Co się wydarzyło?

22 października w miejscowości Soligorsk (Białoruś) zaatakowano budynek administracji Państwowej Komisji ds. Badań Kryminalistycznych oraz podpalono puste samochody znajdujące się wówczas na parkingu należącym do Prokuratury Rejonowej w Soligorsku. W nocy 28 października podpalono budynek Komendy Drogowej Milicji w Mozyrzu. Wkrótce, grupa czterech anarchistycznych rewolucjonistów – Ihar Aliniewicz, Dzmitry Dubousky, Dzmitry Rezanowicz oraz Siarhei Ramanau została zatrzymana przez grupę manewrową Straży Granicznej z Mozyrzu, w pobliżu granicy ukraińsko-białoruskiej we wsi Zabozie w rejonie jelskim (Białoruś). Zatrzymani są obecnie przetrzymywani w areszcie śledczym KGB w Mińsku. Zostali postawieni w stan oskarżenia na podstawie art. 289 Kodeksu karnego – akt terroryzmu popełniony przez zorganizowaną grupę przestępczą.

Anarchiści-rewolucjoniści

Każdy z zatrzymanych był już od wielu lat przeciwnikiem faszystowskiego państwa i regularnie doświadczał jego represji.

Ihar Aliniewicz – anarchista z Mińska, były więzień polityczny białoruskiego reżimu. W listopadzie 2010 r. został schwytany przez służby specjalne w Moskwie, a w maju 2011 r. skazano go na 8 lat kolonii karnej o wzmocnionym rygorze na podstawie art. 218 ust. 3 – celowe zniszczenie mienia oraz art. 339.2 – akt chuligański zorganizowanej grupy osób. Został ułaskawiony dekretem prezydenta 22 sierpnia 2015 r. W więzieniu napisał książkę „Jadę do Magadanu” która została przetłumaczona na kilka języków. W 2013 r. książka została wyróżniona przez białoruski PEN Club nagrodą im. Franciszka Alechnowicza za najlepszy utwór literacki napisany w więzieniu. W 2016 r. Ihar otrzymał nagrodę im. Wiktara Iwaszkiewicza. Po uwolnieniu Ihar mieszkał za granicą i czynnie uczestniczył w ruchu anarchistycznym.

Dzmitry Dubouski – anarchista z Soligorska. W 2010 r. w związku ze „sprawą białoruskich anarchistów” został wpisany na listę osób poszukiwanych. W listopadzie 2010 r. podczas próby zatrzymania jego i Ihara w Moskwie przez FSB, Dubouski zdołał uciec. Przez 10 lat Dzmitry ukrywał się w Rosji i na Ukrainie, publikował dzienniki podróży i uczestniczył w ruchu anarchistycznym.

Dzmitry Rezanowicz – anarchista z Homla. Został zatrzymany 16 marca 2014 r. po przekroczeniu granicy ukraińsko-rosyjskiej w Kursku. Legitymował się dokumentem swojego brata. Zatrzymano go pod zarzutem dokonania sabotażu na terytorium Rosji. FSB nie znalazła jednak wystarczających dowodów aby podtrzymać te zarzuty i wszczęła postępowanie karne na podstawie art. 332 ust. 1 rosyjskiego kodeksu karnego – czyli próba przekroczenia rosyjskiej granicy bez posiadania wymaganych dokumentów. Dzmitry był przetrzymywany w ośrodku deportacyjnym w obwodzie kurskim. Dnia 3 lipca sąd nakazał deportację Rezanowicza z Rosji oraz nałożył na niego karę grzywny w wysokości 15 000 rubli. 25 lipca Dzmitry został deportowany na terytorium Białorusi. Pozostawał aktywnym uczestnikiem ruchu anarchistycznego.

Siarhei Ramanau – anarchista z Homla. W 2013 r. Ramanau został skazany na dwa lata więzienia z wyrokiem w zawieszeniu za posiadanie w domu 14 gramów prochu. (Art. 295 § 2 Kodeksu karnego). W 2014 r. skazano go na 6 lat więzienia, jednak w wyniku apelacji wyrok skrócono do 5 lat (Art. 295 § 3 Kodeksu karnego). Został wypuszczony na wolność w lipcu 2019 roku, jednak cały czas stosowano wobec niego oficjalny nadzór miicji – nałożono na niego zakaz opuszczania miasta i zmiany miejsca zamieszkania, zakaz odwiedzania barów, restauracji, sklepów monopolowych, godzinę milicyjną od 22:00 do 6: 00 rano, cotygodniowy obowiązek stawiennictwa w jednostce milicji.
Wszyscy oni są już ukształtowanymi osobowościami o wyraźnych cechach moralnych i świadomych poglądach na życie. Każdy z nich to przekonany anarchista, każdy z nich jest ideologiczną i godną osobą. Każdy z nich jest bojownikiem o nową, wolną Białoruś, w której nie ma miejsca na arbitralność OMON, GUBOPiK i innych organów ścigania, gdzie nie ma miejsca na przemoc przeciwko wolności we wszystkich jej przejawach.

Dlaczego ich wspieramy?

Wszystkie oskarżenia, jakie postawiono anarchistom-rewolucjonistom są absurdalne, cyniczne i fałszywe. Zatrzymani anarchiści nie ukrywają, że brali udział w podpaleniach, niszczeniu mienia i sabotażu. Wszystko to jednak formy akcji bezpośredniej, które w żaden sposób nie przyczyniły się do czyjejkolwiek śmierci lub obrażeń. Nie było to celem ich działania. Jako anarchiści-rewolucjoniści wybrali oni drogę partyzanckiego oporu, a swoimi działaniami chcieli wesprzeć zbuntowany naród białoruski oraz przyczynić się do wzniecenia powstania ludowego. Broń jaką przy nich znaleziono, świadczy o tym, że świadomie podjęli zdecydowaną i ryzykowną walkę z terrorem państwa. Osobiście wierzymy, że posiadanie broni palnej jest prawem każdego wolnego człowieka, a nie tylko przywilejem brutalnych organów ścigania. Obecnie to państwo białoruskie zbudowane jest na przemocy wojska i milicji, stworzone i opłacane przez szalonego dyktatora, który bazuje na strukturach terrorystycznych. To państwo na co dzień gwałci kobiety, bije emerytów, strzela do nieuzbrojonych osób, torturuje osoby zatrzymane w wojskowych furgonetkach i w aresztach, włamuje się do mieszkań, niszczy samochody i rowery, demoluje witryny sklepów i kawiarń. Żaden anarchista nie działa w taki sposób. Anarchizm opiera się na samoorganizacji, pomocy wzajemnej i solidarności. Anarchizm to nie tylko chęć bycia wolnym. To walka z każdą formą ucisku, to walka o wolność.

Tak, mieli przy sobie broń, ale nie użyli jej przeciwko ludziom.

Tak, podpalali budynki, ale to one stanowią kręgosłup reżimu i dlatego zostały obrane jako cel. Nie było strat w ludziach.

Tak, są powstańcami i rewolucjonistami. Jednak każda osoba ma prawo do powstania, zwłaszcza w kraju gdzie nie działają żadne
demokratyczne mechanizmy, gdzie nie ma żadnego systemu sprawiedliwości,a każdy pokojowy protest spotyka się z radykalną przemocą za strony państwa.

W przeciągu ostatnich miesięcy na Białorusi zatrzymano około siedemnaście tysięcy osób i wszczęto około tysiąc spraw karnych. W aresztach znajduje się ponad stu więźniów politycznych. Nawet za najbardziej pokojową formę protestu – strajk w zakładach pracy – władze skazują robotników na kary więzienia.

Powszechny zakaz strajków, masowe zwolnienia, represje i nie wypełnianie obietnic, złożonych robotnikom przez władze Białorusi doprowadziły do tego, że Soligorsk – miasto górnicze i robotnicze – zostało wybrane przez czterech anarchistów, jako miejsce na przeprowadzenie akcji bezpośredniej. Ich działania miały na celu okazanie wsparcia robotnikom i górnikom z tamtego regionu oraz wyrażenie solidarności ze stawianymi przez nich żądaniami.

Wzywamy ruch anarchistyczny do powstrzymania się od słów krytyki, opartych na urywkach z zapisu przesłuchań towarzyszy, które celowo zostały opublikowane przez organy ścigania. Czas wszystko wyjaśni, a my z całą odpowiedzialnością zapewniamy, że nowe fakty dotyczące naszych towarzyszy zostaną w całości upublicznione.

Wyrażamy swoje pełne poparcie dla uwięzionych anarchistów oraz dla wszystkich Białorusinów, którzy powstali przeciwko dyktaturze i przemocy wojska i milicji oraz wzywamy Was wszystkich do walki o natychmiastowe uwolnienie Ihara Aliniewicza, Dzmitryja Dubouskiego, Dzmitryja Rezanowicza, Siarheja Ramanaua, jak również wszystkich innych więźniów politycznych na Białorusi. Wzywamy wszystkich, którzy nie są obojętni, aby rozpowszechniali informacje o zatrzymanych, organizowali akcje solidarnościowe, oporu oraz stosowali wszelkie inne formy nacisku na reżim Łukaszenki, zarówno na Białorusi jak i za granicą. Pamiętajcie, że największym wsparciem jest kontynuowanie walki, której nasi aresztowani towarzysze poświęcili całe swoje dotychczasowe życie.

Przyjaciele i towarzysze w walce!

List otwarty

Team Pramen
Mikola Dzyadok, bloger. analitycy polityczni Kolektyw
Monroe Effect Kolektyw
Black Wave
AChK-Belarus
Autonomous Action
Federacja Anarchistyczna Śląsk
Lukáš Borl, anarchista i bloger
Free Dumka Library
Anarchistyczny Czarny Krzyż – Galicja

Komunikat:

Przesłaliśmy dwie wybuchowe paczki szefowi Confindustria Brescia, Giuseppe Pasiniemu i SAPPE Modena.
Uderzamy w stowarzyszenia szefów i ich podwładnych. Uderzamy w korporacje i więziennych rzeźników w pierwszych dniach ogłoszenia stanu wyjątkowego. Mając przed oczami obrazy ciał zabieranych przez wojsko, pojmujemy: Twoja śmierć, moja śmierć.

Kapitalizm to zgniły trup: Pogrzebmy go.
Żadnej wiary w śledztwa, tylko nihilistyczna zemsta przeciwko politykom i ich pachołkom. Żaden wyrok nie zatrzyma Nieformalnej Federacji Anarchistycznej.

