5 dysfunkcji pracy zespołowej

Model 5 dysfunkcji pracy zespołowej został opracowany przez Patricka Lencioniego i został przedstawiony w jego książce „The Five Dysfunctions of a Team” z 2002 roku. Model ten opisuje pięć głównych problemów, które często pojawiają się w pracy zespołowej i które, jeśli nie są rozwiązane, mogą przeszkodzić zespołowi w osiągnięciu sukcesu.

Oto pięć dysfunkcji według Lencioniego, przedstawionych hierarchicznie od podstawowej do najbardziej zaawansowanej:

• Brak zaufania – Zespół boi się mówić szczerze, a co za tym idzie jest niezdolny do budowania zaufania. Członkowie zespołu nie wiedzą, że mogą na sobie polegać i liczyć na wzajemną pomoc.

• Lęk przed konfliktem – Zespół unika konfliktów, szuka fałszywej harmonii ponad konstruktywną, uczciwą dyskusję. W trosce o dobre samopoczucie członków zespołu trudne prawdy są przemilczane.

• Brak zaangażowania – Członkowie zespołu nie czują się zaangażowani lub nie są zaangażowani w decyzje, co prowadzi do braku pewności co do obranego kierunku i priorytetów.

• Unikanie odpowiedzialności – lider zespołu nie wymaga od członków, aby przejmować odpowiedzialność za własne postępowanie i wyniki bądź członkowie boją się przejąć odpowiedzialność za dany obszar działania.

• Brak skupienia na wynikach – Zespół skupia się na czymś innym niż osiągnięcie zbiorowych wyników, przedkłada osiągnięcia indywidualne bądź czuje, że nie ma wpływu na wynik zespołowy.

W modelu Lencioniego kluczem do zbudowania skutecznego zespołu jest zrozumienie i adresowanie każdej z tych dysfunkcji. Lencioni proponuje konkretne strategie i narzędzia do pokonania każdej z tych dysfunkcji i budowania silnych, spójnych zespołów. Poznać je można w trakcie praktycznego szkolenia z zarządzania zespołem, które koncentruje się zarówno na przekazaniu wiedzy teoretycznej, jak i przećwiczeniu jej w trakcie szkolenia w postaci warsztatów, pracy grupowej itp.

Jak przygotować menedżerów do radzenia sobie z dysfunkcjami w pracy zespołu?

Jak już wiemy Patrick Lencioni w swojej książce „Pięć dysfunkcji zespołu” identyfikuje pięć głównych problemów, które często utrudniają efektywną współpracę w zespołach. W jaki jednak sposób przygotować menedżerów do radzenia sobie z nimi?

Dysfunkcja pacy zespołowej: brak zaufania.

• Szkolenie w zakresie budowania zaufania. Organizuj warsztaty lub szkolenia, które uczą, jak budować zaufanie w zespole. Wyposaż menedżera w prawdziwą i głęboką wiedzę dotyczącą skąd bierze się zaufanie, jakie są rodzaje zaufania i jakie sytuacje i zdarzenia mogą źle wpływać na rodzące się zaufanie w zespole.
• Zachęcanie do otwartości. Obejmuje to tworzenie środowiska, w którym pracownicy czują się swobodnie dzieląc się swoimi słabościami, błędami i obawami w myśl zasady „lepsza najgorsza prawda niż zamiatanie pod dywan”. Menedżer powinien stwarzać możliwości uczenia się na błędach i dbać o wciąganie konstruktywnych wniosków, które pomogą uniknąć ich popełniania w przyszłości.
• Działania team-buildingowe. Organizuj regularne wyjścia zespołowe lub ćwiczenia, które pomagają zespołowi lepiej się poznać i wzajemnie doceniać. Możesz również pomyśleć o szkoleniu integracyjnym w trakcie, którego członkowie zespołu będą musieli sobie wzajemnie zaufać, aby osiągnąć efekt.

Dysfunkcja pacy zespołowej: strach przed konfliktem.

• Zaproponuj zespołowi szkolenie w zakresie komunikacji. Naucz menedżerów, jak prowadzić konstruktywne dyskusje, które nie prowadzą do oskarżeń ani konfliktów osobistych i przenieś tą wiedzę na członków zespołu. Zorganizuj spotkania z udzielania informacji zwrotnej, tak aby feedback był konstruktywny i nie ranił członków zespołu.
• Zdefiniowanie reguł dyskusji. Ustal jasne reguły dotyczące tego, jak zespół podejmuje decyzje i jakie są akceptowalne formy komunikacji. Jako zespół opracujcie katalog dobrych praktyk oraz wskażcie zachowania, które nie będą akceptowane w zespole.

Dysfunkcja pacy zespołowej: brak zaangażowania.

• Ustalanie jasnych celów. Zapewnij, że każdy członek zespołu zna i rozumie cele zespołu. Ustalając cele indywidualne zwracaj uwagę, aby wspierały one osiąganie celów zespołowych.
• Włączanie zespołu w podejmowanie decyzji. Zachęcaj pracowników do aktywnego udziału w procesie decyzyjnym, aby poczuli się bardziej zaangażowani w wyniki. Pozwól im mieć wpływ na zadania podejmowane przez zespół oraz na sposób ich wykonania.

Dysfunkcja pacy zespołowej: unikanie odpowiedzialności.

• Regularne przeglądy postępów. Organizuj regularne spotkania, na których zespół ocenia postępy w realizacji celów. Zadbaj, aby cele zespołu opisane były zgodnie z zasadą SMART, a określone KPI stale zbierane i śledzone, a członkowie zespołu dobrze je znali.
• Jasno określone standardy. Upewnij się, że każdy wie, czego się od niego oczekuje i jakie są standardy, które musi spełniać. Zadbaj, aby każdy członek zespołu dobrze rozumiał swoją rolę i wpływ na pracę pozostałych członków zespołu.

Dysfunkcja pacy zespołowej: nieuwzględnianie wyników.

• Stworzenie kultury skoncentrowanej na wynikach. Nagradzaj i doceniaj osoby i zespoły, które osiągają konkretne wyniki. Zadbaj, aby wyniki były mierzalne i każdy członek zespołu rozumiał za co przyznawane są nagrody.
• Regularne śledzenie postępów. Używaj narzędzi i metryk, które pomogą zespołowi monitorować postępy w realizacji celów.

