Jak działa dygestorium?

Pierwszym aspektem, który wymaga uwagi, jest organizacja wnętrza szafy. Profesjonalne dygestoria przydają się podczas badań. Odczynniki chemiczne powinny być przechowywane w sposób uporządkowany i logiczny. Są różne kategorie substancji chemicznych, takie jak kwasy, zasady, sole czy rozpuszczalniki, które wymagają oddzielnego przechowywania. Dlatego szafa na odczynniki powinna być wyposażona w odpowiednie półki, szuflady i pojemniki, umożliwiające właściwe rozmieszczenie substancji. Kolejnym istotnym elementem jest oznakowanie każdego pojemnika z odczynnikiem. Oznaczenia te powinny zawierać informacje dotyczące nazwy substancji, daty zakupu, daty ważności, a także ewentualnych zagrożeń i środków ostrożności. Dzięki temu personel laboratorium jest świadomy charakterystyki substancji i potrafi odpowiednio zareagować w przypadku awarii lub wypadku.

Ważnym aspektem bezpieczeństwa jest również zastosowanie odpowiednich materiałów do produkcji szaf na odczynniki. Konstrukcja powinna być odporna na korozję, a drzwi wyposażone w szczeliny uszczelniające, które zminimalizują ewentualne wycieki substancji do otoczenia. Dodatkowo, szafy te często są wyposażone w systemy wentylacji, aby uniknąć gromadzenia się par toksycznych substancji.

Dlaczego warto posiadać dygestorium?

Bezpieczeństwo w laboratorium to nie tylko kwestia samej szafy, ale także przestrzegania określonych procedur i norm. Warto posiadać szafy na odczynniki w laboratorium. Personel powinien być odpowiednio przeszkolony w zakresie przechowywania, używania i utylizacji substancji chemicznych. Regularne szkolenia z zakresu bezpieczeństwa chemicznego pomagają utrzymać świadomość ryzyka i zminimalizować potencjalne zagrożenia. Wnioski płynące z powyższych rozważań są jednoznaczne – szafy na odczynniki chemiczne odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu bezpiecznych warunków pracy w laboratoriach.

Poprawnie zaprojektowane i użytkowane, wspomagają organizację, oznakowanie, przechowywanie i zabezpieczenie substancji chemicznych, co ma istotne znaczenie dla zdrowia i życia pracowników laboratoriów oraz dla ochrony środowiska. Bezpieczeństwo w laboratorium to złożony obszar, a szafy na odczynniki stanowią jedno z kluczowych ogniwek w całym systemie.

Audiobooki – od jak dawna istnieją?

Do niedawna uważano, że audiobooki miały swój początek w nowojorskiej firmie Caedmon Records, która rozpoczęła nagrywanie utworów literackich na początku lat pięćdziesiątych XX wieku. Na płycie gramofonowej znalazły się wówczas wiersze Dylana Thomasa, który przeczytał sam autor, a całe przedsięwzięcie okazało się wielkim sukcesem. Tymczasem już w latach trzydziestych tego rodzaju praktyki miały miejsce w Polsce. W dwudziestoleciu międzywojennym jedna z firm płytowych nagrała bajki Adama Mickiewicza, a w Kanadzie odkryto nagranie dźwiękowe opowiadania Josepha Conrada, które powstało w 1935 roku. Popularność audiobooków na początku podyktowana była potrzebami osób, które nie były w stanie samodzielnie czytać. W latach sześćdziesiątych nagrywano na przykład mówione książki, które były używane przez Bibliotekę Polskiego Związku Niewidomych. W ostatnich latach rozwój technologii i powszechny dostęp do Internetu sprawiły, że audiobooki stały się popularne niezależnie od ograniczeń zdrowotnych użytkowników. Ich dystrybucja coraz rzadziej odbywa się na popularnych nośnikach danych, a coraz częściej przez Internet, co umożliwiają popularne strony i aplikacje.

Jakich książek można posłuchać?

Liczba tytułów dostępnych w wersji dźwiękowej stale się powiększa, a dysponująca największym wyborem audiobooków w języku polskim Audioteka, oferuje użytkownikom kilkadziesiąt tysięcy tytułów na dzień dzisiejszy. Większość z nich czytana jest przez znanych lektorów i aktorów, którzy sprawiają, że słuchanie książek jest jeszcze przyjemniejsze. Wśród książek dźwiękowych, jakie można znaleźć w serwisie, znajdują się pozycje z niemal wszystkich epok literackich. Uczniowie znajdą tutaj lektury mistrzów, takich jak William Shakespeare, Michaił Bułhakow czy Adam Mickiewicz. Wytrawni czytelnicy z powodzeniem odnajdą barokowe wiersze, renesansowe fraszki i treny napisane przez Jana Kochanowskiego, czy oświeceniowe satyry Ignacego Krasickiego. Idąc dalej, w katalogu książek w wersji dźwiękowej znajduje się również „Miłosierdzie gminy”, audiobook przenoszący czytelników do pięknie opisanego przez Marię Konopnicką końca XIX wieku w zaborze rosyjskim. Nie oznacza to jednak, że audiobooki to przede wszystkim zbiór dzieł mających znaczenie dla uczniów lub osób ceniących klasykę. W katalogach znajdują się również bestsellery i nowości, na które składają się popularne romanse, powieści sensacyjne, thrillery i kryminały.

Jakie są największe zalety kupowania i słuchania audiobooków?

Audiobook to pełna książka w wersji dźwiękowej, która jest podzielona na poszczególne rozdziały dokładnie tak, jak jej papierowy odpowiednik. Zamawianie audiobooków przez Internet ma jednak tę zaletę nad zamówioną książką papierową, że jest dostępna natychmiast po uregulowaniu płatności. Kolejnym plusem tej formy obcowania z lekturą jest fakt, że audiobooki nie zajmują przestrzeni użytkowej w mieszkaniu. Jest to wielki plus w przypadku osób, które czytają przemysłowe ilości książek i z czasem mają coraz większe problemy z ich przechowywaniem. Słuchanie książek jest też dużo wygodniejsze w przypadku pozycji, które w tradycyjnej formie są opasłymi tomami, które trudno utrzymać w dłoniach, a co dopiero zabierać ze sobą wszędzie tam, gdzie może się nadarzyć okazja do przerwy na lekturę. Audiobooki to również doskonałe urozmaicenie jazdy samochodem, zwłaszcza jeśli ktoś w pojedynkę musi pokonać długie odległości.

Materiał zewnętrzny.

Ludzie, przyzwyczaili się na tyle do wygody i komfortowego trybu życia, że nic nie chcieliby nic zmieniać. Jednym z takich elementów jest sprzedaż obrazów online, o której to sprzedaży, dawniej można byłoby tylko pomarzyć. Autorskie obrazy twórczych osób, mogą w ten sposób znaleźć swoich nowych właścicieli, i dotrzeć do większego grona ludzi. Mimo, że pomysły na obrazy lub twórcze dzieła prezentowane online, mogą stać się pożywką dla kopiujących, to jest to najwygodniejszy sposób dotarcia ze swoją pracą do potencjalnych łowców sztuki, kolekcjonerów, osób zamożnych.