Pamiętamy o akcji naszego brata Michaiła Żłobickiego. Ponad pokoleniami wirtualnej alienacji, Michaił jest młodością świata.

Dedykujemy tę akcję właśnie jemu.

Komórka Michaił Żłobicki
Nieformalna Federacja Anarchistyczna
Międzynarodowy Front Rewolucyjny

Uważamy, że nie powinniśmy myśleć o 5G jako zaledwie o ulepszeniu obecnej sieci 4G, czyli jako o szybszym z niej korzystaniu. Nie możemy też ograniczać się wyłącznie do mówienia o jeszcze jednym źródle toksyczności, któremu sprzeciwiamy się wyłącznie w kategoriach bezpieczeństwa naszego zdrowia i ochrony natury. Bowiem 5G jest przede wszystkim niezbędną infrastrukturą dla rozmaitych aktorów obecnych na dzisiejszym polu gry o władzę. Ma pomóc szefom w wyciągnięciu większych zysków z pracy pracowników; Państwom w zwiększeniu kontroli społecznej w obrębie krajowych granic, oraz w lepszym organizowaniu operacji wojskowych na różnych frontach wojennych.Przyjrzyjmy się tym poszczególnym aspektom…

Jeszcze jedna infrastruktura dla zysków szefów.

Sieć 5G pozwala zwiększyć równoczesność połączeń i przekazywania danych przy zerowym opóźnieniu ich przesyłu. Są to fundamentalne właściwości dla szerokiego boomu technologii, wykorzystujących Sztuczną Inteligencję (AI). Jak wiemy AI staje się częścią procesu produkcji poprzez zastępowanie pracy człowieka (lub stara się uzyskać taką rolę). W ten sposób pracownik staje się coraz bardziej zależny od mechanizmu, często nie rozumiejąc jego działania, coraz bardziej wyalienowany i zdominowany przez rytm pracy narzucany mu z zewnątrz. Jego autonomia w tym procesie może tylko ulegać redukcji. Sieć 5G odpowiada w większym stopniu na potrzeby przemysłowców niż jej zwykłych użytkowników (jak chcą byśmy sądzili). W rzeczywistości, model Przemysł 4.0 zakłada, że zakłady przemysłowe (produkcja, post-produkcja i wytwarzanie energii) będą korzystać z usług opartych na nowej, mobilnej sieci.

Ważny przykład stanowi tu eksperyment prowadzony w porcie w Livorno. Jest to część szerszego projektu europejskiego, „Corealis, port przyszłości”, który oddziałuje także na porty Walencji, Pireusu, Anvers w ramach programu Horyzont 2020. Eksperyment rozpoczął się jako element programu 5G dla Włoch, platformy stworzonej w 2016 przez Ericsson i TIM, i obejmuje on przemysł, uniwersytety oraz instytucje publiczne w celu rozwoju innowacyjnych zastosowań mobilnych technologii komunikacyjnych piątej generacji. Opiera się m.in. na Internecie Rzeczy (IoT), nowej generacji analityce danych oraz systemach zarządzania ruchem, oczywiście wespół z siecią 5G.

Zaawansowany nadzór wideo i służby zarządzania kryzysowego dysponujące biometrycznymi sposobami identyfikacji personelu portu i podróżujących, boje wyposażone w wodoodporne urządzenia i czujniki do monitorowania stanu środowiska wodnego w porcie, zdalnie sterowane dźwigi, systemy śledzenia w czasie rzeczywistym operacji logistycznych i masowej wymiany informacji między różnymi strukturami. Ale to nie wszystko: przyśpieszenie wyładowywania i załadowywania towarów, zdalna kontrola systemów logistycznych całego obszaru, wzajemne połączenie kamer w celu kontroli i wykorzystania infrastruktury. To tylko część innowacji, które są wprowadzane w porcie dzięki sieci 5G.

Zagwarantuje ona maksymalną szybkość i stanowi idealną platformę dla zestandaryzowanej komunikacji bez zakłóceń, która będzie zespajać pojazdy, istoty ludzkie i wszczepione implanty, połączone wspólnym dostępem do technologii. Cel to zrewolucjonizowanie logistyk transportu poprzez zastosowanie rozwiązań, pozwalających na nieprzerwaną aktywność. W portach gdzie już działa ten eksperyment, prowadzi się nad nim badania, tworząc model dla innych europejskich portów, bez względu na to czy są one częścią funkcjonującej platformy Corealis czy nie.

Jednego możemy być pewni: wprowadzenie tej infrastruktury pozwoli na zoptymalizowanie czasu produkcji, dlatego też narzuci wzrastającą niestabilność rytmu i pracy-załadunku. Pozwoli także na kapilarną kontrolę pracowników w ciągu całego dnia pracy. Ich zachowanie, przemieszczanie się i czas będą obserwowalne w każdym momencie. Ponadto 5G stanowi bazę wsparcia pogłębiającą proces automatyzacji, który z czasem doprowadzi tysiące ludzi do utraty pracy. A wszystko to jest narzucane nam pod hasłami stabilności środowiska i bezpieczeństwa pracowników. Dobrze jednak wiemy, że jedyny interes szefów, zysk, służy jedynie ich celom, nigdy zaś pożytkowi całego społeczeństwa, a tym bardziej bezpieczeństwu przyrody i pracowników.

Interesy Państwa: kontrola społeczna i wojna

Inny aspekt, który musimy brać pod uwagę rozważając skutki wprowadzenia sieci 5G dotyczy jej skutków w zakresie kontroli nad jednostką. 5G jest w istocie infrastrukturą konieczną dla rozwoju tzw. Inteligentnych Miast (Smart Cities), gdzie, dzięki Internetowi Rzeczy, przedmioty są ze sobą połączone i komunikują się między sobą w czasie rzeczywistym w pozornie nienaruszalnym układzie. Oznacza to dalsze niszczenie autonomii jednostki (już i tak znacznie ograniczonej),jako, że będzie ona coraz bardziej zależna od urządzeń służących do zarządzania codzienną rutyną, ale i równocześnie będzie przez nie kontrolowana. We Francji, pomimo powszechnego sprzeciwu, firmy zdołały zainstalować w wielu domach liczniki Linky, mierzące nie tylko zużycie energii, ale również gromadzące informacje na temat zachowań mieszkańców.

Sięgając intymności naszych domów, kontrola ta znajduje swój wyraz również w przestrzeni miejskiej: kamery z technologią biometrycznego rozpoznawania twarzy, już są eksperymentalnie używane na lotniskach Roma Fiumicino, Milano Linate i Malpensa, drony obserwujące przestrzenie miejskie, biliony obiektów transmisyjnych, czujników, mikrokomórek i tysiące nowych satelit, nieubłaganie przesyłających informacje do przestrzeni.

W Genui na przykład, wejścia do Starego Portu są monitorowane przez pięć najnowocześniejszych kamer, zakupionych na rynku przez Leonardo, które pozwalają na kontrolowanie wstępu i zauważają „anomalie”. Dzięki szybkości i wydajności 5G, strumienie wysoko rozdzielczego wideo są transferowane w czasie rzeczywistym z kamer i czujników do centrum danych, gdzie algorytm analizy wideo, oparty na sztucznej inteligencji, jest w stanie obliczyć ilość osób (People Counting) obecnych wewnątrz „wirtualnego” perymetru strefy Starego Portu, ich zagęszczenie (People Density) w konkretnych obszarach, a w perspektywie, rozpoznać niebezpieczne lub odbiegające od normy sytuacje i zachowania.

Inteligentne-Miasto jest ściśle projektem inżynierii społecznej. Mówimy tu o mieście-fortecy dla bogatych, gdzie biedni i wszelki niepożądany element są zgniatani przez niskiej intensywności wojnę, która nie przyznaje im żadnej przestrzeni poza dzielnicami slumsów. Gdzie życie zostaje zredukowane do procesu produkcji i konsumpcji. Gdzie nie ma intymności, gdyż każdy aspekt życia jest obserwowany i rejestrowany, by to życie „ulepszyć”. Gdzie więzi społeczne są doświadczane za pośrednictwem narzędzi elektronicznych. Gdzie możliwości pojawienie się przestrzeni otwartego konfliktu stają się coraz bardziej i bardziej rzadsze, bo jest on hamowany przez nową architektoniczną aranżację, która widzi i wie wszystko.

Wreszcie, choć nie najmniej ważne, zastosowanie 5G w scenariuszach wojennych.

Jak wiele jej sióstr, technologia ta zrodziła się w kontekście militarnym. Rodzaje fal (milimetrowe i mikrofalowe) używanych przez tą sieć służą do lokalizacji wroga (radar), a poza tym aktualnie należą do arsenału wojennego (Active Denial System – ADS). Eksperci wojskowi uważają, że 5G odegra decydującą rolę w wykorzystaniu broni hipersonicznej, np. pocisków (wyposażonych również w głowice nuklearne), które będą latać szybciej niż z prędkością 5 Machów (pięciokrotna prędkość dzwięku, np. 1.6 km/s). Taka broń może latać bardzo wysoko po nieprzewidywalnych trajektoriach i z łatwością omijać istniejące systemy obrony przeciw-balistycznej. By nimi kierować niezbędne jest gromadzenie, opracowywanie i transmitowanie ogromnej ilości danych w bardzo krótkim czasie. Analogicznie, tego samego w przypadku ataku, wymaga aktywna obrona przed takimi pociskami. Ponieważ są to przedziały czasu zbyt krótkie dla człowieka, jedynym sposobem reakcji jest poleganie na automatycznych systemach 5G. Ta technologia odegra również ważną rolę w sieci łączności bitewnej. Pozwoli ona oddziałom wojskowym i jednostkom przekazywać sobie nawzajem w czasie rzeczywistym informacje o toczących się operacjach.

Rzeczywisty potencjał 5G ujawni się w pełni w wojennych sieciach przyszłości. Obejmie wzrost liczby systemów, tańszych, bardziej połączonych i elastycznych, zdolnych działać i gwałtownie ewoluować w ramach trwających scenariuszy wojennych. 5G zwiększy zabójcze przeznaczenie dronów wojskowych, robotów wojennych, pozwalając im identyfikować, śledzić i precyzyjnie uderzać w osoby, na podstawie systemu rozpoznawania ich twarzy oraz innych cech. Sieć piątej generacji będzie miała też fundamentalne znaczenie dla pracy tajnych służb i sił specjalnych, dostarczając im skuteczniejszego systemu kontroli i szpiegostwa, niż obecny. Fale milimetrowe (spektrum wysokiej częstotliwości o krótkich falach) będą doskonałą pomocą w tworzeniu baz wojskowych i inteligentnych stanowisk dowodzenia. Tego rodzaju struktury potrzebują silnych sygnałów, które jednak nie będą rozchodzić się zbyt daleko, aby nie zostały przechwycone przez wroga.

