Od czego zacząć proces wydawania książki?

Mając już napisany rękopis trzeba zdecydować o formie wydania swojej książki, i nie chodzi w tym przypadku o wybranie wersji papierowej lub elektronicznej, a wybór modelu wydawniczego. Autorzy mają bowiem ich aż cztery do wyboru: wydawnictwo tradycyjne, self-publishing, vanity publishing i publikowanie subsydiowane. Debiutujący twórcy z pewnością trafią na wiele poradników dotyczących samodzielnego wydania, czyli self-publishingu, ale to tak naprawdę najbardziej wymagająca opcja, ponieważ autor jest w tym wypadku zaangażowany w cały proces wydawniczy, a do tego musi mieć budżet na wszystkie działania. Dlatego tak ważne jest poznanie wszystkich dostępnych opcji i podjęcie najlepszej dla siebie decyzji.

Jakie są możliwości wydania swojej książki w Polsce?

Obecnie możliwości wydania swojej książki w Polsce są aż cztery i znacząco różnią się od siebie pod względem wkładu finansowego oraz niezbędnego zaangażowania autora. Do niedawna najbardziej kojarzone było wydanie tradycyjne, od kilku lat mocno na popularności zyskuje self-publishing. Czym dokładnie różnią się od siebie wszystkie cztery opcje?

Wydanie tradycyjne

W przypadku wydania tradycyjnego autor wysyła rękopis do wydawnictwa, które na podstawie rygorystycznej selekcji wybiera utwory do publikacji. Na odpowiedź trzeba zwykle jakiś czas zaczekać. Jeśli będzie pozytywna, wydawca publikuje książkę w zamian za licencję lub autorskie prawa majątkowe do utworu. Autor nie musi więc inwestować w publikację, ponieważ w ramach takiej współpracy wydawnictwo pokrywa koszty i płaci autorowi tantiemy. Wydawnictwu pracującemu w wariancie tradycyjnym zależy na tym, aby zarobić na książce, więc zajmuje się promocją i dystrybucją. Niestety, jest to model dostępny jedynie dla wąskiego grona twórców, których propozycje zostały wyselekcjonowane przez wydawnictwo. Nie każde treści można w taki sposób wydać. Decydując się na współpracę trzeba mieć świadomość, że to wydawnictwo ma decydujący głos w wielu kwestiach.

Vanity publishing

Model vanity przeznaczony jest dla autorów, którzy mają budżet na wydanie swojej książki, ponieważ w tym wariancie autor musi zapłacić wydawnictwu za wprowadzenie książki do systemów dystrybucyjnych oraz opracowanie, projekt okładki, skład i druk. Pokrywając wszystkie koszty, autor może liczyć na wysoki procent od sprzedaży, ale promocją i dystrybucją musi zająć się samodzielnie. Wydawnictwu nie zależy na sprzedaży książek wydawanych w tym wariancie, ponieważ nie czerpie z tego zysków. W modelu vanity można wydać praktycznie każdą książkę.

Self-publishing

Model selfpublishingowy polega przede wszystkim na tym, że autor sam jest wydawcą i pokrywa wszystkie koszty związane z wydaniem książki. Co w praktyce oznacza, że musi we własnym zakresie zająć się redakcją, korektą, projektem typograficznym, składem oraz wyglądem okładki. Musi również zdecydować o formatach wydania, wysokości nakładu, sposobie dystrybucji, a następnie marketingu i promocji książki. Zyski uzależnione są od jego działań. Self-publishing pozwala na publikację praktycznie dowolnych treści, ale rekomendowany jest raczej doświadczonym autorom, którzy znają cały proces wydawniczy i współpracują ze specjalistami będącymi w stanie pomóc im na wszystkich etapach działań.

Wydanie subsydiowane

Wydanie subsydiowane to wariant, który łączy wydawnictwo tradycyjne i selfpublishing. Autor wnosi swój wkład w proces publikacji książki, a wydawnictwo, takie jak np. Novae Res, na podstawie udzielonej licencji publikuje, dystrybuuje i promuje książkę. Autor może więc liczyć na cenne wsparcie doświadczonych specjalistów, którzy zajmują się wszystkimi etapami procesu wydawniczego. W tym przypadku wydawca czerpie zyski ze sprzedaży książek, którymi dzieli się z autorem. Trzeba wiedzieć, że rękopisy autorów przechodzą weryfikację, jednak nie tak rygorystyczną jak w przypadku wydawnictwa tradycyjnego. W Novae Res autorzy, których książki odniosą sukces wydawniczy mogą także liczyć na współpracę w tradycyjnym wariancie.

W jaki sposób wydać książkę?

Znając różnice między poszczególnymi wariantami wydawniczymi można łatwiej podjąć decyzję o wydaniu swojej książki i spełnić swoje marzenie.

Artykuł W jaki sposób wydać książkę? Od czego zacząć? pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Patrząc na współczesne obrazy, można popaść w zachwyt nad pomysłowością i doborem kolorystycznym farb, które zostały wybrane do ich stworzenia. Aby wizja twórcy została przełożona na płótno, wielu malarzy sięga po inspiracje, które dla wielu osób nie są znane lub są ukrywane – np. ze względu na tematykę czy wartości jakie autor dzieła przekazuje. Współczesny świat, wartości odpycha na dalszy plan – ceniąc to co płytkie, próżne i powtarzalne. Tylko indywidualne jednostki są w stanie wpłynąć na inspirowanie innych, zmieniać świat w pozytywny sposób, lub być częścią dalszego rozwoju ludzi, cywilizacji, miast, czy kolejnych dzieł w przyszłości. Podchodząc do wszystkiego dokładnie i rzetelnie, można zyskać rozwiązania i dzieła, stające się fundamentami dla przyszłych pokoleń. Bez tego, nawet za wiele lat od teraz, będzie można znaleźć produkty i prace, które nazywane “innowacyjnymi” wcale takowymi nie będą. I mimo, że najtrudniej rozwijać się wtedy, kiedy cały świat podcina skrzydła i zrzuca na sam dół (najlepszych nawet twórców, którym skrzydła odcięto wielokrotnie), trzeba próbować za każdym razem się podnosić. Podnosić, aby mimo krytycznych opinii, negujących osób, mimo ludzi spychających z obranej, prostej drogi lub ścieżki życia, tworzyć dalej i zostawić chociaż cząstkę swojej duszy dla tych, którzy będą mogli uczyć się z obranych dobrych i wartościowych doświadczeń. Bez krzywd, przemocy, cierpienia i podcinania innym skrzydeł  (szczególnie, że Ci podcinający, swoich skrzydeł uciąć nie chcą i nie tną). Obraz olejny, to jedno z takich dzieł, przekazujących informację, jakich nie są w stanie przekazać słowa. Może być twórczością, która dopełni przekaz wartości słownych i ubierze je w wyjątkowe wizje. Może pokazywać interpretacje obrazu różnymi ludzkimi oczami, szczególnie wtedy, kiedy inspiracja nie jest wcale taka oczywista.