Jak kupować obrazy online i dlaczego to wygodny sposób na uzyskanie prac wartych uwagi?

Zakupy online są coraz wygodniejszą formą na uzyskanie potrzebnych produktów, materiałów, a nawet pożywienia, niezależnie od siły, nastroju czy chęci wyjścia do sklepu. Online, zamawiane jest jedzenie, świeże produkty ze sklepów spożywczy i hipermarketów, sprzęty elektryczne i elektroniczne, ubrania, kosmetyki, produkty apteczne, meble, dodatki do domu i mieszkania, a także obrazy olejne nieznanych lub znanych twórców, artystów i malarzy. Obrazy online sprzedawane na odległość, powinny mieć dokładny opis, związany z parametrami podobrazia, użytych farb, a niekiedy także opis wizji autora – aby ułatwić interpretację dzieła samodzielnie. Jedną z takich galerii obrazów online jest Advena-Art. Na stronach internetowych zajmujących się tylko sprzedażą obrazów, znajdują się także noty informacyjne dotyczące życia i doświadczenia malarza, który wykonał dzieło. Przeważnie, opis dotyczy pochwalenia się osiągnięciami zawodowymi artysty, nagrodami i edukacją w zakresie swojej twórczości. Jednak nie do końca warto sugerować się tylko sprawami zawodowymi twórcy. Są bowiem tacy autorzy, którzy wystawiają swoje obrazy olejne na sprzedaż, nie posiadając wykształcenia w tym kierunku. Mają oni talent lub uczyli się indywidualnie na różnych zajęciach plastycznych, ale ich kierunek zawodowy jest inny. Przekreślając ich dzieła, można zastopować drogę rozwoju naprawdę utalentowanych osób. A kiedy zaryzykuje się z daniem im szansy – na pokazanie ich wizji – zamawiając jeden z obrazów lub obraz olejny na indywidualne zamówienie (patrząc po dotychczasowym stylu prac), może się okazać, że zupełnie nieznana osoba, bez sztabu ludzi, pomocników, popularności, znanego nazwiska, zacznie być zauważalna na tyle, by wprowadzić na rynek, wyjątkowe i zaskakujące produkty autorskie.

Galeria obrazów online – jakie prace można na niej znaleźć i w jakiej kwocie?

Galeria obrazów, to miejsce, gdzie artyści, pokazując swoje dzieła, przygotowują odbiorców do jakości swoich prac, stylu dzieł, które sprzedają, a także wyceny swojej twórczości. Jedni wyceniają obrazy na kwotę zaledwie kilkudziesięciu złotych – jeżeli są rysowane na kartce, inni sprzedają obrazy nawet za kilkadziesiąt tysięcy złotych – od razu robiąc z nich dzieła sztuki dla kolekcjonerów. Jeżeli przegląda się galerię obrazów, gdzie ceny wahają się od 50 zł do nawet 95 000 tys. złotych, można zastanawiać się – o co tu właściwie chodzi? Rzecz ma się w znajomości twórcy i fakcie, do jakiej grupy docelowej kierowane są prace, i jak długo, artysta może czekać na zakupienie jego dzieła. Nigdy bowiem, nie jest to z dnia na dzień, chyba że zorganizuje się wernisaż, na którym obrazy zostaną wylicytowane. Ponadto, w internetowych sklepach online z obrazami, podawana jest również data lub rok wykonania pracy, niekiedy także technika i tytuł. W ostatnim przypadku, tytuł ma zachęcić do myślenia, a nadanie go, w minimalnym stopniu ma naprowadzić na inspiracje, która rozpoczęła lub zakończyła pracę tytułem. Nowoczesne obrazy online w galeriach internetowych, cechują się nietypowymi wizjami, nawiązywaniem do Boga, człowieka, wizji Świata i jego zagłady, wizji sennych autorów, a także kadrów krajobrazowych i natury, owoców i warzyw, abstrakcji i tematów z zakresu Starożytności, Mitologii, psychologii, czy zwierzaków. Formaty występujące w galeriach są różnorodne, jednak tylko prace wielkoformatowe mają największe uznanie wśród kupujących. Są to przeważnie formaty od 70×100 cm, wzwyż. Warto przeglądnąć galerię online z obrazami olejnymi, i wybrać odpowiednie prace do konkretnego rodzaju wnętrz – salonu, pokoju, czy biura.

Dzieci w przedszkolach i pierwszych klasach szkół podstawowych może i uczą się rzeczy dość prostych, jednak trzeba przyznać, że muszą ich opanować naprawdę wiele. Cały materiał, który przyswoją na początku swojej edukacji, stanie się podstawą do dalszej nauki kończonej najwcześniej w momencie pełnoletności. Jak wspierać dzieci w rozwoju już w pierwszych latach życia? Jednym ze sposobów są zadania dla dzieci do druku, przy których maluchy mogą ćwiczyć i utrwalać zdobytą wiedzę, jednocześnie zapewniając sobie nieco łatwiejszą adaptację w szkole.

Zadania dla dzieci do druku – różne dziedziny i poziom trudności

Zadania dla dzieci mogą być odpowiednie dla maluchów w różnym wieku. Przedszkolaki wprost przepadają za kolorowankami czy prostymi ćwiczeniami, w których mają łączyć określenia z grafikami, powtarzając w ten sposób na przykład nazwy owoców czy środków lokomocji. Całą masę tego rodzaju ćwiczeń dla najmłodszych znaleźć można na portalu „Rozwój dziecka” pod adresem https://childdevelop.pl. To zadania, które pobiera się bezpłatnie po założeniu konta, a następnie drukuje.

Na portalu „Rozwój dziecka” nie brakuje także zadań odpowiednich dla nieco starszych dzieci. Popularne są na przykład zadania przydatne przy nauce pisania, na których maluch może ćwiczyć pisanie szlaczków, liter, czy cyfr. Dostępne są również materiały odpowiednie dla uczniów szkół podstawowych, dzięki którym utrwalą wiedzę między innymi z języka polskiego, języka angielskiego, czy matematyki.

Dlaczego warto wykonywać z dzieckiem zadania?

Czy zajęcia prowadzone w szkołach i przedszkolach nie wystarczą? Dlaczego warto dodatkowo zachęcać dziecko do wykonywania zadań w domu? Korzyści warto rozważyć w kontekście dzieci w różnym wieku. W przypadku przedszkolaków najbardziej docenia się ćwiczenie sprawności dłoni i starannego pisania, w tym nawet początkowo na prostych kolorowankach czy szlaczkach. Ważne jest także wydłużanie czasu skupienia dziecka, które przyda się zwłaszcza wtedy, gdy przyjdzie czas na pierwsze zajęcia w szkole.

W przypadku starszych dzieci, które są już w pierwszych klasach szkoły podstawowej, wykonywanie zadań staje się świetnym sposobem na utrwalanie materiału. Zadania z matematyki może wykonywać dziecko, które nie do końca zrozumiało materiał na lekcji, albo zrozumiało go świetnie, więc ich wykonanie zajmie tylko chwilę, a wiedza zostanie porządnie utrwalona.

