Rear Window

De vorm van de ondergang

RHCdG — Wed, 21 Oct 2026 11:49:30 +0000

Over Digger (Iñárritu, 2026) Dat Digger flopt, begrijp ik wel: een verhaal-in-een-verhaal, een pessimistisch toekomstperspectief, veel discursief geouwehoer en (dit is het ergste): een onaantrekkelijke Tom Cruise. Is het dus een goede film? Mwah. Eerdere films van Iñárritu maakten meer indruk op me: Birdman, The Revenant en Bardo. Toch is de thematiek onmiskenbaar die van Iñárritu. Net als het hoofdpersonage in Birdman is Cruise een acteur; net als in The Revenant voelen de personages zich bedreigd door hun omgeving, en net als in Bardo is het heden een overgangsfase tussen een eindtijd en een nieuw begin – al maken we dat misschien alleen in de eindcredits mee. Maar Digger mist de greep en concentratie die die eerdere films wel hebben. De reden hiervoor is allicht de actualiteit van het onderwerp. Die is zo urgent dat het engagement waartoe de film wil oproepen – voor zover het daarvoor niet al te laat is – vanzelf de verantwoordelijkheid wordt van de kijker: die wordt geacht om uit de buitenfilmische werkelijkheid zelf de conclusie te trekken dat we het uur nul zijn genaderd. Daardoor moet Iñárritu hebben bedacht dat hij de teugels kon laten vieren en zijn film alle kanten op te laten ...

Lees meer

The post De vorm van de ondergang appeared first on Rear Window.

Liefde als compensatie: Hollywoods stille ideologie

RHCdG — Tue, 13 Oct 2026 22:28:50 +0000

Over As Good as It Gets (Brooks, 1997) Voor het eerst As Good as It Gets gezien, de romcom uit 1997 die Jack Nicholson en Helen Hunt elk een Oscar opleverde. Ik heb er met volle teugen van genoten, me mee laten slepen door de uitgekiende manier waarop je op alle niveaus bespeeld wordt en je van een lach naar een traan wordt gevoerd en weer terug. Hollywood. De droomfabriek. Maar het duurt lang voordat de ideologische aap uit de mouw komt: pas helemaal aan het eind, bij het tweede compliment dat Melvin (Nicholson) Carol (Hunt) maakt, en waarmee hij haar definitief voor zich wint (het eerste, ‘You make me want to be a better man’ is sindsdien een gevestigde pick-up line geworden geloof ik). Melvin zegt dan: I might be the only person on the face of the earth that knows you’re the greatest woman on earth. I might be the only one who appreciates () you say what you mean, and how you almost always mean something that’s all about being straight and good. I think most people miss that about you, and I watch them, wondering how they can watch you bring their food and clear their ...

Lees meer

The post Liefde als compensatie: Hollywoods stille ideologie appeared first on Rear Window.

Make Ithaca great again

RHCdG — Mon, 10 Aug 2026 06:03:24 +0000

Odysseus, Trump en de politiek van ontregeling Waar gaat Nolans The Odyssey anders over dan Trumps MAGA-project? To make Ithaca great again is precies het einddoel van Odysseus’ zwerftocht. Zoals Amerika volgens Trump de afgelopen decennia heeft gedoold, zo doolde ook hij. Maar hij trekt ten strijde tegen de Trojanen zoals Trump tegen Iran, maakt zich los uit Agamemnons coalitie zoals de VS zich van de Navo distantieert, en rekent, eenmaal terug in Ithaca, in zijn paleis af met de vrijers zoals ICE dat met immigranten doet. En dat is nog niet alles. De varkens waarin Circe Odysseus’ mannen verandert, zijn Trumps aanhangers die op 6 januari 2021 in beesten veranderden en het Capitool bestormden; de zang van de Sirenen is de stem van het volk die alleen door hem wordt gehoord; en de fantasiewereld die hij op zijn zeereis ingaat staat voor het tijdperk van rigged elections, fake news en post truth waarin we leven. En het Trojaanse Paard, Odysseus’ meesterstuk? Wat kan dat anders zijn dan Trump zelf, die door de kiezer werd binnengehaald om diens ‘verlangen naar wat ons domineert en uitbuit’ te bevredigen, zoals Michel Foucault het formuleerde, een psychopolitieke valstrik van jewelste die speculeert op ...

Lees meer

The post Make Ithaca great again appeared first on Rear Window.