Przygotowując menedżerów do radzenia sobie z dysfunkcjami w pracy zespołu, ważne jest, aby nie tylko nauczyć ich teorii, ale również dostarczyć im konkretne narzędzia i techniki, które pomogą im w praktyce. Regularne przeglądy, coaching i wsparcie są również kluczowe, aby pomóc menedżerom skutecznie zarządzać swoimi zespołami. Dobrze jest zacząć od szkolenia z zarządzania zespołem, tak aby z czasem pogłębiać wiedzę menedżera dotyczącą różnych aspektów kierowania ludźmi. 

Podsumowanie

Inwestowanie w kursy i szkolenia dla kierowników zespołów oraz koordynatorów zespołów jest kluczowe dla osiągania zdrowej atmosfery pracy zespołowej. Chcąc wybrać odpowiednie szkolenia i kursy z zarządzania zespołami, kieruj się następującymi wskazówkami:

• Przed wyborem szkolenia dokładnie zidentyfikuj, jakie kompetencje są potrzebne Twoim kierownikom.

• Upewnij się, że dostawca szkolenia ma dobrą reputację, posiada odpowiednie referencje i dostarcza wysokiej jakości materiały szkoleniowe.

• Wybieraj szkolenia, które promują aktywny udział uczestników, np. poprzez warsztaty, dyskusje czy symulacje. 

• Upewnij się, że szkolenie jest dostosowane do poziomu doświadczenia uczestników – początkujący kierownicy mogą potrzebować innego rodzaju wsparcia niż ci bardziej doświadczeni.

• Kursy powinny oferować praktyczne narzędzia i techniki, które kierownicy mogą od razu zastosować w codziennej pracy.

• Zasięgnij opinii innych firm lub kierowników, którzy już uczestniczyli w danym szkoleniu. Rekomendacje mogą być nieocenione przy podejmowaniu decyzji.

Pamiętaj, że regularne inwestowanie w rozwój kierowników i menedżerów to inwestowanie w całą firmę. Kiedy Twoi menedżerowie zarządzający zespołami są dobrze przygotowani, cały zespół pracuje bardziej efektywnie i skutecznie.

Artykuł Jak szkolenia mogą zapobiec dysfunkcjom pracy zespołowej? pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Jak działają kursy online?

Kursy online pod względem przebiegu przypominają warsztaty stacjonarne, różniąc się jednak nie tyle programem, ile sposobem realizacji zajęć. Rozmaite platformy edukacyjne oferują dostęp do różnorodnych szkoleń o szerokim zakresie tematycznym – od komunikacji, przez zdrowe odżywianie i finanse, do programowania. Po wybraniu konkretnej oferty należy założyć konto na stronie internetowej, a następnie opłacić pakiet. Najczęściej kurs przybiera formę prezentacji audiowizualnej z interaktywnymi elementami i angażującymi ćwiczeniami. Zdarza się, że po zrealizowaniu wszystkich zajęć przychodzi czas na krótki egzamin, który zweryfikuje uzyskaną wiedzą i będzie stanowić podstawę do wystawienia odpowiedniego certyfikatu.

Jak kursy on-line wpływają na rozwój dzieci?

Dzieci, które uczestniczą w internetowych kursach edukacyjnych, uczą się odpowiedzialności i rozważnego zarządzania własnym czasem. Intrygujące wyznania i angażujące treści motywują maluchów do aktywnego udziału w zajęciach, zwłaszcza jeśli tematyka szkoleń koresponduje z ich zainteresowaniami i pasjami. Interaktywne ćwiczenia korzystnie wpływają na wyobraźnię i zachęcają do eksperymentowania i proponowania kreatywnych rozwiązań. Dodatkowo formuła online rozwija umiejętności związane z obsługą komputera, co jest niezwykle ważne w dzisiejszym, wysoko scyfryzowanym świecie. Jeśli Twoja pociecha ma problemy w szkole związane np. z trudnościami w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami, kurs z komunikacji może pomóc w rozwijaniu kompetencji społecznych. Z praktycznej wiedzy zdobytej w młodym wieku, dziecko będzie korzystać przez lata.

Kursy on-line dla dzieci i młodzieży – zalety

Kursy on-line dla dzieci i młodzieży mają szereg zalet, które wyróżniają je od innych sposób zdobywania wiedzy przez najmłodszych. Tym, co najcenniejsze w tego typu szkoleniach to ich atrakcyjna, multimedialna forma, która przekona do siebie nawet najbardziej zagorzałych przeciwników spędzania wolnego czasu na nauce. Twórcy platform edukacyjnych starają się odpowiadać na potrzeby swoich najmłodszych odbiorców. Jednym z kluczowych udogodnień, na które szczególną uwagę powinni zwrócić wszyscy rodzice, jest asynchroniczny tryb realizacji zajęć. Co to oznacza w praktyce? Dziecko może uczyć się o każdej porze dnia, w swoim tempie, bez presji i obaw o brak czasu. Elastyczne podejście stwarza okazję do dopasowania kursu do indywidualnego rytmu dnia Twojej pociechy, co efektywnie wpływa na przyswajanie wiedzy. Warto wybierać przede wszystkim szkolenia o nieograniczonym dostępie, z gwarancją, że w przyszłości mogą zostać zaktualizowane.

Artykuł Zalety warsztatów zdalnych – dlaczego warto rozważyć kursy online dla dzieci i młodzieży? pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Pisanie pracy doktorskiej w szkole doktorskiej to wyzwanie

Od 2019 roku w Polsce funkcjonują szkoły doktorskie, które zajęły miejsce studiów III stopnia (nazywanych również studiami doktoranckimi). Najważniejszą cechą nowego systemu jest pewność otrzymywania wsparcia finansowego w czasie 4 lat trwania szkoły doktorskiej. Niestety otrzymywane wynagrodzenie nie jest zbyt wysokie, chociaż i tak znacznie lepsze niż w poprzedniej formule. Poważnym problemem jest brak możliwości zatrudnienia na pełen etat w czasie nauki w szkole doktorskiej. Wynika to zwykle z braku wolnego czasu, a dodatkowo pewnych przepisów, utrudniających pracę w niektórych miejscach. W czasie nauki konieczne jest stworzenie kilkuset stronicowej pracy doktorskiej, a następnie uzyskanie przychylnych opinii recenzentów oraz obrona. Wszystko to powoduje ogromny stres, dlatego niektórzy doktoranci decydują się na poszukiwanie wsparcia i pomocy. 

Gdzie znaleźć wsparcie w stworzeniu swojego doktoratu?

