Στον προσωπικό γιατρό, υποχρεωτικά, στέλνει τώρα το υπουργείο Υγείας τους ασθενείς – ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ, πριν επιχειρήσουν να προσεγγίζουν τον γιατρό ειδικότητας που χρειάζονται για την παρακολούθηση της πάθησής τους.

Παράλειψη αυτού του βήματος … εκκίνησης, σημαίνει ότι θα βρουν τις πόρτες του ΕΣΥ κλειστές.

Το υποχρεωτικό βήμα ελέγχου από τον προσωπικό γιατρό πριν την πρόσβαση στη δευτεροβάθμια, νοσοκομειακή περίθαλψη, εφαρμόστηκε πρώτη φορά στο βρετανικό ΕΣΥ τόσο για την αρχική εκτίμηση της κατάστασης των ασθενών και την καθοδήγησή τους στο σύστημα υγείας, όσο και για τον περιορισμό του κόστους – μέσω gatekeeping (όρος που σημαίνει φύλαξη των θυρών).

Το ίδιο σύστημα επιχειρείται τώρα να εφαρμοστεί και στη χώρα μας με σχετική τροπολογία – προφανώς για την αποσυμφόρηση των νοσοκομείων που έχουν «γονατίσει» με τις συνεχείς εφημερίες και την αυξημένη ζήτηση υπηρεσιών υγείας από τον πληθυσμό, και έχουν γεμίσει με ράντζα.

Μόνο 1.462 ιδιώτες-γιατροί είναι συμβεβλημένοι ως προσωπικοί γιατροί, ενώ πάνω από 3,5 εκατομμύρια πολίτες εξακολουθούν να μη διαθέτουν «Προσωπικό Ιατρό»

Μόνο που στη χώρα μας, ο θεσμός του προσωπικού γιατρού δεν έχει λειτουργήσει και την ίδια στιγμή ο πληθυσμός αναζητά να καλύψει ανάγκες υγείας μιας πενταετίας που στερήθηκε λόγω πανδημίας, ενώ ταυτόχρονα μεγάλωσε και κατά πέντε χρόνια.

Σύμφωνα με τον Ιατρικό Σύλλογο Πειραιά (ΙΣΠ), στις 31 Μαρτίου υπήρχαν συνολικά 5.541 προσωπικοί γιατροί σε όλη τη χώρα, για πάνω από 10 εκατομμύρια ασφαλισμένους. Από αυτούς, οι 4.079 προέρχονται από δημόσιες δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) και μόνο 1.462 είναι ιδιώτες-γιατροί συμβεβλημένοι.

Με βάση τα δεδομένα αυτά, και παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες, πάνω από 3,5 εκατομμύρια πολίτες εξακολουθούν να μη διαθέτουν «Προσωπικό Ιατρό».

Ο ΙΣΠ εξέφρασε την έντονη δυσφορία, αλλά και την κάθετη αντίθεση του ιατρικού κόσμου, για την αιφνιδιαστική και άνευ διαβούλευσης ψήφιση κατά πλειοψηφία σε άσχετο Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών της τροπολογίας 470/118 3.4.2026 για το «Gatekeeping».

Ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιώς Νικόλαος Πλατανησιώτης κάλεσε το υπουργείο Υγείας να αποσύρει την τροπολογία, να ανοίξει διάλογο με τους ιατρικούς συλλόγους και να αποφύγει την εφαρμογή ενός αποτυχημένου βρετανικού μοντέλου.

Σημείωσε ότι «στο μέσον της Μεγάλης Εβδομάδας ψηφίστηκε η ρύθμιση για τον «Προσωπικό Ιατρό» που αντικαθιστά την παράγραφο 2 του άρθρου 14 του Νόμου 5157/2024 υπό τον παραπλανητικό τίτλο: «Κοινωνικό κλιματικό ταμείο, Ταμείο Εκσυγχρονισμού και άλλες διατάξεις».

Η Κυβέρνηση επιβάλλει το καθεστώς «Gatekeeping» χωρίς να εισακούσει, να ενημερώσει ή να συμβουλευθεί τους πλέον αρμόδιους και άμεσα επηρεαζόμενους, τους Ιατρικούς Συλλόγους και τα μέλη τους.

Η ρύθμιση αυτή μάλιστα υπεγράφη στις 3 Απριλίου από επτά υπουργούς και δύο αναπληρωτές υπουργούς οι οποίοι δεν φαίνεται να μελέτησαν τα στοιχεία του ΕΟΠΥΥ που αποδεικνύουν ότι ο θεσμός του «Προσωπικού Γιατρού» παραμένει ανεπαρκώς στελεχωμένος και δομικά προβληματικός».

Παραθέτοντας τα προαναφερθέντα δεδομένα για τον αριθμό των προσωπικών γιατρών και του πληυθσμού, ο ΙΣΠ επεσήμανε ότι με το άρθρο 5 της Τροπολογίας 470/118 3.4.2026 επιχειρείται επιβολή «Gatekeeping», ενώ ήδη δεν υπάρχει επαρκής αριθμός «Προσωπικών Ιατρών» και δεν έχει εξασφαλιστεί καθολική κάλυψη για τον πληθυσμό της χώρας.

Ο κ. Πλατανησιώτης σημείωσε ότι «παράλληλα στηρίζεται στη λογική της υποχρεωτικής συμμετοχής χωρίς διάλογο με τον ιατρικό κόσμο, ενημέρωση της κοινωνίας και στάθμιση των δυσμενών συνεπειών που προκάλεσε η ανάλογη ρύθμιση στη Βρετανία».

Με δήλωσή του, ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιώς κ. Νικόλαος Πλατανησιώτης επισημαίνει: «Για μια φορά ακόμα ακολουθήθηκε μια πρακτική που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως απαξίωση του ρόλου των Ιατρικών Συλλόγων, ενώ την ίδια στιγμή το περιεχόμενο της τροπολογίας για το “Gatekeeping” προκαλεί σειρά προβλημάτων.

Περιορίζει την ελεύθερη πρόσβαση των ασθενών σε ιατρούς ειδικοτήτων, μειώνει τους διαύλους πρόσβασης των πολιτών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, επιβαρύνει το ήδη πιεσμένο ιατρικό προσωπικό, ενώ υποβαθμίζει βαθμηδόν τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας.

Η επιβολή μιας ρύθμισης που εισηγήθηκαν και ψήφισαν κάποιοι χωρίς να γνωρίζουν την κατάσταση που επικρατεί, χωρίς να έχει προηγηθεί διάλογος και ουσιαστική ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επιεικώς ατεκμηρίωτη και εξωπραγματική, τόσο σε επιστημονικό, όσο και λειτουργικό πλαίσιο».

Απόσυρση και αντιδράσεις

Ο Ιατρικός Σύλλογος Πειραιά κάλεσε την Κυβέρνηση και την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να αποσύρουν άμεσα τη ρύθμιση και να προχωρήσουν σε ανοικτό, διάφανο, ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο με όλους τους Ιατρικούς Συλλόγους. Επανέλαβε την πρόθεση του ΙΣΠ να συμβάλει με την καθημερινή εμπειρία και το έργο του, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα λειτουργικό, επαρκώς στελεχωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και σημείωσε ότι οι γιατροί θα αντιδράσουν «με κάθε θεσμικό μέσο».

Η ρύθμιση

Σύμφωνα με την τροπολογία όπως ψηφίστηκε, προβλέπονται τα εξής:

«Η παραπομπή σε ιατρούς δημόσιων δομών παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας περίθαλψης, καθώς και σε συμβεβλημένους με τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας παρόχους υπηρεσιών υγείας, γίνεται από τον προσωπικό ιατρό στον οποίο είναι εγγεγραμμένος ο λήπτης υπηρεσιών υγείας.

Σε περίπτωση αντικειμενικής αδυναμίας εξεύρεσης προσωπικού ιατρού ή αντικειμενικής αδυναμίας προσέλευσης των κατοίκων δυσπρόσιτων ή απομακρυσμένων περιοχών στον προσωπικό ιατρό που είναι εγγεγραμμένοι, η παραπομπή γίνεται:

α) από οποιονδήποτε υπόχρεο, μη υπόχρεο και επί θητεία προσωπικό ιατρό, ανεξαρτήτως εάν ο λήπτης υπηρεσιών υγείας είναι εγγεγραμμένος σε αυτόν ή

β) από οποιονδήποτε γενικό – οικογενειακό ιατρό, εσωτερικό παθολόγο και παιδίατρο, ανεξαρτήτως αν αποτελεί προσωπικό ιατρό. Στην περίπτωση που αποτελεί προσωπικό ιατρό, ανεξαρτήτως αν ο λήπτης υπηρεσιών υγείας είναι εγγεγραμμένος σε αυτόν.

Η παραπομπή γίνεται αφού δοθεί πληροφόρηση στον λήπτη υπηρεσιών υγείας, με ταυτόχρονη ενημέρωση του Ατομικού Ηλεκτρονικού Φακέλου Υγείας (Α.Η.Φ.Υ.).

Κάθε περαιτέρω παραπομπή μπορεί να γίνεται και από τους λοιπούς ιατρούς για τα θέματα της ειδικότητάς τους, με ταυτόχρονη ενημέρωση του Ατομικού Ηλεκτρονικού Φακέλου Υγείας (Α.Η.Φ.Υ.).

Το νέο σύστημα παραπομπών δεν ισχύει για τα έκτακτα και επείγοντα περιστατικά».

Γιατί παχαίνουμε;

Παχαίνουμε γιατί είμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό γενετικά προδιατεθειμένοι. Το σωματικό μας βάρος είναι γενετικά προκαθορισμένο σε ποσοστό 70%. Η γενετική μας προδιάθεση συνίσταται στην τάση μεγάλου αριθμού ατόμων να προσλαμβάνουν περισσότερη ενέργεια από αυτή που χρειάζονται για να παραμείνουν σε ένα φυσιολογικό βάρος.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όταν ήμασταν πρωτόγονοι, οι άνθρωποι οι οποίοι αποθήκευαν περισσότερη ενέργεια, ζούσαν περισσότερο. Γιατί είχαν ενέργεια για την εποχή που δεν υπήρχε φαγητό. Άρα λοιπόν δια της φυσικής επιλογής επιβίωσαν οι πληθυσμοί οι οποίοι τείνουν να προσλαμβάνουν περισσότερη ενέργεια.

Σύμφωνα με μελέτες προηγουμένων ετών ,στην Ελλάδα έχει παχυσαρκία –δηλαδή δείκτη μάζας σώματος πάνω από 30 – το 32,1% και υπερβαρότητα το 37,6% των ενηλίκων. Δηλαδή, το 70% του πληθυσμού είχε αυξημένο βάρος, άρα τα πράγματα μάλλον είναι χειρότερα τώρα.

Βέβαια, υπάρχουν χώρες στις οποίες η παχυσαρκία υπερβαίνει το 40%, ενώ σε κάποιες περιοχές που υπάρχει πολύ ισχυρή γενετική προδιάθεση, όπως σε κάποια νησιά του Ειρηνικού τα ποσοστά παχυσαρκίας υπερβαίνουν και το 70%, με χαρακτηριστικότερα την Αμερικανική Σαμόα, τις νήσους Ναούρου και άλλες.

Με τα λόγια αυτά, ο Καθηγητής Παθολογίας στην Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Διαβητολογικό Κέντρο της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ στο Λαϊκό Νοσοκομείο και Πρόεδρος της Πανελλήνιας Εταιρείας Μελέτης της Παχυσαρκίας Αλέξανδρος Κόκκινος, μιλώντας στο in.gr θέλησε να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η παχυσαρκία αποτελεί νόσημα το οποίο χρειάζεται μια ολιστική αντιμετώπιση.

