Συγκεκριμένα το μήνυμα αναφέρει: « Αν βρίσκεστε στην περιοχή Αγία Ελένη Τροιζηνίας απομακρυνθείτε προς 'Ανω Φανάρι . Ακολουθείτε τις οδηγίες των Αρχών ».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Εκκλησάκι, που ανηγέρθη το 1950, αποτελεί δημοτική περιουσία, ως Ναός του πρώην στρατοπέδου Παπαφλέσσα, που εκχωρήθηκε στο Δήμο Καλαμάτας μαζί με το μεγαλύτερο τμήμα του στρατοπέδου μετά τους σεισμούς του 1986.

Ο εορτασμός τελείται σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, την πρώτη Κυριακή μετά την εκκλησιαστική εορτή της καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου στο Ναό των Βλαχερνών, στην Κωνσταντινούπολη (2 Ιουλίου).

Ο Δήμος Καλαμάτας, όπως κάθε χρόνο, τέλεσε και Αρτοκλασία.

 

Κάθε πρώτο Σάββατο του Ιουλίου τιμάται η Διεθνής Ημέρα Συνεταιρισμών, μια ημέρα αφιερωμένη στις αξίες της Συνεργασίας, της Δημοκρατίας και της Αλληλεγγύης που εκφράζει διαχρονικά το Συνεταιριστικό Κίνημα. Μια ημέρα αφιερωμένη σε μια ιδέα που απέδειξε, επί περισσότερο από ενάμιση αιώνα, ότι μπορεί να δημιουργεί πλούτο, κοινωνική συνοχή και ευημερία μέσα από τη συνεργασία των ανθρώπων.

Το φετινό μήνυμα, «Συνεταιρισμοί για έναν Ειρηνικό Κόσμο», αναδεικνύει τον ρόλο των Συνεταιρισμών ως φορέων κοινωνικής συνοχής, Δημοκρατίας, αλληλεγγύης και βιώσιμης ανάπτυξης.

Η Συνεταιριστική ιδέα δεν είναι ούτε ξεπερασμένη ούτε ρομαντική. Είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται με πρωτόγνωρη ταχύτητα, όπου η κλιματική αλλαγή, οι γεωπολιτικές αναταράξεις, οι κρίσεις στις αγορές, η τεχνητή νοημοσύνη, ο ψηφιακός μετασχηματισμός και η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική επαναπροσδιορίζουν το μέλλον της γεωργίας, ο μεμονωμένος παραγωγός είναι αδύνατο να ανταποκριθεί μόνος του.

Η απάντηση είναι το συνεταιρίζεσθαι.

Η Διεθνής Συνεταιριστική Συμμαχία όρισε ήδη από το 1995 τις επτά Συνεταιριστικές Αρχές, οι οποίες εξακολουθούν να αποτελούν τον θεμέλιο λίθο κάθε σύγχρονου Συνεταιρισμού:

• Εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή.
• Δημοκρατικός έλεγχος από τα μέλη.
• Οικονομική συμμετοχή των μελών.
• Αυτονομία και ανεξαρτησία.
• Εκπαίδευση, κατάρτιση και πληροφόρηση.
• Συνεργασία μεταξύ των Συνεταιρισμών.
• Ενδιαφέρον για την κοινότητα.

Οι αρχές αυτές αποτελούν έναν ολοκληρωμένο τρόπο οργάνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, όπου η ανταγωνιστικότητα συνυπάρχει με τη Δημοκρατία, η ανάπτυξη με την κοινωνική ευθύνη και η επιχειρηματικότητα με τη συλλογική προοπτική.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, ο Συνεταιριστικός θεσμός πλήρωσε βαρύ τίμημα. Για δεκαετίες, η κακοδιοίκηση, η κακοδιαχείριση, οι εξαρτήσεις και η απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας απαξίωσαν στα μάτια πολλών παραγωγών όχι μόνο πρόσωπα και διοικήσεις, αλλά συνολικά τον ίδιο τον θεσμό. Ήταν ίσως η μεγαλύτερη αδικία απέναντι στον ελληνικό συνεργατισμό.

Οι Συνεταιριστικές Αρχές δεν απέτυχαν. Απέτυχαν όσοι δεν τις υπηρέτησαν.

Σήμερα, η χώρα χρειάζεται ένα νέο συνεταιριστικό συμβόλαιο. Χρειάζεται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που να επιβραβεύει τη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα και να διαπνέεται από τις Συνεταιριστικές Αρχές.

• Χρειάζεται ουσιαστική συνεταιριστική εκπαίδευση, από τη νέα γενιά μέχρι τα στελέχη των οργανώσεων.
• Χρειάζεται πρόσβαση σε σύγχρονα χρηματοδοτικά εργαλεία.
• Χρειάζεται συνεργασία με τα πανεπιστήμια, τα ερευνητικά ιδρύματα και την αγορά.
• Χρειάζεται ένας δίκαιος ψηφιακός μετασχηματισμός της ελληνικής γεωργίας, με αξιοποίηση των ανοικτών δεδομένων, της γεωχωρικής πληροφορίας, της διαλειτουργικότητας των δημόσιων πληροφοριακών συστημάτων, της γεωργίας ακριβείας και της τεχνητής νοημοσύνης, ώστε η τεχνολογία να λειτουργεί ως εργαλείο ενδυνάμωσης του παραγωγού και όχι ως ακόμη ένα εμπόδιο.
• Χρειάζεται εθνική στρατηγική για κάθε βασικό αγροτικό προϊόν.

Κυρίως όμως χρειάζεται να ξαναχτίσουμε αυτό που χάθηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο:

Την εμπιστοσύνη.

Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται με νόμους.

Κατακτάται καθημερινά μέσα από τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, τη συμμετοχή, τη συνέπεια, την εκπαίδευση και τα απτά αποτελέσματα.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι Συνεταιρισμοί δεν αποτελούν μόνο εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης. Αποτελούν πυλώνα εθνικής ανθεκτικότητας. Συμβάλλουν στην επισιτιστική ασφάλεια της χώρας, στη διατήρηση του πληθυσμού στην ύπαιθρο, στην προστασία της παραγωγικής βάσης, στην ενίσχυση της τοπικής οικονομίας και στη βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων. Μια χώρα με ισχυρούς, υγιείς και αξιόπιστους Συνεταιρισμούς είναι μια χώρα πιο αυτάρκης, πιο ανταγωνιστική και καλύτερα προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις κρίσεις του μέλλοντος.

Στην Ένωση Μεσσηνίας οι επτά Συνεταιριστικές Αρχές αποτελούν κορυφαίο άρθρο του Καταστατικού μας και καθημερινή δέσμευση απέναντι στους παραγωγούς μας.

Δεν αποτελούν μια συμβολική αναφορά. Αποτελούν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία του Συνεταιρισμού, την ανάπτυξη της υπαίθρου και το μέλλον της ελληνικής γεωργίας.

Για εμάς, ο σύγχρονος Συνεταιρισμός δεν περιορίζεται στη συγκέντρωση και εμπορία των προϊόντων. Οφείλει να παρέχει τεχνογνωσία, συμβουλευτική, ψηφιακές υπηρεσίες, πρόσβαση στην καινοτομία, στη χρηματοδότηση, στην εξωστρέφεια και στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας για κάθε παραγωγό.

Ο Συνεταιρισμός δεν είναι το παρελθόν της ελληνικής γεωργίας. Είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες του μέλλοντός της.

Γιατί η δύναμη του συνεταιρίζεσθαι βρίσκεται στο «μαζί».

Εκεί χτίζεται το μέλλον της ελληνικής γεωργίας.

Χρόνια πολλά σε όλες τις Συνεταιρίστριες και σε όλους τους Συνεταιριστές.

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Συνεργασία, η Δημοκρατία και η Αλληλεγγύη δεν αποτελούν απλώς αξίες, αλλά τη μοναδική ρεαλιστική απάντηση στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας.

 

 

Στην καρδιά του Αγρού βρίσκεται η ίδια η «Μάνα Ελιά», ένα υπεραιωνόβιο δέντρο της ποικιλίας ελιάς Καλαμών, ένα μνημείο της φύσης με ιστορία 1.700 ετών. Ο επισκέπτης θα γνωρίσει τη Μάνα Ελιά και την ιστορία της, θα δει μια σπάνια συλλογή με 20 από τις σημαντικότερες Ελληνικές Ποικιλίες Ελιάς και θα μάθει πώς οι αγροοικολογικές υποδομές κρατούν τον ελαιώνα σε ισορροπία.

Η επίσκεψη στη «Μάνα Ελιά» δίνει την ευκαιρία σε κατοίκους και επισκέπτες να γνωρίσουν από κοντά τη σημασία της διατήρησης των ποικιλιών, τη βιώσιμη διαχείριση του ελαιώνα και τον ρόλο της έρευνας στη σύγχρονη ελαιοκομία. Μια εμπειρία που συνδυάζει γνώση, φύση και ιστορία.

Η δράση υλοποιείται σε συνεργασία και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου, Δευτέρα έως Παρασκευή (9 π.μ. – 1 μ.μ.), στην οδό Λακωνικής 87.