Malarze współczesnych czasów – czym się kierują w tworzeniu swoich dzieł?

Malarze współcześni, którzy zasiadają do podobrazia, aby powstał obraz olejny, mogą podchodzić do niego spontanicznie lub rzetelnie się do dzieła przygotować. W tym drugim przypadku, można podzielić autorów na tych, którzy inspiracji szukają w innych twórcach lub działach (np. tych najbardziej popularnych, znanych wiele wieków wcześniej). Są też tacy, którzy inspiracji poszukują w życiu. Do najczęstszych inspiracji współczesnych dzieł, należą takie tematy jak: człowiek, jego emocje, Bóg, wizje Świata, Wszechświata, opisy Apokalipsy, Twórczych dzieł Boga, Natura i jej mikroskopijny świat, woda, miasto, światło i cień, barwy i ich odbicia, ruch i wiatr, Niebo, Piekło, Zwierzęta, ludzkie oko i soczewka, oraz pasje – taniec, rzemiosło, pisarstwo, a nawet gotowanie czy pieczenie. Wizje nie mają granic, a twórczość, jest ostatecznie zależna od nałożonych na siebie tematów. Kiedy można je ze sobą połączyć (a można, ponieważ jedno wynika z drugiego), obraz olejny nabiera dużo bardziej fascynującego finału.

Olejne obrazy na sprzedaż znajdziesz w galerii obrazów online Advena-Art.com

Współczesne i nowoczesne malarstwo – różnice względem dawnego malarstwa olejnego

Dawniej, największym atutem określenia czy twórca jest utalentowany, były obrazy malarskie, które ukazywały realistyczne pejzaże, urokliwe miejskie uliczki, portrety, a w czasach średniowiecznych wizje historii Biblijnych i Mitologicznych. Po XXI wieku, malarze zawodowi i artyści amatorzy (których talent niekiedy przewyższać może tych z tytułem malarskim), poszukując prawdy o sobie, życiu, świecie, informacji, słów, treści, które na nich wpływają (analizując je każdego dnia), tworzą malarskie obrazy aż do uzyskania wizji wartej finalnego przeniesienia na płótno lub papier. Niektórzy artyści, są w stanie obudzić się z cudownym snem w głowie, lub tak zagadkowym, że zanim wyjdą z domu, muszą na szybko naszkicować zapamiętaną wizje. Sny, może nie okażą się prorocze (chociaż nigdy nie wiadomo), ale mogą wpłynąć na otwarcie umysłów odbiorców dzieła. Niejednokrotnie, można bowiem w wywiadach i biografiach twórców, malarzy, artystów, architektów i designerów, usłyszeć, że dany przedmiot, obraz, instalacja, wystawa, architektura, powstały na bazie snu. Gdyby nie one, czy świat mógłby wyglądać tak jak wygląda? Czy przekazy w snach są na pewno przypadkowe? W końcu nie urodziliśmy się w kapuście. Gdyby nie rozwój i zaryzykowanie z otrzymaną we śnie wizją, która może wpłynąć na ulepszenie świata, czy rozwijałaby się tak ludzka kreatywność? Wiele zależy od budżetu twórców i artystów. Przez brak popularności oraz ze względu na zwracanie uwagi tylko na znane nazwiska, przekreśla się we współczesnych czasach tych, którzy mimo braku popularności, mogliby tworzyć dużo ciekawsze dzieła. Ale czy w jednym czy w drugim przypadku, warto dawać artystom szansę na wyrażenie wizji, które otrzymują.

Artykuł Co inspiruje malarzy w dzisiejszych czasach? pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Czym dokładnie jest siedem pieczęci z apokalipsy? Co przepowiadają? Co jeszcze warto o tym wiedzieć? Na wszystkie te pytania odpowiadamy poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Apokalipsa

W Apokalipsie opisana jest między innymi historia Jana, który otrzymał widzenie. Prorok ogląda w nim tron Pana Boga w niebie. W jednym z kolejnym rozdziałów pokazano mu zwój księgi, który zapieczętowany był siedmioma pieczęciami. Zwój ten trzymał Bóg. Jan obserwuje scenę, gdy Jezus bierze tę księgę i kolejno zrywa wszystkie te siedem pieczęcie. Tym samym objawia zawarte tam tajemnice. Każda z tych pieczęci ukazuje ery chrześcijaństwa między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa.

Źródło: Pixabay

Pierwsza pieczęć

I widziałem, jak Baranek zdjął pierwszą z siedmiu pieczęci i usłyszałem głos jednej z czterech postaci, donośny jak grzmot, mówiący: Chodź! I widziałem, a oto biały koń, ten zaś, który siedział na nim, miał łuk, a dano mu koronę, i wyruszył jako zwycięzca, aby dalej zwyciężać.

Jeździec siedzący na białym koniu symbolizuje czystość, entuzjazm i zwycięstwa w Kościele apostolskim. Łuk to symbol broni zaczepnej a koń i korona – triumf.

Pod koniec pierwszego wieku kościół odznaczał się czystością zasad i życia oraz gorliwością w głoszeniu ewangelii. Pierwsza pieczęć obejmuje czas od tak zwanej Pięćdziesiątnicy do końca pierwszego stulecia.

Druga pieczęć

A gdy zdjął drugą pieczęć, usłyszałem, jak druga postać mówiła: Chodź! I wyszedł drugi koń, barwy ognistej, a temu, który siedział na nim, dano moc zakłócić pokój na ziemi, tak by mieszkańcy jej zabijali się nawzajem; i dano mu wielki miecz.

Kościół w 313 roku naszej ery wziął w swoje ręce „miecz wielki” władzy cywilnej. Po to, aby za pomocą środków politycznych osiągnąć cele religijne. W tym czasie zaczęły się prześladowania heretyków. Inkwizycja zaś stała się głównym narzędziem polityki kościoła. Nadszedł okres konfliktów i zepsucia. Druga pieczęć o okres od zakończenia pierwszego wieku do Konstantyna.

Trzecia pieczęć

A gdy zdjął trzecią pieczęć, usłyszałem, jak trzecia postać mówiła: Chodź! I widziałem, a oto koń kary, ten zaś, który siedział na nim, miał wagę w ręce swojej. I usłyszałem, jakby głos pośród czterech postaci mówił: miarka pszenicy za denara i trzy miarki jęczmienia za denara; a oliwy i wina nie tykaj.

Trzeci jeździec reprezentuje rozkład w łonie kościoła. Postępował on do czasu supremacji papieskiej, do 538 roku. Ewangelia została wówczas niemal wyparta przez zabobony i tak zwaną postępującą światowość. Waga zaś to symbol świeckich interesów. Symbolizuje biskupów pochłoniętych zdobywaniem bogactwa.

Czwarta pieczęć

A gdy zdjął czwartą pieczęć, usłyszałem głos czwartej postaci, która mówiła: Chodź! I widziałem, a oto siwy koń (trupio-blady – BG), a temu, który na nim siedział było na imię śmierć, a piekło szło za nim; i dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i morem,  przez dzikie zwierzęta ziemi.