Jak i z czego zrobić obwarzanek krakowski? Najpopularniejsze przepisy

Tradycyjny obwarzanek krakowski nie zawierał zbyt wielu produktów bazowych. Najczęściej było ich sześć. Wśród nich można było odnaleźć mąkę, wodę, sól, drożdże, cukier i olej lub masło. Na wierzch gotowy wypiek można było posypać dowolnym dodatkiem, głównie był to mak, sezam lub nasiona.

Czas przygotowania ciasta jest dość długi. Po wymieszaniu składników należy odstawić je do ciepłego miejsca, by mogło w spokoju rosnąć. Po upływie około półtorej godziny ciasto powinno się podzielić na dwie równe połowy i każdą z nich rozwałkować na dwa równej długości wałki. Kolejno oba wałki połączyć ze sobą i zawinąć. Ważne, by robić to w sposób jednocześnie mocny by ciasto się nie rozwinęło, ale i delikatny, by nie porwać ciasta.

Jeszcze nieupieczone ciasto koniecznie trzeba obwarzyć, czyli zanurzyć na kilka chwil w gorącej wodzie. Proces ten ma zatrzymać rośnięcie drożdży, a ciasto pozostawić w pożądanym kształcie. Obwarzanki osusza się na kraciastej blasze. Następnie obsypuje się je dowolnymi dodatkami. Tradycyjny krakowski wypiek obsypany jest tylko do połowy.

Tak przygotowane ciasto, pieczone jest około 10 minut.

W zależności od przepisu, składniki pozostają niezmienne, zmieniają się tylko proporcje lub ewentualne dodatki. Perfekcyjny obwarzanek krakowski powinien być lekko twardy na zewnątrz, a idealnie miękki w środku. Przygotowując obwarzanki, warto zadbać o tradycyjną recepturę, by nieświadomie nie stworzyć bajgla lub precla. Te wypieki są do siebie podobne. Różni je sposób skręcania ciasta oraz inna dziurka w środku.

Co symbolizuje obwarzanek krakowski?

Obwarzanek jest to jeden z wielu symboli Krakowa. W tym mieście powstało nawet muzeum, w którym pracownicy przybliżają historię oraz opowiadają, w jaki sposób dawniej wypiekano tego rodzaju pieczywo.

W Krakowie niezwykle dużą uwagę przywiązuje się do starannego wypieku tego pieczywa. Używa się produktów najwyższej jakości. Można je kupić niemal na każdym rogu ulicy na małych straganach oraz w wielu sklepach. Jednak warto uważać na to, co kupujemy. Jeśli oczywiście zależy nam, by był to wypiek oryginalny.

W sklepach najczęściej obwarzanki są dość dużej wielkości. Suche zarówno w środku, jak i twarde na zewnątrz. Na ulicznych straganach oprócz tych o klasycznej wielkości można spotkać je w formie naszyjnika, czyli kilkanaście małych obwarzanków naciągniętych na sznurek.

Jaką historię kryje za sobą obwarzanek krakowski, czyli wypiek przygotowany z wody, mąki, drożdży i masła?

Historia obwarzanków sięga dawnych czasów, najprawdopodobniej średniowiecznych. Pierwsze informacje o tego typu wypiekach pojawiają się w księgach i przekładach z 1394 roku. Wspomniane w nich jest, że panująca wtedy wraz z mężem Królowa Jadwiga zajadała się tym wypiekiem z wody, mąki, drożdży i tłuszczu.

Dodatkowo niegdyś wypiek ten kojarzył się z okresem pokutnym, ponieważ mógł być przyrządzany raz do roku. Wyłącznie w okresie wielkiego postu i to przez specjalnie wyselekcjonowanych do tego procesu piekarzy.

Dopiero ponad 200 lat później, mogli go przygotowywać i sprzedawać piekarze oraz ich pomocnicy. Według zapisów dopiero w 1849 roku wszyscy piekarze zyskali przywilej wypieku obwarzanków.

W tamtejszych czasach obwarzanki mogły być sprzedawane wyłącznie z jatek piekarskich. Sprzedaż rozpoczynała się każdego poranka, punktualnie o szóstej rano. Dopiero od XIX wieku dozwolono sprzedaży z koszy, o różnych godzinach.

Skąd nazwa?

Nazwa obwarzanek, związana jest z procesem wypieku i przygotowania tego pieczywa. Jak już wcześniej było wspomniane, wypiek ten należy obwarzyć, zanim zostanie upieczony. Proces obwarzania to włożenie surowego, ale uformowanego już wypieku na chwilę do wrzącej wody. Warto wspomnieć, że żadnego innego pieczywa ani ciasta nie przygotowuje się w taki sposób.

Gdzie kupić tradycyjne obwarzanki?

Tradycyjne wypieki dostępne są w Krakowie. Uwielbiają je nie tylko turyści, ale również mieszkańcy. Kupuje się je niemal jak za dawnych czasów na ulicy, ze specjalnych wózków oraz straganów, które można znaleźć w każdym zakątku miasta. Najlepiej kupować je rano. Wtedy są świeże i miękkie – dopiero co upieczone. Niestety ich ciasto ma skłonności do szybkiego czerstwienia.

Jeśli zależy nam na tym, by sprawdzić, czy zakupiony przez nas wypiek to oryginalny obwarzanek krakowski, a nie precel, warto zerknąć na odwrotną stronę. Tradycyjny oryginalny obwarzanek powinien mieć odbite kratki po ruszcie, na którym był pieczony w piecu.

Obwarzanek w Rejestrze Chronionych Oznaczeń Geograficznych

Warto wspomnieć, że obwarzanek krakowski został w 2010 roku, decyzją Komisji Europejskiej wpisany do Rejestru Chronionych Oznaczeń Geograficznych. W związku z tym została przygotowana specyfikacja. Ściśle określa, jaki powinien mieć dokładny kształt, ile ważyć, oraz z zachowaniem jakich zasad i według jakiego przepisu powinna odbywać się jego produkcja. Co ważne certyfikat oryginalności mogą otrzymać wyłącznie piekarze produkujący na terenie Krakowa i powiatu krakowskiego.

Mimo tego, że jest to niewątpliwie symbol Krakowa i najczęściej przywozi się go stamtąd jako pamiątkę, każdy z nas może upiec je samodzielnie, we własnym domu. Wtedy, mimo że zapewne ich oryginalność nie będzie poświadczona certyfikatem, będą cieszyć się smakiem i idealną świeżością. W połączeniu ze słonymi pastami lub słodkimi dżemami, stanowić będą doskonałą propozycją na śniadanie.

Wycieczki z naszym mini przewodnikiem do Figueres i Muzeum Salvadora Dali 

Samo Muzeum stanowi ostatnie tak duże dzieło zaprojektowane przez samego Dalego. Muzeum określane jest jako przykład niezwykłego surrealizmu, którego piewcą i orędownikiem w swojej twórczości był właśnie artysta.