Wnioski

Reżimowa propaganda przedstawia nam sieć 5G jako szansę dla nas wszystkich. To niezwykle istotne abyśmy publicznie potępiali rzeczywiste zastosowanie tej technologii, która daleka jest od potrzeb jednostek i społeczeństwa. Ludzie giną w swoich miejscach pracy, każdego dnia z powodu niebezpiecznych warunków, zdrowie jest dobrem luksusowym, i ci, których na nie nie stać umierają na raka czekając w kolejkach do konsultacji. Zapadają się mosty, a odpowiedzialni za to śpią spokojnie, ponieważ ich zyski pozostają niezakłócone. Imigranci toną w morzu, a jeśli mają dość szczęścia by stanąć na suchym lądzie są zamykani w państwowych obozach koncentracyjnych (CPRs) gdzie dochodzi do wszelkiego rodzaju nadużyć. Populacja Afryki i Środkowego Wschodu ginie od spadających zachodnich bomb.

Stoimy wobec bezprecedensowego kryzysu społecznego i klimatycznego. Świat uciskanych i wykorzystywanych nie ma pożytku z 5G. Dlatego tak ważne jest by odesłać do nadawcy ten jeszcze jeden produkt tak zachwalanego nam postępu. Ponieważ stawianie oporu sieci 5G oznacza sprzeciwianie się pewnej idei świata. Świata w którym uprzywilejowana mniejszość żyje z pozbawionego skrupułów wyzysku wielu. Świata opartego na wojnie, zarządzanej przez algorytm. Świata gdzie urządzenia przeważają na relacjami społecznymi. Świata, gdzie egoizm zastępuje ludzką solidarność. Świata, gdzie życie staje się zależne od mechanizmów, które są niezrozumiałe i nie da się nimi kierować. Świata, gdzie niszczy się autonomię i gdzie może istnieć tylko przedstawicielstwo.

Pisa, Styczeń 2020

This document is a very first attempt to analyze the 5G network and its applications and is therefore incomplete.

In the port of Livorno there is another project “Logistics of the future in Sustainable Smart Ports”, promoted by Ericsson, TIM, Fondazione ENI Enrico Mattei, Porto di Livorno, Consorzio nazionale interuniversitario delle comunicazioni (Cnit), Adsp Mar Tirreno Settentrionale aimed at reducing Co2 emissions, again through the use of the 5G technology.

Roundrobin.info : Translated by act for freedom now!

Kiedy mówię o tym, że ruch anarchistyczny jest seksistowski, słyszę zawsze te same odpowiedzi. Dlatego powstał ten zin. Znajdziecie tu teksty różnego autorstwa, z różnych lat, krajów i kontynentów. Na palące tematy, które naprawdę nie mogą już dłużej czekać:

– Czy anarchizm i feminizm to to samo i dlaczego tak?
– Jaki jest związek między kapitalizmem a opresją kobiet i dlaczego nie da się zwalczyć jednego bez walki z drugim?
– Co to jest manarchizm i czy można się z tego wyleczyć?
– Jak walczyć z seksizmem w ruchu i dlaczego musisz zacząć od siebie?
– Co to jest opresja i dlaczego jej nie widzisz?

Jeśli uważasz się za anarchistę, antyfaszystę albo chcesz walczyć z kapitalizmem, zniszczeniem planety czy wyzyskiem – znajdziesz tu informacje, jak zrobić przełomowy krok w stronę wyzwolenia.

Jeśli jesteś kobietą (lub nie jesteś mężczyzną) – znajdziesz tu inspirację do tego, jak prowadzić trudne rozmowy na temat seksizmu twoich kolegów, partnerów i towarzyszy.

Patriarchat jest najbardziej wszechobecną i zarazem najmniej widoczną formą opresji. Najwyższa pora pokazać mu środkowy palec.

POBIERZ PDF

pozoga.noblogs.org

„Oddajemy w wasze ręce pierwszą część książki Petera Gelderloosa – Porażka Bezprzemocowości [tytuł orginału – The Failure of Nonviolence]. Książka ta została wydana w 2016 roku, więc niektóre tematy uległy drobnemu przedawnieniu a od czasu jej wydania miało miejsce wiele powstań i ruchów społecznych, których analizy nie mogły się tu znaleźć. Tym niemniej myśli w niej zawarte nie tracą na aktualności.”

POBIERZ PDF

https://pozoga.noblogs.org/

Wyszedł z tego film, który koniec końców przedstawia partyzantów miejskich w dość pozytywnym, choć nie wolnym od kontrowersji, świetle, a już z pewnością lepszym niż policyjnych katów ze Scotland Yardu. A to już coś. I chociaż brytyjscy partyzanci (jak się nazywają) Frakcji CZARNEJ Armii ocierają się o granice tego co uznalibyśmy za moralnie dopuszczalne, to jednak okoliczności ich działań nie pozwalając na zbyt łatwe oceny.

Chociaż grupa przedstawiona w filmie w rzeczywistości nigdy nie istniała, scenariusz oparto luźno na prawdziwej historii brytyjskich Czarnych Panter działających w Anglii lat ’70. Napisano go przy współpracy z dwójką byłych Panter, Farrukhiem Dhondym i Darcusem Howe, a pierwowzorami głównych bohaterów stali się dawni członkowie tej organizacji. Po premierze wybuchły spory, dlaczego jedyną kobietą w grupie jest aktywistka pochodzącą z Indii, podczas gdy czarną kobietę osadzono w roli konfidentki sypiającej z brytyjskim ubekiem. Faktem jest jednak, że imigranci z Azji byli ważną częścią londyńskiego BPP.

Główni bohaterowie Guerilli to Marcus, czarny nauczyciel o rewolucyjnych sympatiach, który prowadzi zajęcia w więzieniu i Jas, ciemnoskóra pielęgniarka, pochodząca z Indii, którą do oporu motywuje postać ojca, siedzącego w indyjskim więzieniu za zabicie brytyjskich żołnierzy. Gdy gliniarze zapałowują na śmierć ich przyjaciela podczas demonstracji przeciwko nowym rasistowskim ustawom, Jas i Marcus zaczynają działać. Odbijają z więzienia charyzmatycznego kryminalistę o imieniu Dhari, który wspólnie z Marcusem jest autorem politycznych rozważań, opublikowanych pod tytułem „Dragon will fly”, nawiązujących do słynnego cytatu Ho Chi Minha: „Gdy bramy więzienia zostaną otwarte, prawdziwy smok wydostanie się na zewnątrz”.

Odbicie więźnia automatycznie pociąga za sobą zejście do podziemia, gdzie razem z kolegą Dhariego cała czwórka przystępuje do budowy podziemnej komórki partyzanckiej, mającej uderzyć w aparat rządowy. Tam stają przed całym kompleksem problemów praktycznych towarzyszących tego rodzaju działalność. Czarni bojownicy przede wszystkim potrzebują pieniędzy, po które idą do komunistów z Frakcji Czerwonej Armii. Po męczących negocjacjach, dostają od nich kieszonkowe, kryjówkę i zapłatę za każdą akcję, która będzie zgodna z celami strategicznymi RAF. Jest to oczywiście fikcja, gdyż RAF nigdy nie działała w Anglii. Bzdurą jest również pomysł, że płacili komuś za akcje. Niestety, w polskim tłumaczeniu rozmowy między naszymi bohaterami a członkiem Frakcji w jego usta zostają włożone słowa „Robimy to co każą nam nasi panowie”. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w brytyjskim oryginale mówi on coś innego, a polski tłumacz uległ pokusie przeinaczenia tych słów, by zasugerować, że RAF była marionetką Moskwy, co polska prawica pokroju Frondy czy Gadomskiego z upodobaniem stara się wmawiać polskiemu odbiorcy.

W kryjówce sytuacja niuansuje się. Czarni bojownicy spotykają tam ściganą bojowniczkę Frontu Wyzwolenia Quebecku, walczącą z rządem Kanady, która planuje lot do Libanu aby u arabskich partyzantów przejść szkolenie wojskowe. Podsuwa ona Jas podręcznik budowy bomb oraz inspiruje do większej samodzielności – „women power” – względem kolegów z grupy, w tym jej chłopaka Marcusa. Mamy więc okazję śledzić jak grupa radzi sobie z wewnętrznymi problemami, takimi jak dyskryminacja kobiet, rywalizacja o przywództwo, presja wywołana izolacją itp.

Najbardziej wyrazistym podziałem odciskającym piętno na grupie jest różnica stosunku do przemocy. Marcus i Jas to inteligenci, znający przemoc głównie z pism politycznych i książek, dla Dhariego i jego kolegi stanowi ona chleb powszedni, składnik codziennego życia w gettcie, więzieniu, na ulicach Brixton. Obaj sięgają po nią szybko i bez wahania, posuwając się czasem do niepotrzebnego okrucieństwa. Widząc skrupuły Jas i Marcusa, nie szczędzą im obraźliwych słów, podważając ich kompetencje i złudzenia. Gardzą nimi za książkowy idealizm. Podejrzewają o chęć wylansowania się na ich bandyckich plecach. Z drugiej zaś strony, Jas i Marcus przechodzą próbę psychicznej odporności, w obliczu kryminalnych metod (np gdy Dhari rozcina policzek dilera, aby strachem wymusić na jego koledze ujawnienie gdzie znajduje się ukryta paczka heroiny) targają nimi dreszcze obrzydzenia. Trudno jest oprzeć się wrażeniu, że gdyby mogli zapewne chętnie uwolniliby się od swoich przestępczych kompanów. Ale odwrotu nie ma, mosty zostały spalone.

Przywodzi to na myśl dualizm słowa i czynu, radykalnej inteligentki i nieokrzesanego badyty, wyraźnie uosabiany przez Ulrike Meinhof i Andreasa Baadera. Stanowią one jednak uproszczony obraz wzmocniony przez prasę na potrzeby bulwarowej publicystyki. U Ridleya ten podział stopniowo zaciera się, nie jest sztuczny, nie służy jak w wielu innych filmach, żadnej dydaktyce, dążącej do wykazania, że naiwni idealiści dają się schwytać w pułapkę własnych ideałów, po czym zostają pożarci przez własnoręcznie uwolnione demony.