Στο μέλλον αναμένουμε φάρμακα τα οποία θα οδηγούν σε απώλειες βάρους που θα υπερβαίνουν και το 30%

Ο καθηγητής επισημαίνοντας ότι οι γενετικοί λόγοι αποτελούν το 70% της αιτίας, πρόσθεσε ότι επιπλέον λόγο στο υπόλοιπο ποσοστό 30% αποτελεί το περιβάλλον, το οποίο πλέον διευκολύνει, ευοδώνει τη γενετική μας προδιάθεση.

«Έχουμε πλέον τη δυνατότητα, χωρίς να χρειαστεί να ασκηθούμε ή να εργαστούμε ή να σκάψουμε τη γη ή να κυνηγήσουμε, να προσλαμβάνουμε τροφή φθηνή και πάρα πολύ εύκολο να τη βρούμε, η οποία είναι πλούσια σε ενέργεια, πλούσια σε λίπος – και το λίπος έχει πολλή ενέργεια.

Για αυτόν τον λόγο, έχουμε αυτή την έκρηξη της παχυσαρκίας τα τελευταία χρόνια», σημείωσε ο κ. Κόκκινος και ξεκαθάρισε:

«Δεν φταίει ο μεταβολισμός για την παχυσαρκία. Όσο μεγαλώνουμε το βάρος μας αυξάνεται επειδή μειώνεται η δραστηριότητά μας και αλλάζει η σύσταση του σώματος, αλλά το σωματικό μας βάρος είναι εν γένει γενετικά προκαθορισμένο και τείνει να αυξάνεται όσο μεγαλώνουμε».

Επιπλοκές

Όπως εξήγησε ο καθηγητής, η παχυσαρκία προκαλεί μεταβολικές επιπλοκές. «Όταν έχουμε υπερβάλλον λίπος, αυτό που συμβαίνει είναι ότι λόγω διαταραχών μεταβολικών, όπως οι διαταραχές στα λιπίδια, η ινσουλινοαντοχή, ή το φλεγμονώδες περιβάλλον το οποίο δημιουργεί η παχυσαρκία, αποκτούμε επιπλοκές κάποιες από τις οποίες έχουν μεταβολικό υπόβαθρο, όπως ο διαβήτης τύπου 2, η καρδιακή ανεπάρκεια, η αρτηριακή υπέρταση ή κάποιες μορφές καρκίνου», είπε χαρακτηριστικά.

Όταν η ζυγαριά «κολλάει»

Όσο για τις περιόδους που παρά τις όποιες προσπάθειες απώλειας βάρους, η ζυγαριά δεν λέει να δείξει μικρότερο νούμερο, ο κ. Κόκκινος ανέφερε: «Το πλατώ, είναι σχεδόν συνώνυμο της δίαιτας», αναφερόμενος στις περιπτώσεις όπου η δίαιτα συνεχίζεται και ο δείκτης της ζυγαριάς δεν λέει να πάει παρακάτω, όσο κι αν προσπαθούμε.

Ο κ. Κόκκινος εξήγησε ότι «ο εγκέφαλός μας – ένα πολύ πρωτόγονο κομμάτι του, ο υποθάλαμος – αντιλαμβάνεται ένα συγκεκριμένο βάρος ως υγιές. Είναι ένα κομμάτι το οποίο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, δεν μπορούμε να πούμε στον εγκέφαλό μας «σταμάτα να πεινάς».

Και όταν λοιπόν εμείς αυτό το σταθερό σημείο, το οποίο αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλός μας ως φυσιολογικό, ως υγιές, έστω κι αν αντιστοιχεί σε μεγάλου βαθμού παχυσαρκία, το παραβιάσουμε προς τα κάτω με δίαιτα, τότε ο εγκέφαλος αντιδρά, αμύνεται. Αισθάνεται ότι είμαστε ασθενείς και θέλει να μας ξαναφέρει στο αρχικό μας σωματικό βάρος.

Και το κάνει με ένα πάρα πολύ απλό τρόπο: Αυξάνει την πείνα μας και μειώνει τον κορεσμό μας.

Αυτό το ξέρουμε από μελέτες που δείχνουν ακριβώς ότι αυξάνεται η πείνα μας και μειώνεται ο κορεσμός μας, αλλά δείχνουν και τον τρόπο που συμβαίνει αυτό. Αυξάνεται μια ορμόνη της πείνας που λέγεται γκρελίνη και μειώνονται οι ορμόνες του κορεσμού.

Και έτσι για αυτό τον λόγο όταν χάσουμε βάρος μόνο με δίαιτα και άσκηση, τότε το ξαναπαίρνουμε.

Ο λόγος είναι ότι όταν αρχίσουμε να χάνουμε βάρος με δίαιτα, η πείνα, που είναι το σύμπτωμα της παχυσαρκίας, επιδεινώνεται.

Όταν λοιπόν επιδεινώνεται το σύμπτωμα, δεν μπορούμε να τηρήσουμε μια θεραπεία επ’ άπειρον, γιατί ακριβώς μας προκαλεί δυσφορία.

Και εδώ μπαίνουν τα φάρμακα. Τα φάρμακα μας φέρνουν κορεσμό, μας βοηθούν να ελέγξουμε την πείνα και γι’ αυτό μας βοηθούν να τηρήσουμε υπέρ ημών, την υποθερμιδική δίαιτα, δηλαδή το διαιτολόγιο το οποίο είναι λιγότερες θερμίδες από αυτές που χρειαζόμαστε για να παραμείνουμε στο αρχικά αυξημένο μας βάρος.

Εάν το κάνουμε μόνοι μας;

Το 95% των ανθρώπων δεν θα τα καταφέρει. Γιατί ακριβώς η πείνα θα το οδηγήσει στην επαναπρόσληψη του βάρους.

Η πείνα είναι αυτή που οδηγεί. Και το αίσθημα ανάγκης για πρόσληψη τροφής, αν και εδώ υπάρχει μια πολύ γκρίζα ζώνη για το τι εννοούμε πείνα και τι εννοούμε ανάγκη για ανταμοιβή από το φαγητό.

… και η ζυγαριά ανεβαίνει ξανά

Δηλαδή, γι’ αυτό το λόγο γίνεται και η επαναπρόσληψη του βάρους όταν σταματάει κανείς τα καινούργια φάρμακα. Γιατί αυτά μας λένε «αισθάνσου κορεσμό σε χαμηλότερο σημείο, φάε λιγότερο γιατί αισθάνεσαι κορεσμό». Αν διακόψουμε τα φάρμακα, αυτό το ερέθισμα φεύγει. Και γι’ αυτό τον λόγο ξαναπαίρνουμε βάρος. Το βλέπουμε σε όλες τις μελέτες, αλλά και στην κλινική πράξη».

Φάρμακα για χρόνια πάθηση

Όπως επεσήμανε ο καθηγητής, σήμερα, έχουμε ήδη πολύ αποτελεσματικά φάρμακα. Τη σεμαγλουτίδη στα 2,4 mg εβδομαδιαίως και την τιρζεπατίδη. Η σεμαγλουτίδη είναι GLP-1 αγωνιστής. Η τιρζεπατίδη είναι διπλός αγωνιστής δύο ορμονών, GLP-1 και GIP. Οι δύο επιφέρουν τον κορεσμό πολύ ισχυρά.

Σημείωσε πως «πρέπει να καταλάβουμε ότι η παχυσαρκία είναι μια χρόνια νόσος, είναι υποτροπιάζουσα και εξελικτική.

Άρα η φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία πρέπει να είναι χρόνια.

Αν διακοπεί θα επιστρέψει η παχυσαρκία, κατά τον ίδιο τρόπο όπως επιστρέφει η αρτηριακή υπέρταση αν διακόψουμε ένα αντιυπερτασικό φάρμακο ή όπως επιστρέφει η κακή χοληστερόλη, η LDL, αν σταματήσουμε μια στατίνη που τη μειώνει».

Επιτακτική η ανάγκη άσκησης

Ο κ. Κόκκινος αναφέρθηκε και στο ζήτημα της απώλειας μυϊκού ιστού κατά την προσπάθεια απώλειας βάρους, σημειώνοντας πως «ούτως ή άλλως όταν κάνεις δίαιτα και χάνεις κιλά, δεν χάνεις μόνο λίπος. Χάνεις αναγκαστικά και μυϊκή μάζα, πάντα. Η συνήθης αναλογία είναι 75% λίπος και 25% άλιπος ιστός. Γιατί; Γιατί όταν έχω βάρος 200 κιλά, χρειάζομαι ένα ισχυρό μυϊκό σύστημα για να το στηρίξει. Όταν χάσω βάρος και πάω στα 100 κιλά, χρειάζομαι λιγότερο μυ. Το θέμα είναι ότι αν χάσω πολύ, πολλούς μυς, τότε ο μεταβολικός μου ρυθμός, οι καύσεις μου, μειώνονται. Γιατί ο μυς καίει ενέργεια, ενώ το λίπος δεν καίει. Και περαιτέρω, η μεγάλη απώλεια μυός μπορεί να οδηγήσει σε μια επικίνδυνη κατάσταση που λέγεται σαρκοπενία.

Άρα λοιπόν, όταν χάνουμε βάρος είτε με δίαιτα, είτε με δίαιτα συν φάρμακα, θέλουμε να διασώσουμε μυϊκό ιστό με την άσκηση – την οποία οπωσδήποτε πρέπει να επιμένουμε πάρα πολύ να κάνει ο ασθενής, στο βαθμό που μπορεί. Γιατί άλλη άσκηση μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πολύ υψηλό βάρος και δεν μπορεί να περπατήσει καλά – καλά, κι άλλη άσκηση μπορεί να κάνει ένας ο οποίος είναι αρκετά υγιής και μπορεί και να περπατήσει και να κάνει άσκηση αντιστάσεως. Και ταυτόχρονα χρειάζεται και επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης.

Αυτό εάν το τηρήσει ένας ασθενής, και προοδευτικά όσο χάνει βάρος μπορεί να το τηρεί ακόμα περισσότερο, τότε θα έχουμε πολύ μικρότερη απώλεια μυϊκού ιστού.

Η βαριατρική χειρουργική

Αναφερόμενος στην βαριατρική χειρουργική, ο κ. Κόκκινος επεσήμανε ότι αυτά που ξέρουμε τώρα, μας τα δίδαξε η βαριατρική χειρουργική. «Ξέρουμε ότι όταν κάνει κανείς τις καθιερωμένες επεμβάσεις, δηλαδή την επιμήκη γαστρεκτομή ή sleeve gastrectomy ή τη γαστρική παράκαμψη -το γαστρικό bypass, ο λόγος για τον οποίο χάνουν βάρος οι ασθενείς δεν είναι ότι μικραίνει το έντερο ή το στομάχι τους.

Ο λόγος που χάνουν βάρος είναι ότι αλλάζει το ορμονικό περιβάλλον και αυξάνονται δραματικά οι ορμόνες του κορεσμού.

Και έτσι οι ασθενείς αυτοί πεινούν πολύ λιγότερο και χάνουν πολύ βάρος.

Υπάρχουν ασθενείς οι οποίοι ακόμα και με τη φαρμακευτική αγωγή και με οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση δεν θα πετύχουν ένα υγιές βάρος. Και εδώ υπάρχει και η βαριατρική χειρουργική η οποία μακροπρόθεσμα, μας έχει δείξει τα πιο ισχυρά αποτελέσματα. Έχουμε μελέτες 20 και 25 ετών οι οποίες μας δείχνουν ότι αν κανείς κάνει βαριατρικό χειρουργείο και πάνε όλα καλά, μειώνεται ο κίνδυνος να πεθάνει εξαιτίας της παχυσαρκίας τα επόμενα 20 χρονια, κατά 50%. Υπάρχει από την επέμβαση ένα πολύ μικρό ποσοστό θνησιμότητας και επιπλοκών, το οποίο σαφώς υπερσκελίζουν τα τεράστια οφέλη καθώς και ανάγκη για υποκατάσταση κάποιων θρεπτικών συστατικών όπως ο σίδηρος, το ασβέστιο και οι βιταμίνες.

