ενός έτους από τους τελικούς οι Σπερς επέστρεψαν (δριμύτεροι όπως αποδείχτηκε) για τη διεκδίκηση του τίτλου, αντιμετωπίζοντας τους πρωταθλητές Πίστονς. Έχοντας το πλεονέκτημα έδρας, αλλά και το ψυχολογικό αβαντάζ του αποκλεισμού των Νάγγετς, των Σόνικς και των Σανς τα "Σπιρούνια" ξεκίνησαν δυνατά τη σειρά.

Προηγήθηκαν εύκολα με 2-0 χάρις στον "Μανού" που άφησε τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα. Όταν όμως η σειρά μεταφέρθηκε στο "Πάλας" του Όμπερν Χιλς τα πράγματα άλλαξαν. Οι Πίστονς επικράτησαν το ίδιο εύκολα (τη δεύτερη φορά με 31 πόντους διαφορά!!) και ισοφάρισαν σε 2-2, πριν μιλήσει ο Ρόμπερτ Χόρι. Με δικό του τρίποντο 5'' πριν το τέλος της παράτασης το Σαν Αντόνιο έφυγε με τη νίκη από το Ντιτρόιτ κάνοντας το 3-2.

Εκεί όμως που όλοι ετοιμάζοντουσαν για τη φιέστα οι Πίστονς δεν είχαν πει την τελευταία τους κουβέντα. Έκαναν το "μπρέικ" και ισοφάρισαν σε 3-3 στέλνοντας τη σειρά των τελικών στο 7ο και τελευταίο παιχνίδι για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια.

Στο ματς όμως που κρίθηκαν όλα ο Τζινόμπιλι και ο Ντάνκαν δεν ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Οδήγησαν τους Σπερς στο 81-74 σε ένα παιχνίδι με περισσότερο πάθος από τεχνική και ανανέωσαν το ραντεβού τους στην... βαρκάδα στον ποταμό του Σαν Αντόνιο με το τρόπαιο αγκαλιά.

Το στυλ του... πρωταθλητή

Οι Σπερς μια από τις πλέον... πολυεθνικές ομάδες του ΝΒΑ (ο Ντάνκαν είναι από τις Παρθένες Νήσους, ο Τζινόμπιλι από την Αργεντινή, ο Πάρκερ από τη Γαλλία και οι Νεστέροβιτς-Ούντριχ από τη Σλοβενία), κάτι που δικαιολογεί τον τρόπο παιχνιδιού τους που μοιάζει περισσότερο με αυτό ευρωπαϊκής ομάδας.

Στην επίθεση η μπάλα περνά διαρκώς από τα χέρια του Ντάνκαν στο λόου-ποστ, από όπου είτε παίζει ένας-εναντίον-ενός, είτε πασάρει στους αμαρκάριστους συμπαίκτες του, που κατά γενική ομολογία φημίζονται για το μακρινό τους σουτ όπως οι Χόρι, Τζινόμπιλι, Μπόουεν, Ούντριχ, Μπράουν.

Η μοναδική περίπτωση αυτοσχεδιασμού έγκυται στις επινοήσεις του Εμάνουελ Τζινόμπιλι που διαθέτει ένα περίεργο στυλ, αλλά άκρως αποτελεσματικό. Κατεβάζει το κεφάλι, βγάζει τους αγκώνες και κατευθύνεται προς τη στεφάνη χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Αν βρει εμπόδιο στο δρόμο του θα πετάξει τη μπάλα έξω, μερικά κλάσματα ή εκατοστά πριν ακουμπήσει και πάλι στο έδαφος.

Στην άμυνα, δε, υπάρχουν κάποιες στάνταρ κατευθύνσεις. Το σχήμα των δύο ψηλών (Ντάνκαν με Νεστέροβιτς ή Μοχάμεντ) δίνει τη σιγουριά του ριμπάουντ και της καλής άμυνας κοντά στο καλάθι. Όσο για την περιφέρεια; Ο Μπρους Μπόουεν αναλαμβάνει τον πιο αντίπαλο περιφερειακό, με τέτοια επιτυχία που ανάγκασε τον ασίσταντ κόουτς του Πόποβιτς Πι Τζέι Καρλέσιμο να πει: "Ο Μπρους είναι η καρδιά της ομάδας. Δίνει το ρυθμό της άμυνας μας".

Αναλυτικά οι πρωταγωνιστές

Τόνι Πάρκερ: Είναι μόλις 23 ετών και έχει ήδη κατακτήσει δύο πρωταθλήματα. Στους τελικούς έμεινε στα ρηχά, αλλά στα πλέι-οφ έκανε πολύ καλά παιχνίδια. Αλλωστε συνηθίζει να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις. Έτσι είχε κάνει κάποτε με τον Τζέισον Κιντ, έτσι έκανε και απέναντι στον Στιβ Νας! Η ταχύτητα του ανέβασε τον ρυθμό των Σπερς, όπως και τα απίστευτα σουτ του στην κίνηση, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν του.

Εμάνουελ Τζινόμπιλι: Όλος ο κόσμος μιλάει για αυτόν! Κατά πολλούς ήταν ο αληθινός πολυτιμότερος παίκτης των τελικών, κερδίζοντας μια περίεργη διάκριση: έγινε ο πρώτος παίκτης από το 1998 και μετά που τελειώνει μια σειρά πλέι-οφ με καλύτερο μέσο όρο πόντων από τον Τιμ Ντάνκαν! Οι οπαδοί του Σαν Αντόνιο τον θεωρούν τον αγαπημένο τους, όπως και ολόκληρη η Αργεντινή. Είναι ένας σταρ διαφορετικός από τους άλλους τόσο εντός, όσο εκτός γηπέδων. Στην τρίτη του χρονιά είναι all-star με το σπαθί του...

Μπρεντ Μπάρι: Ο άνθρωπος που απομυθοποίησε τον Τζόρνταν (με το κάρφωμα του από τη βολή σε διαγωνισμό καρφωμάτων) αποτέλεσε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της επιτυχίας του Σαν Αντόνιο. Έπαιξε πλέι-μέικερ και σούτινγκ-γκαρντ προσφέροντας σε όλους τους τομείς. Κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα 30 ακριβώς χρόνια μετά από αυτό που είχε πάρει ο πατέρας του Ρικ Μπάρι.

Μπρους Μπόουεν: Τον κατηγορούν ότι παίζει βρώμικα. Ο Ρέι Αλεν το πήγε πιο μακριά θεωρώντας τον βετεράνο φόργουορντ υπεύθυνο για τον τραυματισμό του στο πόδι. Ο Μπόουεν όμως δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να τους απαντήσει. Αλλωστε πληρώνεται για να παίζει άμυνα κι όχι για να μιλάει. Και αξίζει κάθε δολάριο που παίρνει.

Ρόμπερτ Χόρι: "Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις πάρτους με το μέρος σου" λέει μια ρήση, την οποία οι Σπερς ακολούθησαν πιστά. Το 2004 την... πάτησαν από τον Ρόμπερτ Χόρι που με τρίποντο του είχε δώσει στους Λέικερς μια καθοριστική νίκη (στο ματς Νο5) κόντρα στη νυν ομάδα του. Τον επόμενο χρόνο, από τη στιγμή που δεν ήθελαν να την ξαναπάθουν δεν άλλαξαν την άμυνα τους, απλά τον υπέγραψαν! Ο "Big Shot Bob" γνωστός για τα "μεγάλα" σουτ που βάζει, έδειξε την αξία του στον τελικό Νο5, χαρίζοντας... μισό πρωτάθλημα στην ομάδα του. "

Έγινε ο πρώτος παίκτης μετά τον Τζον Σάλεϊ (πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού) που κατακτά το πρωτάθλημα με τρεις διαφορετικές ομάδες (Ρόκετς, Λέικερς, Σπερς). Είναι από τους λίγους παίκτες με 6 κατακτήσεις δαχτυλιδιού!

Τιμ Ντάνκαν: Η αρχή και το τέλος των Σπερς! Η μοναδική αδυναμία που του καταλογίζουν οι Αμερικάνοι είναι οι "βαρετές" απαντήσεις του. Κατά τα άλλα είναι... simply the best. Με ύψος 2.13 και άριστη γνώση των βασικών αποτελεί μια διαφορά το καλύτερο "4άρι" του ΝΒΑ και τον καλύτερο ψηλό μαζί με τον Σακίλ Ο'Νιλ. Παίζει με το μυαλό και ενίοτε με την... καρδιά.

Γουίμπλεντον (τουρνουά τένις). Αγγλικές ιστορίες

2021-10-04T10:39:00.002+03:00

Υπάρχει κάτι στο Γουίμπλεντον που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα τουρνουά. Η παράδοση συναντάει τη σύγχρονη εποχή σε ένα από τα διασημότερα θεάματα στον πλανήτη. Από το 1877, που άνοιξε τις πύλες του στο νέο άθλημα του τένις το "All England Croquet and Lawn Tennis Club", μέχρι το 2021 η ιστορία συνεχίζεται

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που συναντάει κανείς στο Γουίμπλεντον, που σε γυρίζουν δύο αιώνες πίσω και κάνουν το φημισμένο τουρνουά διαφορετικό από τα υπόλοιπα Γκραν Σλαμ.

Για αυτό συνιστούμε ανεπιφύλακτα να πραγματοποιήσετε ένα ταξιδάκι στο Λονδίνο τέτοια εποχή για να διαπιστώσετε με τα μάτια σας τι εστί Γουίμπλεντον.

Ο περίφημος βρετανικός καιρός αναμένεται να δώσει και φέτος... ρέστα. Η βροχή θα πέφτει ακατάπαυστα τις δεκαπέντε (από αύριο) επόμενες μέρες και θα διακόπτει τις προσπάθειες των αθλητών. Αυτό είναι το πρώτο εκνευριστικό στοιχείο.

Η επιφάνεια των κορτ είναι καλυμμένη με γρασίδι. Οι Άγγλοι προσέχουν ως κόρη οφαθλμού τα γήπεδα αυτά. Καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου ειδικό συνεργείο περιποιείται το χορτάρι, με επικεφαλής τον κηπουρό που διατηρεί σε άριστη κατάσταση τον βασιλικό κήπο στο Μπάκινγχαμ.

Τα γήπεδα χρησιμοποιούνται καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς από τα μέλη του κλαμπ, εκτός από το κεντρικό κορτ και το γήπεδο νούμερο ένα. Τα επίλεκτα αυτά γήπεδα παραμένουν κλειστά.

Μάχη μπροστά στα γκισέ

Κράτηση εισιτηρίων δεν γίνεται, πλην ελαχίστων περιπτώσεων οι φίλαθλοι είναι αναγκασμένοι να περιμένουν ώρες σε ουρές χιλιομέτρων για να εξασφαλίσουν το "μαγικό" χαρτάκι.

Όλοι επιθυμούν να παρακολουθήσουν αγώνες στα δύο μεγαλύτερα γήπεδα, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να σταθούν μπροστά στα γκισέ πριν ξημερώσει. Για αυτό οι περισσότεροι κοιμούνται σε υπνόσακους.

Οι διοργανωτές δεν επιτρέπουν τη συνέχιση και ολοκλήρωση των αγώνων μετά τη δύση του ήλιου. Κανένα γήπεδο δεν διαθέτει προβολείς.

Οι εκκεντρικές εμφανίσεις και ενδυματολογικές επιλογές δεν έχουν θέση στο Γουίμπλεντον. Το λευκό χρώμα είναι το μοναδικό που επιτρέπεται ως βασική επιλογή. Τα υπόλοιπα χρώματα δεν έχουν θέση, όπως επίσης και οι αποκαλυπτικές εμφανίσεις, γιατί ο πέλεκυς πέφτει βαρύς.

Οι περσινοί νικητές Ρότζερ Φέντερερ και Μαρία Σαραπόβα θα ανοίξουν φέτος το πρόγραμμα και θα δώσουν όλα τους τα παιχνίδια στο κεντρικό γήπεδο, όπως συνηθίζεται και είναι η τιμή των διοργανωτών προς τους νικητές.

Αν εξαιρέσουμε τις τηλεοπτικές κάμερες, τα κομπιούτερ και το έμψυχο δυναμικό, το ενδιαφέρον των διοργανωτών είναι τα πάντα να θυμίζουν την πρώτη διοργάνωση το 1877.

Από τον πρώτο νικητή Σπένσερ Γκορ, που αναδείχθηκε πρώτος ανάμεσα σε 22 συμμετέχοντες έως τον Ελβετό Ρότζερ Φέντερερ.

Στο πέρασμα των χρόνων

Απο τους 200 θεατές που πλήρωσαν ένα σελίνι για να σταθούν μάρτυρες στον πρώτο τελικό έως τις αρκετές χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι θα περιπλανηθούν στους διαδρόμους τρώγοντας (ακριβές) φράουλες με σαντιγύ, τη σπεσιαλιτέ του Γουίμπλεντον.

Όλα αυτά τα χρόνια οι αθλητές που το στυλ τους ήταν το σερβίς βολές κυριαρχούσαν στο Γουίμπλεντον. Θυμηθείτε τον Πιτ Σάμπρας, τον Τζον Μάκενρο, τον Μπόρις Μπέκερ.

Οι εποχές άλλαξαν οι σύγχρονοι μιμητές του Μπγιόρν Μποργκ, που παίζουν απο τη βασική γραμμή κυριαρχούν. Ο Ρότζερ Φέντερερ, ο Αυστραλός νικητής του 2002 Λέιτον Χιούιτ, ο Άντι Ρόντικ.

Το επιτυχημένο σερβίς παίζει μεγάλο ρόλο στο χορτάρι. Η μπάλα κινείται σε μεγάλη ταχύτητα, εκείνοι και εκείνες που έχουν μακριά άκρα έχουν το πλεονέκτημα.

Φαβορί υπάρχουν πάντα στα χαρτιά. Οι μπουκμέικερς δίνουν φαβορί στους άνδρες τον Ελβετό Ρότζερ Φέντερερ, τον μοναδικό που εκτιμούν ότι μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει τις επτά κατακτήσεις του "χρυσού" τροπαίου του Πιτ Σάμπρας.

Οι Άγγλοι σταυρώνουν τα δάχτυλα τους, μήπως φέτος είναι η χρονιά που ένας συμπατριώτης τους θα κατακτήσει το τρόπαιο. Ο Τιμ Χένμαν έχει φτάσει τέσσερις φορές στην καριέρα του στα ημιτελικά και περιμένει να του χαμογελάσει η τύχη.

Τελευταία φορά που γηπεδούχος πανηγύρισε την κατάκτηση του Γουίμπλεντον ήταν το 1977 όταν η Βιρτζίνια Γουέιντ κατέκτησε το τρόπαιο στις γυναίκες, τη χρονιά που το τουρνουά έσβηνε τα εκατό κεράκια του.

Οι ελπίδες της χώρας μας βασίζονται στους ώμους της Λένας Δανιηλίδου. Η τελευταία βρίσκεται στο κάτω μέρος του ταμπλό και αντιμετωπίζει στον πρώτο γύρο το μεγάλο φαβορί της διοργάνωσης, τη Βελγίδα Ζιστίν Ενίν Αρντέν.

Οι Μίδες των σπορ

2021-10-02T11:49:00.002+03:00

Την ώρα που εμείς προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε χρήματα να πληρώσουμε την εφορία μας, ορισμένοι συνάνθρωποι μας δεν έχουν τα ίδια προβλήματα. Βέβαια έχουν περισσότερα περιουσιακά στοιχεία από ότι εμείς, ξοδεύουν σαφώς πολύ περισσότερα για αξεσουάρ, αλλά πάντα τους μένουν ορισμένα εκατομμύρια (δολάρια) στην τσέπη.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος το οικονομικό περιοδικό "Φορμπς" σε ειδικό τεύχος ανέδειξε τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και των αθλητών. Τρομερές αλλαγές δεν υπάρχουν, αλλά καλό θα ήταν να τους γνωρίσουν κι αυτοί που δεν τους ξέρουν.

Χαλίφης στη θέση του χαλίφη

Στα 18 του είχε την τιμή να αποκαλεί τον Μάικλ Τζόρνταν με το μικρό του. Ο γκόλφερ Τάιγκερ Γουντς έχει κερδίσει εξήντα τουρνουά σε λιγότερο από δέκα χρόνια και στο τέλος κατάφερε να ξεπεράσει τον "Air" τόσο σε αποδοχές, όσο και δημοτικότητα.

Στα 29 του χρόνια και έχοντας περάσει τη μεγαλύτερη λειψανδρία σε κατάκτηση τίτλων στην καριέρα του ο Αμερικάνος είδε τους τραπεζικούς του λογαριασμούς να "φουσκώνουν" κατά 87 εκατομμύρια δολάρια. Όχι και άσχημα.

Άξιο λόγου είναι ότι ο σούπερ σταρ του γκολφ έρχεται δεύτερος στη λίστα των 100 κορυφαίων διασημοτήτων στον πλανήτη, πίσω από την Αμερικανίδα παρουσιάστρια τοκ σόου (η βασική της δουλειά) Όπρα Γουίνφρεϊ.

Τα στοιχεία προκύπτουν από τη δημοτικότητα, την τηλεθέαση, τις οικονομικές απολαβές και τις περισσότερες εμφανίσεις στα ΜΜΕ.

Ο Τάιγκερ και οι άλλοι

Με αρκετά εκατομμύρια διαφορά στη δεύτερη θέση έχει βγάλει ρίζες τα τελευταία χρόνια ο "πολύς" Μίκαελ Σουμάχερ, ο οποίος εκπροσωπεί ένα σπορ, το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Αμερική.

Στην τρίτη θέση και τέταρτη θέση ακολουθούν δύο αθλητές, οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί στο ελληνικό κοινό. Πρόκειται για τον Αμερικάνο πυγμάχο (όχι στα βαρέα βάρη) Όσκαρ Ντε Λα Χόγια με 38 εκατομμύρια δολάρια και στην τέταρτη ο αμυντικός των Ατλάντα Μπρέιβς Μάικλ Βικ με ετήσιες αποδοχές της τάξης των 37.5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος Σακίλ Ο' Νιλ των Μαΐάμι Χιτ είναι ο πέμπτος πλουσιότερος αθλητής στον κόσμο, αφού βγάζει 33.4 εκ. δολάρια και ο άλλοτε ισόβια πρώτος στη σχετική λίστα, Μάικλ Τζόρνταν εξακολουθεί να εισπράττει τα κέρδη μίας μοναδικής καριέρας με 33 εκ. δολάρια.

Ποιος θα του το έλεγε του Ντέιβιντ Μπέκαμ ότι θα τρύπωνε με τους κορυφαίους χάρη στις πάμπολλες διαφημιστικές καμπάνιες που πραγματοποιεί.

Ο αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας κερδίζει από τη Ρεάλ Μαδρίτης και απο άλλες ασχολίες του περίπου 32.5 εκ. δολάρια.

Παρά τα πρόσφατα προβλήματα με την αμερικάνικη δικαιοσύνη, που έγιναν αιτία να διακοπεί η συνεργασία του με εταιρεία γαλακτοκομικών ειδών, ο Κόμπι Μπράιαντ εξακολουθεί να βρίσκεται ψηλά, χάρη στα 28.8 εκ. δολάρια, που πηγαίνουν στο σπίτι.

Στην ένατη θέση ισοβαθμούν δύο ετερόκλιτες φιγούρες, οι οποίοι έχουν βρει την κατάλληλη ισορροπία πάνω στους δύο τροχούς (ή ρόδες).

Ο ποδηλάτης Λανς Άρμστρονγκ και ο παγκόσμιος πρωταθλητής στη μοτοσυκλέτα Ιταλός Βαλεντίνο Ρόσι, μπορεί να μοιράζονται την ίδια θέση, αλλά όχι και τα 28 εκατομμύρiα δολάρια που κερδίζει ο καθένας.

Να και τα κορίτσια

Οι γυναίκες βρίσκονται πιο χαμηλά στη λίστα με τους πλουσιότερους εκπροσώπους του αθλητισμού. Σε αυτή συναντάμε όμως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια τέσσερις τενίστριες και μία παίκτρια του γκολφ.

Την έκπληξη έκανε η Ρωσίδα κάτοχος του Γουίμπλεντον Μαρία Σαραπόβα. Τι κι αν ο διεθνής Τύπος της καταλογίζει ότι ο πατέρας της την αναγκάζει να υπογράφει όποιο συμβόλαιο της προσφέρουν.

Με 18.2 εκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα κανείς δεν μπορεί να κακολογήσει τη 18χρονη Ρωσίδα, που έχει υπογράψει και συμβόλαιο με πρακτορείο μόντελινγκ.

Οι άλλοτες βασίλισσες του Box office στο τένις αδερφές Γουίλιαμς χάνουν συνέχεια χρήματα και δημοτικότητα. Η Σερένα κέρδισε το Όπεν της Αυστραλίας τον Ιανουάριο, αλλά τα 12.7 εκατομμύρια δολάρια που κέρδισε την περασμένη χρονιά δεν θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές.

Η αδερφή της Βένους περιορίστηκε στα 6.5 εκατομμύρια δολάρια, τι κι αν κάποτε το συμβόλαιο της με εταιρεία αθλητικών ειδών, της απέφερε οκτώ εκατομμύρια δολάρια.

Ανάμεσα στις αδερφές από το Κρόμπτον της Καλιφόρνια βρίσκεται η κορυφαία εκπρόσωπος στο γυναικείο γκολφ, Σουηδέζα Ανίκα Σόρενσταμ με 7.3 κερδισμένα εκατομμύρια δολάρια.

Τη λίστα των γυναικών κλείνει το νούμερο ένα της παγκόσμιας κατάταξης Λίντσεϊ Ντάβενπορτ με έξι εκατομμύρια δολάρια. Η Καλιφορνέζα τα τελευταία δέκα χρόνια βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις των επίλεκτων γυναικών.

Όλοι οι παραπάνω πληρώνουν υπέρογκα ποσά στην εφορία. Για αυτό οι περισσότεροι επιλέγουν ως βάση τους φορολογικούς "παράδεισους" της Φλόριντα, της Καλιφόρνια και του Μόντε Κάρλο.

Κωνσταντίνος Τσικλητήρας. Αφιέρωμα (1888 - 1913)

2021-10-01T15:59:00.002+03:00

Μία βρετανική εφημερίδα χαρακτήρισε το 1908 τον Κώστα Τσικλητήρα ως το τέλειο μοντέλο αθλητή, που θα χρησίμευε ως μοντέλο αρχαιότητας. Σχεδόν έναν αιώνα μετά το θάνατο του κορυφαίου αθλητή στην προπολεμική Ελλάδα, το όνομα του ζει και το πνεύμα του υπάρχει σε ένα μίτινγκ που φέρει το όνομα του.

Τα "Τσικλητήρεια" που πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι στο Ολυμπιακό στάδιο, διεξάγονται προς τιμή αυτού του καταπληκτικού Ολυμπιονίκη στο ύψος και το μήκος άνευ φοράς. Του πρώτου σούπερ σταρ του ελληνικού αθλητισμού, το όνομα του οποίου ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου, ακόμη και τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση, το ίντερνετ, ούτε καν ραδιόφωνο.

Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας γεννήθηκε το 1888 στην Πύλο. Γόνος παλιάς εύπορης οικογένειας μεγάλωσε στο περιβάλλον της αριστοκρατίας στην πατρίδα του Νέστορα. Όταν τελείωναν τα μαθήματα έτρεχε να παίξει με τα παιδιά της γειτονιάς και σύντομα κέρδισε το σεβασμό τους.

Ο νεαρός Τσικλητήρας συναγωνίζεται τα άλλα παιδιά σε αυτοσχέδιους αγώνες και επιδεικνύει τα πλούσια προσόντα του, πηδώντας στα πανηγύρια δυο και τρια άλογα δεμένα μαζί, ενώ κάθε μέρα μπαίνει στο σπίτι του, όχι από την πόρτα της αυλης, αλλά περνώντας πάνω απο το φράχτη.

Τα χρόνια της αλλαγής

Ο γιατρός πατέρας του τον έστειλε στα δεκαεπτά του να σπουδάσει στην Αθήνα στην Εμπορική Ακαδημία, ο νεαρός Κώστας μένει στο σπίτι της θείας του στην οδό Φερρών 12 και για να περνάει το χρόνο του, γράφεται στον Πανελλήνιο.

Τα προσόντα και ο χαρακτήρας του εντυπωσιάζουν από την πρώτη στιγμή. Οι προπονητές του τον παροτρύνουν ν‘ αφιερωθεί σε δυο αθλήματα στο άλμα εις ύψος και εις μήκος άνευ φοράς. Βλέπουν το ύψος του (1μ.92) και τον τρόπο που εκτελεί τα άλματα, η επιτυχία είναι δεδομένη.

Οι προπονήσεις είναι σκληρές, ο Τσικλητήρας για να ξεσκάει παίζει τερματοφύλακας στο ποδόσφαιρο και κατά καιρούς εξασκείται στο ακόντιο, στην πάλη και στο πόλο.

Η πρώτη απογοήτευση

Έχει ψηλώσει και η τεχνική του έχει τελειοποιηθεί. Μεταβαίνει στο Λονδίνο, προκειμένου να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, όμως δεν είχε την κατάληξη που ήθελε ο Τσικλητήρας.

Το χρυσό μετάλλιο δεν έρχεται, καταλήγει με δύο αργυρά μετάλλια στο ύψος και το άλμα άνευ φοράς πίσω απο τον Αμερικάνο Γιούρι. Τον τελευταίο τον είχε γνωρίσει στο Παναθηναϊκό στάδιο το 1906, είχε μελετήσει τις κινήσεις του και πλέον ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να πατήσει στο πρώτο σκαλί στη Στοκχόλμη.

"Το φέρω πολύ βαρέως που έχασα. Μα ήταν η πρώτη φορά που αγωνιζόμουν σε ξένη χώρα κι είναι αλήθεια ότι σάστισα μόλις βρέθηκα στο στάδιο του Λονδίνου, ασφυκτικώς γεμάτο κι ανάμεσα στους πανύψηλους συναθλητάς μου Αμερικανούς και Σουηδούς. Τώρα επήρα θάρρος, θα επιδοθώ με μεγαλύτερο ζήλο και είμαι βέβαιος ότι θα γίνω πρώτος Ολυμπιονίκης", γράφει στους δικούς του ο Τσικλητήρας στο (διασωθέν μέχρι σήμερα) σπίτι της Πύλου.

Στην Ελλάδα γίνεται μέσα σε μία νύχτα γνωστός, μιας και η χώρα μας χάρη στα δύο μετάλλιά του, διατηρείται στον πίνακα μεταλλίων.

Τέσσερα χρόνια μετά

Οι αγώνες στη Στοκχόλμη το 1912 πέρασαν στην ιστορία εξαιτίας της παρουσίας του Αμερικάνου Τζιμ Θορπ. Ο τελευταίος αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή των αγώνων και δέχεται τα συγχαρητήρια του βασιλιά της χώρας Γουσταύου. Ο κορυφαίος προπολεμικός αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων συναντάει τον κορυφαίο Έλληνα.

Και οι δύο έλαμψαν στο ίδιο στάδιο. Ο Τσικλητήρας έχει συμπληρώσει πια τα 24 χρόνια, είναι κατασταλαγμένος και έτοιμος να κατακτήσει αυτό για το οποίο ζούσε τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Στον Πειραιά, πριν επιβιβαστεί στο καράβι ο λαϊκός ποιητής Σπύρος Ματσούκας του είχε παραδώσει την ελληνική σημαία και του ανακοίνωσε ότι θα είναι σημαιοφόρος στην τελετή έναρξης. Ο Τσικλητήρας του υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει νικητής.

Κι αυτό κάνει όταν με άλμα στα 3μ.37 στο μήκος άνευ φοράς κατοχυρώνει το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο για λογαριασμό του και κερδίζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς με 1μ.55, επιστρέφει σαν ήρωας στην πατρίδα.

Μία ημέρα μετά το θρίαμβό του ο ποιητής Γιώργος Σουρής είχε γράψει στο "Ρωμιό", "τι χαρά που πήρα για τον νέον Τσικλητήρα".

Πλήθος κόσμου τον περιμένει στο σταθμό Λαρίσης για να πανηγυρίσει μαζί του. Ο Τσικλητήρας όπως οι σύγχρονοι Ολυμπιονίκες επιδεικνύει τα δύο μετάλλια στο συγκεντρωμένο πλήθος και αφήνεται να πέσει στην αγκαλιά γνωστών και αγνώστων του.

Όταν κοπάζει ο θόρυβος μέρες μετά, πιάνει δουλειά στην τράπεζα. Είναι μορφωμένος αυτός ο γιος του δημάρχου της Πύλου, μιλάει αγγλικά και γαλλικά και μία επαγγελματική καριέρα ξεδιπλώνεται μπροστά του.

Λίγο πριν το τέλος

Ώσπου οκτώ μήνες μετά το θρίαμβο στη Στοκχόλμη, μυρίζει μπαρούτι στα Βαλκάνια. Η πολύπαθη και ταλαιπωρημένη Ελλάδα εκείνα τα χρόνια αντιμετωπίζει πάλι προβλήματα.

Θεωρώντας ότι ως Ολυμπιονίκης πρέπει να δώσει πρώτος απο όλους το παράδειγμα, με την ορμητικότητα των 25 χρόνων του τρέχει στα γραφεία κατάταξης του ένατου συντάγματος Καλαμών.

Τον στέλνουν να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή, ενω είχε το δικαίωμα να μείνει στα μετόπισθεν, δεν ήθελε να τύχει προνομιακής μεταχείρισης. Τα πρώτα γράμματα που στέλνει στους δικούς του απο το μέτωπο μιλάνε για τα πεπραγμένα του ελληνικού στρατού και εκφράζει την πεποίθηση ότι αυτός ο πόλεμος θα είναι δικός μας.

Φτάνει στην Ήπειρο, χωρίς να καταλάβει ότι του έχει στήσει ενέδρα ο θάνατος. Άλλωστε οι Ολυμπιονίκες δεν πεθαίνουν ποτέ, παραμένουν αθάνατοι. Μετά απο λίγες ημέρες προσβάλλεται απο μηνιγγίτιδα και πέφτει αβοήθητος στο κρεβάτι εκστρατείας.

Ο πρίγκιπας Νικόλαος δίνει εντολή για άμεση μεταφορά του αρρώστου στην πρωτεύουσα, μάταια όμως. Ο Τσικλητήρας θα ζήσει μερικές μέρες ακόμη, παραδομένος στα όνειρα και τις αναμνήσεις απο τα παιδικά χρόνια στην Πύλο, θα θυμηθεί μικρός που περνούσε πάνω απο φράχτες και άλογα μέχρι τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα και τις δοξασμένες στιγμές.

Στις 10 Φεβρουαρίου του 1913 μία βροχερή Αθήνα θα χάσει τον αγαπημένο της ήρωα. Στα 25 του χρόνια ο Τσικλητήρας κλείνει για πάντα τα μάτια του. Στο τελευταίο του ταξίδι τον συνόδευσαν εκατοντάδες Αθηναίοι, τον πλημμύρισαν στα λουλούδια. Όπως οκτώ μήνες νωρίτερα όταν τον έρεναν με μυρτιές και λουλούδια και τον σήκωναν στα χέρια στο σταθμό Λαρίσης.

Οι σύγχρονοί του δεν θα τον ξεχάσουν. Το ύψος και το μήκος άνευ φοράς αφαιρέθηκαν χρόνια μετά το θάνατο του Τσικλητήρα, απο το πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Μετά το θάνατο του Κωστή Τσικλητήρα

Το 1963 ο Πανελλήνιος, ο σύλλογός του θα τον τιμήσει με τη διοργάνωση αγώνων προς τιμή του. Κάποια στιγμή το μίτινγκ θα σταματήσει για να αναβιώσει στο τέλος της δεκαετίας του '90.

Αν βρεθείτε ποτέ στην Πύλο ρωτήστε να σας πουν πού βρίσκεται το ερείπιο μεν, δεν παύει να είναι όμως το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας.

GP Monaco: Για να κερδίσει ένας οδηγός στο Monte Carlo απαιτείται τεχνική τελειότητα

2021-09-29T12:02:00.000+03:00

Για να κερδίσει ένας οδηγός στο Monte Carlo απαιτείται τεχνική τελειότητα, ανδρεία και ακρίβεια στην οδήγηση. Χαρακτηριστικά που υπερτονίζουν τις διαφορές μεταξύ των καλών και των σπουδαίων στην F1. Διαβάστε την ανάλυση του athlitikanea.gr.

Εκεί που η ικανότητα συναντά την μαγεία

Το GP του Μονακό είναι ένας από τους αγώνες που κάθε οδηγός ονειρεύεται να νικήσει. Όπως το "Indy 500" ή το "Le Mans", ξεχωρίζει - σχεδόν ευδιάκριτα - από το Σπορ από το οποίο γεννήθηκε. Για να κερδίσει ένας οδηγός στο Monte Carlo απαιτείται συνδυασμός τεχνικής τελειότητας, καθαρής ανδρείας, και ακρίβειας στην οδήγηση, τρία χαρακτηριστικά που υπερτονίζουν τις διαφορές μεταξύ των καλών και των σπουδαίων στην F1.

Η πίστα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για το λάθος, αφού οι απειλητικές μπαριέρες απαιτούν περισσότερη αυτοσυγκέντρωση απ' οπουδήποτε αλλού στην F1. Τα μονοθέσια είναι ρυθμισμένα στο μάξιμουμ της κάθετης δύναμης και τα φρένα δουλεύουν σκληρά. Η προσπέραση είναι σχεδόν αδύνατη, οπότε οι κατατακτήριες δοκιμές στο Μονακό είναι πιο σημαντικές απ' οποιοδήποτε άλλο GP.

Με σύνεση το γκάζι

Η στροφή "Portier" είναι το κλειδί για την επίτευξη καλού χρόνου γύρω από το Μονακό. Προηγείται της φουρκέτας "Loews", της πιο αργής στροφής στην F1 και έπειτα ακολουθεί το τούνελ, ένα από τα λίγα σημεία της πίστας που οι οδηγοί πατούν τέρμα γκάζι. Αρκετοί μεγάλοι οδηγοί έχουν καταλήξει στις μπαριέρες σε αυτή την πίστα, με εξέχοντες τους ’ϊρτον Σέννα και Μίκαελ Σουμάχερ.