Πληροφορίες και ομαδικές επισκέψεις στο: manaelia@elgo.gr.

Το σύστημα EES (Entry/Exit System) είναι το νέο ψηφιακό σύστημα της ΕΕ για τον έλεγχο συνόρων. Καταγράφει τους μη Ευρωπαίους ταξιδιώτες όταν μπαίνουν και βγαίνουν από τον χώρο Σένγκεν, αντικαθιστώντας τη χειροκίνητη σφραγίδα στο διαβατήριο. Συλλέγει και αποθηκεύει στοιχεία όπως τα προσωπικά δεδομένα, τα στοιχεία ταξιδιού και βιομετρικά δεδομένα.

Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Μάρκους Λάμερτ, δήλωσε σήμερα πως για το θέμα θα συγκληθεί αύριο σύσκεψη με την αεροπορική βιομηχανία, καθώς ενόψει καλοκαιριού το πρόβλημα εντείνεται. Ο ίδιος δήλωσε ότι «έχουμε έναν τεράστιο αριθμό ταξιδιωτών και καταγραφών, πάνω από 2 εκατ. την εβδομάδα». Η Επιτροπή υποστηρίζει συνεχώς τα κράτη μέλη για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και η υποστήριξή της θα συνεχιστεί πλήρως.

Ο ίδιος δήλωσε ότι πολλές από τις δυσκολίες που παρατηρούνται σε ορισμένα αεροδρόμια δεν σχετίζονται με το ίδιο το σύστημα, «αλλά με δομικές προκλήσεις που υπήρχαν και πριν» και εξήγησε ότι αφορούν υποδομές και τεχνική ικανότητα. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, όπως τόνισε, θα υπάρξει και συνδρομή της Frontex, με προσωπικό στα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια, αλλά και για να βοηθήσει στην εφαρμογή της νέας εφαρμογής προ-εγγραφής που έχει αναπτυχθεί για όλα τα κράτη μέλη και ουσιαστικά διευκολύνει τη διαδικασία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Μετά την κατάληψη της Καλαμάτας, οι δυνάμεις των εξεγερμένων Ελλήνων χωρίστηκαν. Ο αδελφός του Πετρόμπεη και γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη, Αντώνιος Μαυρομιχάλης«Πιερράκος» με τους Μανιάτες του κατευθύνθηκε για τα φρούρια της Κορώνηςκαι της Μεθώνης. Ο Κολοκοτρώνης με τον Ηλία Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταράκαι τον Παπαφλέσσα κινήθηκαν προς τα ενδότερα του Μοριά, έχοντας ως στόχο τους την Τριπολιτσά. Τότε ο Κολοκοτρώνης κι ο Παπαφλέσσας κάλεσαν και τους Αρβανίτες της Τριφυλίας, τουςΝτρέδες,να πάρουν ενεργό ρόλο στην Επανάσταση.

Από τον ύστερο μεσαίωνα, στην Πελοπόννησο οι Αρβανίτες κατοικούσαν στην Κορινθία, την Αργολίδα, στα βόρεια της Αρκαδίας και στα ανατολικά της Αχαΐας, στις πλαγιές του Ταϋγέτου και τη Μονεμβασιά, στα βουνά της Ηλείας, στην Καρύταινα,  στην ορεινή Τριφυλία αλλά και στα χωριά της Πυλίας και της Κορώνης. Αρχικά, ζούσαν ανεξάρτητοι στους τόπους τους, σε μια στρατιωτική ομοσπονδία, ακολουθώντας δικούς τους νόμους και έθιμα. Η περιοχή της Τριφυλίας ήταν χωρισμένη σε τέσσερα τμήματα (κόλια):

1. του Κάμπου με έδρα τη Φλεσιάδα, την Εράνη και την Κυπαρισσία,
2. του Σουλιμά με έδρα το Άνω Δώριο και τον Αυλώνα,
3. των Κοντοβουνίων με έδρα τον Αετό και την Τριπύλη και
4. της Ζούρτσας-Άλβαινας (Φιγαλία).

Τα Σουλιμοχώρια βρίσκονται στη βορειοδυτική πλευρά της Μεσσηνίας, την ορεινή Τριφυλία στα νοτιοδυτικά του Τετράζιου όρους, σε μια φυσικά οχυρή, ορεινή  έκταση, περίπου εκατόν είκοσι τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τα χωριά αυτά είναι:

• το Σουλιμά (Άνω Δώριο) από το αρβανίτικο Suli i madh (ψηλό Σούλι) και
• το Κάτω Σουλιμά (Δώριο),
• ο Άγιος Γεώργιος,
• το Ψάρι και το Άνω Ψάρι,
• το Ρίπεσι (Κεφαλόβρυση),
• τα Γουβαλάρια (Άγιος Πέτρος),
• η Κλέσουρα (Αμφιθέα),
• το Βλάκα (Χρυσοχώρι),
• το Λάπι (Ριζοχώρι),
• το Πιτσά (Σιτοχώρι),
• του Γκλιάτα (Ηλέκτρα),
• ο Χαλκιάς,
• η Αγριλιά,
• του Κούβελα,
• το Γκουρ Κατσούρι (Παλιοχώρι) και
• το Κατσούρα (Άνω Βασιλικό) που προήλθε από την μετακίνηση των κατοίκων του Γκουρ Κατσούρι μετά το 1860.

Τον 18ο αιώνα, στα Σουλιμοχώρια οι ένοπλοι αρβανιτόφωνοι πήραν το όνομα Ντρέδες. Ντρες σημαίνει αντρειωμένος, παλικάρι, περήφανος, πολεμιστής και όλα αυτά μαζί. Ο όρος προέρχεται από το αρβανίτικο drejt που σημαίνει ίσιος ή ευθύς. Οι Ντρέδες είχαν σοβαρή συμβολή στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και κατά τη διάρκεια του Αγώνα, στην άμυνα κατά την επέλαση του Ιμπραήμ.

Με το πέρασμα του χρόνου και την ενσωμάτωση των Ντρέδων στον Αγώνα για την ανεξαρτησία, τα Σουλιμοχώρια έγιναν πηγή αγωνιστών. Όπως συνέβη στη Μάνη έτσι και στα Σουλιμοχώρια, οι ντρέδες από το 1780 μέχρι το 1821 αυτοδιοικούνταν:

«Το Ψάρι και του Σουλιμά τα δυο κεφαλοχώρια, χαράτσι δεν πληρώνουνε, Τούρκο δεν προσκυνάνε, γιατί ‘ναι ο Ντάρας το θεριό και ο Τάσης Παπατσώρης, πιάνουν και στέλνουν μήνυμα σ’ όλα τα παλικάρια, πάρτε τα καρυοφύλλια σας και πιάστε καραούλι, ποδάρι Τούρκου να μην μπει μεσ’ στα Σουλιμοχώρια, γιατί ’ναι οι Ντρέδες ξακουστοί και πρώτοι στο σημάδι, βόλι δεν πάει αλάθευτο και γιαταγάνι κούφιο».

Οι Ντρέδες, μετά τον διωγμό των κλεφτών του 1805, πέρασαν στη Ζάκυνθο και μπήκαν στα τότε συγκροτηθέντα ελαφρά πελοποννησιακά τάγματα του αγγλικού στρατού. Μεταξύ πολλών άλλων, στη Ζάκυνθο μέχρι την αρχή της Επανάστασης υπηρετούσαν ο Γιαννάκης Μέλιος από το χωριό Σουλιμά και οι δυο αδελφοί του Δημήτριος και Κωνσταντής. Ο Γιαννάκης Μέλιος είχε φτάσει στον βαθμό του λοχαγού του πεζικού. Επίσης ονομαστός οπλαρχηγός ήταν και ο Παναγιώτης Ντούφας από του Κούβελα, ο οποίος κατατάχθηκε στα αγγλικά πελοποννησιακά τάγματα στην Ζάκυνθο και έφτασε στον βαθμό του επιλοχία.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους αγωνιστές για την απελευθέρωση, όπως ο Μήτρος Αναστασόπουλος, ο Αναστάσης Παπατσώρης, ο Γιώργης Συράκος και ο Γιαννάκης Γκρίντζαλης, ήταν ντρέδες.

Οι Ντρέδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα και μπήκαν στον Αγώνα της Επανάστασης. Η πρώτη φορά που οι ντρέδες συμμετείχαν ενεργά στον Αγώνα ήταν στην κατάληψη της κοντινής Αρκαδιάς (Κυπαρισσίας). Στη συνέχεια πολέμησαν στα Φιλιατρά, στη Λιγούδιστα, στο Παλιοναβαρίνο και στο Νιόκαστρο, στη Μεθώνη, στο Βαλτέτσι, στη Γράνα, στην Τριπολιτσά και στα Δερβενάκια.

Μετά τη μάχη στη Λιγούδιστα, τηνπρώτη μάχη του Αγώνα στις 27 Μαρτίου 1821,απότο στρατιωτικό σώμα των Τριφυλίων και των Ντρέδων υπό τονΑθανάσιο Γρηγοριάδη και την καταδίωξη των Τουρκαλβανών, ξεκίνησε η συστηματική πολιορκία του Νιόκαστρου.