Ridley pokazuje, jak ciężka jest walka o przetrwanie w podziemiu, ile wymaga wyrzeczeń, jak wielki napięcie psychiczne jej towarzyszy, i jak poważną cenę można zapłacić za z pozoru drobne błędy. Nie stosuje przy tym trików państwowej propagandy używanych przez Austa (autora Baader-Meinhof Complex). Będąc ściganym, znajdując się na słabych pozycjach nie można zbyt długo wybrzydzać. Walkę prowadzi się tu i teraz w takich warunkach i takimi narzędziami, jakie są dostępne i z takimi ludźmi jacy chcą ją prowadzić razem z tobą lub udzielić ci jakiegokolwiek wsparcia, a to bywa dalekie od ideału. O ile jednak nie tracisz go z oczu, wystarczy ci woli i determinacji, stopniowo masz szansę ugruntować swoją pozycję i umocnić własne standardy w praktyce. Nie znaczy to wcale, że cel uświęca środki.

Chociaż Dhari bywa jak dżin wypuszczony z butelki, a rozsadzana przez konflikty grupa trzeszczy w szwach, ostatecznie wspólny wróg i pragnienie walki spajają ją wystarczająco mocno, by między oboma składnikami mogła zajść dialektyczna synteza, która posuwa grupę do przodu. Mimo cierpkich słów krytyki Dhari wie co to lojalność, i kiedy to konieczne uznaje przywództwo Marcusa, ten zaś cierpliwie znosi jego ataki i dąży do wypracowania warunków dalszego działania. Obie strony rozumieją, że tylko razem coś znaczą. Lody ulegają powolnemu przełamywaniu. Wzajemna nieufność, podszyta wrogością, w ostatnim odcinku przemienia się w szorstkie braterstwo. Kryminaliści nie okazują się być wcale aż tak źli, a inteligenci aż tak naiwni i nieporadni, jak mogłoby się to wydawać w opisach liberalnych publicystów.

Jednak dynamika psychologiczna grupy partyzanckiej to tylko jeden z wątków filmu. Pojawia się w nim także pogmatwana historia agenta tropiącego partyzantów, który wykorzystuje seksualnie czarną donosicielkę i ma z nią dziecko, które, jak twierdzi, chciałby chronić, mimo, że jednocześnie chroni reżim rasistowski. Innym wątkiem jest motyw publicznej zdrady, dokonanej przez czarnego pisarza, który, jako lider ruchu antyrasistowskiego, opowiada się za taktyką non-violence i swoimi działaniami ściąga poważne kłopoty na partyzantów. Jest też Irlandka, której brat kontaktujący się z IRA, staje się zakładnikiem Scotland Yardu. Agenci proponują jej układ – wolność brata w zamian za doprowadzenie detektywów do Czarnej Armii. Czy kobieta się złamie? Czy grupa uniknie rozbicia? Co może zdziałać kilka osób ukrywających się w podziemiu? Zachęcam do obejrzenia serialu.

27 stycznia 2017 roku Gabriel został aresztowany razem z Carmen Otero w ramach „Operacji Buyo”. W ich mieszkaniu policja znalazła nielegalną broń. Oboje oskarżono o próbę stworzenia „komórki anarchistycznej” jednak po przesłuchaniu Gabriel wyszedł na wolność. Od tamtej pory ukrywał się.

Wolność dla Gabriela Pombo da Silvy!
Niech żyje anarchia!

Patrz także: Gabriel Pombo da Silva – Wspomnienia anarchisty

Międzynarodowy Fundusz na rzecz Obrony Antyfaszystów wsparł znaczącą kwotą chłopaków zatrzymanych po marszu równości w Lublinie, któremu towarzyszyła blokada ze strony środowisk faszystowsko-nacjonalistycznych. Więcej informacji o sprawie znajdziecie tutaj.

Zwracamy się do Was z prośbą o wsparcie zaufanej inicjatywy, jaką jest Międzynarodowy Fundusz na rzecz Obrony Antyfaszystów. Możecie to zrobić za pośrednictwem stałych dotacji w serwisie Patreon, bądź poprzez pojedyncze wpłaty w ramach kampanii na FundRazr, The Action Network lub konto PayPal (chwilowo niedostępne). Poniżej kilka słów o funduszu, z którego wsparcia również sami korzystaliśmy.

Międzynarodowy Fundusz Obrony Antyfaszystów powstał w 2015 roku z inicjatywy kolektywu Antifa International. Zrzeszone tam środowiska antyfaszystowskie z różnych krajów wielokrotnie doświadczały sytuacji, w których brak stałego źródła finansowania znacznie utrudniał możliwość udzielenia natychmiastowej pomocy osobom, które z powodu swojego sprzeciwu wobec nienawiści znalazły się w trudnym położeniu.

Fundusz wzorowany jest na podobnej inicjatywie Sieci Antyrasistowskiej z przełomu lat 90-tych, a bezpośrednimi inicjatorami są kolektyw The Torch z USA, Föreningen Fånggruppen ze Szwecji oraz agnielska Anti-Fascist Network.

Decyzję o wsparciu konkretnej sprawy podejmuję zespół osób i grup, które przekazały darowizny w wysokości przekraczającej 20 USD / 20 EUR / 15 GBP, a jest ona podejmowana na drodze konsensusu, bądź zwykłą większością głosów w sytuacjach spornych.

Od początku swojego istnienia, fundusz przekazał ponad 75 000 USD na rzecz 400 antyfaszystów z ponad 18 krajów. Formy pomocy obejmowały zastąpienie skradzionego/uszkodzonego mienia, opłacenie rachunków medycznych, znalezienie i opłacenie bezpiecznego miejsca pobytu, pokrycie kosztów pomocy prawnej, pomoc rodzinom oraz wsparcie więźniów. Nadrzędnym celem funduszu jest złagodzenie szkód wynikających z aktywnej działalności antyfaszystowskiej.

Wsparcie działalności Międzynarodowego Funduszu na rzecz Obrony Antyfaszystów jest doskonałym sposobem na okazanie solidarności z antyfaszystami i działaczami antyrasistowskimi z całego świata, znajdujących się w momencie, gdy tej pomocy najbardziej potrzebują.

Każdy z was może nadesłać opis sprawy wymagającej wsparcia pod adres: antifaintl@gmail.com

Raporty z działalności oraz długą listę przypadków pomocy konkretnym antyfaszystom znajdziecie na stronie intlantifadefence.wordpress.com

Grecki minister „ochrony obywateli” wezwał anarchistów/skłotersów do opuszczenia wszystkich zajmowanych przez nich, państwowych i prywatnych, budynków. Rząd daje im na to dwa tygodnie po upływie których władze przystąpią do siłowego „oczyszczenia” budynków w centralnych Atenach. Ultimatum upływa ok. 6 grudnia – daty ważnej dla anarchistów, ponieważ właśnie tego dnia w 2008 roku na Exarchii doszło do zabójstwa nastolatka Alexisa Grigoropulosa, który zginął od policyjnej kuli. Z tej okazji, każdego roku, 6 grudnia, w dzielnicy dochodzi do starć z policją.

Mieszkańcy skłotów zajmowanych przez imigrantów i uchodźców mają najpierw otrzymać „propozycje” dobrowolnego przeniesienia się do państwowych ośrodków zatrzymań. Minister oświadczył również, że w przypadku „własności prywatnej” skłotersi powinni skontaktować się z „właścicielem” i ustalić warunki ewentualnego wynajmu.

Po lipcowych wyborach parlamentarnych władzę w grecji objęła prawicowa Nowa Demokracja, odsuwając od steru lewicową Syrizę. Prawicowy rząd wypowiedział anarchistom wojnę, przystępując do niszczenia i zamykania skłotów. Pierwsze uderzenie nadeszło w sierpniu, kiedy to siły państwowej przemocy zamknęły cztery exarchijskie skłoty:  Spirou Trikoupi 17, Transito, Rosa de Foco i GARE (Więcej info TU).

Anarchiści stworzyli na Exarchii przestrzenie zarówno dla siebie, jak i pozwalające znaleźć dach nad głową tysiącom uchodźców i imigrantów. Podupadła dzielnica pełna jest bowiem opuszczonych budynków z których nikt nie korzysta. Częścią oddolnej infrastruktury tamtejszego ruchu są darmowe kuchnie oraz bezpłatna opieka medyczna dla każdego, oferowana na podstawowym poziomie przez lekarzy anarchistów i komunistów.

Jednak niektóre skłoty będą dla władzy cięższym orzechem do zgryzienia niż inne, tak jak w przypadku kawiarnio-księgarni Vox, leżącej przy placu Exarchii, która służy jako nieformalna siedziba anarchistycznej grupy Rubikon.

Zamiary narzucenia ścisłej kontroli państwa na terenie Exarchii obejmują także plan stworzenia tam stacji metra, usunięcia wszechobecnego graffiti oraz postępującą gentryfikację. We wrześniu tego roku pracownicy publiczni usunęli z placu Exarchii kontener w którym anarchiści przechowywali m.in. książki. Zrobiono to o 6 rano, tak by anarchiści nie zdążyli zareagować.

Państwo to jednak nie jedyny przeciwnik anarchistów. We wrześniu tego roku anarchiści zaczęli organizować akcje przeciwko firmie „Airbnb”, która postanowiła wykorzystać brutalną recesję gospodarczą oraz dogodne położenie i artystyczną atmosferę Exarchii, rozpoczynając skupywanie tamtejszych mieszkań, by po podniesieniu czynszów wynajmować je turystom i zamożnej klasie średniej. De facto oznacza to usuwanie z dzielnicy ludzi o niższych zarobkach. Z kolei firma „Athens Urban Adventures” posunęła się do organizowania wycieczek po Exarchii pod hasłem „Słodka Anarchia”, które są reklamowane m.in. na platformach „Airbnb”.

Na drzwiach mieszkań należących do „Airbnb” pojawiły się napisy „Eksmitować Airbnb”, a na facebooku powstała strona „Exarcheia Tourism”, będąca głosem sprzeciwu wobec gentryfikacji. W opublikowanym tam oświadczeniu napisano:  „Instagramowi turyści, gliny was nie uratują”.(…) Nie jesteście tu mile widziani ani bezpieczni. Właściciele, wasze drzwi będą następne.”