Οι πολυνίκες

Το να κερδίσει ένας οδηγός στο Μονακό σημαίνει ότι το όνομά του θα γραφτεί με χρυσά γράμματα σε μία λίστα που περιλαμβάνει αρκετούς από τους ήρωες της F1. Ο Γκρέιαμ Χιλ, ο άνθρωπος με το παρατσούκλι «ο κύριος Μονακό» και ο Μίκαελ Σουμάχερ έχουν κερδίσει από πέντε φορές, ο Αλαίν Προστ έχει τέσσερις νίκες, ενώ οι Στέρλινγκ Μος και Τζάκι Στιούαρτ έχουν νικήσει από τρεις φορές. Αλλά, το ρεκόρ νικών στο Πριγκιπάτο ανήκει στον Σέννα, ο οποίος έχει νικήσει στους στενούς δρόμους του Μόντε Κάρλο έξι φορές.

Όλα τα GP, οδηγούν στο Monaco

Ο αγώνας υπάρχει συνεχώς στο ημερολόγιο του παγκοσμίου πρωταθλήματος από το 1955, αλλά κατά την διάρκεια αυτών των ετών το σιρκουί έχει αλλάξει ελάχιστα. Μικρές τροποποιήσεις έγιναν για τον αγώνα του 2003, ειδικότερα μια νέα, πιο «ευγενική» είσοδος στην στροφή "Rascasse", ενώ κάποιες μεγαλύτερες αλλαγές προστέθηκαν το 2004, με το καινούργιο συγκρότημα των πιτς και την αυξημένη χωρητικότητα σε θεατές.

Το Μονακό βρίσκεται περίπου 20 λεπτά από την Νίκαια, με το τρένο και η γρήγορη διαδρομή κάνει το ταξίδι με ταξί ή αυτοκίνητο μία εύκολη επιλογή. Υπάρχει επίσης εξυπηρέτηση με ελικόπτερα, από και προς το Μόντε Κάρλο, με την μετάβαση να γίνεται σε περίπου επτά λεπτά.

Το πιο κοντινό διεθνές αεροδρόμιο είναι το "Cote d'Azur" της Νίκαιας σε απόσταση περίπου 37 χιλιομέτρων.

Η πρόσβαση στο Μόντε Κάρλο με αυτοκίνητο γίνεται μέσω του αυτοκινητόδρομου A7. Υπάρχει επίσης σύνδεση με τρένο [από την Νίκαια] αλλά και λεωφορεία τα οποία εξυπηρετούν κάθε 15 λεπτά. Το ταξίδι με το λεωφορείο διαρκεί περίπου 45 λεπτά.

Μονακό
Γύροι: 78
Μήκος πίστας: 3.340 μ.
Συνολική απόσταση: 260,520 χλμ.

Αποτελέσματα 2004 (μία από τις πιο ενδιαφέρουσες χρονιές)

Βαθμολογούμενη οκτάδα

1 Jarno Trulli Renault R24 1:45':46",601 [145,880 χλμ./ώρα]

2 Jenson Button BּAּR-Honda 006 +0':00",497

3 Rubens Barrichello Ferrari F2004 +1':15",766

4 Juan Pablo Montoya Williams-BMW FW26 +1 γύρος

5 Felipe Massa Sauber-Petronas C23 +1 γύρος

6 Cristiano da Matta Toyota TF104 +1 γύρος

7 Nick Heidfeld Jordan-Ford EJ14 +2 γύροι

8 Olivier Panis Toyota TF104 +3 γύροι

Πρώτη οκτάδα δοκιμαστικών

1 Jarno Trulli Renault R24 1':13",985 [162,519 χλμ./ώρα]

2 Jenson Button BּAּR-Honda 006 +0':00",411

3 Fernando Alonso Renault R24 +0':00",423

4 Michael Schumacher Ferrari F2004 +0':00",531

5 Kimi Raikkonen McLaren-Mercedes MP4-19 +0':00",607

6 Rubens Barrichello Ferrari F2004 +0':00",731

7 Takuma Sato BּAּR-Honda 006 +0':00",842

8 David Coulthard McLaren-Mercedes MP4-19 +0':00",966

Ταχύτερος γύρος

Michael Schumacher Ferrari F2004 1':14",439 [161,528 χλμ./ώρα]

Πληροφορίες για την πίστα

Διεύθυνση: Circuit de Monaco,

Automobile Club de Monaco,

23 Boulevard Albert 1er,

BP 464,

98000 Monaco

Τηλέφωνο: +377 931 5260

Fax: +377 932 5800

Web: http://www.acm.mc

Πρόγραμμα [Ώρα Ελλάδος]

Πέμπτη 19 Μαΐου

12:00-13:00 Δοκιμές Πέμπτης 1

15:00-16:00 Δοκιμές Πέμπτης 2

Σάββατο 21 Μαΐου

10:00-10:45 Δοκιμές Σαββάτου 1

11:15-12:00 Δοκιμές Σαββάτου 2

14:00 Κατατακτήριες δοκιμές Σαββάτου

Κυριακή 22 Μαΐου

11:00 Κατατακτήριες δοκιμές Κυριακής

15:00 Αγώνας

MotoGP: Πόσο ισχυρά είναι τα κράνη των οδηγών

2021-09-28T12:22:00.002+03:00

Είναι σημαντική η ιπποδύναμη στον κόσμο του MotoGP αλλά - όπου οι παγκόσμιοι καλύτεροι αναβάτες «καίνε» το λάστιχο για να φτάσουν σε ταχύτητες πάνω από τα 350 χιλιόμετρα - θα ήταν ασύλληπτο να χρησιμοποιηθεί τέτοια δύναμη χωρίς την προστασία ενός καλού κράνους.

Για να μάθουμε περισσότερα για όλο το σημαντικό κράνος συντριβής και, ειδικότερα, τις ιδιομορφίες των κρανών που χρησιμοποιήθηκαν από τους αναβάτες παγκόσμιου πρωταθλήματος, σας παραθέτουμε συνέντευξη που έδωσε ο πρόεδρος της Nolan Αλμπέτο Βεργκάνι, ο οποίος φέρνει τα κράνη, Nolan και Χ- Lite, και στις τρεις κατηγορίες.

Ποια είναι τα κύρια υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενός κράνους;

Για το εξωτερικό κέλυφος, χρησιμοποιούμε ένα σύνθετο υλικό που αποτελείται από την ίνα, τον άνθρακα Kevlar και το πολυουρεθάνιο γυαλιού.

Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ ενός κράνους αγώνα και των υπολοίπων κρανών;

Η δομή ενός κράνους αγώνα είναι βασικά η ίδια με τα άλλα κράνη. Οι διαφορές εξαρτώνται από τις ανάγκες του αναβάτη από την άποψη της άνεσης και υπάρχουν διάφορα εξαρτήματα διαθέσιμα, ανάλογα με τον καιρό.

Πως εξετάζονται τα κράνη;

Η Nolan υποβάλλει τα προϊόντα τους σε πρόσθετες δοκιμές, οι οποίες δεν απαιτούνται, και το κάνουμε για τον αγώνα και για τα συνηθισμένα κράνη. Στο εργαστήριό μας μιμούμαστε τις ακραίες συνθήκες χρήσης. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μαθαίνουμε περισσότερα από τον αγώνα. Μπορούμε να συγκεντρώσουμε τα πολύ σημαντικά στοιχεία για να εργαστούμε στα κράνη δρόμου.

Ποιες είναι οι κύριες ανάγκες των αναβατών;

Ασφάλεια και άνεση με τον καλό εξαερισμό - και το εξατομικευμένο σχεδίου χρώμα φυσικά. Η αεροδυναμική παίζει επίσης έναν ρόλο και η διαφάνεια είναι επίσης σημαντική.

Στην έναρξη της εποχής, μερικοί αναβάτες είχαν προβλήματα διαφάνειας στον υγρό καιρό.

Αρχίσαμε το πρωτάθλημα με ένα καινοτόμο σύστημα εξαερισμού, αλλά στις ακραίες συνθήκες που είχαμε στη Σαγκάη (υγρασία 94% κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης και 89% κατά τη διάρκεια του αγώνα με τις θερμοκρασίες από 19 σε 24ΊC), το σύστημα παρουσίασε τα όριά του και ένα ασυνήθιστο φαινόμενο συμπύκνωσης.

Με τα N94, που είναι ακόμα υπό ανάπτυξη, υπήρξαν μερικές δυσκολίες και έπρεπε να επιστρέψουμε σε ένα παραδοσιακότερο σύστημα εξαερισμού.

Πως εξηγείτε ότι μόνο μερικοί αναβάτες είχαν αυτό το πρόβλημα;

Το πρόβλημα εξαρτάται από διάφορα στοιχεία - αλληλεπίδραση με τον αναβάτη (ιδρώτας, πίεση, κ.λπ.).

Σε παρόμοιους όρους και με τα ίδια κράνη, το ποσό υδρονέφωσης σε δύο διαφορετικούς αναβάτες θα είναι διαφορετικό.

Έτσι το πρόβλημα διαφέρει με κάθε αναβάτη. Στη Σαγκάη, μερικοί αναβάτες είχαν τα προβλήματα, αλλά άλλοι όπως ο Στόνερ Κέισι στα 250cc και Παζίνι στην κατηγορία 125cc κέρδισαν των αγώνα τους με το νέο N94 κράνος μας.

Η F1 πέφτει διαρκώς σε λάθη

2021-09-27T10:40:00.002+03:00

Είναι γεγονός, πως η Formula 1 πάλευε να "κατακτήσει" τις Ηνωμένες Πολιτείες από τότε που το Grand Prix του Φοίνιξ, τρεις δεκαετίες πριν, είχε πουλήσει λιγότερα εισιτήρια από ότι ένας αγώνας στρουθοκαμήλων εντός της πόλεως.

Και φυσικά, το αμερικανικό Grand Prix του 2005, αποδεκατισμένο από την αποχώρηση 14 μονοθεσίων, λόγω ανησυχιών που προέκυψαν για λόγους ασφάλειας όσον αφορά στα ελαστικά, κάθε άλλο παρά δικαίωσε την φήμη του.

Έτσι, με μία απλή... κλωτσιά, ο "αγώνας" αυτός κατάφερε να εξαλείψει όσα κέρδη είχε αποκομίσει η Formula 1 στην Αμερική, κατά την διάρκεια των τελευταίων σεζόν και... μηδένισε το κοντέρ του - υποτιθέμενου - γοητευτικού σπορ, σε μια βασική αγορά για τους χορηγούς και τους κατασκευαστές.

Τι κι αν υπήρχαν συζητήσεις για επέκταση της Formula 1 στο Λας Βέγκας ή την Νέα Υόρκη; Το μέλλον της F1 στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται δυσοίωνο. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο δεν θα επεκταθεί (πλέον, θεωρείται το πιο πιθανό) αλλά ενδέχεται να μην κρατήσει ούτε το ένα GP, που βρίσκεται στο ημερολόγιο, αν και η Ινδιανάπολη έχει συμβόλαιο για ακόμη ένα χρόνο.

Περίπου 120.000 άνθρωποι - ίσως μία από τις μεγαλύτερες προσελεύσεις σε Grand Prix, κατά την διάρκεια της χρονιάς - πλήρωσαν κάποιο σημαντικό χρηματικό ποσό για να παρακολουθήσουν έναν μηχανοκίνητο αγώνα στο "Brickyard"(όπως ονομάζεται η πίστα της Ινδιανάπολης) την Κυριακή.

Αυτό που είδαν, όμως, ήταν 6 μονοθέσια, από τα οποία, τα τέσσερα είναι από τα πιο αργά του grid.Ναι, καλά διαβάσατε! Ήταν μόλις 6 οι οδηγοί που στάθηκαν στην σειρά της εκκίνησης με αναμμένο τον κινητήρα και οι θεατές, αγανακτισμένοι από την πρωτόγνωρη φαρσοκωμωδία άρχισαν να πετούν ότι είχαν πρόχειρο (μπουκάλια με νερό, ή ακόμη και μπύρες) μέσα στην πίστα.

Το φιάσκο αυτό θα μπορούσε να καταγραφεί ως ο χειρότερος τρόπος δημοσίων σχέσεων από ένα Σπορ που δεν διστάζει να... πυροβολήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Ντέιβιντ Κούλθαρντ, ένας από τους δεκατέσσερις οδηγούς των επτά ομάδων που χρησιμοποιούν ελαστικά Μισελέν και οι οποίοι δεν ξεκίνησαν στον αγώνα, λόγω ανησυχίας για λόγους ασφάλειας όσον αφορά στα ελαστικά, ήταν χαρακτηριστικός στις δηλώσεις του.

Ακόμη κι αν επιστρέψουμε, οι μισοί άνθρωποι από εκείνους που ήταν στις κερκίδες δεν θα γύριζαν. Αυτό είναι σίγουρο", σχολίασε ο οδηγός της Ρεντ Μπουλ.

Ο ισχυρός άνδρας της Μινάρντι, Πολ Στόνταρτ, ήταν ακόμη πιο καυστικός στην κριτική του: "Όταν παρουσιάζεις κάτι τόσο άσχημο, όσο αυτό που δείξαμε εμείς σήμερα, τότε δεν θα πρέπει να μας προκαλέσει έκπληξη εάν δεν υπάρξει ποτέ ξανά ένα", τόνισε ο Αυστραλός για να συμπληρώσει: "Σήμερα ο μοναδικός χαμένος ήταν η ίδια η Formula 1".

Δεν υπάρχουν νικητές

Ο Μίκαελ Σουμάχερ της Φεράρι ήταν αυτός που πέρασε πρώτος την γραμμή του τερματισμού, αλλά, ακόμη κι αν ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας, Ζαν Τοντ, παρομοίασε το αποτέλεσμα με τεχνικό νοκ-άουτ του μποξ, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπήρξε νικητής.

Η Μισελέν τα έκανε... μαντάρα, φέρνοντας μαζί της ένα ελαστικό το οποίο δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, παρέχοντας εγγυήσεις ασφάλειας. Και αυτό, σε έναν αγώνα που διεξαγόταν σε μία πολύ ιδιαίτερη χώρα.

Μάλιστα, εξέχων μέλος κάποιας ομάδας σχολίασε μετά το τέλος του αγώνα: "Παίρνεις ένα γράμμα που σου λέει ότι τα ελαστικά δεν είναι ασφαλή. Βρίσκεσαι στην Αμερική, τι μπορείς να κάνεις;

Από την Μισελέν λένε ότι αντέδρασαν υπεύθυνα, προς όφελος της ασφάλειας, και από την στιγμή που το πρόβλημα έγινε εμφανές με το ατύχημα του Ραλφ Σουμάχερ στις ελεύθερες δοκιμές της Παρασκευής δεν είχαν περιθώριο για κάποιον πιθανό συμβιβασμό.

Εννέα από τις 10 ομάδες ήθελαν να μπει ένα προσωρινό σικέιν πριν από την τελευταία στροφή για να μειωθεί η ταχύτητα και, φυσικά, το μεγάλο φορτίο που ασκείται στο πίσω αριστερά ελαστικό. Η πρωταθλήτρια Φεράρι και το κυβερνών σώμα του Σπορ, η FIA, είπαν όχι.

Ως εναλλακτικές λύσεις η FIA πρότεινε τα εξής: [1] τα μονοθέσια να πηγαίνουν πιο αργά στην συγκεκριμένη στροφή, [2] να χρησιμοποιήσουν ένα διαφορετικό ελαστικό και να δεχθούν την προβλεπόμενη ποινή, ή [3] επανειλημμένα να αλλάζουν ελαστικά, κατά την διάρκεια του αγώνα.

Παρά τις αρκετές συναντήσεις και διαβουλεύσεις, κανένας δεν συμβιβαζόταν και με αυτό τον τρόπο η Formula 1 βγήκε η χαμένη της υπόθεσης: "Η Formula 1 και οι φίλοι του μηχανοκίνητου αθλητισμού, σε όλο τον κόσμο, είναι οι χαμένοι, σήμερα. Η FIA περιμένει πλέον την αναφορά του παρατηρητή της στην Ινδιανάπολη για να αποφασίσει ποια θα είναι η επόμενη κίνησή της", σχολίασε ο πρόεδρος της FIA, Μαξ Μόσλεϊ.

Αδύναμες θέσεις

Κάποιοι άλλοι ίσως να είδαν περαιτέρω στοιχεία της πολιτικής διαμάχης μεταξύ του Μόσλεϊ και των κατασκευαστών, οι οποίοι απειλούν να ξεκινήσουν το δικό τους αντίπαλο πρωτάθλημα από το 2008 και σχετίζονται άμεσα με τις πέντε από τις επτά ομάδες που δεν εκκίνησαν στον αγώνα της Κυριακής.

Η FIA που δημοσιοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα τα σχέδια-προτάσεις, όσον αφορά στους νέους κανονισμούς του 2008, θέλει - μελλοντικά - να υπάρχει μόνο ένας κατασκευαστής-προμηθευτής ελαστικών στο πρωτάθλημα και η θέση της Μισελέν δεν είναι ισχυρή.

Ο ισχυρός άνδρας της Μινάρντι, Πολ Στόνταρτ, ήταν ακόμη πιο καυστικός στην κριτική του: "Όταν παρουσιάζεις κάτι τόσο άσχημο, όσο αυτό που δείξαμε εμείς σήμερα, τότε δεν θα πρέπει να μας προκαλέσει έκπληξη εάν δεν υπάρξει ποτέ ξανά ένα Grand Prix στις Η.Π.Α.", τόνισε ο Αυστραλός για να συμπληρώσει: "Σήμερα ο μοναδικός χαμένος ήταν η ίδια η Formula 1".

H ανακοίνωση των επτά

Ανακοίνωση με απολογητικό χαρακτήρα, εξέδωσαν οι επτά ομάδες που ανήκουν στη Michelin και δεν δέχτηκαν να λάβουν μέρος στον αγώνα της Ινδιανάπολης: "Μετανιώνουμε για τη θέση στην οποία βρισκόμαστε και θα θέλαμε να απολογηθούμε στους θεατές, τους τηλεθεατές, τους φίλους του αθλήματος και τους χορηγούς επειδή δε μπορέσαμε να συμμετέχουμε στο Γκραν Πρι της Ινδιανάπολης".

"Μετά το ατύχημα που είχε ο Ραλφ Σουμάχερ, η Michelin μας ενημέρωσε πως δεν θα ήταν φρόνιμο να χρησιμοποιήσουμε τα ελαστικά, αν δε μειωνόταν η ταχύτητα στη στροφή 13. Χωρίς αυτή την παράμετρο, η εταιρία δε μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια των πιλότων".

"Όλες οι ομάδες έχουν εμπιστοσύνη στην γαλλική εταιρία και τις προτροπές της, καθώς ξέρουμε ότι είναι υπεύθυνη και ικανή, οπότε αποφασίσαμε πως δεν θα τρέχαμε αν δεν γίνονταν οι απαραίτητες αλλαγές. Τελευταία ενημέρωση από τη Michelin είχαμε στις 06:30 το πρωί της Κυριακής, όταν και έγινε ξεκάθαρο πως δεν ήταν δυνατόν να δοθούν εγγυήσεις".

"Έπειτα, έγιναν συζητήσεις επί συζητήσεων και εξετάστηκε κάθε πιθανή λύση ώστε ο αγώνας να διεξαχθεί δίχως πρόβλημα. Δυστυχώς, όλες οι προτάσεις απορρίφθηκαν από τη FIA. Η ασφάλεια είναι πάντα η πρώτη προτεραιότητα κάθε ομάδας και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Δυστυχώς όμως, οι πληγείσες ομάδες έπρεπε να ακολουθήσουν τις εντολές της Michelin και να μην πάρουν μέρος".

"Γνωρίζουμε απόλυτα πως οι ΗΠΑ είναι μία εξαιρετικά σημαντική αγορά για τη Φόρμουλα Ένα και είναι υποχρέωση του σπορ, να παρουσιάζεται με πιο επαγγελματικό τρόπο. Είναι κρίμα που δεν καταφέραμε να προβάλλουμε τη Φόρμουλα Ένα, όπως θα θέλαμε στο συγκεκριμένο γκραν πρι", καταλήγει η ανακοίνωση.

Μανού Τζινόμπιλι (Manu Ginóbili) Αφιέρωμα

2021-09-26T10:40:00.001+03:00

Έχει αναδειχθεί ως ο καλύτερος Αργεντινός αθλητής, τιμή που δεν συνηθίζεται σε κάποιον που ασχολείται με την πορτοκαλί μπάλα. Στον απαιτητικό κόσμο του ΝΒΑ, χρειάζονται guts για να καθιερωθείς. Αν έχει ο Μανού Τζινόμπιλι; Έχει για αυτόν, αλλά κυρίως έχει για όλους, όσους δεν έχουν πειστεί ακόμη, ότι "Manu plays for 2".

Χρόνια παιδικά, χρόνια ξένοιαστα

Μπάχια Μπλάνκα, 28 Ιουλίου 1977… Ο Χόρχε και η Ρακέλ Τζινόμπιλι αγγίζουν τα όρια της πολύτεκνης οικογένειας, φέρνοντας στον κόσμο το μικρό Εμάνουελ. Έχουν προηγηθεί άλλα δύο αγόρια, ο Λέαντρο και ο Σεμπάστιαν και το νέο μέλος της οικογένειας κλέβει την παράσταση, αφού κάθε μωρό έχει τη δική του ξεχωριστή χάρη. Στη χώρα του ταγκό, την Αργεντινή το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ, όπως και σχεδόν σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική. Άλλωστε, είναι άσκοπο ξόδεμα μελάνης να αναφερθεί το όνομα «Ντιέγκο Μαραντόνα» και τη λατρεία που υπάρχει γύρω από το «θεό» της μπάλας.

Η Μπάχια όμως αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, καθώς θα μπορούσε να αποκαλεστεί και ως «μπασκετομάνα» με τα πολλούς συλλόγους που καταγράφονται στο «ληξιαρχείο» της και οι οποίοι ασχολούνται με την «σπυριάρα». Ο ίδιος ο πατέρας του Μανού (συγχωρέστε τη χρησιμοποίηση του μικρού ονόματος, αλλά είναι cult πλέον) ήταν μάνατζερ στην ομάδα Μπαχιένσε Ντελ Νόρτε, ενώ τα αδέρφια του ήταν από τους καλύτερους παίκτες της. Ο «Τζίνο» σε καμία περίπτωση δεν προδικάζει με το παρουσιαστικό του (μικρόσωμος και πολύ αδύνατος), ότι το μέλλον του ανήκει σε έναν «πλανήτη» βόρεια της Αργεντινής.

Όμως, ο Μανού έχει το μυαλό του στην πορτοκαλί μπάλα και που τον χάνεις, που τον βρίσκεις, είναι στις προπονήσεις των μεγαλύτερων αδερφών του και ξεκλέβει λίγο χρόνο από τους προπονητές του, που έχουν διακρίνει τον εκκολαπτόμενο έρωτα του πιτσιρίκου με το μπάσκετ. Μάλιστα, ο ένας από αυτούς, ο Όσκαρ Σάντσεζ του μαθαίνει να «μπιστάει», όπως λένε και στο μπάσκετ, τη μπάλα με το ένα χέρι, απαγορεύοντάς του να την κοιτάει. Κάθε lifestory έχει τις δικές του ειρωνείες, τα δικά του περίεργα περιστατικά και τις δικές του φάρσες, τις οποίες σκαρφίζεται η ίδια η ζωή. Ο Ιούνιος είναι μακράν ο καλύτερος μήνας της παιδικής ηλικίας του Μανού. Όχι, επειδή τα σχολεία βάζουν λουκέτο, αλλά διότι οι τελικοί του ΝΒΑ μεταδίδονται στην Αργεντινή και στην τηλεοπτική prime time, ο σταθερότερος τηλεθεατής της χώρας είναι ο Τζινόμπιλι.

Κρυμμένα όνειρα

Στα μάτια του (και όχι μόνο φυσικά), ο Μάικλ Τζόρνταν φαντάζει εξωπραγματικός και με δυνάμεις ήρωα που ξεγλίστρησε από τις ιστορίες των καρτούν και βρέθηκε στον κόσμο των ανθρώπων για να τους διδάξει μαθήματα βαρύτητας. Στο δωμάτιό του η αφίσα του Air έχει την καλύτερη θέση, ενώ το βίντεο παίρνει φωτιά με το Come Fly with Me και το Michael Jordan’s Playground, όπου ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών δείχνει μερικά από τα μυστικά του αθλήματος, που τα ξέρει μόνο αυτός.

Κολλητός του φίλος, ο Πέπε Σάντσεζ, που έχει δείξει και αυτός την προτίμησή του προς την «καλαθόσφαιρα». Μόνο που ο Σάντσεζ έχει τραβήξει όλα τα βλέμματα των λαγωνικών της Αργεντινής, οι οποίοι αναζητούν παίκτες για τις μικρές Εθνικών ομάδων. Στον αντίποδα, ο Τζινόμπιλι παλεύει να καθιερωθεί στην ομάδα της Μπάχια Μπλάνκα. Ναι, καλά προσέξατε… Να καθιερωθεί.

Η εφηβεία φτάνει και μαζί της έρχονται και 25 εκατοστά, τα οποία ψηλώνουν τον Μανού, αλλά το βάρος του παραμένει εμπόδιο για μεγαλεπήβολους στόχους. Όσο και αν εκπλήσσει, ένας προπονητής του, δεν του επιτρέπει να σουτάρει από τη γραμμή του τριπόντου, επειδή η μπάλα δε φτάνει καν τη στεφάνη! Κάπου εκεί όμως, ο μετέπειτα σταρ του ΝΒΑ αναλαμβάνει δράση και σε ηλικία 18 ετών πραγματοποιεί το (διστακτικό έστω) ντεμπούτο του με τη φανέλα της Αντίνο, ενώ ακολουθεί μια χρονιά με τη φανέλα της Εστουντιάντες Μπάχια Μπλάνκα, πριν έρθει η αμέσως επόμενη σεζόν, στην οποία αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.

«Ταξίδι» στην Ευρώπη

Οι «δορυφόροι» των ευρωπαϊκών ομάδων αρχίζουν να στέλνουν σήμα και το όνομα του Μανού πιάνει τα μονόστηλα των εφημερίδων με τα στατιστικά του και τα βιογραφικά του στοιχεία. Τη σεζόν 1997-98 και ο ίδιος συνεχίζει να ψηλώνει, η Ρέτζιο Καλάμπρια του δίνει τη φανέλα με το νούμερο 10 και εκείνος τη φοράει χωρίς πολλή σκέψη. Είχε φτάσει η ώρα για την αναχώρηση ή καλύτερα για την απογείωση. Οι 16.9 πόντοι του δεν είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της πρώτης του σεζόν στη Γηραιά ήπειρο, αλλά το γεγονός ότι οι συμπαίκτες του, μόνο που δεν κάνουν αίτηση στο τεχνικό τιμ της Ρέτζιο για μόνιμη παρουσία του Μανού στο παρκέ και την εκάστοτε αγωνιζόμενη πεντάδα.

Ομαδικός, με εξαιρετική αίσθηση του χώρου και με διάθεση να δουλέψει και να παίξει άμυνα. Στη δεύτερη χρονιά του, ανακηρύσσεται καλύτερος παίκτης του ιταλικού πρωταθλήματος. Στο… μακρινό πλανήτη, αρχίζουν να κοιτούν προς την Ιταλία και ο τζένεραλ μάνατζερ των Σαν Αντόνιο Σπερς, Ρ.Κ Μπιοούφορτν τον βάζει στην ατζέντα του με αρκετά αστεράκια. Τα ντραφτ δεν αργούν και το 1999 στο δεύτερο γύρο τους, ο Αργεντινός καπαρώνει την 57η θέση. Αλλά ακόμη ήταν νωρίς…

Με προορισμό ένα μαγικό πλανήτη

Τη σεζόν 2000-01 ο Μανού Τζινόμιπιλι περνάει από τη μεταγραφική λίστα του Ολυμπιακού με τον Ηλία Ζούρο να θέλει σαν κολασμένος την απόκτησή του. Μέχρι όμως να αποφασίσει ο Ολυμπιακός αν του κάνει ή όχι (;), ο Μανού έχει διαλέξει από μόνος του: Κίντερ Μπολόνια. Με την Κίντερ κάνει «παπάδες», αναδεικνύεται MVP της κανονικής περιόδου, ενώ στην Ευρωλίγκα την οδηγεί στην κορυφή και κερδίζει το βράβειο του MVP στο φάιναλ φορ. Την επόμενη σεζόν, παίρνει και πάλι το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της ιταλικής λίγκας και οι Σπερς καταλαβαίνουν ότι η ειμαρμένη ώρα είναι πλέον γεγονός.

Το συμβόλαιο τοποθετείται επί της τραπέζης και αναγράφει 2,9 εκατομμύρια δολάρια. Λίγο πριν την προσγείωσή του στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ κάνει πράματα και θάματα με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ιντιανάπολη. Με 21 πόντους σε 23 λεπτά κόντρα στη Ρωσία και με μία απολύτως ηγετική παρουσία σε όλο το τουρνουά. Στον επόμενο αγώνα ακολουθεί η ομάδα των Η.Π.Α. και άπιστοι αποδέχονται τα θαύματα.

Οι Αμερικανοί, ύστερα από 58 συναπτές νίκες (από το 1992 με τη Dream Team) γνωρίζουν και την άλλη πλευρά του νομίσματος, με την Αργεντινή να επικρατεί με 87-80! Ακολουθεί όμως μια άτυχη στιγμή στον ημιτελικό, με τον τραυματισμό του στο γόνατο, στο νικηφόρο αγώνα με τη Γερμανία, την στιγμή που επιχειρούσε ένα τρίποντο (τη στεφάνη έχει καταφέρει να τη φτάσει εδώ και καιρό), μπροστά στον Νοβίτσκι. Η Αργεντίνη εν τέλει προκρίνεται στον τελικό, αλλά η μεγάλη πορεία των «γκαούτσος» βρίσκει άδοξο τέλος κόντρα στη Γιουγκοσλαβία, που κατακτά τον τίτλο, με τον Τζινόμιπλι να αγωνίζεται λαβωμένος για 12 λεπτά. Στη συνέχεια, ακολουθεί μια περίοδος αποθεραπείας για το τραυματισμένο του γόνατο και μια περίοδο προσαρμογής στους Σαν Αντόνιο Σπερς.

Τhe show goes on

Όπως όλα όμως, έτσι και αυτή πέρασε και ο Μανού είναι πλέον ένα από τα best thing των επίδοξων και πολύ πιθανών πρωταθλητών του ΝΒΑ. Η πορεία του στο ΝΒΑ δεν καταγράφεται, διότι ακόμη δεν έχει τελειώσει ή μπορεί και να είναι ακόμη στην αρχή και μόνο στο πρώτο δαχτυλίδι.

Ένας αριστερόχειρας από την Μπάχια της Αργεντινής, ένας αδυνατούλης πιτσιρίκος που προσπαθούσε να ντριμπλάρει κοιτώντας ευθεία και όχι τη μπάλα. Ένας παίκτης που στην εφηβεία απέφευγε τα τρίποντα, επειδή έκανε air ball και λίγο αργότερα ο Γιώργος Ζευγώλης έκανε «κέντα» και τον έκοψε από τα… ντραφτ της Νήαρ Ήστ. Αυτός είναι ο Μανού Τζινόμπιλι. Πλάκα πρέπει να μας κάνουν. Σιγά μην είναι αυτός. Κάποιος άλλος θα είναι. Κάποιο λάθος έχει γίνει, δε μπορεί…

Something to remember

Έχει παίξει τρεις φορές στο ιταλικό All Star Game
Μέλος της καλύτερης πεντάδας, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002 μαζί με τους Μινγκ, Νοβίτσκι, Στογιάκοβιτς και Καμερον.
Τη σεζόν 2002-03 βρέθηκε στη δεύτερη καλύτερη rookie πεντάδα. Το 2003 έγινε ο πρώτος Αργεντινός που έπαιξε σε τελικούς ΝΒΑ
Τον Ιανουάριο του 2005 πέτυχε ρεκόρ καριέρας με 48 πόντους στη νίκη των Σπερς επί των Σανς με 128-123.
Κατέκτησε με την Αργεντινή το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, το πρώτο της ύστερα από το 1952.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το winning και απίστευτο καλάθι κόντρα στη Σερβία, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Once in a lifetime.
Το κλειστό γήπεδο στην Αργεντινή, όπου μεγάλωσε με τη μπάλα του μπάσκετ, έχει το όνομά του.

Είπαν για τον Μανού Τζινόμπιλι (Manu Ginóbili)

«Λατρεύω τον Μανού. Κάνει το παιχνίδι πιο δύσκολο και είναι εξίσου δύσκολο να τον μαρκάρεις. Κάνει το παιχνίδι δύσκολο και για τους διαιτητές. Τον θέλεις με το μέρος σου, όχι αντίπαλο». Τζόρτζ Καρλ

«Μου προκαλεί άγχος στο στομάχι» Ρούντι Τομζάνοβιτς

«Είναι από τους παίκτες που θέλουν τη μπάλα στα χέρια τους, τις κρίσιμες στιγμές και αν δεν την πάρει με κοιτάει σα να μου λέει, έχεις καταλάβει ότι είμαι στο παρκέ;». Γκρεγκ Πόποβιτς.

«Τρελαίνομαι να τον βλέπω να παίζει» Καρμέλο Άντονι

«Το να παίζω μαζί με τον Μανού, είναι σα να παίζω με τον αδερφό μου» Τόνι Πάρκερ

«Βάζει το κεφάλι κάτω και προχωράει και εμείς προσευχόμαστε για το καλύτερο», Τιμ Ντάνκαν.

Πρωταθλητής με 39 Πρωταθλήματα Ελλάδας στην καλαθοσφαίριση

2021-09-25T14:52:00.002+03:00

Έφτασε αισίως τα 39 Πρωταθλήματα Ελλάδας στην καλαθοσφαίριση και ακόμη δεν έχει χορτάσει. Ο Παναθηναϊκός έχει θρέψει γενιές και γενιές πρωταθλητών και το athlitikanea.gr κάνει μια αναδρομή για να τους θυμηθεί.

1946: Ο πόλεμος έχει κοπάσει και ο αθλητισμός κάνει και πάλι τα πρώτα του δειλά βήματα. Στο μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο του μεταπολεμικό πρωτάθλημα με τρεις νίκες.

Η ομάδα: Ι. Λάμπρου, Μ. Πανταζόπουλος, Τ. Νικολαϊδης, Γ. Νικολαϊδης, Θ. Καραδήμος, Στ. Αρβανίτης.