Τότε,τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου1821,επέστρεψε από τη Ζάκυνθο στην Αρκαδιά(Κυπαρισσία) ο προσωπικός φίλος του Κολοκοτρώνη, ο Νικόλαος Πονηρόπουλος, ο οποίος διέθετε μεγάλη περιουσία.Αφού στρατολόγησε οκτακόσιους ακόμαΝτρέδες, κατευθύνθηκε στο Νιόκαστρο και ενίσχυσε τη δύναμη των πολιορκητών.

Ο Επίσκοπος Μεθώνης, Γρηγόριος Παπαθεοδώρου (1770 - 1825), είχε γεννηθείστην Άλβαινα Ηλείαςτον Νοέμβριο του 1770. Η οικογένειά τουκαταγόταν από τη Ζούρτσατης επαρχίας Ολυμπίας, τη σημερινή Νέα Φυγαλεία.Ήταν γιος τουιερέα και πολιτικούπαπα-Θεόδωρου Οικονόμου. Είχετέσσερις αδελφούς και μια αδελφή, την μητέρα του Αθανάσιου Γρηγοριάδη.Ο Επίσκοπος Μεθώνης είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία από τον Αντώνιο Πελοπίδα,το 1817 και την 25η Μαρτίου 1821 συγκέντρωσε τους Έλληνες οπλαρχηγούς στο Μεσοχώρι,τρία τέταρτα της ώρας από τη Μεθώνη, όπουτέλεσε δοξολογία και κήρυξε την επανάσταση στην Πυλία.

Στις 29 Μαρτίου 1821,οργάνωσε και πήρε μέρος στον ξεσηκωμό στη Μεθώνη. Εκεί οι εξεγερμένοιανάγκασαν τους Τούρκους να κλειστούν στο κάστρο. Αυτοίαντιστάθηκαν όμως σθεναράκαι απέτρεψαν την εισβολή των εξεγερμένων σε αυτό. Την επόμενη ημέρα, 30 Μαρτίου,ο Επίσκοπος Μεθώνηςμε τριακόσιους Μεθωναίους,γύρισε στο Μεσοχώρι, όπου σχημάτισε στρατόπεδο κυρίως για την ενίσχυση της πολιορκίας του Νιόκαστρου.

Το Μεσοχώρι, λόγω της εποπτικής θέσηςτου, πρόσφερε στους επαναστάτες σημαντικό πλεονέκτημα. Η ανεμπόδιστη θέα τους επέτρεπε να παρακολουθούν κάθε κίνηση, τόσο από τα κάστρα της Μεθώνης και του Νιόκαστρου όσο κι’ από  την ενδοχώρα.Στην ευρύτερη περιοχή,στους γύρω λόφους,είχαν εγκατασταθεί και παρατηρητήρια για την έγκαιρη ενημέρωση για πιθανές απόπειρες ανεφοδιασμού μεταξύ των δύο κάστρων.Στο Μεσοχώρι έφτασε στη συνέχεια και ο Φιλικός, οπλαρχηγός Αναγνώστης Βουτιέρος ή Βουτιερίδης από τη Μεθώνηκαθώς και οι οπλαρχηγοί Ευστάθιος Δρακόπουλος, Ιωάννης και Νικόλαος Οικονομίδης, Ανδρέας Σαρατσιώτης, Γεώργιος Τσελίκης, Αδάμης Κορέλας, Θεόδωρος Βλάσσης και άλλοι.

Ο Αναγνώστης ή και Γεώργιος Βουτιέρος ή Βουτιερίδης ήταν έμπορος, ισχυρός οικονομικός παράγοντας και προεστός στη Μεθώνη.Σε ηλικία 48 ετών, είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρία,στη Ζάκυνθο, στις 10 Ιουνίου 1819 από τονΓεώργιο Λαδόπουλο.Η οικογένεια του Βουτιέρου δεν κατάφερε να διαφύγει από τη Μεθώνη. Η  γυναίκα και τα μικρότερα παιδιά του συνελήφθησαν από τους Τούρκους και κρατήθηκαν ως όμηροι. Ο οπλαρχηγός κατάφερε να φυγαδεύσει τα τρία μεγαλύτερα παιδιά του.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 13 Απριλίου, έφτασαν στο Νιόκαστρο διακόσιοι Μανιάτες με επικεφαλής τον πρωτότοκο γιο του Πιέρρου Μαυρομιχάλη, Κωνσταντίνο-Πιερράκο Μαυρομιχάλη καθώς και ένα ζακυνθινό πλοίο του Γεώργιου Δενδρολίβανου, εξοπλισμένο με δέκα τηλεβόλα.

Ενισχύσεις για την πολιορκία συνέχισαν να φτάνουν στο Νιόκαστρο. Στις 20 Απριλίου έφτασαν οι Κουμουνδουράκηδες με διακόσιους Μανιάτες και στις 26 του μήνα έφτασαν ακόμα περίπου διακόσιοι ένοπλοι από τη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά. Το στρατόπεδο των Ελλήνων έφτασε τους τεσσεράμισι χιλιάδες ενόπλους και επικεφαλής τους ορίστηκε ο επίσκοπος Μεθώνης Γρηγόριος Παπαθεοδώρου. Οι εξακόσιοι από αυτούς, κυρίως Ντρέδες, που είχαν αναλάβει την πολιορκία της Μεθώνης στρατοπέδευαν κι αυτοί στο Μεσοχώρι.

Η πολιορκία του Νιόκαστρου ήταν σκληρή καιδεν επέτρεπε την τροφοδοσία των πολιορκημένων.Στις 5 Αυγούστου 1821, οι Τούρκοι του Νιόκαστρου μετά από την πολύμηνη πολιορκία υπέγραψαν με τον Επίσκοπο Μεθώνης Γρηγόριο Παπαθεοδώρου, αλλά και τον Νικόλαο Πονηρόπουλο, τον αρχηγό των Μανιατών Κωνσταντίνο-Πιερράκο Μαυρομιχάλη κ.ά. συμφωνία παράδοσης του φρουρίου και ασφαλούς μεταφοράς τους στην Τύνιδα.

Την επόμενη ημέρα όμως, οι πολιορκημένοι Τούρκοι της Μεθώνης έκαναν δοκιμαστική έξοδο κατά την οποία σκοτώθηκε ο Κωνσταντίνος-Πιερράκος Μαυρομιχάλης. Έτσι με αφορμή τον θάνατο του Μαυρομιχάλη δεν τηρήθηκαν τα υπεσχημένα στην αποχώρηση των Τούρκων του Νιόκαστρου και ακολούθησανωμότητες και πλιάτσικο.

Μια μελανή σελίδα της ιστορίας της Επανάστασης γράφτηκε τότε στον όρμο του Ναβαρίνου. Γενική και άγρια σφαγή των Τούρκων που περίμεναν μάταια να επιβιβασθούν στα πλοία. Τα βραχάκια της ακτής, λίγο πιο κάτω από το κάστρο, έγιναν ο τόπος της εκτέλεσης των αποχωρούντων Τούρκων. Όσοι από αυτούς είχαν καταφέρει να μπουν σε βάρκες, εγκαταλείφθηκαν στο Χελωνήσι, στο κέντρο του όρμου, όπου και πέθαναν μετά από μέρες δίψας και ασιτίας. Τα λάφυρα τα πήραν οι νικητές, ο καθένας για τον εαυτό του «ξεχνώντας το Δημόσιον»… 

Το έγγραφο της συμφωνίας για την παράδοση του Νιόκαστρου, ενώ αναφερόταν ότι είχε καταστραφεί από τον Νικόλαο Πονηρόπουλο, υπάρχει στα Αρχεία Εθνικής Παλιγγενεσίας, τομ. 1, σελ. 445, 446. Έκδοση 1857.

 

 

 

Στο πρακτικό της παράδοσης του Νιόκαστρου υπογράφει και ο αρχηγός των Ντρέδων Γιαννάκης Μέλιος. Λίγο αργότερα, μετά την επιτυχή συμφωνία για τη λήξη της πολιορκίας, σε ένα καφενείο της περιοχής, μετά από φιλονικία με τον οπλαρχηγό Αναστάσιο Παπαδημητρόπουλο ή Παπαναστάση από το Χαλαζόνι για το χρυσό σπαθί του μπέη Molla Halil που είχε λαφυραγωγήσει ο Παπαναστάσης, ο Μέλιος σκοτώθηκε. Η απώλεια ήταν τεράστια για τους Ντρέδες. Ο Παπαναστάσης έφυγε αμέσως για τα Φιλιατρά.