„Nie jesteśmy przeciwko turystyce, podróżowaniu – wyjaśnia założyciel profilu – Sprzeciwiamy się natomiast ekonomicznemu modelowi turystyki, który niszczy miasto”. Atena Arampatzi, członkini grupy mieszkańców Exarchii wyjaśnia: „Wszyscy uznaliśmy na początku, że Airnbn było dla wielu osób sposobem na przetrwanie w warunkach kryzysu.” Teraz jednak, uważa, że firma stanowi zagrożenie dla całej dzielnicy, ponieważ „wykupywane są całe budynki”, przez co mieszkańcy tracą wpływ na dzielnicę lub są z niej wyrzucani.

Tymczasem około 20 listopada grupa „Anarchistyczni Bojownicy/ Komórka Widnokręgu Zniszczenia” podłożyła bombę pod lokalem Nowej Demokracji i placówką poczty państwowej w dzielnicy Pefki na terenie Aten. Atak miał miejsce nocą tak by nikt nie został ranny. W sieci pojawił się komunikat w którym anarchiści wyjaśniają, że powitali w ten sposób nową władzę a zwłaszcza skrajnie prawicowe „szumowiny”, które zasiadły w poselskich ławach.„Każdy nasz atak to obietnica walki o anarchię i sygnał solidarności dla naszych poszukiwanych i uwięzionych towarzyszy. Od teraz, nie mamy zbyt wiele do dodania. Nadszedł moment działania i ciągłej, nieustającej walki pod wieloma postaciami.(…) Niech żyje anarchia!” – napisali zamachowcy.

”

2 listopada policja dokonała inwazji na dwa budynki Uniwersytetu Ekonomii i Biznesu (ASSOE) w centralnych Atenach, które były zaskłotowane przez anarchistów i służyły celom społecznym od 2006 r.  W trakcie napaści zatrzymano dwie kobiety i dwóch mężczyzn, których uprowadzono na komisariat. Była to jednak zaledwie rozgrzewka przez działaniami policji, mającymi uderzyć w cały ruch anarchistyczny przed rocznicową demonstracją z okazji 17 listopada w trakcie której zazwyczaj dochodzi do starć.

7 listopada, ok. godz 22, na Exarchii, 20-osobowa grupa anarchistów obrzuciła koktajlami mołotowa autobus prewencji (MAT) i zmotoryzowany oddział DIAS, pilnujące biura partii politycznej KINAL (ex-PASOK) na rogu ulic Harilaou Trikoupi i Methoni. W wyniku poparzenia benzyną trzech gliniarzy odniosło obrażenia i trafiło do szpitala. Podpalono też policyjny motor. Policji nie udało się nikogo zatrzymać, dlatego mściwie aresztowała jednego z najstarszych działaczy Koletywu Rubikon, zarzucając mu udział w ataku. Tymczasem w swoim komunikacie sprawcy wyjaśnili, że udzielili władzy adekwatnej odpowiedzi na wzmożoną obecność glin na Exarchii, aresztowania, pobicia i tortury wobec walczących oraz eksmisje budynków, wykorzystywanych przez emigrantów i anarchistyczne projekty polityczno-społeczne.

„Znowu mogliśmy zobaczyć prawdziwą twarz policji, kiedy kilku bojowników uzbrojonych jedynie w domowej roboty narzędzia walki, zaatakowała i rozgoniło w pełni uzbrojonych stróżów porządku, demaskując ich fikcyjną omnipotencję na terenie Exarchii”. – spuentowali anarchiści.

10 listopada oddziały policji, powiadomione najprawdopodobniej przez władze uczelni, wkroczyły do głównego budynku ASSOE, by zlikwidować „magazyn” wykorzystywany przez anarchistów. Chodzi o pokój obok studenckiej stołówki, znajdującej się poniżej parteru, wykorzystywany przez anarchistów otwarcie od wielu lat do działalności wywrotowej. Gliniarze ukradli stamtąd kaski, flagi, ulotki, gaśnice oraz skonfiskowali materiały mogące służyć do walki czy wytwarzania koktajli mołotowa. Pomieszczenie zostało zapieczętowane.

Rektorzy uniwersyteccy wyrazili obawy przed wybuchem zamieszek. Senat Politechniki Ateńskiej oświadczył iż boi się skutków policyjnej interwencji na ASSOE. Mimo to, rzecznik rządu Stelios Petsas dał jasno do zrozumienia, że władze są zdeterminowane by przeforsować swoje plany zniszczenia ruchu anarchistycznego. „Rząd jest zdeterminowany by rozprawić się z kryjówkami samozwańczych anarchistów, z koktajlami mołotowa, z handlarzami narkotyków i nielegalnym handlem towarami (chodzi o imigrantów handlujących ubraniami itp.) na terenie kampusów” – oświadczył, ignorując fakt, że anarchiści sami zwalczają handel narkotykami, jest on zabroniony na skłotach, a anarchistyczne starcia z dilerami mafii pojawiającymi się na Exarchii są powszechnie znane, podobnie jak współpraca niektórych członków mafii z policjantami z lokalnego posterunku. Sami anarchiści naśmiewają się z antynarkotykowej retoryki władz, zwracając uwagę, że unika ona konfrontacji z mafią, podczas gdy nieustannie angażuje siły policji w zwalczanie bezbronnych imigranckich rodzin z dziećmi, mieszkających na skłotach.

Petsas potępił wcześniejsze rządy partii SYRIZA, zarzucając jej tolerowania prawa azylu uniwersyteckiego, które pozwalało anarchistom na wykorzystywanie uczelni jako kryjówek podczas walk z policją oraz wyliczył dotychczasowe „sukcesy” rządu Nowej Demokracji – rzekome rozbicie grupy partyzanckiej „Samoobrona Rewolucyjna” oraz naloty i eksmisje skłotów na Exarchii i nie tylko. Atak policji na ASSOE i polityczne grupy działające w jej obrębie (co jest swoistą grecką tradycją), to efekt polityki nowego prawicowego rządu, który zniósł „uniwersytecki azyl” – prawo zabraniające siłom przemocy państwowej wkraczania na teren uczelni za wyjątkiem sytuacji poważnych zbrodni.

Senat uniwersytecki pośpieszył władzy z pomocą i szybko zadecydował o zamknięciu uczelni na 7 dni, a więc do czasu zakończenia obchodów rocznicy 17 listopada, aby odciąć w ten sposób studentów od zaplecza i utrudnić im przygotowania do protestów.  Mimo, że ASSOE to uczelnia zdominowana przez komunistów, wkroczenie policji odebrano jako atak na całą zaangażowaną politycznie społeczność akademicką. Dlatego następnego dnia, gdy przeszukania trwały dalej, przed głównym budynkiem uczelni zgromadził się tłum ponad 100 osób, które obrzucały policję kamieniami. Doszło do przepychanek. Gliny rzuciły gaz łzawiący i spałowały kilka osób. Jeszcze tego samego dnia studenci odpowiedzieli wielotysięczną manifestacją która przeszła przez centrum Aten.

Policyjne represje najwidoczniej przyniosły oczekiwany rezultat, ponieważ manifestacja 17 listopada, nadzorowana przez liczne oddziały prewencji, przebiegła spokojnie. Władze wysłały na ulice pięć tysięcy policjantów. W 0bchodach 46 rocznicy 17 Listopada udział wzięło 20 000 ludzi, którzy przemaszerowali z Politechniki Ateńskiej (miejsca buntu studentów w 1973 r.) pod ambasadę USA. Wieczorem grupki anarchistów rozpoczęły konfrontację z policją w obrębie Exarchii. Ataki częściowo prowadzono z dachów budynków, rzucając koktajlami mołotowa. W wyniku starć policja uprowadziła 28 osób, którym następnego dnia prokuratura postawiła zarzuty dostarczania i posiadania materiałów wybuchowych, znieważania i napaści na gliniarzy. Dodatkowo zatrzymano 4 nieletnich, których wypuszczono do domu. Jak donoszą media, policjanci mieli wchodzić na dachy budynków i tam dokonywać aresztowań, co nie zdarzało się raczej pod rządami SYRIZA. Do starć doszło także w Salonikach, gdzie protestowało ok. 10 000 osób.

Władzom nie udało się powstrzymać anarchistycznego kolektywu Rubikon, którego członkowie o północy pojawili się na motorach pod domem Ministra Inwestycji i Rozwoju Adonisa Georgiadisa, rozrzucając antypaństwowe ulotki; obrzucili czerwona farbą ratusz w Wyronas, rozbili młotkami fasadę firmy produkującej cement w Nowej Filadelfii oraz rzucili butelki z farbą na biura dwóch prywatnych dostawców koło dzielnicy Halandri.

W poniedziałek rano na Exarchii aresztowano także dwóch mężczyzn: 47-letniego pracownika kawiarni i 33-letniego studenta, który jak twierdzą władze kilka dni wcześniej specjalnie wynajął mieszkanie, aby zaatakować z jego okien oddziały prewencji. W rzeczywistości podczas zatrzymania znaleziono jedynie maski gazowe i kilka petard.

„Atak przeciwko naszemu ruchowi jest integralną częścią większego ataku na prawa zdobyte przez społeczeństwo dzięki jego poświęceniu i ofiarom. Rzekome przejście ku kapitalistycznemu rozwojowi, stanowiące ostatni wysiłek systemu aby poradzić sobie z głębokim, strukturalnym kryzysem Kapitału, oznacza większą akumulację bogactwa w rękach bogaczy, pogłębienie wyzysku biednych, re-alokacje biedy i żebractwa, oraz nasilenie sprekaryzowanej, nisko płatnej pracy.” – napisali w swoim komunikacie anarchiści, którzy zaatakowali oddział prewencji na Exarchii.

Wszędzie wokół nas dachy odbijają echo eksplodujących od czasu do czasu pocisków artyleryjskich, a nad naszymi głowami bzyczą drony. Na nieodległej granicy widzimy ogień, gdzie naszym przyjaciołom udało się trafić czołg, w miarę jak starają się odebrać tureckim dżihadystom choć trochę ziemi. Na ulicach widać coraz więcej ludzi którzy odchodzą i zamykanych jest coraz więcej sklepów, a to oznacza, że coraz więcej inicjatywy przejmuje młodzież. Młodzi są tutaj twardzi jak cholera. Patrolują miasto uzbrojeni po zęby, organizując obronę. Właśnie w tej chwili, zasłaniają ulice kocami i plandekami, żeby drony i odrzutowce nie mogły nic zobaczyć. Każdego dnia obejmują kilkugodzinne zmiany na froncie.

