Kolekcja Heritage – Paged Meble przywraca do życia zapomnianą ikonę modernizmu. Nowe kolekcja Heritage to odwołanie Paged Meble do bogatej historii wzornictwa tej marki. Pierwsze dwa meble w kolekcji to reedycja krzesła z lat 50. XX wieku, przypisywanego znakomitemu polskiemu projektantowi Marianowi Sigmundowi. Mebel o modernistycznych korzeniach do wymagań współczesnych użytkowników zaadaptowało Maja Ganszyniec Studio.

Znana od ponad 140 lat z produkcji mebli z giętego drewna marka Paged Meble w swojej najnowszej kolekcji Heritage odwołuje się do swoich znakomitych tradycji wzorniczych z okresu powojennego. Inspiracją do jej powstania było znalezione w archiwum firmy zdjęcie modelu B-621 – krzesła, którego projekt przypisywany jest Marianowi Sigmundowi. Ten , czołowy przedstawiciel powojennego polskiego wzornictwa był współzałożycielem słynnej Spółdzielni Artystów Plastyków „Ład”, w jego dorobku znajdują się liczne projekty prestiżowych wnętrz, takich jak biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego, biura Zamku Królewskiego na Wawelu czy Polskich Linii Lotniczych LOT czy kina Świt” w Nowej Hucie.

Eksportowe hity

W drugiej połowie lat 50. Sigmund rozpoczął współpracę z fabryką Paged w Jasienicy, gdzie przez kilka lat zrealizował kilkadziesiąt projektów. Zaprojektowane przez niego krzesła zyskały duże zainteresowanie na zachodzie Europy, więc ich produkcja trafiała głównie na eksport. Dlatego, mimo sukcesu na rynkach zagranicznych, twórczość Sigmunda przez dekady pozostawała w Polsce niemal nieznana.

Dyrektorka artystyczna Paged Meble Maja Ganszyniec, opowiadając o pracy nad reedycją modelu B-621 nazywa ten projekt “powidokiem”, a sam proces – “projektową archeologią”.

Na podstawie zachowanego zdjęcia trudno ocenić, czy B-621 to krzesło z podłokietnikami, czy fotelik, dlatego na jego bazie stworzono dwa meble – krzesło do jadalni i niski fotel. Oba zachowały powściągliwą elegancję projektu Sigmunda, nie są jednak jego wiernymi kopiami. Zostały dostosowane do wymogów współczesnej ergonomii, bo współcześni użytkownicy są lepiej zbudowani niż ludzie w latach powojennych, więc i dzisiejsze meble są większe niż ich odpowiednik sprzed kilku dekad.

Nowego spojrzenia wymagał również sam proces wytwarzania mebli, który dostosowano do standardów zrównoważonej produkcji. Stąd cieńsza niż w oryginale pianka na siedzisku oraz wersja nie tapicerowana.

Heritage – początek opowieści

Pierwsze dwa modele Heritage to otwierają całą serię reedycji archiwalnych projektów Pagedu. Kolekcja Heritage miała premierę podczas tegorocznych targów meblowych w Mediolanie, co było symbolicznym powrotem projektu Sigmunda do światowej stolicy designu po latach. W 1960 roku bowiem Paged zaprezentował tam krzesła Mariana Sigmunda podczas Triennale di Milano.

Kolekcja Heritage składa hołd historii marki Paged, jednocześnie podejmując nową narrację opartą na autentyczności i ponadczasowej wartości designu i rzemiosła.

Więcej informacji: https://pagedmeble.pl/heritage-6220-powrot-dawnych-ikon/

Artykuł Kolekcja Heritage – Paged Meble przywraca do życia zapomnianą ikonę modernizmu pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Ewolucja grzejników – od prostych konstrukcji do dzieł sztuki

W ciągu ostatnich dekad, grzejniki przeszły ogromną metamorfozę. Kiedyś były postrzegane jedynie jako praktyczne urządzenia, których głównym celem było ogrzewanie pomieszczeń. Ich design był prosty, a materiały z jakich były wykonane miały na celu zapewnić głównie funkcjonalność. Jednak z biegiem czasu, producenci zaczęli dostrzegać w grzejnikach potencjał nie tylko praktyczny, ale i estetyczny. Zaczęły powstawać modele wykonane z różnych materiałów, o różnych kształtach i kolorach, które mogłyby stać się prawdziwą ozdobą wnętrza. Dziś możemy znaleźć grzejniki, które wyglądają jak dzieła sztuki, wpasowujące się w różnorodne style wnętrz – od klasycznych po ultranowoczesne. Ta ewolucja pokazuje, jak ważne jest połączenie funkcjonalności z estetyką, a grzejniki stały się tego doskonałym przykładem.

Grzejniki łazienkowe – funkcjonalność połączona z estetyką

Łazienka to miejsce, w którym dbamy o nasze samopoczucie i relaks. Dlatego ważne jest, by była ona nie tylko funkcjonalna, ale również estetyczna. Właśnie z myślą o tych, którzy chcą połączyć te dwie cechy, powstały grzejniki łazienkowe czarne. Dlaczego warto postawić na ten kolor?

• Uniwersalność: Czarny to kolor, który pasuje niemal do każdego wnętrza, dodając mu elegancji i nowoczesności.
• Łatwość w utrzymaniu czystości: Na ciemnej powierzchni mniej widać zabrudzenia.
• Kontrast: Czarne grzejniki doskonale kontrastują z białymi płytkami czy sanitariatami, tworząc spójną i nowoczesną kompozycję.

Nowoczesne grzejniki pokojowe – nie tylko praktyczne, ale i stylowe

Pokoje w naszych domach to miejsca, w których spędzamy najwięcej czasu. Dlatego warto zadbać o to, aby były one nie tylko ciepłe, ale też estetyczne. Nowoczesne grzejniki pokojowe to rozwiązanie dla tych, którzy cenią sobie zarówno funkcjonalność, jak i design. Co je wyróżnia?