Jarmusch’ Nowheresville: tussen Wittgenstein’s paradijs en Leone’s woestijn

RHCdG — Wed, 01 Apr 2026 06:44:56 +0000

Een beschouwing naar aanleiding van Father Mother Sister Brother (Jarmusch, 2025) Drievuldig feilloos vals (Piet Gerbrandy) Eigenlijk zou ik ze allemaal nog eens moeten zien: Stranger than Paradise (1984), Down by Law (1986), Mystery Train (1989), Night on Earth (1991) en vooral Dead Man (1995). Films over zwervers, nachtwerkers, criminelen, reizigers, muzikanten, cowboys en andere verdwaalde zielen. Ze speelden zich af in lege, nachtelijke steden, in motels en andere zogenaamde liminal spaces: verlaten doorgangsplekken die Jim Jarmusch, lang voordat ze het onderwerp van internetmemes werden, al fascineerden. Het waren de hoogtijdagen van de ‘indies’, independent movies, met regisseurs als Hal Hartley en Steve Buscemi en films als Reservoir Dogs, In the Soup en The Brown Bunny. Maar waar Tarantino al snel door Hollywood werd geabsorbeerd en anderen uit beeld verdwenen, bleef Jarmusch trouw aan de traditie van John Cassavetes, de godfather van het onafhankelijke filmen. Wat was hij cool, met die spiegelende zonnebril, ook in cameo’s in Smoke en Blue in the Face, met andere New Yorkse helden als Harvey Keitel en Lou Reed. Na Dead Man leek er iets in Jarmusch te verschuiven. Year of the Horse (1997), een zich voortslepende documentaire over Neil Young, werd vooral door bewondering ...

Lees meer

The post Jarmusch’ Nowheresville: tussen Wittgenstein’s paradijs en Leone’s woestijn appeared first on Rear Window.

Jaarlijstje 2025

RHCdG — Wed, 31 Dec 2025 13:04:06 +0000

Veel films gezien dit jaar, 34 met Cineville en nog 4 in Pathé, plus wat ik thuis nog heb gezien aan tv-series (Adolescense) en ouwe meuk. Ook bij mij de gedoodverfde nummer 1 op nummer 1, hoewel de nrs 2 en 3 dichtbij komen. Maar One Battle… is nu eenmaal een grotere productie met actualiteitswaarde en topacteurs: een film met een enorme inzet die zijn ambitie waarmaakt, in tegenstelling tot bv. The Brutalist. De volgorde vanaf 4 is vrij willekeurig, het zijn allemaal uitstekende films, en lijstjes zijn ondingen. One battle after another (Anderson) The room next door (Almodóvar) Jeunes mères (Dardenne) Miséricorde (Guiraudie) El jockey (Ortega) The balconettes (Merlant) Son hasat (Agacikoglu) The love that remains (Palmáson) The mastermind (Reichhardt) Bugonia (Lanthimos) En fanfare (Courcol) Praten met De Nachtwacht (Boermans) It was just an accident (Pahani) Drie dagen vis (Hoogendoorn) One to one: John & Yoko (MacDonald) Geen eervolle vermeldingen. Eén oneervolle vermelding: Nouvelle Vague (Linklater)

The post Jaarlijstje 2025 appeared first on Rear Window.

Over het recht om niet mee te gaan in het verhaal

RHCdG — Sat, 27 Dec 2025 22:38:41 +0000

Over The Love That Remains (Pálmason, 2025) Eerlijk gezegd had ik niet door dat deze film over een echtscheiding gaat, zoals de Filmkrant 1 expliciet stelt, of over ‘male loneliness’ zoals The Guardian 2 het uitdrukt. Scènes uit een gezinsleven, dacht ik, op het ritme van de seizoenen, gelardeerd met angst- en droomvisioenen. De symboliek van pijl en boog, hanen, palen, vissen en St. Sebastiaan was me niet ontgaan, maar je mag een film misschien ook ‘as is’ bekijken, zonder alle lijntjes met elkaar te verbinden. Iets als het recht van de kijker om niet een verhaal in te worden gedwongen, maar aan alle elementen een gelijk gewicht toe te kennen, zodat je geen ervan tekort hoeft te doen… Natuurlijk mis je dan de verklarende sleutel waardoor alles op zijn plaats valt, maar wat blijkt? Volgens een interview in Het Parool is filmmaker Hlynur Pálmason in 2017 al begonnen met het filmen van shots die naar hij zegt ‘verband houden met wat ik als de kern van de film beschouw. () Het script voor de hoofdopnames was pas vrij laat klaar, vlak voor het leeuwendeel van het filmen begon. Dat bestaat uit twee tot drie maanden filmen met de acteurs. ...

Lees meer

The post Over het recht om niet mee te gaan in het verhaal appeared first on Rear Window.

