Rear Window

Make Ithaca great again

RHCdG — Mon, 10 Aug 2026 06:03:24 +0000

Odysseus, Trump en de politiek van ontregeling Waar gaat Nolans The Odyssey anders over dan Trumps MAGA-project? To make Ithaca great again is precies het einddoel van Odysseus’ zwerftocht. Zoals Amerika volgens Trump de afgelopen decennia heeft gedoold, zo doolde ook hij. Maar hij trekt ten strijde tegen de Trojanen zoals Trump tegen Iran, maakt zich los uit Agamemnons coalitie zoals de VS zich van de Navo distantieert, en rekent, eenmaal terug in Ithaca, in zijn paleis af met de vrijers zoals ICE dat met immigranten doet. En dat is nog niet alles. De varkens waarin Circe Odysseus’ mannen verandert, zijn Trumps aanhangers die op 6 januari 2021 in beesten veranderden en het Capitool bestormden; de zang van de Sirenen is de stem van het volk die alleen door hem wordt gehoord; en de fantasiewereld die hij op zijn zeereis ingaat staat voor het tijdperk van rigged elections, fake news en post truth waarin we leven. En het Trojaanse Paard, Odysseus’ meesterstuk? Wat kan dat anders zijn dan Trump zelf, die door de kiezer werd binnengehaald om diens ‘verlangen naar wat ons domineert en uitbuit’ te bevredigen, zoals Michel Foucault het formuleerde, een psychopolitieke valstrik van jewelste die speculeert op ...

Lees meer

The post Make Ithaca great again appeared first on Rear Window.

Jarmusch’ Nowheresville: tussen Wittgenstein’s paradijs en Leone’s woestijn

RHCdG — Wed, 01 Apr 2026 06:44:56 +0000

Een beschouwing naar aanleiding van Father Mother Sister Brother (Jarmusch, 2025) Drievuldig feilloos vals (Piet Gerbrandy) Eigenlijk zou ik ze allemaal nog eens moeten zien: Stranger than Paradise (1984), Down by Law (1986), Mystery Train (1989), Night on Earth (1991) en vooral Dead Man (1995). Films over zwervers, nachtwerkers, criminelen, reizigers, muzikanten, cowboys en andere verdwaalde zielen. Ze speelden zich af in lege, nachtelijke steden, in motels en andere zogenaamde liminal spaces: verlaten doorgangsplekken die Jim Jarmusch, lang voordat ze het onderwerp van internetmemes werden, al fascineerden. Het waren de hoogtijdagen van de ‘indies’, independent movies, met regisseurs als Hal Hartley en Steve Buscemi en films als Reservoir Dogs, In the Soup en The Brown Bunny. Maar waar Tarantino al snel door Hollywood werd geabsorbeerd en anderen uit beeld verdwenen, bleef Jarmusch trouw aan de traditie van John Cassavetes, de godfather van het onafhankelijke filmen. Wat was hij cool, met die spiegelende zonnebril, ook in cameo’s in Smoke en Blue in the Face, met andere New Yorkse helden als Harvey Keitel en Lou Reed. Na Dead Man leek er iets in Jarmusch te verschuiven. Year of the Horse (1997), een zich voortslepende documentaire over Neil Young, werd vooral door bewondering ...

Lees meer

The post Jarmusch’ Nowheresville: tussen Wittgenstein’s paradijs en Leone’s woestijn appeared first on Rear Window.

Jaarlijstje 2025

RHCdG — Wed, 31 Dec 2025 13:04:06 +0000

Veel films gezien dit jaar, 34 met Cineville en nog 4 in Pathé, plus wat ik thuis nog heb gezien aan tv-series (Adolescense) en ouwe meuk. Ook bij mij de gedoodverfde nummer 1 op nummer 1, hoewel de nrs 2 en 3 dichtbij komen. Maar One Battle… is nu eenmaal een grotere productie met actualiteitswaarde en topacteurs: een film met een enorme inzet die zijn ambitie waarmaakt, in tegenstelling tot bv. The Brutalist. De volgorde vanaf 4 is vrij willekeurig, het zijn allemaal uitstekende films, en lijstjes zijn ondingen. One battle after another (Anderson) The room next door (Almodóvar) Jeunes mères (Dardenne) Miséricorde (Guiraudie) El jockey (Ortega) The balconettes (Merlant) Son hasat (Agacikoglu) The love that remains (Palmáson) The mastermind (Reichhardt) Bugonia (Lanthimos) En fanfare (Courcol) Praten met De Nachtwacht (Boermans) It was just an accident (Pahani) Drie dagen vis (Hoogendoorn) One to one: John & Yoko (MacDonald) Geen eervolle vermeldingen. Eén oneervolle vermelding: Nouvelle Vague (Linklater)

The post Jaarlijstje 2025 appeared first on Rear Window.