• Minimalistyczny wygląd: Proste linie i nowoczesne formy sprawiają, że takie grzejniki idealnie wpasowują się w każde wnętrze.
• Energooszczędność: Nowoczesne technologie sprawiają, że grzejniki te są bardziej wydajne i zużywają mniej energii.
• Różnorodność: Dostępne są w wielu rozmiarach i kształtach, dzięki czemu można je dopasować do każdego pomieszczenia.

Podsumowanie

Grzejniki to nie tylko źródło ciepła w naszych domach. To również element dekoracyjny, który może znacząco wpłynąć na wygląd wnętrza. Wybierając grzejniki do swojego domu, warto zastanowić się nad ich funkcjonalnością i designem. Dzięki temu nasze mieszkanie będzie nie tylko ciepłe, ale też pięknie urządzone. Dziś rynek oferuje wiele rozwiązań, które spełniają te dwa kryteria – warto z nich skorzystać.

Artykuł Grzejniki – więcej niż tylko źródło ciepła pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Salon: centrum uwagi

Salon to miejsce, w którym spędzamy wiele czasu – czy to samemu, z rodziną czy przyjmując gości. Dlatego tak ważne jest, aby dobrze dobrać źródła światła do tego pomieszczenia. Żyrandol do salonu to częsty wybór wielu osób. W zależności od wielkości pokoju i wysokości sufitu warto zastanowić się nad jednym większym źródłem światła lub kilkoma mniejszymi. Dobrze dobrane oświetlenie może podkreślić charakter wnętrza i uczynić je bardziej przytulnym.

Sypialnia: miejsce relaksu

W sypialni najważniejsze jest delikatne, nienachalne światło, które nie będzie drażnić oczu. Odpowiednie oświetlenie powinno sprzyjać relaksowi i wyciszeniu przed snem. W tym przypadku warto zwrócić uwagę na żyrandole do sypialni. Mogą one być zarówno źródłem głównym, jak i dodatkowym, tworząc romantyczny czy spokojny klimat wnętrza.

Rodzaje oświetlenia w zależności od potrzeb:

• Oświetlenie ogólne: Jest to główne źródło światła w pomieszczeniu. Najczęściej są to plafony, żyrandole czy lampy sufitowe.
• Oświetlenie punktowe: Idealne do czytania czy pracy. Mogą to być kinkiety, lampy stojące czy lampy biurkowe.
• Oświetlenie dekoracyjne: Służy głównie jako element ozdobny. Mogą to być np. lampy LEDowe, które podkreślą kontury mebli czy ścian.

Kilka wskazówek na koniec

• Pamiętaj o odpowiednim rozmieszczeniu źródeł światła. Dzięki temu unikniesz cieni i uzyskasz równomiernie oświetlone pomieszczenie.
• Wybieraj żarówki o odpowiedniej barwie światła – zbyt zimne mogą czynić wnętrze nieprzytulnym, zbyt ciepłe – mogą wprowadzać uczucie senności.
• Zastanów się nad łączeniem różnych rodzajów oświetlenia. Na przykład w sypialni główny żyrandol może być uzupełniony lampkami nocnymi czy kinkietami.

Dobre oświetlenie to nie tylko kwestia estetyki, ale również komfortu i funkcjonalności. Odpowiednio dobrane źródła światła mogą zmienić charakter wnętrza, uczynić je bardziej przytulnym i funkcjonalnym. Wybierając oświetlenie do swojego domu, warto zwrócić uwagę nie tylko na design, ale również na praktyczne aspekty. W końcu dom to miejsce, w którym spędzamy większość naszego czasu – warto więc, aby każdy detal był dobrze przemyślany.

Artykuł Lampa w domu: więcej niż tylko światło pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Brzoskwinia

Brzoskwinia zwyczajna, bo takiej właśnie dotyczy ten artykuł, to najpowszechniejsze odmiana rośliny. To właśnie ten rodzaj zazwyczaj spotykamy w sklepach. Brzoskwinia ta należy do rodziny różowatych, a także do podrodziny śliwowatych. Jej naturalne środowisko rośnięcia to środkowe i północne Chiny. Ludzie uprawiają ją tam od przeszło 3000 lat, a drzewa dorastają niekiedy do ośmiu metrów wysokości. Obecnie rośliny nie występują w stanie dzikim, ale uprawiane są w warunkach hodowlanych. W Polsce brzoskwinie najczęściej uprawia się w ogródkach przy domach. To jednak rośliny, które są bardzo wrażliwe na mróz, a więc zaleca się sadzić je jedynie w niektórych rejonach Polski. Gdzie?

Warunki uprawy i pielęgnacja brzoskwini

Drzewka brzoskwiniowe wymagają żyznej gleby, która dodatkowo jest przepuszczalna, ciepła i szybko nagrzewa się od promieni słonecznych. Najlepiej gdyby miała odczyn obojętny. Nie lubi ciężkiej i zbitej nawierzchni,  także torfowej, podmokłej i gliniastej. Naturalnie wywodzą się z obszarów bardzo ciepłych, stąd też preferują stanowiska bardzo słoneczne, które dodatkowo osłonięte są od wiatru.

Mogą rosnąć na łagodnych zboczach i dobrze się tam czują. Nie zaszkodzi im również sąsiedztwo południowych ścian budynków mieszkalnych. Przed zimą wato je zabezpieczyć, bo mimo iż z reguły są na lekki mróz odporne, to czasem mogą zmarznąć.  Warto zabezpieczyć je słomą. Na przymrozki wczesną wiosną szczególnie narażone są jedna kwiaty brzoskwiń. Warto wiedzieć, że kiedy kiaty zmarzną – drzewko nie wyda owoców. Idealne warunki atmosferyczne dla tych owoców to późna wiosna oraz długie i słoneczne lato. W Polsce brzoskwinie najlepiej jest sadzić w południowo-zachodniej i środkowo-zachodniej Polsce.

Nawożenie i podlewanie

Brzoskwinie najlepiej nawozić wyłącznie organicznymi i naturalnymi nawozami – można to robić za pomocą kompostu albo obornika. Ważne w ich przypadku jest również stosowanie nawozów mineralnych, na przykład potasowych czy azotowych. Warto wiedzieć, że drzewo brzoskwiniowe wymaga nieco więcej azotu od pozostałych owoców pestkowych. Z tego powodu pod koniec maja warto podlać je chociażby saletrą.