Muzeum Salvadora Dali jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystów miejsc. Warto wspomnieć, że sama Girona jest również pięknym miasteczkiem wartym uwagi. Zachęcamy do zobaczenia tej urokliwej miejscowości.

Będąc w Barcelonie warto dobrze zaplanować wycieczkę do Figueres do Muzeum, można zastanowić się nad zwiedzaniem z przewodnikiem. Konieczne jest wcześniejsze rezerwowanie biletów oraz sprawdzenie, w których dniach Muzeum jest otwarte oraz w jakich godzinach. 

Salvador Dali 

Ten znany artysta urodził się w 1904 roku w miasteczku Figueres w regionie Katalonii w Hiszpanii. Talent Dalego dał się odkryć już we wczesnym dzieciństwie. Dlatego zaczął się on uczyć rysunku.

Salvador studiował w Królewskiej Akademii Sztuki w Madrycie skąd dwukrotnie został wydalone za brak podejścia do egzaminów końcowych na uczelni. Podczas swojej wizyty w Paryżu, Dali spotkał się z Picassem i obejrzał jego obrazy. Picasso zrobił na artyście ogromne wrażenie. W późniejszym czasie Dali zainteresował się surrealizmem, w którym to kierunku tworzył swoje dzieła.

Rok 1929 był dla Dalego ważny z uwagi na poznanie swojej muzy, Gali, która miała ogromny wpływ na życie artystyczne malarza.

Dali i jego twórczość

Dali rozwijał się, miał wiele wystaw, odnosił sukcesy. Wiele sław kupowało jego obrazy, zamawiało u niego portrety. Stał się modny. Artysta zagrał nawet w filmie Hitchcocka Urzeczona, projektował odzież i biżuterię. Salvador Dali nawiązywał w swoich pracach do dzieł Rafaela czy Velazqueza. Lata 70-te to już praca Dalego nad swoim Muzeum i rezygnacja z malarstwa na rzecz instalacji, rzeźb. Wspaniały, wszechstronny zmarł 23 stycznia 1989 roku i został pochowany w Figueres.

Historia Muzeum Salvadora Dali

Jak już wspomnieliśmy wcześniej, autorem niezwykłej budowli jest sam Salvador Dali. Wcześniej, w miejscu obecnego Muzeum stał teatr, który niestety spłonął w pożarze na finiszu Wojny Domowej. To burmistrz miasteczka Figueres wyszedł z inicjatywą pozyskania jakiegoś dzieła od artysty dla Museo de l’Empordà. Dali przystał na prośbę Ramona Guardioli. Co więcej – zbudował dla swojego miasta muzeum. Burmistrz miasteczka zgodził się, aby dzieło powstało na ruinach spalonego teatru i zabrał się do pracy. Do swojego projektu, a ściślej rzecz biorąc, do pracy nad przeźroczystą kopułą, która stała się znakiem charakterystycznym całości budowli, a tym samym symbolem Figueres, artysta zaprosił architekta Emilia Pérez Piñero. 

Zwiedzanie muzeum Dalego 

Co roku kilkadziesiąt tysięcy turystów odwiedza Muzeum Salvadora Dali i specjalnie przyjeżdża do tej części Katalonii. Odwiedzenie tego szczególnego miejsca warto zaplanować sobie na kilka godzin, tak aby w pełni obejrzeć wnętrze Muzeum: jego obrazy oraz eksponaty.

Zaczynamy od zewnątrz, gdzie przed Muzeum, na jego dziedzińcu widzimy samochód – Cadillac IIluvioso. Dzieło to robi na zwiedzających ogromne wrażenie. W środku są manekiny ludzi a na samym eksponacie znajduje się kolejne dzieło – rzeźba kobiety. Wnętrze Muzeum przedstawia nam prawdziwie magiczny, surrealistyczny świat stworzony przez Salvadora Dali. Krytycy określają odbiór tego, co znajduje się w muzeum jako trzy rodzaje przestrzeni stworzonych przez Dalego.

Trzy rodzaje przestrzeni

Pod nazwą Teatro-Museu Dalí kryją się w rzeczywistości wspomniane wcześniej trzy rodzaje przestrzeni.

Pierwsza z nich to ta zaprojektowana przez samego artystę. Jest ona wyposażona przez sprzęt, eksponaty będące dziełem artysty. Eksponaty ukazują nam kąt widzenia, wyobraźnię. Dalego, to co rzeczywiście wykreował: surrealistyczny, magiczny świat.

Druga przestrzeń to Muzeum Sztuki i całość prac artysty z Katalonii.

Ostatnia, czyli trzecia przestrzeń to Muzeum Biżuterii Dali-Joyas. Ten budynek jest odrębną przestrzenią prezentującą 39 dzieł Dali; jest to biżuteria. 

Zwiedzanie Muzeum to swoista podróż przez życie i twórczość Dalego, podróż po części Katalonii – Figueres. Sala za salą, widzimy przeróżne eksponaty; od grafik, obrazów, rzeźb po niezwykłe instalacje. Zagłębiamy się w całość życia artystycznego i zachwycamy się kierunkiem, nurtem, w którym tworzył artysta. Kreował dzieła impresjonistyczne, kubistyczne, z całą pewnością różne stylistycznie, aby wreszcie rozsmakować się w surrealizmie.

Figueres w miesiącu sierpniu

Co roku w sierpniu Muzeum można zwiedzać także nocą, co może okazać się niezapomnianym przeżyciem. Organizowane są specjalne wycieczki z przewodnikiem między godziną 22.00 a 01.00. Warto zarezerwować bilety wcześniej, gdyż ilość osób jest ograniczona (500). Jeśli pogoda jest sprzyjająca to obsługa Muzeum zapewnia projekcję audiowizualną oraz kieliszek cavy, specjału Hiszpanii.

Tokio – stolica Japonii

Tokio jest stolicą Japonii. Jest także największym miastem kraju kwitnącej wiśni, jak często nazywa się Japonię. Leży na wyspie Honsiu, która jest największą japońską wyspą. Miasto jest położone nad Oceanem Spokojnym. Obszar stolicy Japonii to najgęściej zaludnione miejsce na świecie. W połączeniu z miastami ulokowanymi nad Zatoką Tajską tworzy aglomerację, którą zamieszkuje ponad 30 mln ludzi.

Tokio – atrakcje

Stolica Japonii słynie z wielu ciekawych miejsc, które warto zobaczyć w trakcie podróży do Tokio. Do największych atrakcji miasta należą m.in. świątynia Sensō-ji, Pałac Cesarski, czy Narodowe Muzeum Przyrody i Nauki. W Tokio warto zobaczyć również Narodowe Muzeum Sztuki Zachodniej, Chram Meiji oraz Muzeum Miraikan.

