Doe Niet Zo Moeilijk!

Een Bolt-site verder ombouwen naar digital garden

max@dnzm.nl (Max) — Fri, 23 Sep 2022 09:11:53 +0000

Nu ik ein-de-lijk over ben op Bolt 5, kan ik weer zonder schroom werken aan uitbreidingen aan de site, en kan ik ook meer gaan nadenken over Bolt — en DoeNietZoMoeilijk — als digitale tuin, en niet alleen maar als sporadisch bijgehouden blog. Onder het motto "denken met de garagedeur open" (bedankt voor die uitdrukking, Frank), ga ik weer eens wat gedachten op een rijtje zetten over informatie, het bewaren ervan, en de relaties die erin vastgelegd kunnen worden. Joplin als verzamelbak Ik tik zo langzamerhand de twee jaar aan met het bijhouden van daglogs in Joplin, en vooral het laatste half jaar begin ik er steeds meer systeem in te krijgen, en kan ik er steeds meer op vertrouwen. Ook voor werk- en andere niet-publieke notities gebruik ik het steeds meer, vooral nu ik (in ieder geval op de desktop) notities veel makkelijker aan elkaar kan koppelen met de Note Link System-plugin. Maar de bulk blijft bestaan uit daglogs. Zo'n daglog heeft een vrij simpele structuur: het is een template in Joplin waarin met wat frontmatter de titel en wat standaard opmaak wordt gegenereerd. Er worden wat tags gezet, zodat ik later moeiteloos alle notities van een bepaalde maand of week tevoorschijn kan toveren, en de notitie krijgt een titel op basis van de datum. --- template_title: Daglog {{#custom_datetime}}YYYY-MM-DD - ddd {{/custom_datetime}} template_tags: daglog, week-{{#custom_datetime}}YYYY-W{{/custom_datetime}}, maand-{{#custom_datetime}}YYYY-MM{{/custom_datetime}} --- # Daglog {{#custom_datetime}}YYYY-MM-DD - dddd{{/custom_datetime}} week {{#custom_datetime}}W{{/custom_datetime}} (start {{bowm}}) ## To do ## Done ## Morgen / daarna ## Notities Aan het begin van elke dag is het een kwestie van een paar knoppen indrukken om een nieuwe notitie op basis van die template te maken. Zo'n nieuwe notitie ziet er dan zo uit: Ik zorg dan dat ik aan het begin van de dag zoveel mogelijk helder heb wat er onder To do moet komen te staan; dat kunnen dingen zijn die de vorige dag zijn blijven liggen, of die in een ochtendbespreking aan bod zijn gekomen. Die lijst wordt gedurende de dag meteen aangevuld als er nieuwe zaken bijkomen. Als iets klaar is (of als ik iets anders noemenswaardigs doe, dat niet uit een To do komt), wordt dat een regel onder Done. Als daar korte vraagstukken bij zitten, licht ik die wat toe bij het punt zelf, en anders maak ik er een notitie van (onder, je ziet het al aankomen, Notities). Onder Morgen / daarna zet ik alles, dat die dag niet aan bod is gekomen, of waarvoor ik een specifieke dag in gedachten heb. Echt geplande taken en afspraken komen wel gewoon in een kalender te staan, anders zou ik die langere tijd "mee moeten sjouwen" tussen daglogs, en dat is ruis. Mocht een notitie langer dan een dag of twee waarde houden of bewerkingen nodig hebben, dan splits ik die af naar een aparte notitie in een apart notitieboek, en verwijs ik daarnaar in de daglogs. Daarbij komt die Note Link plugin om de hoek kijken. Als zo'n notitie uiteindelijk wordt omgezet in een notitie op het documentatieplatform of een offerte, dan noteer ik dat simpelweg bovenin die notitie. Aan het einde van de dag heb ik een heel simpel en, als het goed is, compleet overzicht van wat er die dag op mijn pad kwam, wat ik verwerkt heb, en wat er voor morgen is blijven liggen. Dat laatste kan ik dan de volgende dag overnemen naar To do in het nieuwe daglog van die dag, enzovoorts. Ik kan zo'n daglog ook prima naar een leidinggevende mailen als die zich afvraagt wat ik zo op een dag uitvreet. Tegelijk blijven notities ook centraal (niet gefragmenteerd over verschillende dagen heen) en kan ik desgewenst heen en weer springen tussen de notitie en de dagen waarop die notitie blijkbaar relevant was. Zoals Ton dat mooi omschreef, een ratel voor je gedachten. Het is vrij simpel, ik probeer er niet elke situatie mee te ondervangen of het allemaal perfect te doen, het is laagdrempelig, kortom, het werkt eigenlijk best wel goed. Het heeft het gebruik van pen en papier voor mij volledig vervangen. Waar ik het echter nog steeds niet echt voor gebruik, is een digitale tuin (of Zettelkasten, hoewel ik die term intussen een beetje heb laten vallen). Je kunt in Joplin notities of hele notitieboeken delen, maar veel van die notities zijn of raken werk-gerelateerde dingen en zijn dus niet zomaar openbaar te gooien. Bovendien, en belangrijker, ik heb een prachtige mooie webzijde, waar ik dat eigenlijk op zou willen zien staan. Ik zou een constructie kunnen verzinnen, waarin ik vanuit Joplin notities doorplaats naar het Blog; een route waar Ton de laatste tijd aardig mee aan het spelen is geweest. Misschien komt dat alsnog wel eens, maar het gaat mij vooral even om de gestructureerde links tussen verschillende posts onderling. We kijken even een klein jaar terug, toen ik over blogs en digital gardens schreef: Even los daarvan is de interlinking tussen blog-posts onderling ook niet helemaal geweldig, maar dat is een technologisch dingetje dat — in ieder geval in theorie — op te lossen is. Ook backlinks genereren kun je leren, zeg maar. Daarmee zou het blog een nevenfunctie krijgen als digital garden, een term die ik ook steeds vaker tegenkom en waar me wel in kan vinden. Misschien moet ik daar eens werk van maken. Ja, misschien moet ik daar inderdaad maar eens werk van gaan maken, ja. Gelukkig maakt die recente upgrade van Bolt dat een stuk makkelijker. De drempels en vruchten van een upgrade Zoals ik al na de upgrade had geroepen, heb ik mezelf een tijd tegengehouden met de wetenschap dat ik eventuele geniale uitbreidingen, na een update van Bolt 3 naar Bolt nieuwer-dan-3, ook zou moeten ombatterijen. En, omgekeerd, dat een upgrade naar een nieuwere versie van Bolt eigenlijk ook een beetje afhankelijk was van de beschikbaarheid van alle aanpassingen die ik tot dan toe gebruikte, in het nieuwe platform. Kip en ei. Nu eenmaal de knoop is doorgehakt en ik, voor nu even, zonder de "deze posts zijn mogelijk gerelateerd, op basis van tags"-extensie verder ga én mede geïnspireerd door het frutten aan posts en links en relaties, is er weer een oude gedachte weer wat komen opborrelen. Daar kan ik nu ook Dingen Mee Gaan Doen™, want ik ben Verlost Van Legacy™. Automatisch relaties bijhouden Bolt is sinds versie 4 opgetuigd in Symfony, waar ik redelijk in thuis ben, en uitbreidingen bouwen is nu een stuk leuker geworden. Het is, om maar wat te noemen, vrij eenvoudig om in te haken op de gebeurtenis "iemand is een post aan het opslaan". Ik kan op dat moment de tekst even snel doorlopen, alle links eruit vissen die binnen de site blijven, en uitzoeken of die links naar content in Bolt gaan. Zo ja, dan kan ik een Relatie tussen die twee maken, die vervolgens met de post mee worden opgeslagen. Die relaties gebruikte ik al op de "Exit Walled Gardens"-pagina, door aan die pagina een relatie toe te voegen voor elke post die ik erop wil laten verschijnen. Een relatie tussen een pagina en één of meer posts, dus. Maar je kunt ook een post-naar-post-relatie maken, en als ik dat automatisch bij het opslaan kan laten doen, dan hoef ik in mijn tekst alleen maar te linken naar een bestaande post of pagina, en dan wordt dat automagisch aangevuld met een daadwerkelijke relatie. Momenteel houdt Bolt nog niet helemaal goed bij wat de richting van die relatie is, dus vanuit welke pagina naar welke andere pagina gelinkt wordt, maar daar heb ik intussen een pull-request op open staan. Ik kan, zodra die erdoor is, dat foefje dus op alle bestaande posts gaan uitvoeren, en daarmee in één keer relaties leggen tussen alle posts die naar elkaar linken. In theorie. In praktijk zal ik nog even wat moeten stoeien met 15+ jaar aan posts die niet altijd even consistent hun links bevatten, maar dat is zo'n dingetje Dat Toch Eens Zou Moeten Gebeuren™, en het hoeft ook niet allemaal in één keer. To do... Het enige dat daarna nog nodig is, is het weergeven van die relaties bij elke post, en dat is voor nu nog even een open vraagstuk. Ik wil voorkomen dat een pagina kilometers lang wordt, en die kant gaat het wel op met een blok voor commentaren, een blok voor vorige/volgende, een blok voor "dit zijn alle relaties", in de toekomst hopelijk weer een blok "mogelijk relevant op basis van tags"... Ik moet daar nog even goed over nadenken. Ik heb nog even, die pull request is er toch ook nog niet door. Maar... als dat allemaal gedaan is, verschuift de functie van DoeNietZoMoeilijk weer een klein beetje richting "digitale tuin". Ik kan dan wat pagina's of posts als hub note in gaan richten, en erop vertrouwen dat dat automagisch wordt aangevuld waar dat van toepassing is. Foto: Markus Spiske. Groene vingers met relatie…

