Czym jest podatek PPE?

PPE to jedna z form rozliczania podatku dochodowego. Zgodnie z polskim prawem, przedsiębiorca oblicza wysokość tej daniny na podstawie przychodu. Oznacza to, że od podstawy opodatkowana nie można odjąć poniesionych kosztów. Jeżeli właściciel wybiera PPE, konieczne będzie prowadzenie ewidencji przychodów, w której należy opisać każdą sprzedaż dokonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca opłacający podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, wypełnia formularz PPE i składa go w Urzędzie Skarbowym. 

Kogo obowiązuje podatek PPE?

Formą ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych mogą rozliczać się właściciele jednoosobowej działalności gospodarczej, spółki cywilne i przedstawiciele wolnych zawodów. W 2022 roku obowiązuje 10 stawek PPE. Wybór każdej z nich jest uwarunkowany charakterem świadczonych usług.

Stawka ryczałtu 17% dla przedstawicieli wolnych zawodów

Na podstawie takiej stawki mogą się rozliczać przedstawiciele wolnych zawodów. To osoby wykonujące działalność bez zatrudniania na podstawie umów o pracę, dzieło, zlecenie, i tym podobne. Ryczałt wynoszący 17% podstawy opodatkowania płacić mogą w szczególności:

• adwokaci,
• agenci ubezpieczeniowi,
• agenci firm inwestycyjnych,
• biegli rewidenci,
• brokerzy ubezpieczeniowi,
• doradcy podatkowi,
• księgowi,
• maklerzy papierów wartościowych,
• notariusze,
• tłumacze.

Stawka ryczałtu 15% dla świadczących usługi w różnych zakresach

Lista podatników objętych tą stawką jest bardzo długa. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 15% obowiązuje właścicieli jednoosobowej działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi w zakresie:

• pośrednictwa w sprzedaży hurtowej,
• pośrednictwa w sprzedaży motocykli oraz ich części,
• magazynowania cieczy i gazów,
• parkingowym,
• licencyjnym związanym z nabywaniem praw do wyrobów drukowanych oraz programów komputerowych,
• sprzedaży miejsca reklamowego w wykazach i listach,
• finansów i ubezpieczeń,
• fotografii,
• tłumaczeń,
• obsługi nieruchomości wykonanych na zlecenie,
• kultury i rozrywki,
• sportu i rekreacji.

Pełnej listy przedsiębiorców objętych tą stawką należy szukać w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Stawki ryczałtu 14%, 12% i 10%

Z tej stawki mogą korzystać podatnicy świadczący usługi z zakresu architektury oraz inżynierii. Także specjalizujący się w badaniach i analizie technicznej. Do tej grupy zaliczają się także osoby zajmujące się specjalistycznym projektowaniem oraz przedsiębiorcy działający w obszarze opieki zdrowotnej.

Z ryczałtu w wysokości 12% od podstawy opodatkowania mogą skorzystać osoby świadczące usługi z zakresu doradztwa komputerowego i zajmujące się oprogramowaniem systemowym oraz użytkowym. W tej grupie znajdą się także przedsiębiorcy wyspecjalizowani w instalacji tego oprogramowania i zarządzający siecią oraz systemami informatycznymi.

Stawka 10% obowiązuje w przypadku odpłatnego zbycia praw majątkowych lub nieruchomości. Mogą to być wartości niematerialne lub prawne. Należy tu zaliczyć również składniki majątku, które stanowią spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie i nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych.

Stawki ryczałtu 12,5% oraz 8,5%

Ryczałt wynoszący 12,5% podstawy obowiązuje po przekroczeniu przychodów w kwocie 100000 złotych. Dla niższych zarobków stosowana jest stawka 8,5%. Na jej podstawie mogą się rozliczać na przykład świadczący usługi z zakresu:

• zakwaterowania,
• wynajmu i obsługi nieruchomości własnych lub dzierżawionych,
• badań naukowych i prac rozwojowych,
• wynajmu i dzierżawy różnych pojazdów.

Ze stałej stawki 8,5% skorzystają wybrani usługodawcy z zakresu gastronomii i edukacji.