Στις 22 Οκτωβρίου, οι Ντρέδες και οι συγγενείς του Μέλιου διψώντας για εκδίκηση, βρήκαν το κρησφύγετο του Παπαναστάση στα Φιλιατρά. Στη σύρραξη που έγινε όμως εκεί σκοτώθηκε όμως και ο Παναγιώτης Ντούφας. Τα αδέλφια και οι συγγενείς των σκοτωμένων Ντρέδων οπλαρχηγών τραυμάτισαν στο πόδι τον Παπαναστάση, αλλά αυτός κατάφερε να ξεφύγει και να κρυφτεί σε μια σπηλιά, στον Άι-Λιά. Στα Φιλιατρά ακολούθησαν βιαιοπραγίες και ωμότητες ως πράξεις εκδίκησης για τον φόνο των δυο Ντρέδων οπλαρχηγών. Σε λίγο όμως οι Ντρέδες βρήκαν το κρησφύγετο του Παπαναστάση και μετά από οκταήμερο αποκλεισμό τον συνέλαβαν. Αφού τον διαπόμπευσαν περνώντας τον από τα Φιλιατρά, τον φυλάκισαν στην ακρόπολη του κάστρου της Κυπαρισσίας. Την επόμενη ημέρα τον σκότωσαν, πλακώνοντάς τον με πέτρες. Έτσι από ένα ατυχές περιστατικό μετά την παράδοση του Νιόκαστρου, χάθηκαν τρεις οπλαρχηγοί της Τριφυλίας. Την αξία των απωλειών αποτιμά ο Αμβρόσιος Φραντζής περιγράφοντας τη δράση και τις συνήθειες των Ντρέδων:

«…εις τας πρώτας των εφορμήσεις εν οποιαδήποτε μάχη και αν ευρέθησαν, εστάθησαν  γενναίοι και ατρόμητοι· αλλ’ έπειτα ημαυρούντο όλαι των αι ανδραγαθίαι από την γρήγορον εις τα ίδια επιστροφήν των, άλλ’ εάν τούτο αποδοθή ως φυσικόν ιδίωμα των Αρκαδίων (των Ντρέδων κατ’ εξοχήν), δεν είναι και άπο αληθείας ότι δεν επέτυχον και οδηγιών συμφώνων με το πνεύμα των· εάν έζη ο Γιαννάκης Μέλιος και ελάμβανε την Αρχηγίαν των Ντρέδων, ή ο Παναγιώτης Ντούφας, ίσως αυτοί ήθελαν φθάσει να λάβουν επιρροήν εις τα πνεύματα των Αρκαδίων Ντρέδων· επειδή ούτοι εθανατώθησαν (κρίμασιν οις οίδε Κύριος!), αποκατέστησαν οι Αρκάδιοι Αρχηγόν των κατ’ εκλογήν αυτών ιδίαν και απαραβίαστον θέλησιν τον Μήτρον Αναστασόπουλον…»

Η άνιση διανομή της λείας στο Νιόκαστρο, ήταν και η αιτία που όσοι δεν πρόλαβαν να πάρουν μερτικό από τις τουρκικές περιουσίες, έχασαν το ενδιαφέρον τους για τον σχεδιαζόμενο, αμέσως μετά αποκλεισμό της Μεθώνης και της Κορώνης. Η Μεθώνη και η Κορώνη δεν έπεσαν, αφού άντεξαν μέχρι το τέλος Αυγούστου και ανεφοδιάστηκαν από τον τουρκικό στόλο του Καρά Αλή.

(Φωτογραφία: Η κύρια πύλη του Νιόκαστρου σήμερα )

Σε μια εποχή όπου η ζωή στα μεγάλα αστικά κέντρα θεωρείται σχεδόν μονόδρομος, υπάρχουν ακόμη νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να ακολουθήσουν την αντίθετη πορεία. Να επιστρέψουν στο χωριό, να δημιουργήσουν οικογένεια και να αποδείξουν ότι η ελληνική ύπαιθρος μπορεί να έχει μέλλον.

Η ιστορία της Ασημίνας και του Σταύρου είναι μία από αυτές.

Ο Σταύρος κατάγεται από την Πλατανόβρυση Μεσσηνίας, ένα μικρό ημιορεινό χωριό του Δήμου Μεσσήνης στα Κοντοβούνια, περίπου σαράντα χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μια περιοχή όμορφη αλλά και βαθιά πληγωμένη από τη δημογραφική συρρίκνωση και την ερημοποίηση που τα τελευταία χρόνια απειλεί πολλά χωριά της ελληνικής περιφέρειας.

Η Ασημίνα, γεννημένη στην Τζιά, γνώριζε από μικρή τις δυσκολίες της νησιωτικής και αγροτικής ζωής. Όταν αποφάσισε να ακολουθήσει τον σύζυγό της στην πατρίδα του, γνώριζε καλά ότι η επιλογή αυτή θα απαιτούσε θυσίες. Δεν δίστασε όμως ούτε στιγμή.

Μαζί αποφάσισαν να μεγαλώσουν εκεί την κόρη τους, τη μικρή Καλλίστη.

Ήταν ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση. Να μεγαλώσει ένα παιδί σε έναν τόπο μακριά από τις ανέσεις της πόλης, εκεί όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι ευκαιρίες λιγότερες. Ωστόσο, η πραγματικότητα τους δικαίωσε.

Η Καλλίστη μεγάλωσε μέσα στη φύση. Έμαθε να αγαπά τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους του χωριού. Έδεσε με τον τόπο και τις παραδόσεις του, έχοντας δίπλα της τη φροντίδα των γονιών της αλλά και την πολύτιμη παρουσία του παππού της, του κυρίου Παναγιώτη, ο οποίος αποτελεί καθημερινό στήριγμα της οικογένειας.

Παράλληλα, η ζωή στο χωριό δεν στάθηκε εμπόδιο στην προσωπική εξέλιξη της Ασημίνας. Με επιμονή και αδιάκοπο αγώνα ολοκλήρωσε τις σπουδές της σε ανώτερη σχολή, αποδεικνύοντας ότι η απόσταση δεν αποτελεί πλέον ανυπέρβλητο εμπόδιο στη γνώση.

Η πιο πρόσφατη επιτυχία της ήρθε μέσα από την εκπαίδευση από καθηγητή πληροφορικής στον χώρο της  Παρακολουθώντας εντατικά μαθήματα πληροφορικής ,  κατάφερε μέσα σε μόλις έναν μήνα να αποκτήσει πιστοποιητικό γνώσεων πληροφορικής , αποδεικνύοντας ότι όταν υπάρχει θέληση, οι ευκαιρίες μπορούν να φτάσουν ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα χωριά.

Την ίδια ώρα, ο Σταύρος εργάζεται στην ευρύτερη περιοχή, επιλέγοντας να στηρίξει τον τόπο του όχι μόνο ως κάτοικος αλλά και ως ενεργός πολίτης

Η ιστορία αυτής της οικογένειας δεν αποτελεί μια ρομαντική αφήγηση επιστροφής στο χωριό. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι η αποκέντρωση μπορεί να γίνει πραγματικότητα όταν υπάρχουν άνθρωποι με πίστη, υπομονή και επιμονή.

Και ίσως εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα προς την Πολιτεία.

Αν νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να ζήσουν, να εργαστούν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε περιοχές που αδειάζουν χρόνο με τον χρόνο, γιατί αυτή η επιλογή δεν επιβραβεύεται ουσιαστικά; Γιατί δεν υπάρχουν ισχυρότερα κίνητρα για εκείνους που κρατούν ζωντανά τα μικρά χωριά της ελληνικής υπαίθρου;

Η Πλατανόβρυση Μεσσηνίας ίσως να είναι ένας μικρός τόπος στον χάρτη. Όμως ιστορίες όπως αυτή της Ασημίνας, του Σταύρου και της μικρής Καλλίστης αποδεικνύουν ότι η αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου δεν θα έρθει μέσα από μεγάλα σχέδια στα χαρτιά, αλλά μέσα από ανθρώπους που τολμούν να μείνουν, να δημιουργήσουν και να πιστέψουν ότι η ζωή μπορεί να ανθίσει ακόμη και εκεί όπου πολλοί βλέπουν μόνο εγκατάλειψη.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο θαύμα της Πλατανόβρυσης να μην είναι το φυσικό της τοπίο, αλλά οι άνθρωποί της.

 

Γιάννης Λάσκαρης

Όπως ανέφερε η ίδια, στην πραγματικότητα η κυβέρνηση της ΝΔ «υπολείπεται των επιδόσεων της κυβέρνησης Τσίπρα», καταλογίζοντας στον κυβερνητικό λόγο «fake news» και «παραποιήσεις».

Ο τομεάρχης Οικονομικών του κόμματος, Φραγκίσκος Κουτεντάκης, σχολίασε ότι στα στοιχεία του απολογισμού του πρωθυπουργού, «θα δυσκολευτεί να βρει κάτι ακριβές» και χαρακτήρισε «σοκαριστικό» το πόσες «ανακρίβειες» και «εξώφθαλμα fake news» περιέχουν. Ειδικότερα, ο Φρ. Κουτεντάκης αναφέρθηκε στα «κρίσιμα σημεία», όπως η «ακρίβεια και η διαφθορά», στα οποία «υπερτερεί η περίοδος του Αλ. Τσίπρα». Μεταξύ άλλων, αντέκρουσε τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι το χρέος μειώθηκε κατά 63 μονάδες, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε 36,5%. Επισήμανε ότι με βάση το 2019 και όχι το 2020 με το οποίο σκόπιμα, όπως είπε, συγκρίνει η κυβέρνηση, καταγράφεται μικρότερη μείωση (37 μονάδες), ενώ σε ονομαστικές τιμές αυξήθηκε (339 δισ. το 2019 σε σχέση με 363 δισ. το 2025). Όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα, σχολίασε ότι δεν έχει νόημα να υπολογίζεται με ονομαστικές τιμές, καθώς αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός, η αύξηση «πέφτει» στο 12,7%.