Over het recht om niet mee te gaan in het verhaal

RHCdG — Sat, 27 Dec 2025 22:38:41 +0000

Over The Love That Remains (Pálmason, 2025) Eerlijk gezegd had ik niet door dat deze film over een echtscheiding gaat, zoals de Filmkrant 1 expliciet stelt, of over ‘male loneliness’ zoals The Guardian 2 het uitdrukt. Scènes uit een gezinsleven, dacht ik, op het ritme van de seizoenen, gelardeerd met angst- en droomvisioenen. De symboliek van pijl en boog, hanen, palen, vissen en St. Sebastiaan was me niet ontgaan, maar je mag een film misschien ook ‘as is’ bekijken, zonder alle lijntjes met elkaar te verbinden. Iets als het recht van de kijker om niet een verhaal in te worden gedwongen, maar aan alle elementen een gelijk gewicht toe te kennen, zodat je geen ervan tekort hoeft te doen… Natuurlijk mis je dan de verklarende sleutel waardoor alles op zijn plaats valt, maar wat blijkt? Volgens een interview in Het Parool is filmmaker Hlynur Pálmason in 2017 al begonnen met het filmen van shots die naar hij zegt ‘verband houden met wat ik als de kern van de film beschouw. () Het script voor de hoofdopnames was pas vrij laat klaar, vlak voor het leeuwendeel van het filmen begon. Dat bestaat uit twee tot drie maanden filmen met de acteurs. ...

Lees meer

The post Over het recht om niet mee te gaan in het verhaal appeared first on Rear Window.

Nouvelle vague, encore

RHCdG — Sat, 29 Nov 2025 11:30:44 +0000

Over Nouvelle Vague (Linklater, 2025) Het wordt nooit wat met mij en Richard Linklater. Boyhood (2014) staat al met stip bovenaan mijn lijst van Meest Rampzalige Films, en het wordt er met deze ode aan Godard en de nouvelle vague niet beter op. Wat is dat toch, die behoefte om het materiaal aan het verhaal vast te nagelen? In Boyhood mochten de acteurs zich een kwart eeuw lang niet distantiëren van hun rol; in deze film wordt een historische episode meticuleus heropgevoerd, met beangstigend goed gelijkende acteurs, dito mise-en-scène en cinematografie. Het is knap, maar daar gaat het Linklater niet om. Zijn idee van waarachtigheid is historische accuratesse: dezelfde acteurs als die van vijf, tien, twintig jaar geleden (Boyhood); dezelfde stijl en aankleding als die van 1960. De vraag is natuurlijk: lijkt die stijl op die van Godard of van de nouvelle vague? Het antwoord is een emfatisch nee, integendeel. Godard, zo laat Linklater op verschillende momenten zien, was op en top naturalist, iemand die niets wilde veranderen aan de werkelijkheid die hij aantrof: het moment was heilig. Bij Linklater wordt alle spontaniteit en authenticiteit opgeofferd aan letterlijkheid en meetbaarheid, het vrije, spontane moment ingeruild voor de vastlegging ervan. Ik ...

Lees meer

The post Nouvelle vague, encore appeared first on Rear Window.

Het idee was goed

RHCdG — Thu, 06 Nov 2025 11:27:36 +0000

Over The Mastermind (Kelly Reichardt, 2025) Hoe kan de titel van deze film worden verklaard? Een meesterbrein zoals Johhnny Clay dat was in Kubrick’s The Killing heeft James Blaine Mooney (Josh O’Connor) bepaald niet – al mislukte ook Clay’s masterplan. De titel komt hem alleen maar toe omdat zijn handelingen geen uitdrukking vinden in de concrete werkelijkheid, maar in zijn voorstelling daarvan. Hij meent dat een plan gelijkstaat aan de uitvoering daarvan, als de eerste de beste conceptuele kunstenaar (Sol LeWitt: ‘Het idee of concept is het belangrijkste aspect van het werk. Alle planning en besluiten worden van tevoren gemaakt en de uitvoering is een plichtmatige handeling. Het idee is een machine die de kunst produceert’). Maar omdat dit in de werkelijkheid waarin hij leeft niet het geval is, worden de rollen omgedraaid en doet die werkelijkheid met hem wat ze wil. Zo raakt hij keer op keer in situaties verzeild, dan weer bij die, dan weer bij die; ook het Amerika van Nixon en Vietnam is zo’n situatie waarin hij verzeild raakt, die hem overkomt en op de golven waarvan hij meedeint. Maar uiteindelijk stroomt al het water in het putje en komt hij terecht waar hij thuishoort, ook ...

Lees meer

The post Het idee was goed appeared first on Rear Window.