Ολιστική προσέγγιση

Υπάρχουν επίσης φορές που θα χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή πριν, για να πάει ο ασθενής στη βαριατρική χειρουργική υπό καλύτερες συνθήκες ή ακόμα κι αν η βαριατρική χειρουργική δεν επιτύχει ένα επαρκές αποτέλεσμα, μπορεί να προστεθεί η φαρμακευτική αγωγή στη συνέχεια.

Πρέπει να δούμε την παχυσαρκία, όπως βλέπουμε το μοντέλο αντιμετώπισης του καρκίνου.

Στον καρκίνο έχουμε χειρουργική αντιμετώπιση, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, ορμονοθεραπεία.

Κατά τον ίδιο τρόπο, στην παχυσαρκία έχουμε:

• υποθερμιδική δίαιτα, που θα πρέπει να επιβάλει ο διαιτολόγος,
• άσκηση, την οποία μπορεί να τη συστήσει ο γιατρός αλλά μπορεί να την κάνει και ένας άνθρωπος εξειδικευμένος στη φυσική δραστηριότητα,
• ψυχολογική ή ψυχιατρική υποστήριξη όπου αυτό χρειάζεται
• φαρμακευτική αγωγή την οποία κατ’ εξοχήν θα πρέπει να τη χορηγεί ο γιατρός με παρακολούθηση, και αυτό θα πρέπει να γίνει γνωστό σε όλους, και
• τη βαριατρική χειρουργική.

Αν ένα άτομο έχει 70 BMI, περιμένει να χάσει βάρος με τα πιο ισχυρά φάρμακα που έχουμε, έως και 30%. Θα εξακολουθήσει να έχει σοβαρού βαθμού παχυσαρκία. Άρα λοιπόν, εκεί έχει θέση και η βαριατρική χειρουργική.

Και τούμπαλιν. Αν χάσει βάρος πάλι με τη βαριατρική χειρουργική και δεν είναι επαρκές, μπορεί να βοηθήσει η φαρμακευτική αγωγή. Όλα μας τα όπλα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όταν έχουμε μπροστά μας μια ασθένεια».

Τα μελλοντικά φάρμακα

Σύμφωνα με τον καθηγητή, αυτή τη στιγμή, τα καινούργια μόρια που δοκιμάζονται κατά της παχυσαρκίας, είναι δεκάδες. Και το μέλλον προμηνύεται εκπληκτικό. Το ερευνητικό Διαβητολογικό Εργαστήριο της Α΄ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο Λαϊκό Νοσοκομείο, συμμετέχει σε πάρα πολλές κλινικές μελέτες με τα παλαιότερα, τα υπάρχοντα, και κυρίως τα πολλά μελλοντικά φάρμακα.

Όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κόκκινος, «Με αγωνιστές υποδοχέων τριών ορμονών, με φάρμακα τα οποία ενδεχομένως να βοηθούν και στη διατήρηση του μυϊκού ιστού, στο μέλλον αναμένουμε σκευάσματα τα οποία θα οδηγούν σε απώλειες βάρους που θα υπερβαίνουν και το 30%, όπως φαίνεται.

Στο μέλλον θα έχουμε και αρκετά φάρμακα, τα οποία θα χορηγούνται από το στόμα, με μικρότερη αποτελεσματικότητα, τα οποία όμως θα έχουν θέση στη συντήρηση του σωματικού βάρους. Γιατί όταν χάσει κανείς πολύ βάρος με τα ενέσιμα, το ερώτημα είναι τι κάνεις. Μειώνεις τη δόση και συντηρείς το σωματικό βάρος; Από του στόματος φάρμακα, μάλλον έχουν θέση και στη συντήρηση του σωματικού βάρους, γιατί μπορούν να χορηγούνται πιο εύκολα και αναμένεται να είναι και πιο φθηνά.

Περιμένουμε το κόστος όλων των φαρμάκων να μειωθεί, γιατί ο ανταγωνισμός αυτή τη στιγμή είναι τεράστιος. Είναι πάρα πολλές οι φαρμακευτικές εταιρείες οι οποίες δοκιμάζουν μόρια τα οποία είναι στη φάση 1 και έχουν φτάσει ακόμα και στη φάση 3.

Και ως πανεπιστημιακό τμήμα βλέπουμε αυτά τα αποτελέσματα από πρώτο χέρι, και είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Ζούμε σε μια εποχή επιταχυνόμενης επανάστασης».

Γράφει ο Βασίλης Παρετζόγλου, Group Director – Corporate Development, DEMO ABEE

Οι πρωτοβουλίες αυτές εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική που αναγνωρίζει τον κρίσιμο ρόλο του φαρμάκου όχι μόνο για τη δημόσια υγεία, αλλά και για τη συνολική σταθερότητα της Ένωσης.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε τον Ιούλιο του 2025 τη νέα στρατηγική για τα ιατρικά αντίμετρα (Medical Countermeasures – MCM), στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής για την Ετοιμότητα έναντι κρίσεων  (Preparedness Union Strategy). Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που στοχεύει στη βελτίωση της ετοιμότητας και της ταχύτητας αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι σε μελλοντικές υγειονομικές κρίσεις, διασφαλίζοντας ότι κρίσιμα μέσα, όπως εμβόλια, θεραπείες, διαγνωστικά εργαλεία και προστατευτικός εξοπλισμός, θα είναι άμεσα διαθέσιμα όταν χρειαστεί.

Πρωτοβουλίες όπως το EU FAB, που στοχεύει στην αύξηση της παραγωγικής δυναμικότητας εμβολίων εντός της ΕΕ, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της στρατηγικής κατεύθυνσης.

Μέσα σε αυτό το δυναμικό περιβάλλον, η φαρμακευτική βιομηχανία αναδεικνύεται ως ένας από τους πιο στρατηγικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Η συμβολή της εκτείνεται πολύ πέρα από την παραγωγή, ενισχύοντας τις εξαγωγές, προωθώντας την καινοτομία και προσελκύοντας σημαντικά επενδυτικά κεφάλαια, όπως επιβεβαιώνεται και από πρόσφατες μελέτες.

Παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική μεταποίηση, ο φαρμακευτικός κλάδος διατηρεί ισχυρή παρουσία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι ελληνικές μονάδες παραγωγής καλύπτουν πάνω από το 10% των off-patent φαρμάκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό σε σχέση με το μέγεθος της χώρας. Την ίδια στιγμή, οι επενδύσεις που έχουν υλοποιηθεί ξεπερνούν τα €1,8 δισ., επιβεβαιώνοντας τη δυναμική και την αναπτυξιακή προοπτική του κλάδου.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πορεία έχουν διαδραματίσει και τα κίνητρα που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, όπως το επενδυτικό clawback και τα συναφή χρηματοδοτικά εργαλεία. Οι παρεμβάσεις αυτές δεν περιορίζονται στην ενίσχυση της παραγωγικής δραστηριότητας, αλλά συμβάλλουν στη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας, στην προσέλκυση νέων επενδύσεων και στη διεύρυνση της διεθνούς παρουσίας των ελληνικών επιχειρήσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η DEMO ξεχωρίζει ως βασικός πυλώνας ανάπτυξης, υλοποιώντας ένα εκτεταμένο επενδυτικό πρόγραμμα που εστιάζει σε τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας. Η παραγωγή φαρμάκων και δραστικών πρώτων υλών στρατηγικής σημασίας, η ανάπτυξη προηγμένων τεχνολογιών για ενέσιμες μορφές και η ενίσχυση της παραγωγής βιοφαρμακευτικών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των μονοκλωνικών αντισωμάτων, αποτελούν βασικούς άξονες αυτής της προσπάθειας. Μέσα από αυτές τις επενδύσεις, ενισχύεται ουσιαστικά η ευρωπαϊκή αυτάρκεια και η ασφάλεια εφοδιασμού σε κρίσιμα φάρμακα.

Και, τελικά, αν κάτι έγινε ξεκάθαρο τα τελευταία χρόνια, είναι ότι η αυτάρκεια στα φάρμακα δεν είναι πολυτέλεια αλλά είναι στρατηγική αναγκαιότητα.

Βασική λειτουργία του οργανισμού μας είναι ο ύπνος, κατά τη διάρκεια του οποίου το σώμα επιδιορθώνει τους ιστούς, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και επεξεργάζεται πληροφορίες και μνήμες που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ο ύπνος είναι απαραίτητος για την ομοιόσταση του οργανισμού, δηλαδή για την επαναφορά της ισορροπίας του και της αντιμετώπισης των ασθενειών. Ταυτόχρονα, όταν κοιμόμαστε, το σώμα ρυθμίζει ορμόνες, επαναφέρει την ενεργειακή ισορροπία, επεξεργάζεται και αποθηκεύει τις θερμίδες που έχουμε πάρει στη διάρκεια της ημέρας. Όλες αυτές είναι κρίσιμες διεργασίες που επηρεάζουν τον βασικό μεταβολικό ρυθμό.

Όταν δυσκολευόμαστε να κοιμηθούμε ή ξυπνάμε κατά τη διάρκεια της νύχτας εμποδίζοντας τον οργανισμό μας να περάσει όλα τα στάδια του ύπνου, τότε πάσχουμε από αϋπνία. Κι αν αυτό συμβεί κάποιες φορές, μεμονωμένα, είναι φυσιολογικό. Όμως η χρόνια αϋπνία μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την υγεία και την ποιότητα ζωής.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ύπνου, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα αντιμετώπισης της παχυσαρκίας στη χώρα, η διαιτολόγος κ. Γεωργία Τσάκαλου, μίλησε στο in.gr για τις επιπτώσεις της αυπνίας στην υγεία μας συνολικά, αλλά και ειδικότερα στο βάρος μας.

Το αποτέλεσμα της στέρησης ύπνου, είναι η αυξημένη επιθυμία για κατανάλωση τροφής, ιδιαίτερα θερμιδικά πλούσιας και συχνά ανθυγιεινής, όπως γλυκά, λιπαρά σνακ και fastfood

Σύμφωνα με την κ. Τσάκαλου, στις κυριότερες αιτίες της αϋπνίας περιλαμβάνονται:

• Το άγχος και το στρες: Ψυχολογικές καταστάσεις όπως το άγχος, η ανησυχία και η κατάθλιψη, αυξάνουν τα επίπεδα της κορτιζόλης – της ορμόνης του στρες, η οποία μπορεί να διαταράξει τον ύπνο.
• Η τεχνολογία: Η συνεχής παραμονή μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου, μειώνει την παραγωγή μελατονίνης, της ορμόνης που ρυθμίζει τον ύπνο.
• Ο τρόπος ζωής: Εργασία σε βάρδιες που εναλλάσσονται, άλλες αιτίες ακανόνιστης ώρας ύπνου, κακή διατροφή, ένας καφές ή ένα ποτό με αλκοόλ πριν τον ύπνο μπορούν να συμβάλλουν στην αϋπνία.

Το εσωτερικό μας ρολόι

Η δυνατότητα του οργανισμού να διατηρεί την εσωτερική του ισορροπία ως μηχανισμό προστασίας από το περιβάλλον, ονομάζεται ομοιόσταση. Η ομοιόσταση συμβάλλει στη ρύθμιση του ύπνου και διαταράσσεται όταν ο ύπνος δεν είναι ποιοτικός ή επαρκής.