Από την πλευρά του, ο τομεάρχης Εργασίας, Διονύσης Τεμπονέρας, χαρακτήρισε τον τελευταίο απολογισμό μια απόπειρα που απευθύνεται στο εσωτερικό του κόμματος με «κομματική σκοπιμότητα» την συσπείρωση.

Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα στοιχεία για τους μισθούς, απαντώντας στον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι έχουν αυξηθεί και κάνοντας λόγο για «βουλγαροποίηση», καθώς ο μέσος μισθός (αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός 19,8%), συγκλίνει περισσότερο με τη Βουλγαρία πλέον παρά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αντίστοιχα, για τις συντάξεις, σημείωσε ότι αντί για αυξήσεις έχουν δει μάλλον «μειώσεις» αφού το ποσοστό αύξησης του πληθωρισμού ξεπερνά τις αυξήσεις στις συντάξεις.

Ο Δ. Τεμπονέρας αναφέρθηκε και στα ζητήματα που αφορούν το κράτος δικαίου, σημειώνοντας πως έγινε μια προσπάθεια από την ΕΛΑΣ να καταγραφούν όλα τα σκάνδαλα της επταετίας και βρέθηκε ότι εμπλέκονται πάνω από 44 υπουργοί, βουλευτές, γενικοί γραμματείς, πολιτευτές και κομματικά στελέχη της ΝΔ. «Συνειδητοποιήσαμε ότι ποτέ ξανά δεν συγκεντρώθηκαν τόσα σκάνδαλα σε τόσο σύντομο χρόνο», σχολίασε ο Δ. Τεμπονέρας, τονίζοντας πως «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι με βάση τα σκάνδαλα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η πιο διεφθαρμένη».

Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, ο ίδιος σχολίασε την μήνυση που υπέβαλε σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς, καλώντας όλα τα θύματα υποκλοπών να κάνουν το ίδιο, ενώ υπογράμμισε πως «δεν μπορεί η χώρα να πάει σε εκλογή με τη σκιά του Ντίλιαν να εκβιάζει τον πρωθυπουργό».

Από την πλευρά του, ο Φρ. Κουτεντάκης, κληθείς να απαντήσει στα σχόλια του Άδωνι Γεωργιάδη ότι η συνέντευξη Τύπου έπρεπε να γίνει στην επέτειο του δημοψηφίσματος, είπε πως η «συζήτηση για το δημοψήφισμα είναι χιλιομασημένη τροφή», και εκτίμησε πως η διαρκής υπενθύμιση αυτής της περιόδου ως «δράμα» ακόμα και στους ίδιους ανθρώπους που την έζησαν έτσι, «δεν περνάει πια».

Τέλος, ερωτηθείς για το αν η ΕΛΑΣ θα προχωρούσε μετεκλογικά σε εξεταστικές και για ποια ζητήματα, η Θ. Κουφονικολάκου σημείωσε πως «για όλα πρέπει να γίνουν ενέργειες» και «να δρομολογηθούν διαδικασίες», ενώ υπενθύμισε την «απόλυτη δέσμευση» που έχει λάβει ο Αλ. Τσίπρας για την περαιτέρω διερεύνηση των υποκλοπών, αλλά και την πρόταση που είχε καταθέσει και στο παρελθόν για ενδελεχή έλεγχο όσον αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης.

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Gema το νέο συναρπαστικό βιβλίο της Βερονίκ Οβαλντέ «Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι».
Θα μπορούσε να είχε παραιτηθεί. Έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Θα το επαναλάμβανε ένα εκατομμύριο φορές, όλα τα επόμενα χρόνια. Είχε, εξάλλου, έναν δισταγμό, ίσως είχε περισσότερο νόημα να μείνει, να ξαναξαπλώσει, να ακούσει τις άλλες δυο αδερφές της που χειρονομούσαν στον ύπνο τους, έκλαναν και νιαούριζαν κάτω από τα σεντόνια τους, βλέποντας φιλήδονα –ακριβώς, εφηβικά– όνειρα. Ίσως είχε περισσότερο νόημα να παραιτηθεί, να εξοργιστεί και να ηδονιστεί με την οργή της, καθώς υπάρχει μια ηδονή στην παραίτηση, αυτό είναι αυτονόητο, η τραγική ηδονή της παθητικότητας και της ενόχλησης, η ηδονή του κουκουλώματος κάτω από την αξιοπρέπεια, δεν μας αφήνουν ποτέ να κάνουμε τίποτα, έχουμε δικαίωμα μόνο να μη μιλάμε, μας κλείνουν μέσα, ενώ οι άλλες πέρα, μακριά, διασκεδάζουν και μπουκώνονται, τι έχω κάνει στις προηγούμενες ζωές μου για να το αξίζω αυτό, αχ, πόσο δυστυχισμένη είμαι. Ίσως επίσης το παιχνίδι να μην άξιζε τον κόπο. Το παιχνίδι όμως, έτσι δεν είναι, σπανίως αξίζει τον κόπο. Το παιχνίδι το λαχταράμε μόνο και μόνο επειδή είναι το παιχνίδι.
Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας, που χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη τραγωδία, η Βερονίκ Οβαλντέ αφουγκράζεται από πολύ κοντά τις σχέσεις που διατηρούμε οι μεν με τους δε και τους αδιάκοπους συμβιβασμούς που χρειάζεται να επιστρατεύσουμε για να ζήσουμε τη ζωή μας. Ι Μετάφραση: Ροζαλί Σινοπούλου

Η Βερονίκ Οβαλντέ γεννήθηκε στη Γαλλία. Έχει εκδώσει δέκα μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα: «Et mon cœur transparent» (Βραβείο France Culture-Télérama), «Des vies d’oiseaux», «La Grâce des brigands» και, πιο πρόσφατα, «Soyez imprudents les enfants». Στα ελληνικά κυκλοφορούν, επίσης, από τις εκδόσεις Gema τα μυθιστορήματά της «Όσα ξέρω για τη Βέρα Κάντιντα» (Βραβείο μαθητών λυκείου Renaudot 2009, Βραβείο France Télévisions και Μεγάλο Βραβείο των αναγνωστών/-στριών του Elle) και «Κανένας δεν φοβάται εκείνους που χαμογελούν».

 

Τέτοιες ημέρες πριν από 90 χρόνια, γραφόταν το «κύκνειο άσμα» του σταφιδικού κινήματος που συγκλόνισε τη Μεσσηνία και την Πελοπόννησο στο μεσοπόλεμο. Η Εκτελεστική Επιτροπή του σταφιδικού συνεδρίου Γαργαλιάνων που είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα και είχε οργανώσει την μεγάλη εξέγερση τον Αύγουστο του 1935, προχωρά στην οργάνωση ενός ακόμη συνεδρίου, στον Πύργο αυτή τη φορά. Η ηγεσία των σταφιδοπαραγωγών είναι υπό διωγμό, το καθεστώς Μεταξά ετοιμάζεται να επιβάλει δικτατορία, οι σταφιδοπαραγωγοί είναι σε αγανάκτηση. Από τις παραμονές του συνεδρίου ο Πύργος αστυνομοκρατείται, γίνονται συλλήψεις σταφιδικών στελεχών και ο φυσικός ηγέτης των σταφιδοπαραγωγών, ο Τάσης Κουλαμπάς, κρύβεται από χωριό σε χωριό στην περιοχή των Φιλιατρών. Μέσα από τα χωράφια, με τη βοήθεια των μυημένων σταφιδοπαραγωγών, φτάνει στον Πύργο. Στο συνέδριο κάνει ηγετική εμφάνιση ο σπουδαίος διανοούμενος Δημήτρης Γληνός, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου που φωτίζει με την ομιλία του όλες τις πλευρές του σταφιδικού ζητήματος από τη σκοπιά του ΚΚΕ. Μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο ο Τάσης Κουλαμπάς «τρυπώνει» στην αίθουσα του συνεδρίου και με την λαϊκή ρητορική του δεινότητα ξεσηκώνει τους αντιπροσώπους των σταφιδοπαραγωγών. Το καθεστώς Μεταξά δίνει εντολή να συλληφθεί, δίνονται διαβεβαιώσεις ότι θα αφεθεί ελεύθερος αλλά οδηγείται στην εξορία. Για την ιστορία, το καθεστώς Μεταξά τον παρέδωσε στους Γερμανούς στην Ακροναυπλία που ήταν φυλακισμένος. Οδηγήθηκε στο Χαϊδάρι, απέδρασε λίγο μετά τις εκτελέσεις των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, ηγήθηκε του ΕΑΜ στην Πελοπόννησο, διώχθηκε μετά τη Βάρκιζα, φυλακίστηκε, εξορίστηκε και το 1958 εκλέχτηκε βουλευτής της αριστεράς στη Μεσσηνία.