Studenci w szkołach doktorskich są najczęściej zmuszeni do łączenia pracy na pół etatu z nauką, praktykami i pisaniem pracy. W takich przypadkach zwykle nie ma czasu na to, aby wszystko zrobić dobrze. Właśnie dlatego świetną opcją jest znalezienie wsparcia u profesjonalistów. Pisanie prac doktorskich opiera się na ścisłej współpracy między studentem a firmą. Specjaliści są w stanie pomóc w stworzeniu tez do rozprawy doktorskiej, napisaniu rozdziałów teoretycznych i metodologicznych, a także przeprowadzeniu i analizie wyników badań oraz opisaniu wniosków. Dodatkową usługą jest korekta merytoryczna, ortograficzna i interpunkcyjna oraz sprawdzenie rozprawy w programie antyplagiatowym. W ten sposób można mieć pewność, że stworzona praca będzie dopasowana do wymogów uczelni, a także będzie cechować się wysoką jakością. Wiele osób, kształcących się w szkołach doktorskich, nie ma po prostu czasu na pisanie. Inną przyczyną może być brak odpowiednich pomysłów i zbyt wysokie wymagania ze strony promotora. W takich sytuacjach najważniejsze jest znalezienie pomocy i wsparcia. W końcu nie ma sensu, aby rezygnować z kilku lat pracy przez brak czasu i nieodpowiednie podejście ze strony promotora. Specjalistyczne firmy pomogą w stworzeniu merytorycznych prac doktorskich o najwyższej jakości. Oczywiście student powinien dokładnie opisać swoje oczekiwania, przedstawić najważniejsze informacje o temacie lub stworzyć konspekt. W niektórych przypadkach wystarcza tylko ogólna korekta pracy i dopisanie kilku stron, a w innych konieczne jest stworzenie całości rozprawy od początku.

Artykuł Wsparcie w pisaniu prac doktorskich – na czym polega? pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Rachunek przepływów pieniężnych (cash flow)

To jeden z elementów sprawozdania finansowego. To zestawienie wszystkich przepływów finansowych. Ukazuje źródła finansowania środków finansowych oraz ich wykorzystania. Cash flow to nadwyżka, która powstała między nimi w wyniku działalności. Taki rachunek umożliwia ustalenie, jakimi pieniędzmi dysponuje dana firma, w jakich źródeł one pochodzą oraz w jaki sposób je zagospodarowano. Sposób sporządzania cash flow jasno określają przepisy. Od bilansu oraz rachunku zysku i strat cash flow różni się tym, że określa jedynie faktycznie zaistniałe przepływy. Nie ma tam wartości szacunkowych, dzięki czemu cash flow są dużo bardziej dokładne.

Na rachunek przepływów pieniężnych składają się trzy ważne elementy:

1. Przepływy pieniężne z działalności operacyjnej firmy. To różnego rodzaju finanse, które generowane są w wyniku podstawowej lub statutowej działalności organizacji. W praktyce jest zazwyczaj 90% wszystkich jej środków.
2. Przepływy pieniężne netto z działalności inwestycyjnej. Jak sama nazwa wskazuje, są to finanse wydawane na inwestycje. Są bardzo ważne do odpowiedniego działania firmy. Rodzajem tego przepływu może być chociażby zakup środków trwałych.
3. Przepływy pieniężne netto z działalności finansowej. To różnego rodzaju kredyty, akcje, obligacje, skup własnych akcji czy spłata odsetek. Wszystkie te rodzaje przepływów, współtworzą rachunek przepływów pieniężnych w ujęciu gotówkowym.

Znaczenie rachunku przepływów pieniężnych

Dane, które są wykazywane na rachunku przepływów pieniężnych są naprawdę bardzo często wykorzystywane. Głównie ze względu na ich wielką użyteczność. Taki rachunek nie zawiera pozycji, które nie są związane z pieniędzmi. Dzięki czemu ukazuje w pełni płynność finansową firmy.

Organizacja czy firma może określać zysk netto w wysokich kwotach. Przepływy pieniężne mogą się jednak zmniejszać. To sprawia, że kwota przepływów pieniężnych z całego funkcjonowania przedsiębiorstwa może być ujemna, a sytuacja finansowa – zła. Warto wiedzieć, że nie są to wartości księgowe,ma zupełnie faktyczne i rzeczywiste.

Przed utratą płynności finansowej, a często również bankructwem firmy, może uratować przeprowadzona odpowiednio wcześnie analiza przepływów pieniężnych. Jest ona szczególnie przydatna podczas analizy dotyczącej wypłacalności firmy. Korzystają z niej także kredytodawcy, kontrahenci i inwestorzy.

Podsumowując, kiedy cash flow może być potrzebny:

• podczas oceny płynności finansowej organizacji,
• w procesie udzielania kredytów i pożyczek,
• w ocenie ryzyka dla kredytu kupieckiego,
• podczas analizy wypłacalności przedsiębiorstwa.

Dla kogo rachunek przepływów pieniężnych

Rachunek przepływów pieniężnych może być z powodzeniem sporządzony dla:

• jednostek powiązanych,
• wszelkiego rodzaju grup kapitałowych,
• jednostek, które działają na bazie przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach inwestycyjnych,
• różnego rodzaju spółek akcyjnych,
• innych jednostek, które w ubiegłym roku obrotowym, spełniały przynajmniej 2 z obowiązujących warunków.

Jak stworzyć sprawozdanie cash flow

Taką analizę można przeprowadzić na dwa sposoby:

1. Metoda bezpośrednia. W tym przypadku skupiamy się na podziale i wyszczególnieniu przepływów pieniężnych na te, które dotyczą konkretnych grup wpływów oraz wypływów. To wszystko umożliwia łatwe wyszukanie informacji o wydarzeniach, które miały wpływ na finanse organizacji. Przy wykorzystaniu tej metody bierze się pod uwagę: wpływy ze sprzedaży oraz innej działalności operacyjnej oraz wydatki związane z dostawą, sługami, wynagrodzeniami i innych wydatków operacyjnych.
2. Metoda pośrednia. W tym przypadku skupiamy się na finalnej wartości zysku netto. Bierzemy pod uwagę także ewentualne korekty kosztów, które nie mają charakteru finansowego. W praktyce chodzi o te, które nie wytworzyły wydatków. Przy wykorzystaniu tej metody bierze się pod uwagę korekty, które dotyczą działalności: operacyjnej (amortyzacja, dywidendy, zyski z działalności inwestycyjnej itp.) oraz obrotowej (zmiana stanu rezerw, zapasów czy zobowiązań i rozliczeń).