Μαζί με αυτήν διαταράσσεται και ο κιρκάδιος ρυθμός, δηλαδή το εσωτερικό ρολόι του εγκεφάλου μας, το οποίο ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, την εναλλαγή μεταξύ εγρήγορσης και υπνηλίας, αναγνωρίζοντας την ημέρα και τη νύχτα. Ο κιρκάδιος ρυθμός συμβάλλει στην προσαρμογή του οργανισμού στις ημερήσιες μεταβολές της θερμοκρασίας και της ηλιακής ακτινοβολίας, ενώ ταυτόχρονα ρυθμίζει την πρόσληψη τροφής και την ενεργειακή ισορροπία.

Όταν ο κιρκάδιος ρυθμός διαταραχθεί, οι επιπτώσεις στην υγεία μπορεί να είναι σοβαρές, καθώς μπορεί να προκληθεί:

• Ανισορροπία στον μεταβολισμό: Διαταράσσεται η ρύθμιση της γλυκόζης και των λιπιδίων, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά τη μεταβολική ισορροπία.
• Ορμονικές διαταραχές: Επηρεάζεται η φυσιολογική έκκριση σημαντικών ορμονών όπως η μελατονίνη και η κορτιζόλη, καθώς και η λειτουργία της λεπτίνης και της γκρελίνης, οι οποίες σχετίζονται με το αίσθημα της πείνας και του κορεσμού.
• Γονιδιακή απορρύθμιση: Οι αλλαγές αυτές σχετίζονται με διαταραχές στη λειτουργία των γονιδίων που ρυθμίζουν το βιολογικό ρολόι.

Οι παράγοντες αυτοί, έχουν σχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων, όπως το μεταβολικό σύνδρομο, καθώς και με προοδευτική επιβράδυνση του βασικού μεταβολικού ρυθμού. Έτσι, άτομα με χρόνια αϋπνία εμφανίζουν συχνά διαταραχές στη ρύθμιση του σωματικού βάρους, ακόμη και απουσία αυξημένης ενεργειακής πρόσληψης ή ουσιωδών μεταβολών στις διατροφικές και συμπεριφορικές τους συνήθειες.

Με τον σύγχρονο τρόπο ζωής, η χρόνια έλλειψη ύπνου γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη, είτε λόγω προσωπικών επιλογών είτε εξαιτίας επαγγελματικών ή κοινωνικών υποχρεώσεων. Η συνεχής χρήση διαδικτύου, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τηλεόρασης έχει επηρεάσει τα μοτίβα ύπνου, οδηγώντας σε χρόνια στέρηση. Επιπροσθέτως, η γήρανση του πληθυσμού συνδέεται με μείωση της διάρκειας του ύπνου βραδέων κυμάτων (στάδιο N3), καθώς και με αυξημένο κατακερματισμό του ύπνου. Ως αποτέλεσμα, έχει τεκμηριωθεί ότι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι κοιμούνται, κατά μέσο όρο, έως και δύο ώρες λιγότερο ανά νύχτα.

Το γεγονός αυτό, οδηγεί σε αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, μεταβολικών διαταραχών, παχυσαρκίας, εξασθένησης του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και σε συναισθηματική αστάθεια, άγχος και κατάθλιψη.

Επιπτώσεις στον μεταβολισμό

Η ποιότητα αλλά και η ποσότητα του ύπνου επηρεάζει άμεσα τις ορμόνες που ρυθμίζουν την όρεξη, την πείνα και τον μεταβολισμό. Αναλυτικότερα:

1. Μειώνονται τα επίπεδα της λεπτίνης, μειώνεται το αίσθημα κορεσμού και προκαλείται αυξημένη πείνα και πιθανή αύξηση βάρους
2. Αυξάνονται τα επίπεδα της γκρελίνης, προκαλώντας αυξημένη όρεξη, ιδιαίτερα για τροφές πλούσιες σε θερμίδες
3. Διαταράσσεται η δράση της ινσουλίνης. Η χρόνια στέρηση ύπνου οδηγεί σε αντίσταση στην ινσουλίνη, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2
4. Αυξάνεται η έκκρισή της κορτιζόλης, ευνοώντας την αυξημένη αποθήκευση λίπους, ειδικά στην περιοχή της κοιλιάς, γεγονός που συνεπάγεται επιδείνωση του μεταβολισμού και αυξημένο άγχος
5. Διαταράσσεται η έκκριση των οιστρογόνων και της προγεστερόνης με πιθανές διαταραχές στη λειτουργία του αναπαραγωγικού συστήματος και στο γυναικείο κύκλο.
6. Διαταράσσεται η παραγωγή της μελατονίνης, φέρνοντας δυσκολίες στην έναρξη και διατήρηση του ύπνου και ταυτόχρονα αποδυναμώνεται η ανοσοποιητική άμυνα του οργανισμού.
7. Αυξομειώνονται οι θυρεοειδικές ορμόνες (Τ3, Τ4, TSH), καθώς η στέρηση ύπνου μπορεί να μειώσει την Τ3 και να αυξήσει την TSH προκαλώντας διαταραχές του μεταβολισμού, κόπωση και μεταβολική επιβράδυνση.
8. Μειώνονται τα επίπεδά της αυξητικής ορμόνης λόγω έλλειψης ύπνου, που έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη ικανότητα αποκατάστασης των ιστών, δυσκολία στην ανάπτυξη και αυξημένη συσσώρευση κοιλιακού λίπους.

Στέρηση ύπνου και παχυσαρκία

Ένα από τα πιο συχνά και άμεσα παρατηρούμενα αποτελέσματα της χρόνιας στέρησης ύπνου, επισημαίνει η κ. Τσάκαλου, είναι η αύξηση του σωματικού βάρους και η εμφάνιση παχυσαρκίας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ορμονική δυσλειτουργία που προκαλείται, επηρεάζοντας τις ορμόνες που ρυθμίζουν το αίσθημα της πείνας και του κορεσμού.

Συγκεκριμένα, τα επίπεδα της γκρελίνης, της ορμόνης που διεγείρει την όρεξη, αυξάνονται, ενώ αντίθετα μειώνονται τα επίπεδα της λεπτίνης, η οποία σηματοδοτεί το αίσθημα κορεσμού στον εγκέφαλο. Το αποτέλεσμα είναι η αυξημένη επιθυμία για κατανάλωση τροφής, ιδιαίτερα θερμιδικά πλούσιας και συχνά ανθυγιεινής, όπως γλυκά, λιπαρά σνακ και fastfood. Η  ανισορροπία αυτή, οδηγεί συχνά σε αύξηση του σωματικού βάρους, η οποία με τη σειρά της μπορεί να προκαλέσει αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον, η υπερκατανάλωση θερμίδων λόγω της αυξημένης όρεξης σε συνδυασμό με τη μειωμένη φυσική δραστηριότητα που προκαλεί η κούραση, ενδέχεται να οδηγήσουν σε περαιτέρω αύξηση βάρους με την πάροδο του χρόνου.

Η έλλειψη ύπνου επηρεάζει αρνητικά τη λειτουργία της ινσουλίνης, της ορμόνης που ρυθμίζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Η ικανότητα του οργανισμού να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τη γλυκόζη μειώνεται, οδηγώντας σε αυξημένα επίπεδα σακχάρου και μακροπρόθεσμα, σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η κατάσταση αυτή επιβαρύνεται περαιτέρω από τη σταδιακή αποθήκευση λίπους, ιδιαίτερα στην περιοχή της κοιλιάς, η οποία συνδέεται άμεσα με αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα, υπέρταση και μεταβολικό σύνδρομο.

Διατροφή και ποιότητα ύπνου

Η σύγχρονη έρευνα αναδεικνύει τη στενή σχέση μεταξύ διατροφής και ύπνου, υποδεικνύοντας ότι οι διατροφικές επιλογές μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τόσο την ποιότητα όσο και την ποσότητα του ύπνου. Μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες όπως η NHANES (ΗΠΑ), έχουν δείξει ότι άτομα που κοιμούνται λιγότερο από 7 ώρες τη νύχτα καταναλώνουν μικρότερη ποικιλία τροφίμων και έχουν χαμηλότερη πρόσληψη βασικών θρεπτικών συστατικών, όπως πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, φυτικές ίνες και λιπαρά, σε σύγκριση με εκείνους που κοιμούνται 7-8 ώρες.

Παράλληλα, συντομότερος και κακός ύπνος, έχουν συνδεθεί με υπερκατανάλωση ενέργειας, ιδιαίτερα μέσω υδατανθράκων και λιπαρών.

Και αντίστροφα, διατροφή χαμηλή σε φυτικές ίνες και υψηλή κατανάλωση κορεσμένων λιπαρών και ζάχαρης, σχετίζονται με χειρότερη ποιότητα ύπνου και μειωμένη αίσθηση ξεκούρασης.

Αρνητική επίδραση στον ύπνο παρουσιάζει η κατανάλωση σοκολάτας, καφεΐνης και αλκοόλ, ειδικά όταν αυτά καταναλώνονται εντός δύο έως τριών ωρών πριν τον ύπνο, καθώς επηρεάζουν τη φυσιολογική διαδικασία έναρξης και διατήρησης του ύπνου. Ομοίως, οι πικάντικες τροφές ενδέχεται να προκαλέσουν καούρα και αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, γεγονός που δυσχεραίνει την έναρξη και τη σταθερότητα του ύπνου και μπορεί να επιδεινώσει συμπτώματα υπνικής άπνοιας.

Αντίθετα, τροφές πλούσιες σε τρυπτοφάνη, όπως τα πουλερικά, γάλα, αυγά, σπόροι, ξηροί καρποί, συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου μέσω της παραγωγής σεροτονίνης και μελατονίνης, δύο βασικών ουσιών που ρυθμίζουν τον κύκλο ύπνου-αφύπνισης. Στην ίδια κατεύθυνση, τρόφιμα όπως τα λιπαρά ψάρια, τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα ακτινίδια, τα βύσσινα, οι φράουλες και τα μύρτιλλα έχουν συνδεθεί με καλύτερη ποιότητα ύπνου, κυρίως λόγω της περιεκτικότητάς τους σε μελατονίνη και αντιοξειδωτικά. Επίσης, τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, όπως φασόλια και βρώμη, συμβάλλουν θετικά στην ποιότητα του ύπνου.

Μικροθρεπτικά συστατικά

Παράλληλα, η επαρκής πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών όπως μαγνήσιο, βιταμίνη D, σίδηρος, ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, μαγγάνιο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β θεωρείται ωφέλιμη. Οι βιταμίνες Β συγκεκριμένα, σχετίζονται με τη ρύθμιση της παραγωγής μελατονίνης και κατ’ επέκταση, με την ομαλή λειτουργία του βιολογικού ρολογιού.

Έτσι, μια ισορροπημένη διατροφή με φρέσκα φρούτα, λαχανικά, δημητριακά ολικής άλεσης, άπαχες πρωτεΐνες και φυτικά έλαια και όσο το δυνατόν λιγότερα πρόσθετα σάκχαρα και κορεσμένα λιπαρά, συμβάλλει ουσιαστικά στη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου.

Ραγδαία άνοδο παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η νόσος Πάρκινσον, καθώς τα τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα υπολογίζουν τους πάσχοντες από τη νόσο περί τα 12 εκατομμύρια παγκοσμίως, τη στιγμή που πιστεύαμε ότι οι ασθενείς με Πάρκινσον θα έφταναν τον αριθμό αυτό, όχι νωρίτερα από το 2040.

Η ταχεία αύξηση της συχνότητας της νόσου, αποδίδεται στη γήρανση του πληθυσμού αλλά και στην αύξηση των νέων περιστατικών.