Równie istotny jest odczyn gleby, który nie powinien być zbyt kwaśny. Aby zminimalizować ryzyko kwasu w ziemi można nawozić obszar wokół rośliny nawozem wapniowym. Najlepiej jest robić to co około cztery lata.

Jeśli chodzi o podlewanie, to drzewka brzoskwiniowe nie lubią zbyt mokrego podłoża. Za duża ilość wody może powodować gnicie korzeni. To z kolei powoduje namnażanie się różnego rodzaju chorób grzybowych, a w konsekwencji obumieranie rośliny.

Przycinanie

Najlepiej jest, aby korona drzewka brzoskwiniowego miała tak zwaną formę kotłową. Ten rodzaj jest pusty w środku i ma około czterech głównych konarów. Taka forma drzewka zapewnia mu lepszy dostęp do naturalnego światła. Drzewo należy przycinać co oku. W tym przypadku polega to przede wszystkim na skracaniu o mniej więcej połowę wszystkich je pędów. Nie należy jednak wykonywać go wcześniej niż w kwietniu. Wówczas usuwamy również wszystkie suche i krzyżujące się pędy. Pozbywamy się również tych, które rosną do środka korony. To właściwie wszystkie główne warunki, jakie musimy spełnić. Aby drzewko brzoskwiniowe dobrze rosło w naszym klimacie.

Jakie odmiany warto uprawiać w Polsce

1. Redhaven. Ta odmiana cieszy się dużą popularnością, bo bardzo dobrze nadaje się do przetwórstwa. Owoce te są kuliste, pokryte jasnym rumieńcem i osiągają wagę do 200 gramów. Ich smak jest słodki i bardzo dobrze oceniamy przez konsumentów. Pierwsze owoce wydaje w drugim albo trzecim roku uprawy, większe plony wydaje w szóstym.
2. Harnaś. Ta odmiana również jest bardzo dobrze przystosowana do uprawy w naszym klimacie. Głównie za sprawą Kanady, skąd pochodzi, i która przystosowała ją do warunków  w naszym regionie. Jest w miarę odporna na chłód, jednak bardzo należy dbać o pąki podczas pierwszych przymrozków.
3. Reliance. Ten rodzaj potrafi wytrzymać nawet najbardziej siarczyste polskie zimy. Kwitnie i plonuje bardzo obficie. Nie potrzeba jej szczególnej ochrony podczas przymrozków i do jej hodowli zazwyczaj przywiązuje się tylko niewielką uwagę. Nie jest to odmiana bardzo wymagająca i idealnie nadaje się dla zapracowanych osób.
4. Inka. Ma atrakcyjne i duże kwiaty, które pięknie kwitną. Jeden może mieć nawet 200 gram. Oczywiście, aby takie były, należy o nie odpowiednio dbać i pielęgnować. Jej pestki bardzo dobrze nadają się do produkcji olejków. W zarodkach znajduje się mnóstwo dobroczynnych składników.

Artykuł Drzewo brzoskwiniowe w twoim ogrodzie – czy warto je uprawiać w naszym klimacie pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Jak czyścić ekran telewizora

Takie pytanie wbrew pozorom nie jest wcale niewłaściwe. Wielu mogłoby pomyśleć, że cóż to takiego, przetrzeć telewizor ściereczką. Jednak to wcale nie takie oczywiste. Szczególnie wówczas, gdy nie chcemy zniszczyć, czasem bardzo drogiego, odbiornika telewizyjnego.

To, czym najlepiej jest myć telewizor, zależy w głównej mierze od sposobu wykonania matrycy. Ten element ekranu jest bowiem bardzo wrażliwy i czuły na wilgoć oraz działanie innych czynników. Mogą one spowodować uszkodzenie telewizora oraz pogorszyć jakoś wyświetlanego obrazu. Właśnie dlatego zawsze warto jest w sposób ostrożny podchodzić do czyszczenia ekranu. A co najczęściej czyścimy?

• ochlapanie matrycy jakimś słodkim napojem,
• zabrudzenia jedzeniem,
• kurz,
• ślina i odciski palców małych dzieci,
• odchody owadów,
• sierść zwierząt domowych,
• tłuste plamy.

Jak często

To zależy od wielu czynników. Chociażby od ilości zajęć, jakie masz na co dzień. Przecież nie będziesz czyścić telewizora codziennie, gdy pracujesz od 8  do 20. Zaś jeśli akurat przebywasz na urlopie i irytuje cię kurz na ekranie, śmiało możesz go czyścić nawet codziennie.

Innym czynnikiem jest obecność zwierząt albo małych dzieci. Na ekranie może osadzać się bowiem sierść zwierzaka, która jest w powietrzu, a małe dzieci często zostawiają tam plamy i ślady rąk. Ważne jest również umieszczeni telewizora, Gdy znajduje się w miejscu podświetlonym przez światło słoneczne to znacznie bardziej widać na nim ten irytujący kurz.

Ogólnie rzecz biorcą średnią częstotliwością mycie ekranu telewizora jest tydzień. Jednak tak jak wspomnieliśmy, zależy to od wielu czynników. Głównym powinien być zawsze twój komfort i wygoda. Jeśli czujesz, że powinnaś to robić co drugi dzień- tak rób i ciesz się wieczornymi seansami.

Czym NIE myć

Są takie substancje, którymi w żadnym wypadku nie należy czyścić ekranu telewizora. Bezwzględnie powinieneś wystrzegać się więc:

• acetonu,
• amoniaku,
• roztworu soli i wody,
• octu.

Nie należy również używać do mycia preparatów zawierających alkohol. Dzięki temu nie uszkodzimy wierzchniej powłoki. Mimo że niektóre ściereczki są nimi nasączone, to lepiej się ich wystrzegać. Nie należy też pryskać preparatami bezpośrednio na odbiornik. Warto też pamiętać, że stanowczo odradza się mycia płynem do szyb.