Migratie naar Bolt 5: check

max@dnzm.nl (Max) — Thu, 15 Sep 2022 19:18:06 +0000

Zo, die migratie heeft zó lang geduurd, dat ik een hele versie heb kunnen overslaan — en eigenlijk ben ik nog niet eens helemaal klaar, ook... Maar de vlag kan uit: ik ben eindelijk over naar Bolt 5! 🎉 Misschien ga ik later nog eens rustig alle redenen en beleefde avonturen beschrijven, maar wat in ieder geval een rol bij de duur heeft gespeeld, is dat ik nogal moest stoeien in de templates omdat er tussen Bolt 3 en Bolt 4 nogal wat dingen wat waren veranderd, en ik eigenlijk mijn "relevante posts"-extensie niet wilde missen. Die laatste ontbreekt nu alsnog, want ik wilde niet nog langer blijven wachten (of eigenlijk mezelf nog meer werk bezorgen vóór de livegang), dus Dat Komt Wel Een Keer™. Zo'n migratie als deze is eigenlijk niet echt iets dat zich enorm leent voor "eens een klein uurtje hier en een uurtje daar", daar moet even voor kunnen zitten. Wat ik wel gelijk mee heb aangepakt, is een aantal veranderingen in de templates die ik al langer wilde doorvoeren, en het toevoegen van een paar kleuren in de layout— eerder was het nogal een puur rood-en-heftigturquoise aangelegenheid, en daar is nu een heel subtiel superlichtroze, een beetje zandkleurig, en een donkerpaarsblauw bij gekomen. Ik wil daar nog een beetje mee tweaken in de komende tijd, maar het geeft me net wat meer speelruimte als ik eens een blokje wil afwisselen. Voor nu ben ik in ieder geval heel blij dat het grote werk nu gedaan is! "Job succeeded…

Lofzang op USB-C

max@dnzm.nl (Max) — Thu, 18 Aug 2022 20:32:42 +0000

Eén kabel, die ik zowel in mijn laptop, als in mijn telefoon, als in mijn toetsenbord kan duwen om het spul op te laden, zonder dat ik hoef na te denken over een boven- of onderkant. Verdorie, het heeft allemaal even geduurd, maar we leven toch eindelijk eens in de toekomst. . Foto: Marcus Urbenz. . Vooruitgang…