1. Świątynia Sensō-ji

Jednym z godnych uwagi miejsc w stolicy Japonii jest na pewno świątynia Sensō-ji. Jest ona najstarszą świątynią buddyjską w mieście. Leży w dzielnicy Taitō. Świątynia ta jest centrum kultu poświęconego Kannon, czyli bogini miłosierdzia, życzliwości i współczucia oraz jednym z głównych punktów na liście turystów. Corocznie w świątyni pojawia się nawet 30 mln ludzi. W świątyni odbywa się mnóstwo uroczystości i festiwali, m.in festiwal Honzon-Jigen-e oraz Sanja Matsuri.

2. Pałac Cesarski

Pałac Cesarski w Tokio znajduje się w dzielnicy Marunouchi i jest jej główną atrakcją. W jego okolicy znajdują się XVII-wieczne parki otoczone fosą i murem. Rezydencja wciąż jest używana przez rodzinę cesarską. Warto zwrócić uwagę na most Nijubashi, który prowadzi do wnętrza pałacu. Trzeba także pamiętać, że ogrody pałacowe otwarte są tylko dwa razy w roku w kwietniu, kiedy można przyjść zobaczyć cesarza.

3. Dzielnica Ginza

Będąc w Tokio warto wybrać się do dzielnicy Ginza. Jej nazwa pochodzi od mennicy srebra, która była w tym miejscu w latach 1612-1800. Jest ona najbardziej ruchliwą dzielnicą handlową miasta i jedną z najdroższych. Właśnie w niej dochodzi do spotkania pięciu starożytnych dróg, które łączą główne miasta Japonii. W dzielnicy znajduje się mnóstwo ekskluzywnych sklepów, kawiarni oraz restauracji. W jej skład wchodzą takie domy towarowe jak Isetan oraz Matsuya. Znajduje się tu także teatr kabuki. Region ten rozwinął się po trzęsieniu ziemi w 1923 roku.

4. Park Ueno

Kolejnym miejscem na liście punktów godnych zwiedzenia w Tokio jest Park Ueno. Powstał on dzięki dotacji cesarskiej w 1924 roku. Znajduje się w nim kilka obiektów wartych odwiedzenia w tym Muzeum Narodowe, centrum kultury, staw Shinobazu, świątynia poświęcona Benzainten, ogród zoologiczny oraz pomnik Takamoriego Saigō z psem. Park jest atrakcją nie tylko la turystów. Mieszkańcy często przychodzą tu się zrelaksować i wypocząć. W parku rośnie ponad 2000 drzew wiśni, co szczególnie w porze kwitnienia daje nieziemskie widoki.

5. Muzeum Narodowe

Największe, a także najstarsze muzeum w Japonii. Zostało założone w 1872 roku. W jego skład wchodzą obiekty archeologiczne oraz dzieła sztuki z obszaru całej Azji. Znajduje się tu ponad 100 tysięcy obiektów. Organizowane są w nim także imprezy edukacyjne oraz prowadzone badania naukowe. Muzeum znajduje się w parku Ueno.

6. Narodowe Muzeum Sztuki Zachodniej

Muzeum zostało otwarte 10 czerwca 1959 toku. Dzięki niemu można się dowiedzieć wiele na temat sztuki i kultury krajów zachodnich. Najstarsze eksponaty w muzeum pochodzą z okresu renesansu. W muzeum są prowadzone badania nad materiałami związanymi ze sztuką zachodu. Dokonuje się także ich renowacji. W muzeum znajdują się obrazy i rzeźby m.in. Rubensa, Dalacroixa, Courbeta, Maneta, Renoira, Van Gogha, Picassa oraz Pollocka.

7. Chram Meiji

Chram Meiji jest najważniejszym shintoistycznym chramem w Tokio. Położony jest w parku Yoyogi w dzielnicy Shibuya. Został wzniesiony, aby uczcić pamięć cesarza Meiji, który panował w latach 1868-1912. Chram zbudowano w miejscu poligonu, które cesarz wybrał dla dokonywania przeglądu wojsk. Budowano go w latach 1915-1920. Chram został zbombardowany w 1945 roku. Odbudowano go 40 lat później. Największe tłumy są tu w okolicach Nowego Roku, kiedy to Japończycy przybywają, żeby się pomodlić oraz kupić dobre wróżby na nowy rok.

8. Tokyo Skytree

Tokyo Skytree to wieża widokowa i telewizyjna, która leży w dzielnicy Sumida. Jest to najwyższa budowla w Tokio. W 2011 roku osiągnęła 634 metry wysokości, co dało jej status najwyższej wieży na świecie, a także drugiego miejsca na liście największych budowli. Wyprzedzała ją tylko Burdż Chalifa. Wieża została otwarta 22 maja 2012.

Co jeszcze warto zwiedzić w Tokio?

Tokio jest uważane za najdroższe miasto na świecie. Mimo to co roku miliony turystów przyjeżdżają je odwiedzić. Łatwo się w nim poruszać dzięki dobrej komunikacji miejskiej m.in. dobrze rozwiniętym metrze.

Stolica Japonii słynie z licznych atrakcji, z których warto skorzystać w trakcie podróży: muzeów, teatrów, festiwali. Posiada także międzynarodową kuchnię oraz profesjonalne kluby sportowe. Wiele osób wybiera się na koncert orkiestry symfonicznej czy koncerty muzyczne.

Poza wyżej wymienionymi atrakcjami warto w trakcie podróży zwrócić uwagę także na muzeum Miraikan oraz Narodowe Centrum Sztuki. Tokio jest miastem tak różnorodnym, że podróżnicy z całego świata znajdą w nim coś godnego uwagi. 

Kim był Władysław Mazurkiewicz? Za co trafił przed sąd? Jak skończyła się jego historia? Oto krótki życiorys! Warto się z nim zapoznać!

Kraków rodzinnym miastem słynnego polskiego mordercy

Władysław Mazurkiewicz urodził się 27 kwietnia 1911 roku w Krakowie. Pochodził ze skromnej rodziny. Matka dbała o dom i syna, a ojciec zarabiał na utrzymanie całej trójki w drukarni. Szczęście rodzinne nie trwało jednak długo, ponieważ Helena – matka Władysława, po trzech latach zdecydowała, że chce ułożyć sobie życie od nowa i odeszła do kochanka. Tym razem znów jej się nie poszczęściło i po kłótni z partnerem odebrała sobie życie.

Ojciec Mazurkiewicza również długo nie był sam i wkrótce ponownie się ożenił z kobietą o imieniu Stanisława. Mały Władysław praktycznie każdą chwilę poświęcał na czytanie kryminałów. Jednocześnie marzył o karierze prawniczej, dzięki której mógłby pomóc ojcu finansowo. Część jego marzeń się spełniła, ponieważ dostał się na studia na kierunku prawa, ale nie wytrwał na nich zbyt długo, bo tylko dwa lata. Potem postanowił iść w ślady swojego ojca i zostać drukarzem.

Władysław Mazurkiewicz i II wojna światowa

Władysław Mazurkiewicz był bardzo zaradnym człowiekiem. Nawet wybuch II wojny światowej nie obniżył jego pozycji w społeczeństwie. Wręcz przeciwnie. Mężczyzna znalazł swojego sojusznika w osobie Gestapo z Krakowa, który złożył w jego ręce legitymację fryzjera tajnej policji. Tym sposobem Mazurkiewicz nie musiał się właściwie niczym przejmować, po prostu pławił się w bogactwach.