Ten jeździec symbolizuje pełny rozkwit odstępstwa od kościoła. Kościół Jezusa Chrystusa stał się wówczas narzędziem tyranii i prześladowań. Obraz ten przedstawia triumf szatana nad kościołem. Trupio-blady koń to odbicie niemoralności, jaka rozwinęła się w okresie supremacji papieskiej. To tak zwana era świętej inkwizycji, która trwała tysiąc lat.

Piąta pieczęć

A gdy zdjął piątą pieczęć, widziałem poniżej ołtarza dusze zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa, które złożyli. I wołały donośnym głosem: Kiedyż Panie Święty i prawdziwy, rozpoczniesz sąd i pomścisz krew naszą na mieszkańcach ziemi? I dano każdemu z nich szatę białą, i powiedziano im, aby jeszcze odpoczęli przez krótki czas, aż się dopełni liczba współsług i braci ich, którzy mieli podobnie jak oni ponieść śmierć.

Kolejny jeździec do dusze zamęczone na śmierć. Te które w czasie życia protestowały przeciwko zepsuciu kościoła państwowego. Oczywiście zanim doszło do zwycięstwa na rzecz wolności.

Szósta pieczęć

I widziałem, gdy zdjął szóstą pieczęć, że powstało trzęsienie ziemi i słońce poczerniało jak czarny wór, a cały księżyc poczerwieniał jak krew, i gwiazdy niebieskie spadły na ziemię, podobnie jak drzewo figowe zrzuca figi swoje, gdy wiatr gwałtowanie nim potrząśnie.

Słowa Jezusa świadczą o nadejściu końca czasu. To kolejny okres czasu po przemocy i prześladowaniach.

Źródło: Pixabay

Siódma pieczęć

A gdy zdjął siódmą pieczęć, nastało w niebie milczenie na około pół godziny.

Otwarcie ostatniej pieczęci to sygnał do zakończenia historii świata. Cisza w niebie odnosi się do faktu, kiedy niebo jakiś czas będzie puste. To czas na postawienie sobie pytania: gdzie chcemy się widzieć w całym tym wielkim proroctwie.

Artykuł Czym jest siedem pieczęci z apokalipsy – wszystko co warto o tym wiedzieć pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Jak więc usunąć tipsy domowym sposobem? Jak to zrobić, aby nie uszkodzić swojej naturalnej płytki? I co jeszcze warto o tym wiedzieć? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Podstawowe wyposażenie

To, co przyda ci się przy wykorzystaniu niemal każdej metody, to przede wszystkim:

• waciki,
• aceton,
• odpowiednia miseczka na aceton,
• patyczki, najlepiej drewniane, do manicure,
• pilniczek, najlepiej szklany,
• gąbeczki do polerowania paznokci, albo polerki,
• odżywka do paznokci,
• odżywka do skórek,
• ewentualnie frezarka; nie jest to element obowiązkowy, ale w jednej z opisywanych tutaj metod z pewnością się przyda.

Źródło: Pixabay

Kąpiel w acetonie

W celu usunięcia tipsów za pomocą acetonu, należy postępować zgodnie z poniższymi krokami:

• skróć brzeg paznokcia, opiłowując go,
• spiłuj wierzchnią warstwę tipsa i jego brzegi, to bardzo ważne. Pamiętaj, aby nie uszkodzić przy tym swojej naturalnej płytki paznokcia. Warto używać do tej czynności pilnika szklanego,
• włóż dłonie do miseczki z czystym acetonem. Mocz paznokcie około 20 minut,
• teraz należy podważyć tipsy, czyli sztuczne paznokcie, najlepiej drewnianym patyczkiem. Zrób to, kiedy tipsy już zmiękną. Wówczas powinny one bardzo łatwo odejść od naturalnej płytki,
• postaraj się wyrównać powierzchnię naturalnego paznokcia, najlepiej polerką czterostronną.

Piłowanie tipsów

Kolejną metodą jest spiłowanie brzegów tipsów i zamoczenie dłoni w acetonie. Pierwszym krokiem skrócenie tipsów i spiłowanie ich wierzchniej warstwy. Później bardzo dokładnie moczymy waciki w acetonie i przykładamy je do sztucznych paznokci. Warto wspomnieć, że na jeden paznokieć niech przypada jeden nasączony wacik. zostawiamy tak na około 15 minut. Po tym czasie sprawdzamy, czy tipsy odchodzą.

Gdy tak jest, to używając drewnianego patyczka podważamy sztuczne paznokcie i ściągamy pozostałe resztki. Później regulujemy długość naturalnych, przy pomocy pilniczka i nadajemy im upragniony kształt. Kolejnym krokiem jest wypolerowanie płytki za pomocą specjalnej gąbeczki. Nadajemy i tym samym równą powierzchnię. To ostatni etap zdejmowania tipsów. Teraz pozostaje nam już tylko nałożyć świeże tipsy albo pomalować naturalną płytkę odżywczą odżywką.

Ciepły aceton

Przy zdejmowaniu tipsów zawsze pamiętaj, że ich zdejmowanie nieraz jest niebezpieczne. Nieprawidłowy sposób zdejmowania może uszkodzić naszą naturalną płytkę paznokcia. Zawsze należy więc podchodzić do tego precyzyjnie i jak najbardziej starannie. Kolejny sposób to skorzystanie z ciepłego acetonu. Jak dokładnie to zrobić?

• napełnij miseczkę acetonem. Aceton to substancja chemiczna, która doskonale rozmiękcza klej z twoich tipsów.
• następnie należy miseczkę przykryć aluminiową folią i naciągnąć na całość gumkę, żeby folia dokładnie przylegała do naczynia.
• miskę z acetonem wkładamy do większego garnka napełnionego wcześniej gorącą wodą.
• naczynie z acetonem zostawiamy w większym garnku około pięciu minut – tak, aby substancja nabrała odpowiedniej temperatury. Warto wiedzieć, że gorący aceton zdecydowanie zwiększa swoje działanie oraz daje lepsze efekty. Trzymaj go jednak z dala od źródeł ciepła. Pamiętaj, że aceton jest substancją łatwopalną.
• Kolejnym krokiem jest ochrona skórek wokół paznokcia. Robimy to za pomocą wazeliny kosmetycznej, poprzez nałożenie jej na obszar wokół płytki.
• Wacik zamaczamy w ciepłym acetonie i przykładamy po kolei do paznokci. Całość owijamy folią aluminiową i czekamy około pół godziny, aż tipsy zmiękną.
• Po tym czasie zdejmujemy folię i odklejamy waciki. Sztuczne paznokcie z łatwością powinny odejść razem z nimi.
• Gdy jednak tak się nie stanie, to można podważyć do drewnianym patyczkiem albo trochę poruszać. Gdy zaś to również nie podziała, warto powtórzyć cały proces z ciepłym acetonem od nowa.

Źródło: Pixabay

Pęseta albo patyczek

Jak zdjąć sztuczne paznokcie tym sposobem?