 

*

Για την παρουσία του στο σταφιδικό συνέδριο του Πύργου και τα όσα συνέβησαν σε αυτό, υπάρχει η μαρτυρία του Αρίστου Αποστολόπουλου. Είναι μέρος νεκρολογίας που έχει δημοσιευτεί στην «Αυγή» μετά το θάνατο του Κουλαμπά το Μάιο του 1964. Με γλαφυρό τρόπο καταγράφει τα όσα συνέβησαν στο συνέδριο του Πύργου:

«Τον θυμούμαι σε μια από τις εξοχώτερες, στην κορυφαία ίσως στιγμή της επαναστατικής ζωής του: Στο Πανσταφιδικό Συνέδριο του Πύργου στις 28 Ιουνίου του 1936. Ηταν νωπά ακόμη τα αιματηρά σταφιδικά γεγονότα του προηγούμενου χρόνου στην επαρχία Πυλίας-Τριφυλίας όπου ο Τάσος πρωταγωνίστησε. Τα γεγονότα εκείνα και ο αγωνιστικός αντίκτυπός τους, ο επαναστατικός αναβρασμός σ’ όλες τις σταφιδικές περιφέρειες και οι αλλεπάλληλες εργατικές κινητοποιήσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, είχαν φέρει σε τέτοια δεινή θέση την πλουτοκρατική ολιγαρχία ώστε το δειλό και συνθηκολόγο κόμμα των Φιλελευθέρων προδίνοντας την εντολή του λαού και το “Σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα” ν’ αναγκαστή ν’ αφήση αφύλαχτο το δρόμο στην εισβολή του φασισμού. Η προφυλακή του είχε κιόλας αναρριχηθή στην κορυφή της κοινοβουλευτικής κυβέρνησης.

*

Σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς ανάπτυξης των λαϊκών δημοκρατικών δυνάμεων αλλά ταυτόχρονα και άμεσης απειλής φασιστικού πραξικοπήματος, οργανώθηκε το μέγα εκείνο Σταφιδικό Συνέδριο στον Πύργο της Ηλείας. Χίλιοι διακόσιοι και πλέον αντιπρόσωποι απ’ όλες τις σταφιδικές περιφέρειες κατέκλυσαν την πόλη και το πρωί της 28ης Ιουνίου στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου άρχισε τις εργασίες του το ιστορικό και αλησμόνητο –για όσους τόζησαν– Συνέδριο. Εκτός από τις εκατοντάδες εκλεκτούς αντιπροσώπους του σταφιδοπαραγωγικού κόσμου, αντιπροσωπεύονταν η κυβέρνηση και η Βουλή διά του Γόντικα, καθώς και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ με το φημισμένο και μεγάλο δάσκαλο Δημήτρη Γληνό, που ήταν και ο κύριος ομιλητής στο Συνέδριο. Είχαν επίσης πάρει μέρος και πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων, του Αθηναϊκού Τύπου κλπ.

*

Αλλά ενώ το Συνέδριο άρχισε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς και γαλήνης, έξω από το θέατρο επικρατούσε ασυνήθιστη και αδικαιολόγητη αστυνομοκρατία. Τελικά όταν εκλέχτηκε το Προεδρείο και ο πρόεδρος Αργυράκης, ένας γενναίος στο σώμα και στην ψυχή μεγαλοχτηματίας, απηύθυνε προς τους συνέδρους τον εμπνευσμένο χαιρετισμό του, μπήκε ασθμαίνων στην αίθουσα ένας που πράγματι είχε ομοιότητα με τον Τάσο. Προχώρησε κοντά στη σκηνή και με ύφος τρομοκρατημένου και αποτεινόμενος στο κατάμεστο θέατρο είπε: “Κύριοι διαμαρτύρομαι. Με πιάσανε για Κουλαμπά. Με πιάσανε για Τάσο Κουλαμπά!! Μήπως κανένας από τους συνέδρους λέγεται Τάσος Κουλαμπάς που τον καταδιώκει η αστυνομία; Παρακαλώ προστατεύτε τον. Προστατεύτε τον γιατί το θέατρο είναι ζωσμένο από στίφη χωροφυλάκων που ψάχνουν να τον πιάσουν”. Το θέατρο σείστηκε από επευφημίες για τον Τάσο και διαμαρτυρίες για το “αίσχος” των αστυνομικών μέτρων. Ο άνθρωπος που είχε τη θαυμάσια έμπνευση και την υποκριτική δεινότητα ήταν ο απεσταλμένος του “Ριζοσπάστη”, αξέχαστος δημοσιογράφος Σουργιαδάκης. Το έξοχο κόλπο έπιασε. Αναστατώθηκε το Συνέδριο, απαίτησαν από το κυβερνητικό κλιμάκιο να περιφρουρήση την ειρήνη των Συνέδρων και να βάλει τάξη στην αστυνομία. Πράγματι με ανύποπτο τρόπο ο Δημήτρης Γληνός πήρε το Γόντικα και βγήκαν για να κάμουν τις δέουσες συστάσεις στην αστυνομία.

*

Ο Τάσος που στο μεταξύ είχε φτάσει και με φροντίδα της τοπικής οργάνωσης είχε κρυφτεί σε κάποιο τοίχο πίσω από το θέατρο, βρήκε την ευκαιρία (τη στιγμή που ο υπουργός με το Γληνό έκαναν συστάσεις στους αξιωματικούς της φρουράς) να γλιστρίση –και μάλιστα μπροστά τους– να χωθή στα παρασκήνια του θεάτρου και από εκεί μ’ ένα σάλτο να βρεθεί στη σκηνή μπροστά στο Προεδρείο! Το τι έγινε δεν περιγράφεται… Μέσα στη θύελλα των χειροκροτημάτων και των ζητοκραυγών –γνώστης καθώς ήταν της λαϊκής ψυχής– ανασήκωσε κι έδειξε στους συνέδρους το βρεγμένο και καταλασπωμένο πανταλόνι του. Στάθηκε λίγο. Πήρε βαθειά ανάσα. Κύτταξε με χαμόγελο ύψιστης ευτυχίας τους παραληρούντες συνέδρους και με φωνή που έμοιαζε με σάλπισμα θριάμβου, άρχισε περίπου ως εξής: “Αγαπητοί φίλοι, σας φέρνω το θερμό χαιρετισμό από τους αδερφούς σας σταφιδοπαραγωγούς της Πυλίας (χαλάζι χειροκροτημάτων). Καταδιωκόμενος από το κράτος του ζόφου, ολονυχτίς μέσα στις ρεματιές και τους βάλτους, βουτηγμένος έτσι όπως με βλέπετε στις λάσπες και τα νερά ήρθα κοντά σας (θύελλα χειροκροτημάτων, μπράβο να μας ζήσεις λεβέντη!...). Ηρθα για να βροντοφωνάξω και γω μαζί σας το δίκιο. Να στιγματίσω μαζί σας το ανάλγητο κράτος, να υποδείξω μαζί με σας λύσεις τίμιες και σωστές, τις μόνες που μπορεί να συμβάλουν στην πραγματική λύση του σταφιδικού ζητήματος και να σώσουν τους παραγωγούς από το μαρτύριο της πείνας, από τη θηλιά του τοκογλύφου, από τη φρίκη της απόγνωσης (κατακλυσμός χειροκροτημάτων). Αδέρφια, χρόνια τώρα κράτος και Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός μας εμπαίζουν και μας λοιδωρούν… (χειροκροτήματα, ζητοκραυγές). Χρόνια τώρα, μέσα στα πολυτελή γραφεία του ΑΣΟ – στο Γιλδίζ αυτό των Σουλτάνων της σταφίδας, δικάζουνε το σταφιδοπαραγωγό ερήμην”. Εδώ σείστηκε κυριολεκτικά το θέατρο. Ζητοκραύγαζαν, πετούσαν καπέλλα, μαντήλια, επευφημούσαν, αποθέωναν!...