Η συχνότητα της νόσου όμως δεν είναι ίδια σε όλες τις περιοχές του κόσμου, καθώς έχει διαπιστωθεί και υποχώρηση στη συχνότητα σε κάποια σημεία όπως σε περιοχές της Ολλανδίας.

Με αφορμή τα ευρήματα αυτά, που υποδηλώνουν σημαντική, και κατά γεωγραφικούς τόπους αρκετά διαφορετική μεταβλητότητα στην συχνότητα της νόσου οι ειδικοί αναφέρονται στην σημασία του περιβάλλοντος για την εμφάνιση της νόσου.  Το ερευνητικό ενδιαφέρον στρέφεται στη  σύνδεση της νόσου με την έκθεση σε φυτοφάρμακα, οργανικούς διαλύτες ή βαρέα μέταλλα, αλλά και στη συμβολή της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, της καθιστικής ζωής, της διατροφής κ.α.

Ο καθηγητής Νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής της Α΄ Νευρολογικής κλινικής του Αιγινητείου Νοσοκομείου και ερευνητής του ΙΒΕΑΑ Λεωνίδας Στεφανής, μιλώντας στο in.gr για τη νόσο, τόνισε ότι «Η κατεύθυνση αυτή έχει μεγάλη σημασία, καθώς οι παράγοντες αυτοί είναι τροποποιήσιμοι».

Αναζητώνται στο πλαίσιο παγκόσμιας μελέτης, άτομα μέσης ή και μεγάλης ηλικίας με ανεξήγητη χρόνια μείωση της όσφρησης, κάτι που μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι της νόσου Πάρκινσον, πολλά έτη πριν την έναρξη των κινητικών συμπτωμάτων

Πρόσθεσε όμως, ότι πέρα από παράγοντες του τρόπου ζωής ή του περιβάλλοντος, στην παθογένεια της νόσου ενέχονται και γενετικοί παράγοντες, που μπορεί να είναι διαφορετικοί ανά χώρα ή περιοχή και να συνεισφέρουν και αυτοί στην γεωγραφική διαφοροποίηση της συχνότητας της νόσου. Εξήγησε λοιπόν, ότι «Μελετάται ιδιαίτερα ο συνδυασμός γενετικής προδιάθεσης και έκθεσης σε συγκεκριμένους περιβαλλοντικούς παράγοντες».

Σε ότι αφορά την Ελλάδα, ο κ. Στεφανής ανέφερε ότι τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν ότι ο αριθμός των πασχόντων υπερβαίνει τις 40.000.  Πρόσφατη μελέτη από την Κρήτη και παλαιότερες μελέτες σε άλλες γεωγραφικές περιοχές της χώρας υποδεικνύουν ότι υπάρχει και κοινό, αλλά και διαφορετικό κατά τόπους γενετικό υπόβαθρο για σπάνιες μονογονιδιακές, κατά κανόνα κληρονομικές, μορφές της νόσου.

Μετάλλαξη στην Πελοπόννησο

«Μια ιδιαίτερη μονογονιδιακή μορφή στην Ελλάδα είναι αυτή που οφείλεται σε μετάλλαξη στο γονίδιο της α-συνουκλείνης, πρωτεΐνης που φυσιολογικά έχει ρόλο στη συναπτική λειτουργία του νευρικού συστήματος, αλλά, σε παθολογικές συνθήκες όπως συμβαίνει στην σπάνια αυτή γενετική μορφή αλλά και στην συνηθισμένη ιδιοπαθή νόσο Πάρκινσον, αποκτά ανώμαλες τοξικές διαμορφώσεις», είπε ο κ. Στεφανής, και συνέχισε: «Η μετάλλαξη αυτή ανευρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά σε άτομα με καταγωγή από την Πελοπόννησο και εμφανίζεται πάντα ως κληρονομική μορφή. Οι πάσχοντες με αυτή την μετάλλαξη αποτελούν αντικείμενο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος.

Πρόσφατα στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο έχουμε αρχίσει μια έρευνα πιο εστιασμένη σε ασυμπτωματικούς φορείς της μετάλλαξης αυτής, με σκοπό να ανευρεθούν κλινικοί, παθοφυσιολογικοί, απεικονιστικοί και βιολογικοί δείκτες που θα προσδιορίσουν την υφέρπουσα εξέλιξη της νόσου σε αυτό το ασυμπτωματικό στάδιο».

Δεύτερη μετάλλαξη

Παράλληλα, έχει ανευρεθεί πρόσφατα μια δεύτερη μετάλλαξη στο ίδιο γονίδιο σχετιζόμενη με τη νόσο στον Ελληνικό πληθυσμό, συμπλήρωσε ο κ Στεφανής.

Με το ίδιο γενικό σκεπτικό της μελέτης των πολύ πρώιμων σταδίων της νόσου έχει ξεκινήσει μια παγκόσμια προσπάθεια να ανευρεθούν δείκτες εξέλιξης της νόσου σε άτομα που βρίσκονται σε πρόδρομα στάδια της νόσου.

Μειωμένη όσφρηση

Ο κ. Στεφανής σημείωσε ότι «στο πλαίσιο αυτό, αναζητώνται άτομα μέσης ή και μεγάλης ηλικίας που παρουσιάζουν ανεξήγητη χρόνια υποσμία, δηλαδή μείωση της οσφρητικής ικανότητας, κάτι που μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι της νόσου, ακόμη και πολλά έτη πριν την έναρξη των κινητικών συμπτωμάτων. Στην παγκόσμια αυτή μελέτη PPMI (Parkinson’s Disease Progression Markers Initiative), συμμετέχει και το Αιγινήτειο Νοσοκομείο.

Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει, μπορεί να επικοινωνήσει στο email eidikaiatreianeurologias@eginitio.uoa.gr.

Εάν αποδειχθεί με αντικειμενικό τεστ ότι υπάρχει σημαντική υποσμία, θα ακολουθήσει εξέταση για ειδικό βιολογικό δείκτη της νόσου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, δείκτη που έχει αναπτυχθεί πρόσφατα και αποτελεί ένδειξη της υποκείμενης βιολογικής διεργασίας».

Δυνατότητες περίθαλψης

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της νόσου Πάρκινσον, που φέτος στην Ευρώπη είναι αφιερωμένη στη γεφύρωση των κενών στην περίθαλψη, ο καθηγητής παρατήρησε ότι στη χώρα μας έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την υποβοήθηση των ασθενών, αλλά απομένουν πολλές προκλήσεις.

Τον τελευταίο χρόνο εγκρίθηκε νέα υποδόρια θεραπεία με αντλία για τα προχωρημένα στάδια της νόσου, ενώ έχει δοθεί και η δυνατότητα παροχής συσκευής κατ’ οίκον παρακολούθησης των κινητικών συμπτωμάτων της νόσου σε επιλεγμένους ασθενείς με έντονες κινητικές επιπλοκές, δηλαδή «κινητικά σκαμπανεβάσματα», με σκοπό να ρυθμιστεί καλύτερα ή αγωγή τους.

Από την άλλη πλευρά όμως, παρατήρησε ότι «υπάρχουν πολλές ελλείψεις, ιδιαίτερα στον τομέα της μη φαρμακευτικής αντιμετώπισης της νόσου μέσα και από την συμμετοχή πολυεπιστημονικών ομάδων.

Οι δυνατότητες πρόσβασης των ασθενών σε τέτοιες παρεμβάσεις στην χώρα μας είναι πολύ περιορισμένες και χρήζουν άμεσης βελτίωσης.

Εθνικό Σχέδιο Δράσης υπό κατάρτιση

Η επισήμανση αυτών και άλλων ελλείψεων και η χάραξη νέων πρωτοβουλιών για το σύνολο των θεμάτων που σχετίζονται με τη νόσο, αλλά και τα σπανιότερα, και πολύ χειρότερης πρόγνωσης, άτυπα Παρκινσονικά σύνδρομα, αποτελεί στόχο της Ομάδας Εργασίας για ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τη νόσο Πάρκινσον. Η Ομάδα Εργασίας θεσμοθετήθηκε από το Υπουργείο Υγείας το 2025 και αναμένεται να καταθέσει τις προτάσεις της στην Πολιτεία εντός του τρέχοντος έτους».

Αναγεννητική ιατρική

«Μια τελευταία σημαντική εξέλιξη στην θεραπευτική της νόσου αποτελεί η έγκριση στην Ιαπωνία θεραπείας με έγχυση στον εγκέφαλο ντοπαμινεργικών νευρώνων που προέρχονται από πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα. Πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου, αφού είναι αρκετά προχωρημένες και άλλες παρόμοιες προσεγγίσεις. Η αναγεννητική αυτή θεραπεία δεν είναι πανάκεια, αλλά αναμένεται να βοηθήσει σημαντικά επιλεγμένους ασθενείς», είπε ο κ. Στεφανής.

Καταλήγοντας ο κ. Στεφανής σημείωσε ότι «εξελίσσεται παράλληλα η έρευνα, για την ανεύρεση νοσοτροποποιητικών θεραπειών που θα επηρεάζουν την βιολογική εξέλιξη της νόσου και δεν θα αντιμετωπίζουν απλώς τα συμπτώματα, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Οι θεραπείες αυτές για να είναι αποτελεσματικές, θα πρέπει να εφαρμοστούν όσο το δυνατόν νωρίτερα. Στο πλαίσιο αυτό, άτομα που, μέσα από την μελέτη PPMI, πιστοποιηθεί ότι βρίσκονται στο πολύ πρώιμο στάδιο της νόσου, εμφανίζοντας μόνον υποσμία, έχουν την δυνατότητα ένταξης στις πρώτες κλινικές μελέτες πρόληψης της νόσου που σχεδιάζεται να αρχίσουν εντός του επομένου έτους».

Ο αντίκτυπος που θα έχει η μακροχρόνια νόσηση (long covid) που εμφανίζεται σε ανθρώπους μετά από λοίμωξη με COVID-19 εκτιμάται ότι θα κοστίσει στις χώρες του ΟΟΣΑ συνολικά 135 δισεκατομμύρια δολάρια (σχεδόν 116 δισεκατομμύρια ευρώ) ετησίως κατά την επόμενη δεκαετία.

Πρόκειται για ποσό «συγκρίσιμο με ολόκληρο τον ετήσιο προϋπολογισμό υγείας της Ολλανδίας ή της Ισπανίας», όπως επισημαίνει νέα έκθεση του ΟΟΣΑ. Αν και τον Μάρτιο συμπληρώθηκαν έξι χρόνια από την έναρξη της πανδημίας, οι επιπτώσεις της στην παγκόσμια οικονομία παραμένουν αισθητές.

«Το έμμεσο οικονομικό κόστος της long covid αναμένεται να ξεπεράσει κατά πολύ το αντίστοιχο κόστος για τα συστήματα υγείας την περίοδο 2025–2035»

Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να υποφέρουν από long covid, μια κατάσταση που κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ στα συστήματα υγείας και πιέζει τις αγορές εργασίας.

O ΟΟΣΑ εκτιμά ότι το 2021, στο αποκορύφωμα της πανδημίας, η long covid επηρέασε περίπου το 5,3% του συνολικού πληθυσμού στις χώρες-μέλη του, δηλαδή περίπου 75 εκατομμύρια ανθρώπους, με τις δαπάνες υγείας να φτάνουν τα 53 δισ. δολάρια (45,3 δισ. ευρώ).

Παρότι η συχνότητα εμφάνισης της long covid και οι συναφείς δαπάνες υγείας έχουν μειωθεί σε σχέση με την κορύφωση της πανδημίας, εκτιμάται ότι οι άμεσες δαπάνες υγείας για την αντιμετώπιση της κατάστασης θα παραμείνουν γύρω στα 11 δισ. δολάρια (9,40 δισ. ευρώ) ετησίως την περίοδο 2025–2035, «ακόμη και με συντηρητικές παραδοχές».