Kiedy w 1948 roku wojna się skończyła, nadal nie musiał obawiać się o swój byt. Dzięki rozległym znajomościom mógł obejmować wysokie stanowiska i cieszyć się szacunkiem innych. Wciąż podtrzymywał stare i zawierał nowe przyjaźnie, które mogły mu przynieść korzyści. Poza podejmowanymi pracami zajmował się też handlem złotem oraz wyrobami skórzanymi. Choć większość ludzi ceniła go, to byli też tacy, którzy szerzyli pogłoskę, że Władysław jest informatorem Gestapo w Krakowie i czerpie z tego tytułu spore sumy pieniędzy. Z czasem jednak okazało się, że zarabiał na życie w zupełnie inny sposób.

Jak Władysław Mazurkiewicz wabił swoje ofiary?

Istnieje dużo prawdopodobieństwa, że Elegancki Morderca swojej pierwszej zbrodni dokonał jeszcze w czasie trwania II wojny światowej. Jego ofiarą miała być osoba o żydowskich korzeniach. Kiedy nastał czas powojenny, Mazurkiewicz był znany z tego, że z powodzeniem handlował złotem i walutami. Swoim potencjalnym klientom obiecywał intratne warunki, na co oni chętnie przystawali. Przez wzgląd na trudne czasy i podejrzliwość ludzi często proponował, aby umowy podpisywane były w odludnym miejscu bez obecności świadków. W taki sposób Elegancki Morderca wabił swoje ofiary i dokonywał zbrodni. Po morderstwie okradał denata i zwyczajnie wzbogacał się na jego śmierci.

Trucizna sposobem na morderstwo

Początkowo Mazurkiewicz chciał popełniać morderstwa przy pomocy trucizny. Jedną z jego ofiar miał być Tadeusz Bommer, który w 1943 roku chciał sprzedać złote monety. Elegancki Morderca postanowił z pełną kulturą przeprowadzić rozmowę ze swoim kontrahentem. Poczęstował go wódką oraz kanapką z szynką.

Bommer niczego nie podejrzewając, przyjął poczęstunek. Jednak dziwny smak szynki szybko wzbudził jego wątpliwości i zaprzestał jedzenie. Niestety na tyle bał się zemsty Mazurkiewicza, że sprawa nie miała większego rozgłosu. Gdyby ta sytuacja potoczyła się inaczej, być może Władysław nie stałby się seryjnym mordercom.

Kolejną ofiarą Mazurkiewicza został Wiktor Zarzecki. Miało to miejsce również w 1943 roku. Tym razem partner biznesowy zajmował się sprzedażą dolarów. Mężczyźni pojechali razem samochodem do miejscowości znajdującej się  pod Krakowem, aby teoretycznie spotkać się z kupcem. Mazurkiewicz po raz kolejny wykazał się kulturą i podał Zarzeckiemu herbatę z wódkę. Drugi z mężczyzn nie wiedział, że dodatkiem jest również trucizna. Kiedy umarł seryjny morderca okradł go i pozbył się ciała, wrzucając je do Wisły.

Pozostałe ofiary morderstw Mazurkiewicza

Po śmierci Zarzeckiego Mazurkiewicz zmienił sposób działania. Zamiast truć swoje ofiary, zabijał je przy pomocy broni. Kolejny był Władysław Brylski zamordowany w 1945 roku. Mężczyźni mieli wspólnie przeprowadzić intratny interes, ale Mazurkiewicz miał inne plany.

Spotkał się z Brylskim i odebrał mu życie strzałem w tył głowy. Następnie go okradł, spalił jego dokumenty i pozbył się ciała. Cztery miesiące później, także w 1945 roku, z rąk mordercy zginął Józef Tomaszewski – człowiek interesów, ale nie prowadził ich z Mazurkiewiczem. Tym razem po prostu dokonał napadu rabunkowego i zastrzelił mężczyznę. Podobnie jak w przypadku innych ofiar ciało wrzucił do Wisły.

W maju 1946 roku wybór padł na Jerzego de Laveaux – sąsiada Mazurkiewicza i jednocześnie potomka bogatej rodziny. Zginął od strzału w głowę, a jego ciało spoczęło w rzece. Na kolejne 9 lat morderca zawiesił swoje działania.

W 1955 roku ofiarą Mazurkiewicza została żona Jerzego – Jadwiga. Morderca na wszelkie sposoby mamił kobietę, oferując jej swoją miłość i małżeństwo. Z tym że Jadwiga, zamiast ślubu wolała zwrot pieniędzy, które morderca miał przetrzymywać, chroniąc je przed urzędem Bezpieczeństwa, które podobno miało śledzić kobietę. Zginęła w garażu. Zresztą tak samo jak jej siostra Zofia Suchowa, która przyszła odwiedzić Jadwigę. Trafiła na nieodpowiedni moment i czas. Mazurkiewicz zastrzelił ją. Obie zostały pochowane w pechowym garażu pod cementową wylewką.

Schyłek 1955 roku końcem Mazurkiewicza

Po zabiciu sióstr, Mazurkiewicz upatrzył sobie kolejną ofiarę, a mianowicie Stanisława Łopuszyńskiego. We wrześniu 1955 roku mężczyźni udali się samochodem do Zakopanego w celu ubicia interesów. Kiedy wszystko im się udało i byli w drodze powrotnej do Krakowa, Mazurkiewicz strzelił do śpiącego towarzysza.

Okazało się jednak, że mężczyzna przeżył. Mordercy udało się wybrnąć, ponieważ powiedział, że użył nieprawdziwej broni i pomógł Stanisławowi dostać się do lekarza. Później oddał mu swój samochód w ramach spłaty długu. Stanisław po tym incydencie nie czuł się dobrze i ponownie udał się do lekarza, ponieważ odczuwał silne bóle głowy. Mocno się zdziwił, gdy znaleziono w kości potylicznej pocisk z broni palnej.

Mimo że sprawa trafiła na milicję, to Mazurkiewicz nie przyznał się do usiłowania zabójstwa. Co ciekawe, w jego domu nic nie znaleziono.

Kiedy złapano Mazurkiewicza?

Przełom w sprawie nastąpił w 13 grudnia 1955 roku, kiedy milicja sprawdziła jego garaż i znalazła zabetonowane zwłoki sióstr. Mazurkiewicz przyznał się morderstwa. Od tego momentu było o nim głośno nie tylko w Krakowie, ale też na terenie całej Polski.

Milicja prowadziła czynności służbowe i szukała osób, które widziały samochód mordercy. W sierpniu 1956 roku rozpoczął się proces Mazurkiewicza. Mężczyzna przyznał się bowiem do sześciu wspomnianych zabójstw. Postawione zarzuty dotyczyły też dwóch prób morderstw. Proces trwał niecały miesiąc. Początkowo otrzymał ośmiokrotną karę śmierci, a na skutek amnestii zmieniono ją na 15 lat więzienia. Choć adwokaci składali apelację, to na nic się one zdały. Mazurkiewicz został skazany na karę śmierci, a wyrok wykonano 29 stycznia 1957 roku. Został powieszony.