*

Ο Τάσος προχώρησε στην ανάλυση του σταφιδικού με σαφήνεια, φραστικό πλούτο, εικόνες ζωντανές έτσι που κάθε φράση του να πνίγεται σε κατακλυσμό χειροκροτημάτων και επευφημισμού. Με το λόγο του που έκανε καταπληκτική εντύπωση, έκλεισε η πρωινή συνεδρίαση και ο Πρόεδρος σήμανε διακοπή για το απόγευμα. Στο μεταξύ τα τηλέφωνα με την Αθήνα είχαν δουλέψει και η Κυβέρνηση Μεταξά ανένδοτη διέταζε να συλληφθή πάραυτα και να εκτοπισθή ο Κουλαμπάς. Και πράγματι μ’ όλα τα μέτρα που είχαμε πάρει και παρ’ όλο που τον συνώδευαν ο Γόντικας και ο Γληνός, οι χαφιέδες χύμηξαν σαν γεράκια, τον άρπαξαν σηκωτό και ενώ αλλεπάλληλες γραμμές χωροφυλάκων έφραζαν το δρόμο, τον έκλεισαν αστραπιαία στα κρατητήρια της χωροφυλακής που δεν απείχαν, άλλωστε, και πολύ από το θέατρο. Το πλήθος των συνέδρων ώρμησε, έσπασε τις αστυνομικές γραμμές, έφτασε έξω από το Τμήμα και ήταν έτοιμο να συντρίψει τα πάντα και ν’ απελευθερώσει τον Τάσο, αλλά ο διοικητής Χωροφυλακής Ανδροβιτσανέας (μετέπειτα Διοικητής Πολιτοφυλακής Πελοποννήσου) μαζί με το Γόντικα δήλωσαν κατηγορηματικά ότι θα τον απέλυαν ευθύς μετά τη λήξη των εργασιών του Συνεδρίου. Το Προεδρείο και ο Γόντικας σύστησαν να μην επιμείνουμε και ν’ αφήσουμε σ’ αυτούς το ζήτημα. Τώρα προείχε η επιτυχία του Συνεδρίου.

*

 Πράγματι το απόγευμα μαζευτήκαμε, όχι στο θέατρο, από το οποίο μας έδιωξαν, αλλά σ’ ένα υπαίθριο κινηματογράφο. Εκεί, παρά τις διασπαστικές τους ενέργειες, οι σταφιδοπατέρες συνετρίβησαν κυριολεκτικά και αναγκάστηκαν να υποταχτούν στις αποφάσεις του Συνεδρίου που έφερναν και τη σφραγίδα του αείμνηστου Τάσου. Τη δεύτερη μέρα το βράδυ, το Συνέδριο είχε περατώσει το έργο του και η συντριπτική πλειοψηφία των συνέδρων ψήφισε ομόφωνα τις επιτροπές που θ’ αναλάβαιναν το συντονισμό του παραπάνω αγώνα. Ομως η επάρατος 4η Αυγούστου ανέκοψε την αληθινά μεγαλειώδη αγωνιστική πορεία του σταφιδοπαραγωγικού κόσμου κι’ έστειλε “πολλές λεβέντικές ψυχές στην εξορία” ανάμεσα στους οποίους, πρώτον μεταξύ των πρώτων τον αξέχαστο ηγέτη του Μωριά, μπάρμπα Τάσο».

*

Μια μικρή αφήγηση, μια μεγάλη ιστορία για έναν σπουδαίο αγωνιστή της αριστεράς από έναν άνθρωπο που τον έζησε από κοντά πολύ νωρίτερα, όταν μαθητής τον συνάντησε για πρώτη φορά στο Νησί. Ρέκβιεμ για το σταφιδικό κίνημα, που τροφοδότησε όμως με την αγωνιστική του στάση ένα άλλο μεγάλο κίνημα, αυτό της εθνικής αντίστασης στη διάρκεια της κατοχής.

 

 

*Ολη η ιστορία του σταφιδικού κινήματος το 1936, στο βιβλίο «Συνέδριο στον Πύργο το 1936 – Το “κύκνειο” άσμα του σταφιδικού κινήματος» που μπορείτε να το βρείτε ελεύθερο στο eleftheriaonline.gr

 

 

Η Ρενάτα ζει και αναπνέει για το ξενοδοχείο της στην Πλάκα, ελπίζοντας να το δει να εξελίσσεται όπως το ονειρεύτηκε. Οταν όμως δέχεται ένα καθοριστικό τηλεφώνημα για τον παππού της, έναν  διαβολικό αισθηματία που δεν σταματά να την εκπλήσσει, εγκαταλείπει τα πάντα και φεύγει για το Μεντεγίν της Κολομβίας όπου εκείνος κατοικεί. Μέσα στα έντονα χρώματα και τους ξέφρενους ρυθμούς της πόλης ο παππούς Πίπο αποχαιρετά τη ζωή, με μια γιορτή που αψηφά τον θάνατο. Σύντομα, η Ρενάτα ξετυλίγει αποκαλύψεις, γρίφους και κρυμμένα μηνύματα, ενώ ένας απρόσμενος έρωτας την ωθεί να επαναπροσδιορίσει όσα πίστευε για τον εαυτό της. Καθώς η Λατινική Αμερική συναντά τη Μεσόγειο, η γεύση του έρωτα γίνεται γλυκιά και τολμηρή, σαν μάνγκο και αλάτι.

Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, ταυτοποιήθηκαν δύο αλλοδαποί, οι οποίοι συνδέονται με την υπόθεση. Πρόκειται για το νομικό πρόσωπο που εμφανιζόταν ως δικαιούχος του τραπεζικού λογαριασμού στον οποίο κατέληξαν τα χρήματα της απάτης, καθώς και το άτομο που φέρεται να διαχειριζόταν τον συγκεκριμένο λογαριασμό.

Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για τα κατά περίπτωση αδικήματα της απάτης με υπολογιστή ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών ή δεδομένα.

Απέκτησαν πρόσβαση στην ηλεκτρονική αλληλογραφία της εταιρείας

Η έρευνα ξεκίνησε μετά από καταγγελία που υπέβαλε, τον Αύγουστο του 2025, εκπρόσωπος ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας.

Όπως προέκυψε από την προανάκριση, άγνωστοι δράστες απέκτησαν παράνομη πρόσβαση στην ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ της εταιρείας και συνεργαζόμενου τραπεζικού ιδρύματος του εξωτερικού. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν παραπλανητική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που προσομοίαζε την εταιρική, καθώς και πλαστές εντολές πληρωμής, καταφέρνοντας να μεταφέρουν 4.000.000 ευρώ σε τραπεζικό λογαριασμό εταιρείας με έδρα τη Βουλγαρία.

Με άμεσες και συντονισμένες ενέργειες της Διεύθυνσης Δίωξης Κυβερνοεγκλήματος, σε συνεργασία με την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, τη Διεύθυνση Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας (Τμήμα Europol) και τα εμπλεκόμενα τραπεζικά ιδρύματα, επιτεύχθηκε αρχικά η προσωρινή δέσμευση των κεφαλαίων.

Ακολούθησε η πλήρης ανάκτηση του συνόλου των χρημάτων, πριν αυτά κατατμηθούν και μεταφερθούν σε άλλους λογαριασμούς, αποτρέποντας έτσι την οριστική απώλειά τους.

Οι απάτες τύπου Business Email Compromise (BEC) συγκαταλέγονται διεθνώς στις πιο διαδεδομένες και επικίνδυνες μορφές κυβερνοαπάτης σε βάρος επιχειρήσεων.

Οι δράστες αποκτούν πρόσβαση ή δημιουργούν ηλεκτρονικές διευθύνσεις που μοιάζουν με τις πραγματικές εταιρικές, παρακολουθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα τις επικοινωνίες μεταξύ επιχειρήσεων και παρεμβαίνουν σε κρίσιμες οικονομικές συναλλαγές, τροποποιώντας τα στοιχεία των τραπεζικών λογαριασμών ώστε τα χρήματα να καταλήξουν σε λογαριασμούς που ελέγχουν οι ίδιοι.

Η έγκαιρη καταγγελία έσωσε τα χρήματα

Η Ελληνική Αστυνομία επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει τη σημασία της άμεσης αναφοράς περιστατικών ηλεκτρονικής απάτης. Η έγκαιρη ενημέρωση των αρμόδιων Αρχών και των τραπεζικών ιδρυμάτων αποδείχθηκε καθοριστική, καθώς επέτρεψε την ανάκτηση ολόκληρου του ποσού των 4 εκατ. ευρώ και την ταυτοποίηση των εμπλεκομένων. Η δικογραφία έχει ήδη υποβληθεί στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.

Πηγή: ertnews.gr

Στην αίτηση, μεταξύ άλλων, ο κ.Σαμαράς αναφέρει ότι έχει κατ ‘επανάληψη ζητήσει δημοσίως από την κυβέρνηση απαντήσεις επί του θέματος, χωρίς να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα.

Αναλυτικά η αίτηση του Αντώνη Σαμαρά
«Αξιότιμε κ. Εισαγγελέα,

Υποβάλλω την παρούσα, αναφορικά με την υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων μέσω του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, υπόθεση η οποία έχει ήδη λάβει ευρεία δημοσιότητα και προκαλεί εύλογη ανησυχία για την εθνική ασφάλεια και την προάσπισή της, για τη λειτουργία των θεσμών και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Ειδικότερα, εδώ και μήνες έχει καταστεί δημοσίως γνωστό ότι υπήρξα και εγώ προσωπικά στόχος του εν λόγω κατασκοπευτικού λογισμικού. Το γεγονός της παράνομης παγίδευσής μου το έχω επανειλημμένως αναδείξει μέσω δημόσιων παρεμβάσεών μου. Το έχω θέσει με σαφήνεια θεσμικά από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου αλλά και μέσα από τον δημόσιο διάλογο, επιμένοντας ότι αποτελεί ένα μείζον ζήτημα που δεν μπορεί να παραμείνει στο σκοτάδι ή στη σιωπή και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μεθοδεύσεων και συγκάλυψης.