Jong geluk

RHCdG — Thu, 11 Sep 2025 08:44:19 +0000

Over Jeunes mères (Jean-Pierre en Luc Dardenne, 2024) In hun doorlopende kroniek van het moderne leven in de grote stad1 vertellen de broers Dardenne zulke indringende verhalen dat je vergeet te kijken hoe ze het doen. De kunst verdwijnt achter de werkelijkheid. Of: ‘Er is niets poëtischer dan de waarheid’ (Multatuli). Dat naturalisme zie je terug in scènes waarin de camera middenin de actie valt en eenvoudig registreert wat voor haar lens komt, zichzelf vergetend. De onopgesmukte, rauwe werkelijkheid moet dan voor de rest zorgen, en dat kost die werkelijkheid geen enkele moeite. Het precaire bestaan in de grote stad Luik biedt drama genoeg. Vijf jonge moeders, vaak afkomstig uit disfunctionele gezinnen, verblijven in een begeleid moederhuis waar hen wordt geleerd te zorgen en zelfs liefde te voelen voor hun eerstgeborene, die plotseling in hun leven verschijnt als onverbiddelijke consequentie van een onbedachtzaam moment. ‘Ik voel niets’, zegt de een. Geen geeft de borst. ‘Lieve Lili, vandaag ben je 18 geworden, drie jaar ouder dan ik was toen ik je afstond en deze brief aan je schreef.’ Te openen in 2042. Wat valt daar nog aan op te poetsen? De feiten spreken voor zich. De Dardennes zijn te oud om ...

Lees meer

The post Jong geluk appeared first on Rear Window.

De rook van Orson Welles in The Departed

RHCdG — Fri, 29 Aug 2025 10:25:54 +0000

Drie fragmenten uit Scorsese's The Departed (2006) waarin Orson Welles wordt geciteerd.

The post De rook van Orson Welles in The Departed appeared first on Rear Window.

Arrête ton cinéma

RHCdG — Thu, 10 Jul 2025 20:58:01 +0000

Over Les femmes au balcon aka The Balconettes (Merlant, 2024) De drie furiën? De drie gratiën? De drie heksen van Macbeth? Weg met alle mythologie zou ik zeggen, deze projecties van mannelijke verlangens en angsten! Dit zijn drie hippe vrouwen die het heft in eigen hand nemen en zo’n beetje alles omkeren: op hun balkon ontvangen ze geen serenade, maar brengen die zelf aan hun gespierde overbuurman. Het loopt helaas slecht met hem af: niet zij worden gepenetreerd, maar hij, en niet door een lichaamsopening, maar dwars door zijn lijf, vanaf zijn eigen balkon. De camera registreert het allemaal, maar met onvaste hand: vrouwen zijn emotionele en labiele wezens, nietwaar? Al in de eerste scène roept een man tegen de vrouw die hij mishandelt om op te houden met haar komedie, wat in het Frans wordt gezegd als ‘Arrête ton cinéma’. Gelukkig wilde regisseur Noémie Merlant, die een van de drie rollen speelt (de vrouw met de Marilyn-pruik) daar niets van weten. Ze heeft een doldwaze komedie gemaakt met prachtig camerawerk, waarin alle vernederende momenten in het leven van een gemiddelde vrouw langskomen in een aaneenschakeling van genres: horror, porno, drama, slapstick… Met als belangrijkste genre de whodunit: was de ...

Lees meer

The post Arrête ton cinéma appeared first on Rear Window.

Naturalisme in de arena

RHCdG — Thu, 26 Jun 2025 14:05:46 +0000

Over Tardes de Soledad (Serra, 2024) Een film over stierenvechten die geen propaganda wil maken maar er ook niet tegen wil protesteren, hoe maak je die? Regisseur Albert Serra besloot om het onderwerp sec te presenteren, door alles wat niet tot het object van aandacht hoort van de waarneming uit te sluiten. Hij volgt daarin een naturalistische aanpak: de camera registreert alles wat zich binnen het kader van het onderwerp afspeelt, maar negeert historische, sociale en ethische coördinaten. Mens en stier zijn in zoverre gelijk aan elkaar, dat beiden als fenomenen bestudeerd worden, geïsoleerd als in een laboratorium. Dat treft in deze film bijzonder goed, want er staan werkelijk twee dieren tegenover elkaar. In het openingsshot zien we een zwarte stier in een ongedefinieerde omgeving om zich heen kijken, als stier-an-sich, buiten tijd en ruimte. Het publiek komt de hele film vrijwel niet in beeld; we horen alleen hoe het oordeelt: goed- of afkeurend, met geklap en ‘Olé’. Een moreel oordeel is daar niet bij. Dat zou als een teken van zwakte worden opgevat en in de arena direct worden afgestraft. Wie zich met de stier wil meten, moet dat op de voorwaarden doen die het dier stelt en zelf ...

Lees meer

The post Naturalisme in de arena appeared first on Rear Window.