Die keer dat ik een K2 een beetje verbouwde

max@dnzm.nl (Max) — Sat, 30 Jul 2022 08:35:00 +0000

Ik heb mijn K2 nu een goed half jaar, en in die tijd is er het één en ander aan versleuteld. Met de bouw van een tweede toetsenbord is het mooi moment om eens terug te kijken op de tweaks, wat ik ermee wilde bereiken, en of dat ook een beetje gelukt is. . Op gebied van software is er niet heel veel veranderd: ik gebruik nog steeds KMonad, zij het met een iets verder getweakte mapping sinds de vorige post. Ik gebruik nu Caps lock in plaats van spatie om van layers te wisselen (spatie leverde toch af en toe problemen op als ik te snel tikte), en ik heb er experimenteel een laag met een numeriek eiland bij gemaakt, die ik vooral gebruik als ik 2fa-codes moet intoetsen. Interessanter is dat ik nu home row mods gebruik; na een week nog steeds een beetje wennen, hoewel het steeds natuurlijker gaat, en ik af en toe home row mods probeer te gebruiken als ik het toetsenbord aan mijn telefoon heb hangen... Voor de liefhebbers: de configuratie staat in mijn dotfiles. Misschien komt er nog wel eens een aparte post over, als ik het nog verder naar mijn zin heb. Hardwarematig is er meer aangepast. Er is tot twee keer toe een andere set knoppen op gegaan, en ik heb het nodige gedaan om het geluid van het toetsenbord wat te dempen. Knoppen Ik was vanaf het begin af aan al wel van plan om alternatieve keycaps te halen. Die van Keychron staan niet als geweldig te boek, hoewel de nieuwere sets wel beter schijnen te zijn. Ze zijn wat dunnig, wat gladdig; absoluut niet onbruikbaar, maar het voelt niet super-premium. Het feit dat de achtergrondverlichting aan moet staan om de donkere toetsen te kunnen lezen, staat me ook een beetje tegen, ondanks dat ik niet eens zo vaak naar de toetsen kijk. Begin maart ging er dus een setje andere knoppen op; in PBT gegoten (dus een ander materiaal dan het ABS waar veel andere knoppen van zijn gemaakt), XDA-profiel (waarbij alle knoppen precies even hoog zijn, iets waarvoor ik ook mede koos vanwege mijn veranderde toetsenbordindeling) en in een mooi creme-wit-en-warmgele kleurstelling, Honey Milk genaamd. Want ja, al die kleurstellingen moeten wel een kekke naam hebben, natuurlijk. Het typen op XDA-profiel gaat prima, het schijnt niet voor iedereen prettig te zijn, maar de vrij grote oppervlakte van de bovenkant is niet onprettig voor mijn grote pootjes. Het gebrek aan verspringende rijen heb ik nooit echt ervaren, ik was er in ieder geval niet minder accuraat door. Het blijven hele fijne knopjes om naar te kijken en te voelen, dus die komen vast nog wel eens in een project terecht... Tijdens het bouwen van het toetsenbord voor Y. en het daarbij sneupen door allerlei verschillende toetsensets, kon ik de verleiding niet weerstaan en heb ik een nieuw setje voor op de Keychron meebesteld. Donkere knoppen dit keer, genaamd Monster, in een Cherry-profiel. Ik begin te vermoeden dat mijn type "donker" is. In theorie zou dat problemen kunnen geven omdat mijn bord north facing is, maar in praktijk ben ik daar niet tegenaan gelopen. Wat in sommige gevallen gebeurt, is dat de binnenkant van de key cap tegen de bovenkant van de switch aanschuurt. Je kunt dat eenvoudig testen met een switch, een keycap, en een strookje papier dat je tussen die twee schuift terwijl je de knop indrukt; blijft het papiertje hangen, dan heb je dus last van north facing interference, maar het is bij lang niet alle switches en keycaps het geval. In mijn geval in ieder geval niet. Geluid Verreweg het meeste werk en onderzoek is gaan zitten in het veranderen van het geluid van het toetsenbord. Niet dat het van nature nou de meest luidruchtige plank ever is, maar zeker als ik mijn hoorapparaten inheb — die vooral de hoge tonen boosten — hoor ik het best wel, en vrouwlief ook. Uiteraard wist ik toen nog niet welke magie silent switches met zich mee zouden brengen, anders was het onderzoek kort geweest (1. vervang de switches door silent switches, 2. …, 3. winst). Aan de andere kant, in de afgelopen maanden heb ik het nodige geleerd over De Akoestiek Van Een Toetsenbord, en dat is best interessante materie. Wat veroorzaakt geluid in een toetsenbord? Allereerst natuurlijk de switches zelf. Tenzij je een extreem virtuoze en gevoelige typist bent, druk je de switches helemaal tot de bodem in, een bottom out zoals dat heet. Daarbij raakt de stem (het bewegende centrale deel) van de switch de onderkant van de behuizing, wat een tik veroorzaakt. Hoe die klinkt, is afhankelijk van de kracht waarmee je tikt, natuurlijk, maar ook van de materialen waarvan de stem en de behuizing zijn gemaakt. Vervolgens laat je knop ook ooit weer los, en komt de hele boel weer omhoog (top out); hoe hard dat gebeurt, is afhankelijk van de sterkte van de veer, maar ook dit levert weer een tik op (ditmaal tegen de bovenkant van de switch). Overigens is dat ook precies wat er anders is aan een silent switch; er is een dempend stukje materiaal aanwezig, dat de tik van zowel de bottom-out als de top-out dempt, en meestal zijn ze ook niet met de zwaarste veren uitgerust. En ik laat de clicky switches nu even buiten beschouwing, die nog een extra mechanisme hebben om een daadwerkelijke “klik” aan de activatie van de switch te koppelen, los van of je de bodem bereikt of niet. Ik gebruik geen clicky switches. Goed, de switch doet dus “tik”, en die tik gaat onder andere naar boven en naar onder. Boven de switch vinden we uiteraard de key cap, en de vorm, dikte en materiaal daarvan bepalen hoe de tik wordt veranderd — hoge caps, zoals bijvoorbeeld SA-profiel, hebben meer ruimte om de klank in te laten echoen en klinken vaak wat dieper, lage profielen zoals DSA klinken vaak juist iets hoger en minder luid. Dunnere wanden betekent een wat scheller geluid dan dikkere wanden. Het geluid van de switch gaat niet alleen naar boven, maar ook naar beneden, waar het de plate en de daaronder gelegen PCB bereikt, en eventueel nog iets in de behuizing gaat doen. In geval van een Keychron begin je met een toetsenbord met medium-hoge, vrij dunne keycaps (die dus een relatief luid en schel geluid geven), die in een niet superdikke plate van metaal hangen. Sommige toetsenborden hebben er een die dikker is, of van een ander materiaal gemaakt, bijvoorbeeld kunststof of brons. De plate van de K2 zit op meerdere plekken vastgeschroefd aan de bodem (een tray mount, zoals dat heet) en er is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Epomaker van Y., geen enkele vorm van geluiddempend materiaal aanwezig. Dat betekent dat het geluid op allerlei plekken kan rondspoken, en ook nog eens varieert met de locatie van de switch — het maakt nogal uit of die pal naast een schroefje (en dus verbinding met de case) zit, of juist iets verder er van af. Een wat luid, hol en inconsistent geluid. In technische termen noemen we zoiets “een uitdaging”. Demping in de bodem De ultieme beginners-mod voor de meeste Keychrons bestaat eruit dat het stukje foam dat in de verpakking zit, na wat knipwerk in het toetsenbord zelf verdwijnt, met als insteek dat het rondklotsende geluidsgolven in de bodem kan dempen. Het is zo