Podsumowanie

1. Analiza cash flow dostarcza informacje na temat przepływów finansowych.
2. Przepływy składają się z trzech obszarów działalności organizacji: operacyjnego, inwestycyjnego i finansowego.
3. Analizę można wykorzystać na wiele rożnych sposobów i jest ona bardzo przydatna.
4. Wskaźniki przepływów pieniężnych możesz połączyć w dwie grupy: wskaźniki wystarczalności gotówkowej i wydajności gotówkowej.

Artykuł Analiza przepływów pieniężnych – jak analizować rachunek przepływów pieniężnych pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Biznesplan – definicja

Najprościej mówiąc biznesplan to dokument, który zawiera ocenę opłacalności przedsięwzięcia. Na tej podstawie można więc wysnuć wniosek, że tworzony jest jeszcze zanim firma zacznie istnieć. Zazwyczaj sporządza się go na potrzeby wewnętrzne organizacji (choć nie zawsze, o czym później), to stanowi bardzo istotny element planowania przedsięwzięcia.

Biznesplan to bardzo szczegółowy plan działania naszej przyszłej firmy. Można powiedzieć, że to mapa, która umożliwia przyszłym przedsiębiorcom dostrzeżenie, w jaki sposób firma ma dotrzeć do określonego celu. Tym celem przeważnie jest opanowanie lub przejęcie jakiegoś konkretnego rynku, osiągnięcie określonego zysku czy chociażby wprowadzenie do oferty zupełnie nowego produktu na rynku. T

Biznesplan opisuje przyszłą firmę, jej miejsce w otoczeniu gospodarczym cele i sposoby do ich osiągnięcia w danym czasie. Do tej listy można również dopisać szanse i zagrożenia przedsiębiorstwa, analizę finansową, obecną i planowaną sytuację finansową. Tym własnie jest biznesplan, definicja jest bardzo prosta.

Elementy

Ogólnie rzecz biorąc zakres każdego biznesplanu jest rożny. Zależy od tego, w jakim celu i dla kogo się go wykonuje. Jednak do głównych jego elementów niemal zawsze należą:

• bardzo szczegółowe i dokładne opisanie przedsięwzięć gospodarczych, które firma planuje wykonać w przyszłości,
• wskazanie, że przedsiębiorca ma wszystkie niezbędne umiejętności i kompetencje, które umożliwią powodzenie planów biznesowych,
• pozyskanie zewnętrznych źródeł finansowania.

Oprócz tego biznesplan powinien także określać:

• obecną sytuację przedsiębiorstwa,
• plany, cele i zamierzenia organizacji,
• uzasadnienie i metody realizacji wszystkich postawionych zamierzeń,
• osiągnięte wyniki dzięki realizacji zamierzonych planów.

Jakie zasady obowiązują podczas przygotowywania biznesplanu? Wyróżniamy dziesięć kluczowych:

• kompleksowość,
• adekwatność,
• długofalowość,
• czytelność/jasność,
• elastyczność,
• rzetelność założeń,
• wiarygodność danych,
• wariantowość,
• uczestnictwo kadry kierowniczej,
• poufność.

Kto może wykonać biznesplan

Biznesplan może wykonać sam przedsiębiorca. Oczywiście jeśli tylko ma odpowiednie kompetencje i wiedzę na ten temat. Może się tym zająć także firma zewnętrzna, specjalnie do tego przygotowana. 

Zaletą stworzenia biznesplanu przez samego przedsiębiorcę jest to, że jest najlepiej obeznaną osobą w niektórych kwestiach związanych z firmą. Doskonale wie, w jakim kierunku chce rozwijać swoje przedsiębiorstwo. Natomiast plusem pisania planu przez firmę zewnętrzną jest fakt, że zrobi to ona w sposób zdecydowanie szybszy i bardziej dokładny. Również ocena sytuacji w firmie i jej szans będzie bardziej obiektywna. Ostatecznie, decyzja należy do przedsiębiorcy.

Dla kogo biznesplan

Przed rozpoczęciem pracy nad biznesplanem należy wskazać jego adresatów. Przygotowując plan, ciągle trzeba mieć ich na uwadze. nieco inaczej bowiem będzie wyglądał nasz plan dla banku, który udziela kredytu, a inaczej dla inwestora. Poniżej przedstawiamy grupy odbiorców, do których najczęściej kierowane są biznesplany.

1. Banki. Oczywiście chodzi tutaj o banki jako instytucje udzielające kredytu przedsiębiorcom. Taka instytucja jest zainteresowana przede wszystkim bezpieczeństwem swojej lokaty. Banki nie chcą wystawiać pożyczanych pieniędzy na ryzyko i od biznesplanu oczekuje pewności że kredyt zostanie spłacony w określonym terminie. Banki dokładnie analizują wszystkie dane finansowe.
2. Inwestorzy. Ci z kolei mogą przyjąć zdecydowanie większe ryzyko od banków. Istotny jest fakt, że inwestorzy bardzo często zakładają, że przedsięwzięcia, w które inwestują, okażą się przysłowiową klapą. Oczekują, że chociaż kilka z nich przyniesie zyski, aby pokryć wszystkie straty w przypadku tych nietrafionych. Jednak w tym wypadku analiza przygotowanego przez nas biznesplanu jest jeszcze bardziej dokładna. Inwestorzy mają bowiem znacznie więcej ofert niż funduszy, dlatego odrzucają wiele z biznesplanów.
3. Fundusze unijne. To bardzo specyficzny adresat biznesplanu. Jedne z nich pożyczają pieniądze na rozwinięcie przedsiębiorstwa, a inne udzielają bezzwrotnych grantów. Te drugie polegają na zwrocie poniesionych nakładów. Fundusze unijne oczywiście zwracają uwagę na zdolności finansowe firmy, jednak ich ocena bardzo odbiega od oceny pozostałych adresatów. Fundusze unijne zwracają bowiem większą uwagę na to, czy udzielony grant albo pożyczka jest zgodny z celami, które dany fundusz realizuje. Te bowiem tworzone są zawsze z myślą o jakimś konkretnym celu. Może nim być chociażby ochrona środowiska, aktywizacja zawodowa osób niepełnosprawnych, czy walka z bezrobociem. Organizacja, która taki grant otrzyma, musi wywiązać się z konkretnych celów z umowy.

Artykuł Kto jest adresatem biznesplanu, czyli wszystko o jego odbiorcach pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Co to jest rentowność

Rentowność przedsiębiorstwa związana jest ze sprawnym zarządzaniem i skutkami tego zarządzania. Dzięki jej analizie przedsiębiorca jest w stanie monitorować, czy firma przynosi zyski czy straty oraz jaka zachodzi relacja między nimi. Poprzez odpowiednie określenie rentowności organizacji jesteśmy w stanie poznać całościowy ogląd sytuacji związanej z finansami.