Nouvelle vague, encore

RHCdG — Sat, 29 Nov 2025 11:30:44 +0000

Over Nouvelle Vague (Linklater, 2025) Het wordt nooit wat met mij en Richard Linklater. Boyhood (2014) staat al met stip bovenaan mijn lijst van Meest Rampzalige Films, en het wordt er met deze ode aan Godard en de nouvelle vague niet beter op. Wat is dat toch, die behoefte om het materiaal aan het verhaal vast te nagelen? In Boyhood mochten de acteurs zich een kwart eeuw lang niet distantiëren van hun rol; in deze film wordt een historische episode meticuleus heropgevoerd, met beangstigend goed gelijkende acteurs, dito mise-en-scène en cinematografie. Het is knap, maar daar gaat het Linklater niet om. Zijn idee van waarachtigheid is historische accuratesse: dezelfde acteurs als die van vijf, tien, twintig jaar geleden (Boyhood); dezelfde stijl en aankleding als die van 1960. De vraag is natuurlijk: lijkt die stijl op die van Godard of van de nouvelle vague? Het antwoord is een emfatisch nee, integendeel. Godard, zo laat Linklater op verschillende momenten zien, was op en top naturalist, iemand die niets wilde veranderen aan de werkelijkheid die hij aantrof: het moment was heilig. Bij Linklater wordt alle spontaniteit en authenticiteit opgeofferd aan letterlijkheid en meetbaarheid, het vrije, spontane moment ingeruild voor de vastlegging ervan. Ik ...

Lees meer

The post Nouvelle vague, encore appeared first on Rear Window.

Het idee was goed

RHCdG — Thu, 06 Nov 2025 11:27:36 +0000

Over The Mastermind (Kelly Reichardt, 2025) Hoe kan de titel van deze film worden verklaard? Een meesterbrein zoals Johhnny Clay dat was in Kubrick’s The Killing heeft James Blaine Mooney (Josh O’Connor) bepaald niet – al mislukte ook Clay’s masterplan. De titel komt hem alleen maar toe omdat zijn handelingen geen uitdrukking vinden in de concrete werkelijkheid, maar in zijn voorstelling daarvan. Hij meent dat een plan gelijkstaat aan de uitvoering daarvan, als de eerste de beste conceptuele kunstenaar (Sol LeWitt: ‘Het idee of concept is het belangrijkste aspect van het werk. Alle planning en besluiten worden van tevoren gemaakt en de uitvoering is een plichtmatige handeling. Het idee is een machine die de kunst produceert’). Maar omdat dit in de werkelijkheid waarin hij leeft niet het geval is, worden de rollen omgedraaid en doet die werkelijkheid met hem wat ze wil. Zo raakt hij keer op keer in situaties verzeild, dan weer bij die, dan weer bij die; ook het Amerika van Nixon en Vietnam is zo’n situatie waarin hij verzeild raakt, die hem overkomt en op de golven waarvan hij meedeint. Maar uiteindelijk stroomt al het water in het putje en komt hij terecht waar hij thuishoort, ook ...

Lees meer

The post Het idee was goed appeared first on Rear Window.

Jong geluk

RHCdG — Thu, 11 Sep 2025 08:44:19 +0000

Over Jeunes mères (Jean-Pierre en Luc Dardenne, 2024) In hun doorlopende kroniek van het moderne leven in de grote stad1 vertellen de broers Dardenne zulke indringende verhalen dat je vergeet te kijken hoe ze het doen. De kunst verdwijnt achter de werkelijkheid. Of: ‘Er is niets poëtischer dan de waarheid’ (Multatuli). Dat naturalisme zie je terug in scènes waarin de camera middenin de actie valt en eenvoudig registreert wat voor haar lens komt, zichzelf vergetend. De onopgesmukte, rauwe werkelijkheid moet dan voor de rest zorgen, en dat kost die werkelijkheid geen enkele moeite. Het precaire bestaan in de grote stad Luik biedt drama genoeg. Vijf jonge moeders, vaak afkomstig uit disfunctionele gezinnen, verblijven in een begeleid moederhuis waar hen wordt geleerd te zorgen en zelfs liefde te voelen voor hun eerstgeborene, die plotseling in hun leven verschijnt als onverbiddelijke consequentie van een onbedachtzaam moment. ‘Ik voel niets’, zegt de een. Geen geeft de borst. ‘Lieve Lili, vandaag ben je 18 geworden, drie jaar ouder dan ik was toen ik je afstond en deze brief aan je schreef.’ Te openen in 2042. Wat valt daar nog aan op te poetsen? De feiten spreken voor zich. De Dardennes zijn te oud om ...

Lees meer

The post Jong geluk appeared first on Rear Window.

De rook van Orson Welles in The Departed

RHCdG — Fri, 29 Aug 2025 10:25:54 +0000

Drie fragmenten uit Scorsese's The Departed (2006) waarin Orson Welles wordt geciteerd.

The post De rook van Orson Welles in The Departed appeared first on Rear Window.