1947: Δεύτερο συνεχές πρωτάθλημα για το τριφύλλι, το οποίο αναδεικνύεται πρώτο στην Αθήνα και τον Πειραιά με μία μόνο νίκη από τη ΧΑΝΘ, ενώ στο πανελλήνιο ισοβαθμεί με τον Σπόρτινγκ, τον οποίο νικά σε αγώνα μπαράζ 37-30. Η ομάδα: Γ. Νικολαϊδης 2, Λάμπρου 13, Δημητρακόπουλος 2, Τ. Νικολαϊδης 11, Πανταζόπουλος 4, Αρβανίτης 4.

1950: Τρία χρόνια μακριά από την κορυφή του ελληνικού μπάσκετ, αλλά η ένταξη του Φαίδωνα Ματθαίου στο ρόστερ του Παναθηναϊκού του φέρνει και τον τίτλο, τόσο τον τοπικό (με τον Πανελλήνιο 45-34), όσο και τον πανελλήνιο.

Η ομάδα: Λάμπρου, Ματθαίου, Δημητρόπουλο, Αρβανίτη, Μήλα, Καράλη, Πανταζόπουλο, Βιθυπούλια, Θ. Κουκόπουλο, Καλλιγέρη, Θεοφάνη, Παπαθεοχάρη, Γιαζίμη, Γεννηματά.

1951: Ο Παναθηναϊκός μηδενίζεται στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο Πασαλιμάνι και χάνει το πρωτάθλημα Αθήνας-Πειραιά. Στο πανελλήνιο όμως, παίρνει την εκδίκησή του και χωρίς να γνωρίσει την ήττα αναδεικνύεται πρωταθλητής.

Η ομάδα: Λάμπρου, Μήλας, Καράλης, Ματθαίου, Αρβανίτης, Καλλιγέρης, Όβεν, Παπαθεοχάρης, Θεοφάνης, Τρύπος, Βιθυπούλιας, Κονίδης, Φιλίππου, Γιαξίμης, Γεννηματάς.

1954: Ο Πανελλήνιος μπορεί να είχε ιδανική ομάδα, αλλά κόντρα στον Παναθηναϊκό τα βρήκε σκούρα και με δύο νίκες οι "πράσινοι" πήραν το πρωτάθλημα.

Η ομάδα: Φ. Ματθαίου, Ν. Μήλας, Αλ. Καράλης, Στ. Αρβανίτης, Γιαξίμης, Βαριάς, Κονίδης, Γιαννόπουλος, Σταματίου, Μαλακατές, Κυμάνης, Κουκόπουλο, Ταβουλάρη, ΄Οβεν.

1961: Ύστερα από επτά χρόνια φαγούρα ο Παναθηναίκός σηκώνει και πάλι το τρόπαιο του πρωταθλητή Ελλάδας. Έξι νίκες και μία ήττα στο Πανελλήνιο και ο τίτλος οδηγείται στα μπαράζ με τους Ηρακλή και Σπόρτινγκ που έχουν ισοβαθμίσει στην πρώτη θέση. Ο "Γηραιός" αρνείται να κατέβει στην Αθήνα, ο Παναθηναϊκός νικάει τον Σπόρτινγκ με 57-52 και το πρωτάθλημα βάφεται πράσινο.

Η ομάδα: Κουκόπουλος, Μακρίδης, Λιάμης, Παναγιωταράκος, Ζάνος, Κουτσούκος, Ταβουλάρης, Παπακωνσταντόπουλος, Μανδηλάρης, Δέδες, Κατσικίδης, Νάκιος, Σιτζάκης.

1962: Η ισοβαθμία τεσσάρων ομάδων στην κορυφή δεν πτόησε τον Παναθηναϊκό, όπου με 6 νίκες και 3 ήττες πήγε στα μπαράζ και νίκησε τον Ηρακλή (71-67) και τον Τρίτωνα (79-70), κατακτώντας τον τίτλο. Η ομάδα: Λιάμης, Ταβουλάρης, Βασιλακόπουλος, Κατσικίδης, Παναγιωταράκος, Ζάνος, Μακρίδης, Αντωνιάδης, Μανδηλάρης, Παναγιωτίδης, Παπαδημητρίου, Κουκόπουλος.

1967: Η Α' Εθνική διανύει τον τρίτο χρόνο ζωής της και ο Παναθηναϊκός με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Κολοκυθά, που δεσπόζει στο ελληνικό πρωτάθλημα, κάνει περίπατο και με 21 νίκες και 1 ήττα (από το Παγκράτι) φτάνει στην κορυφή.

Η ομάδα: Κολοκυθάς, Παναγιωταράκος, Πολίτης, Πέππας, Κυρίτσης, Βασιλακόπουλος, Χαϊκάλης, Κουζούπης, Λιαμής, Λεκκάκης, Στεφάνου.

1971: Τη χρονιά που το ποδοσφαρικό τμήμα του Παναθηναίκού φτάνει στον τελικό του Γουέμπλεϊ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών, το μπάσκετικό με προπονητή τον Κώστα Μουρούζη ξεκινάει την κυριαρχία του στη δεκαετία του '70. Απολογισμός χρονιάς; 23 νίκες και 3 ήττες.

Η ομάδα: Κόντος, Κορωναίος, Κέφαλος, Κοκολάκης, Παπάζογλου, Ιορδανίδης, Παπαντωνίου.

1972: Η ομάδα του Κώστα Μουρούζη με τους Κόντο, Κορωναίο, Κυρίτση και Κοκολάκη συνεχίζει να μαγεύει και να κερδίζει τις καρδιές όλων των φιλάθλων του Παναθηναϊκού, ακόμη και για τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τις μέρες μας. Η ισοβαθμία με τον Ολυμπιακό δεν αρκεί για να χαθεί το δεύτερο συναπτό πρωτάθλημα.

Η ομάδα: Κόντος, Ζωγράφος, Ζέγκλερης, Κορωναίος, Δημαράς, Κέφαλος, Κυρίτσης, Κοκολάκης, Παπάζογλου, Ιορδανίδης, Παπαντωνίου, Παναγιωταράκος, Χαϊκάλης, Πέππας, Παρασκευάς.

1973: Θρι-πιτ για τον ανανεωμένο Παναθηναϊκό που με 24 νίκες και μόλις δύο ήττες εδραιώνει την κυριαρχία του και την ανωτερότητά του. Πρωταγωνιστές κατά τη διάρκεια της χρονιάς οι Κόντος, Ιορδανίδης και Κοκολάκης.

Η ομάδα: Κόντος, Σίγκας, Κοκολάκης, Παπαντωνίου, Δημαράς, Χαϊκάλης, Ιορδανίδης, Κέφαλος, Παπάζογλου, Χουσέας, Κορωναίος, Μπρούτσος, Μπόγδανος, Πουλίδης, Μιχελής.

1974: Ο κορεσμός είναι λέξη άγνωστη για τη μεγάλη ομάδα του Παναθηναϊκού, που φτάνει στην κατάκτηση του τέταρτου σερί τίτλου και προσδίδει ακόμη περίσσοτερο βάρος στη φανέλα με το τριφύλλι.

Η ομάδα: Κόντος, Ιορδανίδης, Κέφαλος, Χουσέας, Παπάζογλου, Κοκολάκης, Χαϊκάλης, Παπαντωνίου, Πουλίδης, Κουμανάκος, Μπόγδανος, Δημαράς.

1975: Με τον Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός κάνει τη χόμπι του... επάγγελμα και βάζει ένα ακόμη πρωτάθλημα στην πλούσια τροπαιοθήκη του.

Η ομάδα: Α. Κόντος, Σ. Κόντος, Κέφαλος, Κορωναίος, Παπάζογλου, Κοκολάκης, Παπαντωνίου, Ιωάννου, Μπατής, Ιορδανίδης, Καμπουράκης, Σπηλιόπουλος.

1977: Ένα μικρό διάλλειμα και επιστροφή στην μπασκετική πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός έχασε τον τίτλο του 1976, αλλά το 1977 επέστρεψε δριμύτερος και με μόλις 1 ήττα σε 22 αγώνες έδειξε ποιος είναι το αφεντικό. Η ομάδα: Α. Κόντος, Κέφαλος, Κορωναίος, Κοκολάκης, Παπαντωνίου, Παπάζογλου, Σ. Κόντος, Ιωάννου, Μπατής, Κακογεωργίου, Καμπουράκης, Πετρακάκης.

1980: Ο Ντέιβιντ Στεργάκος φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού, όπως και ο Μέμος Ιωάννου, ενώ στον πάγκο κάθεται ο μετέπειτα Ευρω-κόουτς, Κώστας Πολίτης. Σε σύνολο 30 αγώνων γνωρίζει την ήττα μόλις δύο φορές και το πρωτάθλημα πάει δίκαια στα χέρια του Απόστολου Κόντου.

Η ομάδα: Κόντος, Κοκολάκης, Στεργάκος, Βίδας, Παπαντωνίου, Ιωάννου, Παπάζογλου, Μπατής, Γκάρος, Γεωργανάς, Κορωναίος, Καλογερόπουλος.

1981: Ακόμη ένα πρωτάθλημα για τον καλύερο σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, Παναθηναϊκό.

Η ομάδα: Κόντος, Κορωναίος, Στεργάκος, Κοκολάκης, Βίδας, Παπαντωνίου, Κατσίνης, Γκάρος, Γεωργανάς, Ιωάννου, Καλογερόπουλος, Μεταξάς.

1982: Η εμπερία και το βάθος του πάγκου παίζουν και πάλι το ρόλο τους και ένα ακόμη θρι-πιτ είναι γεγονός για τον Παναθηναϊκό με απολογισμό 22 νίκες και 4 ήττες.

Η ομάδα: Κόντος, Στεργάκος, Κοκολάκης, Βίδας, Κορωναίος, Ιωάννου, Κατσίνης, Παπαντωνίου, Μπατής, Γεωργανάς, Βενιέρης, Καλογερόπουλος, Γκάρος, Καρανάσος.

1984: Η χρονιά που έμεινε στην ιστορία για το μπαράζ της Κέρκυρας. Ο Άρης έχει αρχίσει και βάζει τα θεμέλια της δικής του αυτοκρατορίας, αλλά η κόντρα με τον Παναθηναϊκό είναι μέχρι τελικής πτώσεως. Ισόβαθμοι, ανάγκαζονται να μεταβούν στο νησί των Φαιάκων για να λύσουν τις διαφορές τους. Εκεί, ο Παναθηναϊκός επικρατεί με 80-76 και κατακτά το πρωτάθλημα με τον Μιχάλη Κυρίτση στον πάγκο του. Η ομάδα: Κορωναίος, Στεργάκος, Ανδρίτσος, Κάππος, Βίδας, Σκροπολίθας, Ιωάννου, Τόλιας, Καλογερόπουλος, Πολίτης, Τσαντίλης, Σωτηρίου.

1998: Τα 14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι πολλά και η δίψα του Παναθηναϊκού πολύ μεγάλη. Με τον Ντίνο Ράτζα και τον ΝΒΑερ Μπάιρον Σκοτ στη σύνθεσή του, οι πράσινοι επιστρέφουν στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ και ξεκινούν τη σύγχρονη δυναστεία τους. Στον πάγκο ο Λευτέρης Σούμποτιτς και στο καναβάτσο του τελικού ο ΠΑΟΚ. Η ομάδα: Χριστοδούλου, Παταβούκας, Βουρτζούμης, Αλβέρτης, Οικονόμου, Καλαϊτζής, Κόχ, Μαρτίνεθ, Μπράντς, Σκότ, Χούπμαν, Ράτζα, Φώτσης.

1999: Ο Ράτζα είναι ακόμη με το τριφύλλι στο στήθος και ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα κάνει την αρχή για να γίνει ο πιο αγαπητός ξένος στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Όμως, το πρωτάθλημα του 1999 έμεινε στο μυαλό των φιλάθλων του Παναθηναϊκού, επειδή κατακτήθηκε μέσα στο ΣΕΦ επί του αιωνίου αντιπάλου, Ολυμπιακού. Τα πούρα του Σούμποτιτς και του Ράτζα είναι ακόμη αναμμένα. Η ομάδα: Παταβούκας, Αλβέρτης, Μπουντούρης, Οικονόμου, Καλαϊτζής, Μάγλος, Τζεντίλε, Κόχ, Χούπμαν, Ράτζα, Φώτσης, Μποντιρόγκα, Μπέρκ, Γλυνιαδάκης.

2000: Ο πρωταθλητής Ευρώπης, Παναθηναϊκός δεν υπήρχε περίπτωση να άφηνε το πρωτάθλημα. Στους τελικούς κάνει περίπατο με 3-0 επί του ΠΑΟΚ. Ο Ζέλικο Όμπραντοβιτς κάνει σεφτέ και οι πράσινοι θρι-πιτ.

Η ομάδα: Αλβέρτης, Καλαϊτζής, Κόχ, Ρότζερς, Φώτσης, Τζεντίλε, Μποντίρογκα, Μπουντούρης, Ρέμπρατσα, Μπέρκ, Κάτας, Καράγκουτης, Μάγλος, Γλυνιαδάκης.

2001: Η δυναστέια του Παναθηναϊκού στη σύγχρονη εποχή της Α1 γίνεται πραγματικότητα με την κατάκτηση του 4ου συνπαπτού τίτλου, επικρατώντας στον τελικό επί του Ολυμπιακού με 3-2.

Η ομάδα: Αλβέρτης, Καλαϊτζής, Κόχ, Ρότζερς, Φώτσης, Τζεντίλε, Μποντιρόγκα, Μίντλετον, Ρέμπρατσα, Μπέρκ, Ροδοστόγλου, Μπαλογιάννης, Γλυνιαδάκης, Κάτας.

2003: Μετά το διάλειμμα με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ, οι ισορροπίες αποακαθιστούνται με τον Παναθηναϊκό να επιστρέφει στο θρόνο του, όντας καλύτερος τόσο στην κανονική περίοδο, όσο και στους τελικούς, όπου επικράτησε με 3-1 νικώντας στο τέταρτο και τελευταίο παιχνίδι στα Άνω Λιόσια.

Η ομάδα: Αλβέρτης, Καλαϊτζής, Παπαδόπουλος, Λάκοβιτς, Φώτσης, Μπαλογιάννης, Κουτλουάι, Μίντλετον, Τσαρτσαρής, Ζούζα, Μακ Ντόναλντ, Μπιούφορντ, Βιδάλης.

2004: Η ανωτερότητά του αναγνωρίζεται πλέον πριν καλά-καλά ξεκινήσει η σεζόν και το μόνο που έχει να κάνει είναι να την αποδείξει. Με το Μαρούσι τον τελικό (που έχει κάνει πορεία-έκπληξη) έχει τελικά εύκολο έργο και το 3-0 είναι ατράνταχτο επιχείρημα.

Η ομάδα: Αλβέρτης, Καλαϊτζής, Παπανικολάου, Λάκοβιτς, Μπατίστ, Μασλαρινός, Χατζηβρέττας, Μίντλετον, Τσαρτσαρής, Γκαγκαλούδης, Μακ Ντόναλντ, Σάκοτα, Κούβαρης, Τζόουνς.

Το αφιέρωμα συνεχίζεται επ' άπειρον και θα καταγράφουμε όλα τα πρωταθλήματα Ελλάδας του Παναθηναϊκού που κατακτά στο μέλλον. Ωστόσο αν γίνεται με κάποια μικρή καθυστέρηση, μην παραπονιέστε, διότι δεν τον ξεχνάμε, απλά χρειάζεται πολλή εργασία για να γίνει αυτή η δουλειά.

Ο απολογισμός του αυτοκράτορα της Α1 (το έτος που μεγαλούργησε)

2021-09-24T13:30:00.000+03:00

Η επομένη της κατάκτησης του πρωταθλήματος βρίσκει το athlitikanea.gr να κάνει τον απολογισμό του "αυτοκράτορα" της Α1 για το 2005 (το έτος που μεγαλούργησε) και φυσικά μιλάμε για τον Παναθηναϊκό που νιώθει πραγματικά υπερήφανος για τα επιτεύγματα του κατόρθωσε να υλοποιήσει με τόσο ισχυρούς αντιπάλους.

Προέχει όμως ο απολογισμός εκεινής της σεζόν:

Συνολικά: Με νταμπλ και 3η θέση στην Ευρωλίγκα δεν υπάρχει κανένας λόγο για να μην θεωρείται η φετινή χρονιά σούπερ επιτυχημένη. Όλοι είναι χαρούμενοι και του χρόνου ο στόχος -όπως δήλωσαν και οι Γιαννακόπουλοι στη Μόσχα- είναι η κορυφή της Ευρώπης.

Στον πάγκο: Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς πρόσθεσε άλλους δύο τίτλους στη συλλογή του. Δεν θέλει να τον λένε "Γκαστόνε" και για αυτό η τύχη του τον εγκατέλειψε στη Ρωσία. Απέφυγε τις τριβές και παραμένει ο αγαπημένος της πράσινης εξέδρας.

Φραγκίσκος Αλβέρτης: Παίζοντας αποκλειστικά ως πάουερ-φόργουορντ άλλαξε λίγο στυλ, όμως παρέμεινε αρχηγός με όλη τη σημασία της λέξης. Σούταρε, ενέπνευσε, έπαιξε ξύλο στην άμυνα, κέρδισε σφυρίγματα με την πονηριά του. Αψογος!

Γιώργος Καλαϊτζής: Σε σχέση με τις περασμένες χρονιές είχε μικρότερο χρόνο συμμετοχής. Έπαιζε λίγα λεπτά με στόχο να εξουδετερώσει τον αντίπαλο πλέι-μέικερ.

Δημήτρης Παπανικολάου: Στα πλέι-οφ πήρε αγωνιστικά λεπτά. Αλλωστε ήταν και το μοναδικό "καθαρο" 3άρι της ομάδας. Είχε ξεσπάσματα, αλλά του έλειπε η σταθερότητα. Δικαιολογείται όμως γιατί ο Ομπράντοβιτς τον έβαζε πολύ συχνά στον "πάγο".

Γιάκα Λάκοβιτς: Το Α και το Ω του Παναθηναϊκού. Έκανε την καλύτερη χρονιά του στην Ελλάδα. Στην επίθεση ήταν ο κινητήριος μοχλός. "Σκότωνε" στο πικ-εν-ρολ και δημιουργούσε χάρις στην ταχύτητα και το καλό του σουτ όλες τις ανισορροπίες στην αντίπαλη άμυνα. Ο πολυτιμότερος παίκτης.

Μάικ Μπατίστ: Σταθερός! Ο Αμερικάνος φόργουορντ ξεκίνησε εντυπωσιακά τη χρονιά και είχε πολύ καλά διαστήματα. Μαζί με τον Λάκοβιτς ήταν ο πιο σταθερός παίκτης του Παναθηναϊκού όλη τη χρονιά, παίζοντας και στο "5" για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ήξερε τον Ομπράντοβιτς και αυτό φάνηκε.

Πάτρικ Φέμερλινγκ: Απογοήτευσε. Στην αρχή τα πήγε καλά, αλλά στο τέλος έγινε "κόκκινο πανί" για τον Σέρβο προπονητή. Σταδιακά έχασε το ρόλο του στην ομάδα και σε αυτό φταίει και η εξωγηπεδική του ζωή.

Νίκος Χατζηβρέττας: Έκανε καλά παιχνίδια χάρις στο δυναμικό τρόπο παιχνιδιού του. Σε αρκετά όμως δεν "ακούμπησε". Το στυλ του Παναθηναϊκού φαίνεται να μην του ταιριάζει ή να μην ταιριάζει αυτός στο στυλ του Παναθηναϊκού. Τηρουμένων των αναλογιών δεν έκανε κακό πρωτάθλημα, αλλά όχι εφάμιλο του περσινού.

Λόνι Μπάξτερ: Πέρασε αρκετά ματς στον πάγκο χωρίς να ιδρώσει τη φανέλα του. Προς το τέλος βρήκε χρόνο συμμετοχής χάρις στη δύναμη του και την έφεση του στα ριμπάουντ, όμως ποτέ δεν προσαρμόστηκε σε αυτά που του ζητούσε ο Ομπράντοβιτς, κυρίως στην άμυνα. Αντι-Μίντλετον; Σε καμία περίπτωση.

Κώστας Τσαρτσαρής: Σούπερ πρώτος γύρος, ιδανικό τελείωμα! Μόνο και μόνο με τις δύο τελευταίες εμφανίσεις του κόντρα στην ΑΕΚ η χρονιά για αυτόν είναι επιτυχημένη... Συνολικά έπαιξε σε δύο θέσεις, αλλά από τότε που αρρώστησε ο Μίντλετον έγινε η Νο1 επιλογή στο "5". Έκανε όλες τις δουλειές.

Δημήτρης Διαμαντίδης: Προσαρμόστηκε πιο γρήγορα από το αναμενόμενο, αν και στα πλέι-οφ έπεσε λίγο η απόδοση του λόγω των πολλών φάουλ που έκανε. Όμως παρόλα αυτά άλλαξε επίπεδο του παιχνίδι του Παναθηναϊκού τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση. Του χρόνου; Ακόμη καλύτερος.

Βλάντο Σκεπάνοβιτς: Το "κλειδί". Χωρίς υπερβολή μεγάλο μερίδιο από την επιτυχία του φετινού Παναθηναϊκού οφείλεται στον Σέρβο γκαρντ που αποτελεί πρότυπο για τη θέση "2". Υποδειγματικός σουτέρ και εξαιρετικός στο να διεισδύσει και να "σπλιτάρει" στον αμαρκάριστο συμπαίκτη. Ταιριάζει "γάντι" στο στυλ του "τριφυλλιού".

Ιμπράημ Κουτλουάι: Είχε ξεσπάσματα, αλλά πολλές φορές έδειξε να μην χωράει. Ο Ομπράντοβιτς δεν τον εμπιστευόταν 100% και ίσως να οφείλεται αυτό στα προβλήματα που αντιμετώπισε με τραυματισμούς.

Ντούσαν Σάκοτα: Έπαιξε λιγότερο από όσο περίμενε, όμως άρπαξε αρκετές ευκαιρίες.

Βασίλης Ξανθόπουλος: Αγωνίστηκε μόνο στα ματς που "κρινόντουσαν" νωρίς και κυρίως στο ΟΑΚΑ. Προσπάθησε και γενικά άρεσε.

Ντάριλ Μίντλετον: Ο μεγάλος άτυχος. Αρρώστησε και έχασε το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς. Ήταν όμως πολύτιμος έστω κι ως συμπαραστάτης από την άκρη του πάγκου. Επαγγελματίας 100%.

Κόσμος: Στα κρίσιμα ματς της Ευρωλίγκα έδωσε το παρόν. Όχι όμως και στο ελληνικό πρωτάθλημα. "Μάλλιασε η γλώσσα" του Ομπράντοβιτς.

Η επόμενη ημέρα

Η σεζόν 2004-2005 τέλειωσε, μαζί της κι ο απολογισμός του Sport24.gr. Από τη Δευτέρα κιόλας ξημέρωσε η... επόμενη ημέρα. Ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα φύγουν;

Μέχρι στιγμής "σίγουροι" θεωρούνται ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο Γιάκα Λάκοβιτς κι ο Γιώργος Καλαϊτζής βάσει συμβολαίου. Όμως ο Ομπράντοβιτς θέλει τον ίδιο κορμό οπότε λογικά θα μείνουν οι Τσαρτσαρής (έστω κι αν έχει καλές προτάσεις), Διαμαντίδης (υπάρχει οψιόν κι από τις δύο πλευρές) και Σκεπάνοβιτς.

Ο Κουτλουάι λογικά θα φύγει, ενώ σίγουρα παρελθόν αποτελούν οι Μπάξτερ, Φέμερλινγκ και Ξανθόπουλος. Ο τελευταίος δεν αποκλείεται να συνεχίσει την καριέρα του αλλού ως δανεικός.

Στο 50-50 είναι ο Χατζηβρέττας κι ο Σάκοτα. Όχι όμως και ο Μπατίστ, που δεν αποκλείεται να μείνει ανεξάρτητα με το τι θα γίνει με τον Μπαστόν. Ο Ομπράντοβιτς τον ξέρει και τον εμπιστεύεται. Τέλος ο Δημήτρης Παπανικολάου λογικά θα αναζητήσει αλλού ομάδα για να έχει περισσότερο χρόνο συμμετοχής.

Για τον Ομπράντοβιτς; Ούτε λόγος... Που θα βρει (τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο ίδιος) καλύτερα;

That's all folks. Η καλύτερη μπασκετική χρόνια στην Ελλάδα

2021-09-23T12:40:00.002+03:00

Η Α1 έκλεισε πολύ όμορφα τον κύκλο της την σεζόν 2004-05, χαρίζοντας ιδιαίτερες στιγμές στους φιλάθλους που το παρακολούθησαν, και αντικειμενικά θεωρείται ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα στο μπάσκετ που έχουν διεξαχθεί στην ιστορία της Ελλάδας, φερειπείν γιατί υπήρχε τεράστια ποιότητα στις περισσότερες ομάδες, και αυτό φάνηκε και στην Ευρωλίγκα με τις επιτυχίες τους.

Το athlitikanea.gr ανοίγει το χρονοντούλαπο της ιστορίας, και πραγματοποιεί τον απολογισμό εκείνης της καταπληκτικής χρονιάς, ώστε να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι,

Παναθηναϊκός: Η αυτοκρατορία ξανά επιτίθεται

Να είχαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Γιάκα Λάκοβιτς. Ο Σλοβένος απέδειξε και με το παραπάνω ότι ο είναι ο προπονητής του Παναθηναϊκού μέσα στο παρκέ. Ακόμη και την περίοδο που ήταν ντεφορμέ (το χειμώνα), ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν σήκωνε κουβέντα για τον Γιάκα, αν και μερικές φορές ήθελε να τον σηκώσει από το... γιακά. Με μορφή αγγέλου και συνήθειες βγαλμένες από την κόλαση.

Τη διαφορά έκανε: Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν η σημαία του, ο εμπνευστής και ο εμψυχωτής στα δύσκολα, ενώ αγωνιστικά έμαθε για τα καλά πλέον τη θέση "4". Ο Φράνκι πλέον, μπορεί και διακωματικά να αναγκάσει (όταν αποσυρθεί) τον Παναθηναϊκό να ξεκινάει το μέτρημα στις φανέλες από το Νο 5. Το Νο 4 θα το πάρει σπίτι του.

Στα χαμηλά: Ο Νίκος Χατζηβρέττας και ο Δημήτρης Παπανικολάου. Ο πρώτος φαίνεται ότι δεν πρόκειται να πιάσει τα επίπεδα απόδοσης, που όλοι περίμεναν όταν πήγε στον Παναθηναϊκό, ενώ ο δεύτερος μπορεί να κοιτάει από τώρα προς άλλες κατευθύνσεις για τη συνέχεια της καριέρας του.

Στον πάγκο: Είναι μερικοί άνθρωποι που έχουν γεννηθεί για ένα και μοναδικό σκοπό. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήρθε στο μάταιο τούτο κόσμο, με προδιαγεγραμμένη με χρυσά γράμματα τη μοίρα του. Ακούς εκεί "Γκαστόνε"... Η δουλειά κάνει τον αφέντη και όχι η τύχη και ο "Ζοτς" δεν είναι απλά αφέντης. Είναι αφεντικό.

Η ώρα του απολογισμού: Δεν ήταν απλά φαβορί, αλλά "γκανιάν". Ο Παναθηναϊκός εδραίωσε ακόμη περισσότερο την ανωτερότητά του, τόσο αγωνιστικά όσο και σε επίπεδο οργάνωσης επαγγελματικού συλλόγου. Το ελληνικό μπάσκετ θέλει, αν όχι 14, τουλάχιστον 6 ομάδες στα πρότυπα των "πρασίνων" για να επιστρέψει στην εποχή που όλοι έχουμε επιθυμήσει.

ΑΕΚ: Μπρέικ στο μπρέικ

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Νίκο Ζήση. Μπασκετικότατος, με ωριμότητα στο παιχνίδι του, που ζηλέυουν και φθονούν βετεράνοι και πολύ μεγαλύτεροι του Νικόλα. Η ΑΕΚ έκανε μία από τις μεγαλύτερες μεταγραφικές της κινήσεις, όταν τον αποκτούσε και να είστε σίγουροι ότι ακόμη δεν έχετε δει τίποτα. Στην αρχή είμαστε.

Τη διαφορά έκανε: Μέσα στη ρακέτα ο Σάντρο Νίτσεβιτς (τουλάχιστον επιθετικά). Η παρουσία του προσέδιδε δύναμη κοντά στο καλάθι και είναι γνωστό και κοινώς απόδεκτο από τους έχοντες γνώση γύρω από το μπάσκετ, ότι ψηλοί με μυαλό κοντού είναι ελάχιστοι και πρέπει να αναγνωρίζονται. Οι πάσες στην αδύνατη πλευρά (weak side) είναι μια μικρή απόδειξη.

Στα χαμηλά: Ο αρχηγός της Ένωσης, Νίκος Χατζής. Είχε κάποια από τα γνωστά του ξεσπάσματα, αλλά σε γενικές γραμμές δεν έπαιξε σύμφωνα με τις δυνατότητές του και τις απαιτήσεις που έχει από αυτόν η Ένωση. Αναμένουμε απάντηση τη νέα σεζόν.

Στον πάγκο: Κόουτς νέας και μοντέρνας κοπής, από το ντύσιμο, μέχρι τις γνώσεις και τη συμπεριφορά απέναντι στους εκπροσώπους των ΜΜΕ. Ο Φώτης Κατσικάρης κάθε χρόνο που περνάει και πίσω δε γυρνάει, γίνεται καλύτερος και αυτό φαίνεται από τα αποτελέσματα της ΑΕΚ. Κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά κυρίως την αναγνώριση των αντιπάλων και των "εχθρών".

Η ώρα του απολογισμού: Από την 6η θέση της κανονικής περιόδου, η ΑΕΚ με μειονέκτημα έδρας απέκλεισε τον φιλόδοξο Άρη και το "υγιές" σε όλα τα επίπεδα Μαρούσι. Στον τελικό προσπάθησε, αλλά ο Παναθηναϊκός όπως είπε και ο Νίκος Χατζής, απαιτεί το κάτι παραπάνω για να νικηθεί. Επιτυχημένη χρονιά που δίνει το δικαίωμα στους παίκτες να περπατούν με το κεφάλι ψηλά.

Πανιώνιος: Με το σπαθί του

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Νίκο Οικονόμου. Με εφηβική όρεξη και μεστότητα που δεν αμφισβητείται, γύρισε από το εξωτερικό και έκανε όλους να ασχοληθούν μαζί του. Όσοι ήταν μαζί του μιλούσαν για την απάντηση του Νικόλα με τον καλύτερο τρόπο και στο σωστότερο μέρος, στο γήπεδο. Η "αντιπολίτευση" στο ρόλο της. Να αμφισβητεί την "κυβέρνηση" του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος.

Έκανε τη διαφορά: Ο καλύτερος "σκουπιδιάρης" της Α1, Τράβις Ουότσον. Γέμισε τη ρακέτα του Πανιωνίου και στα πλέι οφ κόντρα στον Παναθηναϊκό, έδειξε ότι αντέχει και στα πολύ δύσκολα. Αν φτιάξει και τα ποσοστά του στις βολές, τότε θα ψάχνουμε για μειονεκτήματα και θα είναι δύσκολο να βρούμε να γράψουμε. Αυτό το πάτημα με τα δύο πόδια, πώς σταματιέται;

Στα χαμηλά: Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος. Η λαϊκή απαίτηση για την επιστροφή του και η αγάπη του κόσμου του Πανιωνίου δεν αρκούν για να κρύψουν τις χαμηλές πτήσεις του Διαμαντόπουλου τη φετινή χρονιά. Την επαφή με το καλάθι την είχε, αλλά η εκρηκτικότητα απουσίαζε για τα καλά.

Στον πάγκο: Ο Μέμος Ιωάννου ήρθε στο ενδιάμεσο και πλέον όχι μόνο θα μείνει, αλλά θα έχει το δικαίωμα να κάνει τα δικά του "κουμάντα" στο ρόστερ του Πανιωνίου. Ο αγαπημένος Μέμος έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάληψη της τρίτης θέσης από τους κυανέρυθρους, ύστερα από 9 χρόνια.

Η ώρα του απολογισμού: Στο κλειστό της Νέας Σμύρνης ακουγόταν ένα σύνθημα που είχε στους στίχους τη λέξη "Ευρωλίγκα". Προς το παρόν η 3η θέση δεν αρκεί το χαρακτηρισμό "τιμητική", αλλά και δικαιωματική. Όσο για το σύνθημα; Κάθε πράγμα στον καιρό του.

Μαρούσι: Η ζωή δεν είναι πάντα σαν παραμύθι

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Βασίλη Σπανούλη. Μερικοί αναφερόνται στον τσαμπουκά του και τις ηγετικές του ικαντότητες. Άλλοι μιλούν για τον επόμενο Έλληνα που θα πατήσει το πόδι του στον πλανήτη του ΝΒΑ. Εμείς λέμε "Bill loves to kill".

Έκανε τη διαφορά: Κάνουμε εξαίρεση και διαλέγουμε τον Άρη Βωβό. Η κίνησή του να ξοφλήσει τον Γιώργο Καράγκουτη, παρά τη ρίξη χιαστών που υπέστη, έκανε τη διαφορά σε ολόκληρη την Α1, τη στιγμή που παίκτες έχουν πάρει αγκαζέ τους δικηγόρους και κηνυγούν δεδουλευμένους μισθούς, ενώ αφερέγγυοι άνθρωποι αναλμβάνουν τις τύχες ομάδων και προκαλούν δυσφήμιση στο καημένο το μπάσκετ.

Στα χαμηλά: Ο Ρόντρικ Μπλάκνεϊ. Κάτι το "χαρμάνιασμά" του και κάτι η κατώτερη απόδοση σε σχέση με πέρυσι, έχουν φέρει τον "Μουμου" κοντά στην πόρτα της εξόδου. Ό,τι ανεβαίνει (πάντα) κατεβαίνει.

Στον πάγκο: Το παραμύθι τέλειωσε, το παραμύθι πάει και όπως σε όλα τα παραμύθια, έτσι και στου Αμαρουσίου εκείνος που θα "σκοτωθεί" θα είναι ο "δράκος". Όπως και να 'χει, ο Παναγιώτης Γιαννάκης χρειάζεται μια επαγγελματική ανανέωση, για να βγάλει και πάλι φωτιές.

Η ώρα του απολογισμού: Από το Νο2 της pole position, στο Νο4. Το Μαρούσι συνέχισε να λειτουργεί σε υψηλά επαγγελματικά στάνταρ και με τον Άρη Βωβό παρόντα δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό. Με την ΑΕΚ έχασε το πρώτο ματς και στη συνέχεια ήταν δύσκολη η ανατροπή και η πρόκριση στον τελικό. Μπάσκετ πάντως έπαιξε και μάλιστα καλό.