Wszyscy się krzątają, barykadując drzwi i okna, gromadząc wiadra z moczem, aby zrzucać je z dachów, nastrój jest taki sam jak w sytuacji gdy sąd zarządza ewikcję skłotu i ludzie przygotowują się do stawienia oporu. Poza tym my tutaj ładujemy magazynki naszych bixies (karabiny maszynowe), napełniając wszystkie AK jakie udało nam się znaleźć i robimy materiały wybuchowe w kuchni.

Rewolucja. Nigdzie indziej anarchizm w praktyce nie jest równie aktualny co tutaj. To większe niż Chiapas, zarówno jeżeli chodzi o ludzi jak i obszar. Tutejszy ruch nie nazwałby się anarchistycznym, ale akceptują nas i podzielają z nami nasze polityczne dziedzictwo. Obecne jest tu całe lewicowe spektrum, anarchiści, marksiści-leniniści, apoiści (zwolennicy PKK) i demokratyczni socjaliści różnego typu. Wszyscy oprócz trockistów. Nie mamy tu żadnych trocków.

Jeśli pytasz jak nas wesprzesz to istnieją trzy proste odpowiedzi.

Akcja bezpośrednia.

Akcja bezpośrednia.

Akcja bezpośrednia

Turcja jest ciężko wyposażona w broń importowaną zwłaszcza z British Aerospace, Lockheeda Martina, Rheinmetal w Niemczech. Zamknijcie tych skurwieli. Zniszczcie ich z pomocą partyzanckiej roboty. Atakujcie państwo tureckie i jego komercyjne imperium w całej Europie. Dopilnujcie by każdy mur pokrywały obrazy i słowa naszego oporu, oraz zdjęcia naszych męczenników, takich jak droga towarzyszka Hêlîn Qereçox (Anna Campbell).
To najlepsza okazja od czasu Komuny Paryskiej by wcielić tu w życie inny świat. Jeśli nas nie wspierasz to znaczy, że nie żyjesz swoimi ideałami. Nie musisz tu przyjeżdżać by nas wesprzeć, u nas w domu też trzeba stoczyć masową walkę. W czasie gdy my walczymy tu o każdą ulicę przy pomocy naszych AK i RPG, wy musicie walczyć ulica po ulicy z farbą i ogniem w dłoniach. Okażcie nam solidarność na jaką stać europejski ruch anarchistyczny, taką, jaką widzieliśmy przy okazji G20,  w lesie Hambach, w ZAD.

Potrzebujemy waszej solidarności teraz bardziej niż kiedykolwiek.

Nie chciałbym być teraz nigdzie indziej.
Anonim

Wspomnienie Michaela “Bommiego” Baumanna to osobista relacja człowieka, który pod koniec lat ‘60 dołączył do lewicowego podziemia zbrojnego w Niemczech Zachodnich, stając się członkiem “Ruchu 2 Czerwca”, jednej z najważniejszych grup partyzantki miejskiej tamtego okresu. Jak sam napisał “Trzeba zrozumieć dlaczego ludzie obierają drogę walki zbrojnej, jak do niej dochodzą, w jaki sposób sadzone są jej ziarna, jakie stoją za tym emocje, oraz jakiego rodzaju przemyślenia i predyspozycje psychiczne są potrzebne aby przezwyciężyć strach, towarzyszący takiemu wyborowi”.

Po kilku latach wyczerpany walką Baumann złożył broń. W międzyczasie zginęło dwóch spośród jego bliskich przyjaciół i towarzyszy broni. Napisał, że ciągłe działanie w podziemiu wyalienowało go od życia i od ruchu. Stało się dla niego jeszcze jedną przymusową rolą. Nie potępił partyzantki, uznał jednak, że w warunkach zachodnich taka przemoc się nie sprawdza, i jak to określił w książce, postanowił wybrać “miłość”. Krytycy zarzucili mu, że zdradził ideały i górę wzięła w nim skłonność do używek.

Po latach okazało się, że jego motywy nie były wcale takie czyste. Będąc w podziemiu współpracował ze Stasi, pomagając jej w gromadzeniu danych na temat dziesiątek osób z ruchu i podziemia. Co myślał naprawdę? Do dziś trudno powiedzieć. Wydana w 1975 r. “Jak to się wszystko zaczęło” była zapewne elementem autokreacji, mającym ułatwić Baumannowi powrót do “normalnego życia”. Nie zmienia to jednak faktu, że książka dostarcza nam wielu autentycznych i interesujących obrazów z życia przedstawiciela pokolenia 1968 roku, który kładąc na szali własne życie, z bronią w ręku włączył się do radykalnej walki o obalenie systemu imperialistycznego i powstrzymanie zbrodni kapitalizmu.

Pierwszy nakład książki, która ukazała się w 1975 r. został skonfiskowany przez policję. Dzięki temu zyskała ona tak duży rozgłos, że w kolejnych latach została przetłumaczona na 6 języków, a niemiecka cenzura musiała ustąpić. Niniejsza broszura zawiera tylko dwa pierwsze jej rozdziały. Całość ukaże się wkrótce nakładem Wydawnictwa Grecja w Ogniu.

— — —

Ruch 2 Czerwca – powstał w 1969 roku, a jego pierwsi członkowie wywodzili się ze środowiska berlińskiej Komuny I. Trzon ruchu tworzyli: Fritz Teufel, Yerena Becker, Gabrielle Kröcher-Tiedemann, Ingrid Siepmann, Rolf Pohle, Rolf Gerhard Heissler, Inge Viett, Juliannę Plambeck, Gabrielle Rollnick i Angela Luther. W latach 70. był drugą co do wielkości organizacją partyzancką w Niemczech (największa była RAF, czyli Frakcja Czerwonej Armii). Jego aktywiści wyróżniali się na tle innych grup przynależnością do kontrkultury hipisowskiej. R2C okazjonalnie współpracował z RAF, do trwałej współpracy jednak nie doszło ze względu na różnice ideowe. W przeciwieństwie do RAF, która uważała, że grupa partyzancka w toku walki przekształci się w wielką armię ludową, Ruch 2 Czerwca głosił konieczność pracy politycznej i propagandowej przygotowującej grunt dla przyszłych działań militarnych. Odrzucał działalność kryminalną, jako izolującą grupę od społeczeństwa i nie zamierzał rezygnować z korzyści, jakie daje legalność. Dążąc do oparcia się na robotnikach i w ogóle warstwach uboższych, zamierzał podejmować w swej walce problemy bliskie tym kręgom.

Deklaracja odpowiedzialności:

2 października około 2 w nocy podłożyliśmy ładunek wybuchowy pod budynkiem przy ulicy Pireus 109 w Atenach. Aktywowaliśmy go za pomocą telefonu, dzięki czemu mogliśmy kontrolować moment wybuchu i upewnić się, że nie zostanie zraniony żaden przechodzień.

POLITYCZNE PRZYCZYNY NASZEJ AKCJI

1) Zaatakowany budynek to klub mafii, gdzie prowadzony jest wielki biznes handlu kobietami, które sprzedaje się z Bałkan do Grecji, naprawdę duży biznes w który zaangażowani są politycznie aktywni faszyści.

2) Centrum Aten, w szczególności strefa turystyczna tak zwanego historycznego centrum to najbardziej strzeżony obszar, gdzie 24 godziny na dobę obecna jest policja antyterrorystyczna, dlatego za pośrednictwem tej akcji pokazujemy państwu greckiemu, że jesteśmy w w stanie spenetrować i uderzyć w cele nie tylko na Exarchii, ale również w innych częściach Aten.

3) Huk wybuchu dało się słyszeć w całej okolicy historycznego centrum, co samo w sobie również jest kolejnym wyraźnym przesłaniem dla całego przemysłu turystycznego AIRBNB, który niczym nie różni się od praktyk mafii: Turyści AIRBNB, ATENY NIE SĄ DLA WAS BEZPIECZNYM MIEJSCEM, WRACAJCIE TAM SKĄD PRZYBYLIŚCIE.

Oto głos wszystkich uciskanych, dla których jasnym jest, że rewolucja społeczna nadjedzie tylko dzięki rewolucyjnej walce zbrojnej

Rewolucyjna Anarchistyczna Walka Zbrojna (GANA)

3/10

PUSTYNIA w PDF – wersja polska

Jest takie miejsce w teorii, gdzie nihilizm spotyka się z ekologią. Prace z tego zakresu występują pod hasłem „zielony nihilizm”. Motyw ekologiczny przewija się zresztą dosyć często w teoriach zarówno nihilistycznych, jak i insurekcyjnych nic zatem dziwnego, że doszło do zderzenia nihilizmu z zieloną refleksją. To konkretne zderzenie zostało opublikowane przez anonimowego autora na www.anarchistlibrary.org pod tytułem Desert (1) w 2011 roku. W tytułowej pustyni główną bohaterką jest katastrofa ekologiczna, a bardziej precyzyjnie: seria kryzysów lokalnych wywołanych zmianami klimatycznymi, które po pierwsze, według autora: są nieuniknione, a po drugie: powinny całkowicie zrewidować nasz pomysł na anarchizm w nadchodzących latach. Drugą hipotezą w tekście, jak na nihilizm przystało, jest to, że rewolucja społeczna w znaczeniu jakim ją znamy, lub fantazjujemy o niej, że będzie, nigdy nie nastąpi.

O Desert zrobiło się głośno, krążyła w obiegu zainteresowanych tematyką teorii insurekcyjnej i nihilistycznej, a ostatnio przebiła się do szerszej anarchistycznej i post-lewicowej publiczności na portalach społecznościowych. Pustynia stała się rozpoznawalną ikoną tendencji nihilistycznej, egoistycznej, insurekcyjnej a szerzej anarchoindywidualistycznej w memach, popularne hasło read desert było często umieszczane w anarchistycznych tekstach i grafikach, a po wpisaniu go w wyszukiwarkę lub pasek adresu, natychmiast jesteśmy kierowani prosto na bibliotekę anarchistyczną (2). Jakiś rok temu kilka osób na to natrafiło i przeczytało, w tym również ja. W tym roku na obozie anarchistycznym miałem okazję opowiedzieć o Desert, a wspólnym wysiłkiem kilku osób, właśnie mamy skończone 90% tłumaczenia tego 68-stronicowego tekstu. Do końca roku całość tekstu powinna być już dostępna za darmo, a już na pewno będzie na Czarnej Teorii.