Stawka ryczałtu 5,5%, 3% i 2%

Stawka 5,5% obejmuje przychody uzyskane przy prowadzeniu działalności wytwórczej, robotach budowlanych i przewozie ładunków. W ten grupie znajdą się też czerpiący zyski ze sprzedaży znaczków pocztowych i biletów komunikacji miejskiej. Do stawki 3% zalicza się działalność usługowa z zakresu produkcji zwierzęcej i handlu. Najniższy ryczałt, czyli 2% obejmuje tylko przychód uzyskany ze sprzedaży wyrobów przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy. Dotyczy to produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego z własnej uprawy i hodowli lub chowu.

Kto nie może opłacać podatku dochodowego w formie ryczałtu?

Podatek PPE wcale nie jest rozwiązaniem dla każdego właściciela jednoosobowej działalności gospodarczej. Ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie mogą opłacać podatnicy, którzy prowadzą przedsiębiorstwo i jednocześnie pracują na etacie w innej firmie. Opisane wcześniej stawki nie obowiązują także biznesmenów, którzy zrezygnowali z pracy w danym zakładzie, a następnie zaczęli świadczyć te same usługi samodzielnie.

Jak zgłosić rozliczanie się zryczałtowanym podatkiem?

Jeżeli planujesz rozliczać się z podatku dochodowego przy pomocy ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, sporządź pisemne oświadczenie dla Urzędu Skarbowego lub zaktualizuj wniosek CEIDG-1. Można to zrobić osobiście w urzędzie gminy albo internetowo. Taki formularz składa się do 20. dnia w miesiącu następującym po osiągnięciu pierwszego przychodu z tego tytułu w danym roku podatkowym. Jeśli dopiero rozpoczynasz działalność, dokonaj zgłoszenia nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu.

Ile wyniosą podwyżki w wojsku? Od czego zależy ich wielkość? Czy będą miały wpływ na wysokość dodatków? Jak wysokie będą emerytury żołnierzy wojska polskiego? O tym można przeczytać poniżej!

Podwyżka dla żołnierzy a rozporządzenie ministra obrony narodowej Polski

Wokół pensji polskich żołnierzy debaty rozpoczęły się już pod koniec 2021 roku, kiedy minister Mariusz Błaszczak zapowiedział, że wzrost wynagrodzenia jest sprawą kluczową. Konieczne jest zapewnienie odpowiednich i godnych warunków do pełnienia służby w polskim wojsku. Średnio pensja miała wzrosnąć o ponad 670 zł brutto.

W tym momencie należy wspomnieć o tzw. wskaźniku kwoty bazowej, który jest jednym ze składników wynagrodzenia żołnierzy. Pensję służących w wojsku nalicza się poprzez pomnożenie wskaźnika oraz kwoty bazowej, której stawka aktualnie wynosi 1614,69 zł. Tym samym minister Błaszczak musiał zwrócić się sprawie podwyżek do zwierzchnika sił zbrojnych, czyli polskiego prezydenta Andrzeja Dudy. To właśnie on zdecydował, że wysokość wskaźnika wzrośnie z 3,81 do 4,23. W styczniu 2022 roku prezydent podpisał odpowiednie rozporządzenie. Jednak ostatnie zdanie w takiej sytuacji zawsze należy do polskiego ministra obrony narodowej. Jest on odpowiedzialny za szczegółowy podział pieniędzy między żołnierzy.

Jakie czynniki mają największy wpływ na wysokość wynagrodzenia w wojsku?

W dużej mierze wysokość uposażenia, czyli pensji żołnierzy, zależna jest od obejmowanego stopnia. Nie trudno się więc domyślić, że im niższa ranga w wojsku, tym niższe wynagrodzenie. Drugim niemniej ważnym aspektem jest korpus oraz zajmowane stanowisko. Ponadto należy umieć rozróżnić żołnierzy czynnych od rezerwowych.

Rezerwa została utworzona w Polsce w 2010 roku i składa się z osób, które złożyły przysięgę wojskową, ale są zwolnione z czynnej służby. Tacy żołnierze mają prawo do opieki medycznej wojskowej i ubezpieczenia od wypadków. Ponadto nie mogą zostać zwolnieni z pracy. W 2022 roku żołnierzom rezerwy przysługuje pensja w wysokości dziennej stawki, która wynosi 80 zł brutto.