Άρης: Κοιτούσε πιο ψηλά

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Ντε Χουάν Κόλινς. Από τις πολύ θετικές εκπλήξεις ξένων στο φετινό πρωτάθλημα, εστώ και αν στην αρχή δε γέμισε με προσδοκίες όσους τον είδαν. Όταν "ρόλαρε", οργάνωσε, μοίρασε και κυρίως εκτέλεσε, ειδικά όταν η μπάλα έκαιγε.

Έκανε τη διαφορά: Στο φτωχό από ψηλούς ελληνικό πρωτάθλημα, η φιγούρα του Ράιαν Στακ ήταν μια όαση. Πολύ καλές κινήσεις, καλό σουτ από τη base line και δύναμη κάτω από το καλάθι. Παίκτης χρήσιμος σε όλες τις ομάδες της Α1. Ναι, και τις μεγάλες.

Στα χαμηλά: Ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης. Το Baby Shaq ίσως είναι υπερβολή αν όχι προσβολή για έναν από τους καλύτερους σέντερ που έχουν εμφανιστεί στο ΝΒΑ. Στον Άρη δεν περίμεναν αυτά ακριβώς από τον "Σόφο", αλλά ούτε και ο ίδιος θα έμεινε ευχαριστημένος από τη φετινή χρονιά.

Στον πάγκο: Από τη φθορά στην αφθαρσία και από το απυρόβλητο στη δίνη του κυκλώνα, ο Τσαρλς Μπάρτον αλλιώς τα είχε τα φανταστεί και αλλιώς του "έκατσαν". Έφυγε και άφησε πίσω του... τον Ζούρο.

Η ώρα του απολογισμού: Στο Αλεξάνδρειο οραματίζονταν τελικό κόντρα στον Παναθηναϊκό και "εκδίκηση" για τον τελικό του Κυπέλλου. Ένας κιτρινόμαυρος αετός όμως πέταξε ψηλά και οι κίτρινοι από τα θεμέλια της άλλοτε αυτοκρατορίας τους, έμειναν να τον κοιτάνε. Μπορούσε, αλλά δεν τα κατάφερε.

ΠΑΟΚ: Ζητείται πρόεδρος

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Νταμίρ Μουλαομέροβιτς. Αν και δεν ήταν ο περυσινός, μόνο και μόνο οι ασίστ (5,9) αρκούν για να αποδείξουν ότι ο Κροάτης ξέρει τη δύσκολη τέχνη του πλέι μέικερ. Εκτελεστικά ήταν και πάλι από τα πρώτα βιολιά.

Έκανε τη διαφορά: Ο Γιάννης Γκαγκαλούδης. Όταν ο "Μούλα" πήγε στα πιτς, ο Γκαγκαλούδης παραλίγο να χάσει και τα λιγοστά κιλά που έχει. Ακόμη μία ένδειξη, ότι μερικοί τρελοί τα έχουν τετρακόσια και λένε την αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Ο Γιάννης Γκαγκαλούδης κέρδισε και τον κόσμο του ΠΑΟΚ.

Στα χαμηλά: Ο Κώστας Βασιλειάδης. Αναμένοντας τον επόμενο ηγέτη της Εθνικής ομάδας, το όνομα του Βασιλειάδη "έπαιξε" και αυτό στις λίστες με του υποψήφιους. Αν και στο μυαλό του βρίσκονται τα καλοκαιρινά καμπ του ΝΒΑ, στα μάτια μας βρίσκεται μια χαμηλότερη πτήση από την περυσινή.

Στον πάγκο: Αφού δεν πήγε να αναλάβει και πρόεδρος, πάλι καλά. Ο Μπάνε Πρέλεβιτς φλερτάρει με τον κίνδυνο να χριστεί αθώο θύμα της διοικητικής αστάθειας του ΠΑΟΚ, αλλά προς το παρόν ο κόσμος βλέπει ακόμη στο πρόσωπό του, τη "σημαία" της ομάδας.

Η ώρα του απολογισμού: Με βάση το μπάτζετ και το βάθος του πάγκου, ο ΠΑΟΚ απέδωσε καλά αποτελέσματα και κινήθηκε σε υψηλά στάνταρ. Η ενίσχυση είναι απαραίτητη, αλλά ας βρεθεί πρώτα πρόεδρος και όλα τα υπόλοιπα φτιάχνονται.

Μακεδονικός: Το σεντούκι άδειασε

Να 'χαμε χίλια μάτια: Τον Πιτ Μάικλ. Έβγαλε τα λεφτά του (αυτός τα πήρε;) με το σκοράρισμα, τα ριμπάουντ και τις καλές εμφανίσεις που πραγματοποίησε. Τώρα, αν η ομάδα δεν πήγε και τόσο καλά, αυτό είναι άλλου Μεσάϊκου Ευαγγέλιο.

Έκανε τη διαφορά: Προσπάθησε, αλλά δεν την έκανε και ιδιαίτερα ο Ντράγκαν Λουκόφκσι. Μία την έκανε προς το καλό και μία προς το κακό. Όπως και να το κάνουμε, είχε διαφορές στην απόδοσή του.

Στα χαμηλά: Ο Μανόλης Παπαμακάριος. Η πάντα φιλότιμη προσπάθειά του, απέδωσε μια (απλά) καλή χρονιά. Το σημαντικό είναι ένας παίκτης με δυνατότητες να γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερος και όχι να μένει στάσιμος ή να παρουσιάζεται χειρότερος. Στο Λιμάνι, αναμένεται (από τους ερυθρεόλευκους) να σηκώσει νέα άγκυρα στην καριέρα του.

Στον πάγκο: Είδε και απόειδε, πήρε το καπελάκι του και έφυγε. Πήγε στην Κοζάνη με όνειρα και φιλοδοξίες και έφυγε με ένα πλήγμα στο βιογραφικό του. Στην ουσία δε φταίει πολύ ο ίδιος ο Αργύρης Πεδουλάκης, αφού άλλα του έταξαν και βρήκε (στο τέλος). Ο Μακεδονικός πάντως θα μπορούσε να παίξει και πιο κοντρολαρισμένο μπάσκετ.

Η ώρα του απολογισμού: Με τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας και του Κώστα Μεσάικου, το μέλλον της ομάδας που αρεσκόταν κάνει τσάρκα στα καλοκαιρινά μεταγραφικά παζάρια, διαγράφεται αβέβαιο. Πιθανώς, να μην ήταν και ποτέ βέβαιο, αλλά απλά φιλόδοξο.

Ολυμπιακός: Κάθε πέρσι και... τα ίδια

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε κάποιον να ξεχωρίζει από την ομάδα του Ολυμπιακού. Σταθερή αξία δεν αποτέλεσε κανείς και γι΄αυτό και όλοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) κούνησαν μαντήλι στο λιμάνι το Πειραιά και έφυγαν για άλλες πολιτείες. Ειδικά, όσοι αναχώρησαν για τις Ηνωμένες...

Έκανε τη διαφορά: Και ανανέωσε τη συμβόλαιό του. Ο Λάζαρος Αγαδάκος πάλεψε με νύχια και με δόντια για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Γιόνας Καζλάουσκας και στο τέλος τα κατάφερε. Έμαθε μάλιστα, να είναι και προσεκτικότερος στις δηλώσεις του και τώρα κάνει λόγο, μόνο για "δουλειά". Δίκαια, θα αγωνίζεται και του χρόνου στο ΣΕΦ.

Στα χαμηλά: Ο Ολυμπιακός. Μια ακόμη χρονιά πήγε χαμένη. Η στέρηση από τους τίτλους είναι το μικρότερο κακό για μια ομάδα, που είχε δύο κάκιστα ελλάτωματα. Την απουσία πάθους και συγχρόνως φαντασίας στο παιχνίδι της.

Στον πάγκο: Το χειμώνα ήταν ο Γιόνας Καζλάουσκας, το καλοκαίρι θα είναι ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και με τα πρωτοβρόχια θα επιστρέψει στον πάγκο του (όχι, δεν είναι κατεργάρης) και πάλι ο Λιθουανός. Η νέα χρονιά έχει μια διαφορά. Τα ελαφρυντικά εξαντλήθηκαν όλα την προηγούμενη.

Η ώρα του απολογισμού: Είναι μια ώρα δύσκολη του απολογισμού η ώρα, γι' αυτό και στον Πειραιά τον έκαναν γρήγορα και έθεσαν νωρίς επί ταπήτος τα σχέδια για τη νέα σεζόν. Όλοι φωνάζουν για την ανάγκη του ελληνικού μπάσκετ, για ένα δυνατό Ολυμπιακό, αλλά το ερώτημα είναι: Ακούει κάνεις στο "στοιχειωμένο" ΣΕΦ; Ίδωμεν...

Απόλλων Πατρών: Στο τσακ!

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Νίκο Μπάρλο. Ο Λιαδέλης σκόραρε, ο Χαρίσης έδωσε τα αναμενόμενα, αλλά ο Μπάρλος έκανε το μεγάλο άλμα και έφτασε μέχρι τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό.

Έκανε τη διαφορά: Ο Χρήστος Χαρίσης. Όταν απουσίαζε λόγω τραυματισμού, η οργάνωση του παιχνιδιού των Πατρινών "φάλτσαρε" και είχε αρκετές ελλείψεις. Θα μείνει και του χρόνου, οπότε καλά θα κάνει ο Ρούσο να τον εκμεταλλευτεί στο έπακρον.

Στα χαμηλά: Η κουστωδία Αμερικανών που πέρασε από την Πάτρα και δεν κατάφερε να κάνει τη διαφορά που ήθελε ο Απόλλωνας για να φτάσει το μεγάλο του στόχο την είσοδο στα πλέι οφ.

Στον πάγκο: Σέρβικη νοοτροπία και πειθαρχία στην ομάδα του Απόλλωνα, από τα χεράκια του Ντάρκο Ρούσο. Ο Νίκος Καραπάνος εκτιμά τις ικανότητες του Σέρβου και απέφυγε να προβεί σε πειραματισμούς και στο τιμόνι της ομάδας θα είναι και πάλι ο "καραφλός".

Η ώρα του απολογισμού: Στο "τσακ" δεν πέρασε στα πλέι οφ, απέφυγε νωρίς τα "ντράβαλα" με την Α2, οπότε ο "ισολογισμός" δείχνει πλεόνασμα, το οποίο μπορεί να επενδυθεί τη νέα σεζόν.

Ηρακλής: Λίαν καλώς

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Σάββα Ηλιάδη. Με 324 πόντους ήταν ο πρώτος σκόρερ του Ηρακλή και έθεσε τις βάσεις για ένα καλύτερο (προσωπικό) μέλλον.

Έκανε τη διαφορά: Ο Τζάστιν Χάμιλτον. Το πρώτο βήμα εκρηκτικό και το τελείωμα στις φάσεις δυνατό. Απέδωσε παραπάνω από τα αναμενόμενα και ήταν ο Αμερικανός που χρειαζόταν ο Ηρακλής για να βοηθήσει την ελληνική του ομάδα.

Στα χαμηλά: Ο Χρήστος Ταπούτος άλλα μας "υποσχέθηκε" και άλλα μας παρουσιάζει. Η χρονιά του δεν είχε καμία σχέση με την περυσινή, αλλά η ηλικία του και τα προσόντα του, του δίνουν πίστωση χρόνου.

Στον πάγκο: Ο Λευτέρης Κακιούσης που έβαλε τους Έλληνες να παίζουν άμυνα, να αποδίδουν οργανωμένο μπάσκετ και πάνω απ' όλα να δίνουν και την ψυχή τους την ώρα που είναι στο παρκέ.

Η ώρα του απολογισμού: Κάπου στη μέση βρίσκεται το ισοζύγιο. Πιο χαμηλά δεν έπρεπε να τερματίσει, ενώ για τα ψηλότερα πατώματα χρειαζόταν το κάτι παραπάνω απ' όλους. Θετική (εν μέρει) η χρονιά για τον Γηραιό.

Πανελλήνιος: Ακύρωσε το εισιτήριο

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Μίροσλαβ Μπέριτς. Η εμπειρία του, οι ικανότητές του, η όρεξη που εμφάνιζε μέσα στο παρκέ έκαναν πολλούς να αναρωτηθούν, πώς στο καλό κατάφεραν στον Πανελλήνιο και τον έφεραν στην Κυψέλη. Γιατί, τι έχει η Κυψέλη; Απλά έχει λίγο δύσκολο πάρκινγκ.

Έκανε τη διαφορά: Ο αειθαλής Γκάρι Τρεντ που παρέδωσε μαθήματα μπάσκετ παρά τα χρονάκια του και ξεδίπλωσε τις χάρες που τον έκαναν σεβαστό όνομα στο ΝΒΑ. Ακόμη μία μεταγραφή του Πανελληνίου, που έβγαλε τα λεφτά της.

Στα χαμηλά: Ο Ράιαν Ρόμπερτσον έδειξε πολλά, αλλά έκανε λίγα. Θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην ομάδα, αλλά μέχρι να απέδιδε τα αναμενόμενα, δε θα είχε παραμείνει ο Πανελλήνιος στην Α1.

Στον πάγκο: Ο Μάνος Μανουσέλης έδωσε τη σκυτάλη στον Κώστα Πετρόπουλο και ο "Νουρέγιεφ" χόρεψε σε τεντωμένο σκοινί. Βρήκε όμως τις ισορροπίες που έπρεπε και η Α1 έχει ακόμη θέση για τους Ολυμπιονίκες που ήδη ξεκίνησαν τα μεταγραφικά "μπαμ".

Η ώρα του απολογισμού: Είναι δυνατόν να μην είναι θετικός, όταν στα μισά της σεζόν όλοι είχαν κλείσει στον Πανελλήνιο εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Α2 και στο τέλος το έκαναν "κορνίζα";

Ολύμπια Λάρισας: Από το "παράθυρο" στη μονιμοποίηση

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Τάιρον Γκραντ, να φορτώνει με πόντους τα αντίπαλα καλάθια. Με τόσες καλές εμφανίσεις, το όνομά του δικαιολογημένα κόβει βόλτες στα γραφεία άλλων (μεγαλύτερων) ομάδων, αφού η σωτήρια της Ολύμπιας Λάρισας ήταν Grant.

Έκανε τη διαφορά: Ο κόσμος της Ολύμπιας Λάρισας που πήγαινε στο γήπεδο και δημιουργούσε πολύ καλή ατμόσφαιρα, ισχυροποιώντας την άποψη ότι οι ομάδες από την περιφέρεια είναι απαραίτητες στην Α1.

Στα χαμηλά: Πέταξαν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, όταν πέρασαν από τον κάμπο και είδαν ότι οι "πορτοκαλί" δεν αστειεύονται. Δύο νίκες επί των "αιωνίων", για να μη νομίζει κανείς ότι η Ολύμπια κάνει διακρίσεις.

Στον πάγκο: Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να σώσει τη φιλόδοξη Ολύμπια και τα κατάφερε, κερδίζοντας (για μια ακόμη φορά) το σεβασμό όλων των συναδέλφων του.

Η ώρα του απολογισμού: Η ώρα του σχεδιασμού καλύτερα, αφού στη Λάρισα σκέφτονται ήδη την επόμενη μέρα και τη βελτίωση της ομάδας. Ο Γυμναστικός άλλωστε είναι και πάλι στην Α1 και η πόλη κίνεται σε ρυθμούς τυμπάνων (πολέμου).

ΜΕΝΤ: Ωραία σαν εμπερία

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τον Σάββα Καμπερίδη που πραγματοποίησε μια αξιόλογη χρονιά και κατάφερε να μείνει στην Α1, εστώ και αν η ΜΕΝΤ πήρε το ασανσέρ για τον κάτω όροφο. Άξιος και ως παίκτης, αλλά και ως γαμπρός (παντρεύτηκε πρόσφατα).

Έκανε τη διαφορά: Ο Σπύρος Κέκελης που μοίρασε την εμπειρία του στους νεοφώτιστους και έτρεχε (και ας μην έφτασε) για δύο. Στις μπασκετικές συζητήσεις έχει μία θέση στην κατηγορία με τις ευχάριστες εκπλήξεις του πρωταθλήματος.

Στα χαμηλά: Η ΜΕΝΤ που δεν έκανε το κάτι παραπάνω, αν και είχε κάποιες εκλάμψεις. Το παράδειγμά της απέδειξε, ότι καλή η θέληση, αλλά στα σαλόνια της Α1 τα χρήματα είναι διαβατήριο.

Στον πάγκο: Ο Παρασκευάς Μουρατίδης έφυγε από την Ολύμπια, ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά χαϊρι δεν είδε, και είδε την ΜΕΝΤ να πέφτει παρά την προσπάθειά της.

Η ώρα του απολογισμού: Όνειρο ήταν και πάει. Επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα της Α2, με τη ΜΕΝΤ να έχει την υποχρέωση να κάνει το πάθημα μάθημα και τις εμπειρίες από την Α1 οδηγό.

Ιωνικός Ν.Φ Αμαλιάδας: Πόσοι είμαστε σήμερα;

Να 'χαμε χίλια μάτια: Να βλέπαμε τους 22 συνολικά παίκτες που πρόλαβαν και πέρασαν τη φετινή χρονιά από την Αμαλιάδα και τον Ιωνικό. Ωστόσο, στο τέλος έμειναν 8!

Έκανε τη διαφορά: Ο Πρόδρομος Νικολαϊδης που στο ναυάγιο του Ιωνικού προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα και με τα σουτ του, να σώσει την κατάσταση (την ομάδα ήταν λίγο δύσκολο).

Στα χαμηλά: Η διοίκηση (ποια;) του Ιωνικού που κατάφερε να αφήσει την ομάδα μεταξύ συγγενών και φίλων και έφερε στα όριά τους παίκτες, που αν μη τι άλλο περιμένουν να ζήσουν από αυτό το άθλημα.

Στον πάγκο: Ο τελευταίος των Μοϊκανών, ο Ρομπέν των δασών, Γιώργος Ζευγώλης που έκανε εκκλήσεις στις συνεντεύξεις Τύπου, αλλά στου κουφού την πόρτα... σπάστη καλύτερα.

Η ώρα του απολογισμού: Πήραν φωτιά τα κομπιουτεράκια από τα χρέη και άναψαν οι γραφομηχανές από τις προσφυγές και τις δικογραφίες. Οι ωραίοι λένε έχουν χρέη, αλλά στον Ιωνικό μόνο ωραίοι και σωστοί δεν ήταν.

Honda X-ADV Παρουσίαση

2021-09-22T09:18:00.002+03:00

Στην παρουσίαση του Honda X-ADV πέρυσι είχα σχηματίσει τη γνώμη (εγώ αλλά και αρκετοί άλλοι) ότι το αυτό το όχημα θα ήταν άλλο ένα στη λίστα περίεργων μοντέλων που έχει φτιάξει η Honda που ελάχιστοι άνθρωποι θα καταλάβουν ή θα αγοράσουν. Ένα scooter με αισθητική off-road? Μια adventure μοτοσυκλέτα με τα πόδια μπροστά και μικρές ρόδες? Σίγουρα ήταν άλλη μια τρελή δημιουργία της Honda που δεν καταλάβαινε κανείς και που θα ακολουθούσε την πορεία του Honda DN-01 και του Vultus κάνοντας μικρές πωλήσεις που θα το οδηγούσαν στη σιωπηρή παύση από την παραγωγή και στη λήθη.

Τα πράγματα δεν πήγαν έτσι όμως. Αντιθέτως, ο συνδυασμός του επιθετικού look με τις επιδόσεις και την πρακτικότητα ενός μεγάλου scooter άγγιζε κάποια χορδή στον εσωτερικό κόσμο πολλών αναβατών. Ήταν το πρώτο Sport Utility όχημα στον κόσμο της μοτοσυκλέτας – όμορφο, στιβαρό, πολυχρηστικό και γοητευτικό. Κατάφερε να γίνει το έβδομο σε πωλήσεις μοντέλο στην Ευρώπη το 2017, σίγουρα προς μεγάλη ευχαρίστηση του ιταλικού R&D της Honda Europe, που σκέφτηκε το concept και έπεισε τους Ιάπωνες να το βάλουν στην παραγωγή.

Honda X-ADV – οn board

Αυτή η επιτυχία εξακολουθεί να μοιάζει λίγο περίεργη, όμως μπορώ να την κατανοήσω καθώς κινούμαι σε έναν στριφτερό δρόμο με το ήπια αναβαθμισμένο Honda X-ADV του 2018 στη Νότιο Ισπανία. Μόλις έχω βγει από μια σύντομη off-road διαδρομή, όπου ο ελαστικός δικύλινδρος εν σειρά κινητήρα των 745cc και οι αναρτήσεις με τις μεγάλες διαδρομές το έκαναν εύκολα ελέγξιμο όταν στεκόμουν όρθιος στα μαρσπιέ, παρά το βάρος του, της σκουτεράδικη γεωμετρία και τον λίγο εκκεντρικό συνδυασμό εξαρτημάτων.

Τώρα έχω ξαναβγεί στην άσφαλτο και κάθομαι στη σέλα, με την τσάντα μου βολεμένη κάτω από τη σέλα, τα πόδια μου στην ποδιά και το φέρινγκ του Honda X-ADV, η ρυθμιζόμενη ζελατίνα και οι χούφτες κατάφερναν να με κρατούν αρκετά άνετο σε εκείνη την κρύα ημέρα. Με επιλεγμένο το χάρτη Sport στη μετάδοση DCT, ο ροπάτος κινητήρας των 54hp κάνει το Honda τόσο γρήγορο όσο και εύκολο στην οδήγηση, ενώ η οδηγική του συμπεριφορά είναι αρκετά καλή ώστε το Honda X-ADV να είναι διασκεδαστικό.

Η σπουδαιότερη αλλαγή είναι το μεγαλύτερο στροφάρισμα

Με δεδομένη την πολύ καλή υποδοχή του Honda X-ADV δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Honda έκανε πολύ λίγα πράγματα για να το αναβαθμίσει για το 2018. Ετσι κι αλλιώς οι αλλαγές είναι αθέατες και είναι κυρίως ηλεκτρονικές. Η σπουδαιότερη αλλαγή είναι η αύξηση του ορίου περιστροφής στις 7.500rpm (αν και εξακολουθεί να είναι χαμηλό για μοτοσυκλέτα, είναι ένα πολύ πιο μοτοσυκλετιστικό νούμερο).

Αυτό δεν επηρεάζει τον χαρακτήρα του κινητήρα, (ίδιος κινητήρας με τα άλλα Honda NC 750 και το Honda Integra και με τις υποτετράγωνες διαστάσεις διάμετρος x διαδρομή 77x80mm) που είναι σχεδιασμένος κυρίως για οικονομία στην κατανάλωση και για καλές επιδόσεις στις χαμηλές στροφές, αποδίδοντας την μέγιστη ισχύ του στις 6.250rpm και την μέγιστη ροπή στα 68Nm στις μόλις 4.750rpm.

To Honda X-ADV βγαίνει μόνο σε έκδοση με Dual Clutch Transmission, σε αντίθεση με το Honda Africa Twin και τα NC 750 που έχουν και έκδοση με συμβατικό εξατάχυτο κιβώτιο. Όπως και το Honda Africa Twin για οδήγηση off road έχει κουμπί “G” στο ταμπλό που όταν το πατήσεις σου δίνει πιο άμεση απόκριση στη μετάδοση του πίσω τροχού για προσφέρει καλύτερο έλεγχο. Το Honda X-ADV έχει και traction control που μπορεί να ρυθμιστεί σε δύο θέσεις ή να απενεργοποιηθεί με το πάτημα ενός κουμπιού.

Όπως και πριν πλούσια εξοπλισμένο

Δεν υπάρχουν αλλαγές στο στήσιμο, καθώς το μακρύ σωληνωτό πλαίσιο έχει μείνει ίδιο (ίδιο και με του Integra) και το ίδιο ισχύει και για τον περίεργο συνδυασμό των περιφερειακών. Γιατί περίεργος; Ενώ οι διαδρομές των αναρτήσεων είναι ίδιες με του Honda NC 750X (153,5mm εμπρός και 150mm πίσω), οι ακτινωτοί τροχοί με τα trail ελαστικά έχουν διάμετρο 17in εμπρός και 15in πίσω. Και ενώ στο Honda Integra έχει τοποθετηθεί μονός δίσκος εμπρός με διέμβολη δαγκάνα, το Honda X-ADV έχει δύο δίσκους και ακτινικές τετραέμβολες δαγκάνες.

Πέρα από αυτά έχει κι άλλα υψηλών προδιαγραφών χαρακτηριστικά, όπως keyless σύστημα, φώτα LED, χούφτες (από το Africa Twin) κεντρικό σταντ και ζελατίνα που είναι ρυθμιζόμενη χειροκίνητα σε πέντε θέσεις με διαφορά 136mm.

Η σέλα ανοίγει και αποκαλύπτει φωτιζόμενο χώρο για ένα full face κράνος και θύρα USB.

Το ύψος της σέλας στα 820mm είναι 30mm ψηλότερα από του Honda Integra. Σ’ αυτό το ύψος και με το δεδομένο το μεγάλο πλάτος της και την μεγάλη ποδιά τα χαμηλότερα αναστήματα δυσκολεύονται να πατήσουν κάτω με ασφάλεια. Αυτό όμως το ξεχνάς όταν αρχίσεις να κινείσαι χάρη στην ευκολία που προσφέρει στην οδήγηση, τον πολύ ροπάτο κινητήρα και το κιβώτιο διπλού συμπλέκτη που δίνουν στον αναβάτη την ευκολία του scooter και επιδόσεις που φέρνουν αρκετά σε μοτοσυκλέτα.

Παρά το ότι ζυγίζει 238kg με καύσιμα (όσο και το Honda Integra), το Honda X-ADV επιταχύνει αρκετά ζωηρά, ειδικά αν έχει επιλέξει το αυτόματο mode χρησιμοποιείς το πιο σπορτίβικο σετάρισμα του Sport χάρτη, αντί για τους άλλους δύο ή τον ακόμη ηπιότερο χάρτη Drive, που κάνεις τις αλλαγές των σχέσεων νωρίτερα. Το DCT δουλεύει πολύ καλά και προσφέρει τη δυνατότητα να αλλάζεις χειροκίνητα τις σχέσεις με τον δείκτη και τον αντίχειρα στον αριστερό διακόπτη.

To Honda X-ADV σίγουρα δίνει την αίσθηση ότι είναι τουλάχιστον το ίδιο γρήγορο με το Honda Integra, το Honda NC 750 ή και τα περισσότερα μεγάλα scooter και ταξιδεύει πολύ ομαλά και αποτελεσματικά, καταναλώνοντας βενζίνη με ρυθμό 4lt/100km ενώ ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα να επιταχύνει προς την τελική ταχύτητα των 170km/h.

Υπάρχει αρκετά καλή προστασία για το στήθος, τα χέρια και τα πόδια και ταυτόχρονα το Honda X-ADV είναι αρκετά άνετο, παρά το γεγονός ότι η σκουτεράδικη θέση οδήγησης με τα πόδια προς τα εμπρός μεταθέτει το βάρος του αναβάτη στον μέση του (και τη σέλα) πράγμα που δεν είναι ιδανικό για μεγάλο ταξίδι.

Το περίεργο στήσιμο του Honda X-ADV λειτουργεί πάρα πολύ καλά. Η αρκετά συντηρητική γεωμετρία και το μακρύ μεταξόνιο βοηθούν στο να διατηρείται η σταθερότητα με τον τροχό των 17in εμπρός να δίνει ουδέτερη αίσθηση στο στρίψιμο παρά το μακρύ μεταξόνιο και η ανάρτηση έχει επαρκώς καλά ποιοτικά χαρακτηριστικά για να προσφέρει καλό έλεγχο, παρά τις σχετικά μεγάλες διαδρομές. Το φρένο με τους δύο δίσκους και τις ακτινικές δαγκάνες είναι δυνατό και βοηθιέται με εύκολο τρόπο από τον πίσω δίσκο που ενεργοποιείται από την αριστερή μανέτα όπως και στα scooter.

Δοκιμή και στο χώμα

H διαδρομή που ακολουθήσαμε στην παρουσίαση περιλάμβανε μια σύντομη παράκαμψη σε χωματόδρομο, όπου το Honda X-ADV επιβεβαίωσε ότι μπορεί να αντεπεξέλθει σε ήπια adventure οδήγηση, εφόσον σηκωθείς όρθιος στα μαρσπιέ που είναι αξεσουάρ που φτιάχνονται από τη Rizoma και πωλούνται από τους εμπόρους Honda. Με τα μαρσπιέ αυτά μπορείς να κατεβάσεις το κέντρο βάρους πιο χαμηλά και πίσω σε σχέση με το να πατάς όρθιος στη ποδιά, μια θέση αρκετά ακατάλληλη για οδήγηση επειδή σε φέρνει πολύ ψηλά και πολύ μπροστά όταν στέκεσαι.

Η ανάρτηση είχε αρκετά μεγάλη διαδρομή για να απορροφήσει μερικές ανωμαλίες στο χώμα, παρόλα αυτά θα ήθελα μια αλουμινένια ποδιά ή κάτι πιο στιβαρό για να μην φοβάμαι να μην κάνω ζημιά στα όμορφα και ακριβά πλαστικά. Και βέβαια τα trail ελαστικά που έχουν ως κύρια αποστολή τους την κίνηση στο δρόμο αποτελούν αρκετά συχνά ανασταλτικό παράγοντα σε πιο λασπώδες έδαφος, δεν μπορώ να φανταστώ και πολλούς ιδιοκτήτες Honda X-ADV να βάζουν εντουράδικα λάστιχα και να πάνε να ψάξουν πιο απαιτητικές διαδρομές στο χώμα.

Αντί για αυτό επιστρέψαμε από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο στο πολυτελές μας ξενοδοχείο όπου το Honda X-ADV είχε την ευκαιρία να παίξει το ίσως το πιο πολύτιμο χαρτί του, τουλάχιστον όσον αφορά τους υποψήφιους αγοραστές του – αξιοποιώντας το γοητευτικό-αλλά-και-σκληρό look του για να ταιριάξει δίπλα στα τετρακίνητα SUV στο πάρκινγκ.

Μια καινούργια και επιτυχημένη ιδέα

Επειδή οι περισσότεροι ιδιοκτήτες Honda X-ADV, όπως και οι περισσότεροι αναβάτες adventure μοτοσυκλετών, δεν πρόκειται να οδηγήσουν στο χώμα, η επιτυχία του ως ένα σημείο μπορεί να θεωρηθεί ως ο θρίαμβος της εμφάνισης έναντι της ουσίας. Άλλωστε το Honda Integra προσφέρει τις ίδιες επιδόσεις στην ευθεία, στην οικονομία και το βάρος, έχει παρόμοια συμπεριφορά στο δρόμο και άνεση (παρά τις μικρότερες διαδρομές στις αναρτήσεις και τα διαφορετικά φρένα), λίγο μεγαλύτερο ρεζερβουάρ (αλλά και λίγο μικρότερο χώρο κάτω από τη σέλα) και αρκετά χαμηλότερη τιμή.

Έλα όμως που το Honda Integra μοιάζει με άλλο ένα μεγάλο scooter, ενώ το Honda X-ADV είναι πιο funky, μοναδικό και πιο αθλητικό. Ας είναι πιο ακριβό! Πυροδοτεί τη φαντασία πριν ακόμη το καβαλήσεις, σε κάνει να χαμογελάς ενώ το οδηγείς και επιβεβαιώνει το ότι οι product planners της Honda τα κατάφεραν πολύ καλά σ’ αυτή την καινούργια ιδέα τους.

Ντούσαν Μπάγεβιτς: Ο πρίγκιπας που αμφισβητήθηκε

2021-09-21T11:57:00.000+03:00

"Ένας καταραμένος πρίγκιπας", θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της βιογραφίας του. Αυτοβιογραφία δεν θα εξέδιδε, καθώς δεν του αρέσει, όπως έχει τονίσει στις (λίγες) συνεντεύξεις του, να μιλάει για τον εαυτό του. Τι παραπάνω να πει άλλωστε, όταν η καριέρα του, οι τίτλοι του, η συμπεριφορά του και η πολυετής παρουσία του στην Ελλάδα έχουν αναγκάσει τόσους και τόσους, να πουν και να γράψουν πολλάκις, για τον κορυφαίο προπονητή που έχει περάσει από την Ελλάδα.

Είναι χιλιοειπωμένο και χιλιογραμμένο, αλλά ο Γιάννης Ιωαννίδης όταν αποχώρησε από τον Ολυμπιακό, είχε κάνει λόγο για τον, διάσημο πλέον, «ψυχισμό» του που είχε σπάσει. Ομοίως και η κίνηση του Ντούσαν Μπάγεβιτς να παραιτηθεί από την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού, ύστερα από κατάκτηση νταμπλ και την καλύτερη, ευρωπαϊκή (από πλευράς συγκομιδής βαθμών) πορεία των ερυθρολεύκων, το μόνο που μαρτυράει είναι το σπάσιμο του δικού του ψυχισμού.

Ο ίδιος μίλησε για έλλειψη ενότητας σε περίπτωση παραμονής του στον πάγκο των πρωταθλητών, αλλά στην ουσία δεν θα μπορούσε να μείνει σε μια ομάδα, που χρειάζεται γκάλοπ για να αποφασίσει, για το ποιος θα είναι ο προπονητής της την ερχόμενη σεζόν.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού, για ένα μόνο πράγμα δεν χρειάζεται να ανησυχεί. Για το μακροπρόθεσμο μέλλον της ομάδας. Ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί. Αυτή είναι η μοίρα του άλλωστε και για αυτό αποκαλείται «μεγάλη ομάδα».

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, θα συνεχίσει και αυτός να πρωταγωνιστεί, διότι έτσι έχει μάθει να κάνει σε όλη του τη ζωή και την καριέρα του. Πρωταγωνίστησε ως παίκτης και κυρίως ως προπονητής στην ΑΕΚ, πρωταγωνίστησε δύο φορές στον Ολυμπιακό και μία στον ΠΑΟΚ. Άλλοτε σε ρόλο ήρωα και άλλοτε σε ρόλο κακού, αλλά πάντα σε ρόλους που «πουλάνε» και που κάνουν τους άλλους να ασχολούνται μαζί του.