gedaan, en het resultaat is… eigenlijk nauwelijks merkbaar. Het is geen al te dik foam, het is behoorlijk open, voor mij deed het niet zo veel. Tijd om met andere materialen te stoeien: PE-foam, van dat dunne, witte spul dat je onder laminaat kunt leggen. Dun, goedkoop, je kunt er een paar lagen van gebruiken, en het lijkt iets meer met het geluid te doen; het verandert vooral van toonhoogte. EVA-foam, van dat wat stuggere spul waar ook sommige muismatten, onderlegmatten onder zwembaden, cosplay-kostuums en andere dingen van worden gemaakt. Het verwijdert een klein beetje galm, maar het effect is niet heel groot. PU (denk ik), van die hele soepele, rubberachtige muismatten. Je kunt die bij Action voor werkelijk geen geld halen; 69 cent voor een lapje van 20x25cm, en met twee matten prop je een toetsenbord al aardig vol. Dit materiaal heeft meer massa en lijkt daadwerkelijk wat geluid te absorberen. Goedkoop, heel soepel, dempt als een malle. Ik heb twee lagen gebruikt. Andere materialen die ik (nog) niet geprobeerd heb, zijn nog zwaardere geluidsdempers zoals Poron / Butylrubber, siliconen (als de case het een beetje toelaat, zijn er genoeg mensen die een laag vloeibare siliconen in de case gieten en laten uitharden), vilt en watten. Naar mijn gevoel werken vooral de wat zwaardere materialen goed, maar dat hangt ook af van de hoeveelheid herrie van de plaat, en het materiaal van de case. Een zwaardere case van dikker kunststof of metaal kan met een minder zware vulling uit de voeten. Demping van plate en PCB Andere plekken waar geluid ontstaat of rondgaat, zijn de plate, de PCB, en de ruimte tussen die twee. Door de ruimte tussen plate en PCB op te vullen, verminder je de mate waarin geluid rond kan blijven kaatsen; een dempende mat die je voorgesneden kunt kopen is snel geplaatst en heeft een subtiel maar merkbaar effect. Verder zijn er ook nog foamkussentjes voor op de PCB, onder de switch; die vangen de klap van de bottom-out op en voorkomen dat de PCB zelf daarbij ook geluid gaat genereren. Een hoop werk om 84 van die dingen precies goed te plakken, omdat ze erg flexibel en kwetsbaar, en ontzettend kleverig zijn, maar het levert wel een redelijke winst op. Switch pads. Op dit soort momenten snap ik de waarde van toetsenborden met minder knoppen... Er bestaan ook soortgelijke foamrandjes die je op de plate plakt, om het gat heen waar de switch in gaat, maar die heb ik niet gebruikt. Misschien nog iets voor de toekomst, maar gezien de kwetsbaarheid van het materiaal en de priegeligheid die het vermoedelijk met zich meebrengt om dat precies goed om zo’n gat heen te krijgen, denk ik dat ik dat er ook even bij laat… Iets waar de keyboard-nerdende goegemeente een beetje op neerkijkt, tenslotte, is het gebruik van o-ringen; dit zijn kleine ringetjes van (meestal) siliconen, die je over de stem van de keycap heen schuift, en die net voor de bottom-out een stukje demping geven (de keycap + ring komt op de bovenkant van de switch terecht). Dat dempt het gevoel van de bottom-out (de hoofdreden voor de afkeurende blik van een hoop mensen), maar het dempt daarmee ook een enorme hoeveelheid geluid, in ieder geval bij de downstroke. De upstroke is uiteraard nog steeds ongedempt, dus je hoort nog wel het tikken van de switch als die weer helemaal tegen de bovenkant van de behuizing aan tikt. Ik heb een sloot van die ringen gehaald om wat mee te experimenteren in de aanloop naar het bouwen van het stille toetsenbord van Y., maar uiteindelijk zijn ze daar niet gebruikt omdat er in de switches zelf al demping zat. In mijn K2 leveren ze echter een enorm verschil op. Het gevoel is inderdaad anders en ik kan me ook wel een beetje voorstellen waar de afkeer van de puristen op gebaseerd is, al is dat wel een kwestie van smaak. Ik kan er wel mee leven. Je ziet de o-ring zitten op de stem van deze toets. Een bijkomend effect van o-ringen is dat ze de afstand (in hoogte) tussen de switch en de keycap vergroten; mocht je dus last hebben van north facing gedoe, dan is een o-ring daar een oplossing voor. Meer flex Bij aanschaf van het toetsenbord viel me in positieve zin op hoe stevig het ding aanvoelt. In tegenstelling tot de goedkope HP- en Dell-plankjes die je nagenoeg kunt uitwringen, is er in een kwalitatief toetsenbord nauwelijks beweging te krijgen. Dat is fijn, maar er zit wel een klein nadeeltje aan, zoals ik al beschreef — het maakt het geluid van verschillende toetsen inconsistent, omdat de plate niet op alle plekken ondersteund wordt. Ik heb een tijdje gedubt over hoe ik dat zou aanpakken, maar uiteindelijk ben ik uitgekomen op een simpele oplossing: een dun foam-ringetje (van een halve millimeter) tussen de standoff en de plate. Het is wat priegelig om ze op de goede plek te krijgen en te houden — het feit dat het zelfklevende ringetjes zijn, helpt enorm — en je moet de plate niet te strak aandraaien, maar het effect is significant. Een klein rond stukje foam, met een grote impact op, eh, de impact. Doordat de plate niet meer hard tegen een hard-plastic onderdeel van de bodem aan zit, wordt een trilling nauwelijks nog doorgegeven, met een flinke reductie in geluid tot gevolg. Bovendien hoor ik nu veel minder verschil tussen verschllende knoppen (zolang ze dezelfde maat hebben, natuurlijk), het klinkt allemaal wat egaler. Het potje met vet Waar ik bij het bord voor Y. alle switches (ietwat noodgedwongen) heb gelubed, heb ik dat bij mijn toetsenbord niet gedaan. De Gaterons zijn soepel genoeg, ik voel geen weerstand of iets wat ik als scratchyness zou omschrijven, en het luben van een paar switches leverde geen merkbaar verschil in aanslag of geluid. Wat ik wél heb aangepakt, zijn de stabilizers. Allereerst is er onder de stem van de stabilizers een dun foam-plakkertje gekomen, zodat ze niet meer direct op het PCB terecht komen. Daarnaast heb ik ze allemaal opnieuw in het vet gezet, en die van de spatiebalk nog wat verder onder handen genomen: aan de onderkant wat semi-loze stukjes plastic weggeknipt (clipping), een miniscuul foampje dat in de stem verdwijnt en daar de beweging van de metalen draad van een kussentje voorziet (“holee mod”, naar degene die het uitgedokterd heeft) en een plakkertje tussen de plate en de stab bij het er weer insteken, om elke vorm van rammelen in dat opzicht weg te nemen. En ik moet zeggen, mijn spatiebalk klinkt inderdaad een heel stuk beter, en voelt ook, nou ja, strakker. Een ander woord heb ik er niet echt voor. Endgame? Ik denk dat ik niet heel veel geluidswinst meer kan boeken zonder dat ik simpelweg de switches vervang door silent switches (en de hoeveelheid geluidsreductie die dát met zich meebrengt, is ook niet te evenaren). Wat mij betreft is mijn toetsenbord nu wel aardig as good as it’s gonna get, en dat is zeker geen slechte plek. Ik overweeg zelfs voorzichtig om eens te kijken hoe groot het verschil nu is als ik weer wat o-rings verwijder, om toch dat “pure” gevoel weer een beetje terug te krijgen. Maar grotere operaties waarbij het toetsenbord daadwerkelijk open moet, zie ik niet meer gebeuren. Tijd voor een volgend toetsenbordproject, dus... . Een niet zo kleine inhoud van het voorafgaand…