Τι είναι η long covid;

Ο άνθρωπος που έχει μολυνθεί από τον ιό COVID-19 μπορεί να εμφανίσει long covid , μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων, όπως κόπωση, μυϊκούς ή αρθρικούς πόνους, δύσπνοια, πονοκεφάλους και «ομίχλη εγκεφάλου».

Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται μέσα σε τρεις μήνες από την αρχική λοίμωξη και διαρκούν τουλάχιστον δύο μήνες.

Η κατάσταση γενικά βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου, συνήθως μέσα στους πρώτους εννέα μήνες. Ωστόσο, περίπου 15 στους 100 ανθρώπους εξακολουθούν να έχουν συμπτώματα μετά από έναν χρόνο.

Τα διαθέσιμα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η long covid δεν αποτελεί μία και μοναδική ασθένεια, αλλά ένα σύμπλεγμα συναφών υποτύπων με δυνητικά διαφορετικούς παράγοντες κινδύνου,  γενετικούς, περιβαλλοντικούς ή άλλους, και ποικίλους βιολογικούς μηχανισμούς,  όπως αναφέρει η έκθεση του ΟΟΣΑ.

Συνέπειες πέρα από την υγεία

Σε όλες τις χώρες με υψηλό εισόδημα, το μήνυμα είναι το ίδιο: τα επίμονα συμπτώματα μετά τη λοίμωξη δεν αποτελούν μόνο πρόκληση για την υγεία, αλλά και δομικό εμπόδιο στην οικονομική δραστηριότητα, σημειώνει η έκθεση.

«Το έμμεσο οικονομικό κόστος της long covid αναμένεται να ξεπεράσει κατά πολύ το αντίστοιχο κόστος για τα συστήματα υγείας την περίοδο 2025–2035».

Ο ΟΟΣΑ ανέλυσε τον κοινωνικοοικονομικό αντίκτυπο της long covid, ο οποίος οφείλεται σε διακοπές απασχόλησης, πρόωρη αποχώρηση από την αγορά εργασίας και μειωμένη παραγωγικότητα.

«Η long covid θα συνεχίσει να πλήττει το εργατικό δυναμικό και την παραγωγικότητα σε μια περίοδο χαμηλών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης και γήρανσης του πληθυσμού», σύμφωνα με την έκθεση.

Κοιτώντας προς το μέλλον, οι προβλέψεις υποδηλώνουν ότι, ανάλογα με την εξέλιξη της πανδημίας, η επικράτηση της long covid θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί σε ποσοστό περίπου 0,6 έως 1,0% του πληθυσμού του ΟΟΣΑ κατά την επόμενη δεκαετία.

Οι προβλέψεις έως το 2035 δείχνουν ότι, ενώ οι απώλειες ενδέχεται να μειωθούν σε αμελητέα επίπεδα υπό αισιόδοξες παραδοχές, πιο ρεαλιστικά σενάρια προβλέπουν επίμονες ετήσιες απώλειες της τάξης του 0,1 έως 0,2% του ΑΕΠ, οι οποίες θα μπορούσαν να ανέλθουν σε 135 δισεκατομμύρια δολάρια (115,38 δισεκατομμύρια ευρώ) ετησίως κατά την επόμενη δεκαετία.

Η επόμενη μέρα

Η έκθεση ανέφερε ότι η αναγνώριση, η διάγνωση και η περίθαλψη ασθενών παραμένουν άνισες μεταξύ των χωρών.

Οι περισσότερες χώρες δεν διαθέτουν αξιόπιστα δεδομένα για την long covid, γεγονός που περιορίζει την ικανότητά τους να εκτιμήσουν τον αντίκτυπό της και να σχεδιάσουν αποτελεσματικές πολιτικές παρεμβάσεις, σημειώνει η έκθεση.

Η αξιοποίηση των εμπειριών από τη long covid θεωρείται κρίσιμη για την ενίσχυση της ετοιμότητας απέναντι σε μελλοντικές πανδημίες,  όπως προσθέτει ο ΟΟΣΑ.

Με βάση τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκε στο «Νeurology Open Access» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, τα άτομα με τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης D στην ηλικία των 30 και 40 ετών εμφάνιζαν και τα χαμηλότερα επίπεδα της πρωτεΐνης ταυ, που αποτελεί δείκτη-«κλειδί» της άνοιας.

Τροποποιήσιμος παράγοντας κινδύνου

«Τα ευρήματα αυτά μαρτυρούν ότι τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης D στη μέση ηλικία μπορούν να προσφέρουν προστασία ενάντια στην εναπόθεση πρωτεΐνης ταυ στον εγκέφαλο καθώς και ότι τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D μπορούν πιθανώς να αποτελούν παράγοντα κινδύνου για άνοια. Ενας παράγοντας κινδύνου που μπορεί να τροποποιηθεί προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος άνοιας» ανέφερε ο δρ Μάρτιν Ντέιβιντ Μάλιγκαν από το Πανεπιστήμιο του Γκόλγουεϊ στην Ιρλανδία προσθέτοντας ωστόσο ότι «τα αποτελέσματα αυτά χρειάζεται να επιβεβαιωθούν από περαιτέρω μελέτες».

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης παρακολουθήθηκαν 793 ενήλικοι με μέση ηλικία τα 39 έτη που δεν εμφάνιζαν άνοια κατά την έναρξή της. Οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα βιταμίνης D στο αίμα των εθελοντών στην αρχή της μελέτης.

Καταγραφή των δύο πρωτεϊνών-«κλειδιών» της Αλτσχάιμερ

Περί τα 16 χρόνια αργότερα οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε απεικονίσεις του εγκεφάλου προκειμένου να καταγραφούν τα επίπεδα των πρωτεïνών ταυ και β-αμυλοειδές στον εγκέφαλό τους – αμφότερες αυτές οι πρωτεΐνες θεωρούνται βιοδείκτες της νόσου Αλτσχάιμερ. Συγκεκριμένα επίπεδα βιταμίνης D της τάξεως των 30 νανογραμμαρίων ανά χιλιοστόλιτρο (ng/mL) θεωρήθηκαν υψηλά ενώ επίπεδα κάτω από αυτό το κατώφλι θεωρήθηκαν χαμηλά.

Το 34% με χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D

Συνολικά το 34% των συμμετεχόντων εμφάνιζε χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D ενώ μόνο το 5% ανέφερε ότι λάμβανε συμπληρώματα της βιταμίνης.

Σύνδεση μόνο με την πρωτεΐνη ταυ

Αφού ελήφθησαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και τα συμπτώματα κατάθλιψης, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης D συνδέονταν με χαμηλότερα επίπεδα πρωτεΐνης ταυ χρόνια αργότερα. Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι δεν φάνηκε να ισχύει παρόμοια σύνδεση μεταξύ βιταμίνης D και του β-αμυλοειδούς.

Χαμηλότερα επίπεδα της πρωτεΐνης 16 χρόνια αργότερα

«Τα ευρήματα αυτά είναι υποσχόμενα καθώς μαρτυρούν σύνδεση μεταξύ υψηλότερων επιπέδων βιταμίνης D στη μέση ηλικία και χαμηλότερων επιπέδων πρωτεΐνης ταυ 16 χρόνια αργότερα κατά μέσο όρο» σημείωσε ο δρ Μάλιγκαν και κατέληξε τονίζοντας ότι «η μέση ηλικία είναι μια περίοδος κατά την οποία η τροποποίηση των παραγόντων κινδύνου μπορεί να έχει μεγαλύτερη επίδραση».

Ο περιορισμός της μελέτης

Να επισημάνουμε πάντως ότι ένας περιορισμός της μελέτης ήταν πως η βιταμίνη D μετρήθηκε μόνο μια φορά και όχι σε συστηματική βάση στο αίμα των εθελοντών – γεγονός που πιθανώς δεν αντικατόπτριζε την πλήρη εικόνα σχετικά με τα επίπεδά της στον οργανισμό τους.

Πηγή: Το Βήμα

Προβληματική πρόσβαση των ασθενών σε καινοτόμες θεραπείες στο άμεσο μέλλον διαβλέπει ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ), ελπίζοντας ότι το πρόβλημα που δημιουργείται δεν θα αποβεί μοιραίο για κανέναν, μετά την έκδοση της νέας υπουργικής απόφασης για το επενδυτικό clawback. Η νέα απόφαση ορίζει τις προϋποθέσεις συμψηφισμού του clawback με επενδύσεις σε παραγωγικές μονάδες ή σε προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης με τη μορφή κλινικών μελετών.

Η σχετική απόφαση που υπογράφεται από τους υπουργούς Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη και Ανάπτυξης Παναγιώτη Θεοδωρικάκο και τους υφυπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Αθ. Πετραλιά και Ανάπτυξης Σταύρο Καλαφάτη, προβλέπει ότι για τα έργα έρευνας και ανάπτυξης, το ποσό συμψηφισμού ανά δικαιούχο δεν μπορεί να υπερβαίνει για έργα βιομηχανικής έρευνας και μελέτες σκοπιμότητας το 50% για μεγάλες επιχειρήσεις, 60% για μεσαίες επιχειρήσεις και 70% για μικρές επιχειρήσεις και αντίστοιχα 25%, 35% και 45% για έργα πειραματικής ανάπτυξης, δηλαδή για κλινικές μελέτες.

Η ίδια απόφαση διατηρεί το ύψος του επενδυτικού clawback στα 150 εκατ. ευρώ, συνολικά για επενδύσεις βιομηχανικής παραγωγής και κλινικών μελετών.

«Αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε ως Έλληνες πολίτες, αλλά και δυνητικοί ασθενείς, είναι η προβληματική πρόσβαση σε μελλοντικές καινοτόμες θεραπείες να μην αποβεί μοιραία, για κανέναν»

 Η φαρμακοβιομηχανία

Το γεγονός πυροδότησε τον ΣΦΕΕ, η διοίκηση του οποίου, δήλωσε την απογοήτευσή της για την συγκεκριμένη απόφαση.

Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο ΣΦΕΕ, στο προσεχές πρόγραμμα για «συμψηφισμό clawback με δαπάνες Έρευνας και Ανάπτυξης (E&A) και επενδυτικών σχεδίων περιόδου 2026-2027», αγνοήθηκαν τα αιτήματα του κλάδου για κίνητρα προσέλκυσης περισσότερων κλινικών μελετών στη χώρα, ενώ εκτίμησε ότι η Πολιτεία αρνείται να αποδεχθεί τα χειροπιαστά οφέλη των κλινικών μελετών για τους ασθενείς, το σύστημα υγείας, την οικονομία και την κοινωνία.

«Με επανειλημμένες επιστολές στο Υπουργείο Υγείας, αλλά και στα συναρμόδια υπουργεία (Ανάπτυξης και Οικονομικών), καθώς και σε δια ζώσης συναντήσεις έχουμε διατυπώσει θέσεις και προτάσεις που αφενός, αν εισακούονταν, θα προσέλκυαν περισσότερες κλινικές μελέτες, αφετέρου θα οδηγούσαν σε μια πιο ισορροπημένη διάθεση των κονδυλίων που διατίθενται, μεταξύ επενδύσεων στην παραγωγή και στην Έρευνα και Ανάπτυξη» ανέφερε η διοίκηση του ΣΦΕΕ σε σχετική ανακοίνωσή της.

Καταλήγοντας σημείωσε: «Αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε ως Έλληνες πολίτες, αλλά και δυνητικοί ασθενείς, είναι η προβληματική πρόσβαση σε μελλοντικές καινοτόμες θεραπείες να μην αποβεί μοιραία, για κανέναν».