Ο πρίγκιπας που έγινε προδότης

Τον Μάρτιο του 1996, δημοσιεύματα σε πολιτική εφημερίδα κάνουν λόγο για μετακίνηση του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό. Στην ΑΕΚ αδυνατούν να πιστέψουν, ότι ο «πρίγκιπας» θα προδώσει την ομάδα της καρδιάς του, την οποία επί οκτώ χρόνια έχει οδηγήσει τέσσερις φορές στην κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος και έχει καταφέρει να παίζει η Ένωση την καλύτερη μπάλα (με διαφορά) στην Ελλάδα.

Ο κόσμος της ΑΕΚ αρχίζει να ανησυχεί και να ρωτά δεξιά και αριστερά, αν το κακό μαντάτο είναι αληθινό. Οι πρώτες απαντήσεις του Μπάγεβιτς είναι αρνητικές και τα κύματα οργής των κιτρινόμαυρων οπαδών, στρέφονται προς την πλευρά των ΜΜΕ, που διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και δημιουργούν πρόβλημα στην ΑΕΚ.

Και όμως, όλα είναι αλήθεια και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έχει πει το «ναι» στον Σωκράτη Κόκκαλη. Λόγοι πολλοί, που ακούνε σε ένα όνομα: «Μιχάλης Τροχανάς». Η σχέση του Σέρβου με τον τότε πρόεδρο της ΑΕΚ έχει φτάσει στο απροχώρητο και σε συζήτηση με φίλο του, ο Ντούσαν λέει πως «Αν μείνω στην ΑΕΚ ή θα πεθάνω ή θα τον σκοτώσω. Να πεθάνω, γιατί; Είμαι 49 ετών. Να τον σκοτώσω, γιατί; Υπάρχει λόγος να πάω φυλακή;». Οι φίλαθλοι της ΑΕΚ, δεν ξέχασαν ποτέ την «προδοσία», όπως την αποκαλούν και στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Σέρβος περνούσε τα χίλια-μύρια σε κάθε αγώνα με αντίπαλο την παλιά του ομάδα.

Η λέξη προδότης και βάτραχος τον συνόδευε για πάντα, σε κιτρινόμαυρες συζητήσεις, ενώ ακόμη και όταν επέστρεψε στην ΑΕΚ, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο, παρά μόνο το μίσος δυναμικής μερίδας οπαδών της Ένωσης, προς το πρόσωπο του Ντούσκο. Ίσως τα λόγια του κυρ-Σταύρου, υπαλλήλου του γηπέδου της ΑΕΚ, κατά την πρώτη επιστροφή του Μπάγεβιτς στη Νέα Φιλαδέλφεια, ως αντίπαλος, αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματα του κόσμου της ΑΕΚ, εκείνη (και όχι μόνο) την εποχή: «Ήταν το χειρότερο βράδυ της ζωής μου. Τον έβλεπα, ήθελα να τον αρπάξω, να τον αγκαλιάσω, να τον φιλήσω. Όμως, ήξερα ότι ήταν αντίπαλος πια και με αυτό με τρέλαινε». Μια (μεγάλη) αγάπη, που έγινε (ακόμη μεγαλύτερο) μίσος.

Ο πρίγκιπας που έκανε τα "πέτρινα χρόνια" χρυσά

Είναι περιττό να γραφτούν και πάλι οι επιτυχίες του Ολυμπιακού, μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, το 1996. Ο Ολυμπιακός, άφησε πίσω του τα «πέτρινα» χρόνια και με το καλημέρα ήρθε το πρώτο πρωτάθλημα. Ακολούθησαν ακόμη δύο, για να φτάσουμε στο σημείο οι επόμενοι προπονητές του Ολυμπιακού, να ακούν συνέχεια γύρω τους, ότι παίζουν με την ομάδα του Μπάγεβιτς, με το σύστημα του Σέρβου και να συγκρίνονται όλες οι χρονιές, με την κορυφαία (σε απόδοση και επιτυχίες) σεζόν του 1998-99.

Κοντά του ο Τζόρτζεβιτς καθιερώθηκε ως το βαρόμετρο του Ολυμπιακού, ο Γεωργάτος έπαιξε καταπληκτικό ποδόσφαιρο, ο Μαυρογενίδης έγινε το δεξί μπακ που κατασκόπευε το μισό καμπιονάτο, ο Καραταϊδης ανακάλυψε τις ικανότητές του στη θέση του λίμπερο, ο Γκόγκιτς από γερασμένο παλτό έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους επιθετικούς που πέρασαν ποτέ από το Ρέντη και ο Ολυμπιακός έφτασε με αμυντικά χαφ τους Πασσαλή και Πουρσανίδη τέσσερα λεπτά μακριά από τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν ήταν αρκετό για να τον κρατήσει στο λιμάνι και να του δώσει τις περαιτέρω εγγυήσεις που ήθελε (και τότε), για να συνεχίσει το έργο του. Ίσως όμως, όλα τα παραπάνω να ήταν οι λόγοι που ο Σωκρτάτης Κόκκαλης τον έφερε και πάλι στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2004, με τριετές πλάνο, με το γήπεδο Καραϊσκάκη έτοιμο και ολοκαίνουργιο να τον υποδεχτεί και με τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Ρέντη να παίζουν το ρόλο του βασιλείου του πρίγκιπα.

Πρίγκιπας και στον Βορρά

Ο Πέτρος Κόκκαλης το Νοέμβριο του 1999 ζήτησε τηλεφωνικά την παραίτηση του Ντούσκο, ύστερα από απόφαση του Σωκράτη Κόκκαλη. Ήταν η στιγμή, που ο πρώτος κύκλος του Μπάγεβιτς στο λιμάνι έκλεινε και όλοι αναρωτιόνταν τι θα κάνει ο Σέρβος, με την πόρτα της ΑΕΚ κλειστή (αλλά όχι για πάντα) και τον Παναθηναϊκό να αποτελεί επιλογή που θα προκαλούσε μεγάλο πλήγμα στην υστεροφημία του και θα έδινε ακόμη περισσότερα δικαιώματα στους επικριτές του, να τον κατηγορούν για στυγνό μισθοφόρο.

Ο ΠΑΟΚ αποτέλεσε την επιλογή του Ντούσαν Μπάγεβιτς, που αν και ήξερε το βαθμό δυσκολίας του εγχειρήματος, δε δίστασε να ρισκάρει και να βγει για μια ακόμη φορά κερδισμένος, με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, με το θριαμβευτικό 4-2 επί του Ολυμπιακού μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια να αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όσους τον αμφισβητούσαν.

Σχέσεις στοργής - σχέσεις οργής

Οι κόντρες με τους λάτιν, ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενες, με τον Μπάγεβιτς να έχει τους δικούς του νόμους πειθαρχίας, τόσο εντός, όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτούς, προκαλεί διαφωνίες με τον εκάστοτε παίκτη και ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, που κανείς δεν ξέρει πότε θα κλείσουν.

Η δήλωση του το 1996 «Το ποδόσφαιρο δεν είναι τσίρκο, για να κάνει ο καθένας την τρέλα του και τον αυτοσχεδιασμό του», αποδεικνύει του λόγου το αληθές, ότι ο Σέρβος δεν προτίθεται να παρεκλίνει από το «μοντέλο Μπάγεβιτς», με το οποίο έχει γνωρίσει όλες τις επιτυχίες της καριέρας του, για καμία μονάδα. Οι ομάδες του Μπάγεβιτς ήταν πάντα ομάδες συνόλου, δεν είχαν ηγέτη.

Στην άλλη όψη του… συστήματος, οι καθυστερημένες αλλαγές, οι εμμονές με ορισμένους παίκτες και ο υπέρμετρος εγωισμός του, που θολώνει την συνήθως ψύχραιμη λογική του, ήταν οι συνηθέστεροι λόγοι για να δημιουργούνται μουρμούρες στα αποδυτήρια και φωνές στις κερκίδες.

Οι σχέσεις του με τους παίκτες που έχει αναλάβει στη διάρκεια της καριέρας του, έχουν περάσει από σαράντα κύματα. Ποιος ξεχνάει το «εσύ για μένα τελείωσες» στον Γρηγόρη Γεωργάτο και την παράδοξη (σε σχέση με την παραπάνω φράση), εξέλιξη της σχέσης τους;

Με τον Στέλιο Μανώλα υπήρξαν μεγάλες κόντρες μεταξύ τους, αλλά η επαγγελματική τους συνεργασία κύλησε σχετικά ομαλά. Για τη σχέση του με τον Ίλια Ίβιτς τα λόγια είναι περιττά, με τις παρεμβολές του «πρίγκιπα» για την Ελένη Πετρουλάκη, σε μια κατά τα άλλα υγιή συνεργασία εντός γηπέδου.

Ο λαός απαιτεί...

Ο σοβαρός και απόμακρος χαρκατήρας του αποτέλεσε το λόγο, που δεν δενόταν με τον κόσμο της εκάστοτε ομάδας του. Μοναδική εξαίρεση, οι φίλαθλοι της ΑΕΚ, που τον λάτρεψαν και τον μίσησαν όσο κανείς άλλος. Στον ΠΑΟΚ, αναγνώρισαν την προσφορά του, αλλά ποτέ δε θα πει κανείς ότι τους έμεινε αξέχαστος και θα τον αγαπούν για πάντα.

Στον Ολυμπιακό, η κατάσταση είναι περισσότερο περίπλοκη. Από τη μία βλέπουν στο πρόσωπο του τον άνθρωπο που έβγαλε την ομάδα από τα πέτρινα χρόνια και έθεσε τις βάσεις της απόλυτης κυριαρχίας του στο ελληνικό ποδόσφαιρο για εννέα ολόκληρα χρόνια (με διακοπή ενός έτους). Όντας προπονητής του ΠΑΟΚ, άκουσε σε αγώνα με τον Ολυμπιακό τους ερυθρόλευκους φιλάθλους να φωνάζουν το όνομά του και να του περνούν το μήνυμα ότι η πόρτα του Ολυμπιακού ήταν ανοιχτή για την επιστροφή του.

Τώρα, καλείται να πληρώσει τις υψηλές προσδοκίες του Ολυμπιακού για πορεία στην Ευρώπη και το γεγονός ότι ο η ομάδα χρειάζεται κάποιον προπονητή με μεγαλύτερες φιλοδοξίες (;) και ευρωπαϊκά στάνταρ. Από τη μία, ο κόσμος του Ολυμπιακού έχει δίκιο, διότι οποιαδήποτε εμμονή στο παρελθόν αποτελεί ανάχωμα για την εξέλιξη. Από την άλλη κάθε αλλαγή μιας δοκιμασμένης συνταγής, αποτελεί ρίσκο, ειδικά όταν δεν γίνεται με οργανωμένο τρόπο και σχεδιασμό, κάτι που αποδείχθηκε και στα χρόνια που μεσολάβησαν των δύο θητειών του Μπάγεβιτς στον Ολυμπιακό.

Επίλογος...

Στις ήττες συνηθίζει να μη μιλάει με τους ανθρώπους που είναι γύρω του και να βλέπει τον αγώνα σε επανάληψη. Την επόμενη μέρα, όπως λέει και ο ίδιος, είναι πάντα ήρεμος. Αν παρομοιάσουμε την αποπομπή του από τον Ολυμπιακό με ήττα, λογικά ο Ντούσαν Μπάγεβιτς αφού πρώτα προηγηθεί μια επανάληψη στο βίντεο του... μυαλού του, των όσων συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, θα επιστρέψει στην ηρεμία του.

Έφυγε από τον Ολυμπιακό με ένα νταμπλ και με την ομάδα να έχει επιστρέψει και πάλι εκεί που έχει συνηθίσει εδώ και σχεδόν μια δεκαετία: Στην κορυφή. Έφυγε μόνος του, χωρίς να περιμένει να τον πάρουν τηλέφωνο, να του πουν το προφανές. Έφυγε με την ψυχή στα πόδια, αλλά με ψηλά το κεφάλι. Και να σκεφτεί κανείς, ότι αυτό που τον χαρακτηρίζει, όταν τον κοιτάς είναι ένα. Ότι περπατάει με το κεφάλι σκυμμένο...

Η Ερυθρόλευκη Αρμάδα το 2005

2021-09-20T12:51:00.002+03:00

Για άλλους ήταν το πρώτο, για άλλους το όγδοο, αλλά για τον Ολυμπιακό ήταν το 33ο το έτος 2005, μία χρονιά ορόσημο, γιατί η ομάδα ήταν τόσο συμπαγής που πραγματικά φάνταζε ως μία καλοδουλεμένη μηχανή, ενώ οι παίκτες είχαν μεταξύ τους απόλυτη αρμονία που φαινόταν και μέσα στο γήπεδο.

Λοιπόν για τούτη την ομάδα θα κάνουμε ένα εκτενές αφιέρωμα προκειμένου να θυμηθούμε εκείνα τα ονόματα που έβαλαν τις βάσεις για να συνεχιστεί αυτή η ξέφρενη πορεία στο Ελληνικό πρωτάθλημα και παρεμπιπτόντως εκείνη τη χρονιά νίκησε στο Champions League την Ρεάλ Μαδρίτης 2-1 στο στάδιο Καραϊσκάκης, ενώ λίγους μήνες νωρίτερα έχει κερδίσει (για τον ίδιο θεσμό) πάλι μέσα στην έδρα του την Λίβερπουλ με 1-0

Οι 25 παίκτες του Ολυμπιακού έφεραν τον Ολυμπιακό στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, μετά τη "διακοπή" για ένα χρόνο. Όπως είπαν και οι περισσότεροι από αυτούς (κυρίως οι πιο παλιοί), ήταν το πιο γλυκό πρωτάθλημα.

No1... Παντελής Καφές! Τι κι αν στο κέντρο υπήρχαν πολλοί, ο Παντελής Καφές είχε 21 συμμετοχές, εκ των οποίων στις 16 ξεκίνησε βασικός. Στην αρχή πήγε καλύτερα απ' όσο στη συνέχεια, αλλά προς τέλος φύλαγε μια ευχάριστη έκπληξη. Το γκολ εναντίον του Πανιωνίου έλυσε τα πόδια των υπολοίπων και η νίκη που ακολούθησε έστειλε τον Ολυμπιακό στον τελικό του Καυταντζογλείου..

Νο2... Χρήστος Πατσατζόγλου! Η ατυχία τον έχει πάρει "αγκαλιά" και δεν τον αφήνει να φύγει. Από τη μία εγχείρηση στην άλλη και από την αγωνία στην απογοήτευση. Αν επιστρέψει του χρόνου, οι συμπαίκτες του φρόντισαν να επιστρέψει ως πρωταθλητής.

Νο3... Στέλιος Βενετίδης! Πέρυσι και πρόπερσι όλοι απορούσαν πως αντέχει και παίζει ασταμάτητα... Τον μάτιασαν και φέτος έπαιξε μόλις σε 11 αγώνες. Ο τραυματισμός τον έθεσε εκτός μάχης, αλλά πάλι καλά που ο Γεωργάτος είχε επιστρέψει στον Ολυμπιακό και ο Πάντος έπαιζε και αριστερά.

Νο4... Ευθύμης Κουλουχέρης! Οι ελπίδες που έφερε με τη μεταγραφή του, φαίνεται ότι ήταν φρούδες. Βέβαια, δεν πήρε και το χρόνο που θέλει ένας παίκτης για να δείξει τι μπορεί, αλλά όπως και να' χει το καλοκαίρι μάλλον θα αποχωρήσει από το Λιμάνι. Πόσο έπαιξε; Ένα λεπτό κι αυτό με το ζόρι, στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη.

Νο5... Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα Ριβάλντο! Στα 33 του χρόνια άντεξε να παίξει σε 23 αγώνες. Στα 33 του χρόνια πέτυχε 12 γκολ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού. Στα 33 του χρόνια πέτυχε από ένα γκολ σε "δύο" τελικούς, έδωσε το νταμπλ στον Ολυμπιακό και έκανε τα δικά του δώρα στα δίδυμα. Το 'πε και το 'κανε. Μα αν δεν μπορούσε να κάνει τα λόγια του πράξεις, δε θα τον έλεγαν Ριβάλντο...

Νο6... Ιεροκλής Στολτίδης! Τον είπαν Ironman, του ζήλεψαν τις αντοχές και του θαύμασαν τη δύναμη. Ίσως η καλύτερη "πετυχησία" του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια (πλην του Καρεμπέ). Η προσφορά του και κυρίως ο "παθιασμένος" επαγγελματισμός του μας ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Έπαιξε στα 26 από τα 30 παιχνίδια, αλλά και σε όλα να έπαιζε πάλι θα άντεχε.

Νο7... Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο! Σε 1.000 λεπτά (6 γκολ) που συμμετείχε κατάφερε να εξοργίσει αντιπάλους ποδοσφαιριστές και φιλάθλους, να "βγάλει από τα ρούχα τους" διαιτητές και επόπτες, να βάλει τον κόσμο του Ολυμπιακού να τσακώνεται, τον Μπάγεβιτς να θέλει να του... κόψει το αυτί και τον Τζιοβάνι να τον λατρέψει ακόμη περισσότερο (με τη μπλούζα που φορούσε στον αγώνα με την Κέρκυρα). Κι όμως στον αγώνα με τον Πανιώνιο για μια ακόμη φορά, άλλαξε τα δεδομένα. Βρε μπελά, που βρήκαν στο Λιμάνι.

Νο8... Μίλος Μάριτς! "Μη σουτάρεις! Σούταρε πιο δυνατά ρε παιδί μου! Μα καλά, δεν έχει δύναμη αυτός ο παίκτης στα πόδια;". Αγανακτισμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού, όταν ο Μάριτς έκοβε, έτρεχε, αλλά στο τέλος τα χάλαγε λίγο. Πάντως τη δουλειά του την έκανε σε 24 ματς. "..." Καμία αγανακτισμένη αντίδραση.

Νο9... Γιάννης Οκκάς! Τον είπαν "Δοκκά", αλλά δεν αντέδρασε, τον παρομοιάσαν με τον Αλεξανδρή των πρώτων ετών, αλλά προσπάθησε να το διαψεύσει. Δεν έδειξε ότι είναι γεννημένος γκολτζής σε καμία περίπτωση, αλλά απέδειξε ότι ήθελε πολύ να κερδίσει τον κόσμο του Ολυμπιακού. Όταν έδειξε το ρολόι του στο δεύτερο αγώνα Κυπέλλου με την ΑΕΚ, έκανε ένα μεγάλο βήμα, αλλά όταν έπεσε στο λασπωμένο κουλουάρ του Καυταντζογλείου για να πανηγυρίσει, πέτυχε το στόχο του.

Νο10... Τζιοβάνι! Λίγο πριν τελειώσει το πρωτάθλημα, η είδηση περί αποχώρησής του από τον Ολυμπιακό, έκανε τους ερυθρόλευκους να ξεχάσουν ότι εκείνη τη μέρα είχε έρθει κοτζάμ Πελέ για να τους τιμήσει. Στο μυαλό τους είχαν μόνο μία σκέψη: "Τζιοβάνι, Τζιοβάνι για πάντα στο Λιμάνι".

Νο11... Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς! Μόλις ένα χρόνο μετά, επανήλθε στην επτάχρονη συνήθειά του και σήκωσε τρόπαιο (και όχι μόνο ένα). Σε 25 αγώνες πέτυχε 5 γκολ και με τον Γεωργάτο θυμήθηκαν μερικές φορές τα "παλιά" που έκαναν στην αριστερή πλευρά. Στον αγώνα με τον Ηρακλή, ήταν ο κορυφαίος και απέδειξε, ότι το περιβραχιόνιο πρέπει να το πάρει σπίτι του.

Νο12... Γκάμπριελ Σούρερ! Από τις 20 Μαρτίου και έπειτα απουσίασε από τους αγώνες πρωταθλήματος, λόγω τραυματισμού. Μέχρι τότε έπαιξε και στα 19 του παιχνίδια με αργεντίνικη φινέτσα και πολύχρονη εμπειρία. Μεταγραφή σωστή, απ' όλες τις πλευρές. Άλλωστε, ο Αναταολάκης δίπλα του, έγινε ο καλύτερος και πιο σταθερός αμυντικός του Ολυμπιακού.

Νο13... Ιβάν Ρέζιτς! Έπαιξε μόλις σε 4 αγώνες πρωταθλήματος και αγωνιστική κριτική δεν μπορεί να γίνει. Πάντως δεν έδειξε να μπορεί να συνεχίσει στον Ολυμπιακό της νέας σεζόν.

Νο14... Δημήτρης Μαυρογενίδης! Όσοι είπαν πως με τον Μπάγεβιτς θα παίξει και πάλι μεγάλη μπάλα, διαψεύστηκαν. Όσοι πάλι είπαν πως έχει καεί και δεν πρόκειται να αποδώσει καλά, διαψεύστηκαν και αυτοί. Μόνο και μόνο η εμπειρία του και τα χρόνια που έχει φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού, ήταν αρκετά για να τον κάνουν πολύτιμο σε ώρες δύσκολες και απαιτητικές.

Νο17... Γιάννης Ταραλίδης! Από εκεί που είχε 8 λεπτά συμμετοχής, έπαιξε τρία 90λεπτα και μάλιστα τα πιο κρίσμα της χρονιάς (συν ένα του τελικού Κυπέλλου). Από τώρα έχουν αρχίσει οι φωνές των φιλάθλων του Ολυμπιακού για θέση βασικού. Ο Μπάγεβιτς έκανε αυτό που ξέρει καλά. Διάβασε την ελληνική αγορά και ψώνισε σωστά.

Νο18... Αλεξάντρε Ντ' Ακόλ! Μόνο και μόνο που είναι Βραζιλιάνος είχε την ευχέρεια να προσαρμοστεί πιο εύκολα και τον συμπαθήσει ο κόσμος του Ολυμπιακού. Έχει μέλλον του και με το πρωτάθλημα στην πρώτη του χρονιά, αν μη τι άλλο ξεκίνησε γούρικα.

Νο19... Θανάσης Κωστούλας! Από τον Ιανουάριο μπήκε στην ενδεκάδα και ξέχασε ή καλύτερα δεν τον άφησαν να βγει. Πιο ώριμος και ψύχραιμος από πότε, όταν όλοι τρόμαξαν που είδαν τον Σούρερ να πηγαίνει στα πιτς, εκείνος απλά είδε μια ευκαιρία να περνάει από μπροστά του και την άρπαξε.

Νο21... Γρηγόρης Γεωργάτος! Με το που βάζει το γκολ ο Ριβάλντο στον αγώνα με τον Ηρακλή, ένας καραφλός με ουρλιαχτά και πανηγυρισμούς, τρέχει στον πάγκο του Ολυμπιακού και αρχίζει να χοροπηδάει από τη χαρά του. Ε, τελικά είναι τρελός αυτός ο καραφλός...

Νο25... Σπύρος Βάλλας! Ξεκίνησε δυνατά, κατέβασε ταχύτητα, αλλά παραμένει ένας παίκτης που ο Ολυμπιακός μπορεί να περιμένει πολλά από αυτόν. Φέτος βέβαια, ο "παλιός" Ανατολάκης ήταν αλλιώς και ο νέος όσο και ωραίος, έκατσε λίγο πάγκο.

Νο27... Πέτρος Φιλιππάκος! Στον αγώνα με τη Χαλκηδόνα τον έμαθαν πολλοί, αλλά όχι όλοι, αφού στη συνέχεια μπήκε και πάλι στον πάγκο. Στόχος φυσικά να παραμείνει φρέσκος, γιατί το άθλημα το κατέχει και είναι κρίμα να μη του δοθούν οι ευκαιρίες.

Νο30... Τάσος Πάντος! Πάντα ο Πάντος, παντού ο Πάντος. Αριστερά, δεξιά, πίσω, μπρος. Τάσος Πάντος. Μια ζωή σαν παραμύθι, αλλά έδωσε και αυτός πολλά κιλά ιδρώτα για να το αξίζει. Τώρα αν το ζήτησε πραγματικά η Ίντερ δε το ξέρουμε, αλλά και τι έγινε; Αφήστε τον να ζήσει κι αυτός το παραμύθι. Το αξίζει είπαμε.

Νο31... Γιώργος Γεωργιάδης! Από το Φεβρουάριο και μετά τον χάσαμε, αλλά οι τραυματισμοί δεν κοιτάνε μήνες. Φαίνεται πως ο κύκλος του στο Λιμάνι τέλειωσε, αλλά όταν απουσίασε, η δεξία πλευρά του Ολυμπιακού εξαφανίστηκε από τα επιθετικά συστήματα του Μπάγεβιτς. Στο πινακάκι υπήρχε μόνο το αριστερά.

Νο32... Γιώργος Ανατολάκης! Στις 29 (!!!) συμμετοχές που είχε έπαιξε σε κάθε μία από 90 λεπτά! Μακράν ο καλύτερος αμυντικός του Ολυμπιακού τη φετινή χρονιά και ίσως αν ήταν μικρότερος οι φίλαθλοι της ομάδας να είχαν βρει τον κεντρικό αμυντικό που ήθελαν τόσα χρόνια. Πολλά είπαμε. Οι πράξεις του ήταν αρκετές από μόνες του.

Νο34... Κλεόπας Γιάννου! Ο Παναγιώτης Κελεσίδης τον θεωρεί τον επόμενο τερματοφύλακα του Ολυμπιακού, που θα αφήσει εποχή. Φέτος, είχε τον Αντώνη Νικοπολίδη και όπως πάλι έχει πει ο Κελεσίδης: "Να κάτσει να μάθει από τον τερματοφύλακα της πρωταθλήτριας Ευρώπης".

Νο71... Αντώνης Νικοπολίδης! Ο πρώτος παίκτης που κατακτά δύο συνεχή νταμπλ και κυρίως με διαφορετικές ομάδες. Βάζουμε και κάτι παραπάνω: Με δύο αιωνίους αντιπάλους! Οι περισσότεροι φίλαθλοι του Ολυμπιακού τον είδαν από την αρχή με καλό μάτι, η απόκρουσή του στον αγώνα με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς τους έκανε να ανατριχιάσουν, ενώ το βλέμα του στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο... μένει ασχολίαστο.

Η πρώτη ποδοσφαιρική κλοπή

2021-09-19T16:22:00.001+03:00

Μια ληστεία μπορεί να διαπραχθεί με κάθε τρόπο σε οποιοδήποτε μέρος. Σε οποιοδήποτε; Ναι. Ακόμα και στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, μέσα στον αγωνιστικό χώρο! Διαβάστε την απίθανη ιστορία του ντέρμπι της χρυσής αλυσίδας (του Ντέλι Βαλντές) και την σύλληψη του ληστή.

Στην ιστορία του ποδοσφαίρου έχουν καταγραφεί τρανταχτά περιστατικά ποδοσφαιρικών "κλοπών" που άφησαν εποχή είτε λόγω της μεροληψίας που έδειξαν οι διαιτητές, είτε λόγω της αβλεψίας τους. Αυτό όμως που δεν συνηθίζεται είναι να διαπραχθεί αληθινή ληστεία ενώπιον 73.000 θεατών και να μην την αντιληφθεί ουδείς το παραμικρό. Δεν μιλάμε για κλοπή των αποδυτηρίων. Όχι, μιλάμε για κλοπή στον αγωνιστικό χώρο. Και όμως συνέβη! Αμυντικός να μην παίρνει κατά την ποδοσφαιρική διάλεκτο την "ταυτότητα" από τον αντίπαλο του, αλλά να του αφαιρεί με επιδέξιες ενέργειες το χρυσό του βραχιόλι!

Τα χρυσαφικά του Ντέλι Βαλντέζ

Το σωτήριο έτος 1991 τα δύο μεγαθήρια του πρωταθλήματος Ουρουγουάης, οι Πενιαρόλ και Νασιονάλ "διασταύρωναν" τα ξίφη τους στο "Εστάντιο Σεντενάριο" σε ένα ακόμα ντέρμπι του Μοντεβιδέο. Ο Παναμέζος επιθετικός Ντέλι Βαλντέζ (με μετέπειτα καριέρα στα γήπεδα της Ιταλίας και της Ισπανίας) αποτελούσε τότε τον μεγάλο σταρ της Νασιονάλ. Ο άλλοτε παίκτης της Παρί Σεν Ζερμέν συνήθιζε να αγωνίζεται φορώντας την αγαπημένη χρυσή καδένα του αλλά και το πολύτιμο περιδέραιο του, κάτι που είχε αντιληφθεί ο αντίπαλος του, αμυντικός της Πενιαρόλ, Γκονσάλβες που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να δράσει εφαρμόζοντας το σατανικό του σχέδιο. Αφού δεν μπορούσε να περιορίσει στα αγωνιστικά του καθήκοντα τον Ντέλι Βάλντεζ σκέφθηκε να τον ληστέψει...

Ο Αρσέν Λουπέν των γηπέδων

Σε μία διεκδίκηση της μπάλας κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ, με μία κίνηση που θα ζήλευε και ο Αρσέν Λουπέν, ο Γκονσάλβες, "ξάφρισε" τον έγχρωμο επιθετικό κρύβοντας τα κλοπιμαία μέσα στην κάλτσα του! Η αναμέτρηση είχε ολοκληρωθεί και ο Βαλντέζ αφού αντιλήφθηκε το κακό που του είχε συμβεί έψαχνε σπιθαμή προς σπιθαμή τον αγωνιστικό χώρο μήπως και βρει τη χαμένη αλυσίδα του. Εις μάτην!

Η σύλληψη

Κανείς δεν μπορούσε να δώσει σαφή απάντηση, μέχρι που η αστυνομία, λίγο πριν αποχωρήσει ο Γκονσάλβες από το στάδιο με την αποστολή της Πενιαρόλ, προχώρησε στη σύλληψη του. Αυτόπτης μάρτυρας στην προκειμένη περίπτωση ήταν η κάμερα της τηλεόρασης, που εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον κλεπτομανή ποδοσφαιριστή. Ο Γκονσάλβες γλίτωσε τα χειρότερα ζητώντας συγνώμη από τον Ντέλι Βαλντέζ. Η αλυσίδα επιστράφηκε στον κάτοχο της και ο θύτης δεν μπορούσε ούτε ο ίδιος να ερμηνεύσει την πράξη του. Η αναμέτρηση πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας ως το "ντέρμπι της χρυσής αλυσίδας".

Ριβάλντο: Οι καλύτερες στιγμές του στον Ολυμπιακό

2021-09-18T13:26:00.001+03:00

Οι 11 στιγμές που έκαναν τον Ριβάλντο δέσμιο της αγάπης των φιλάθλων του Ολυμπιακού.

Δήλωσε κάποτε πως το μέλλον του είναι συνδεδεμένο με τον Ολυμπιακό και ότι ήθελε να μείνει στην Ελλάδα μέχρι το τέλος της καριέρας του, προφανώς γιατί εδώ στη χώρα μας βρήκε το απάγκιο λιμάνι του. Η πρώτη του σεζόν είχε στιγμές που, όταν ήρθε πέρυσι το καλοκαίρι, αναρωτιόμασταν αν θα βλέπαμε και αν θα ήμαστε τυχεροί να ζήσουμε.

Στην αρχή πολλοί τον αμφισβήτησαν, μερικοί ακόμα και τον ειρωνεύτηκαν. Στο ποδόσφαιρο όμως, όπως και στη ζωή, γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Και ένας ποδοσφαιριστής με την καριέρα (Εθνική Βραζιλίας, Μπαρτσελόνα, Μίλαν), τα επιτεύγματα (Πρωταθλητής κόσμου, νικητής Champions League, Πρωταθλητής Ισπανίας) και την ποδοσφαιρική κλάση (Χρυσή Μπάλα 2002) του Ριβάλντο, δεν θα μπορούσε παρά να μας έχει φυλάξει το τελευταίο για καλύτερο.

Το athlitikanea.gr διάλεξε τις 11 στιγμές που ξεχώρισαν στην πρώτη χρονιά του Ριβάλντο στον Ολυμπιακό και σας τις παραθέτει:

Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ 5-1 (Πρωτάθλημα, 30/10/2004)

Ο Οκτώβριος φεύγει (30/10) και ακόμη τίποτα. Ο Ριβάλντο φοράει την ερυθρόλευκη φανέλα πάνω από ένα μήνα, αλλά οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού, ακόμη δεν τον έχουν δει να τινάζει το πλεκτό. (1η στιγμή) Στο 13' του αγώνα με τον ΠΑΟΚ στο κατάμεστο Καραϊσκάκη και ενώ ο Τζιοβάνι έχει "προλάβει" να ανοίξει το σκορ, ο Οκκάς σεντράρει από τα αριστέρα, η μπάλα παίρνει μια περίεργη τροχιά και προσγειώνεται στο στήθος του Ριβάλντο. Άψογο στοπάρισμα, απευθείας σουτ με το δεξί από τη δεξιά γωνία της μικρής περιοχής και γκολ. Ο Βραζιλιάνος βρίσκει επιτέλους την αφορμή να πλησιάσει το λαό του για να αποθεωθεί.

Για αντάλλαγμα, όταν ο Τζόρτζεβιτς έκανε μια σέντρα στο 25', ο Ριβάλντο έπιασε το σουτ έξω από την περιοχή και έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Ατματσίδη για δεύτερη φορά. (2η στιγμή) Στο πέμπτο γκολ αλλάζει τη μπάλα με τον Τζιοβάνι 6 φορές και στην έβδομη ο Καστίγιο ολοκληρώνει το σόου στέλνοντας τη στα δίχτυα, κάνοντας 33.000 φιλάθλους να τρίβουν τα μάτια τους.

Ολυμπιακός - Λα Κορoύνια 1-0 (Champions League, 23/11/2004)

Ο Ολυμπιακός θέλει πάση θυσία τη νίκη κόντρα στους Ισπανούς και το Καραϊσκάκη πότε φλέγεται από τις 33.000 κόσμου και πότε παγώνει, καθώς η ώρα περνάει και το γκολ δεν έρχεται. Στο πρώτο ημίχρονο ο Ριβάλντο δε δείχνει να είναι στο πνεύμα του παιχνιδιού με τις ενοχλήσεις στη μέση του να τον ταλαιπωρούν.

Ο Τζιοβάνι προσπαθεί να παίξει και για το φίλο του, αλλά αυτό δε φτάνει. Στο 68' όμως έρχεται η ώρα να μιλήσει ο πολύς Ριβάλντο και παρά την αδιάφορη και όχι και τόσο εντυπωσιακή εμφάνιση, καταφέρνει να γίνει μέσα σε μια φάση πρωταγωνιστής. (3η στιγμή) Κάθετη μπαλιά που τρυπάει την άμυνα της πρώτης του ομάδας στη Γηραιά Ήπειρο και που δεν αφήνει στον Τζόρτζεβιτς περιθώριο να αστοχήσει. Το γκολ μπαίνει και ο Ριβάλντο ακούει και πάλι το όνομά του από την εξέδρα.

Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 1-0 (Πρωτάθλημα, 4/12/2004)

Το πρώτο "αιώνιο" ντέρμπι της χρονιάς και όλοι κάνουν λόγο για την εμπειρία του Ριβάλντο από el classico και πόσα περιμένουν από αυτόν στο συγκριμένο παιχνίδι. Στο 2' χάνει μεγάλη ευκαιρία να ανοίξει το σκορ, όταν ύστερα από σέντρα του Τζόρτζεβιτς βρίσκεται σε θέση βολής, αλλά στέλνει τη μπάλα άουτ. (4η στιγμή) Στο 30' βγάζει την καρτέλα των "ενσήμων" από την Primera Division και κάνει αυτό που ξέρει καλά.

Ο Ολυμπιακός έχει κερδίσει φάουλ έξω από την περιοχή και ο Βραζιλιάνος στήνει τη μπάλα. Λίγα βηματάκια φόρα και με το αριστερό στέλνει τη μπάλα στη γωνία του Χαλκιά που παρακολουθεί την πορεία της ανήμπορος να αντιδράσει. Γκολ σημασίας; Γκολ ομορφιάς; Όχι μόνο. Γκολ κλάσης.

Λίβερπουλ - Ολυμπιακός 3-1 (Champions League, 8/12/2004)

Μαύρη μέρα για τον Ολυμπιακό, το τέλος της οποίας τον βρήκε ηττημένο με 3-1 στο Άνφιλντ και εκτός Champions League, αν και στο ημίχρονο είχε προβάδισμα 0-1 και έπρεπε να δεχτεί τρία γκολ (όπως και έκανε) για να αποκλειστεί από την μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Οι αναμνήσεις από εκείνο το βράδυ είναι άσχημες και η μόνη θετική ανάμνηση για τους φιλάθλους του Ολυμπιακού, είναι το γκολ του Ριβάλντο. (5η στιγμή) Στο 27' ξεκίνησε από το κέντρο, πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του και ανάγκασε τον Χίπια να τον σταματήσει λίγο έξω από την περιοχή με φάουλ. Η εκτέλεση φυσικά δική του και η κατάληξη της μπάλας, τα δίχτυα της Λίβερπουλ. Τα όνειρα που γέννηθηκαν με εκείνο το γκολ, δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα αλλά ο "Ρίμπο" έδειξε για μια ακόμη φορά ότι οι μεγάλοι παίκτες μιλάνε στα μεγάλα παιχνίδια.

Ολυμπιακός - Ηρακλής 2-0 (Κύπελλο, 2/2/2005)

Μόλις τρεις ημέρες πριν, σε αγώνα με τον Άρη για το πρωτάθλημα ο Ριβάλντο έχει γίνει αλλαγή από τον Μπάγεβιτς στο ημίχρονο και αντί για τα αποδύτηρια, έχει ανέβει "σφαίρα" στη σουίτα του Σωκράτη Κόκκαλη για να κάνει τα παράπονά του. Ο πρόεδρος τον ακούει, αλλά προσπαθεί να κρατήσει τις (διαταραγμένες) ισορροπίες της ομάδας. Στο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός υποδέχεται τον Ηρακλή για την Γ΄φάση του Κυπέλλου Ελλάδας.

Η ήττα στη Θεσσαλονίκη με 1-0 έχει δημιουργήσει άγχος στους ερυθρόλευκους που παρατάσσονται χωρίς τους Ριβάλντο και Τζορτζεβιτς στη βασική ενδεκάδα και με πολύ άγχος. Από ποδόσφαιρο δεν βλέπουμε πολλά πράγματα και παρά το 1-0 με το γκολ του Καστίγιο (το σουτ του οποίου χτύπησε στο δοκάρι και την πλάτη του Αμπάρη), τα πόδια των παικτών δεν λύνονται και η παράταση μοιάζει πιθανότατη. (6η στιγμή) Στο 75' ο "Ρίμπο" σηκώνεται από τον πάγκο, με εντολή του Μπάγεβιτς. Στο 85' ο Τζόρτζεβιτς (που έχει μπει νωρίτερα) κερδίζει φάουλ που ξεσηκώνει διαμαρτυρίες από πλευράς Ηρακλή. Ο Ριβάλντο δεν ασχολείται. Παίρνει τη μπάλα, τη στήνει και πριν καλά-καλά "ζεσταθεί" κάνει το 2-0 και στέλνει τον Ολυμπιακό στα προημιτελικά και το μήνυμά του σε σουίτες και πάγκο.

Ολυμπιακός - Σοσό (Κύπελλο UEFA,24/2/2005)

Οι ερυθρόλευκοι μετά τον αποκλεισμό τους από τη δέυτερη φάση του Champions League έχουν "μετακομίσει" στο UEFA και αντιμετωπίζουν τη Σοσό, για τους "32" της διοργάνωσης. Το πρώτο παιχνίδι διεξάγεται στο Καραϊσκάκη και η νίκη είναι απαραίτητη για να τεθούν οι βάσεις της πρόκρισης. Στο 29' άμυνα, κέντρο και επίθεση του Ολυμπιακού συνεργάστηκαν άψογα για να γίνει το 1-0. (7η στιγμή)

Ο Κωστούλας κόβει δυνατά με τριπλή ηρωϊκή προσπάθεια στο κέντρο, δίνει τη μπάλα στον Ριβάλντο και ο Βραζιλιάνος αναλαμβάνει δράση. "Υδραυλικές" κινήσεις και μπαλιά "τρύπα" στον Οκκά. "Πάρτο - βάλτο" με άλλα λόγια. Ο Ολυμπιακός παίρνει τη νίκη με 1-0, βάζει τα θεμέλια για την πρόκριση στους 16 και ο Ριβάλντο αποδεικνύει για μια ακόμη φορά πως στα κρίσιμα παιχνίδια ξέρει να φωνάζει "παρών".

Ολυμπιακός - Αιγάλεω 3-1 (Πρωτάθλημα, 24/4/2005)

Στο Αιγάλεω του χρόνου θα ακούνε Ριβάλντο και θα αισθάνονται λίγο άβολα. Ο Βραζιλιάνος κόντρα στο Σίτι έχει σκοράρει συνολικά τέσσερις φορές σε δύο παιχνίδια, εκ των οποίων η μία με κεφαλιά (μία και μοναδική φέτος), στον αγώνα του πρώτου γύρου. Στο δεύτερο γύρο στο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός θέλει τη νίκη και παράλληλα περιμένει κάποιο στραβοπάτημα των Παναθηναϊκού και ΑΕΚ, καθώς έχει μείνει τρίτος στη βαθμολογία.

Το κλίμα κάθε άλλο παρά καλό είναι και οι αποδοκιμασίες του κόσμου στο άκουσμα του ονόματος του Ντούσαν Μπάγεβιτς αποτελούν δείγμα των δύσκολων ημερών που πέρασαν φέτος οι ερυθρόλευκοι πριν φτάσουν στο νταμπλ. (8η στιγμή) Ωστόσο, ο Ριβάλντο κάνει το καθήκον του και με δύο γκολ δίνει στην ομάδα του προβάδισμα με 2-0 και τον "αέρα" για τη νίκη που ακολούθησε. Στο 25' με δυνατό σουτ έξω από την περιοχή κάνει σεφτέ και στο 48' "κλειδώνει τον άσο" με ακόμη ένα σουτ. Η μπάλα κάνει "γκελ" μπροστά στον Σιντιμπέ και το άστρο του Ριβάλντο κάνει "γκελ" στις κερκίδες του Καραϊσκάκη.

Ολυμπιακός - Άρης 3-0 (Τελικός Κυπέλλου, 22/5/2005)

Τελικός Κυπέλλου στην Πάτρα και ο Ολυμπιακός προηγείται με 1-0 στο σκορ του μαχητικού Άρη χωρίς να έχει ικανοποιήσει με την απόδοσή του. Το άνοιγμα του σκορ στις αρχές της επανάληψης λύνει τα πόδια των παικτών του Ολυμπιακού και οι Τζιοβάνι και Καστίγιο που είχαν μπει στο ημίχρονο κάνουν πάρτι μαζί με τον Ριβάλντο απέναντι στην άμυνα του Άρη. Η διεύρυνση του σκορ μοιάζει θέμα χρόνου. Το δεύτερο γκολ έρχεται όμως σε μια ανύποπτη φάση. (9η στιγμή) Ο Ριβάλντο πλάγια δεξιά, σχεδόν στο κόρνερ, φαίνεται έτοιμος να πραγματοποιήσει σέντρα στα καρέ του Πουρλιοτόπουλου, αλλά με ένα φαλτσαριστό τεχνικό σουτ, ξεγελάει τον έμπειρο τερματοφύλακα του Άρη και στέλνει τη μπάλα στο παραθυράκι της εστίας του γράφοντας έτσι με ένα γκολ-ποιήμα το 2-0. Στη συνέχεια θα προσθέσει ένα ακόμα γκολ και πολλές λάτιν ενέργειες στο ενεργητικό του, πριν το ματς τελειώσει με 3-0 και ο "Ρίμπο" πανηγυρίσει τον πρώτο του τίτλο με τη φανέλα των ερυθρολεύκων.

Ηρακλής - Ολυμπιακός 0-1 (Πρωτάθλημα, 25/5/2005)

Δεύτερος "τελικός" μέσα σε τέσσερις μέρες για τους ερυθρόλευκους, αυτή τη φορά με φόντο την κούπα του πρωταθλητή. Ο Ολυμπιακός θέλει μόνο νίκη απέναντι στον νεανικό και μαχητικό Ηρακλή για να κατακτήσει το 33ο πρωτάθλημα της ιστορίας του. Σε ένα γήπεδο πολύ βαρύ λόγω της βροχής που είχε προηγηθεί, ο Ολυμπιακός μένει στο μηδέν στο πρώτο ημίχρονο, χάνοντας πολλές ευκαιρίες, και τα πόδια αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην επανάληψη, φτάνουμε στο 60' και το 0-0 παραμένει ακόμα. (10η στιγμή) Ο Ριβάλντο συνδυάζεται με τον Τζιοβάνι και η μπάλα καταλήγει στον Τζόρτζεβιτς λίγω έξω από την περιοχή. Ο αρχηγός του Ολυμπιακού τροφοδοτεί τον Ριβάλντο που βρίσκεται μέσα στην περιοχή με πλάτη στο τέρμα, και αυτός με μια μαγική κίνηση βάζει πλάτη τον Κατσιαμπη και πέφτοντας προλαβαίνει τον... Οκκά(!) και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα του Αμπάρη. Ένα γκολ, ένας τίτλος από τον "Ρίμπο" που δείχνει για άλλη μια φορά ότι στις κρίσιμες στιγμές ξέρει να "μιλάει".

Στάδιο Καραϊσκάκη (Αποθέωση των Πρωταθλητών, 26/5/2005)

Περίπου μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, και οι παίκτες του Ολυμπιακού φτάνουν στο στάδιο Καραϊσκάκη όπου περισσότεροι από 15.000 φίλοι της ομάδας τους, τους περιμένουν για να τους αποθεώσουν, παρότι η επίσημη φιέστα έχει ήδη προγραμματιστεί για την Παρασκευή. Ο "πολύς" Ριβάλντο όχι απλά συμμετέχει, αλλά βγαίνει από τους πρώτους στην κεντρική σουίτα του σταδίου και παίρνει pole position στο grid των πανηγυρισμών, ακολουθώντας το ρυθμό των ερυθρόλευκων οπαδών και λούζοντας με σαμπάνια όσους βρίσκονται γύρω του. (11η στιγμή) Ο Βραζιλιάνος πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί και ακολουθεί με τα παλαμάκια του τον παλμό των ευθρόλευκων συνθημάτων. Η συμμετοχή του στους πανηγυρισμούς τον φέρνει ακόμα πιο κοντά στους φίλους του Ολυμπιακού.

Σνομπ και συνταξιούχος; Όχι αυτός ο Ριβάλντο που είδαμε εμείς. Τώρα πια που έχει γίνει ξεκάθαρη η σημασία της παρουσίας τέτοιου διαμετρήματος ποδοσφαιριστών για ένα πρωτάθλημα σαν το δικό μας και ποιες είναι οι αγωνιστικές δυνατότητες του Ριβάλντο. Ας ευχηθούμε ο "Ρίμπο" να είναι γερός και δυνατός του χρόνου για να απολαύσουμε την ποδοσφαιιρική ιδιοφυϊα του για μια ακόμα χρονιά και ας ελπίσουμε να αποδειχθεί σαν το παλιό καλό κρασί. Κάθε χρόνο και καλύτερος...

Ο Έλληνας ήρωας της Χάρτλπουλ (Hartlepool United F.C)

2021-09-17T13:35:00.001+03:00

Η ιστορία του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου που βρέθηκε από part-timer γκολκίπερ της Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ (Hartlepool United F.C) στο παλάτι του "Μιλένιουμ".

Πριν από κάποια χρόνια ο Ρίτσι Χάμφρεϊς σκούπιζε τα δάκρυα του. Είχε αστοχήσει στο πιο καθοριστικό πέναλτι. Για ακόμη μία φορά η Χάρτλπουλ είχε βρεθεί στο καναβάτσο. Χθες ο μακρόθυμος στράικερ πήρε την προσωπική του εκδίκηση. Το «winning shot» ανήκε σε εκείνον.

Πέμπτη και τυχερή

Αυτή τη φορά κύλησαν δάκρυα χαράς από τα μάτια του... τα φαντάσματα είχαν ξορκιστεί και το «déjà vu» που παραλίγο να κάνει την εμφάνιση του στο «Πρέντον Παρκ» τοποθετήθηκε στο χρονοντούλαπο. Η πέμπτη προσπάθεια αποδείχτηκε και η φαρμακερή για τη «Γιουνάιτεντ» που κατάφερε για πρώτη φορά να προκριθεί σε τελικό πλέι-οφς. Η προαγωγή στην Championship αποτελεί τον ευσεβή πόθο αυτής της μαχητικής ομάδας, που καλείται να πετύχει την υπέρβαση στο επιβλητικό «Μιλένιουμ» με αντίπαλο την Σεφιλντ Γουένσντεϊ, κατά διαβολική σύμπτωση την πρώην ομάδα του εξιλεωμένου Χάμφρεις.

Ο Έλληνας ήρωας της Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ

Όποια πέτρα και αν σηκώσεις έναν Έλληνα θα βρεις. Στην προκειμένη περίπτωση το ελληνόπουλο της Χάρτλπουλ είναι ο νέος ήρωας της. Ο «Κολοσσός», όπως έσπευσαν να τον αποκαλέσουν οι Άγγλοι. Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος ή Dimis όπως τον προσφωνούν οι Βρετανοί έκανε δύο αποκρούσεις στη διαδικασία των πέναλτι στον ημιτελικό των πλέι οφ με την Τρανμίρ και γνώρισε το δικό του δεκαπεντάλεπτο δημοσιότητας (κατά τον Άντι Γουόρχολ). Ήταν άλλωστε η βραδιά του.

Το παιχνίδι της ζωής του

Ο θηριώδης (ύψους 1.92) πορτιέρο έκανε το παιχνίδι της ζωής του, πραγματοποιώντας σωρεία θεαματικών επεμβάσεων κατά την διάρκεια της αναμέτρησης. Η «Πουλ» είχε επιβληθεί με 2-0 της Τρανμίρ στο πρώτο ματς, οι πιθανότητες πρόκρισης ήταν υπέρ της όμως η αδράνεια στο τελευταίο εικοσάλεπτο λίγο έλειψε να της στοιχήσει.

Η Τρανμίρ κατάφερε να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα, όμως ο Θεσσαλονικιός τερματοφύλακας και άλλοτε μέλος της Εθνικής Ελπίδων δεν ήταν διατεθειμένος να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη παρά το γεγονός ότι οι αμυντικοί της ομάδας του πελαγοδρομούσαν αλλά και 3.000 οπαδοί των γηπεδούχων δημιουργούσαν εκκωφαντικό θόρυβο στο πέταλο πίσω από την εστία του.

Το όνειρο

Το «κρεσέντο» του πρώην τερματοφύλακα της πορτογαλικής Φαρένσε συνεχίστηκε τόσο στην παράταση, όσο και στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι. Η Χάρτλπουλ, η οποία κατέλαβε την έκτη θέση της League 1, συνεχίζει να ονειρεύεται και ο Κωνσταντόπουλος έπειτα από 1,5 χρόνο (υπέγραψε στις 17/10/03), κερδίζει τον ποδοσφαιρικό σεβασμό και την εκτίμηση του απαιτητικού αλλά και συνάμα φλεγματικού αγγλικού κοινού.

Οι άλλοτε βασικοί τερματοφύλακες Τόνι Γουίλιαμς και Τζιμ Πρόβετ εκτοπίστηκαν από τον 27χρόνο Έλληνα, που έφτασε μία ωραία πρωία στο προπονητικό κέντρο της Χάρτλπουλ, αρχικά για να δοκιμαστεί και εν συνεχεία να υπογράψει συμβόλαιο ενός μήνα. Από τον περασμένο Οκτώβριο καθιερώθηκε ως βασικός και έφτασε τις 27 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.

Ο "γυρολόγος" συμπατριώτης μας κερδίζει αργά αλλά σταθερά το ποδοσφαιρικό στοίχημα που έχει βάλει, αποδεικνύοντας ότι η ελληνική ψυχή μπορεί να υπερκεράσει κάθε είδους προβλήματα. Το single που είχε κυκλοφορήσει η Χάρτλπουλ τον Φεβρουάριο του 1972 με τίτλο "Never Say Die" μπορεί να αποδείχθηκε παταγώδης αποτυχία, όμως για τον Κωνσταντόπουλο αποτελεί φιλοσοφία ζωής. "Μπορώ να παίξω οπουδήποτε" δηλώνει με αυτοπεποίθηση, για να συμπληρώσει με χαμόγελο: "Δώστε με στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ!"

Όλεγκ Μπλαχίν (Oleg Blokhin) Αφιέρωμα

2021-09-16T12:22:00.002+03:00

Το παρουσιαστικό του αρχοντικό, όπως άλλωστε ήταν πάντα και η εμφάνιση του εντός αγωνιστικού χώρου. Ένας τζέντλεμαν των γηπέδων, ο Όλεγκ Μπλαχίν (Oleg Blokhin ή Олег Блохин) είχε επιστρέψει πριν κάποια χρόνια στην αγαπημένη του Ελλάδα για το παιχνίδι Ελλάδας - Ουκρανίας, προκειμένου να παρακολουθήσει τις δύο χώρες που είναι βαθιά ριζωμένες στην καρδιά του.

Πρόκειται για τον τεχνικό που λατρεύτηκε όπου και αν δούλεψε, όχι μόνο ως άνθρωπος αλλά και για τον τρόπο που λειτουργούσε στη δουλειά του. Απόλυτος, απόμακρος (στην αρχή της καριέρας του στην Ελλάδα) και λάτρης της σιδηράς πειθαρχίας, έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα στις ομάδες με τις οποίες συνεργάστηκε.

Ο αετός της Στέπας

Ως παίκτης, αυτά που έχει πετύχει ο «Αετός της Στέπας» θεωρούνται απλησίαστα για την πλειονότητα των παικτών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Αφού…γλίτωσε από την μητέρα του (η Γιεκτερίνα Ανταμένκο ήταν από τις μεγαλύτερες σπρίντερ της χώρας και ήθελε να τον βάλει στο στίβο χωρίς όμως να τα καταφέρει) το μέλλον ήταν εξασφαλισμένο για τον «Κοσμοναύτη του ποδοσφαιρικού ορίζοντα» όπως τον χαρακτήρισε το γερμανικό περιοδικό «Κίκερ».

Με τη φανέλα της Δυναμό Κιέβου μεγαλούργησε σχεδόν για μια εικοσαετία (1969-1988) όπου κατέκτησε μεταξύ άλλων 8 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης, δύο κύπελλα κυπελλούχων (1975 και 1986 με νίκες 3-0 στους αντίστοιχους τελικούς με Φερεντσβάρος και Ατλέτικο Μαδρίτης στους οποίους είχε σκοράρει) αλλά τη χρυσή μπάλα ως κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης, το 1975.

Έχοντας 112 συμμετοχές (και 42 γκολ) με τη φανέλα της Σοβιετικής Ενωσης είναι από τους λίγους που ανήκει στο κλαμπ των 100 (παίκτες με πάνω από 100 συμμετοχές στην εθνική τους ομάδας) ενώ είχε συμμετάσχει σε δύο παγκόσμια κύπελλα το 1982 και το 1986 καθώς και σε δύο Ολυμπιάδες, το 1972 και το 1976 (όπου κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια).

Επίσης με 211 γκολ σε 432 ματς του σοβιετικού πρωταθλήματος κατέχει ένα ακόμα απλησίαστο ρεκόρ.

Λόγω του καθεστώτος που επικρατούσε στη Σοβιετική Ένωση, δεν μπόρεσε να διαπρέψει σε μεγαλύτερη ομάδα του εξωτερικού και βγήκε από τα σύνορα προς το τέλος της καριέρας του, παίζοντας ένα χρόνο στην άσημη Αυστριακή Βόρβετς και τη τελευταία του χρονιά στον Άρη Λεμεσού.

Η θητεία στον Ολυμπιακό

Από εκεί ήρθε το 1990 στην Ελλάδα και ξεκίνησε το ντεμπούτο του ως τεχνικός στον Ολυμπιακό δείχνοντας από νωρίς την αξία του. Δυο φορές τερμάτισε στη δεύτερη θέση αλλά ήδη τα είχε ζήσει…όλα.

Τη μία με την περίφημη επανάληψη του ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού (όπου νικούσαν οι φιλοξενούμενοι στο 87’ αλλά το παιχνίδι διεκόπη γιατί είχε πέσει δακρυγόνο. Επαναλήφθηκε ολόκληρο, νίκησε η ΑΕΚ και πέρασε στη βαθμολογία τον Ολυμπιακό !) και την άλλη με τους…επιστήμονες που έκαναν το ντου στον αγώνα με τον Αθηναϊκό και οι «ερυθρόλευκοι» γνώρισαν για τα καλά όλη την ελληνική περιφέρεια παίζοντας σε ουδέτερα γήπεδα λόγω τιμωρίας.

Μαζί με τον Μπάγιεβιτς και τον Λεμονή, κατέχουν το ρεκόρ των μακροβιότερων τεχνικών στην ιστορία του συλλόγου (2.5 χρόνια μεταξύ 1990-1993), ενώ συνέδεσε το όνομά του με την μεγαλειώδη πορεία ως τους προημιτελικούς του κυπελλούχων το 1992 (με την ιστορική νίκη 1-0 στο Μονακό με το γκολ του Βαϊτση).

Είχε παίξει αμυντικά στον επαναληπτικό της Αθήνας και δικαιώθηκε παρά τις κριτικές που άκουσε, πράγμα που παραδέχτηκαν αργότερα και οι ίδιοι οι παίκτες.

Κατέκτησε επίσης το κύπελλο Ελλάδος το 1992 στους διπλούς τελικούς με τον ΠΑΟΚ (1-1 και 2-0), ενώ ήταν αυτός που έσπασε τη μακρόχρονη παράδοση που είχε εις βάρος του ο Ολυμπιακός στην Τούμπά με τις συνεχόμενες ήττες στο πρωτάθλημα.

Μετά τον νικηφόρο τελικό στο Καραϊσκάκη, ρωτήθηκε στα αποδυτήρια γιατί δεν έδωσε την ευκαιρία για την τιμητική συμμετοχή (όταν ο αγώνας είχε κριθεί) στις δύο σημαίες της ομάδας τον Νίκο Αναστόπουλο και τον Τάσο Μητρόπουλο που ετοιμάζονταν να «κρεμάσουν» τα παπούτσια τους.

«Με αυτή τη λογική εγώ θα έπρεπε να πεθάνω στον πάγκο της Δυναμό Κιέβου» ήταν η αποστομωτική απάντηση του.

Σε έναν αγώνα με τον Πιερικό στην Κατερίνη είχε δώσει εντολή στον Μηνά Χατζίδη να μένει πίσω για να αναχαιτίζει τις επιθέσεις των γηπεδούχων. Ο Χατζίδης αντί να μείνει πίσω, έπαιζε δεξί εξτρέμ και ο Πιερικός προηγήθηκε 2-0 στο δεκάλεπτο. Ο παίκτης έγινε αλλαγή στο 11’ και οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με 5-2.

«Δεν είμαι νηπιαγωγός για να νουθετώ μικρά παιδιά. Όταν δεν καταλαβαίνουν δεν θα παίζουν» έλυσε την απορία ενός καλού του φίλου στα αποδυτήρια, δείχνοντας για μια ακόμα φορά πως δεν πρόδιδε με τίποτα τις αρχές του.

Με τον Μπλαχίν στον πάγκο του ο Ολυμπιακός δυο χρονιές είχε την καλύτερη επίθεση (αξέχαστα τα 8-1 επί της Ξάνθης και το 7-0 επί του Απόλλωνα) και για πολλούς έπαιξε την καλύτερη μπάλα ενώ χάρις σε αυτόν ουσιαστικά ήρθε η φοβερή τριπλέτα παικτών (Λιτόφτσενκο - Προτάσοφ - Σάβιτσεφ).

Όταν έφυγε οι φίλοι της ομάδας δεν το χώνεψαν γι’ αυτό υποδέχτηκαν με…κορνέ τον αντικαταστάτη του Αντώνη Γεωργιάδη ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί πριν καν αναλάβει αφού η κατάσταση ήταν έκρυθμη.

H συνέχεια στην Ελλάδα

Ο Όλεγκ Μπλαχίν (ή Μπλόχιν όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του) συνέχισε στον ΠΑΟΚ (1993-94) όπου ήρθε σε ρήξη με όλους κάποια στιγμή και έφυγε μετά την εντός έδρας ήττα από τον Αρη (1-4), ενώ άφησε εποχή στον Ιωνικό Νικαίας (δούλεψε σε δύο περιόδους, 1994-1997 και 2000-2002) φτάνοντας την ομάδα μέχρι και στον τελικό του κυπέλλου του 2000 (έχασε από την ΑΕΚ με 3-0).

Ενδιάμεσα είχε δουλέψει ένα χρόνο και στην ΑΕΚ, όπου ο Δημήτρης Μελισσανίδης (όπως εκμυστηρεύτηκε μετά από χρόνια σε κάποιο τραπέζι προς τους δημοσιογράφους) διέκοψε τη συνεργασία μαζί του διότι οι παίκτες της ΑΕΚ με επικεφαλής τον Ντέμη Νικολαϊδη έκαναν παράπονα για ιδιαίτερα σκληρή προπόνηση…

Στην Ουκρανία, διαδέχτηκε τον Λεονίντ Μπούριακ, αλλά θεωρείται ο ουσιαστικός συνεχιστής του έργου του μεγάλου δάσκαλού του, Βαλερί Λομπανόφσκι.

Έχοντας εκλεγεί στην ουκρανική βουλή, δέχτηκε πιέσεις για να παραιτηθεί από τη θέση του ομοσπονδιακού λόγω του ασυμβίβαστου και το έκανε. Αλλά ο απλός κόσμος επαναστάτησε και η κυβέρνηση αναγκάστηκε λίγες μέρες πριν το κρίσιμο ματς με τη Δανία να τον επαναφέρει στο πόστο του, λέγοντας ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο αφού εργάζεται αμισθί στην εθνική.

Έτσι οδηγεί εκ του ασφαλούς την Ουκρανία προς το πρώτο μουντιάλ της ιστορίας της, αν και ελπίζουμε η αγαπημένη του Ελλάδα να τον εμποδίσει (τουλάχιστον από την απ’ ευθείας πρόκριση).

«Προσωπικά, πρέπει να ευχαριστήσω το ποδόσφαιρο για όλα όσα μου έχει προσφέρει. Είμαι πολύ χαρούμενος με όσα έχω πετύχει. Μόνο ένα πράγμα δεν μπορώ να αλλάξω... Τα μαλλιά μου έχουν γίνει γκρίζα από τότε που έγινα προπονητής!» είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του, ενώ αναφορικά με το μουντιάλ πρόσθεσε:

«Βρισκόμαστε σε μια χώρα τρελή για το ποδόσφαιρο. Θα είναι τεράστια επιτυχία για την ανεξάρτητη Ουκρανία. Μόνο οι καλύτερες ομάδες του κόσμου πηγαίνουν στους τελικούς και είναι μεγάλη η ευθύνη μας στην προσπάθεια για να το πετύχουμε. Όμως μπορούμε να το καταφέρουμε.

Προς το παρόν απολαμβάνει τον καφέ του στις αγαπημένες του καφετέριες στην παραλία του Φαλήρου, όπου ήταν από τα μέρη όπου σύχναζε κατά την παραμονή του στη χώρα μας.

Ποδοσφαιρικοί πρόσφυγες

2021-09-15T12:48:00.005+03:00

Το ποδόσφαιρο δεν διχάζει πάντα. Η ιστορία των Άγγλων οπαδών που ασπάστηκαν την ιδέα της Λανς.

Τέσσερις Άγγλοι οπαδοί απέδειξαν με τις πράξεις τους, ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει σύνορα, όρια και χρώματα. Οι φλεγματικοί Βρετανοί τελικά δεν έχουν και τόσο μεγάλη διαφορά από τους Γάλλους, αρκεί να ταξιδεύουν στο "Φελίξ Μπολάρ" με την ίδια συχνότητα που οδηγούνται στην παμπ της γειτονιάς τους.

Την μακραίωνη ιστορία των Άγγλων με τους Γάλλους την απεικονίζει καλύτερα η λέξη που επέλεξε ο σκηνοθέτης, Ματιέ Κάσοβιτς στην ταινία «Μίσος»! Η διαμάχη δεν αμβλύνθηκε ποτέ και ακόμη στο άκουσμα του ονόματος του…αντιπάλου υπάρχει μια φλεγματική σύσπαση στο πρόσωπο των Άγγλων και ένα σαρδόνιο χαμόγελο σε αυτό των Γάλλων.

Η μοναδική, ίσως, εξαίρεση στον κανόνα συναντάται στο «Φέλιξ Μπολάρ» της Λανς. Εκεί όπου τέσσερις Άγγλοι οπαδοί έχουν υιοθετηθεί ακόμη και από τους φανατικούς οπαδούς της ομάδας και κάθε δύο εβδομάδες ντυμένοι στα χρώματα του «αίματος και του χρυσού» εκστρατεύουν ως σύγχρονοι στρατηλάτες από το Κέντ όπου διαμένουν στην Βόρεια Γαλλία. Τα χρήματα είναι η αιτία και σε αυτή την…μετανάστευση καθώς οι πολύ ακριβές τιμές στα αγγλικά γήπεδα ανάγκασαν τους οπαδούς της χώρας να αναζητήσουν τρόπους για να μην απεξαρτηθούν από τον…λατρεμένο τους εθισμό.

Οι Άγγλοι γιοι και η γαλλική προφορά

Στο έκτασης 50 χιλιομέτρων τούνελ της Μάγχης οι σκέψεις του Γκράχαμ Φλέτσερ και του Τζόναθαν Χαρτ κατακλύζονται από τις πολύχρωμες εικόνες στις εξέδρες του «Φελίξ Μπολάρ». Ο Τζον Χαρτ και ο Άντι Τάουνσεντ αρχίζουν να διηγούνται τις πρόσφατες ιστορίες από το νέο πάθος που συγκλονίζει την ζωή τους. Ενώ διασχίζουν τα 39 χιλιόμετρα υπό την θάλασσα είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς που κατευθύνονται. Οι σημαίες, τα διακριτικά της Λανς δείχνουν την…λεωφόρο που θα ακολουθήσουν.

Με ελάχιστα γαλλικά και οικτρή προφορά αλλά με την προσμονή που έχει ένας Άγγλος οπαδός για την ομάδα του, έστρεψαν την πλάτη τους στο…ακριβό ποδόσφαιρο της χώρας τους και αποφάσισαν να ταξιδέψουν στον φθηνότερο και εξίσου θεματικό κόσμο του “Le foot francais” .

Ο Φλέτσερ, ο Τζον Χαρτ, ο γιος του Τζόναθαν και ο Τάουνσεντ έχουν μετατραπεί στις…διασημότητες των 90 λεπτών. Αγοράζουν εισιτήρια διαρκείας εδώ και πέντε χρόνια και είναι οι πλέον αναγνωρίσιμες φιγούρες στις εξέδρες του γηπέδου της Λανς. Δύο γηραιές κυρίες που βρίσκονται πάντα στην θύρα πίσω από τα δοκάρια που λέγεται «Ντελακούρ Εντ» τους αποκαλούν οι «Άγγλοι γιοι» μας.

Η εξορία και οι παλιές αγάπες

Αν κανείς επιχειρούσε να τους ακολουθήσει στη μονοήμερη εκδρομή τους θα καταλάβαινε ότι οι πρώην πλέον οπαδοί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Γουότφορντ και της Λιντς έχουν αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στην ιδέα της Λανς. Μπορεί ακόμη να μην έχουν μάθει να…κακοποιούν λεκτικά τον διαιτητή στα γαλλικά, όταν αυτός αδικεί την ομάδα τους, αλλά μπορούν να απολαύσουν την μυσταγωγία ενός γεύματος με… «βρώμικο» έξω από το γήπεδο. Τα γαλλικά τους μπορεί να προκαλούν γέλιο στον πωλητή αλλά πλέον τους έχει μάθει.

Ο 61χρονος Τζον Χαρτ και ο 38χρονος γιος του Τζόναθαν ήταν οπαδοί της Γουότφορντ. Ο πατέρας διηγείται ακόμη στους νεόκοπους φίλους του τον χαμένο τελικό κυπέλλου με την Εβερτον το 1984 , με το ίδιο πάθος που είχε εκείνη την ημέρα! Το πάθος που έχει ξεθωριάσει την σημερινή εποχή και κάνει το ταξίδι στο «Βικαρέιτζ Ρόουντ» να μοιάζει με…εξορία. Πιο επίπονο και πιο δαπανηρό από αυτό στο «Φελίξ Μπολάρ». Τα συναισθήματα πάντως δεν αλλάζουν.

«Όταν παρακολουθώ παιχνίδια της Λανς έχω την ίδια αγωνία, το ίδιο άγχος όπως και στα ματς που έβλεπα την Γουότφορντ. Αν κερδίσουμε πετάω στα σύννεφα. Αν χάσουμε μέχρι να φτάσουμε δεν βγάζω μιλιά στο σπίτι» λέει ο πατήρ για να συμπληρώσει ο υιός: «Δεν θα φορούσα την φανέλα της Λανς αν δεν ένιωθα συναισθηματικά δεμένος με αυτήν. Όταν επιστρέφουμε στην Αγγλία το μόνο θέμα συζήτησης είναι το παιχνίδι. Το αναλύουμε μέχρι…θανάτου».