• na początek zaczekaj, aż żel odejdzie samoistnie. Wtedy tips będzie znacznie gorzej przylegał do płytki. Warto pamiętać, że im więcej żelu odpadnie tym dla nas lepiej. Będzie wówczas łatwiej zdjąć paznokcia, nie uszkadzając przy tym naszej naturalnej płytki.
• następnym krokiem jest użycie drewnianego patyczka. Podważamy nim pozostałą część tipsa. Robimy to naprawdę bardzo delikatnie i powoli.
• W tym celu można skorzystać również z pęsety. Chwytamy nią za krawędź tipsa i delikatnie ściągamy żel. Staramy się zrobić to w jak największej ilości za jednym razem.
• Po całym tym zabiegu zadbaj o prawidłowe nawilżenie skórek i naturalnych płytek paznokcia. Pamiętaj, że zanim założysz kolejne tipsy, warto jest odczekać przynajmniej tydzień. Wówczas płytka dojdzie do siebie, zregeneruje się i nawilży. To bardzo ważne, żeby dać czas naszym naturalnym paznokciom.

Artykuł Porady oraz praktyczne sposoby na to jak zdjąć tipsy pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Izrael – ogólny zarys

Izrael leży na wąskim pasie południowo-wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego. Warto wiedzieć, że jego historia sięga aż trzech i pół tysiąca lat. Wtedy to żydzi osiedli na jego ziemiach po porzuceniu koczownictwa. Kraina ta na przestrzeni lat znana była pod naprawdę wieloma nazwami. Były to między innymi: Erec Israel, Syjon, Ziemia Izraela, Palestyna czy Ziemia Obiecana. Współcześni Izraelczycy nazywają swój kraj Haarec – Kraj.

W Izraelu mieszka około siedem milionów ludzi. W tym około pięć i pół miliona Żydów i półtora miliona Arabów. Mieszkańcy Izraela reprezentują bardzo szeroki obszar stylów życia. Zaczynając od bardzo religijnego, na bardzo świeckim kończąc. Jest również nowoczesny i tradycyjny, miejski i wiejski oraz indywidualistyczny i grupowy.

Źródło: Pixabay

Położenie i geografia

Państwo Izrael leży na Bliskim Wschodzie, dokładniej w Azji Zachodniej. Jest dosyć niewielkim krajem, który posiada jednak bardzo zróżnicowane ukształtowanie terenu. Z pewnością to kraj pustynno-górzystym. Ma jednak wąski pas nizin tuż nad Morzem Śródziemnym. Depresja występuje nad Morzem Martwym.

Północ kraju, dokładnie Galilea, leży w paśmie górskim. Najwyższy szczyt to Hermon, który osiąga wysokość 2814 metrów nad poziomem morza. Południe kraju z kolei to pustynia Negew, która zajmuje około połowę kraju. Izrael ma stosunkowo długie wybrzeże nad Morzem Śródziemnym. Posiada również dostęp do Morza Czarnego.

Całkowity obszar tego kraju to 22072 kilometry kwadratowe. Znaczna większość to obszar lądu. Długość kraju to 470 kilometrów, szerokość – 135 kilometrów. Jeśli chodzi o granice, to Izrael graniczy z Libanem, Syrią, Jordanią i Egiptem. Granica zachodnia to wybrzeże śródziemnomorskie.

Ukształtowanie terenu

Izrael z reguły dzieli się na cztery główne pasma: trzy południkowo ułożone pasma oraz wielki obszar pustynny na południu kraju. Nizina nadmorska leży równolegle do Morza Śródziemnego. Wybrzeże to jest piaszczyste, a żyzne tereny sięgają do około czterdziestu kilometrów w głąb kraju.

Na północy kraju plaże stają się wapiennymi klifami. Na nizinie nadmorskiej mieszka niemal połowa ludności Izraela i to tam właśnie leżą najważniejsze miasta, zakłady przemysłowe czy porty morskie.

Warto wiedzieć, że wzdłuż Izraela leży kilka pas górskich. Są to: łańcuchy górskie Galilei, Karmelu i Wzgórz Golan. Najwyższym szczytem jest Hermon, który osiąga wysokość 2814 metrów nad poziomem morza. Najdłuższą rzeką jest Jordan. Rzeka liczy długość dwieście pięćdziesiąt kilometrów.

Źródło: Pixabay

Co warto wiedzieć o Izraelu

• Szabat. W języku hebrajskim oznacza odpoczynek. Szabat rozpoczyna się o zachodzie słońca w piątek, kończy – o tej samej porze w sobotę. W czasie szabatu wszystkie sklepy są zamknięte, a autobusy nie kursują. Zdarzają się odstępstwa od tego wszystkiego w miejscowościach typowo turystycznych.
• Ceny. Ceny w Izraelu są naprawdę wysokie. W niektórych sklepach nawet czterokrotnie wyższe od tych, do których jesteśmy zazwyczaj przyzwyczajeni. W większych miastach znajdują się supermarkety, w których ceny są bardziej korzystne.
• Szekel. Jest walutą Izraela i Palestyny. Przelicznik to prosta rzecz. Jeden szekel to jedna złotówka polska. Warto to wiedzieć i z pewnością łatwo to zapamiętać.
• Darmowe kempingi. Warto wiedzieć, że w Izraelu bardzo dobrze rozwinęła się cała infrastruktura dotycząca turystyki. Oprócz tego, że powstają nowe hotele i inne atrakcje turystyczne, to znaleźć tam można wiele miejsc, które przeznaczone są na darmowy kemping. Przy niektórych znajduje się również dostęp do wierzącej wody.
• Strój. Jako turysta spokojnie możesz chodzić na co dzień w takim stroju, w jakim chcesz. Warto jednak pamiętać, że do wszystkich miejsc kultu religijnego należy już wchodzić ubranym stosownie i odpowiednio. Przewodnicy czy ochroniarze bardzo zwracają na to uwagę i pozwolą wejść ci tam w krótkich spodenkach czy z odkrytymi ramionami w przypadku kobiet.

Artykuł Czy Izrael jest w Europie? Wszystko co warto o tym wiedzieć pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Czym dokładnie jest muzyka niezależna? Co to za gatunek? Jakie znane zespoły albo wykonawcy ją wykonują? I co jeszcze warto o niej wiedzieć? Na wszystkie te pytania odpowiadamy poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Muzyka alternatywna – czym jest

Najprościej rzecz ujmując można powiedzieć, że muzyka alternatywna stanowi opozycję do utworów, które promowane są przez popularne stacje radiowe i telewizyjne. Jest to więc opozycja do najbardziej popularnych utworów muzycznych. To alternatywna do mainstreamu, czyli tego, co jest aktualnie najbardziej słuchalne.