Zanim jednak do tego dojdzie postaram się krótko opisać co będziecie mogli tam znaleźć. Nihilizm zakłada, że nie dojdzie do rewolucji. W takim właśnie tonie rozpoczyna się „Pustynia”, czyli zaczynamy insurekcyjnym standardem – krytyką ruchu. Wobec tego pozostaje nam prowadzić coś na kształt wiecznego protestu. Oczywiście dalej będzie istniał ruch anarchistyczny, w świecie „za murem” (globalna północ tak zwany świat Zachodu) będą istniały autonomiczne centra społeczne, będą protesty, czasopisma, debata, aktywizm i duże wystąpienia o charakterze ludowym. W miarę upływu czasu będzie coraz trudniej, min. z powodu coraz większego zakresu inwigilacji przez państwo, oraz nadciągającej katastrofy właśnie. Po krytyce ruchu i rozpisaniu scenariusza nadchodzi czas na same zjawisko globalnego ocieplenia. Wniosek jest oczywiście jeden- jest już za późno. W obecnych warunkach nie ma szans, żeby za pośrednictwem reform, poprzez procesy polityczne państw czy nawet organizacji międzynarodowych zatrzymać ten proces. Na gwałtowną (rewolucyjną) zmianę stosunków władzy i powstrzymanie tego procesu też się nie zanosi. Wszelki opór w postaci międzynarodowego ruchu na rzecz powstrzymania zmian klimatycznych jest nieskuteczny, z powodów jego słabości i uległości wobec władzy, a więc według logiki insurekcyjnej, dlatego, że jest za duży, stanowi hierarchiczną i widoczną dla władzy strukturę, której ułomności wszyscy znamy. W nadchodzącej przyszłości, należy skupić się na autonomii, tej ideologicznej, jak i fizycznej – przestrzennej. Ten walczący o każdy skrawek autonomii anarchizm świata północy czeka na swój czas, a tymczasem w regionie globalnego południa dzieją się rzeczy.

Na południu zaś państwa zaczną upadać. Niektóre już upadają, albo tracą znaczenie na tyle, że w takiej Afryce im dalej w interior, tym zasięg władzy bardziej niknie. Międzynarodowy kapitał nigdy tak naprawdę nie wszedł w obszary Afryki leżące z dala od ośrodków przemysłowych, portów, kopalń i miejsc skupienia władzy państwowej. Oznacza to, że zdecydowana większość terytorium Afryki, i jej mieszkańców żyje w swego rodzaju anarchii, często wprowadzając rozwiązania oddolne i kolektywne, które zastępują państwo. Oczywiście nie są to w żadnym wypadku czyste ideowo komuny anarchistyczne, lecz autor dosyć szeroko opisuje przypadki takich społeczności, a tego typu obszar badań w literaturze anarchistycznej jest dobrze znany (3). Tytułowa „Pustynia” jest zatem opisem zmian klimatycznych, jak i poszerzających się stref autonomii, które to rugują państwo i stwarzają możliwości dla anarchii. W miarę jak obszar południa „pustynnieje”, w związku ze wzrostem temperatury na Północy jej puste obszary będą się wypełniać infrastrukturą przemysłową a wokół nich wyrastać będą nowe ośrodki miejskie. Globalny kapitał w warunkach zmian klimatu będzie szedł do północy, na pustkowia Kanady czy Rosji, gdzie są surowce. Miast będzie zatem przybywać na północy. Życie w miastach południach również stwarza warunki do autonomii. Około miliarda ludzi jest skłotersami. W takich miastach, jak Kalkuta czy Manila niezliczona ilość ludzi zajmuje nielegalnie ziemie i buduje schronienia bez sankcji prawnej, na przykład brazylijskie favele.

Rewolucja anarchistyczna nie nadchodzi, ale w zamian za to nadciąga katastrofa klimatyczna. Możliwości autonomii życia wzrastają na tytułowych pustyniach, kiedy w miastach północy trwa walka o każdy jej pozostały skrawek. Na Południu państwo i kapitał odpuszczają, na północy dokręcają śrubę. Kapitał odpuszcza poszerzające się połacie południa, ponieważ nie ma już obecnie tam możliwości istnienia, a to dlatego, że w warunkach kryzysów wywołanych zmianami klimatycznymi, zwyczajnie mu się to nie opłaca. Na skutek tych zmian (klimatycznych) nie tylko władza się wycofuję i konkuruję na wielu obszarach z autonomicznymi przestrzeniami (czy to świadomymi rewolucyjnie, jak w stanie Chiapas, czy rządzonymi przez lokalnych watażków), ale miliony uchodźców klimatycznych nadciągają w stronę muru (Globalnej Północy). To oczywiście przyczynia się do napięcia w krajach Północy, nastroje nacjonalistyczne wzrastają, władza dociska, jest coraz trudniej występować przeciw niej. W pewnym momencie, gonieni powodziami, suszami, wojnami, biedą i głodem ci ludzie Południa zdobędą Północ, a wtedy właśnie zmieni się oblicze anarchizmu. Na północy anarchiści będą mieli cały wachlarz doświadczeń i perspektyw życia w anarchicznych autonomiach.

Dystopijna wizja rodem z science-fiction czy w jakimś stopniu prawdopodobny scenariusz? Przekonacie się niebawem sami, gdy tylko polskie tłumaczenie ujrzy światło dziennie.

Konrad (Czarna Teoria)

Przypisy:

(1) https://theanarchistlibrary.org/library/anonymous-desert

(2) Sprawdźcie sami: www.readdesert.org

(3) Patrz: Peter Gelderloss. Anarchy Works, 2010

za: https://czarnateoria.noblogs.org

Przed Opozycją Pozaparlamentarną (A.P.O. – Ausserparlamentarische Opposition, radykalny ruch studencki w Niemczech późnych lat 60.) i w ogóle pojawieniem się czegoś w tym stylu, byłem wzorcowo normalną osobą, całkowicie przystosowanym uczniem. Przed tym wszystkim byłem po prostu chłopakiem ze szkoły.

Przybyliśmy z Niemiec Wschodnich kiedy miałem 12 lat, a tu w Zachodnich musiałem powtarzać rok w szkole ze względu na przeprowadzki. Potem poszedłem w praktyczną działkę – tak właśnie, zrobiłem gimnazjum do 8 – ej klasy, odszedłem i podjąłem się praktyk jako robotnik budowlany. Potem rzuciłem praktyki, wykonywałem wszystkie rodzaje gównianej pracy aż do około `65, kiedy to moja historia przestała być tak konformistyczna. Właściwie to dla mnie wszystko zaczęło się z muzyką rockową i długimi włosami. Byli Beatlesi, Stonesi, Byrds i tak dalej. Także Them. Nie słuchałem tylko rocka, ale też bluesa, Johnny`ego Lee Hookera i tego typu gości.

W tym czasie w Berlinie było tylko kilka miejsc, gdzie można spędzać wolny czas: tzw. hipisowskie stawy jak Gammlertreffen, Gedächtniskirche (Kościół Pamięci), Dicke Wirtin, Seeschlösschen czy Top Ten. Zwykłe miejsca jak Big Apple (Wielkie Jabłko) czy Eden nie były miejscami dla nas. W `65 odbywały się tam tańce młodzieżowe z uczennicami w białych podkolanówkach.

W tym miejscu zaczyna się moja historia. Tak długo jak pozostajesz dostosowany, nie wpadasz w szaleństwo. Jednocześnie odczuwasz instynktowną reakcję przeciw stresowi, przeciw presji na podporządkowanie. Od kiedy jesteś w systemie, idziesz w to automatycznie, ponieważ nie wiesz ani nie widzisz nic innego, nie masz też żadnych alternatyw. Tak naprawdę nie wiesz co mógłbyś zrobić inaczej.

W moim przypadku, na początku w Berlinie, to było tak: jeśli masz długie włosy, pewne rzeczy nagle zaczynają cię dotykać tak jak Czarnych. Kapujesz? Wyrzucali nas z knajp, przeklinali i ganiali – mogłeś liczyć tylko na ciągłe kłopoty. Byłeś zwalniany lub nie dostawałeś w ogóle pracy. Albo dostawałeś te odrażające, bardzo nisko płatne. Do tego ciągłe kłopoty z nieznajomymi spotkanymi na ulicy. Ale ja byłem całkowicie normalną osobą. Ze mną było tak: nagle widzisz związek między samym sobą a muzyką bluesową i problemami, które ona porusza, takimi jak sytuacja Czarnych. I nagle Ty też jesteś Czarnym, czy Żydem, czy trędowatym. W każdym razie jesteś na pozycji wyrzutka.

Dla mnie było to jasne od samego początku: lubiłem długie włosy – z długimi włosami rozwijasz inną relację z samym sobą, to jak nowa tożsamość. Przynajmniej u mnie tak było. Rozwijasz ten zdrowy narcyzm, który jest ci po prostu potrzebny by przetrwać. Po wstępnym zamieszaniu, stajesz się bardziej świadomy i zaczynasz lubić siebie.

Kiedy mieszkaliśmy w Berlinie, dorastałem na jednym z tych gównianych przedmieść dla klasy robotniczej. Tu było się naprawdę odizolowanym i brakowało ludzi z którymi można by spędzić trochę wolnego czasu. To było prawdziwym osiągnięciem jeśli udawało ci się przetrwać taki stan rzeczy. Zawsze miałeś problemy, nawet z innymi młodymi ludźmi. Konformiści zerwali z tobą kontakt, oczywiście – oni nie chcieli być wrzuceni do tego samego worka, co ty, albo mieli problemy w domu – wiesz jak to jest. Więc zaczynasz utrzymywać kontakt z kilkoma ludźmi takimi jak ty, odrzuconymi, czy jak tam chcesz ich nazywać. Inaczej zaczynasz postrzegać samego siebie.

Nigdy wcześniej nie spojrzałem na książki, bo żadna mnie nie zaciekawiła, co najwyżej Karl May czy Jerry Cotton, tego rodzaju westernowe gówno. Potem zacząłem czytać Allena Ginserga, Jacka Kerouacka, Sartre`a, Jacka Londona też – ludzi, którzy przechodzili przez podobne rzeczy. Te wpływy były istotne w okresie gdy zaczynaliśmy wyrywać się z domu.

Pierwszego dnia praktyk, w drodze na budowę, uderzyła mnie taka myśl: zamierzasz robić w tym przez 50 lat, nie ma od tego ucieczki. Przeszył mnie strach. Zacząłem szukać dróg wyjścia z tej sytuacji.