Zamek w Pieskowej Skale – historia zabytku

Pierwsza wzmianka o Zamku w Pieskowej Skale pojawiła się w dokumencie Władysława Łokietka z 1315 r., gdzie wspomniał on o zamku, posługując się niemiecko brzmiącą nazwą „Paskenstein”. Warownia została w posiadaniu królewskim do schyłku XIV wieku. Zamek był wybudowany w celach obronnych przez króla Kazimierza Wielkiego jako część Orlich Gniazd – łańcucha średniowiecznych zamków obronnych wzniesionych na trudno dostępnych terenach skalistych. Budowla miała za zadanie strzec drogi łączącej Śląsk z Krakowem.

Warowania składała się z dwóch części. Jedna z nich – górna (która nie zachowała się do dziś) umiejscowiona była na skale, której nadano nazwę „Dorotka”. Właśnie tam znajdowała się najwyższa wieża, która dwa wieki po jej wybudowaniu pełniła już funkcję mieszkalną. Z kolei dolna część zamku to teraźniejszy dziedziniec z czasów renesansu, a który w średniowieczu ogarniał zabudowania gospodarcze ograniczone murami obronnymi.

Do kogo należał zamek?

Zamek posiadał wielu właścicieli, niektórzy z nich to: Piotr Szafraniec, hrabia Jan i Krzysztof Mieroszewscy, Michał Wilczyński.

1377 rok – następca Kazimierza Wielkiego, król Ludwik Węgierski. W ramach zadośćuczynienia za straty poniesione w konflikcie z węgierskimi dworzanami podarował Zamek w Pieskowej Skale Szafrańcowi z Łużyc. W posiadaniu rodu Szafrańców warownia pozostała do 1608 roku. Późniejsi przedstawicieli tego rodu zajmowali się zbójectwem, napadami na przejeżdżających w okolicach kupców i roztrwaniali rodzinny majątek. Przez to nabrali złej sławy i utracili swoją wysoką pozycję na tamtejszym dworze. Te występki nie stanęły jednak na drodze do rozbudowy zamku.

Renesansowa rezydencja

W wieku XVI za czasów Hieronima i Stanisława Szafrańców budowla gotycka została przebudowana na renesansową rezydencję. W nowo powstałym dziedzińcu można było dostrzec ozdoby w postaci naturalistycznych maszkaronów, herby rodu Szafrańców i Rawicz, a także renesansowe portale. Gdy zmarł ostatni z Szafrańców, Zamek Pieskowa Skała stał się własnością Macieja Łubnickiego. Z biegiem czasu dokonywały się w nim kolejne modyfikacje, wiele razy zmieniał także właścicieli.

Za czasów Michała Zebrzydowskiego rozbudowano zamek o kolejne fortyfikacje. Warownia ulegała także licznym zniszczeniom. Między innymi w potopie szwedzkim, w pożarze z 1718 i 1863 roku i w czasie powstania styczniowego. Za czasów Wielkopolskich zamek był gruntownie odbudowywany. Jego włoskie elementy były modyfikowane tak, by je umocnić i dostosować do warunków klimatycznych w Polsce. Tak wyremontowany zamek posiadał kuźnię i warsztat stolarski, z których korzystał Hieronim Wielkopolski.

Po zakończeniu II wojny światowej, zamek Pieskowa Skała uległ znacjonalizowaniu. Z rąk Ministerstwa Rolnictwa został przekazany Ministerstwu Kultury i Sztuki.

Jako własność Skarbu państwa, po renowacji zakończonej w 1963 roku, został Oddziałem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.

Dlaczego nazwa Zamek Pieskowa Skała?

Nazwa Pieskowa Skała wzięła się od imienia Szafrańca, pierwszego właściciela warowni. W czasach średniowiecza, w formie zdrobnienia imienia Piotr używano słów „Pieszko” i „Pieś”.

Co znajduje się w Zamku Pieskowa Skała?

Obecnie w zamku znajdują się stałe ekspozycje:

• „Historia Pieskowej Skały”
• „Galeria Malarstwa Angielskiego”
• „Przemiany stylowe w sztuce europejskiej od średniowiecza do początku XVIII wieku”

W zamkowych kryptach znajdują się sarkofagi szlachetnego rodu Sieniawskich jako dzieło Jana Pfistera – rzeźbiarza z Wrocławia.

Inne cenne zabytki usytuowane w zamku w salach średniowiecznych i renesansowej to:

• flamandzki gobelin – werdiura,
• obraz „Epifatium Jana z Ujazdu”,
• kolekcja renesansowych talerzy majolikowych,
• obraz autorstwa Joachima Patinira pt. „Św. Jan na wyspie Patmos”.

W sali barokowej natomiast można zobaczyć kolekcje obrazów szkoły holenderskiej.

W zamku mają miejsce także wystawy czasowe. Na terenie obiektu odbywają się imprezy cykliczne: Święto Ogrodów, Dni Kultury Staropolskiej i Noc w Muzeum.

Muzeum – wstęp i bilety

Muzeum Zamku w Pieskowej Skale otwarte jest dla zwiedzających od wtorku do piątku oraz w sobotę, niedzielę i święta. Zarówno godziny dostępności jak i ceny biletów uzależnione są od wyboru trasy: podstawowej i rozszerzonej. Dostępna jest także oferta specjalna, trasa zewnętrzna i ogród włoski. Do wyboru są bilety normalne, ulgowe i rodzinne, a ich zakup możliwy jest również online.

Ciekawostki o zamku

• Zamek pojawił się między innymi w filmach: „Janosik”, „Stawka większa niż życie”, „Ogniem i mieczem”, „Szkoła żon”.
• Zamek pełnił funkcję sierocińca dla ocalałych z ludobójstwa polskich dzieci z Wołynia w czasie II wojny światowej.
• Wizerunek zamku figurował na monetach okolicznościowych o nominale 2 zł i 20 zł wyemitowanych w ograniczonych nakładach w 1997 roku.
• Zamek Pieskowa Skała jest jedyną warownią na Szlaku Orlich Gniazd, która nigdy nie była w pełni opuszczona.
• Ojcowski Park Narodowy, na którego terenie znajduje się zamek, posiada kompleks pięciu stawów u podnóża wzgórza, gdzie usytuowana jest warownia.
• Blisko zamku znajduje się wapienna skała – Maczuga Herkulesa, nazwana tak ze względu na podobieństwo do broni rzymskiego herosa.

Barwne maski, bogato zdobione stroje, przedstawienia teatralne i tłumy ludzi wypełniające place. Tak w skrócie można opisać słynny karnawał w Wenecji (Carnivale di Venezia). Huczność i ranga tego wydarzenia przyciągają co roku turystów z całych Włoch, a nawet innych krajów.