Przydatne akcesoria do czyszczenia

Do wyczyszczenia telewizora w odpowiedni sposób, warto przygotować wcześniej odpowiednie akcesoria. Te, o których wspominamy, są uniwersalne. Nadają się więc do czyszczenia każdego rodzaju ekranu. Warto mieć je zawsze w domu i w chwili potrzeby tylko sięgnąć ręką. To przede wszystkim:

• miękka ściereczka z mikrofibry,
• płyn do mycia naczyń,
• specjalny środek w aerozolu, który przeznaczony jest do mycia ekranów LCD. Ewentualnie ściereczka nasączone tego rodzaju płynem,
• letnia woda,
• woda destylowana.

Jak czyścić

Gdy jesteśmy wyposażeni we wszystkie niezbędne akcesoria, które wymieniliśmy wyżej, pozostaje nam już tylko zabrać się do mycia. Jak zatem można to robić? Na kilka sposobów. Oto one:

1. za pomocą ściereczki z mikrofibry. Zaznaczmy, że warto używać jej regularnie, bo w żaden sposób nie przyczynia się do uszkodzenia urządzenia. Skutecznie usuwa przede wszystkim kurz z nawierzchni, ale poradzi sobie również z sierścią czy odciskami palców. Warto mieć ją zawsze w domu, bo taka ściereczka idealnie nadaje się także do innych sprzętów. Często też czyści się ją nawet okulary. Gdy akurat nie masz przy sobie mikrofibry, równie dobrze możesz wykorzystać bawełnianą tkaninę.
2. na mokro. Ekran telewizora można również czyścić na mokro. Odradzamy jednak korzystanie z wody kranowej. Na ekranie może bowiem pojawić się osad z kamienia trudny do wyczyszczenia. Najlepiej jest użyć wody z dzbanka filtrującego albo destylowanej/ Tego typu wodę możesz również wykorzystać potem do prasowania ubrań. Jak myć mokrą szmatką? Wystarczy delikatnie przecierać ekran zwilżoną ściereczką. Ważne, aby nie lać wody bezpośrednio na ekran, ale właśnie na szmatkę.
3. produkty dedykowane. Trzeci sposób to produkty dedykowane. Są one wyprodukowane specjalnie do ekranów, a zatem chronią go przed niepożądanymi skutkami tego typu działań. Zawsze jednak przed kupnem, warto jest przyjrzeć się ich parametrom, albo przeczytać opinie w Internecie. Takie produkty zazwyczaj zawierają wskazówki na temat tego, jak z nich korzystać.

Artykuł Czym czyścić ekran telewizora – poznaj 3 najbardziej skuteczne i sprawdzone sposoby pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Jak myć lodówkę krok po kroku

Na początek przedstawimy  krok po kroku, jakie czynności należy wykonać, aby wyczyścić lodówkę:

1. Pierwszym krokiem jest odłączenie lodówki od prądu.
2. Następnie należy wyjąć z niej wszystkie produkty i potrawy.
3. Trzeba też usunąć półki, szuflady i zostawić otwarte drzwi.
4. Następnym krokiem jest umycie półek i szafek, które wyjęliśmy w bardzo dokładny i precyzyjny sposób. O tym, czym myć, piszemy poniżej.
5. Dokładnie wycieramy do sucha wszystkie elementy. Najlepiej jest robić to ściereczką, a nie papierem kuchennym, aby nie porysować szklanych półek.
6. Następnie myjemy wnętrze, zaczynając od góry i kierując się w stronę dołu. O tym, czym to robić, również piszemy poniżej.
7. Tak jak w przypadku półek, również i wnętrze lodówki wycieramy do sucha ściereczką.
8. Po myciu całej lodówki, zostawiamy ją jeszcze otwartą na około godzinę. Wszystko po to, aby dokładnie wyschła i żeby wyparowały z niej wszystkie zapachy, również te nieprzyjemne, na przykład ze zgniłych produktów.
9. W tym czasie myjemy lodówkę na zewnątrz. W tym wypadku warto pamiętać o gumowym materiale przy drzwiach. Ten element również warto delikatnie przetrzeć szmatką.
10. Po umyciu wkładamy wszystkie produkty i potrawy do środka. Istotne jest jednak, aby nie wkładać tam potraw jeszcze gorących, ale najpierw je przestudzić. W przeciwnym razie może to spowodować po prostu oblodzenie lodówki. Warto też wszystkie produkty okrywać folią a potrawy przykrywać pokrywką. Po to, aby nie wysychały i nie wydzielały zapachów, które mogłyby przechodzić na inne potrawy czy produkty.

Odmrażanie lodówki

Warto wiedzieć, że co jakiś czas lodówkę należy również odmrozić. Istotny jest jednak fakt, że taka lodówka powinna odmrażać się sama i w żaden sposób  my, jako użytkownicy, nie powinniśmy w ten proces ingerować. Są środki, które powodują szybsze tempo rozmrażania, czy chociażby noże, którymi możemy podważyć lód. Jednak w żadnym razie nie powinniśmy ich używać. Garnek z wrzątkiem również nie jest polecany. Naszym jedynym zdaniem, w całym procesie rozmrażania lodówki, jest tylko opróżnianie pojemnika z wodą.

Lodówkę rozmrażamy w temperaturze 0 stopni wyłączając ją z kontaktu. Lodówkę należy opróżnić ze wszystkich produktów, półek i szafek. Pusty sprzęt w tym czasie dokładnie czyścimy w środku i na zewnątrz. Ważne jest, aby po umyciu wytrzeć ją do sucha. Istotne jest oczywiście także wylanie wody z pojemnika pod zamrażalnikiem. Lodówkę rozmrażamy średnio raz, albo dwa razy do roku. Najważniejsze w całym procesie jest jednak to, aby lodówka rozmroziła się sama, w sposób naturalny. Nie należy jej w tym pomagać. 

Jak i czym myć lodówkę

Każdy rodzaj lodówki warto jest myć przy pomocy naturalnych środków. Można również używać do tego delikatnych płynów przeznaczonych do lodówek, które dostępne są w sklepach. Warto wiedzieć, że nie warto jest używać silnych detergentów. Nie dość, że mają bardzo silny i nieprzyjemny zapach, to jeszcze mogą nam zaszkodzić, dostając się do żywności.