W 2010 roku przeprowadzono ankietę wśród osób bawiących się na festiwalu Audioriver na temat tego, czym jest dla nich muzyka alternatywne. Wyniki były bardzo ciekawie i okazało się, że:

• 38 procent badanych osób odpowiedziało, że muzyka niezależna jest dla nich właśnie alternatywą dla mainstreamu,
• dla 32 procent jest to po prostu muzyka ambitna,
• 13 procent osób odpowiedziało, że to muzyka wydawana przez niezrzeszonych artystów w żadnej wytwórni,
• dla 9 procent respondentów muzyka niezależna to muzyka niszowa,
• 8 procent osób uważa, że jest to muzyka wydawana przez małe wytwórnie.

Ogólnie można podsumować, że wszystko to, czego nie usłyszymy w stacjach radiowych jest muzyką niezależną, czyli alternatywną. Zalicza się do niej zarówno andyjska muzyka folkowa, jak i francuski rock alternatywny. Muzyka niezależna jest ambitna i często trudno dostępna. Nie jest to gatunek sam w sobie. Muzyka alternatywna to bardziej takie a nie inne podejście do twórczości.

Źródło: Pixabay

Skąd pojawił się trend muzyki alternatywnej

Najczęściej muzyka tego typu powstaje z pewnego braku i wyczerpania. Często wiązała się i nadal wiąże z brakiem możliwości przemówienia. Ten brak spowodowany jest monopolizacją rynku oraz środków przekazu. Zdecydowanie pozwala ona wybić się i zaistnieć artystom odrębnego środowiska. Ci chcą z kolei zazwyczaj pokazać kontrastowe spojrzenie na niektóre tematy ważne albo popularne społecznie.

Inna sprawą jest fakt, że internauci często pobierają muzykę za darmo z Internetu. To działania ma bardzo negatywny wpływ na artystów komercyjnych, którzy sprzedają przez to coraz mniej płyt. W przypadku artystów niezależnych sytuacja jest zgoła inna. Ci twórcy zazwyczaj nie spodziewają się wielkich zarobków ze sprzedaży płyt. Im zależy przede wszystkim na stworzeniu swojego regionalnego i nieco lokalnego kręgu fanów. A darmowe dziele się muzyką staje się dla nich możliwością zyskania rozgłosu.

Dlaczego muzyka alternatywna puszczana w sklepach czy innych lokalach jest lepsza od tradycyjnej

Dzisiaj już niemal normalne jest, że w lokalach, sklepach, butikach czy galeriach słychać muzykę z głośników. Udowodnione jest naukowo, że odpowiednio dobrana muzyka skłania do spędzenia dłuższego czasu w danym sklepie. Relaksuje nas, pobudza i zachęca do buszowania po półkach. A ostatecznie do zrobienia większych zakupów.

Dlaczego jednak muzyka alternatywna w takich miejscach jest lepsza od tradycyjnej? Ponieważ daje możliwość pełnego skupienia się na zakupach i wyborach zakupowych. Naszej uwagi nie odwracają znane wersy utworów, które puszczane są w radiu. Takie, które każdy sobie podśpiewuje.

Muzyka klasyczna często się podoba albo nie, przez artystę, który ją wykonuje. Dany artysta może więc budzić w nas niechęć albo sympatię, co przekłada się na zrobienie albo nie zakupów. Dobrze, jeśli trafimy na lubianego twórcę, gorzej, jeśli nie będziemy mogli znieść jego utworu. Dlatego właściciele sklepów często nie chcą ryzykować i puszczają muzykę alternatywną, która jest dla większości klientów bardzo neutralna.

Źródło: Pixabay

Przykłady znanych zespołów i twórców, którzy wykonują muzykę niezależną

Często słuchając zespołów albo twórców indywidualnych zastanawiamy się, jaki rodzaj muzyki reprezentują. Może jest wśród nich ktoś, kto zajmuje się muzyką niezależną, czyli alternatywną? Poniżej przedstawiamy listę popularnych zespołów i twórców, którzy reprezentują właśnie ten rodzaj muzyki.

1. Monika Brodka. To polska artystka, która jednoznacznie kojarzy się z muzyką alternatywną. Już dawno porzuciła stygmat zwyciężczyni programu Idol i tworzy dzisiaj piękną dla ucha i oryginalną muzykę niezależną.
2. Gaba Kulka. To piosenkarka i autorka tekstów. Styl, który reprezentuje to mieszanka jazzu, rocka, poezji śpiewanej czy nawet brzmień teatralnych.
3. Kapela ze wsi. Zespół łączy melodie bardzo tradycyjne z muzyką nowoczesną i brzmieniami elektronicznymi. określany jest jednak folkowym zespołem muzycznym.
4. Daria Zawiałow. Piosenkarka kompozytorka i autorka tekstów. Wykonuje piękną dla ucha muzykę niezależną. Jej utwory bardzo rzadko słychać w stacjach radiowych, ale płyty sprzedają się w naprawdę wielu egzemplarzach.

Artykuł Czym jest muzyka alternatywna, inaczej zwana niezależną? pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Czym dokładnie jest oko Saurona? Kim albo czym jest sam Sauron? I jakie ciekawostki na jego temat warto jeszcze znać? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdują się poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Władca Pierścieni

Władca Pierścieni to trylogia książkowa. Na jej podstawie nakręcono trzyczęściowy film pod tym samym tytułem. Reżyserem filmu jest Peter Jackson. Trylogię napisał J.R.R Tolkien. Cała akcja, w bardzo dużym skrócie, rozgrywa się w mitologicznym świecie Śródziemia. Warto wiedzieć, że Władca Pierścieni to kontynuacja powieści Hobbit, czyli tam i z powrotem.

Warto również wiedzieć, że początkowo powieść nie miała być trylogią, ale jedną całością. Pod naciskiem wydawcy jednak Tolkien musiał wydać ją w trzech tomach. Powieść składa się z trzech części:

1. Drużyna Pierścienia: Powrót Cienia, Drużyna Pierścienia,
2. Dwie wieże: Zdrada Isengardu, Podróż do Mordoru,
3. Powrót króla: Wojna o Pierścień, Powrót króla.

Źródło: Pixabay

Fabuła

Wszystkie części Władcy Pierścieni opowiadają o tak zwanej wojnie o Pierścień z mitologii Śródziemia. To również opowieść o wędrówce hobbita Froda Bagginsa do Mordoru. Zadaniem Froda jest zniszczenie pierścienia z tytułu. Może tego dokonać jedynie w Szczelinach Zagłady. Władca Ciemności Sauron, w tym samym czasie, rozpętuje wojnę i pragnie odzyskać pierścień. Przedmiotu tego brakuje mu do tego, aby stać się niepokonanym.

W filmie zrezygnowano jednak z niektórych wątków, odstąpiono w nim od odwzorowania książki w stu procentach. Zrezygnowano również z niektórych bohaterów, a niektóre wydarzenia przesunięto w czasie.