Bardzo wielu młodych przedsiębiorców, którzy dopiero rozpoczynają prowadzenie własnego biznesu, z góry zakłada, że wysoki przychód firmy, to gwarancja sukcesu. Prawda jest jednak zgoła inna, bowiem firma może przynosić wysokie dochody, jednak nie zawsze oznacza to, że jest rentowna, a wręcz przeciwnie – zupełnie niezyskowna. W jaki jednak sposób tak się dzieje?

Otóż, jak się okazuje, wystarczy, że koszty związane z przedsiębiorstwem są nazbyt wysokie i pochłaniają znaczną większość przychodu. Nierzadko zdarza się też, że nawet cały przychód. Gdy taka sytuacja zaistnieje, to ostateczny dochód będzie bardzo niski. Mogą zostać zanotowane straty. Rentowność firmy wyrażana jest zazwyczaj w procentach. Oblicza się ja przy pomocy wskaźników rentowności.

Rodzaje rentowności

Wykonując analizę rentowności bierze się pod uwagę trzy czynniki indywidualne, a jednym z nich jest chociażby branża, w jakiej działamy. Odpowiedni dobór rentowności, dopasowany do specyfiki naszej firmy, gwarantuje nam miarodajne oraz rzetelne wyniki. Wyróżniamy:

1. rentowność handlowa. Inaczej jest rentowność sprzedaży. dotyczy zysków, które firma osiąga ze sprzedaży towarów i usług. Wskaźnik tego rodzaju rentowności pozwala na określenie jaki zysk firma otrzymuje ze sprzedaży jednej jednostki. Jak wyliczyć ten wskaźnik? Wzór jest taki: wskaźnik rentowności sprzedaży = (wynik finansowy brutto/przychody ze sprzedaży) x 100%. Aby wskazać uniwersalną wartość dla tego wskaźnika trzeba określić w jakiej branży działa dana firma. Ważna jest też długość cyklu produkcyjnego towaru i czas, w jaki możemy go spieniężyć. Czynniki, które wywierają największy wpływ na rentowność sprzedaży to: ilość sprzedanych produktów, koniunktura gospodarcza, strategia podatkowa, cenowa i marketingowa oraz dobór źródeł finansowania.
2. rentowność ekonomiczna. Jest to stosunek osiąganych zysków do wszystkich aktywów przedsiębiorstwa. Dzięki takim obliczeniom możemy dowiedzieć się, jak ana firma radzi sobie z wypracowaniem zysków. To również informacje na temat rozsądnego, albo nie, gospodarowania zasobami. Rentowność ekonomiczna, która jest wysoka równa się zazwyczaj  dobrej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Jakim wzorem ją obliczyć? Wskaźnik rentowności ekonomicznej = (zysk netto/aktywa ogółem) x 100%. Za pomocą tego wzoru oblicza się rentowność w odniesieniu do wszystkich aktywów: trwałych i obrotowych.
3. rentowność finansowa. Inaczej nazywana rentownością kapitału własnego. Dzięki temu wskaźnikowi możemy określić, jaki zysk przypada na jednostkę kapitału własnego. To też sprawia, że mamy możliwość oceny kapitału. A właściwie, w jaki sposób pracuje kapitał zaangażowany przez właścicieli przedsiębiorstwa. Jak obliczyć wskaźnik rentowności finansowej? Korzystając z tego wzoru: wskaźnik rentowności finansowej = (zysk netto/kapitał własny) x 100%. Istotny jest fakt, że im wskaźnik jest wyższy tym sytuacja finansowa przedsiębiorstwa lepsza.

Próg rentowności

Próg rentowności to wielkość sprzedaży, gdzie przychody i koszty uzyskania dochodu wzajemnie się równoważą. To sytuacje, gdzie firma nie przynosi strat. Jednak nie przynosi także zysków. Wynik finansowy takiego przedsiębiorstwa jest więc równy zero. Aby obliczyć próg rentowności trzeba w pierwszej kolejności dokonać podziału ponoszonych przez organizację kosztów na koszty stałe i koszty zmienne. Koszty stałe to na przykład czynsz czy wynagrodzenie. Koszty zmienne – chociażby wydatki na poczet zakupu surowców.

Po dokonaniu rozróżnienia, wybieramy metodę, według której obliczać będziemy próg rentowności. Do wyboru mamy:

• metoda ilościowa. Tutaj wyliczamy ilość produktów, które przedsiębiorstwo musi sprzedaż, aby koszty z tego tytułu zrównać z kosztami wyprodukowania. Wzór: próg rentowności ilościowej = koszty stałe/(cena produktu – koszty zmienne).
• metoda wartościowa. Jest to wskaźnik, który informuje przedsiębiorcę o przychodach ze sprzedaży, które musi on osiągnąć, aby wyjść na zero. Do wyleczenia tego należy posłużyć się następującym wzorem: próg rentowności wartościowej = cena produktu x [koszty stałe/(cena/koszty zmienne)].

Artykuł Czym jest rentowność, od czego zależy i jak się ją oblicza pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Aktywa w bilansie

Nazwa aktywa pochodzi z łaciny (activus) co znaczy czynny albo rzecz zrobiona. Aktywa to zasoby majątkowe danej organizacji, których głównym celem i zadaniem jest przynoszenie korzyści ekonomicznych firmie. Organizacja posiadająca aktywa jest zobowiązana, aby w sposób odpowiedni je nadzorować i nimi zarządzać.  Wszystkie te zasoby muszą być określone w bilansie przedsiębiorstwa.

Aktywa mogą przybierać formę praw autorskich, oprogramowania, nieruchomości, licencji, środków i wartości firmy, albo chociażby należności z kredytów. Można je podzielić na aktywa trwałe i obrotowe. Dzielimy je ze względu na stopień płynności.

Bilans

Bilansem nazywamy główne sprawozdanie firmy, dotyczące finansów. To wykaz aktywów i pasywów (o nich poniżej) w danym momencie. To oznacza w praktyce, ż bilans nie przedstawia sytuacji w określonym momencie, a ogólny stan przedsiębiorstwa na określony dzień. Sporządzany jest pod koniec roku obrotowego (obowiązkowo), albo w dowolnym momencie.