Czym więc czyścić lodówkę? Na przykład zwykłym octem spożywczym. Ma on właściwości odkażające. Wystarczy zmieszać go z wodą i mamy gotowy środek do czyszczenia lodówki. Nasączamy szmatkę naszym roztworem i delikatnie czyścimy wnętrze urządzenia., na koniec wycierając go do sucha.

Innym środkiem może być również soda oczyszczona. Ma ona właściwości pochłaniające nieprzyjemne zapachy. Można zmieszać ją z wodą, aby uzyskać gęstą pastę do mycia, albo nalać do miseczki wstawić do lodówki. Ten drugi sposób pomaga na nieprzyjemne zapachy z wnętrza lodówki, ponieważ je pochłania.

Również podobne zastosowanie do sody oczyszczonej ma zwykła sól kuchenna. By ją wykorzystać do wymycia lodówki należy rozpuścić dwie łyżki soli w litrze cieplej wody. W ten oto sposób otrzymujemy kolejny naturalny środek do mycia urządzenia. Możemy dodać do niego także sok z cytryny, aby roztwór dodatkowo przyjemnie pachniał.

Pleśni z lodówki można pozbyć się spirytusem. Wystarczy przetrzeć to miejsce szmatką, która nasączona jest tym preparatem i delikatnie przetrzeć.

Do czyszczenia lodówki można też użyć delikatnych gotowych detergentów ze sklepu. Warto jednak pamiętać, aby wybierać takie, które są jak najbardziej zbliżone do naturalnych. Świetnie sprawdzi się do tego również płyn do mycia naczyń. Nasączamy nim ściereczkę, i delikatnie myjemy wszystkie wewnętrzne elementy lodówki.

Artykuł Czyszczenie lodówki – jak i czym wyczyścić lodówkę w środku. Poradnik pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Jak przygotować płytki do mycia

Na płytkach, szczególnie tych podłogowych, widać właściwie wszystko – smugi, tłuste plamy, zacieki z mydła, wody, płynu, różnego rodzaju plamy i zabrudzenia, chociażby z błota. Jak więc, wśród tego wszystkiego, uzyskać efekt błyszczących kafelków? I jak je do tego przygotować?

Zanim zabierzemy się za mycie płytek podłogowych, warto najpierw zetrzeć z nich pył i kurz, po prostu je zamiatając, albo odkurzając. Przyda się do tego sucha szmatka, miotła z długim uchwytem, albo zwykły odkurzacz. Gdy nie wykonamy najpierw tej czynności, to podczas mycia rozniesiemy kurz i pyl ca nalej powierzchni płytek. Dodatkowo wodą, możemy ten kurz na kafelkach utrwalić. A przecież nie o to nam chodzi.

Następnym krokiem jest przemycie kafelek zwykłą gorącą wodą. Dzięki temu rozszerzymy pory w naturalnym materiale. To z kolei pozwoli na dotarcie z detergentem do najgłębszych części płytek. Gdy wykonamy już wszystkie te czynności, może zabrać się za mycie i nabłyszczanie właściwe. Jak? Za pomocą czego? O tym poniżej.

Czym nabłyszczać płytki podłogowe

Do tego celu możemy użyć zarówno gotowe preparaty ze sklepowych półek, jak i wykorzystać to, co zapewne każdy z nas ma w domu. Zadaniem wszystkich tych środków powinno być zapobieganie ponownemu osadzeniu się brudu, skuteczne usunięcie tego, który jest, dezynfekcja oraz nabłyszczenie powierzchni. W sklepach dostępne są środki czystości, które przeznaczone są do mycia różnej powierzchni kafelków, dlatego wybór jest ogromny.

Pamiętajmy, że niezależnie, jaki rodzaj środków myjących wybierzemy, to do mycia kafli używajmy jedynie gąbki, albo szmatki. Niewskazane są ostre szczotki czy tak zwane druciaki. Mogą one poważnie zarysować powierzchnię. Czym więc możemy wyczyścić płytki?

Roztwór sody oczyszczonej i octu

Ten klasyczny roztwór, który znany jest chyba wszystkim, ma właściwości nabłyszczające. Warto dać do niego kilka kropel jakiegoś ulubionego olejku eterycznego. Może to być na przykład zapach trawy cytrynowej, albo róży. Tego rodzaju zapachy pomagają neutralizować zapach octu, który jednak może niektórym osobom przeszkadzać. Ocet z wodą mieszamy w proporcji 3:1.  Ocet, który każdy ma w domowej szafce, ma właściwości silnie nabłyszczające i dodatkowo dezynfekujące. Nadaje płytkom połysk, nie robi smug, usuwa zacieki z mydła i kamienia.

Z kolei soda oczyszczona ma właściwości myjące i z łatwością usuwa brud. Nawet ten zaschnięty, ponieważ kolejną jej właściwością jest zmiękczanie materiału. Z połączenia sody i octu powstaje nam pasta. Dobrze jest pozostawić ją na kafelkach około kilkanaście minut, a następnie przetrzeć płytki wilgotną szmatką albo delikatnym mopem.

Amoniak

Ten produkt z kolei poradzi sobie z usuwaniem niemal każdego typu zabrudzenia. Jest wręcz idealnym przyjacielem czystych i lśniących płytek. Jak zrobić środek czyszczący za jego pomocą? W bardzo prosty sposób. Mieszamy około czterech lirów wody i pół szklanki amoniaku. Tym roztworem myjemy kafelki. Najlepiej jest robić to za pomocą nasączonej gąbeczki albo szmatki. Po całym procesie czyszczenia, warto jest jeszcze raz przetrzeć płytki wilgotną szmatką albo mopem.

Kwasek cytrynowy

Kwasek cytrynowy, albo sok ze świeżo wyciśniętej cytryny sprawią, że kafelki będą nie tylko pięknie wymyte, ale również lśniące. Cytryna bowiem ma właściwości odświeżające, dezynfekujące, odkażające i myjące. Świetnie więc sprawdzi się do podłogowych płytek, zarówno w kuchni, jak i w łazience. Sok z cytryny można zmieszać z wodą, albo nakładać bezpośrednio na ceramikę. Tym sposobem możemy również czyścić fugi. Warto użyć do tego nieużywanej szczoteczki do zębów, aby dostać się do najgłębszych zakamarków.