Οι αριθμοί λένε την αλήθεια

Η κύρια αιτία της μετανάστευσης στην κάποτε μισητή Γαλλία είναι η οικονομική διαφορά. Σε αυτήν την περίπτωση οι αριθμοί λένε την αλήθεια. Την στιγμή που στην Αγγλία το εισιτήριο διαρκείας της Τσάρλτον κοστίζει περίπου 550 ευρώ, στην Γαλλία με μόλις 200 ευρώ μπορείς να δεις τα ματς της Λανς για ένα χρόνο. Το φθηνότερο εισιτήριο των Γάλλων είναι 10 ευρώ ενώ η Τσάρλτον που έχει υιοθετήσει μια πολιτική προσέλκυσης θεατών είναι η μόνη ομάδα που με 9 ευρώ μπορείς να πανηγυρίσεις τα γκολ της.

Ο Φλέτσερ και η παρέα του υπολογίζει ότι τα χρήματα που δαπανώνται για το ταξίδι κάθε 15 ημέρες είναι 30 ευρώ. Πακέτο που δεν μπορεί να προσφέρει καμία αγγλική ομάδα. «Συγκρίνετε το ποσό που δαπανούμαι με τα 60 ευρώ που χρειάζονται για να καθίσουμε πίσω από τα δοκάρια οποιουδήποτε αγγλικού γηπέδου. Αν εξαιρέσεις τις υψηλού επιπέδου ομάδες στην Αγγλία, οι υπόλοιπες δεν προσφέρουν καλύτερο θέαμα από αυτό που παρακολουθούμε στην Γαλλία» λέει ο ισοπεδωτικός, Φλέτσερ Το πάθος που συνδέει τους 2 λαούς Το οικονομικό δεν είναι ο μόνος λόγος της προσφυγιάς των Άγγλων.

Μπορεί το ποδοσφαιρικό παιχνίδι να είναι το κυρίως πιάτο αλλά τα ορεκτικά είναι εξίσου νόστιμα. Οι μίνι εκδρομές γύρω από την πόλη, το γεύμα στις τοπικές μπρασερί και οι βόλτες μέσα στην πόλη είναι κάτι που προσμένουν όπως οι ναυαγοί την σωτηρία τους. Η έλλειψη άγχους για το πάρκινγκ κάνει την ημέρα ακόμη πιο χαλαρή.

Τα ψώνια βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και η κυρία Χαρτ περιμένει ως…κολασμένη την τάρτα φράουλας που τους της φέρνει κάθε φορά ο σύζυγός της. Πριν από το παιχνίδι θα πιουν όπως και στην Αγγλία τις μπύρες του και στην συνέχεια θα κατευθυνθούν προς την θύρα «Ντελακούρ Εντ». Μπορεί να είναι οι πιο φθηνές θέσεις στο γήπεδο αλλά η θέα από εκεί είναι καθαρή σαν κρύσταλλο.

Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη από τους 35,000 οπαδούς και οι 2 τσιρλιντερ ζεσταίνουν ακόμη περισσότερο τους επιρρεπείς Άγγλους. Οι σχέσεις με άλλους οπαδούς έχουν γίνει δεσμοί αίματος. Πίσω από τις θέσεις τους κάθονται πάντα η 69χρονη Αρλέτ Μπλοτιό και 64χρονη Γιαν Λαμεντίν, οι οποίες παρακολουθούν εδώ και είκοσι χρόνια τα παιχνίδια της Λανς. Όταν πριν από περίπου ένα χρόνο ο Τζόναθαν Χαρτ απουσίασε από ορισμένα παιχνίδια αυτές ανησύχησαν.

Η Αρλέτ έμαθε ότι η γυναίκα του Τζόναθαν περίμενε παιδί και στην επόμενη του επίσκεψη του παρέλαβε ένα δώρο από την άγνωστη γυναίκα για το νεογέννητο. «Γελάμε πολύ μαζί τους. Ο τρόπος που φωνάζουν για την ομάδα στα γαλλικά με αγγλική προφορά είναι απίστευτος. Είναι υπέροχοι και τους αγαπάμε πολύ» λέει η Αρλέτ. Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι αλάνθαστη αιτία εχθρότητας αλλά στην περίπτωση αυτή ένα προαιώνιο μίσος αμβλύνεται και δύο λαοί έρχονται πιο κοντά κάτω από το σκήπτρο του βασιλιά των σπορ.

Η διαδικασία των πέναλτι σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο

2021-09-14T13:48:00.004+03:00

Πολλοί δηλώνουν λάτρεις της, άλλοι φανατικοί κατακριτές της. Με αφορμή τον πρόσφατο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, το athlitikanea.gr γυρίζει πίσω τον χρόνο και θυμάται μαζί σας τη σύλληψη της ιδέας, την πρώτη εμφάνιση και όλες τις μεγάλες βραδιές της "ρώσικης ρουλέτας" του ποδοσφαίρου.

Οι ειδικοί λένε πως το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που ευνοεί τους επιθετικούς, καθώς ένα γκολ είναι αρκετό για να σβήσει κάθε λάθος τους από τη μνήμη των φιλάθλων και να τους χαρίσει τη δόξα και την αποθέωση. Αντίθετα αδικεί τους τερματοφύλακες, των οποίων μία και μόνο μόνο άτυχη στιγμή που θα κοστίσει ένα μοιραίο γκολ στη ομάδα τους μπορεί να διαγράψει πολλές περισσότερες εντυπωσιακές και σωτήριες αποκρούσεις, ακόμα και αυτές μιας καριέρας.

Η εκδίκηση των τερματοφυλάκων

Με βάση τα παραπάνω, ίσως δεν είναι τελικά και τόσο τυχαίο το ότι ένας Ιρλανδός γκολκίπερ ήταν αυτός που πριν 115 χρόνια σκαρφίστηκε για πρώτη φορά το περίφημο “πέναλτι” αφού στη διαδικασία αυτή, ο τερματοφύλακας δεν έχει τίποτα να χάσει. Αντίθετα έχει τη μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί σε ήρωα μιας αναμέτρησης. Στα πέναλτι οι παίκτες που σουτάρουν είναι αυτοί που έχουν τα βαριά πόδια, αφού γνωρίζουν ότι ένα άστοχο χτύπημα μπορεί να στερήσει έναν τίτλο ή μια πρόκριση από την ομάδα τους και να τους φορέσει την ταυτότητα του μοιραίου.

Ο φετινός Μάιος ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση των όσων μόλις περιγράψαμε. Στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας ο Γιανς Λέμαν, που είχε φτάσει ακόμα και να παίζει αναπληρωματικός του Αλμούνια στους κανονιέρηδες, απέκρουσε το πέναλτι του Πολ Σκόουλς και χάρισε το δέκατο FA Cup της ιστορίας της στην Άρσεναλ, κλέβοντας τους τίτλους των πρωτοσέλιδων στην Αγγλία.

Λίγες μέρες αργότερα, ήταν η σειρά ενός άλλου “παρεξηγημένου”, του Γέρζι Ντούντεκ, θεωρούμενου από πολλούς ως και ο πιο αδύναμος κρίκος της Λίβερπουλ, να κλέψει την παράσταση και να κερδίσει τη δικιά του βραδιά δόξας, οδηγώντας τους κόκκινους στο θρίαμβο επί της Μίλαν και στην επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης, ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια. Ο Πολωνός γκολκίπερ, αποσυντόνισε με τις κινήσεις του τον Σερζίνιο στο πρώτο χτύπημα της διαδικασίας των πέναλτι και στη συνέχεια απέκρουσε τα χτυπήματα των Πίρλο και Σεφτσένκο γράφοντας τον ένδοξο επίλογο στην επική ανατροπή της Λίβερπουλ στην Κωνσταντινούπολη.

Με συνταγή Γκρόμπελααρ

Οι κινήσεις του Ντούντεκ στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ κάθε άλλο παρά τυχαίες ήταν. Όπως και ο ίδιος ο Πολωνός πορτιέρο παραδέχθηκε, λίγο πριν τη διαδικασία των πέναλτι, αποφάσισε, κατόπιν προτροπής του συμπαίκτη του Τζέιμι Κάραχερ, να επιχειρήσει να μιμηθεί τις κινήσεις των ποδιών (γνωστών και ως “spaghetti legs”) του Μπρους Γκρόμπελααρ στον τελικό όπου η Λίβερπουλ είχε κατακτήσει για τελευταία φορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.

Ο τερματοφύλακας από τη Ζιμπάμπουε έγινε διάσημος στον τελικό της Ρώμης το 1984, όταν με τα τερτίπια του πάνω στη γραμμή του τέρματος κατάφερε να αποπροσανατολίσει στη διαδικασία των πέναλτι τους Ιταλούς με αποτέλεσμα οι Κόντι και Γκρατσιάνι της Ρόμα να σουτάρουν ψηλά άουτ και η Λίβερπουλ να στεφθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Η απάντηση των Άγγλων;

Θα μπορούσε κανείς αν αναλογιστεί τους δύο παραπάνω τελικούς να πει ότι χάρη στη Λίβερπουλ οι Άγγλοι έχουν τουλάχιστον και κάτι ευχάριστο να θυμούνται από τη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι, που κατά τα άλλα στο πρόσφατο παρελθόν, μόνο θλίψη έχει χαρίσει σε αυτούς και την Εθνικής τους ομάδα.

Το κακό για την Αγγλία ξεκίνησε με τα χαμένα πέναλτι των Γουόντλ και Πιρς στον ημιτελικό του Μουντιάλ της Ιταλίας κόντρα στη Γερμανία το 1990, συνεχίστηκε στο Euro του 1996 με νέα ήττα από τη Γερμανία στα ημιτελικά και τον Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ να αστοχεί στο τελευταίο πέναλτι, τρίτωσε στους 16 του Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998 απέναντι στην Αργεντινή όταν οι Πολς Ινς και Ντέιβιντ Μπάτι δεν μπόρεσαν να νικήσουν τον Γκοϊκοετσέα και ολοκληρώθηκε(;) στον ημιτελικό του Euro 2004 απέναντι στους οικοδεσπότες Πορτογάλους, με τους Μπέκαμ και Βάσελ να αναδεικνύονται αυτή τη φορά σε μοιραίους παίκτες της Εθνικής Αγγλίας.

Η σύλληψη της ιδέας του πέναλτι

Το χτύπημα πέναλτι, ήταν μια ιδέα που συνέλαβε το 1890 ο Ιρλανδός επιχειρηματίας και τερματοφύλακας Γουίλιαμ Μακρούμ, η οποία εγκρίθηκε από την Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία στις 2 Ιουνίου του 1891. Σιγά σιγά, το πέναλτι καθιερώθηκε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα ως η εσχάτη των ποινών. Από τότε όμως, χρειάστηκαν άλλα 79 χρόνια για να αρχίσει να χρησιμοποιείται και ως το έσχατο κριτήριο της ανάδειξης του νικητή μιας ισόπαλης αναμέτρησης, μέσω της περίφημης διαδικασίας των πέναλτι.

Μεταφερόμαστε πίσω στο καλοκαίρι του 1970. Ένα καλοκαίρι γεμάτο ποδόσφαιρο. Στις 7 Ιουνίου, ο Γκόρντον Μπανκς κάνει την “απόκρουση του αιώνα” σε κεφαλιά του Πελέ στον προημιτελικό του Μουντιάλ του Μεξικού, που έληξε με 1-0 υπέρ της Σελεσάο. Στις 21 Ιουνίου, η Βραζιλία παίζοντας καταπληκτικό ποδόσφαιρο συντρίβει με 4-1 την Ιταλία στον τελικό, στέφεται για τρίτη φορά πρωταθλήτρια κόσμου και παίρνει το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ μαζί της πίσω στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στην Ελλάδα, μια εβδομάδα αργότερα, ο Άρης κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας για πρώτη φορά στην ιστορία του κερδίζοντας στον τελικό με 1-0 στο κατάμεστο Καυταντζόγλειο τον ΠΑΟΚ.

Η πρωτιά της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Η 1η Αυγούστου του 1970 βρήκε τις ομάδες στην Αγγλία να προετοιμάζονται για το ξεκίνημα της νέας σεζόν. Στον ημιτελικό του Watney Mann Invitations Cup, η Χαλ υποδεχόταν την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το Watney Cup, ήταν ένας θεσμός στον οποίο συμμετείχαν οι δύο ομάδες με την καλύτερη επίθεση από κάθε επαγγελματική κατηγορία της Αγγλίας, πλην αυτών που είχαν κερδίσει την άνοδο, είχαν υποβιβαστεί ή είχαν βγει στην Ευρώπη.

Η Γιουνάιτεντ είχε τερματίσει 8η στη μεγάλη κατηγορία σημειώνοντας 66 γκολ και η Χαλ που αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, είχε σκοράρει την προηγούμενη σεζόν 72 τέρματα. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FA) είχε αποφασίσει ότι σε αυτό το τουρνουά θα χρησιμοποιούταν δοκιμαστικά για πρώτη φορά η διαδικασία των πέναλτι σε περίπτωση που κάποιο παιχνίδι έληγε ισόπαλο μετά και την παράταση. Μέχρι τότε σε τέτοιες περιπτώσεις, γινόταν επαναληπτικός.

Στον ημιτελικό του Watney Cup, Χαλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναδείχθηκαν ισόπαλες με 1-1 μετά το τέλος και της παράτασης και έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία του ποδοσφαίρου, τέθηκε σε εφαρμογή η διαδικασία των πέναλτι. Την μπάλα πήρε πρώτος ο Τζορτζ Μπεστ και την έστειλε στη δεξιά γωνία του γκολκίπερ της Χαλ Μακένι.

Τα επόμενα πέντε πέναλτι βρήκαν και αυτά όλα τον στόχο. Με το σκορ στο 3-3, ο Ντένις Λο έγινε ο πρώτος παίκτης που αστόχησε ποτέ στην ιστορία της διαδικασίας των πέναλτι, καθώς είδε τον Ίαν Μακένι να αποκρούει το πέναλτι του και να γίνεται με τη σειρά του ο πρώτος τερματοφύλακας που νίκησε εκτελεστή σε διαδικασία πέναλτι.

Το ότι η διαδικασία των πέναλτι όμως θα έμελε να αποδειχθεί στο μέλλον απρόβλεπτη και συναρπαστική, φάνηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού οι παίκτες της Χαλ αστόχησαν στο 4ο και 5ο πέναλτι, και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πήρε τη νίκη με 4-3 και μαζί την πρόκριση για τον τελικό του Watney Cup.

Προσεχώς...

Η δεκαετία του 1970 ήταν μια περίοδος καθιέρωσης για την διαδικασία των πέναλτι σε παγκόσμιο επίπεδο που κύλησε χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Από το Μουντιάλ του 1982 και έπειτα όμως, τα πέναλτι πρόσφεραν αξέχαστες στιγμές στο παγκόσμιο ποδοσφαίρου αφού έκριναν από τουλάχιστον μία φορά, όλους τους μεγάλους τίτλους του σύγχρονου football. Στο 2ο μέρος του αφιερώματος, θα θυμηθούμε μαζί όλες τις μεγάλες στιγμές της διαδικασίας των πέναλτι σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, στιγμές που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, σε ένα flashback πραγματικό must για τους φανατικούς φίλους του ποδοσφαίρου.

Αφιέρωμα στη διαδικασία των πέναλτι μέρος 2ο

Τα τελευταία 25 χρόνια, η διαδικασία των πέναλτι έχει προσφέρει αξέχαστες στιγμές στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, αφού έχει κρίνει από μία τουλάχιστον φορά, όλους τους μεγάλους τίτλους του σύγχρονου football.

Σε αυτό το 2ο μέρος του αφιερώματος στη διαδικασία των πέναλτι, θα κάνουμε μαζί ένα ταξίδι σε όλες τις μεγάλες στιγμές της σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, στιγμές που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Η πρώτη και τελευταία ήττα των Γερμανών

Ο πρώτος μεγάλος τίτλος που κρίθηκε στα πέναλτι, ήταν αυτός του Euro 1976, όταν η Τσεχοσλοβακία επικράτησε της Δυτικής Γερμανίας με 5-3 στα πέναλτι. Οι Γερμανοί είχαν κάνει άλλη μια μεγάλη ανατροπή στην κανονική διάρκεια του αγώνα, γυρίζοντας το ματς από 2-0 σε 2-2 με γκολ του Χέλζενμπαϊν στο 89’. Με τα πρώτα εφτά πέναλτι να έχουν καταλήξει στα δίχτυα, ο Ούλι Χένες σούταρε άτσαλα, στέλνοντας τη μπάλα ψηλά άουτ και ο Αντονίν Πανένκα δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Έσκαψε πολύ απαλά τη μπάλα στο κέντρο της εστίας του Σεπ Μάγιερ που είχε πέσει στην αριστερή του γωνία και με το χτύπημα αυτό που δεν είχε επιχειρηθεί ξανά μέχρι τότε στα πέναλτι (για αυτό και χαρακτηρίζεται ως χτύπημα “α λά Πανένκα”) έκανε το 5-3 και χάρισε τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης στην Τσεχοσλοβακία. Αξίζει να σημειωθεί πως από τότε και μετά, η Γερμανία δεν ηττήθηκε ποτέ ξανά σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης στη διαδικασία των πέναλτι!

Οι ιστορίες της Σεβίλλης

Στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, η μοίρα λες και καθυστερούσε το μοιραίο, αφού χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1984 για να κριθεί για πρώτη φορά τελικός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στα πέναλτι, με τον Γκρόμπελααρ, όπως είδαμε και νωρίτερα, να αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή του τελικού. Ο τελικός πάντως που έμεινε στην ιστορία, ήταν αυτός δύο χρόνια μετά στη Σεβίλλη, ανάμεσα στη Μπαρτσελόνα και τη Στεάουα.

Οι μπλαουγκράνα, με τον Μπερντ Σούστερ ηγέτη, ήταν το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου αφού αγωνίζονταν στη χώρα τους, μπροστά σε 70.000 φίλους της ομάδας τους. Η Στεάουα όμως κατάφερε να κρατήσει το 0-0 για 120 λεπτά και οδήγησε το παιχνίδι στα πέναλτι. Εκεί ο διεθνής Ρουμάνος γκολκίπερ των Ρουμάνων Χέλμουτ Ντουκαντάμ έγραψε ιστορία, αποκρούοντας και τα τέσσερα πέναλτι που σούταραν οι Αλεσάνκο, Πεντράζα, Πίτσι Αλόνσο και Μάρκος και χαρίζοντας τον τίτλο στη Στεάουα, που κέρδισε με 2-0 στα πέναλτι.

Δυστυχώς για τον Ντουκαντάμ, η ηρωική βραδιά εκείνη αποδείχθηκε καταστροφική για την καριέρα του, αφού λίγους μήνες αργότερα άγνωστοι του έσπασαν και τα δύο χέρια. Αυτοί που ξέρουν, λένε ότι το “ατύχημα” κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν αφού σχεδιάστηκε από τον γιο του πανίσχυρου δικτάτορα Τσαουσέσκου που ήταν έξαλλος καθώς ο Ντουκαντάμ δεν του είχε παραδώσει τη Μερσεντές που είχε κερδίσει σαν πολυτιμότερος παίκτης του τελικού!

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα η διαδικασία των πέναλτι είχε κάνει για πρώτη φορά την εμφάνιση της σε Μουντιάλ το 1982, στον επικό ημιτελικό ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία που είχε γίνει και αυτός στο Σάντσεζ Πιθχουάν της Σεβίλλης. Ο κανονικός αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1 και παρότι στην παράταση οι τρικολόρ προηγήθηκαν με 1-3, οι Γερμανοί κατάφεραν με τους Ρουμενίγκε και Φίσερ να ισοφαρίσουν σε 3-3 και να οδηγήσουν το παιχνίδι στα πέναλτι. Εκεί, ο Μποσίς αποδείχθηκε μοιραίος για τους Γάλλους αφού δεν κατάφερε να νικήσει τον Χάραλντ Σουμάχερ και οι Γερμανοί πανηγύρισαν την πρόκριση για τον τελικό.

Penalty Bowl

Το Σάντσεζ Πιθχουάν της Σεβίλλης σίγουρα κατέχει μια ξεχωριστή θέση σαν στάδιο στην ιστορία της διαδικασίας των πέναλτι. Το γήπεδο όμως που αναμφισβήτητα κατέχει την πρώτη θέση στο θρόνο της βίβλου των πέναλτι, βρίσκεται... στην Αμερική! Βλέπετε αν και όλοι κι όλοι, δύο τελικοί Μουντιάλ έχουν κριθεί στα πέναλτι- ένας, ο πλέον διάσημος, στους άνδρες και ένας στις γυναίκες- και οι δύο έχουν γίνει στο Rose Bowl, στο Πασαντίνα της Καλιφόρνια!

Το 1994, η Βραζιλία των Ρομάριο, Μπεμπέτο και Ντούνγκα ξαναπήρε μετά από 24 χρόνια τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή επικρατώντας με 3-2 στα πέναλτι της Ιταλίας. Ο Φράνκο Μπαρέζι νικήθηκε από τον Κλαούντιο Ταφαρέλ στο πρώτο χτύπημα και ο, ηγέτης της Σκουάντρα Ατζούρα, Ρομπέρτο Μπάτζιο έστειλε τη μπάλα ψηλά άουτ στο τελευταίο, σε μια από τις πιο γνωστές σκηνές στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου που αργότερα έγινε και διαφήμιση. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ιταλοί ηττήθηκαν στα πέναλτι σε τρία διαδοχικά Μουντιάλ (το 1990 από την Αργεντινή στον περίφημο ημιτελικό της Νάπολι, το 1994 στον τελικό με τη Βραζιλία και το 1998 στα προημιτελικά

Πέντε χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ γυναικών του 1999, η οικοδέσποινα ομάδα των ΗΠΑ αντιμετώπισε την Κίνα στον τελικό με το παιχνίδι να λήγει ισόπαλο χωρίς τέρματα. Με το σκορ στο 4-4 και την Κίνα να έχει ήδη χάσει ένα πέναλτι, η Μπράντι Τσαστέιν έστησε τη μπάλα στη βούλα γνωρίζοντας ότι αν ευστοχούσε θα χάριζε τον τίτλο στις ΗΠΑ. Η Τσαστέιν εκτέλεσε ψύχραιμα το πέναλτι και μόλις είδε τη μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα, έβγαλε τη φανέλα της και ανεμίζοντας τη έκανε σπριντ μέχρι το κέντρο του γηπέδου όπου γονάτισε φορώντας μόνο το σορτσάκι και το αθλητικό της σουτιέν! Η κίνηση της Τσαστέιν αποδείχθηκε ευφυέστατη, αφού αμέσως μετά το Μουντιάλ, η Nike της πρόσφερε συμβόλαιο ενός εκατομμυρίου δολαρίων, ενώ έγινε γενικότερα περιζήτητη στην αγορά.

Join the club!

Μπορεί η Τσαστέιν να έγινε διάσημη εξαιτίας του πανηγυρισμού του μετά το εύστοχο της χτύπημα πέναλτι, όμως γεγονός παραμένει ότι τα φώτα των προβολέων μετά τη διαδικασία των πέναλτι πάνε σχεδόν πάντα στον “ήρωα” τερματοφύλακα ή τον μοιραίο παίκτη που αστόχησε, παρά σε αυτούς που ευστόχησαν. Πολλοί περισσότεροι θυμούνται τις αποκρούσεις των Ντουκαντάμ, Γκοϊκοετσέα και Ταφαρέλ απ’ότι τα καθοριστικά εύστοχα χτυπήματα των συμπαικτών τους Μπάλιντ, Ντεζότι και Ντούνγκα, και φυσικά ακόμα περισσότεροι τα άστοχα σουτ των Μπάτζιο και Μπέκαμ.

Ενώ λοιπόν ο τερματοφύλακας έχει στη διαδικασία των πέναλτι την ευκαιρία να αναδειχθεί σε ήρωα, ο παίκτης που στήνει τη μπάλα στη βούλα ξέρει πως μια άτυχη στιγμή μπορεί να τον σημαδεύει για όλη του την καριέρα. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζει από πρώτο χέρι ο νυν τεχνικός της Μάντσεστερ Σίτι Στιούαρτ Πιρς, που είχε αστοχήσει κόντρα στη Γερμανία στον ημιτελικό του Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990.

Έτσι λοιπόν, μετά την τελευταία αγωνιστική της φετινής Πρέμιερ Λιγκ όπου η ομάδα του έχασε την ευκαιρία να πάρει τη νίκη κόντρα στη Μίντλεσμπρο και το εισιτήριο για το Κύπελλο UEFA όταν ο Ρόμπι Φάουλερ νικήθηκε από τον Σβάρτσερ σε πέναλτι που εκτέλεσε στις καθυστερήσεις του αγώνα, ο Πιρς βλέποντας τον παίκτη του απαρηγόρητο, κατευθύνθηκε προς αυτόν και του είπε απλά “join the club”.

Τα πέναλτι βλάπτουν σοβαρά την υγεία

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πέναλτι είναι ωραία όταν παρακολουθείς αγώνα σαν ουδέτερος, αλλά ότι πιο αγχωτικό μπορεί να σου συμβεί όταν παρακολουθείς αγώνα της ομάδας σου. Όλοι λίγο ή πολύ έχουμε βρεθεί στη θέση να βλέπουμε ένα μεγάλο διεθνές παιχνίδι στην τηλεόραση το οποίο έχει φτάσει στην παράταση και να ευχόμαστε να μην μπει γκολ για να "πάει στα πέναλτι". Πόσοι όμως έχουμε αισθανθεί την ίδια ευφορία όταν η αγαπημένη μας ομάδα ετοιμάζεται να πάρει μέρος στη "ρώσικη ρουλέτα";

Estádio do Dragão - Euro 2004

2021-09-13T14:15:00.005+03:00

Τον αγώνα Πορτογαλία - Ελλάδα στις 12-06-2004 περιγράφει στο athlitikanea.gr o Γιώργος (αναγνώστης του ιστότοπου μας) θέλοντας να μας εξηγήσει πως βίωσε εκείνο το ονειρικό έπος τότε στο Estádio do Dragão.

Βιογραφικό Σημείωμα Είναι 28 χρονών και εργάζεται ως Σύμβουλος Επιχειρήσεων. Ήταν από τους εκλεκτούς και τυχερούς που βρέθηκαν στον πρώτο αγώνα της Εθνικής μας στην Πορτογαλία. Ως εξαιρετικά προληπτικός, κράτησε το γούρι και τελικά παρακολούθησε και τους έξι αγώνες της Ελλάδας. Άλλο λίγο να έμενε στην Πορτογαλία και θα αντί για "Savva cafe" θα λέγαμε "Giorgo cafe"...

Χώρεσε ένα ολόκληρο 24ωρο σε 2500 λέξεις που διαβάζονται σαν παραμύθι μέσα σε κάτι λιγότερο από 15 λεπτά.

Ο λόγος σε εσένα Γιώργο. Συγκίνησέ μας...

12 Ιουνίου 2004: Η Ελλάδα αντιμετωπίζει στο Ντραγκάο την Πορτογαλία στην πρεμιέρα του Euro 2004. Μια παρέα τεσσάρων φίλων έχει φτάσει στο Πόρτο για να συμπαρασταθεί από κοντά στην Εθνική μας ομάδα, ανυποψίαστη για το ότι θα έχει την τύχη να ζήσει από κοντά την πρώτη σκηνή του πιο όμορφου ποδοσφαιρικού παραμυθιού που γράφτηκε ποτέ. 12 Ιουνίου 2005: Ένα χρόνο μετά, θυμόμαστε μέσα από την ιστορία αυτής της παρέας, την πρώτη πράξη του ποδοσφαιρικού έπους της Πορτογαλίας.

Σάββατο 12 Ιουνίου 2004... Μετά από μια κουραστική Παρασκευή που είχε αναλωθεί στο αεροπορικό ταξίδι και την οδήγηση, στη διαδρομή Αθήνα - Μιλάνο - Λισσαβώνα - Πόρτο, η "ομάδα" έχει ξεκουραστεί και είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε για το Ντραγκάο. Με γεμάτες τις μπαταρίες και καθαρό τον λαιμό, ανυπομονούμε να βρεθούμε στο πλάι της Εθνικής.

Οι σπάνιες εμφανίσεις

Για καλή μας τύχη είμαστε από τους ελάχιστους που έχουν προμηθευτεί την επίσημη εμφάνιση της Εθνικής. Μόλις την τελευταία μέρα πριν φύγουμε, την Πέμπτη το πρωί, ο Χάρης έχει προλάβει να αγοράσει τέσσερις εμφανίσεις, δύο μπλε και δύο λευκές, από τα κεντρικά της Adidas. Τις ψάχναμε για μέρες χωρίς επιτυχία, γιατί... δεν είχαν κυκλοφορήσει. Για φαντάσου! Τρεις μέρες πριν την έναρξη του Euro και δεν είχαν βγει στην αγορά οι επίσημες εμφανίσεις της Εθνικής Ελλάδος γιατί δεν ήταν λέει έτοιμες. Για καλή τους τύχη αυτοί που άργησαν τότε να τις έχουν έτοιμες, αργότερα δεν προλάβαιναν να τις τυπώνουν...

Τα "περίεργα" εισιτήρια

Έχουμε κάνει το ταξίδι ανεξάρτητοι, με αεροπορικά εισιτήρια για επιστροφή στις 18 Ιουνίου, τη μεθεπομένη του δεύτερου παιχνιδιού με την Ισπανία δηλαδή, μετά από 7 διανυκτερεύσεις στο Πόρτο. Υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι με τις θέσεις μας βέβαια, καθώς δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι για το αν αυτές είναι μαζί με των υπολοίπων Ελλήνων. Όντας προνοητικός είχα φροντίσει να προμηθευτώ εισιτήρια από την UEFA, για την ακρίβεια 4 πακέτα “Follow your team”. Είχα κάνει την κράτηση μετά το διπλό επί της Ισπανίας, πριν καν εξασφαλίσουμε την πρόκριση για το Euro!

Το πακέτο αυτό λειτουργούσε ως έξης: Σε περίπτωση που η Εθνική έπαιρνε την πρόκριση (όπως και έγινε) για τα τελικά της Πορτογαλίας, είχες την υποχρέωση να προπληρώσεις το συνολικό κόστος των εισιτηρίων για κάθε παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων και των προημιτελικού, ημιτελικού και τελικού. Η UEFA σου έστελνε τα εισιτήρια για τα τρία πρώτα παιχνίδια και τα κουπόνια που θα έπρεπε να ανταλλάξεις με εισιτήρια για τα παιχνίδια νοκ-άουτ, αν έφτανε σε αυτά η ομάδα σου.

Αν η ομάδα σου αποκλειόταν στη φάση των ομίλων, η UEFA σου επέστρεφε τα χρήματα που κόστιζαν τα κουπόνια, κρατώντας απλά μια μικρή προμήθεια για τη διαδικασία. Περιττό να σας πω ότι ενώ είχα πληρώσει όλο το ποσό με την κάρτα μου, είχα ζητήσει από τους τρεις φίλους μου μόνο τα χρήματα για τα εισιτήρια των ομίλων, αφού θεωρούσα δεδομένο ότι με τις Πορτογαλία και Ισπανία στον όμιλο μας, δεν θα παίρναμε την πρόκριση για τα προημιτελικά.

Η... συγκρατημένη απαισιοδοξία

Η ψυχολογία της παρέας ήταν μεν καλή όσον αφορά την εμπειρία, αλλά όπως καταλαβαίνετε και συγκρατημένα απαισιόδοξη δε, όσον αφορούσε την έκβαση του αγώνα. Η Εθνική μας με δύο μόλις συμμετοχές και απολογισμό μία ισοπαλία και πέντε ήττες σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων, θα αντιμετώπιζε σε λίγες ώρες τη διοργανώτρια Πορτογαλία, που είχε αποκλειστεί με πέναλτι στην παράταση από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία στον ημιτελικό του προηγούμενου Euro.

Η Πορτογαλία είχε κορμό την Πόρτο του Μουρίνιο που μόλις είχε κατακτήσει το Champions League και επιπλέον από τη μέση και μπροστά παίκτες όπως ο Λουίς Φίγκο, ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Παουλέτα. Τέσσερις μέρες αργότερα θα μας περίμεναν οι έταιροι Ίβηρες, οι Ισπανοί, σε ένα δεύτερο εκτός έδρας παιχνίδι ουσιαστικά, με τους Ραούλ, Μοριέντες και όλα τους τα όπλα, έτοιμοι να πάρουν τη ρεβάνς για 0-1 στη Σαραγόσα με το γκολ του Γιαννακόπουλου που τους είχε αναγκάσει να δώσουν μπαράζ για να προκριθούν στο Euro.

Όμως, καθώς πλησίαζε η ώρα για το εναρκτήριο παιχνίδι της διοργάνωσης, όλα αυτά αποκτούσαν όλο και λιγότερη σημασία. Η Εθνική μας ήταν στο Euro 2004 και αυτό ήταν αρκετό. Είμασταν μέρος της γιορτής και μπορούσαμε χωρίς άγχος να την απολαύσουμε. Αν καταφέρναμε κάτι παραπάνω, θα ήταν ένα μεγάλο μπόνους. Αν όχι, θα είμασταν ευχαριστημένοι που είμασταν εκεί και εμείς μαζί με τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. "Σημασία έχει που συμμετέχουμε" ήταν το moto της παρέας.

Και μόνο που είμασταν εκεί, έξω από το Ντραγκάο, το γήπεδο των "δράκων" σε αυτή την υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα ήταν υπέροχα... (photo 1, για τις φωτογραφίες του αφιερώματος, κάντε κλικ στο link του photostory κάτω από τη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο)

Μια πραγματική γιορτή

Οι Πορτογάλοι έπαιζαν άψογα το ρόλο του οικοδεσπότη. Τόσο από άποψης διοργανωτών όσο και από πλευράς φιλάθλων. Έξω από το Ντραγκάο (που στα Πορτογαλικά πιο πολύ προς το "Ντραγκάου" ακούγεται), η ατμόσφαιρα ήταν γιορτινή. Οι Πορτογάλοι μόλις έβλεπαν Έλληνες, έσπευδαν να φωτογραφηθούν μαζί μας. Μερικά μέτρα πριν φτάσουμε στις θύρες, υπήρχαν διάφορα παιχνίδια με ποδοσφαιρικό περιεχόμενο.