Η απόφαση

Ειδικότερα, η απόφαση προβλέπει δυνατότητα υπαγωγής στο επενδυτικό clawback μέχρι 3 αιτημάτων ενίσχυσης έργων Έρευνας και Ανάπτυξης και μέχρι 3 επενδυτικών σχεδίων. Η χρονική διάρκεια του έργου ορίζεται έως 31.12.2028.

Η έναρξη επιλεξιμότητας δαπανών θα οριστεί σe πρόσκληση που θα εκδοθεί.

Ποιές δαπάνες επιλέγονται

1. Οι δαπάνες που σχετίζονται με την εκτέλεση δραστηριοτήτων Ε&Α, είναι:

α) Αμοιβές κάθε βαθμίδας προσωπικού για το χρονικό διάστημα που απασχολούνται για την υλοποίηση του έργου, όπως εξειδικευμένοι επιστήμονες, μεταπτυχιακοί σπουδαστές, και τεχνικό προσωπικό. Οι δαπάνες τεχνικού προσωπικού, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 20% των δαπανών μισθοδοσίας της ερευνητικής ομάδας του έργου.

β) Αποσβέσεις δαπανών αγοράς ή leasing μηχανολογικού εξοπλισμού και οργάνων εργαστηριακής υποδομής, όπως συσκευές, εργαλεία, επιστημονικά όργανα κλπ (εργαστηριακής ή ημιβιομηχανικής κλίμακας) καθώς και εγκαταστάσεις ημιβιομηχανικών (επιδεικτικών) δοκιμών καθώς και λοιπός εξοπλισμός όπως Η/Υ, μαζί με το κόστος μεταφοράς, εγκατάστασης και εκπαίδευσης προσωπικού στη χρήση τους.

γ) Αποσβέσεις δαπανών αγοράς, κατασκευής, ανέγερσης, επέκτασης ή επισκευής, συντήρησης, ανακαίνισης κτιρίων, μετά από επιμερισμό για τις δραστηριότητες Ε&Α.

δ) Ανάθεση με σύμβαση σε εξωτερικούς συνεργάτες ή φορείς (ιδιωτικά εργαστήρια και επιχειρήσεις, νοσοκομεία δημόσια και ιδιωτικά, δημόσια ερευνητικά κέντρα και εργαστήρια, Α.Ε.Ι.), συγκεκριμένου τμήματος έργου έρευνας και ανάπτυξης ή και υπηρεσίας απαραίτητης για την υλοποίηση των δράσεων Ε&Α.

Οι επιλέξιμες δαπάνες υπεργολαβίας (φυσικών και νομικών προσώπων) για την εκτέλεση τμήματος του ερευνητικού έργου Ε&Α και κλινικών δοκιμών δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 70% των επιλέξιμων δαπανών των έργων. Εξαιρούνται από το όριο του 70% οι δαπάνες υπεργολαβίας σε ΝΠΔΔ.

ε) πρόσθετα γενικά έξοδα όπως δαπάνες αγοράς άυλων περιουσιακών στοιχείων, τεχνογνωσίας, εγκριτικών παραβόλων και παραβόλων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας των υπό ανάπτυξη και παραγωγή στην Ελλάδα σκευασμάτων των έργων Ε&Α που έχουν υποβληθεί για συμψηφισμό clawback, πληρωμές για φάρμακα, υλικά, έξοδα μετακινήσεων και δαπάνες ασφάλισης που απαιτούνται για την υλοποίηση των κλινικών δοκιμών, δαπάνες αγοράς αδειών χρήσης εξειδικευμένων επιστημονικών «πακέτων»/προγραμμάτων Η/Υ, τα οποία είναι απαραίτητα για την υλοποίηση της έρευνας και δαπάνες αναλώσιμων που απαιτούνται για την ανάπτυξη των προϊόντων (όπως πρώτες ύλες, έκδοχα, διαλύτες, αντιδραστήρια, καταλύτες αντιδράσεων και πρωτογενή υλικά συσκευασίας). Δεν περιλαμβάνεται σύνηθες λογισμικό γενικής χρήσεως, μη εστιασμένο στις ιδιαίτερες υπολογιστικές ανάγκες του συγκεκριμένου έργου.

2. Οι δαπάνες που σχετίζονται με την εκτέλεση Επενδυτικών Σχεδίων ανάπτυξης προϊόντων ή υπηρεσιών ή γραμμών παραγωγής, είναι:

α) Ενσώματα Στοιχεία Ενεργητικού:

α1) Δαπάνες κτιριακών υποδομών για ανάπτυξη-παραγωγή-αποθήκευση προϊόντων έως 45% των επιλέξιμων δαπανών των επενδυτικών σχεδίων.

α2) Επενδυτικές δαπάνες στοιχείων ενεργητικού.

α3) Ειδικές και μηχανολογικές εγκαταστάσεις (καθαροί χώροι παραγωγής, ηλεκτρομηχανολογικά δίκτυα, κ.λπ.).

β) Άυλα στοιχεία ενεργητικού έως 50% των επιλέξιμων δαπανών των επενδυτικών σχεδίων.

3. Οι παραπάνω δαπάνες, είναι περιοριστικές και καμία άλλη δαπάνη δεν γίνεται αποδεκτή.
4. Για τη διαμόρφωση του προϋπολογισμού της κατηγορίας δαπανών προσωπικού, λαμβάνεται υπόψη το ετήσιο ύψος αμοιβών των εργαζομένων που θα απασχοληθούν στο έργο (μεικτές αμοιβές εργαζομένου, εργοδοτικές εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, δώρα εορτών, επίδομα αδείας και λοιπά επιδόματα), χωρίς έκτακτες αποδοχές, που δεν προβλέπονται στη σύμβαση εργασίας.

Τα ποσοστά συμψηφισμού

Για τα έργα Ε&Α το υπολογισθέν ποσό συμψηφισμού ανά δικαιούχο δεν μπορεί να υπερβαίνει για τα έργα βιομηχανικής έρευνας και τις μελέτες σκοπιμότητας το 50% για μεγάλες επιχειρήσεις, 60% για μεσαίες επιχειρήσεις και 70% για μικρές επιχειρήσεις και αντίστοιχα 25%, 35% και 45% για έργα πειραματικής ανάπτυξης.

Ελληνικές θυγατρικές

Μπορούν επίσης να ενταχθούν επενδυτικά σχέδια για επενδύσεις ανάπτυξης προϊόντων, υπηρεσιών ή γραμμών παραγωγής θυγατρικών ή και συνδεδεμένων επιχειρήσεων παραγωγής φαρμάκων που έχουν έδρα στην Ελλάδα. Η αίτηση υποβάλλεται από τη μητρική εταιρεία και οι επενδυτικές δαπάνες υλοποιούνται από τη θυγατρική ή τη συνδεδεμένη εταιρεία. Οι επενδυτικές δαπάνες της θυγατρικής ή της συνδεδεμένης εταιρείας συμψηφίζουν το clawback της μητρικής υπό την προϋπόθεση ότι η μητρική επιχείρηση καλύπτει τις προϋποθέσεις και οι επενδυτικές δαπάνες της θυγατρικής ή της συνδεδεμένης εταιρείας για το έργο, πραγματοποιούνται στην Ελλάδα.

Πρόκειται για μια χρόνια υποτροπιάζουσα πάθηση, που ενώ δεν είναι απειλητική για τη ζωή, επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα των ατόμων που την εμφανίζουν.

Πολλαπλά τα συμπτώματα του ΣΕΕ

Τα πιο κοινά συμπτώματα συμπεριλαμβάνουν αυξημένο όγκο αερίων, κοιλιακή διάταση (φούσκωμα) ή/και κράμπες, κοιλιακό πόνο και δυσφορία, διάρροια, δυσκοιλιότητα, συνδυασμός διάρροιας και δυσκοιλιότητας και βλέννα στα κόπρανα.

Σπαστική κολίτιδα & FODMAPs

Τα συμπτώματα του ΣΕΕ μπορεί να ενεργοποιηθούν από μια δίαιτα, στην οποία κυριαρχούν τα FODMAPs. Το ακρωνύμιο αυτό υποδηλώνει τους ολιγοσακχαρίτες, δισακχαρίτες, μονοσακχαρίτες και πολυόλες. Ο συγκεκριμένος όρος αναπτύχθηκε για να περιγράψει αυτούς τους μη επαρκώς απορροφούμενους υδατάνθρακες βραχείας αλύσου, που μπορούν να οδηγήσουν σε υπερβολική συσσώρευση υγρών και αερίων, με αποτέλεσμα τη διάταση, τον μετεωρισμό, το κοιλιακό άλγος και τα υπόλοιπα συμπτώματα του ΣΕΕ.

Σπαστική κολίτιδα & brain-gut axis

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής αυξάνει επίσης τη συχνότητα εμφάνισης σπαστικής κολίτιδας. Το άγχος θεωρείται παράγοντας που πυροδοτεί τα συμπτώματά της, χωρίς να αποτελεί δεσμευτικά την αιτία που την προκαλεί.

Η στενή αμφίδρομη σχέση μεταξύ εντέρου και εγκεφάλου, γνωστή και ως brain-gut axis, έχει πλέον τεκμηριωθεί με το έντερο να αναφέρεται ως ο «δεύτερος εγκέφαλος» του οργανισμού. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που ξεκινά από την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου που προκαλεί συσπάσεις στους μύες του εντέρου. Η μειωμένη προώθηση του περιεχομένου προκαλεί διάταση του εντέρου από τα αέρια που δημιουργούνται, προκαλώντας συσπάσεις. Αυτό προκαλεί πόνο, οδηγώντας σε ανησυχία και άγχος με συνέπεια την έναρξη νέου φαύλου κύκλου.

Μεταλοιμώδες ΣΕΕ

Ένα ποσοστό των ασθενών με ΣΕΕ (περίπου το 20%) έχει παρατηρηθεί ότι εμφανίζει τα συμπτώματα σπαστικής κολίτιδας μετά από περιστατικά οξείας γαστρεντερίτιδας, ιογενούς ή μικροβιακής.

Ανακούφιση από τα συμπτώματα: Πόσο εφικτή είναι;

Αρκετοί από τους ασθενείς που πάσχουν από ΣΕΕ δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παραδοσιακές φαρμακευτικές αγωγές που υπάρχουν. Αυτό τους οδηγεί στην αναζήτηση νέων θεραπειών για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Σε περιόδους επίσης έντονου στρες τα συμπτώματα της σπαστικής κολίτιδας μπορεί να διαρκέσουν αρκετές ημέρες. Και σε αυτή την περίπτωση οι παραδοσιακές φαρμακευτικές αγωγές δεν φαίνεται να λύνουν το πρόβλημα, καθώς η χορήγησή τους δεν ενδείκνυται πάντα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα δεδομένα αυτά ενισχύουν την ανάγκη για τεκμηριωμένες, αποτελεσματικές και ασφαλείς προσεγγίσεις στην ανακούφιση των συμπτωμάτων του ΣΕΕ.

Επειδή η σπαστική κολίτιδα δεν έχει μόνο ένα σύμπτωμα… almora PLUS NormoboWELL

Η ELPEN κυκλοφορεί το almora PLUS NormoboWELL, ένα ιατροτεχνολογικό προϊόν (CE0477), και στοχεύει στην αντιμετώπιση των πολλαπλών συμπτωμάτων του Συνδρόμου Ευερέθιστου Εντέρου.