Aktywa trwałe

Wyróżniającą cechą tego rodzaju aktywów jest przede wszystkim bardzo niski stopień płynności. W praktyce oznacza to, że ich zamiana na pieniądze jest bardzo czasochłonna i przebiega w sposób zdecydowanie wolny. Ich cechą jest również długi czas użytkowani. Liczy on równo rok od dni bilansowego. W praktyce dla przedsiębiorstwa oznacza to, że te aktywa zostają w firmie przez przynajmniej kilka okresów sprawozdawczych. Zużywają się powoli. Przedsiębiorstwo wykorzystuje je do produkowania innych towarów czy usług. Tym samym jednak stopniowo obniża się poziom przydatności tych aktywów.

Ten rodzaj aktywów to również stosunkowo wysoka wartość. Aktywa trwałe dzielimy z kolei na aktywa trwałe rzeczowe, należność i inwestycje długoterminowe. Przykładami aktywów trwałych mogą być:

• autorskie prawa majątkowe,
• grunty,
• środki transportu,
• koszty przeprowadzonych prac badawczych,
• oprogramowanie,
• patenty,
• licencje,
• koszty zakończonych prac rozwojowych,
• środki trwałe,
• wartość firmy,
• środki trwale w budowie,
• długoterminowe należności kredytowe,
• nieruchomości,
• długoterminowe aktywa finansowe.

Aktywa obrotowe

Aktywa obrotowe z kolei charakteryzują się znaczną płynnością. Zazwyczaj oczekuje się, że zostaną zużyte albo sprzedane w dosyć szybkim czasie. Zwykle dzieje się to w czasie krótszym niż rok, licząc od dnia bilansowego. Aktywa obrotowe cechują się nieustannym ruchem. To sprawia, że bardzo sprawnie przemieszczają się w kolejnych fazach. Wszystko to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa. Aktywa obrotowe dzielą się na:

• Aktywa rzeczowe. Ten rodzaj przeznaczony jest do sprzedania albo zużycia w czasie roku od dnia bilansowego. Są to materiały, które zostały nabyte w celu wykorzystania ich na potrzeby przedsiębiorstwa. Zazwyczaj są wytworzone albo przetworzone przez jednostkę. Są materiałami gotowymi i zdatnymi do sprzedaży. Czasem półproduktami czy towarami kupionymi w celu dalszej odsprzedaży. Wówczas w formie nieprzetworzonej. Zalicza się do nich chociażby produkcję w toku. To towary i usługi, które wytworzone zostały przez firmę, i na obecny dzień nie są jeszcze zakończone, a więc znajdują się w toku.
• Aktywa finansowe. Ten rodzaj jest płatny i przeznaczony do zbycia w przeciągu roku od dnia bilansowego. Należą do nich: aktywa pieniężne (krajowe środki płatnicze, obce waluty i dewizy), instrumenty kapitałowe, które zostały wyemitowane przez jednostki (udziały, warranty, opcje na akcje własne), prawo do otrzymywania aktywów pieniężnych, prawo do wymiany instrumentów finansowych z inną jednostką na bardzo korzystnych warunkach.
• Należności krótkoterminowe. To zazwyczaj należności z dostaw i usług. Często też zaliczają się do nich należności z innych tytułów, które nie są zaliczane do aktywów finansowych. Oczywiście takie, które są wymagane w czasie roku od dnia bilansowego.
• Rozliczenia międzyokresowe. Trwają nie maksymalnie rok od dnia bilansowego. Umieszcza się w nim koszty poniesione w okresie sprawozdawczym. Jednak takie, które związane są z przychodem okresu przyszłego. Taki wydatek powinien spełniać wymogi zaliczania kosztów jako aktywa bilansu. W praktyce oznacza to, że musi on odzwierciedlać zdarzenie z przeszłości. Musi też mieć określoną wartość, a w czasie przyszłym mieć wpływać na osiągane przychody danej organizacji.

Pasywa

W opozycji do aktywów stoją pasywa. Krótko mówiąc są to źródła, z których pochodzą środki gospodarcze. Inaczej, są to takie źródła, które jednoznacznie określają kto wyposażył przedsiębiorstwo w odpowiedni środki. Pasywa dzielą się na kapitał własny oraz kapitał obcy.

Artykuł Aktywa – definicja, rodzaje, przykłady i co warto o nich wiedzieć pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Cena brutto a netto

Jeśli prowadzimy działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT to różnica pomiędzy ceną brutto a netto staje się bardzo ważna. Zrozumienie tego jest istotne nie tylko w kontekście prawidłowego obliczania podatku. To też ważna rzecz w przypadku analizy rentowności finansowej naszej organizacji. Nie są to jednak bardzo trudne obliczenia. Konstrukcja netto-brutto bowiem cechuje się prostotą.

Cena brutto

Jest to cena za zakupiony przez firmę towar albo usługę. Cena ta obejmuje już kwotę należnego podatku VAT. Kwota tego podatku, którą zestawia się z ceną netto zależna jest przede wszystkim od rodzaju towaru albo usługi. Artykuł 3. ustawy o informowaniu i cenach towarów i usług jasno wskazuje, że cena brutto to kwota całkowita i zupełna, jaką kupujący musi zapłacić za produkt albo usługę.

Ten sam artykuł mówi również, że w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym.

Jak obliczyć wartość ceny brutto? To bardzo proste. Należy pomnożyć cenę netto przez odpowiednią stawkę podatku VAT. Otrzymaną kwotę dodajemy do ceny netto. Aby zobrazować to lepiej, posłużmy się takim przykładem. Załóżmy, że lampa kosztuje 100 zł netto. Stawka podatku VAT dla tego towaru jest równa 23%. Jeśli chcemy obliczyć wartość brutto musimy:

• kwotę netto pomnożyć przez podatek VAT: 100 zł x 23% = 23 zł. To kwota podatku VAT.
• otrzymaną kwotę trzeba dodać do kwoty netto: 23 zł + 100 zł = 123 zł. To kwota brutto.

Przedsiębiorca, który zwolniony jest w podatku VAT w ramach swojej działalności gospodarczej może kupić towar i wliczyć go w koszty uzyskania przychodów w kwocie brutto. Takiej, która określona jest na dokumencie zakupu. Gdy otrzyma on fakturę zakupu, powinien zaksięgować ją w Księdze Przychodów i Rozchodów w kwocie brutto.

Ten sam przedsiębiorca, który jednocześnie osiągnie przychód za sprzedaż produktów, musi wystawić kontrahentowi fakturę w kwocie brutto. Bez naliczonego w niej podatku VAT. W ewidencji księgowej tych przedsiębiorców istnieje więc wartość w cenach brutto. Zarówno w ewidencji sprzedaży, jak i zakupów.