Bohaterowie

Postacie występujący w książce Władca Pierścieni to na przykład:

• Frodo. Jest głównym bohaterem, którego celem jest zniszczenie Pierścienia. Jest odważny, jednak nie ukrywa też swoich słabości. To od niego zależą losy świata.
• Gandalf. To wiedzący czarodziej i mędrzec. Pomaga mieszkańcom Śródziemia w walce z Sauronem. Jest w stanie poświęcić za to swoje życie.
• Aragorn. Kiedyś odebrał Sauronowi Pierścień. Walczy z tak zwanymi sługami zła i ciągle czeka na czas, gdy dojdzie do ostatecznej wojny z Sauronem. To prawowity król.
• Sauron. To jeden z najgorszych złoczyńców. Jest głównym antagonistą we Władcy Pierścieni. Utracił Pierścien Jedyny.

Władca Pierścieni w liczbach

O ogromnym sukcesie Władcy Pierścieni świadczą między innymi liczby, które przedstawiamy tutaj:

• 2400 filmowców, którzy pracowali przy realizacji filmu,
• 20600 statystów przewinęło się podczas kręcenia wszystkich części,
• na potrzeby filmu stworzono aż 48000 rekwizytów,
• w jednej z największych scen bitewnych wystąpiło 250 koni
• 180 specjalistów od efektów specjalnych pracowało na planie,
• 19000 kostiumów uszyto dla aktorów,
• na całym świecie film zarobił około 2 916 596 544 dolarów,
• łączny czas trwania filmów to 683 minuty, to ponad 11 godzin,
• w nagrywaniu dialogów wzięło udział 114 aktorów,
• 30 z nich uczyło się fikcyjnych języków Śródziemia, które stworzył Tolkien.

Sauron

W filmie Władca Pierścieni Sauron nie był postacią szczególnie rozbudowaną. W książce jego rola również była zresztą niewielka. Wszędzie jednak, we wszystkich częściach, rzucał on cień na niemal wszystkie wydarzenia. Sauron to pan powieściowego Mordoru.

Początkowo przybierał różne postacie, później jednak utracił tą zdolność. Mógł dzięki temu przemierzać Śródziemie jako na przykład mędrzec Annatar.

W filmie postać Saurona grał Sala Baker. Sauron nazywany był również Maironem, Tar-Maironem, Annatarem czy Artanem.

Źródło: Pixabay

Oko Saurona

Oko Saurona to wizja Saurona, w jakiej ujrzał go Frodo, gdy zaglądał do Zwierciadła Galadrieli. Oko to było pozbawione powieki i otoczone było ogniem. Źrenica była czarna i pionowa. Oko Saurona symbolizowało ciągłą obserwację oraz czujność tego bohatera. Gdy Frodo zniszczył tytułowy pierścień, to zniszczyła się również powłoka Saurona.

Artykuł Oko Saurona z Władcy pierścieni – wszystko co warto o nim wiedzieć pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Dzisiejszy artykuł dedykowany jest głównie kobietom. Odpowiada bowiem na pytanie: jak wkurzyć chłopaka? Poniżej przedstawiamy kilka skutecznych sposobów, z których możesz skorzystać. Bez względu na to, z jakiego powodu chcesz go zdenerwować. Zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Posprzątaj mu garaż

Nic bardziej nie wkurzy faceta niż posprzątany przez kobietę garaż. Ułóż wszystko równiutko, wyczyść brudne elementy i wyrzuć to, co uważasz za zepsute. Przede wszystkim ta ostatnia podpowiedź gwarantuje efekt wkurzenia. Z pewnością będziecie wspominać to latami. Awantura gwarantowana.

Źródło: Pexels

Stawiaj kropkę nienawiści

To sposób dla naprawdę mściwej kobiety. Stawianie kropki na końcu każdego zdania w wiadomościach to gwarancja sukcesu. Jeśli oczywiście chodzi o wywołanie wkurzenia u faceta. W tych wiadomościach warto również używać bardzo ignorujących zwrotów, jak na przykład: yhm, aha, ok, no. To wkurza dosłownie wszystkich, a Twój facet z pewnością ci to wypomni.

Oprócz tego wszystkiego warto też pozbyć się z wiadomości wszystkich emotek. Niektórzy uważają, że osoba, która ich nie używa, to osoba bardzo zdenerwowana. Jeśli jednak zazwyczaj z nich nie korzystasz, bo wiesz, że wkurza to twojego faceta, to dodawaj je do wiadomości. Stosuj ich jak najwięcej, używaj wszelkich serduszek i minek. To z pewnością wkurzy twojego faceta.

Poproś o pomoc kolegę

To kolejny łatwy i efektywny sposób na wkurzenie twojego faceta. Warto kolegę wybrać bardzo starannie. Dobrze, jeśli będzie on wysoki, przystojny, barczysty. Czerwone sportowe auto również nie zaszkodzi. Jeśli jednak nie masz takich znajomych, to wybierz najprzystojniejszego, jakiego masz.

Takiego kolegę poproś o naprawienie czegokolwiek. Może to być cieknący od kilku tygodni kran, odpadająca kafelka ścienna w łazience czy niedziałająca bateria prysznicowa. Tym jednym sposobem załatwisz wówczas kilka rzeczy na raz. Przede wszystkim zyskasz sprawny kran. Po drugie będziesz czuła się zaopiekowana przez kolegę, co przecież zawsze jest dla kobiety cudownym uczuciem. Po trzecie wywołasz w domu niezłą awanturkę i wkurzenie u faceta. I o to przecież chodziło.

Zaglądaj mu do telefonu i przeszukuj kieszenie

To sposób, który również zawsze działa. Szperanie w telefonie komórkowym faceta sprawi, że nieźle go tym wkurzysz. Nawet jeśli nic tam nie znajdziesz to warto rzucić tekstem: na pewno coś tu usunąłeś. Taki tekst z pewnością go zdenerwuje. Facet pomyśli, że mu nie ufasz i że coś podejrzewasz.

Tak samo jest z nagminnym przeszukiwaniem kieszeni. Możesz robić to bardzo oscentacyjnie. Tym wkurzysz go jeszcze bardziej. Jak bowiem wyjaśnisz ten fakt? Po co tam grzebiesz? Oczywiście dlatego, żeby znaleźć cudzą szminkę.

Rób niewinne żarciki

To może być dosłownie cokolwiek. Gdy śpi naklej mu dziecięcy tatuaż w takim miejscu, aby go nie widział. Zaparz inna kawę, niż robisz mu zawsze. Podmień szczoteczki do zębów. Podstaw nogę. Schowaj klucze do samochodu, gdy on spieszy się rano do pracy. Sposobów jest naprawdę wiele i wszystko zależy wyłącznie od twojej kreatywności.

Ważne, aby te żarty były rzeczywiście niewinne i nieszkodliwe. Takie, które łatwo będzie później odkręcić. Takie żarciki z pewnością wkurzą twojego faceta. Szczególnie rano, gdy będzie on spieszył się do wyjścia. Takie coś zresztą wkurzyłoby też przecież ciebie. Więc sukces gwarantowany.