Die keer dat ik een toetsenbord bouwde

max@dnzm.nl (Max) — Sat, 16 Jul 2022 20:25:00 +0000

Aangezien ik tegenwoordig een mechanisch toetsenbord heb, en ik in dat soort dingen meestal whole hog ergens induik, volg ik een aantal relevante subreddits. En aangezien toetsenbord-afficionado’s meestal nogal visueel zijn ingesteld, komen daar zeer regelmatig plaatjes van toetsenborden voorbij. Zo af en toe laat ik dan de meer esotherische layouts of bijzondere kleurstellingen aan vrouwlief Y. zien, vergezeld van een immer grappig “is dit niks voor jou?” - tot ze een tijdje geleden bij een plaatje ineens riep “oh, maar die vind ik wel leuk!”. Blijkbaar is ze dus niet zozeer tegen mechanische toetsenborden an sich, maar wil ze gewoon niet in het gerammel en geklik zitten. Challenge accepted! Operatie “een stil toetsenbord voor mijn vrouw” begon. . Een bord vinden Een toetsenbord begint bij, nou ja, het toetsenbord. In mijn geval heb ik een kant en klare K2 aangeschaft, maar aangezien dit nieuwe toetsenbord stil moest zijn, wilde ik zelf een bord kunnen samenstellen. Een kit, zoals dat in jargon heet, waarbij je een losse "bodem" haalt (soms zelfs een aparte kast en aparte printplaat), losse switches en losse keycaps. Naast stil, moest het toetsenbord ook draadloos zijn, want altijd maar met touwtjes de boel aan een laptop moeten knopen, dat is ook niks. Bluetooth of een dongle vereist, dus. Y. dacht in eerste instantie een volledig bord te willen, maar na een beetje wikken en wegen bedacht ze, dat dat numerieke eiland misschien toch niet zo superhard nodig was, en dat het zo’n plank dan wel weer een stuk groter maakt om mee te sjouwen. Het zou uiteindelijk een 75% worden, net zoals ik heb - maar ik wilde wel proberen voor haar een variant te vinden waarbij de toetsen aan de rechterkant een beetje los staan van de rest, en als het even kan de functietoetsen ook - een exploded 75%. Maakt het makkelijker om het op de tast te vinden. Het bord waar ze in eerste instantie bij riep dat ze die wel leuk vond, bleek een beetje high end speeltje te zijn dat destijds voor rond de €450 zou gaan, enkel voor het bord. Dat lag iets boven het budget… We kwamen uit bij de Epomaker TH80, die voor een alleszins schappelijke iets-meer-dan €70 bij ons bezorgd zou worden. Exploded 75%, verkrijgbaar in zwarte of witte kast, Bluetooth en een dongle meegeleverd, zelfs een mooie draaiknop, en south facing LEDs zodat elke combinatie van switches en keycaps gebruikt kan worden. Prima. Bestellen die hap. De knoppen Op een kale kit moeten natuurlijk nog switches en keycaps. Op naar Ali Express, waar mijn oog al snel op Outemu Silent Lemons valt. Wel een tactile switch (met een klein hobbeltje bij het indrukken dus), maar dan met een stillere aanslag, zo wordt ons beloofd. Ik ben benieuwd. Hup, 90 stuks in het mandje, en voor de leuk nog een paar Red Panda’s erbij, want ik vind het wel een hip kleurtje en ik ben een beetje aan het uitproberen of ik andere tactile switches misschien fijner vind dan de Gateron browns in mijn eigen toetsenbord. Op die switches moeten uiteraard de daadwerkelijke keycaps, en ook daar is een schrikbarend grote verscheidenheid in. Verschillende hoogte-profielen, verschillende materialen, heel veel verschillende kleurtjes en uiteraard verschillende prijsklassen. Sommige setjes doen €25, sommige setjes het tienvoudige of meer, hoewel die laatste categorie over het algemeen via group buys gaat en niet via Ali. Uiteindelijk wordt het een set Cherry-profiel caps (dus met een hoogteverschil tussen de rijen) in de kleurstelling “Black Lotus”. Zwarte alphas — de alfanumerieke toetsen — afgewisseld met donkerpaarse modifiers — de shift, alt, enter en dergelijke knoppen — en lila accenten. Niet te saai, maar ook geen bonte toestand. Geschikt voor op kantoor, maar geen grijze muis. De parafernalia Ik heb in de afgelopen maanden een paar tweaks aan mijn eigen toetsenbord gemaakt om het wat stiller te maken, en die tweaks hebben in het wereldje allerlei interessante namen. Een extra stukje demping in de kast (case foam) en tussen het toetsenbord en de printplaat (PCB foam), kleine stukjes foam onder de switches om de aanslag wat te dempen (switch pads), en een klein stukje foam onder de stabilizers om de daarvan de aanslag wat te dempen (band-aid mod, omdat sommige mensen dat met verbandtape doen). Het netto effect is merkbaar, maar niet heel erg groot. Ik had ook nog kleine siliconen ringetjes (o-rings) onder de toetsen geschoven, die de aanslag (en daarmee het geluid) iets zouden moeten dempen, maar dat deed op de toetsen die ik gebruik hoegenaamd niets. Dat hangt ongetwijfeld samen met het feit dat de key caps die ik gebruik het XDA-profiel hebben, en dat de o-ringetjes simpelweg te hoog in de knop terecht komen om nog enige demping te geven voor je switch helemaal hebt ingedrukt (de bottom out). De TH80 zou al van case foam en PCB foam voorzien moeten zijn, maar voor de zekerheid had ik nog een voorraadje switch pads en een paar op te knippen muismatjes ingeslagen, én de benodigdheden om de switches te smeren (luben). Dat zou mogelijk net weer dat beetje geluid schelen, en bovendien is men er in het wereldje wel over uit dat Outemu switches meestal “scratchy” zijn. Geen idee hoe dat aan zou moeten voelen, maar het klinkt niet best. Dus: kwastje, switch opener, postjes met vet, de uitzet wordt steeds uitgebreider. Niet in beeld: een flesje SuperLube Dan begint het Grote Wachten tot alle stukjes van de puzzel bezorgd zouden worden. Uiteindelijk duurde dat een paar weken. De opbouw Bij ontvangst maakt de Epomaker een prima eerste indruk. Het toetsenbord voelt lekker stevig aan, heeft een beste massa en weinig flex. Bij het openmaken blijkt dat de plaat behoorlijk dik is (dikker dan ik me de Keychron-plaat herinner) en op een soort van foamrandjes in de case lijkt te hangen. Een soort net-niet-helemaal-gasket-mount, dus. Dat belooft een consistenter geluid. Een stabilizer met een ENORME klont vet erin De stabs (de ondersteunende constructie voor de bredere toetsen zoals de Shift en de spatiebalk) hebben wat ruimte in de plaat en zijn voorzien van wel heel erg veel vet. Misschien moeten we daar wat mee, maar dat moet nog blijken. Onder de plaat zit inderdaad een dun stuk EVA-foam, dat aan de indeuking te zien ook alle ruimte boven de ribben in de onderkast opvult. Ik vul de vakjes in de kast op met in stukjes geknipte muismat van de Action, om elke vorm van holte op een ghetto-manier weg te werken. De bodem van de TH80, met daarin stroken muismat Zodra de knoppen en keycaps binnen zijn, blijkt dat de switches wat stroef zijn — dat zal dat “scratchy” dan wel zijn. De spatiebalk komt niet helemaal lekker omhoog na het indrukken, en dat ligt niet alleen aan de gruwelijke hoeveelheid vet waarin het ding verzopen is: als ik dat eruit veeg en een bescheidener hoeveelheid aanbreng, komt de boel nog steeds niet omhoog. Tijd om de boel te luben; gelukkig had ik een potje met vet al op de tafel gezet. Bij het luben van switches, pulk je elke switch open (voorzichtig, zodat het veertje geen vliegles krijgt, de switch opener is daarbij handig), smeer je op een paar punten een zeer bescheiden likje vet, en zet je de hele boel weer in elkaar. De TH80 heeft precies 80 switches nodig; dat zijn dus 80 switches die gelubed moeten worden. Je kunt een beetje valsspelen door de veertjes in een boterhamzakje met ongeveer een drupje olie per 10 switches een paar minuten heen en weer te rammelen (bag lubing), maar alsnog is het een bewerkelijk klusje. Wel zen, als je de routine er eenmaal een beetje in hebt, en het blijkt ook iets te zijn waar een nieuwsgierig dochtertje van 4 jaar bij wil en kan helpen. Een switch, geopend, in een switch opener Na een avondje en ochtendje pulken en kwasten, kunnen de switches voorzichtig in het bord gedrukt worden. Daarbij zijn al snel twee dingen duidelijk: De silent switches doen hun naam eer aan en zijn heel, heel erg silent. De contactjes onder de Esc-knop waren niet geweldig gesoldeerd en de hotswap socket (het zwarte flubje waar de pootjes van de switch in komen te zitten), dondert van de printplaat af. Oeps. Krak. Dat tweede is met een soldeerboutje snel weer opgelost, en dan is al snel het bord compleet. Het resultaat Finished product! Geen idee waarom mensen die foto's altijd buiten maken, in het gras was me sowieso een stap te ver. Dit toetsenbord ziet er fraai uit en is stil. Heel erg stil. Stiller dan een low-profile HP-weggevertje, stiller dan de oudere generatie aluminium Apple-toetsenborden. Belachelijk stil. De missie "stil toetsenbord" is dus ruimschoots geslaagd, en het toetsenbord tikt nog prettig, ook. De aanslag is een heel klein beetje zwaarder dan dat van mijn eigen toetsenbord, de travel van de switches is ook iets korter. Uiteindelijk is het bord op ongeveer €130 uitgekomen, give or take, wat ik absoluut redelijk vind. Er was een kortingsrondje bij Ali aan de gang, wat de prijs wat gedrukt heeft, en ik reken de "losse" materialen en gereedschapjes niet mee, omdat die voor meer toetsenborderij bruikbaar zijn. Wat ik misschien in de toekomst nog wil doen, is de (nu zwarte) case een kleurtje geven. Een mooi diep-paars dat bij de toetsen past. Daarnaast heb ik weer een paar dingen bijgeleerd (ik had voorheen nog nooit switches gelubed, bijvoorbeeld), en het heeft me een nieuw inzicht gegeven in wat een toetsenbord stil maakt, en de groter-dan-verwachte rol die switches daarin spelen. De switch pads heb ik uiteindelijk niet nodig gehad, en de hoeveelheid materiaal die ik in de case heb gedrukt, was ook minder dan verwacht. Het heeft ook weer wat inspiratie opgeleverd om met mijn eigen toetsenbord wat te gaan klussen, maar dat is voor een volgende post... In ieder geval kan vrouwlief nu comfortabel, in stijl en geruisloos haar tikwerk doen! . Meer "clack, thock", maar dan heel zachtjes en voor mijn vrou…