Przedsiębiorcy, zarówno czynni jak i zwolnienie z VAT, po zakupie towaru realizuje płatność w kwocie brutto. Gdy otrzymają fakturę odliczają podatek VAT. To w konsekwencji powoduje, że kosztem podatkowym, jaki ten przedsiębiorca ponosi jest cena netto. Ta z faktury. Są jednak sytuacje, kiedy odliczenie podatku VAT nie jest możliwe. Dzieje się tak pomimo tego, że zakup dotyczy działalności opodatkowanej i jest jednoznacznie potwierdzony fakturą. Odliczenie bowiem nie obowiązuje w przypadku faktur za hotele czy branżę gastronomiczną. Wydatek związany z tymi rodzajami usług powinien być wskazany  w kosztach uzyskania przychodu na bazie faktury w kwocie brutto. Mimo że na fakturze widnieje kwota neto i VAT, a zakupu dokonał przedsiębiorca, który jest czynnym podatnikiem VAT.

Cena netto

Najprościej mówiąc, cena netto to po protu cena towaru bądź usługi, bez podatku VAT. Dotyczy więc ona jedynie przedsiębiorcy. Gdy robi on zakupy na rzecz prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i bierze na to fakturę, to może odliczyć podatek VAT. Płaci wówczas jedynie kwotę brutto. Po odliczeniu podatku, rzeczywistym kosztem, jest jednak cena netto.

Ceny towarów w sklepie, podawane są zawsze w kwocie brutto. To wynika z obowiązujących przepisów prawa. Warto jednak wiedzieć, że zarówno cena brutto, jak i netto muszą być umieszczane na paragonie. Wyjątkiem jest jedna sytuacja. Gdy produkt albo usługa jest zwolniony z podatku. Taka sytuacja to tak zwane zwolnienie przedmiotowe. Obejmuje najczęściej usługi związane z edukacją czy medycyną. W takich sytuacjach ceny netto i brutto są równe.

W przypadku przedsiębiorców i umów zawieranych między nimi wygląda to następująco: posiadają oni dowolność. Co to oznacza w praktyce? że mogą stosować tak samo ceny w kwocie brutto, jak i w kwocie netto. W przypadku kwot netto muszą jednak umieścić następującą informację. Warto wiedzieć, że cena podawana bez określenia, czy jest to cenna brutto czy netto, zawsze uznawana jest za kwotę brutto.

Podsumowanie

Po przeczytaniu powyższego artykułu już pewnie wiesz, jak ważne jest rozróżnianie kwoty brutto od netto. Jest to istotne nie tylko w przypadku przepłacania za zakupy, ale też po to, aby negocjować warunku kontraktów handlowych. Znajomość tych terminów ważna jest również w przypadku wysokości wynagrodzenia.

Artykuł Cena brutto, a netto – czym są, czym się różnią i kiedy są ujmowane w przedsiębiorstwie pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Handel detaliczny

Jest to forma sprzedaży towarów i usług, z którą z pewnością większość z nas miała kiedykolwiek do czynienia. A na pewno każdy w swoim życiu chociaż raz spotkał się z tym pojęciem. Często mówi się, że handel detaliczny to ostatnie ogniwo, łączące linię produkcyjną z domem klienta. Czym dokładnie jest handel detaliczny?

Handel detaliczny, ogólnie rzecz biorąc, polega na sprzedaży niewielkiej ilości produktów i usług przez klienta. Taka sprzedaż może odbywać się w sklepach, kioskach, targach czy poprzez bezpośrednią dostawę pod drzwi. 

Z terminem handlu detalicznego związany jest również termin sprzedaż detaliczna. To z kolei wszelkie działania, których celem jest sfinalizowanie sprzedaży towaru bądź usługi. Zyskiem w tego rodzaju handlu jest różnica wynikająca z uzyskanej marży albo ceną zapłaty i poniesionymi kosztami. Mowa o takich, dzięki którym mogło dojść do zawarcia transakcji.

Handel detaliczny to nie tylko sprzedaż produktów końcowemu nabywcy. To również wybór grupy docelowej, miejsc czy warunków nabywania od nich towarów albo usług. To również, o czym należy pamiętać, stworzenie wygodnych warunków, potrzebnych do odpowiedniej obsługi potencjalnych kupujących.

To czy handel detaliczny się powiedzie zależy przede wszystkim od różnorodności oraz obszaru sprzedawanych towarów. Najlepiej takich, które dostosowane są do potrzeb nabywców. Wliczają się w to również atrakcyjne ceny, wiele punktów sprzedaży czy kompetentna i profesjonalna obsługa klienta, która dodatkowo potrafi doprowadzać do sprzedaży.

Zadania handlu detalicznego

Do głównych i podstawowych zadań tego rodzaju handlu należą:

• dostarczanie kupującym produktów i usług, zaspokajających ich potrzeby w sposób pełny. To też oferowanie dodatkowych usług i konkretnego opakowania, które również zachęci klientów do dalszych zakupów,
• kształtowanie konsumpcji i pozytywnego i odpowiedniego wizerunku przedsiębiorstwa oraz produktu. Dzieje się to zazwyczaj poprzez reklamę, promocję i różne inne dodatkowe opcje oferowane podczas transakcji,
• tworzenie cen oferowanych produktów i usług poprzez analizę reakcji rynku na wszelkie zmiany cen,
• modernizacja produkcji i przetwórstwa, aby wzbogacić ofertę przedsiębiorstwa,
• zaopatrywanie osób mieszkających na wsi w różnego rodzaju środki produkcji czy dobra inwestycyjne. Najczęściej w przypadku handlu wiejskiego.

Cena detaliczna

Cena detaliczna to cena jednostkowa. Przedsiębiorcy oferują ją swoim klientom za zakup towaru albo usługi. Chodzi wyłącznie o produkt w pojedynczej ilości albo w bardzo niewielkiej ilości sztuk. Cena detaliczna uwzględnia marżę detaliczną. Są to wszystkie poniesione koszty przez przedsiębiorstwo, do których zalicza się chociażby magazynowanie towaru albo obsługę klienta w sklepie stacjonarnym.

Cena hurtowa

W porównaniu, cena hurtowa od produktów i usług nie uwzględnia marży detalicznej. Jest przeznaczona dla klientów, którzy kupują znacznie większą ilość towarów. Przykładem, który świetnie się tutaj nada, może być hurtowa sprzedaż towaru do jakiegoś sklepu. Sklep dostaje wówczas niższą cenę za zakupione produkty. Cena hurtowa przeznaczona jest także dla klientów kupujących na przykład materiały budowlane. Często kupuje się ich większą ilość. Wówczas może obowiązywać właśnie cena hurtowa, co oczywiście jest bardzo korzystnym rozwiązaniem dla klienta. Warto wiedzieć, że każdy, kto kupuje większą ilość towarów, może zapytać o możliwość ceny hurtowej. Sklepy bardzo często zgadzają się na taką propozycję. Zachęcają dzięki temu klientów do dalszych zakupów. Różnica więc, między ceną hurtową a detaliczną jest zyskiem dla sklepu.