Specjalistyczne środki sklepowe

Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, płytki można myć i nabłyszczać także specjalistycznymi środkami ze sklepowych półek. Warto przy tym czytać składy każdych z nich i wybierać te, które najbardziej zbliżone są do środków naturalnych. Te ze sklepu można stosować do najbardziej uporczywych plam, bo zazwyczaj są dużo silniejsze niż metody domowe. Nie warto jednak z nimi przesadzać.

Co przyda nam się do mycia i nabłyszczania płytek podłogowych

Oto akcesoria, które przydadzą nam się do mycia i nabłyszczania płytek podłogowych. Niezależnie od tego na jaki rodzaj środka się zdecydujemy.

• ściągaczka do wody z podłogi,
• plastikowe wiadro z wodą do mopa,
• gąbka i szmatka,
• plastikowa miska do robienia roztworów,
• szufelka i zmiotka,
• miotła albo odkurzacz do wcześniejszego usunięcia kurzu i pyłu.

Artykuł Jak i czym nabłyszczać płytki podłogowe w domu – poznaj 5 skutecznych i sprawdzonych sposobów pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Skąd biorą się pęknięcia i ubytki w ścianach?

Nie można jednoznacznie wskazać pomieszczenia, w którym ubytki czy pęknięcia pojawiają się najczęściej. Takie uszkodzenia pojawiają się tak samo często w kuchni, jak i łazience, czy salonie. A skąd się biorą? Przede wszystkim  w wyniku kurczenia się tynków. Do tego dochodzą również tak zwane naprężenia. Te z kolei powstają w materiałach wykończeniowych. Głównie na stykach czy połączeniach. Oczywiście do tych powodów powstawania ubytków zaliczamy również działania człowieka – przypadkowe uderzenia, zarysowania, czy nieprawidłowe wbijanie gwoździ.

Przed podjęciem pracy ważna jest właśnie identyfikacja problemu. Musimy sprawdzić, skutkiem czego jest ubytek, który chcemy naprawić. Może to być także efekt przestawiania obrazów na ścianie, wbijania haków, wymiany okien albo drzwi. Niektóre pęknięcia pojawiają się po prosu samoistnie i są wynikiem upływu czasu. Sprawdźmy ile takich ubytków i pęknięć mamy w domu i naprawmy je wszystkie za jednym razem. Ich znalezienie przecież nie jest trudne ani czasochłonne, w końcu mowa tu o widocznych problemach. Warto zwrócić uwagę przede wszystkim na okolice kontaktów czy fragmenty ścian, których dotykają meble, na przykład narożnik. To właśnie w tych miejscach najczęściej powstają pęknięcia i ubytki czy zarysowania.

Czego będziemy potrzebować?

Przed przystąpieniem do naprawy problemu zaopatrzmy się we wszystkie niezbędne nam sprzęty i akcesoria. Jeśli nie mamy ich w domu, to wybierzmy się na zakupu. Przygotować należy:

• narzędzia. Przygotuj szpachelki, najlepiej e stali nierdzewnej, packę i siatkę do szlifowania tynku. Przyda się również pędzel, odkurzacz i wałek.
• materiały budowlane. W tym przypadku chodzi przede wszystkim o masę szpachlową oraz produkt gruntujący.

Jak usunąć pęknięcia na ścianie i ubytki – krok po koku

1. 1. Oczyszczanie miejsca. Pierwszym krokiem powinno być oczyszczenie powierzchni. Z dziur i ubytków usuwamy elementy tynku i pył. Dobrze jest robić to szpachelką i za jej pomocą nieco rozszerzyć otwór. Po to, aby masa mogła łatwiej i głębiej wnikną i załatać ubytek. Gdy to zrobimy warto sięgnąć po miotełkę albo odkurzacz i bardzo dokładnie oczyścić miejsce szpachlowania.
   2. Gruntowanie. Kolejny etap to zagruntowanie obszarów, gdzie będziemy następnie nakładać nowe tynki. Gruntowanie służy ujednoliceniu chłonności nawierzchni. Pozwala ono również wzmocnić oraz zwiększyć przyczepność masy szpachlowej. Takie masy gruntowe można kupić w sklepie gotowe do użycia. Są naprawdę proste w nakładaniu. Występują w różnej wielkości opakowaniach, zależnie od tego, ile produktu jest nam potrzebne. Nie jest to też duży koszt . akie masy zawierają zazwyczaj tak zwane włókno szklane. Tworzy ono wytrzymałe połączenie i nie trzeba przy tym używać żadnych taśm zbrojeniowych.
   3. Gipsowanie. Gdy grunt wyschnie na ścianie, możemy zabierać się za właściwe łatanie dziur i ubytków. Używamy do tego tak zwanej masy szpachlowej. Ten produkt cechuje się bardzo łatwą obróbką. Jest również elastyczny i plastyczny. Masę nakładamy na poszczególne dziury, dokładnie wypełniając otwór. Na koniec tej czynności staramy się wyrównać powierzchnię. Masą szpachlową również możemy kupić w sklepie, jako już gotowy produkt.
   4. Szlifowanie. Ostatni etap do dokładne szlifowanie naprawionego ubytku czy pęknięci. Trzeba jednaj najpierw odczekać, aż gips na ścianie wyschnie. Zwykle trwa to jeden dzień, jednak oczywiście warto się upewnić, czy możemy już przystąpić do działania. Jeśli tak, to przygotujmy sobie packę i siatkę do szlifowania gładzi. Gdy uporamy się już ze szlifowaniem i wyrównywaniem ściany, musimy zadbać o odkurzenie. Potem zostaje nam już jedynie, czy jakość naszego szlifu jest odpowiednia i czy rzeczywiście odpowiada nam gładkość ściany. Możemy to sprawdzić dokładnie za pomocą światła latarki. Na sam koniec możemy przystąpić do malowania ściany na wybrany przez nas kolor.