Źródło: Pexels

Dlaczego kobiety specjalnie denerwują facetów

Powodów jest mnóstwo. Podobnie jak sposobów. My, kobiety, naprawdę potrafimy wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej spokojnych i stoickich facetów. Często jesteśmy podłe. Najzwyczajniej na świeci. Jesteśmy mistrzyniami manipulacji, w której faceci nie mają z nami żadnych szans. Doprowadzamy ich do wkurzenia wykorzystując prowokację. Dlaczego jednak tak robimy? Po co chcemy wkurzać naszych facetów? Głównych powodów jest kilka.

Pierwszym z nich jest zwrócenie na siebie uwagi. Szczególnie wówczas, gdy on przez kilka dni z rzędu zajmuje się swoimi sprawami i kompletnie nie reaguje na nasze zaloty czy prośby. Która kobieta wytrzymałaby takie traktowanie na dłuższą metę? Na pewno nie każda. Dlatego wtedy wkurzamy naszych facetów. Żeby on zwrócił na nas swoją uwagę.

Drugim powodem jest odegranie się na czymś. Gdy facet nam czymś bardzo podpadł, chcemy zrobić mu bardzo podobnie. mimo tego, że bardzo go kochamy, to chcemy sprawić, żeby poczuł się tak jak my. Dlatego właśnie robimy drobne żarty chowamy klucze do auta, gdy on spieszy się do pracy. Przecież on kiedyś zrobił nam bardzo podobnie. Wkurzenie faceta tym sposobem jest niemal gwarantowane.

Po trzecie chcemy na siłę wywołać awanturę. Zazwyczaj po to, aby oczyścić ciężką atmosferę, wiszącą w domu od kilku dni. Wiadomo przecież, że burza zazwyczaj pomaga.

Artykuł Jak wkurzyć chłopaka – poznaj kilka skutecznych sposobów pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Czym dokładnie było prawo pierwszej nocy? Na czym polegało? dlaczego budzi takie kontrowersje? I co jeszcze warto o tym wiedzieć? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdują się poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Prawo pierwszej nowy – czym było

Najprościej rzecz ujmując prawo pierwszej nocy było prawem mężczyzny o wysokiej randze społecznej do  spędzenia pierwszej nocy ze świeżo poślubioną żoną każdego z podwładnych mu mężczyzn. Zwyczaj ten obowiązywał w średniowieczu i jako pierwszy opisał go Herodot. Określił on prawo pierwszej nocy jako zwyczaj ludów Afryki.

Epos zaś o Gilgameszu podawał, że główny bohater spędzał pierwszą noc z wydanymi za mąż kobietami. Dopiero kolejna noc przysługiwała świeżemu małżonkowi. O podobnym przywileju pisał również grecki pisarz Herodot, o którym już wcześniej wspomnieliśmy. Później prawo pierwszej nocy opisywali również Heraklides Pontikos i Valerius Maximus. Ogólnie rzecz biorąc zwyczaj ten z pewnością stał się świetnym i modnym motywem literackim.

Ludzie średniowiecza podobno nie uważali tego zwyczaju za legendę, ale znali go bardzo dobrze. To nie były tylko przesłanki.

Źródło: Pixabay

Źródła i tropy literackie

Zacznijmy od tego, że tak zwane prawo pierwszej nocy było wiele razy opisywane w średniowiecznych źródłach. Zarówno we francuskich, jak również włoskich. Nie były one pisane jedynie przez mnichów w kronikach. Którzy swoją drogą traktowali kobiety z ogromną fascynacją. Ale również zapisywane były w ówczesnych aktach prawnych.

Przykładem może być chociażby kodyfikacja tradycji prawnej z Guyenny z roku 1318. Widnieje tam zapis, zgodnie z którym pan feudalny nie musi przyjmować zapłaty pieniężnej, ale wykorzystać tak zwane ius prima notis w naturze. W kodyfikacji z roku 1419 z kolei istnieje zapis, w którym wybór pozostawia się nowo poślubionemu mężowi. Oczywiście podobnych przykładów jest znacznie więcej.

Wielu historyków jednak uważa prawo pierwszej nocy za legendę. Dlaczego? Posiłkują się bowiem pewną argumentacją. Z jednej strony są przekonani, że Kościół w tamtych czasach nie tolerowałby takich praktyk. Praktyk, które nie były zgodne z nauką moralną Kościoła. Z drugiej strony uważają, że chodziło wówczas o pretekst do wymuszania pieniędzy od poddanych chłopów. Współcześni historycy uważają, że chłopi za wszelką cenę zapłaciliby podatek. Wszystko po to, aby uniknąć wykorzystania żony przez pana feudalnego. Czyli czynu hańbiącego.

Niektórzy naukowcy uważają także, że w średniowieczu przywiązywano wielką uwagę do ochrony praw kobiet. Chodzi w tym wypadku o państwa germańskie. Uważa się, że nakładano bardzo surowe kary na gwałcicieli i zabójców.

Obecny stan badań

Do końca XIX wieku prawo pierwszej nocy nie było kwestionowane. Dużo zmieniło się po ukazaniu monografii Carla Schmidta w 1881 roku. W dziele tym autor poddał krytyce źródła, według których prawo pierwszej nocy istniało. Uznał go za wytwór fantazji dawnych autorów. Do dzisiaj naukowcy uważają dokładnie tak samo. Jednak współczesna antropologia kulturowa pozwala zupełnie w inny sposób patrzeć na relacje prawne o pierwszej nocy.

Encyklopedia Britannica wydana w roku 1911 mówi: Nie ma żadnych wiarygodnych dowodów na to, że obyczaj istniał w skodyfikowanej formie. Wydaje się, że to mit, wykreowany nie wcześniej niż w XVI lub XVII stuleciu. Zdanie to właściwie funkcjonuje do dzisiaj.

W 2004 roku wydana została encyklopedia gwałtu (Encyclopedia of Rape). Jest w niej napisane: Historycy ogółem zgadzają się, że prawo stanowiło zaledwie legendę i prawdopodobnie nigdy nie istniało w praktyce. Termin w żadnym razie nie zrodził się w średniowieczu, ale w debatach toczonych w XVI stuleciu.

Debata naukowa wcale jednak nie wygasła. Dzisiaj niektórzy uważają, że prawo pierwszej nocy nie tylko istniało, ale był to zwyczaj o wiele starszy niż mogłoby si wydawać.

Źródło: Pixabay

Prawo pierwszej nocy w Polsce

Jeśli chodzi o Polskę nie ma żadnych wiarygodnych źródeł ani przesłanek o istnieniu prawa pierwszej nocy. Warto jednak wiedzieć, że obyczajowość w tamtym okresie była zdecydowanie bardziej liberalna, niż dzisiaj się uważa. Gall Anonim nie widział bowiem nic niestosownego w tym, że uwiecznił gwałt Bolesława Chrobrego na ruskiej księżniczce Przedsławie. Gall Anonim opisuje Chrobrego jako jeden z największych wzorów cnot.

O związkach z kobietami pisano również w kontekście Kazimierza Wielkiego, Zygmunta Starego czy Konstantego Wazy. Aż do końca XIX wieku na dużą skalę zdarzały się konkubinaty arystokratów z mieszczankami czy chłopkami.