Teken van leven

max@dnzm.nl (Max) — Fri, 17 Jun 2022 14:39:06 +0000

De afgelopen paar maanden waren hier op het blog nogal, eh, stil. Intussen was het daarbuiten erg druk met werk, te druk met werk, dusdanig druk met werk dat ik het werk even moest neerleggen, voorzichtig het werk weer oppakken maar nog niet zoveel ruimte voor dingen daarnaast. . Dat u allen maar even weet dat het niet aan u ligt, of zoiets. . Na bijna een half jaar mag dat wel een…

Gebruik je toetsenbord anders met KMonad

max@dnzm.nl (Max) — Tue, 25 Jan 2022 21:30:00 +0000

Eén van de redenen waarom mensen aan mechanische toetsenborden beginnen — naast dat het, godverpielekes, goddelijk tikt, waarom heb ik dit niet eerder gedaan, etc. — is om meer vrijheid te hebben om er aanpassingen aan te maken. Dat kan aan de buitenkant (een ander setje keycaps of switches bijvoorbeeld), maar ook op het gebied van software valt er nog wel wat te pielen. Misschien klinkt dat wat overdreven nerderig, maar afhankelijk van je werk ben je soms hele dagen aan het typen - het is dus absoluut lonend om die ervaring zo efficiënt en prettig mogelijk te maken. . In mijn geval heb ik twee simpele wensen: Ik wil mijn Delete-knop verplaatsen; normaal zit die op de Keychron boven de Backspace, maar daarvoor moet ik dus nogal omhoog reiken met mijn hand, en de kans bestaat dat ik een screenshot- of lichtshow-knop raak. Op een groter toetsenbord zit de Delete rechts van de backslash, waar op de keychron Page Down zit. Ik wil met een combinatie van een modifier en het cursoreilandje snel door pagina's willen rammen. Een modifier is een toets die op zichzelf niets doet, maar in combinatie gebruikt wordt met andere toetsen — Shift, Control enzovoorts zijn allemaal modifiers. Op het Bluetooth Apple-toetsenbordje waar ik vroeger een tijd op gewerkt heb, was dat in combinatie met Cmd. De cursortoetsen ← en → worden dan Home en End, ↑ en ↓ worden Page Up en Page Down. Misschien dat ik in de toekomst nog wat wildere dingen wil, zoals CapsLock ombatterijen naar Escape of Control, of misschien zelfs alles vanaf de home row gaan bestieren om de afstand die mijn vingers moeten afleggen te minimaliseren. Daarmee komen we wel een beetje in nerderij-gebied, natuurlijk... Rommelen met de software kan op twee plekken: op het toetsenbord zelf — elk toetsenbord heeft een klein stukje hardware (de MCU) met firmware om de toetsaanslagen te registreren en over een USB-kabeltje of Bluetooth-verbinding heen te drukken — óf op de computer waar dat toetsenbord aan is gekoppeld. Firmware vervangen Vervangen van je firmware is niet altijd mogelijk. De hardware is in theorie natuurlijk altijd te herprogrammeren, maar als het een onbekende of niet-ondersteunde MCU is of de hoeveelheid geheugen is te sneu om mee te werken, dan wordt het een lastig verhaal. Mocht de firmware aan te passen zijn, dan is QMK een veelgebruikte (en open source) firmware, met heel veel mogelijkheden om alles naar je hand te zetten. Toetsenborden die uit de doos QMK ondersteunen of er zelfs mee geleverd worden, zitten over het algemeen in een iets hoger prijssegment dan waar de K2 in zit, omdat er iets duurdere MCU's gebruikt worden. Een groot voordeel van je aanpassingen in het toetsenbord zélf kunnen maken, is dat het dan meteen geldig is voor alle apparaten waar je dat toetsenbord aan koppelt. Er is wel een project gaande om QMK te porten naar de MCU die onder andere in dit toetsenbord wordt gebruikt, maar voorlopig gaat dat nog ten koste van Bluetooth, en ik weet nog niet of ik dat wil opgeven. Ik hou het project wel nauwlettend in de gaten. Een kwestie van interpretatie Het alternatief voor het vervangen van je firmware is om simpelweg de toetsaanslagen die het toetsenbord aan je computer doorgeeft, anders te interpreteren. Ook daar is software voor, en ook die is open source: KMonad. Het is zelfs cross-platform, dus niet voorbehouden aan Linux-gebruikers! KMonad schuif je tussen de input uit je toetsenbord en het daadwerkelijk uitvoeren van toetsaanslagen naar je besturingssysteem. Een beperking van KMonad-op-de-computer versus QMK-op-het-toetsenbord, is dat het toetsenbord sommige toetsen domweg niet rapporteert, en dan kan KMonad (of welke andere software dan ook) er niets mee, natuurlijk. Op de Keychron zijn dat de fn en de lichtshow-knop, en de sliders aan de zijkant. De configuratie bestaat op zijn minst uit "het apparaat", "een uitvoerapparaat", "de knoppen waarop op het apparaat gedrukt kan worden" en "de knoppen(-combinaties) die we aan het besturingssysteem willen rapporteren". Voor die laatste, die layers worden genoemd, kun je er ook meerdere specificeren, en dan kun je met bepaalde toetsen tussen layers wisselen. Er zijn ook nog allerlei mogelijkheden om een knop op meerdere manieren te laten reageren, al naar gelang je hem kort, lang of meermalen indrukt. Behoorlijk veelzijdig. Een voorbeeld Omdat er nogal wat opties zijn, is het absoluut nodig om de tutorial-configuratie op zijn minst goed door te nemen. Alle mogelijkheden komen daar wel aan bod. Let ook op welke versie van KMonad je gebruikt, er worden op de GitHub-pagina wat precompiled binaries aangeboden, maar die lopen een beetje achter. Voor mij werkte het het beste om het repository binnen te halen en via Docker een binary te bouwen. Die binary heeft dan vervolgens een configuratie-bestand nodig. Omdat er voor de K2 nog geen definitie voorhanden was, heb ik die zelf aangemaakt. Ziehier de standaard toetsindeling en de vertaling naar de configuratie van KMonad: (defsrc esc f1 f2 f3 f4 f5 f6 f7 f8 f9 f10 f11 f12 print del grv 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 - = bspc pgup tab q w e r t y u i o p [ ] \ pgdn caps a s d f g h j k l ; ' ret home lsft z x c v b n m , . / rsft up end lctl lmet lalt spc ralt rctl left down rght ) Elke vorm van witruimte is verder overbodig, da's puur voor de leuk en herkenning. Je kunt ook alles op één regel zetten, of elke toets op een losse regel. Op de bovenste rij ontbreekt helemaal aan het eind de lichtshow-knop, en op de onderste rij mist tussen de rechter alt (ralt) en control (rctl) de fn-toets. Beide worden door het toetsenbord niet doorgegeven, dus als ik daar iets zou definiëren, zou dat de toetsen erna doorschuiven. Dat regelt de invoer waar KMonad vanaf weet; nu de uitvoer nog: (deflayer qwerty esc f1 f2 f3 f4 f5 f6 f7 f8 f9 f10 f11 f12 print pgup grv 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 - = bspc pgdn tab q w e r t y u i o p [ ] \\ del caps a s d f g h j k l ; ' ret home lsft z x c v b n m , . / rsft up end lctl lmet lalt spc ralt @sup left down rght ) (deflayer empty _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ) (deflayer super @qwe _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ del _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ pgup _ _ _ _ _ _ _ home pgdn end ) Hee, dat zijn er ineens drie. De eerste, querty, is de standaardlaag. Daar komen bijna alle toetsen gewoon ongewijzigd op terug, behalve dat ik in de meest rechtse kolom de del-toets naar beneden heb verplaatst, en rctl nu als @sup wordt vertaald. Daar kom ik nog op terug. De tweede layout is een lege layer, die ik alleen heb gemaakt om makkelijk nieuwe layers te kunnen aanmaken. Een underscore in een layer betekent namelijk "laat deze toets doordruppelen naar de laag eronder". Inn mijn geval is dat dus die querty-laag. De laatste layer is een interessante, daar heb ik op de locaties van de cursortoetsen de gewenste nieuwe toetsen gedefineerd en, voor de compleetheid, wordt op deze laag de backspace naar del vertaald. Om de configuratie af te maken hebben we ook nog wat aliassen nodig die corresponderen met de toetsen die met een @ beginnen: (defalias qwe (layer-switch qwerty) sup (layer-toggle super) ) Eindresultaat is dat, zolang ik de rechter Control-toets ingedrukt houd, het toetsenbord naar de laag super wordt geschoven. Alles wat in die laag is gedefinieerd, krijgt dan voorrang. Voor de zekerheid, maar in dit geval niet strikt noodzakelijk is de alias qwe, die ik in de super-laag heb gemapt op Escape, en die me altijd weer terugbrengt in de querty-laag. Als ik dit nu uitprobeer door KMonad met die config-file te laten starten, heb ik inderdaad voor elkaar dat del verplaatst is. Ik heb dat op mijn fysieke toetsenbord ook maar even bewerkstelligd, hoewel dat er door verschillende hoogtes van keycaps wat mal uitziet... De Del-toets steekt een beetje boven de rest uit, en pgdn ligt juist wat onder de zeespiegel Stiekem maakt dat het wel makkelijker om die knop te vinden, en hoe dan ook is er een setje keycaps onderweg in een vlak profiel. Verdere aanpassingen en een stukje statistiek Een stukje terug schreef ik al iets over werken vanaf de home row. Dat spreekt me ergens wel aan, al zal het een beste gewenning met zich meebrengen. Iets minder ingrijpend maar nog steeds interessant is het ombouwen van nog een paar andere toetsen, misschien, maar voor ik daaraan begin wil ik eerst weten welke toetsen ik veel, weinig of niet gebruik. Daar is met een beetje kunst- en vliegwerk met KMonad ook nog wel een antwoord op te krijgen: bij het opstarten kun je een log-level meegeven, en als je daarvoor debug gebruikt, wordt elke toetsaanslag en uitgevoerde toets gemeld. Dat kun je dan weer opvangen in een bestandje, en daar kun je later dan weer doorheen kammen. Precies, een keylogger, dus. E erin, E eruit, in dit voorbeeld: Received event: Press Running hooks Registering untimed hook: 42526 Emitting: Press Ik ben vooral geïnteresseerd in de invoer, natuurlijk, en dan de aantallen. Met wat command-line-foo trekken we die statistieken er ook nog wel uit: % grep 'event: Press' /tmp/keylog.log | sed 's/Received event: Press //' | sort | uniq -c | sort -rn | head met als resultaat: 3062 2620 1502 1353 1231 1185 1095 1022 937 882 Blijkbaar kan ik, zelfs op dit prachtige staaltje tikvernuft, nog steeds niet typen en is de Backspace behoorlijk in de telling aanwezig... En de letter E komt inderdaad bovenmatig veel voor in wat ik zoal tik. Op termijn wil ik hier iets van een heatmap van maken, en kijken of ik naast de rechter control, waarvan ik al wel wist dat ik die niet gebruikte, nog andere gaten zie. Daar kan ik dan nog extra functionaliteit aan hangen. Al met al een handig gereedschap, zelfs al heb ik nog maar een fraktie van de mogelijkheden gebruikt! . Zonder je toetsenbord aan te passen toch knoppen anders indele…