Nie popełniaj tych samych błędów

Gdy już uporasz się z łataniem dziur i ubytków, warto upewnić się, że nie popełnimy na przyszłość błędów, które doprowadziły do powstania pęknięć. Odsuń więc od ścian narożniki, ostre przedmioty, niebezpieczne kwietniki. Staraj się nie trzaskać drzwiami i nie otwierać ich gwałtownie i szeroko. Możesz również zamontować na ścianach przy drzwiach specjalne gumowe zabezpieczenia. Ochronią one tynk przed uderzeniem go drzwiami. Pamiętaj, że na niektóre pęknięcia i ubytki nie mamy wpływu. Musisz się przygotować na to, że wraz z upływem czasu ubytki będą powstawać samoistnie.

Artykuł Jak usunąć pęknięcia i ubytki na ścianie – poradnik krok po kroku pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Pomidory koktajlowe

Pomidorki koktajlowe to odmiana pomidorów o drobnych owocach. Ich średnica nie przekracza zazwyczaj 3-4 centymetry. Niech to jednak nie zmyli tych wszystkich, którzy sądzą, że krzaki tych pomidorów również są małe, bo to nieprawda. Krzewy osiągają różną wielkość. Oczywiście są wśród nich takie naprawdę bardzo niskie – miniaturowe, ale są także krzaki, które osiągają wysokość nawet  ponad 100 centymetrów.

Wśród pomidorków koktajlowych, wyróżniamy owoce okrągłe (na przykład cherry) czy wydłużone, inaczej gruszkowate (chociażby plum). Pomidory koktajlowe oprócz kształtu, przybierają również inne barwy. Niektóre z nich rosną w postaci długich gron.

Pomidorki koktajlowe to rośliny jednoroczne, a ich owocami są jagody. Kiedyś rosły na dziko w rejonie od Peru po Meksyk. Uprawa pomidorów znana była już Aztekom, którzy określali je mianem miękkich owoców. Do Europy przywędrowały w XVI wieku i najszybciej zaaklimatyzowały się we Włoszech. Przypuszczalnie dlatego, że naturalnie również rosły w bardzo ciepłym klimacie. Później przyjęły się we Francji. W Polsce zaczęto je uprawiać dopiero w XVIII wieku, a początkowo nawet nimi gardzono i uważano je za trujące. Szczególnie wśród prostej ludności.

Odmiany polecane na balkon

Większość odmian pomidorków koktajlowych zdecydowanie nadaje się do uprawy balkonowej. Zazwyczaj o wyborze decyduje więc jedynie wielkość naszego zielone kącika. Gdy nasz balkon jest mniejszy wybierzmy krzaki niższe. Gdy większy – możemy zdecydować się na krzewy o wyższej wysokości. Ogólnie rzecz biorąc, wśród wszystkich typów pomidorów koktajlowych, na balkon najbardziej nadają się:

• Batory F1. To bardzo wczesna odmiana, a jego owoce idealnie nadają się na różnego rodzaju przetwory. Są czerwone i słodkie.
• Pinokio. To również wczesna odmiana pomidorków koktajlowych. Owoce tych krzaków tworzą grona i właśnie jako grona zazwyczaj są zrywane. Ich cechą charakterystyczną jest pomarańczowo-czerwona skórka i miąższ.
• Pokusa. Odmiana wczesna i silnie rosnąca. Jeden krzak potrafi wydać naprawdę sporo owoców. Wymagają podpór, aby gałązki się nie połamały. Owoce występują w postaci długich gron, są drobne i czerwone.
• Koralik. Ta odmiana rodzi bardzo drobne, ale liczne owoce. Krzaki są mocno rozgałęzione. Odmiana jest odporna na zarazę ziemniaka i idealnie nadaje się do uprawy balkonowej.
• Ola Polka. Ten rodzaj ma żółte i kuliste owoce. Nie wydaje ich zbyt wiele i nie rośnie zbyt silnie, dlatego świetnie sprawdzi się posadzony w pojemniku. Ma sztywne łodygi.

Pomidory koktajlowe na balkonie – kiedy sadzić

Pomidorki koktajlowe na balkonie najlepiej jest sadzić w drugiej połowie maja. Wówczas zazwyczaj nie występuje już ryzyko przymrozków. Dobrze jest oczywiście wcześniej zaopatrzyć się w sadzonki, albo przygotować własne rozsady. Aby to zrobić wystarczy wysiać nasiona pomidorów do doniczek na przełomie marca i kwietnia i zostawić je na parapecie.

Ziemia w donicach balkonowych musi być urodzajna, gdyż nie jest jest tam zbyt wiele. W sklepach ogrodniczych możemy kupić gotowe podłoża do uprawy pomidorów balkonowych. Aby przygotować takie podłoże samemu trzeba zaopatrzyć się w kompost, ziemię ogrodową i żwir albo keramzyt. Należy pamiętać, że ziemia nie może być bardzo ciężka – pomidory źle w niej rosną. Dobrze jest zaaplikować w ziemię nawóz długo działający. Aby zapewnić lepszy odpływ wody z donic należy ułożyć na dnie warstwę drobnych kamyków. Na taki gotowy drenaż wsypujemy ziemię i sadzimy pomidorki koktajlowe. Sadzimy je do poziomu pierwszych liści.

Pielęgnacja pomidorów koktajlowych

1. Podlewanie. Pomidory to warzywa, które ani przez chwilę nie mogą być zwiędnięte. Najlepiej jest podlewać je rano albo wieczorem. Pomidory balkonowe w donicach przesuszają się jeszcze szybciej, dlatego podlewanie podłoża dwa rady dziennie również im nie zaszkodzi.
2. Nawożenie. Gdy pomidory rosną jeszcze na parapecie w doniczkach można jest zasilić delikatnym roztworem nawozu. o posadzeniu ich w miejscu docelowym odczekujemy dwa tygodnie. Później regularnie zasilamy specjalnym nawozem do pomidorów. Najlepiej jest robić to raz na tydzień. Wybierajmy nawozy bogate w potas, fosfor i mikroelementy. Jeśli podłoże zawiera już nawóz długo działający to ich zasilanie można ograniczyć do trzech oprysków liści odżywką przeznaczoną właśnie dla nich.
3. Podpieranie. Zaraz po posadzeniu pomidorów przywiązujemy rozsadę do długich palików i miarę wzrostu krzaków przywiązujemy łodygi coraz wyżej na palikach. Robi się to po to, aby gałązek nie połamał wiatr ani ciężar owoców. Ważne jest, aby drewniane paliki „rosły” wraz z pomidorkami.
4. Zwalczanie chorób. Wszelkie objawy chorób należy identyfikować na bieżąco i zwalczać według zaleceń. Zamiast środków chemicznych możemy taki roztwór przyrządzić sami i opryskiwać nim chore rośliny.