Στις τοποθετήσεις αυτές, έχω επίσης επισημάνει με ιδιαίτερη έμφαση τους σοβαρότατους κινδύνους που συνεπάγεται για την εθνική ασφάλεια η λειτουργία ενός τέτοιου παράνομου μηχανισμού εντός της ελληνικής επικράτειας, ιδίως σε συνθήκες έντονης γεωπολιτικής αστάθειας.

Είναι αυταπόδεικτο, ότι η παρακολούθηση προσώπων που κατέχουν καίριες θεσμικές θέσεις συνιστά γεγονός εξαιρετικής θεσμικής και εθνικής βαρύτητας. Επειδή έχω κατ’ επανάληψη ζητήσει από την Κυβέρνηση να διερευνήσει την περίπτωση της παγίδευσης μου χωρίς να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΖΗΤΩ Την πλήρη διερεύνηση της παγίδευσής μου με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator».

Μαρινάκης: Τις απαντήσεις τις δίνει η Δικαιοσύνη

Ερωτηθείς σχετικά με την αίτηση του κ.Σαμαρά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, τόνισε ότι από τη στιγμή που ένας πολίτης, είτε ήταν πρωθυπουργός, είτε όχι, απευθύνεται στη Δικαιοσύνη, τις απαντήσεις τις δίνει η Δικαιοσύνη.

«Για την ουσία της υπόθεσης αυτής έχει απαντήσει με μια σειρά από διατάξεις η δικαιοσύνη. Από εκεί και πέρα δε γνωρίζω για επικοινωνία του κυρίου Σαμαρά με την κυβέρνηση για το θέμα αυτό ούτε υπάρχει κάποια τέτοια ενημέρωση εδώ και χρόνια που συζητείται αυτό».

Ο κ.Μαρινάκης έκλεισε την απάντησή του για το ζήτημα καταλογίζοντας εμμέσως πλην σαφώς πολύ καθυστερημένη αντίδραση στον πρώην πρωθυπουργό, επισημαίνοντας ότι η υπόθεση των υποκλοπών άρχισε να συζητείται το 2022, όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε δημοσιοποιήσει το ζήτημα και ο κ.Σαμαράς, το 2023 ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ.

Είπε ειδικότερα: «Θυμίζω ότι η υπόθεση αυτή ως προς το σκέλος των παραιτήσεων και το σκέλος που αφορούσε τις νόμιμες επισυνδέσεις του κυρίου Ανδρουλάκη ξεκίνησε να συζητείται το 2022. Στη συνέχεια το 2023 ο κύριος Σαμαράς ήταν και υποψήφιος με την ΝΔ».

Πηγή: news247.gr

Το δυστύχημα συνέβη στην περιοχή του Πιθαρίου, όταν, κάτω από συνθήκες που παραμένουν μέχρι στιγμής αδιευκρίνιστες, η μηχανή που οδηγούσε ο νεαρός συγκρούστηκε με απορριμματοφόρο, σε στροφή του δρόμου.

Στο σημείο έσπευσε άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, προκειμένου να παραλάβει τον 33χρονο. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες των διασωστών, τα τραύματά του ήταν ιδιαίτερα σοβαρά και υπέκυψε.

Τα ακριβή αίτια και οι συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε το δυστύχημα διερευνώνται από το Τμήμα Τροχαίας Χανίων.

Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας ο 33χρονος

Ο 33χρονος ήταν εν ενεργεία αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και υπηρετούσε στην 115 Πτέρυγα Μάχης.

Ανακοίνωση για τον θάνατό του στο τροχαίο εξέδωσε το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας.

Στην ανακοίνωση αναλυτικά αναφέρεται:
“Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026 και ώρα 06:45, ο Ανθυποσμηναγός (ΜΤ) Ι. Μ., 33 ετών, που υπηρετούσε στην 115 Πτέρυγα Μάχης, ενεπλάκη σε τροχαίο δυστύχημα. Διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας εκφράζει τη λύπη για την απώλεια του συναδέλφου και τα συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.

Αντισμήναρχος (Ι) Κωνσταντίνος Γράβαλος, Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΑ”

Πηγή: news247.gr

Περικυκλωμένη από τεράστια πλήθη η «περίτεχνη», σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης, νεκροφόρα διασχίζει το κέντρο της ιρανικής πρωτεύουσας, ανοιχτή στα πλαϊνά, για άμεση οπτική επαφή με τα φέρετρα. Στην πλατεία Ενγκελάμπ, ο χώρος γύρω από το μνημείο που αναπαριστά τη σφιγμένη γροθιά του Χαμενεΐ, είναι απροσπέλαστος.

Για 12 ώρες, η νεκρώσιμη πομπή θα διασχίσει μία απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πλατεία Ιμάμη Χοσεΐν, όπου βρίσκεται το Μεγάλο Τέμενος, έως την ιστορική πλατεία Αζαντί.

Βίντεο δείχνουν πλήθη να καίνε την σημαία της Βρετανίας και των ΗΠΑ, και ομίχλη από τους πίδακες νερού που δροσίζουν τους πενθούντες.

Στο ποτάμι από σημαίες, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής του Ιράν και της κίτρινης των σιιτών της Χεζμπολάχ, ξεχωρίζει, σύμφωνα με το CNN, η κόκκινη και άσπρη σημαία που συμβολίζει το μαρτύριο και την εκδίκηση στην σιιτική μουσουλμανική παράδοση. «Η σημαία που φέρει τις λέξεις στα Φαρσί Για Χουσεΐν και αναφέρεται στον θάνατο του εγγονού του Προφήτη Μωάμεθ τον 7ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Καρμπάλα.

Η κηδεία του Χαμενεΐ συμπίπτει με τον ισλαμικό μήνα Μουχάραμ, όταν οι Σιίτες Μουσουλμάνοι τιμούν τον Χουσεΐν και το μαρτύριό του.Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, η σορός του Χαμενεΐ θα μεταφερθεί στο ιερό του Ιμάμη Χουσεΐν στην Καρμπάλα του Ιράκ, στον ίδιο χώρο με την περίφημη μάχη, προτού ταφεί στο ιερό του Ιμάμη Ρεζά, στη Μασάντ, την πατρίδα του Χαμενεΐ.

Πώς ολοκληρώνεται η «κηδεία του αιώνα»

7 Ιουλίου — Οι προσευχές θα τελεστούν στο Τζαμί Τζαμκάραν στο Κομ, ιερή πόλη περίπου 150 χιλιόμετρα νότια της Τεχεράνης.
8 Ιουλίου — Η σορός του Χαμενεΐ θα μεταφερθεί στην ιρακινή πόλη Νατζάφ, πριν μεταφερθεί στο ιερό του Ιμάμη Αλί, τόπο προσκυνήματος για τους Σιίτες Μουσουλμάνους. Στη συνέχεια, η σορός θα μεταφερθεί με ελικόπτερο στο ιερό του Ιμάμη Χουσεΐν στην Καρμπάλα, περίπου 80 χιλιόμετρα (49,7 μίλια) μακριά, πριν επιστραφεί στο Ιράν.
9 Ιουλίου — Ο Χαμενεΐ θα ταφεί στο ιερό του Ιμάμη Ρεζά, έναν από τους ιερότερους τόπους του σιιτικού Ισλάμ, στη Μασάντ, την πόλη όπου γεννήθηκε.
Ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε σε κοινές αμερικανο-ισραηλινές επιδρομές την πρώτη ημέρα του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου, ήταν ο δεύτερος και μακροβιότερος ανώτατος ηγέτης του Ιράν.

Έγινε αρχηγός κράτους το 1989, μετά τον θάνατο του μέντορά του και προκατόχου του, Αγιατολάχ Ρουχόλα Χομεϊνί, που πέθανε το 1979, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η κηδεία του αναγνωρίστηκε από τα Ρεκόρ Γκίνες ως η νεκρώσιμη τελετή με το «μεγαλύτερο ποσοστό πληθυσμού που παρευρέθηκε σε κηδεία», με περίπου 10,2 εκατομμύρια ανθρώπους αλλά και χαοτικά γεγονότα, με οκτώ ανθρώπους να σκοτώνονται και εκατοντάδες να τραυματίζονται.

Ο φερόμενος ως διάδοχος ανώτατος ηγέτης, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, αρχηγός του κράτους, αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και με εξουσία να διορίζει επίσης τα μισά από τα 12 μέλη του Συμβουλίου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, δεν έχει εμφανιστεί δημόσια από τις 28 Φεβρουαρίου και τον τραυματισμό του στην ισραηλινή – αμερικανική επίθεση της πρώτης ημέρας του πολέμου. Σύμφωνα με ιρανικά μέσα ενημέρωσης θα παραστεί για λόγους ασφαλείας μόνο κατά την τελευταία ημέρα του πολυήμερου νεκρώσιμου τελετουργικού που είχε προγραμματιστεί αρχικά για τον περασμένο Μάρτιο.

Πηγή: ertnews.gr