Byłem outsiderem nawet w Berlinie Wschodnim, bo nie uczestniczyłem w Pionierach (odpowiednik skautów i harcerzy). W domu otaczały mnie kobiety, zdawałem sobie sprawę, żeby zawsze pozostawać wiernym samemu sobie, przeciw dominującej presji. Więc „wycofanie się” (drop out) przyszło mi łatwo, poszedłem za tym – pierwszy raz nie byłem osamotnionym buntownikiem, znalazłem w tym pewien filozoficzny azymut filozoficzny, jeśli wiesz co mam na myśli.

Wiele ze swych akcji możesz wytłumaczyć i zanalizować dopiero wtedy, gdy się wydarzą. Rozpoznajesz swoje wcześniejszy intuicyjne rebelie jako całkowicie odpowiednie, właściwe zachowanie w obliczu burżuazyjnej ciemnoty.

Ruch zaczyna się w Europie w `64 i `65, powiększa się, sięga po więcej, po raz pierwszy zostaje rozpoznany jako zjawisko i zauważony przez media. W tych latach wśród „powojennego pokolenia” następuje rzeczywisty przełom. Przedtem, były to odosobnione grupy osób. Potem przybrało to szerszy zasięg, tutaj w Niemczech. Już wcześniej istniały postacie takie jak Pedro czy Boras – wiecie, archetypy czy dziadkowie Ruchu, wywodzący się z bohemy, żyjący na ulicy. Z racji naszego wieku jesteśmy drugą falą. Może nasza polityczna świadomość była nieco mniejsza, ale dla tych, którzy się przyłączali było to przede wszystkim nowe, i po raz pierwszy przyciągało wielu ludzi. Całe to zjawisko, wraz z muzyką, ubraniami, włosami – cała ta powierzchowność – stworzone dla szerszego grona – wreszcie udało się dzięki temu przezwyciężyć naszą wcześniejszą izolację.

Przedtem ruch składał się niemal wyłącznie z bohemy. W `65 po raz pierwszy uczestniczyli w tym zwykli ludzie. Bohema, pseudo – artyści – to zawsze była sprawa elitarna. Tak właśnie, czuli się lepsi od każdego, po prostu obrażając burżuazję. Oczywiście , mieli swoje obskurne symbole i rytuały, jak wojskowe kurtki typu parka z politycznymi hasłami (np. antynuklearna kampania „Ban the Bomb”) czy naszywkami grup rockowych, rysunkami smutnych ludzi i tym podobnymi rzeczami. To wtedy organizowano Marsze Wielkanocne – pierwsze demonstracje przeciwko wojnie w Wietnamie.

Powoli łapałem kontakt ze sceną polityczną, był to stopniowy proces. Wygląda to tak, że ciągle rodzi się w tobie bunt ze względu na twój stosunek do burżuazyjnego świata. Później robi się to bardziej polityczne, tak jak było z tabloidami Axela Springera w rodzaju „Bild”– oni zawsze nas nienawidzili. Nikt nie mógł znieść tej świni Springera, ponieważ był on największym podżegaczem* (*-Axel Springer to największy w Niemczech wydawca gazet i magazynów oraz konsekwentny zwolennik chrześcijańskich demokratów. Jego wydawnictwa, zwłaszcza Bild-Zeitung prowadziły nieprzerwaną kampanię przeciwko Nowej Lewicy i kontrkulturze.). Jak po tym koncercie Rolling Stones w Waldbuehne, kiedy wszystko zostało zniszczone (koncert zakończył się po 25 minutach, gdy przerodził się w masowe zamieszki). Tam się to zaczęło. Polityczne treści nadeszły wraz z tą konfrontacją i demonstracjami antywojennymi.

W tym czasie ciągle mieszkałem w domu rodzinnym. Inni również. Więc nasz dzień wyglądał mniej więcej jak każdego robotnika. Wstajesz rano, wszyscy wstają, każdy idzie do pracy, ojciec, matka. Pędzisz na autobus. Oczywiście rano jestem kompletnie rozbity. Siadam w autobusie. Najczęściej bez śniadania, bez pieniędzy na papierosy, choć każdy wokół pali. To wkurza.

Miasto zawsze mi przeszkadzało, bo dorastałem na wsi – sterty fabryk powodują u mnie ból dupy. Więc siadasz w autobusie, i słyszysz te same rozmowy, widzisz te same twarze, jedna bardziej zjebana i przepita od drugiej. Albo słyszysz o tym samym gównianym filmie telewizyjnym, który też widziałeś wczoraj wieczorem. I następnego dnia to samo, tysiące interpretacji tego gówna. Głodny i niespokojny idziesz do roboty, gdzie też jesteś jako praktykant Panem Dupkiem. Nie widzisz w tym sensu, nie chcesz już uczyć się rzemiosła. Rodzi się w tobie chęć zburzenia, przerwania tego.

Szukałem pracy w budowlance ponieważ pomyślałem, że przynajmniej jest to praca na świeżym powietrzu. Myślałem: fabryka – to byłby kompletny horror. Jako stolarz przynajmniej wciąż pracujesz z drewnem, jest to w jakimś stopniu znośne, ale dziś ,z konstrukcjami z prefabrykatów, nawet tu coraz bardziej pracuje się z wkrętami, jak w fabryce. Nie jest to już robota rzemieślnika.

Na przykład, pracowałem pod czeladnikiem, starym stolarzem z Prus Wschodnich, który znał fach jak nikt w firmie, te dachowe konstrukcje czy szlifownia wymagały naprawdę dużych umiejętności. Wszystko tam pasowało. Ten stary człowiek wiedział to wszystko, a ciągle urywał się z pracy, postrzegał siebie jako rzemieślnika który potrafi wybudować dom własnymi rękoma. Dla niego liczyło się, by ludzie mieli dach nad głową. W tej pracy się realizował. Ten stary człowiek był dla mnie kimś. Tak to dziś widzę. Wtedy miałem go za idiotę, zabijającego się poprzez pracę tam, kompletne głupstwo, wkładanie ogromnego wysiłku w śmieci. Ale on ciągle znajdywał w tym sens. Nikt z pozostałych stolarzy tak nie robił. Redukowali wszystko do miejsca pracy -byli w tym tylko dla pieniędzy.

W swojej pracy osiągasz pewną dawkę wolności. Kiedy naprawdę pracujesz, odnajdujesz w pracy siebie, to właśnie czyni cię rzemieślnik. To nie ma nic wspólnego ze sztuką, nie ma potrzeby wznoszenia tego na poziom artyzmu. Rzemieślnictwo to zdolność tworzenia własnymi rękoma czegoś potrzebnego i w pewien sposób dobrze wyglądającego.

Potem pomyślałem: chcesz robić te bezmyślne czynności tylko po ty, by zyskać emeryturę czy ubezpieczenie społeczne? Przecież to szaleństwo. Teraz żyję, jestem młody, pomartwię się o to później. W końcu mam pracę, daję sobie finansowo radę i mam trochę radości. Naturalnie, zawsze wolałem biegać za dziewczyną niż za pracą, więcej na tym zyskujesz, i ona również!

Cała historia Gedächtniskirche* (*-kościoła zbombardowanego podczas I Wojny Światowej, który stał się symbolem kultury powojennej, a później kultowym miejscem kontrkultury), z którą się wszystko zaczęło, była czysto proletariacka. Robotnik jest bardziej związany z muzyką rockową niż czymś intelektualnym. To coś bardziej fizycznego, dostrajasz się ciałem, nie umysłem, i tańczysz, to jest coś bardziej twojego, bo jesteś bliżej ziemi. Myślę, że to też sprawa uczucia, jakie wywołuje ten rodzaj muzyki. Cały przekaz tej muzyki, pieprzenie czy jak to chcesz nazwać…czyń miłość, nie wojnę. Robotnikom łatwiej się do tego odnieść.

Na przykład, pamiętam jak nie mogąc wychodzić wieczorami, leżałem w łóżku i słuchałem Radia Luxemburg czy A.N.F. (Armed Forces Radio) – stacji, które grały do późna muzykę rockową. Gdy pierwszy raz usłyszałem „Let`s Twist Again” Chubby Checkera wyskoczyłem z łóżka, by tańczyć – później robiłem podobnie. Intuicyjnie zrozumiałem, co ten gość chciał mi przekazać. Zostało to bardzo dobrze pokazane w „Soul On Ice” Eldridge`a Cleavera (autobiograficznej powieści o walkach społecznych w Ameryce), w rozdziale „Rekonwalescencja”, on to uchwycił. Całkiem spontaniczne doświadczenie, myślę.

Ten rodzaj muzyki to nie trip Bethovena, nie angażujesz głowy, tylko ciało. Oczywiście, to wyrasta z bluesa, kultury zbieraczy bawełny, która w ten sposób wprowadzała radość do całego dnia pracy. W ten sposób właśnie ta muzyka trafiała raczej do proletariackich niż intelektualnych kręgów.

W tych czasach większość z nas nie miała własnego mieszkania. Mieszkaliśmy w rodzinnych domach i byliśmy całkiem młodzi. Nie mieliśmy po prostu pieniędzy na coś swojego.

Po prostu nigdy nie masz pieprzonego grosza. Jedynie tyle, by starczyło na butelkę czerwonego wina i skręta. Dużo wtedy piliśmy. W ‘65 nie było za bardzo narkotyków, nikt zbytnio o nich nie wiedział – w najlepszym razie jakieś pigułki szczęścia, speed czy captagon. I ten sam repertuar pechowych historii. Nie było zbyt wielu alternatyw.

Ciągle nie czułeś się częścią lewicy. Ale wszystko, co było w w opozycji było dobre, włączając w to neonazizm. Ale to nie był romantyzm spod znaku swastyki, nikt nie uważał Hitlera za dobrego – on też nienawidził długich włosów! Ten faszyzm był jednak w opozycji, a ty znajdowałeś czystą opozycję lepszą niż miernota drobnej burżuazji. Wszystko, co się na nią nie godziło, uważałeś za dobre.

Dla wielu ludzi sprawy stały się polityczne później, za sprawą Wietnamu i demonstracji, które z tego wyrastały. Wszystko przychodzi razem z demonstracjami. Nasi chłopcy zawsze tam byli – prawdziwe „coś” na ulicy, więc wszyscy poszli w tę stronę. Na początku było zabawnie: mogłeś spotkać tam swoich przyjaciół z Fat Host.