Η ειδικά μελετημένη σύνθεση του almora PLUS NormoboWELL περιλαμβάνει τα παρακάτω συστατικά:

1. Αλόη Βέρα, συστατικό που είναι πλούσιο σε πολυσακχαρίτες. Έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και πρωταγωνιστεί στη δημιουργία μιας προστατευτικής μεμβράνης στο βλεννογόνο του εντέρου.
2. Αλθαία, συστατικό που έχει μαλακτικές & καταπραϋντικές ιδιότητες. Είναι πλούσιο σε πολυσακχαρίτες και συμβάλλει στη δημιουργία μιας προστατευτικής μεμβράνης στην επιφάνεια του εντέρου.
3. Ζεόλιθος,  συστατικό με αντιφλεγμονώδη, αποτοξινωτική και αντιοξειδωτική δράση στο έντερο, το οποίο έχει την ιδιότητα να απορροφά τα εντερικά αέρια και να αποβάλλει τις τοξίνες χάρη στην πορώδη δομή του.
4. Χαμομήλι, συστατικό πλούσιο σε φλαβονοειδή με καταπραϋντική και  σπασμολυτική δράση.
5. Θερμικά επεξεργασμένα Προβιοτικά, τα οποία βελτιώνουν την εντερική μικροχλωρίδα. Το προβιοτικό είδος L.plantarum ανακουφίζει από τα συμπτώματα του ΣΕΕ, που σχετίζονται με κοιλιακό πόνο και μετεωρισμό.

Τα παραπάνω συστατικά αλληλεπιδρούν με τον εντερικό βλεννογόνο, ενώ η προστατευτική μεμβράνη που δημιουργείται περιορίζει την επαφή με τους ερεθιστικούς παράγοντες.

Το almora PLUS NormoboWELL αποτελεί μια σύγχρονη λύση για την αντιμετώπιση των  πολλαπλών συμπτωμάτων του Συνδρόμου Ευερέθιστου Εντέρου, γνωστού και ως σπαστική κολίτιδα, με τεκμηριωμένο μηχανισμό δράσης που στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ασθενών.

Σύγχρονη πανδημία αποτελεί η παχυσαρκία, έχοντας τριπλασιάσει τον παγκόσμιο επιπολασμό της τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Η παχυσαρκία είναι μια χρόνια νόσος, η οποία απαιτεί έγκαιρη και εξατομικευμένη θεραπεία. Οι παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής (δίαιτα και άσκηση) από μόνες τους, συχνά μπορεί να μην είναι αρκετές για να επιτευχθεί ιατρικά σημαντική και μακροχρόνια απώλεια βάρους.

Παρά τις σημαντικές προσπάθειες που έχουν καταβληθεί για την αναγνώριση της παχυσαρκίας ως νόσημα, εξακολουθεί να υπάρχει σημαντικό κοινωνικό στίγμα στα άτομα που ζουν με παχυσαρκία, επηρεάζοντας μεταξύ άλλων και την υγειονομική περίθαλψη που λαμβάνουν.

Συχνά, συμβάλλει σ’ αυτό η πεποίθηση ότι η ανάπτυξη παχυσαρκίας είναι το αποτέλεσμα προσωπικής αποτυχίας, επιλογής ή και έλλειψης πειθαρχίας. Ωστόσο, ολοένα και περισσότερες μελέτες έρχονται να αμφισβητήσουν ότι τα άτομα που ζουν με παχυσαρκία είναι ελεύθερα να «επιλέξουν» το σωματικό τους βάρος, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύουν τη δυσκολία μακροχρόνιας διατήρησης του σωματικού βάρους που έχει χαθεί.

Στην πραγματικότητα, η ρύθμιση της πείνας, του κορεσμού, της ενεργειακής ισορροπίας και του σωματικού βάρους λαμβάνει χώρα στις υποφλοιώδεις περιοχές του εγκεφάλου.

Moto

Η ώθηση στη λήψη τροφής μπορεί να υπερκεράσει την πρόθεση ενός ατόμου να μειώσει το βάρος του, σε αντίθεση με την κοινωνική άποψη ότι το σωματικό βάρους μπορεί να είναι διαχειρίσιμο αποκλειστικά από τη δύναμη της θέλησης των ατόμων

Αυτές οι υποφλοιώδεις περιοχές του εγκεφάλου, λαμβάνουν σήματα από άλλα μέρη του σώματος όπως το πεπτικό σύστημα (στομάχι και εντερικός σωλήνας) και ο λιπώδης ιστός, ενημερώνοντας για τη θρεπτική επάρκεια. Αποτελούν τους κύριους ρυθμιστές του σωματικού βάρους ενός ατόμου.

Τα άτομα που ζουν με παχυσαρκία χαρακτηρίζονται συχνά από απορρύθμιση αυτών των νευρωνικών μονοπατιών, οδηγούμενα σε αύξηση του βάρους.

Η ακριβής σύνδεση των υποφλοιωδών αυτών περιοχών με τα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα, τα οποία παράγουν τις ενσυνείδητες συμπεριφορές π.χ. της απόλαυσης που λαμβάνουμε από το φαγητό, δεν έχει ακόμα πλήρως αποσαφηνισθεί. Όμως είναι γνωστό, ότι η γενετική συμμετοχή στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας πλησιάζει το 70%.

Η κληρονομικότητα είναι ισχυρός παράγοντας παχυσαρκίας. Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το σωματικό μας βάρος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ύψος μας. Το πώς θα ανταποκριθεί καθένας από εμάς σε συνθήκες αυξημένης ή μειωμένης πρόσληψης θερμίδων, ελέγχεται από τα γονίδιά μας. Μάλιστα, η γενετική προδιάθεση γίνεται εμφανής και σε μελέτες υιοθεσίας: ακόμα και αν αλλάξει το περιβάλλον ανατροφής, τα παιδιά εξακολουθούν και μοιάζουν περισσότερο με τους βιολογικούς γονείς, παρά με τους ανάδοχους. Ακόμα πιο ισχυρά είναι τα δεδομένα σε περιπτώσεις υιοθεσίας ενός εκ των δυο μονοζυγωτικών διδύμων. Οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι, που έχουν πανομοιότυπο γενετικό υλικό, ακόμα και σε διαφορετικό περιβάλλον ανάπτυξης, διατηρούν γενικά το ίδιο βάρος: είτε θα έχουν και οι δύο παχυσαρκία, είτε θα είναι και οι δύο λεπτόσωμοι.

Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν ακόμα στην παχυσαρκία, όπως η κακή ποιότητα ύπνου, ή διάφορες συναισθηματικές και ψυχολογικές διαταραχές (συχνά άλλωστε δεν τρώμε απλά επειδή πεινάμε, αλλά και λόγω της ευχαρίστησης και της ανταμοιβής που μας προσφέρει η τροφή).

Ιατρικά αίτια, για παράδειγμα  ενδοκρινικά νοσήματα αλλά και κάποια φάρμακα μπορεί επίσης να προκαλούν αύξηση βάρους.

Επιπλέον, ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν φυσιολογικά σε κάποιες περιόδους της ζωής, όπως η εμμηνόπαυση, η εφηβεία, η κύηση, σχετίζονται με αύξηση βάρους, αλλά και αλλαγές στην κατανομή του λίπους στο σώμα.

Έτσι, στο έδαφος ενός παθολογικού γενετικού περιβάλλοντος επικάθεται μία σειρά παραγόντων, οι οποίοι ευνοούν την ανάπτυξη παχυσαρκίας όπως τα πλούσια σε θερμίδες τρόφιμα, η καθιστική ζωή, το συνεχές άγχος, η έλλειψη ύπνου, το εντερικό μικροβίωμα αλλά και επιγενετικοί παράγοντες κ.α.

Η βάση των γνώσεών μας σχετικά με τις περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στη ρύθμιση της πείνας και του κορεσμού προέρχονται από πρώιμα πειράματα σε ζώα, στα οποία η πείνα – και κατά συνέπεια η σίτιση – μπορούν να τροποποιηθούν πειραματικά, υποδηλώνοντας ότι η ώθηση στη λήψη τροφής μπορεί να υπερκεράσει την πρόθεση ενός ατόμου να μειώσει το βάρος του. Επομένως, η βιολογική αυτή ώθηση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνική άποψη ότι το σωματικό βάρους μπορεί να είναι διαχειρίσιμο αποκλειστικά από τη δύναμη της θέλησης των ατόμων.

Επιπλέον, ακόμα και μετά από επιτυχημένες προσπάθειες απώλειας βάρους επισυμβαίνουν πολλαπλές, ισχυρές προσαρμοστικές (νευρωνικές και ορμονικές) αποκρίσεις, που αντιτίθενται στην απώλεια ή ακόμα και στη διατήρηση ενός χαμηλότερου βάρους. Κατά αυτόν το τρόπο, και εξαιτίας αυτών των αλλαγών που συμβαίνουν μετά τη μείωση του βάρους, το άτομο δυσκολεύεται σημαντικά να διατηρήσει το νέο χαμηλότερο βάρος και οδηγείται σε επανάκτηση αυτού.

Έτσι, οι άνθρωποι στο σημερινό παχυσαρκιογόνο περιβάλλον, είναι ευάλωτοι τόσο στην αύξηση του βάρους όσο και στην επανάκτηση μέσω προσαρμοστικών μηχανισμών που στοχεύουν στην επαναφορά του στην αρχική τιμή.

Η κατανόηση ότι η όρεξη ρυθμίζεται σε υποφλοιώδεις περιοχές του εγκεφάλου, πέρα από τη ενσυνείδητη συμπεριφορά, αμφισβητεί την ιδέα ότι η παχυσαρκία είναι σφάλμα των ατόμων σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση. Οφείλουμε, πλέον, να κατανοήσουμε ότι εάν οι θεραπείες δεν βοηθούν τους ασθενείς να αισθάνονται λιγότερο πεινασμένοι ή / και πιο ικανοποιημένοι μετά από μικρότερα γεύματα, τότε η δυνατότητά μας να επιτύχουμε μακροχρόνια απώλεια βάρους θα είναι περιορισμένη.

Ο στιγματισμός των ατόμων που πάσχουν από παχυσαρκία και οι διακρίσεις που συχνά υφίστανται σε πολλαπλούς τομείς, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο χώρο εργασίας τους έως και την πλημμελή υγειονομική περίθαλψη, αναδεικνύει την ανάγκη ορθής πληροφόρησης και υιοθέτησης νέων στρατηγικών για τη βελτίωση του τρόπου με τον οποίο ο μέσος άνθρωπος αντιλαμβάνεται τους μηχανισμούς που διέπουν τον έλεγχο του σωματικού βάρους. Σε αυτό το πλαίσιο, απλοϊκά μηνύματα όπως «τρώτε λιγότερο και ασκηθείτε περισσότερο» υποτιμούν την αποδεδειγμένη πολυπλοκότητα της νόσου, η οποία οδηγεί σε στερεότυπες προκαταλήψεις προς άτομα που ζουν με αυξημένο βάρος.

Κατανοώντας ότι η παχυσαρκία δεν οφείλεται σε έλλειψη κινήτρων ή θέλησης, η διαθεσιμότητα και η χρήση συνδυασμού θεραπειών, όπως η αλλαγή του τρόπου ζωής, η φαρμακοθεραπεία και η μεταβολική χειρουργική καθίσταται αναγκαία για μεγάλο αριθμό ασθενών. Η συζήτηση με ειδικευμένο επαγγελματία υγείας είναι στις περισσότερες περιπτώσεις απαραίτητη, για την ανεύρεση της υποκείμενης αιτίας και την παροχή εξατομικευμένης φροντίδας.

Η αποσύνδεση της προσωπικής ευθύνης θα μειώσει το στίγμα της παχυσαρκίας και θα συμβάλλει στην ενίσχυση της κατανόησης, της πρόληψης και της θεραπείας αυτής της σύνθετης νόσου.

*Με την υποστήριξη της Φαρμασέρβ-Λίλλυ