Podwyżki dla żołnierzy przez wzgląd na stopień i stanowisko w 2022 roku

Zmiany ze stycznia 2022 roku dotyczą wszystkich czynnych żołnierzy. Najwyżej postawieni zgodnie z rozporządzeniem otrzymają 920 zł podwyżki. Dotyczy to przede wszystkim generałów. Co ważne, nie ma większego znaczenia, iloma gwiazdkami zostali odznaczeni. Uposażenie prezentuje się następująco:

• Generał czterogwiazdkowy – 17 750 zł brutto.
• Generał broni z grupy 19B (najwyższej) – 15 500 zł brutto.
• Z kolei Generał brygady z grupy 17 (najniższej) – 11 400 zł brutto.

Podwyżka o tej samej wysokości należy się też pułkownikom. Na wysokość uposażenia największy wpływ ma przynależność do danej grupy. Wynagrodzenie mieści się w zakresie od 9240 do 10 580 zł brutto. Kolejni są podpułkownicy, którzy otrzymali podwyżkę w wysokości od 760 do 840 zł. Pensja mieści się więc w przedziale 7950-8690 zł brutto.

Podwyżki dla żołnierzy o niższym stopniu w 2022 roku

Wysokość podwyżki i uposażenia w kolejnych stopniach przedstawia się w następujący sposób:

• Majorowie: 670-690 zł (7200-7550 zł).
• Kapitanowie: 580-620 zł (6700-6850 zł).
• Porucznicy: 550 zł (5870-5910 zł).
• Podporucznicy 510 zł (6300 zł).
• Podoficerzy: 500-720 zł (5540-6250 zł).
• Podoficerzy młodsi: 520 zł (5220-5650 zł).
• Kaprale: 500 zł (5160 zł).
• Starsi szeregowi: 450 zł (4630 zł).
• Szeregowi: 450 zł (4560 zł).

Dodatki za wykonywanie służby wojskowej

Zmiany dotyczące uposażenia mają wpływ także na dodatki stażowe za wykonywanie służby wojskowej. Natomiast ich wysokość zależna jest od podstawowego wynagrodzenia oraz wysługi. Żołnierze otrzymują również różnego rodzaju benefity np. uposażenie roczne, dodatek za rozłąkę z rodziną, lub zwrot kosztów za podróż służbową.

Podwyżki a emerytura

Każdy żołnierz może przejść na emeryturę po 25 latach służby. Wynosi ona 60% podstawy jej wymiaru. Każdy kolejny, przepracowany rok przyczynia się do jej wzrostu o 3%. Na wysokość emerytury wpływa też służba w strefie działań wojennych i na froncie w czasie wojny. Każdy rozpoczęty miesiąc powoduje wzrost świadczenia o 0,5%. W 2021 roku żołnierze starsi stopniem w tym: major, podpułkownik i pułkownik otrzymywali emeryturę w wysokości 5105 zł. Natomiast generałowie aż 12211 zł.

Zmiany wprowadzone w 2022 roku pozwalają na dorobienie do emerytury w kwocie: 4196,60 zł, a wcześniej  było to: 3960,20 zł brutto. W przypadku dorobienia powyżej 130% średniego wynagrodzenia, czyli 7793,70 zł, świadczenie wypłacane przez ZUS zostanie pomniejszone o odpowiednią kwotę.

Dalsze zmiany?

Całkiem możliwe, że z roku na rok pensja i emerytura żołnierzy ponownie będzie się zmieniać. W obecnych czasach zadbanie o potrzeby wojska polskiego ma ogromne znaczenie. Czynna służba jest bardzo wymagająca, a obrona kraju niezwykle trudna. Jednak nie można zaprzeczyć, że dotychczasowe zarobki nie należą do najniższych.

Jednak, czy premia jest opodatkowana? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości należy odprowadzić podatek? Na jakiej podstawie są wypłacane premie pieniężne? O tym można przeczytać poniżej!