Skąd zatem pomysł na organizację samego karnawału? I dlaczego akurat w Wenecji?

Krótka historia karnawału w Wenecji

Każde wydarzenie tego typu jest jakoś zakorzenione w historii kraju. Nie inaczej jest w przypadku karnawału weneckiego. Jego początki sięgają aż XIII wieku, gdy pojawiły się pierwsze wzmianki o noszeniu masek. Popularność zdobył jednak dopiero pod koniec XVII wieku. Wówczas cały świat zainteresował się karnawałem, a miasto zyskało rozgłos.

Wszystkie tradycje często trafiają jednak na przeszkody, wspinając się na wyżyny popularności. Wraz z upadkiem Republiki Weneckiej, karnawał został zniesiony przez Austriaków. W obawie przed zbyt swobodną atmosferą, która mogłaby zjednoczyć mieszkańców przeciwko austriackim najeźdźcom. Kolorowe maski zostały zakazane, a obchody wstrzymane. I być może nigdy nie poznalibyśmy tego elementu kultury, gdyby nie młodzi Wenecjanie, zafascynowani teatrem.

Mniej więcej od XIX wieku pojawiały się próby przywrócenia karnawału. Jednak były one bezskuteczne. Na szczęście tylko do roku 1979, w którym to oficjalnie rząd włoski zdecydował się na wskrzeszenie tego kolorowego święta w Wenecji, po prawie 200 latach nieobecności.

Kiedy odbywa się karnawał?

Jeśli interesujecie się wydarzeniami tego typu, to na pewno chcielibyście wiedzieć, kiedy można zaplanować wycieczkę do Wenecji, by trafić właśnie w trakcie karnawału.

Data organizacji różni się w zależności od obecnego roku, ale można być pewnym, że karnawał zawsze rozpocznie się na 10 dni przed Środą Popielcową, stanowiąc ostatnią zabawę przed okresem Wielkiego Postu. Właśnie tej konkretnej dacie zawdzięczamy włoską nazwę karnawału – carnevale. Pochodzi ona od łacińskich słów: mięso (carnem) i usuwać (levāre). Oznacza czasowe rozstanie się z daniami mięsnymi i innymi przyjemnościami przed długim okresem postu.

Karnawałowe maski i stroje

Najbardziej charakterystycznym elementem weneckiego karnawału są wspomniane maski. Przygotowuje się je z gipsu, gazy, a czasem nawet z porcelany. Odwiedzając miasto o każdej porze roku, spotkać je można w małych sklepach z rękodziełem. Imponują precyzją wykonania i licznymi detalami, takimi jak: pióra, koronki, brokat, czy korale. Najważniejsze jednak, by nie przysłaniały one ust. Bowiem obchody tego święta często wiążą się z jedzeniem i piciem, co może być utrudnione przy ciągłym noszeniu maski.

Warto symbol taki spersonalizować przed założeniem, gdyż co roku karnawał odznacza się innym hasłem przewodnim, do którego należy nawiązać strojem. Tradycja noszenia masek również była ważna w XIII wieku. Pozwalała ona nie tylko na zachowanie tajemniczej atmosfery przedsięwzięcia, ale i anonimowości. Dzięki temu społeczeństwo mogło być sobie równe, chociaż na czas trwania karnawału.

Co warto założyć?

Choć obecnie mamy całkiem inne poczucie stylu niż w dawnej Wenecji, to pewne ubiory są karnawałowym krzykiem mody po dziś dzień. Szczególnie z zamiarem wybrania się na weneckie święto warto wiedzieć, że wśród panów obowiązuje etykieta stroju, do której należy się zastosować. Wypada włożyć na siebie ciemną pelerynę, trójgraniasty kapelusz i zrezygnować z wymyślnych masek na rzecz białych, o standardowym kształcie. Przeglądając zdjęcia z karnawału, z pewnością zwrócicie uwagę na uderzające wręcz podobieństwo męskiej części świętujących.

Wracając do masek, to wiele ze współczesnych sklepów proponuje odnowione modele najpopularniejszego kształtu sprzed lat. Mianowicie inspirowane strojami medyków z epoki średniowiecznej, wyróżniające się długim, zakrzywionym dziobem. Dawniej wierzono, że ukryte w masce zioła pomogą uchronić lekarza przed zarażeniem się chorobą od badanych pacjentów. Obecnie taki koncept wydawać się może kuriozalny, ale stroje wystylizowane w ten sposób naprawdę robią świetne wrażenie.

Atrakcje karnawału

Ważną częścią włoskiego karnawału są rozstawiane na czas obrzędu stoiska z cicchetti. Są to tradycyjne weneckie przekąski z uwzględnieniem lokalnych makaronów, czy wina. Włochy słyną z pysznego jedzenia, a zatem warto odwiedzić to miejsce i spróbować oferty takich stoisk.

Nie samymi maskami i potrawami Wenecja żyje, a więc odwiedzenie miasta podczas karnawału gwarantuje skorzystanie z wielu innych atrakcji. Głównym miejscem wydarzeń jest znany na całym świecie Plac świętego Marka. To właśnie tam, tylko podczas obchodów karnawałowych, można wziąć udział w różnych konkursach i obejrzeć zapierające dech w piersiach pokazy artystyczne.

Dodatkowo na Wielkiej Scenie (znanej jako największa sala balowa Europy) przez kilka dni jest możliwość przyjrzenia się i zainspirowania bogatymi strojami innych uczestników karnawału. Nic nie stoi na przeszkodzie, by wykonać kilka zdjęć i za rok dołączyć do zabawy.

Lot Anioła

Ta enigmatycznie brzmiąca tradycja co roku przyciąga do Wenecji miłośników adrenaliny. Tak zwany Lot Anioła (Volo dell’Angelo) to zjazd z wieży dzwonnicy po linie. Całość przypomina nieco występ cyrkowców i ma przede wszystkim hucznie rozpocząć karnawał.

Równie ważnym elementem jest pokaz fajerwerków. Obecnie taka aktywność zyskuje więcej przeciwników, niż zwolenników. Jednak nie można odmówić jej zjawiskowości, a przecież o to głównie chodzi w tej tradycji. Do rozświetlania miasta przyłączają się również gondolierzy, którzy na czas obchodów używają pochodni.

Wszystko dobre, co hucznie się kończy

Koniec zabawy karnawałowej zwiastuje równie głośne wydarzenie, co wspomniany pokaz sztucznych ogni. Równo o północy wszystkie dzwony zaczynają bić, a gdy skończą, całe włoskie miasto wraca do swej codzienności.

Zdjęcia i obrazy

A zatem nic nie stoi już na przeszkodzie przejrzeć ofertę weneckich hoteli i stosunkowo niedrogich lotów, wiecie już wszystkie najważniejsze informacje o karnawale i możecie śmiało zaplanować podróż. Naprawdę warto, nie tylko z powodu rangi tego wydarzenia, ale i smutnej informacji o nietrwałości Wenecji. Do 2100 roku może ona zostać zatopiona, a wtedy pozostaną już tylko zdjęcia i wspomnienia karnawału.