Artykuł Pomidory koktajlowe na balkonie – kiedy sadzić i jak pielęgnować pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.

Jak długo rośnie trawa i jak przyspieszyć kiełkowanie

Nie można jednoznacznie określić, jak długo wschodzi trawa. Zależy to bowiem od kilku czynników. Głównym jest przede wszystkim termin wysiewu nasion. Trawa urośnie szybciej, jeśli posiejemy ją wczesną jesienią. To okres od końca sierpnia do października. Te miesiące bowiem zapewniają trawie optymalną wilgotność gleby i odpowiednie nasłonecznienie. Wtedy też panuje odpowiedni dla nich klimat do wzrostu.

Okresem, który również warto jest wziąć pod uwagę jeśli chodzi o wysiew trawy jest wiosna. wtedy zaś panuje spora wilgotność powietrza. Takie warunki sprawiają, że trawa z pewnością zdąży urosnąć do lata. Najlepiej jest siać trawę od końca kwietnia do początków czerwca. Jednak należy zwracać uwagę na możliwe jeszcze wtedy przymrozki. Gdy wiesz, że mogą one wystąpić, to przykryj kiełki trawy specjalną włókniną. Zagrożeniem dla trawy w tym okresie są także obfite opady deszczu, które mogą po prosu wypłukać z ziemi młode kiełki. Jeśli masz takie możliwości, to warto spulchnić glebę w tym okresie. To jeszcze bardziej pomoże trawie wykiełkować.

Co jeszcze można zrobić aby trawa rosła szybciej? Posiać ją z godnie z zasadą wydzielania podwórka na kwadraty. Powierzchnię, którą chcesz obsiać podziel na kwadraty o wymiarach mniej więcej jednego metra kwadratowego. Rozrzucaj nasiona krzyżowo, to znaczy wzdłuż przekątnych kwadratu. Na każdy taki kwadrat staraj się wykorzystywać mniej więcej taką samą ilość nasion. Możesz nowo wysiany trawnik wzmocnić wałem. To ochroni młode kiełki przed ulewnymi deszczami.

Aby trawa rosła szybciej kluczowe jest również odpowiednie nawadnianie trawnika. Gdy grunt jest suchy z powodu niskich opadów, to trawa będzie rosła bardzo powoli. W takim wypadku trzeba podlewać trawę samodzielnie, na własną rękę. Najlepiej jest podlewać trawnik wieczorem. Wtedy unikniemy tego, że woda szybko wyparuje przez mocno grzejące słońce. Dopuszcza się również podlewanie trawnika w dzień.

Ostatnim czynnikiem, który wpływa na tempo wzrostu trawy jest jej gatunek. Wyróżniamy wśród nich trawy szybkorosnące. Te, oczywiście przy właściwych warunkach pielęgnacyjnych, wschodzą nawet w pierwszym tygodniu posiania. Te wolniejsze upiększą nasz ogródek dopiero po około miesiącu.

Etapy wzrostu trawy

Gdy zrobiliśmy już wysiew,  pozostaje nam czekać na pierwsze zielone kiełki. Ne wolno nam jednak siedzieć z założonymi rękami. Musimy zadbać o odpowiednią pielęgnację, zapewniając trawie odpowiednie warunki do wzrostu. Na pewno po świeżo wysianym trawniku nie można chodzić. Dopiero wzrastające kiełki są na to bardzo wrażliwe. W tym pierwszym okresie wzrostu należy również bacznie obserwować prognozę pogody i dbać o to, aby kiełki nie zmarzły, albo nie zamokły. Przymrozki i obfite ulewy mogą im bardzo zaszkodzić.

Drugi etap do właściwe kiełkowanie trawy. Ten okres trwa zwykle około piętnastu dni. Oczywiście zależny jet od tego, jakie panują aktualnie warunki atmosferyczne i glebowe. Istotny jest też rodzaj trawy, jaką posiałeś. W tym okresie młode źdźbła przebijają się przez grunt. Ważne jest, aby miały ciągły dostęp do wody. Pamiętaj, aby ich nie deptać, bo to może je obciążyć i znacznie opóźnić kiełkowanie.

Kolejnym etapem jest tak zwany pełny wzrost i rozwój trawy. W tym czasie system korzeniowy się rozrasta i wzmacnia. Tempo wzrostu trawy jest na tym etapie najszybsze. Pamiętaj o regularnym koszeniu i oczywiście podlewaniu trawnika. Ważne jest również stosowanie odpowiednich nawozów. Najlepiej aby były one organiczne i naturalne. Gotowe nawozy do trawnika można również kupić w każdym sklepie ogrodniczym. Czytaj jednak dokładnie ich skład. Staraj się wybierać takie, które są najbardziej zbliżone do nawozów naturalnych.

Ostatni etap wzrostu trawy to okres ich uśpienia. Warto wiedzieć, że okres wegetacyjny trawy trwa średnio od końca marca do końca października. W pozostałym okresie czasu. czyli późną jesienią i zimą, trawa jest uśpiona. Ma wówczas znacznie przygaszony kolor i już nie rośnie.

Pamiętaj, że każdy etap wzrostu jest ważny i w każdym trzeba należycie dbać o kiełki. Wymaga to Twojej uwagi i chęci. Tak naprawdę kiełkowanie może odbywać się tylko raz do roku, właśnie na etapie wzrostu. Możesz też dosiać trawę po zimie, gdy chcesz uzupełnić swój trawnik świeżą i zieloną trawą.

Artykuł Etapy wzrostu trawy – sprawdź, jak długo rośnie trawa i jak przyspieszyć kiełkowanie pochodzi z serwisu BoskieWnetrza.pl.