Premia uznaniowa dla pracownika – definicja i zasady przyznania dodatkowego wynagrodzenia

Premia uznaniowa przyznawana jest pracownikom na podstawie decyzji podjętej przez pracodawcę. Jednak w kodeksie pracy nie ma przepisów, które regulowałby ten aspekt. Jedyna wzmianka znalazła się w artykule 105 Kodeksu Pracy. Mówi o tym, że nagrody i wyróżnienia mogą zostać przyznane pracownikom, którzy ze szczególną starannością przykładają się do swoich obowiązków, sprawiają, że wzrasta wydajność firmy, przejmują inicjatywę w działaniu lub mają duży wpływ na rozwój przedsiębiorstwa.

Tak naprawdę zapis w tym artykule nie jest do końca jasny, ale nie można się temu dziwić. W końcu wynagrodzenie w postaci premii uznaniowej nie może być ujednolicone. Nagradzanie pracowników i ich zaangażowanie w każdej firmie nie będzie wyglądać tak samo.

Dodatkowe wynagrodzenie a podatek od premii

Należy wiedzieć, że mimo iż pracodawca sam wybiera pracowników, którym chce przekazać dodatkowe wynagrodzenie, to nie jest to jednoznaczne z tym, że może przekazywać premię uznaniową bez kierowania się ustalonymi zasadami. W praktyce oznacza to, że musi kierować się przepisami innego prawa, regulaminem wynagradzania, umową o pracę lub układem zbiorowym pracy.

Mówiąc wprost, pracodawca może przyznać premię pieniężną, opierając się na zasadach obowiązujących w jego firmie. Co ważne, nie w każdej z nich nagroda za wzorową pracę musi obowiązywać. W przypadku wynagrodzenia za pracę pracodawca jest zmuszony je wypłacić. Natomiast premia uznaniowa przyznawana jest na innych warunkach i w tym przypadku nie ma takiego obowiązku. W sytuacji, gdy pracownik nie otrzyma dodatkowego świadczenia, nie może dobiegać swoich praw przed sądem. Wyjątkiem od tej reguły jest dyskryminacja.

Premie pieniężne a ich udokumentowanie

Choć żadne przepisy nie zobowiązują pracodawcy do przyznawania premii uznaniowej, to jeśli zdecyduje się na jej przyznawanie, powinien tę kwestię uregulować. Może to zrobić na różne sposoby. Pierwszym z nich jest umieszczenie zapisu w regulaminie firmy lub wewnętrznym regulaminie dotyczącym wynagradzania. Tę metodę najczęściej stosują duże przedsiębiorstwa i korporacje. W przypadku, gdy w firmie zatrudnionych jest mniej niż 50 pracowników, zapis o premii uznaniowej może zostać uwzględniony w umowie o pracę, mimo że nie jest to konieczne.

Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmie pracodawca, wzmianka na temat dodatkowego wynagrodzenia w dokumentach może przemawiać na jego korzyść. Na podstawie zapisu będzie mógł uniknąć wielu nieprzyjemnych sytuacji i oskarżeń ze strony swoich pracowników. Trzeba wspomnieć, że określenie przepisów dotyczących premii uznaniowej nie musi być rozległe. Wystarczy bowiem krótka notatka. Jednak im więcej szczegółów znajdzie się w oficjalnym dokumencie, tym pracodawca będzie miał większe pole do popisu i regulację premii pieniężnych.

Czy uznaniowa premia jest opodatkowana?

Stosunkowo często wśród pracowników i ich przełożonych pojawia się pytanie, czy premia jest opodatkowana. Mogłoby się wydawać, że skoro jest to świadczenie za wzorową pracę, to odprowadzanie podatku nie jest konieczne. Nic bardziej mylnego.

Ta kwestia regulowana jest przez ustawę z dnia 15 lutego 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym sposobem premie pieniężne podlegają opodatkowaniu tak samo jak podstawowe wynagrodzenie. Zresztą premia uznaniowa wchodzi w jego skład, więc jednocześnie stanowi część dochodu. Tym samym od świadczenia pracodawca zobowiązany jest odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, ale nie tylko. Jako że premia pieniężna jest także elementem przychodów, to niezbędne jest odprowadzenie zaliczki na składki do ZUS-u.