Co wpływa na cenę detaliczną

Cena detaliczna, dedykowana klientom indywidualnym musi zapewnić zwrot kosztów sklepowi albo usługodawcy. Musi także zagwarantować mu zysk, bez ryzyka straty. Ten rodzaj ceny często uzależniony jest od strategii handlowych sprzedawcy. Często również od celów związanych z marketingiem i oczekiwań samych klientów.

Bardzo często, podczas ustalania ceny detalicznej, bierze się pod uwagę takie czynniki, jak chociażby specyfika rynku czy jakoś usług albo produktów. Istotne są także cechy tych towarów, możliwości wykorzystania, a nawet oczekiwania, jakie mają potencjalni klienci.

Przy kształtowaniu cen detalicznych uwzględnia się również analizę działalności konkurencji, stan popytu i sprzedaży. Składnikiem, o którym nie można zapomnieć jest również koszt produkcji towaru czy elementów potrzebnych do wykonania usługi. Wliczane są do tego także koszty sprzedaży produktów i wiele innych parametrów. Takich, które mają bezpośredni wpływ na koszty ponoszone przez przedsiębiorstwo. Są one różne, w zależności od specyfiki i branży firmy.

Artykuł Cena detaliczna – co to jest? Wszystko, co warto o niej wiedzieć pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.

Wycena zapasów w księgach rachunkowych

Inaczej jet to także wycena rzeczowych składników majątku obrotowego. Nazywana również bardzo ogólnie oceną bilansową. Robi się ją zazwyczaj na koniec roku sprawozdawczego – tak wynika z regulacji prawnych. Ogólnie rzecz biorąc polega na wycenie według ceny nabycia oraz kosztów wytworzenia produktu czy usługi, które zostają na dzień bilansowy.

Wycena bilansowa to zjawisko związane z rachunkowością. Dotyczy aktywów i pasywów. Wycena, o której mowa jest działaniem, którego celem jest określenie wartości bilansowej wszystkich składników aktywów i pasywów. Dana wartość bilansowa jest zaś pomniejszona o łączną ilość odpisów amortyzacyjnych. Jest to również wartość pomniejszona o łączną kwotę odpisów aktualizacyjnych. Te odpisy powstają z powodu utraty wartości wykazywanej w bilansie.

Najważniejszą i jednocześnie główną zasadą w wycenie bilansowej jest tak zwana zasada ostrożnej wyceny. Warto być świadomym tego, że ten rodzaj wyceny jest robiony dla potrzeb  bilansu. Różni się on od wyceny w ciągu roku obrotowego w księgach rachunkowych.

Warto również mieć na uwadze, iż wycena związana ze składnikami aktywów i pasywów jest robiona przynajmniej na dzień bilansowy. Nie rzadziej. Dzień bilansowy to data, na który firma czy organizacja sporządza sprawozdanie finansowe.

Skutkiem wyceny bilansowej w organizacja jest powstawanie korekt dotyczących wartości aktywów, a także wszelkiego rodzaju zobowiązań pierwotnie ujętych w księgach rachunkowych firmy. Zasady wyceny bilansowej określają poziom korekty tak zwanej wartości wstępnej. Odnoszącej się do aktywów oraz pasywów. Dzięki nim możliwe jest także określenie sposobu, w jaki ujmuje się korekty wartości. To tak zwane ujęcie w wyniku finansowym albo w kapitale własnym.

Metody wyceny zapasów

Metody wyceny zapasów aktywów i pasywów zależą od:

• sposobu pozyskania – jest to wpływ na parametry wyceny w czasie początkowego ujęcia w bilansie,
• rodzaju/charakteru – to różnego rodzaju sposoby ustalania i określania na dzień bilansowy skutków wyceny finansowej,
• celu wykorzystywania składników aktywów oraz wszelkiego rodzaju zobowiązań i okres ich utrzymywania przez dną organizację czy firmę.

Metoda FIFO

To jedna z metod wyceny bilansowej, nazywana również metodą najwcześniejszej ceny. To sposób wyceny zapasów i ich rozchodu. Korzystając z niej księguje się dane rozchodu, zaczynając od najwcześniej przyjętego w magazynie towaru. Skrót metody FIFO pochodzi ze zwrotu z języka angielskiego First In, First Out. Dosłownie oznacza to: pierwsze weszło, pierwsze wyszło. Metodę FIFO najczęściej wykorzystuje się do wyceny wszelkiego rodzaju towarów, materiałów i produktów.

Wycena bilansowa aktywów i pasywów

Na wycenę bilansową aktywów i pasywów składają się:

• środki trwałe i inwestycje w obcych środkach trwałych – należą do nich cena nabycia, wytworzenia, koszt po modernizacji, aktualizacji wyceny. Od tego należy odjąć odpisy amortyzacyjne albo cenę sprzedaży netto,
• wartości niematerialne i prawne – to inaczej cena naybcia albo rynkowa w dniu przyjęcia, a także koszt produkcji. Wszystko pomniejszone o odpisy amortyzacyjne,
• inwestycje rozpoczęte – to koszt nabycia albo produkcji,
• udziały i akcje – koszt zakupu pomniejszony o należne odsetki, które oczywiście uwzględniają upływ czasu,
• dłużne papiery wartościowe – koszt nabycia i należne odsetki, które uwzględniają upływ czasu,
• inne papiery wartościowe – koszt nabycia,
• zapasy – to koszt nabycia albo produkcji, który pomniejszony jest o odpisy aktualizujące i zmniejszające wartość zapasów, które są ciężkie do zbycia,
• należności i roszczenia – kwoty wymagające zapłaty,
• papiery wartościowe, które są przeznaczone do obrotu. – koszt zakupu nie wyższy od ceny sprzedaży netto w dniu bilansowym,
• środki pieniężne – wartość nominalna,
• zobowiązania – koszt, który wymaga zapłaty i uwzględnia również odsetki za upływ czasu,
• inne kapitały, fundusze oraz pozostałe aktywa i pasywa.

Artykuł Pojęcie i wycena zapasów w księgach rachunkowych – metody i wszystko, co warto wiedzieć o wycenie bilansowej pochodzi z serwisu E-nauka.edu.pl.