Σε ένα από αυτά, ο Θοδωρής δίνει μαθήματα υποδειγματικής εκτέλεσης πέναλτι (photo 2) στέλνοντας τη μπάλα στο δεξί παραθυράκι της τεχνητής εστίας και δείχνει το δρόμο προς την επιτυχία. Στο μεταξύ οι Πορτογάλοι έχουν φτιάξει ακόμα και πανό στα ελληνικά που γράφει "Πορτογαλία νικητής" (photo 3) και μας ζητούν να φωτογραφηθούμε μαζί τους.

Προετοιμάζονται χρόνια για αυτή την ημέρα και είναι όλοι αποφασισμένοι να παίξουν το ρόλο τους άψογα. Στις δηλώσεις τους έξω από το γήπεδο δείχνουν να μας υποτιμούν όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι και βγάζουν προς τα έξω μια σιγουριά για τη νίκη. Ελπίζουμε να διαψευστούν αλλά δεν μπορούμε και να τους αδικήσουμε για την αισιοδοξία αυτή

Είμαστε έτοιμοι πια να πάμε προς την είσοδο. Ξαφνικά βλέπω από μακριά να περνάει στο δρόμο το πούλμαν της Εθνικής μας και αυθόρμητα το φωτογραφίζω. "Η Αρχαία Ελλάδα είχε 12 Θεούς, η σύγχρονη έχει 11" βλέπω το σλόγκαν του χορηγού τυπωμένο πάνω στα παράθυρα του λεωφορείου (photo 4). "Τι υπερβολή;" αναρωτιέμαι και όλοι συμφωνούν, καθώς προχωράμε προς το γήπεδο.

Μόνο εμείς θα καθόμαστε...

Βρισκόμαστε έξω από την Porta (Θύρα) 23 (photo 5). Τελικά οι φόβοι μας δικαιώνονται. Τα εισιτήρια μας είναι σε μικτή εξέδρα. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο μικτή βέβαια, αφού εκτός από εμάς τους τέσσερις και άλλους δύο Έλληνες από τον Καναδά που βρίσκονται 15 μέτρα πιο δεξιά, στο section μας υπάρχουν μόνο Πορτογάλοι. Είναι από τις περιπτώσεις που το "μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις" ταιριάζει γάντι (photo 6).

Η ατμόσφαιρα είναι πέρα για πέρα γιορτινή και ούτε λόγος για το πως μας φέρονται οι Πορτογάλοι. Μόλις μας βλέπουν μας χαμογελούν εγκάρδια και μας κάνουν να νιώσουμε ευπρόσδεκτοι μέσα στο "σπίτι" τους. Το χαμόγελο τους φαίνεται πάντως πως κρύβει και ένα "καλώς τα παιδιά" μέσα του, χωρίς αυτό φυσικά να μειώνει την ευγένεια και την άψογη εν γένει συμπεριφορά τους.

Ο Νάκης δεν χάνει πάντως χρόνο και αμέσως μου εκφράζει την ένσταση του: "Ρε αδερφέ, εδώ που μας βάλανε με τα εισιτήρια που σου δώσανε από την UEFA, θα σηκώνεται όλη η θύρα να πανηγυρίσει όταν μας καρφώνουν τα γκολάκια και μόνο εμείς θα καθόμαστε. Θα βαρεθούμε να τους βλέπουμε να πανηγυρίζουν"! λέει και δεν αποκλείεται να έχει και δίκιο.

Η εμφάνιση του "πειρατικού"

Η ώρα έχει περάσει και η φιέστα ξεκινάει. Ο αγωνιστικός χώρος του Ντραγκάο αρχίζει να "βάφεται" γαλάζιος και να μετατρέπεται σε θάλασσα, τη στιγμή που μπροστά από την κερκίδα με τους ένθερμους υποστηρικτές της Εθνικής μας ξεπροβάλει το "πειρατικό" (photo 7) που φτάνει μέχρι το κέντρο του γηπέδου. Λίγα λεπτά αργότερα, το σύντομο, λιτό και ευχάριστο show λαμβάνει τέλος και δύο τεράστιες σημαίες κάνουν την είσοδο τους στον αγωνιστικό χόρο. Υπέροχο συναίσθημα να βλέπεις τη γαλανόλευκη να δεσπόζει στην πρεμιέρα ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Βλέπετε, όταν δεν ξέρεις ακόμα πόσο υπέροχο είναι να δεσπόζει και στο τέλος, το να δεσπόζει στην αρχή σου μοιάζει ένα εξαιρετικό συναίσθημα...

Ακολουθεί η ανάκρουση του Εθνικού ύμνου. Ανατριχίλα. Πιασμένοι αγκαλιά, τον τραγουδάμε δυνατά ανάμεσα στους Πορτογάλους. Είμαστε τέσσερις από τους περίπου 3.500 Έλληνες που βρίσκονται στο Ντραγκάο, απομονωμένοι στη μία άκρη του γηπέδου, ακριβώς κάτω από τον ηλεκτρονικό πίνακα.

Το συναίσθημα είναι υπέροχο. Η Ελλάδα ετοιμάζεται να δώσει τη δική της παράσταση, όλη η Ευρώπη είναι καρφωμένη στους δέκτες της για να την παρακολουθήσει, περιμένοντας μάλλον όχι ένα έπος αλλά μια Ελληνική τραγωδία και εμείς είμαστε εκεί. Λίγο πριν τη σέντρα βέβαια, σαν σωστοί Έλληνες προπονητές της εξέδρας, φροντίζουμε να εκφράσουμε όλοι τις αμφιβολίες μας για την επιλογή των Βρύζα και Χαριστέα για τις θέσεις των επιθετικών, την ώρα που υπάρχουν ο Ντέμης και ο φορμαρισμένος Παπαδόπουλος.

Πρώτο ημίχρονο - "Λες;"

Το ματς όμως ξεκινάει και όλες οι pre-game σκέψεις περνάνε στο παρελθόν. Όπως πάντα, όταν βρίσκεσαι στο γήπεδο και το παιχνίδι ξεκινάει, ξεχνάς τις θεωρίες και παρακολουθείς τη δράση. Η πρώτη υποψία ευκαιρίας γίνεται από την Εθνική μας στο πρώτο κιόλας λεπτό, αλλά ο Χαριστέας κλοτσάει αέρα στην πολύ καλή μπαλιά του Βρύζα από τα αριστερά.

Η Ελλάδα έχει μπει δυνατά στο παιχνίδι. Η έντονη πίεση που περιμέναμε από τους Πορτογάλους δεν φαίνεται να υφίσταται, τουλάχιστον στο πρώτο πεντάλεπτο. Το "Πάμε μωρή Ελλαδάρα!" είναι αυθόρμητο. Μπορεί οι τέσσερις μας να φωνάζουμε πιο πολύ και από τους εκατοντάδες Πορτογάλους που βρίσκονται από κάτω μας. Οι πιο κοντινοί μας κοιτούν με απορία. Προφανώς δεν τους είχε πει κανείς πόσο εκδηλωτικοί είμαστε εμείς οι Έλληνες φίλαθλοι...

Το ρολόι σημαδεύει το 7ο λεπτό. Ο Πάουλο Φερέιρα, που μόλις έχει κοστίσει 20εκ. ευρώ στον Αμπράμοβιτς, κάνει τη λάθος πάσα και ο Καραγκούνης γίνεται κάτοχος της μπάλας. Η "τυπάρα" προχωράει,... προχωράει, οπλίζει και... μπαμ! Γκολ! Γκολ για την Ελλάδα! 0-1! O Καραγκούνης πανηγυρίζει μαζί με τους Έλληνες φιλάθλους στο απέναντι πέταλο (photo 8). Πανηγυρίζουμε και εμείς σαν τρελοί!

Ανεβαίνουμε στο ύψωμα που βρίσκεται ακριβώς πίσω μας, κάτω από τον ηλεκτρονικό πίνακα, και χοροπηδάμε. Οι διοργανωτές μας κάνουν νόημα να κατέβουμε αμέσως και μετά από λίγο συμμορφωνόμαστε. Απίστευτο! Η Ελλάδα κερδίζει με 0-1 την Πορτογαλία μέσα στο Ντραγκάο. Σίγουρα δεν θα αντέξουμε... Δεν πειράζει όμως, τώρα είμαστε μέσα στο παιχνίδι για τα καλά. Τα φίδια αρχίζουν να ζώνουν τους Πορτογάλους που βλέπουν το σενάριο που είχαν σχεδιάσει για την πρεμιέρα ξαφνικά να χαλάει...

Το πρώτο ημίχρονο τελειώνει. Από τη μία δεν μπορούμε να το πιστέψουμε. Έξω από το γήπεδο είχαμε ακούσει μια παρέα να φωνάζει "Διπλό μες στο Ντραγκάο Ελλάς ολέ-ολέ!" και είχαμε γελάσει. Είναι δυνατόν να κάνουμε τέτοια νίκη μέσα στην Πορτογαλία; Μπα! Από την άλλη όμως, παίζουμε καλά.

Η ομάδα είναι καλά στημένη στο γήπεδο και δεν έχει κινδυνεύσει ιδιαίτερα μέχρι τώρα. Βρε λες να κάνουμε το θαύμα; Για καλό και για κακό πάντως, με το που ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο βγάζω μια φωτογραφία τον ηλεκτρονικό πίνακα που γράφει Πορτογαλία-Ελλάδα 0-1, έτσι για να το έχω να το θυμάμαι ότι κερδίζαμε μέσα στο Ντραγκάο, αν κάτι "στραβώσει" και δεν τα καταφέρουμε (photo 9) .

Δεύτερο ημίχρονο - "Σφύριξε το!"

Πριν καλά καλά προλάβουμε να ζεστάνουμε τις φωνές μας μετά το break του ημιχρόνου, ο Σεϊταρίδης φεύγει σφαίρα μετά την μπαλιά του Χαριστέα, ο Ρονάλντο τον γκρεμίζει (photo 10) και ο Κολίνα δείχνει την άσπρη βούλα. Πέναλτι! Νέα πανηγύρια, τόσο στην εξέδρα όσο και στον αγωνιστικό χώρο (photo 11). Αυτή τη φορά, συγκρατημένα όμως.

Κάτσε να μπει πρώτα! Στο 51' ο Μπασινάς πέρνει φορά και στέλνει τη μπάλα στο δεξί παραθυράκι του Ρικάρντο. Γκολ! 0-2! Λες και είχε δει το πέναλτι του Θοδωρή έξω από το γήπεδο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Ακριβώς στο ίδιο σημείο το έστειλε! Η νίκη πια δε μοιάζει με θαύμα. Αυτή τη φορά τίποτα δεν μας κατεβάζει από το ύψωμα κάτω από το ρολόι όπου πανηγυρίζουμε.

Περικυκλωμένοι από Πορτογάλους που μας κοιτάζουν σαστισμένοι, σαν να μη μπορούνε να πιστέψουνε τι τους έχει συμβεί, πανηγυρίζουμε με την ψυχή μας, την ώρα που στο απέναντι πέταλο του Ντραγκάο η γαλανόλευκη εξέδρα έχει στήσει τρελό πανηγύρι... Μετά από δυο-τρία λεπτά που κάπως ηρεμώ, βγάζω και δεύτερη φωτογραφία, με τον ηλεκτρονικό πίνακα να δείχνει αυτή τη φορά 0-2! (photo 12)

Η ώρα περνάει αργά, σχεδόν βασανιστικά και με πολύ άγχος, παρότι είναι φανερό πως οι Πορτογάλοι δείχνουν μπλοκαρισμένοι και οι παίκτες μας σίγουροι. Μπαίνουμε στο τελευταίο εικοσάλεπτο και η Εθνική μας κρατάει το 0-2 σχετικά άνετα. Πλέον όλοι το έχουμε πιστέψει. Αυτή η νίκη δε χάνεται... Η εξέδρα δίνει το πρόσταγμα στον άρχοντα της αναμέτρησης Πιερλουίτζι Κολίνα: "Σφύριξε το, το γ.....νο, δεν μπορώ, δε μπορώ να περιμένω!". Έτσι είναι. Ακόμα δεν έχουμε περάσει στο "σήκωσε το". Βρισκόμαστε στη φάση του "σφύριξε το"!

Στο τελευταίο δεκάλεπτο ζορίζουν τα πράγματα και οι Πορτογάλοι χάνουν δύο καλές ευκαιρίες. Δεν έχουν πια χρόνο όμως... Στις καθυστερήσεις ο Ρονάλντο κάνει με κεφαλιά το 1-2, αλλά είναι πια αργά. Ο Κολίνα το σφυρίζει! Έχουμε νικήσει! Τα πανηγύρια τρελά! O Ότο Ρεχάγκελ από Γερμανός γίνεται ο "δικός μας" Όθωνας και στέλνει φιλιά στην εξέδρα (photo 13)... Τα τηλέφωνα μας παίρνουν φωτιά. Οικογένειες, φίλοι- όλοι παίρνουν μια γεύση από την ατμόσφαιρα που επικρατεί μέσα στο Ντραγκάο. Οι παίκτες μας δεν ξεχνούν τον κόσμο που είναι στην εξέδρα και ξεκινούν τα "Όλε" (photo 14)! Τα πρώτα...

Μαθήματα φίλαθλου πνεύματος

Αφού έχουμε κουραστεί να πανηγυρίζουμε, επιστρέφουμε ενθουσιασμένοι, περήφανοι, κουρασμένοι και βραχνιασμένοι στο ξενοδοχείο. Ξαφνικά όλοι, οι Πορτογάλοι και οι υπόλοιποι, κοιτάνε αυτούς τους περίεργους τύπους με τις γαλανόλευκες εμφανίσεις και σημαίες με άλλο μάτι. Είναι φανερό. Δεν είμαστε πια η Ελλαδίτσα. Έχουμε γίνει η Ελλάδα. Θα ακολουθούσε και η Ελλάδαρα, αλλά αυτό δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε τότε...

Ο Θοδωρής έχει γενέθλια. Ψάχνω ζαχαροπλαστείο. Στο δρόμο με βλέπουν με την εμφάνιση της Εθνικής και μου χαμογελούν ή μου λένε congratulations παρά την πίκρα τους. Οι Πορτογάλοι διδάσκουν στους Έλληνες φίλαθλο πνεύμα. Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο λόγω ιστορίας, είναι η αλήθεια.

Έχουμε να μάθουμε πολλά από αυτούς. Δυστυχώς ακόμα και σε μεμονωμένα περιστατικά στην Ολυμπιάδα (πυγμαχία, στίβος) δείξαμε ότι δεν έχουμε τελικά μάθει και πολλά από τους περίφημους προγόνους μας. Ακόμα και μια κομψότατη, για την ηλικία της, κυρία με το που με βλέπει να περνάω μπροστά μου γνέφει με νόημα, σαν να μου λέει "συγχατητήρια". Με κατακλύζουν συναισθήματα υπερηφάνειας.

Τελικά βρίσκω και τούρτα! Και τι τούρτα; Euro 2004! O Θοδωρής νομίζει πως τον έχουμε ξεχάσει αλλά του κάνουμε έκπληξη. Τι αξέχαστα γενέθλια και αυτά; Να τα περνάς βλέποντας την Εθνική να κερδίζει την Πορτογαλία μέσα στο Ντραγκάο με 1-2 στην πρεμιέρα του Euro 2004! Πόσο γρήγορα πέρασε ένας χρόνος; Χρόνια Πολλλά Θοδωρή!

Ακολούθησε το πάρτι στη Ριμπέιρα, στις όχθες του ποταμού Ντούρο, αν και φτάσαμε κάπως αργά είναι η αλήθεια. Εκεί μαζεύτηκαν όλοι οι Έλληνες για να τραγουδήσουν μέχρι πρωίας για τη μεγάλη νίκη της Εθνικής και να... ζητήσουν την Ισπανία. Εκεί θα ξαναδίναμε ραντεβού, τουλάχιστον οι πενταπλάσιοι, 20 μέρες αργότερα, στον ημιτελικό...

17 χρόνια μετά...

Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε που ξεκίνησε το όμορφο παραμύθι της Πορτογαλίας ακόμα ζει μέσα μας. Θα ζει για πάντα. Βλέπω τον Savvas στην τηλεόραση και θυμάμαι τον εαυτό μου που έφυγε 11 Ιουνίου για μια εβδομάσα στο Πόρτο και τελικά γύρισε στις 6 Ιουλίου αφού πρώτα γνώρισε όλη την Πορτογαλία! Βλέπω τα γκολ του Καραγκούνη, του Χαριστέα και του Δέλλα και ακόμα ανατριχιάζω. "Αν είναι όνειρο αυτό, αφήστε με να κοιμηθώ" έγραφε τότε το πρωτοσέλιδο μιας καθημερινής εφημερίδας και πόσο δίκιο είχε...

Δυστυχώς, φαίνεται πως με ξυπνήσανε απότομα και από τη χαμογελαστή Πορτογαλία γύρισα στη μίζερη ποδοσφαιρικά Ελλάδα. Του Αθηνοκεντρικού πρωταθλήματος των άδειων κερκίδων, του φτωχού θεάματος, της ανύπαρκτης υποδομής και κυρίως των θλιβερών επεισοδίων που τα πληρώνουν οι υγειώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι που τους κόβουν το γήπεδο, αντί να τιμωρήσουν παραδειγματικά αυτούς που τα παρακινούν και τα προκαλούν ανενόχλητοι εδώ και χρόνια.

Μια μεγάλη ευκαιρία χάθηκε για τις Ελληνικές ομάδες, που δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν το momentum της Εθνικής και να νοικοκυρέψουν τα δικά τους χάλια. Ο Ολυμπιακός με ένα γήπεδο στολίδι, το νέο Καραϊσκάκη, δέχεται χωρίς να αντιδρά να πληρώνει τη συμπεριφορά μιας μεμονωμένης μερίδας φιλάθλων. Στη Θεσσαλονίκη, δεν λένε να βάλουν μυαλό. Μια ομάδα δίδαξε συμπεριφορά, ο Εργοτέλης, και αυτός μας άφησε γρήγορα. Λες και δεν χωράει η υγεία σε αυτό το πρωτάθλημα... Μόνο ο Ντέμης έκανε ένα βήμα μπροστά και μένει να δούμε αν θα τα καταφέρει να ολοκληρώσει τα σχέδια του.

Όσο για την Εθνική, αυτή συνεχίζει να μας ενώνει αφού έγινε πια της μόδας. Δεν πειράζει, έστω και έτσι καλό είναι που επιτέλους η έννοια "Εθνική Ελλάδος" απέκτησε ισχύ στο ποδόσφαιρο μας μετά από τόσες δεκαετίες. Χρωστάμε όλοι ευγνωμοσύνη στον Ότο Ρεχάγκελ και τα παιδιά του, για όσα μας προσέφεραν. Εξάλλου, οι πιο ρεαλιστές ξέρουμε ποιες είναι οι δυνατότητες της και την δεχόμαστε όπως είναι. Μακάρι να πάμε και στη Γερμανία του χρόνου, αλλά και να μην τα καταφέρετε, εμείς θα σας ευγνωμονούμε για πάντα παιδιά.

Happy Birthday Euro 2004

12 Ιουνίου 2021. Κλείνω τα μάτια και γυρίζω 17 χρόνια πίσω. Ανατριχιάζω. Καραγκούνης και... γκολ! Τι ωραία που ξεκίνησε το παραμύθι. Και τι δεν θα έδινα να το ξαναζούσα! Παραφράζοντας το τραγούδι του Μπράιαν Άνταμς στη version του Έλληνα φίλαθλου: "Τhe Summer of 2004... Those were the best days of my life"

Clive Woodward: Ο γκουρού του ράγκμπι

2021-09-12T11:53:00.002+03:00

Ο τρελός καθηγητής όπως αυτοαποκαλείται, κορεσμένος από τις επιτυχίες του στο ράγκμπι ετοιμάζεται για νέες περιπέτειες. Έπειτα από την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου το με την Αγγλία και την ανακήρυξη του σε σερ από την βασίλισσα Ελισάβετ η επόμενη φιλοδοξία προπονητή Clive Woodward είναι να εισβάλλει στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Η σχέση του με τον πρόεδρο

Η στενή φιλία του με τον πρόεδρο της Σαουθάμπτον, Ρούπερτ Λόου και η ανοιχτή πρόκληση που έχει λάβει για να υπηρετήσει το σύλλογο από κάποιο άλλο μετερίζι είναι κάτι που τριβελίζει το μυαλό του εδώ και αρκετούς μήνες. Η μετακόμιση από το ποδόσφαιρο στο ράγκμπι δεν είναι εύκολη υπόθεση ακόμα και για έναν άνθρωπο που πετυχαίνει σε ότι καταπιάνεται. " Η δουλειά που πρόκειται να κάνω δεν είναι τόσο λαμπερή, όπως γράφεται. Δεν επρόκειτο ποτέ να αναλάβω απευθείας μια ομάδα της Πρέμιερσιπ. Θα πρέπει πρώτα να αποδείξω ότι είμαι ικανός και νομίζω πως χρειάζομαι διάστημα δύο ετών για να τα καταφέρω" σπεύδει να τονίσει ο ίδιος, την ίδια ώρα που οι φήμες περί ανάμειξης του στον σύλλογο της Τσάμπιονσιπ πολλαπλασιάζονται. Ο γεννημένος winner Γούντγουορντ θα ήθελε να δει τους "Αγίους" στις πύλες του ποδοσφαιρικού παραδείσου και ουχί στον Άγιο Πέτρο.

Ο παρορμητικός σερ Clive Woodward

Στα αγγλικά ταμπλόιντ έχουν πάρει την μορφή στοιχήματος οι ενδεχόμενες θέσεις απασχόλησης του. Απο προπονητής, μέχρι μέλος του διοικητικού συμβουλίου ή απλά υπεύθυνος των ακαδημιών. Ο σερ Κλάιβ φημίζεται για τον παρορμητισμό του, την πειθώ που διαθέτει, την ικανότητα μετάδοσης του λόγου του αλλά και για τις ριζοσπαστικές αποφάσεις που λαμβάνει χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες τους. Αυτός ήταν που ανακάλυψε τον σπουδαίο Τζόνι Γουίλκινσον και μάλιστα τον εμπιστεύθηκε σε πολύ μικρή ηλικία.

Ήταν ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εθνική Αγγλίας, συνέδεσε τον φορητό του υπολογιστή στην είσοδο των γραφείων σαν διαμαρτυρία για το γεγονός ότι δεν είχε προβλεφτεί γραφείο για να στεγαστεί. Επιπροσθέτως ο φιλόδοξος προπονητής, όταν αντίκρισε το δωμάτιο "αχούρι" που είχε κλειστεί από την αγγλική ομοσπονδία σε ένα ματς στη Ν. Αφρική ζήτησε από τους παίκτες του να αποχωρήσουν και τους μετέφερε στο πιο πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα της Γιοχάνεσμπουργκ καταβάλλοντας ο ίδιος το υπέρογκο ποσό για την διαμονή της αποστολής!

Από τα κομπιούτερ στους πάγκους

Μεθοδικός, εργασιομανής, εγωκεντρικός αλλά και χαρισματικός ο Σερ Clive Woodward, ο οποίος ως διευθυντής εταιρείας κομπιούτερ αποκόμισε τεράστια οικονομικά οφέλη. Ο αθλητισμός όμως τον κέρδισε και τώρα επιθυμεί να κάνει ένα βήμα παραπέρα γνωρίζοντας ότι αυτή η πρόκληση είναι και η πιο δύσκολη της ζωής του.

Ο Βελάσκο την πρωτιά

Στο παρελθόν άλλος ένας προπονητής επεδίωξε την μετάβαση του στο ποδόσφαιρο προερχόμενος όμως από τον χώρο του βόλεϊ. Ο ατσαλάκωτος μέχρι την ενασχόληση του με τη Λάτσιο, Χούλιο Βελάσκο μάλλον μετάνιωσε οικτρά για αυτή την απόφαση του. Ο Αργεντίνος τεχνικός θεωρείται ως ο πιο πετυχημένος στην ιστορία του αθλήματος, έχοντας μεταξύ άλλων με τους «ατζούρι» στο παλμαρέ του τρεις παγκόσμιους τίτλους και ισάριθμους ευρωπαϊκούς. Το 1998 ο τότε πρόεδρος της Λάτσιο, Σέρτζιο Κρανιότι τον προσέλαβε ως τεχνικό διευθυντή αφού προηγουμένως ο Σβεν Γκόραν Έρικσον, ο οποίος είχε αναλάβει τα ηνία του συλλόγου της Ρώμης, συναίνεσε για τον ερχομό του.

Η αποτυχημένη απόπειρα

Ο Βελάσκο, ο οποίος λατρεύει την ποίηση και δηλώνει ακτιβιστής, δεν κατάφερε να αντέξει περισσότερους από εννέα μήνες στη Λάτσιο, παρότι είχε υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας πέντε ετών. Αφού του ζητήθηκε να παραιτηθεί βρήκε δουλειά στην Ίντερ, όμως και στο Μιλάνο έπειτα από ένα μήνα αναρωτήθηκε για το τι πραγματικά κάνει. Έτσι έκλεισε άδοξα η θητεία του στον ποδοσφαιρικό χώρο. Η ιστορία του Βελάσκο θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τις φιλόδοξα πλάνα του σερ Clive Woodward, ο οποίος όπως και ο Λατινοαμερικάνος είχαν συνηθίσει να έχουν τον απόλυτο έλεγχο και να επεμβαίνουν ανά πάσα στιγμή στις ομάδες που εργάστηκαν.

Η ανησυχία του Ρέντναπ

Η φημολογούμενη άφιξη του Γούντγουορντ κάθε άλλο παρά αδιάφορο αφήνει τον τεχνικό της Σαουθάμπτον Χάρι Ρέντναπ, που εγκατέλειψε την Πόρτσμουθ για παρόμοιο λόγο (βλέπε Ζάετς). "Οι τελικές επιλογές ανήκουν σε εμένα. Αν κάποιος άλλος ενδιαφερθεί σε αυτό το θέμα, τότε αυτομάτως εγώ δεν έχω θέση στο σύλλογο.

Υπάρχουν άλλα θέματα με τα οποία μπορεί να ασχοληθεί" τόνισε ο έμπειρος τεχνικός. Μόνο που τα άλλα θέματα αλλά και την αυτονομία του 59χρονου πρώην πωλητή αναμένεται να την προσδιορίσει ο πρόεδρος, Ρούπερτ Λόου. Ο πρώτος Άγγλος τεχνικός, μετά τον σερ Αλφ Ράμσι που οδήγησε την Αγγλία σε παγκόσμιο τίτλο, παραμένει στο απυρόβλητο, από τον κατά τα άλλα αδηφάγο αγγλικό Τύπο. Για πόσο όμως ακόμη;

Estádio do Bessa

2021-09-11T13:51:00.001+03:00

Το athlitikanea.gr παραχωρεί το λόγο του αφηγητή στους αναγνώστες για να μας περιγράψουν με δικά τους λόγια, το ποδοσφαιρικό όνειρο που ζήσαμε στην Πορτογαλία το 2004, και τα όσα διαδραματίστηκαν στο στάδιο Estádio do Bessa.

Κάθε αγώνας και μια ξεχωριστή ιστορία,
κάθε αγώνας και μια ξεχωριστή οπτική γωνία
Ο λόγος στην παρέα των φοιτητών που βρήκαν την Ιθάκη τους στην... Πορτογαλία

Βιογραφικό σημείωμα: Είμαστε μια παρέα 4 φίλων από το Αμπερντίν της Σκωτίας όπου σπουδάζουμε. Αμέσως μετά τον αγώνα με την Ουκρανία στην Αθήνα που μας έχριζε φαβορί για τη πρώτη θέση του ομίλου αποφασίσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια (ιδέα του Γρηγόρη) από το web site της UEFA . Μέσα στη χρονιά σχεδιάζουμε το ταξίδι έτσι ώστε να μας βγει και πιο φθηνά καθότι φοιτητές. Τα πάντα, αεροπορικά , ξενοδοχεία ακόμα και ενοικίαση αυτοκινήτου έχουν κλείσει από το Ιανουάριο του 2004.

Σάββατο 12 Ιουνίου 2004: Μετά την νίκη επί της Πορτογαλίας τα δικά μας πανηγύρια έγιναν στο κέντρο της πόλης και στη “Iberia” στις όχθες του ποταμού “Doro” όπου ήταν το ραντεβού όλων των οπαδών τα βράδια εκείνα . Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο ο Φελιπε (ο ρεσεψιονιστ) μας δίνει μέσα στη πίκρα του μερικές μπύρες για να γιορτάσουμε τι μεγάλη νίκη .

Δευτέρα 14 Ιουνίου 2004… Στις 3 μέρες που μεσολαβούν μέχρι τον επόμενο αγώνα βρίσκουμε την ευκαιρία να ξαναβρούμε τη φωνή μας και να γνωρίσουμε το Πόρτο λίγο καλύτερα . Βέβαια δε ξεχνάμε το καθήκον και 2 μέρες πριν θα βρεθούμε στο “Villa de coned” , όπου προπονείται η Εθνική μας, στο γήπεδο της Rio Ave (για όσους παίζουν στοίχημα) . Εκεί θα συγχαρούμε τους παίκτες για τη χαρά που μας έδωσαν και θα τους ζητήσουμε να νικήσουν τους πελάτες μας , που έρχονται αποφασισμένοι για εκδίκηση .

Ο Καραγκούνης αποχωρεί λίγο νωρίτερα(λόγω τραυματισμού) απο τους υπόλοιπους και θα έρθει κοντά μας να μας ευχαριστήσει με μια απλότητα προς μίμηση ! Θα μας πει και μερικές κουβέντες που σήμερα ,ένα χρόνο μετά, ίσως όλοι μας πρέπει να τις σκεφτούμε: «παιδιά όλοι να είστε μαζί και στις ήττες γιατί η μπάλα είναι πολύ περίεργο άθλημα, σήμερα κερδίζεις αύριο χάνεις» αυτά μας είπε πριν το ματς με την Ισπανία.

16 Ιουνίου 2004… Η Ελλάδα αντιμετωπίζει στο “Do Bessel” έδρα της Boavista την Ισπανία για την 2η αγωνιστική του Euro 2004. Μια παρέα τεσσάρων φίλων έχει φτάσει στο Πόρτο για να συμπαρασταθεί από κοντά στην Εθνική μας ομάδα, ανυποψίαστη για το ότι θα έχει την τύχη να ζήσει. 16 Ιουνίου 2005: Ένα χρόνο μετά, θυμόμαστε μέσα από την ιστορία αυτής της παρέας, την δεύτερη πράξη του ποδοσφαιρικού έπους της Πορτογαλίας.

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2004… Έτσι φθάνουμε στη μέρα του αγώνα. Το Πόρτο και πάλι απο το πρωί παίρνει το χρώμα του αγώνα, οι Aficionados απο την Ισπανία είναι χιλιάδες και πάλι αποτελούμε μειοψηφία. Παρόλα αυτά δε το βάζουμε κάτω ποτέ και τους κάνουμε καζούρα για τη νίκη μας μέσα στο La Roared ένα χρόνο πριν . Αυτοί μας απαντούν με ένα συν8ημα στα ισπανικά που λέει οτι όποιος δε π ... είναι έλληνας.

Σίγουρος ότι θα σκοράρει ο Βαλερόν

Στο γήπεδο είμαστε και πάλι από νωρίς , σε ένα σαφώς μικρότερο γήπεδο αυτή τη φορά, το “Do Bessel” έδρα της Boavista . Ο Βαλερόν κάνει προθέρμανση μόλις λίγα μέτρα μπροστά μας και ο Θοδωρής με τα λίγα ισπανικά του κάτι του λέει , ο Βαλερόν αντιδρά δείχνοντας μας το πόδι του , εννοώντας προφανώς ότι θα μας βάλει γκολ, κάτι που προκαλεί την οργή μας και χρησιμοποιούμε και εμείς τα λιγοστά ισπανικά που γνωρίζουμε.

Γρήγορο γκολ οι Ισπανοί… Σάλπαρε το «πειρατικό» στο 66 λεπτό

Κατά την ανάκρουση των εθνικών ύμνων οι ισπανοί οπαδοί δε σέβονται και γιουχάρουν τον δικό μας ύμνο (δε τα κάνουν μόνο Αλβανοί και Τούρκοι αυτά) . Η Ισπανία προηγείται νωρίς στον αγώνα . Εμείς δε τα παρατάμε και ζητάμε ένα γκολ από τους παίκτες μας . Στο 66 δικαιωνόμαστε μετά από το καταπληκτικό γκολ του Χαριστέα που διασχίζει και αυτός γρήγορα το γήπεδο για να έρθει κοντά μας. Η απάντηση στη προκλητικότητα των ισπανών έρχεται με ένα σύνθημα ακατάλληλο για να το γράψω .

Εθνική Ελλάδας Γεια σου

Τι κι αν ήταν στα Ελληνικά οι Ισπανοί από τις κινήσεις των χεριών μας το καταλαβαίνουν. Τα υπόλοιπα λεπτά είναι δραματικά , οι ισπανοί μας πιέζουν και εμείς με τη ψυχή μας προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους παίκτες. Η ιαχή «ΑΑΑ ΡΕΕΕ ΕΘΝΙΚΑΑΑΡΑΑΑΑ» σκεπάζει Ισπανούς και Έλληνες, ο κυρ Γιάννης δε θα μπορούσε να λείψει από την αγαπημένη του Ελλάδα.

Φέρτε μας την Βραζιλία

Ο διαιτητής σφυρίζει και εμείς και πάλι πανηγυρίζουμε μη ξεχνώντας φυσικά να αποχαιρετήσουμε τους Ίβηρες που ήρθαν γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες να πάρουν τη ρεβάνς. “HOLA CLIENTES” η “ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΠΕΛΑΤΕΣ” στα Ελληνικά έτσι για να μη ξεχνιόμαστε ...Ο Μανολο ,με το τύμπανο του, αποχωρεί κατηφείς και ο Γιώργος ζητάει να έρθουν οι κάμερες στο ποτάμι όπου θα κάνει βουτιά ...στη Ribeira το βράδυ οι ισπανοί δέχονται για ακόμα μια φορά τη καζούρα μας και μερικοί Έλληνες ζητάνε τη Ρωσία , αλλά ο Θοδωρής ρίχνει την ιδέα , «ποια Ρωσία ρε τι να τι κάνουμε τη Βραζιλία θέλουμε πλέον» ...και έτσι εκείνο το βράδυ ζητάμε τη Βραζιλία .. « Ελλαδάρα είσαι μια φέρτε μας φέρτε μας τη Βραζιλία ...