Nieuw speeltje: Keychron K2

max@dnzm.nl (Max) — Fri, 14 Jan 2022 16:15:12 +0000
Ik breng een fiks aantal uren per week door achter een computer, en dus achter een toetsenbord. Om dat toch eens iets luxer te doen dan met een ooit-gratis-gekregen HP-plank (die toch wel een beetje stroef begon te worden, na tig jaar) of een ooit-gekocht-Apple-alu-plankje (dat eigenlijk toch wel erg plat is en ook geen geweldige indeling heeft, is er in huize DNZM een Mechanisch Toetsenbord aangeschaft: een Keychron K2. Zoals dat in jargon mooi heet: een 75% hot-swappable met tactile switches. . Dat betekent een compacte layout, die nog wel alle functietoetsen heeft, zodat ik niet zo ver met mijn arm hoef te wapperen om de muis te gebruiken maar ook niet de functietoetsen hoef te missen die ik redelijk vaak gebruik. Een "volledig" toetsenbord met alles tot en met het numerieke eiland is een 100%, en hoe lager het percentage, hoe meer toetsen er zijn weggelaten. Sommige mensen spelen het klaar om productief te zijn op 40% van het aantal toetsen... "Hot swappable" slaat op de switches, hetgene dat een mechanisch toetsenbord daadwerkelijk mechanisch maakt. Ik heb er nu Gateron Brown in zitten, die vrij licht zijn maar wel een klein "hobbeltje" bij het indrukken. Die switches kun je er dus uitpulken en vervangen door andere switches, die dan bijvoorbeeld stiller zijn, of een zwaardere aanslag hebben. Dat zie ik mezelf ook nog wel eens doen voor de spatiebalk en backspace, op zijn minst — ik blijk nogal de neiging te hebben om daar redelijk hard op te rammen, dus dat maakt de meeste herrie. De lichtshow kan ook neutraal wit. Verder is het toetsenbord kneiterstevig (geen flex, geen rammeltjes, een lekker gewicht), ik kan bedraad of via Bluetooth gebruiken, er zit een zooi RGB-licht in, en de prijs was verder prima. De RGB-lichtshow had van mij niet per se gehoeven. Het oogt vrolijk, maar ik tik blind en kijk dus meestal niet naar mijn knoppenplank. In geval van de Keychrons betekent RGB echter ook een iets krachtiger MCU en daarmee de mogelijkheid om er later eens een stukje OpenSource-firmware op te knallen, waarmee ik wat meer controle krijg over de indeling van knoppen en verlichting. Dat is van later zorg, maar wel een stukje future-proofing. Ik ben er al met al content mee. En nu maar tikken! . Clack, thoc…