Podsumowanie

Mamy nadzieję, że nasz artykuł wyjaśnił ci dokładnie czym było w średniowieczu prawo pierwszej nocy. Niezależnie od tego, czy była to zwyczaj rzeczywisty, czy to tylko legendy. Mamy również nadzieję, że artykuł skłoni cie do indywidualnej refleksji na ten temat.

Artykuł Prawo pierwszej nocy – czym jest. Co warto o tym wiedzieć pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.

Jednym z nich jest pytanie: czy ryba to mięso. Jedni uważają, że tak, inni udzielą odpowiedź przeczącą. Jak więc jest naprawdę? Czy ryba to mięso? Poznaj kilka faktów na ten temat. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Czym właściwie jest mięso

Najprościej rzecz ujmując mięsem są mięśnie szkieletowe, które uznawane są za odpowiednie do spożycia. Mięso spożywa się razem z przylegającymi tkankami: łączną, kostną oraz tłuszczową. Mięso to również niektóre narządy wewnętrzne. Należą do nich chociażby wątroba, żołądek, nerki, ozór czy płuca.

Określenie „mięso” stosuje się zazwyczaj w kontekście do ciał zwierząt, ssaków i ptaków. Warto wiedzieć, że najmniej białka znajduje się w mięsie rybim, co spowodowane jest zaś większą ilością wody. Czy zatem gdyby nie tak duża ilość wody i mała ilość białka, to ryba byłaby mięsem? Na to pytanie postaramy się odpowiedzieć poniżej.

Źródło: Pexels

Wyróżniamy kilka podstawowych rodzajów mięsa:

• drób. Zaliczają się tutaj kury, kaczki, gęsi, indyki, perliczki oraz gołębie. Warto wiedzieć, że to również króliki i dzikie ptactwo. Drób jest najczęściej spożywanym mięsem, przynajmniej w Polsce. Głównie dlatego, że jest w miarę łatwo dostępne oraz dosyć proste w przygotowaniu.
• wieprzowina. To mięso z kolei pochodzi od świń. Uznaje się go za najpowszechniej jedzone mięso na świecie. Popularne jest głównie w Europie Wschodniej. Ciekawym faktem jest, że spożywanie wieprzowiny zabronione jest wśród wyznawców islamu, judaizmu i rastafarianizmu.
• wołowina i cielęcina. Stanowią jedną grupę ponieważ oba te rodzaje mięs pochodzą od krów i byków. Jakość wołowiny zależy przede wszystkim od warunków życia zwierząt oraz ich diety. Wołowina i cielęcina to trzecie najchętniej jedzone mięso na świecie.
• baranina. To kolejny rodzaj mięsa. To pochodzi z owiec. Gdy pochodzi z owiec do pierwszego roku życia nazywane jest jagnięciną.
• dziczyzna. To rodzaj mięsa, który pochodzi ze świeżo upolowanych zwierząt, które żyją wolno. Należą do nich dziki, sarny czy jelenie. Warto wiedzieć, że to mięso wymaga szczególnego procesu przygotowania.
• konina. Jest najmniej popularnym mięsem spożywanym na świecie. Pochodzi od koni. Jego cechą charakterystyczną jest bardzo czerwona barwa.

Czy ryba to mięso i skąd się wzięło przekonanie, że nie

Pytanie czy ryba to mięso ma szczególne znaczenie dla dwóch grup ludzi. Tych, którzy nie jedzą mięsa z przyczyn religijnych i tych, którzy nie spożywają mięsa z powodów religijnych. Dla tej pierwszej grupy temat właściwie powinien nie istnieć. Bo skoro ryba jest zwierzęciem, to nie jest dla tych ludzi jedzeniem.

Jednak jeśli chodzi o grupę drugą, czyli tych, którzy nie jedzą mięsa z powodów religijnych, to odpowiedź na to pytanie może być zaskakujące. Bowiem ryba jest mięsem. A skąd się wzięło podejście, że ryby nie są mięsem? Właśnie z religii, nie ma innego źródła.

Przyjęło się bowiem, że skoro post to okres, w którym nie je się mięsa, ale ryby można, to ryby nie są mięsem. Na przestrzeni wieków ludzie nie odróżniali ryb od innych zwierząt wodnych. Przyjęło się więc wówczas, że w okresie postu dozwolone jest jedzenie mięsa ze zwierząt, które żyją w środowisku wodnym. Mięsem nie są więc także na przykład owoce morza. Ogólnie nie mówi się, że ryba nie jest mięsem. Wyjaśnia się jedynie dlaczego ryba jest daniem dozwolonym w poście.

Kilka faktów na temat rybiego mięsa

1. Rybie mięso jest idealnym źródłem białka. Wbrew pozorom, niektóre gatunku ryb zawierają większą ilość białka niż klasyczne mięso. Warto również wiedzieć, że białko zawarte w rybach jest dużo bardziej przyswajalne, gdyż ma w sobie dużo aminokwasów.
2. Ryby morskie obniżają poziom cholesterolu. Jednocześnie dostarczają człowiekowi tak zwany dobry cholesterol. Przyczyniają się do tego kwasy omega-3. Jeśli mamy problem z wysokim cholesterolem, to dobrze jest go obniżać jedząc niektóre gatunku ryb. Należą do nich na przykład makrela, węgorz czy tuńczyk.
3. Ryby, w przeciwieństwie do mięsa innych zwierząt, zawierają kwasy omega-3. Te z kolei pozytywnie wpływają na wiele procesów, które zachodzą w naszym organizmie. Poprawiają wzrok, wzmacniają odporność i wydajność mózgu. Korzystnie wpływają także na skórę i kości. Kwasy omega-3 w największych ilościach występują w rybach morskich. Należą do nich śledzie czy łososie.
4. Mają niski indeks glikemiczny. Jest to istotne nie tylko dla osób zmagających się z cukrzycą, ale również dla tych, którzy cenią sobie zdrowe odżywianie. Ciekawą opcją są również ryby Graal, te szczególnie polecane są diabetykom.
5. Najbardziej tłuste ryby są najzdrowsze. Pewnie większość z nas zada sobie pytanie: dlaczego? Otóż ryby zawierają tak zwane dobre tłuszcze oraz kwasy tłuszczowe omega-3. Te zaś wspomagają nie tylko pracę mózgu i koncentrację, ale również pozytywnie wpływają na wzrok i układ odpornościowy. Do tych najbardziej wartościowych zaliczają się śledzie i makrele.

Podsumowanie

Mamy nadzieję, że po zapoznaniu się z tym artykułem nie będziesz mieć już problemu z wyjaśnieniem dlaczego ryba jest mięsem. Ogromną rolę w tej kwestii odgrywa religia. To ciekawy temat i z pewnością warto się mu przyjrzeć.

Artykuł Czy ryba to mięso? Poznaj kilka faktów na ten temat pochodzi z serwisu BlizejKultury.pl.