Dotfiles bijhouden met Git en Stow

max@dnzm.nl (Max) — Mon, 27 Dec 2021 20:25:00 +0000
Ik gebruik al aardig wat jaren Linux en andere Unix-achtigen, en dat betekent dat ik de nodige dotfiles heb verzameld. Omwille van een consistente omgeving, of ik nou op de desktop, de server of mijn telefoon een shell open trek, moeten die dotfiles ook nog eens tussen meerdere computers en apparaten gesynchroniseerd worden. . Dotwattes Voor de lezers thuis die de term dotfile niet kennen: de meeste Linux/Unix-applicaties en zeker die voor de command line, zijn te configureren met kleine tekstbestandjes die in je thuisdirectory staan, of ergens onder de directory .config in je thuisdirectory. Meestal hebben die een naam die begint met een punt, omdat dat er in een Unix-omgeving voor zorgt dat zo'n bestandje onzichtbaar is. Een bestandje met een punt, een dotfile dus. Voorbeelden daarvan zijn .zshrc, waarin de configuratie van de ZSH-shell wordt vastgelegd, en .vimrc waarmee je de allerbeste editor ter wereld volledig naar je hand kunt zetten. Naarmate je langer in de commandline leeft, bouw je een steeds grotere verzameling veelgebruikte, en dus geconfigureerde, programma's op. Dat is rommelig, maar vooral: het is een boel werk om al die bestandjes synchroon te houden als je meerdere computers gebruikt. Nou is Git natuurlijk het perfecte gereedschap om een slootje tekstbestanden in een versiebeheer te bewaren en op meerdere plekken neer te plempen, maar dan zit je nog met bestandjes die in je thuisdirectory horen, maar daar niet staan. En je hele thuisdirectory in een Git-repo zetten is ook niet verstandig, veel te veel kans dat je per ongeluk een enorm of een gevoelig bestand incheckt. Dat kan handiger. De ijverige nerds van GNU bedachten Stow als gereedschapje om makkelijk meerdere versies van programma's en bestanden heen en weer te kunnen schuiven, en dat is precies wat we nodig hebben voor het temmen van onze verzameling dotfiles. Voorbereiding voor het betere stouw-werk Ergens onder je thuisdirectory maak je een directory waaruit Stow mag werken, de stow directory in Stow-taal. In mijn geval heb ik die directory na lang wikken en wegen dotfiles genoemd. Die directory kan eventueel een git-repository zijn als je je dotfiles in versiebeheer wil hebben. Ik wil dat, uiteraard, dus dat is bij mij het geval. Onder die werkdirectory dotfiles, maak je subdirectories aan voor elke groep bestanden (elke applicatie waarvoor je één of meer configuratiebestanden wil laten beheren). In Stow-terminologie heet zo'n subdirectory een package. In mijn geval staan daar bijvoorbeeld vim, zsh en ranger. Onder elk package kun je nu de diverse bestanden en directorystructuren onderbrengen die je normaal geproken in je thuisdirectory zou onderbrengen: Zo staan bij mij onder de package vim bijvoorbeeld de directory .vim met daarin vimrc, gvimrc, een directory autoload/, enzovoorts. Ook staat er in de package een symlink van .vim naar .config/nvim. In de package zsh staat enkel een bestand .zshrc. In de package ranger staat een directorystructuur .config/ranger/, met daaronder een rc.conf en een directory plugins/ met wat spul. En dan: stouwen maar Het aanmaken van alle benodigde symlinks is nu simpelweg een kwestie van in je stow directory gaan staan (dus in mijn geval ~/dotfiles), en dan stow package uit te voeren, dus voor mij bijvoorbeeld stow vim, stow zsh en stow ranger. Stow maakt dan symlinks van alles onder de package directory, in de directory boven de stow directory. Mocht dat een hele directorystructuur zijn, dan wordt die keurig over eventuele bestaande directories heen gelegd, dus allerlei packages die allemaal wat onder ~/.config kwijt willen, zitten elkaar niet in de weg. En door alles in packages op te delen, kun je zelf bepalen wat je op welke host allemaal wil uitrollen; voor mij zullen packages als vim en zsh nagenoeg overal worden uitgerold, maar ranger hoeft niet per se op mijn telefoon aanwezig te zijn, en een package waarin ik grafische applicaties configureer (een windowmanager, bijvoorbeeld), zijn op de server natuurlijk niet nodig. Door die niet te stowen, vervuil ik in die gevallen niet onnodig mijn thuisdirectory. Stow heeft er nog wat extra opties bij om het proces ongedaan te maken of handmatig een stow dir aan te geven, maar in de meeste gevallen heb je die niet eens nodig. Versiebeheer Het stukje versiebeheer is eenvoudigweg een kwestie van de relevante git-commando's uitvoeren op je stow-directory als je wijzigingen in een configuratie hebt gemaakt. Aangezien met Stow met symlinks werkt, worden wijzigingen uiteindelijk gemaakt in de bestanden die onder de stow-directory staan. Andersom zijn wijzigingen die daar worden doorgevoerd — door een git pull, bijvoorbeeld — ook direct op je daadwerkelijke dotfiles van toepassing. Voor nu heb ik mijn dotfiles nog bij GitHub staan, maar omdat dat ook steeds meer een ommuurde tuin wordt, wordt het tijd ze daar eens weg te verhuizen. Uiteindelijk maakt dat voor Stow verder niet uit, natuurlijk. Dit artikel is losjes gebaseerd op, en in ieder geval flink geïnspireerd door, dit artikel van Brandon Invergo. Foto: Caroline Selfors, Unsplash…

De posts die nooit daglicht zagen

max@dnzm.nl (Max) — Mon, 29 Nov 2021 11:00:00 +0000
"Hoe lang is de lijst met drafts in je CMS?" vraagt Ton. Goeie vraag, eens kijken. Op naar het Bolt-dashboard... Het valt mee: 8 stuks. . Wat antiek geneuzel over Vagrant — dat ik, sinds het ontdekken van Docker, eigenlijk nooit meer gebruik. Kunnen weg. Een half-voltooid stukje over favicons en aanverwante prut, dat an sich nog wel klopt maar op zichzelf niet een enorme waarde heeft. Ik hou het nog even aan, maar meer als "mogelijk onderdeel van een breder verhaal". Een link naar een rant over self-hosted blogging en boe-roeperij naar Medium en Svbtle — nog even relevant als in 2016, nog steeds een onderwerp waar ik me mee bezighoud, kan ook blijven. Al geloof ik niet dat Svbtle nog heel hard gaat. Een paar posts over ad-blocking DNS en VPN, die nog een klein beetje relevant kunnen zijn, het "adblocking"-gedeelte kan met AdGuard Home, maar een VPN moet ik weer eens optuigen. Kan wel weg, want als ik er al eens over ga schrijven, gaat dat toch op hele andere tech gebaseerd zijn. En, ten slotte, een deel twee van een post die ik een kleine anderhalf jaar geleden schreef en intussen al lang niet meer "binnenkort" is. Kan blijven, al heeft het nog wat aandacht en liefde nodig. Uiteraard kan ik de paar drafts die ik wil bewaren, beter naar mijn Schrijflijst in Joplin verplaatsen, daar kom ik het nog eens tegen... Vroeger zou dit trouwens een prachtig blogstokje zijn geweest, maar dat is niet echt meer een ding, volgens mij. Toch, mocht ik onder mijn publiek toevallig ook nog bloggers hebben: voel je vooral vrij om zelf ook even in je CMS te spieken! Foto: @hadassah_carlso…