Podatek od premii uznaniowej a jego wysokość

Skoro już wiadomo, czy premia jest opodatkowana, to warto także się dowiedzieć, w jakiej wysokości należy odprowadzić podatek. W związku z tym, że premia uznaniowa jest częścią przychodu pracowników, to opodatkowana jest na tej samej podstawie, jak podstawowe wynagrodzenie. Wszystko więc zależy od tego, pod którą stawkę opodatkowania podlega dany pracownik. Opcje są dwie – 17 lub 32%. Nie można konkretnie powiedzieć, w jakiej wysokości będzie wypłacone świadczenie i odprowadzony podatek. W każdym przedsiębiorstwie wartość premii pieniężnej może być inna. Zresztą tak samo jak wynagrodzenie.

Świadczenia pracownicze a urlop pracownika

Koniecznie trzeba też wspomnieć o tym, jak wyglądają premie pieniężne w czasie trwania urlopów pracowników. W takim przypadku największe znaczenie ma regularność wypłacanego świadczenia. Jeżeli jest naliczane systematycznie, to świadczenie z tytułu urlopu wypoczynkowego również będzie wyższe. Jest to ściśle związane z tym, że premie pieniężne stanowią znaczną część przychodów. Natomiast gdy pracownik otrzymuje dodatek sporadycznie, to świadczenie za urlop się nie zmieni.

Pierwsze, co przychodzi na myśl to kredyt. A co w momencie, gdy chcemy stronić od tego rozwiązania? Wówczas świetną alternatywą jest pożyczka. Pomimo, że w potocznej mowie te dwa pojęcia są stosowane przez wiele osób zamiennie, to tak na prawdę cechuje je spora różnica.

Definicja pożyczki i kredytu

Wspomniano już, że kredyt i pożyczka to dwa różne pojęcia. Zanim podejmiemy decyzję o zaciągnięciu zadłużenia warto zapoznać się z definicjami, jakie wynikają z polskiego prawa.

Mówiąc potocznie o pożyczce mamy na myśli operację polegającą na przekazaniu danej kwoty pieniędzy osobie, która w przyszłym okresie ma je zwrócić wraz z odsetkami. Taki opis ma sens. Jednak nie jest do końca prawdziwy.

Czym jest pożyczka?

Aby znaleźć faktyczną definicję pożyczki należy sięgnąć do Kodeksu Cywilnego. Uściślając, dokładny opis znajdziemy w art. 720. Mówi on, że pożyczka jest umową, poprzez którą pożyczkodawca zobowiązuje się do przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określoną ilość pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku. Obowiązkiem osoby otrzymującej wspomniane dobra jest natomiast ich zwrot. Co ciekawe, pożyczka może, ale nie musi być oprocentowana. Oznacza to, że mamy tutaj swego rodzaju dobrowolność co do określenia treści umowy.

Czym jest kredyt?

Znamy już definicję pożyczki. Kolejnym popularnym produktem w naszym kraju jest kredyt. Z racji tego, że pojęcie to jest często stosowane zamiennie, warto poznać, czym różni się jedno zagadnienie od drugiego.

Kredyt mogą udzielać tylko i wyłącznie banki lub spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe. Jego definicja płynie z ustawy Prawo Bankowe. Co za tym idzie? Zawiera szereg innych obostrzeń. Kredyt, w przeciwieństwie do pożyczki, jest udzielany na określony cel. Oznacza to, że pieniądze muszą być przeznaczone na przedmiot oznaczony w umowie. Taki zapis nie jest konieczny w odniesieniu do pożyczki. Co więcej, kredyt odnosi się z reguły do środków finansowych, a nie rzeczy oznaczonych co do gatunku. Jak widać, różnice są dość spore, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że ich charakterystyka jest podobna.

Podatek od pożyczki – instytucje finansowe

Załóżmy, że zdecydowaliśmy się na zaciągnięcie pożyczki w jednej z instytucji finansowych. Podpisaliśmy umowę, na mocy której przekazano nam określoną ilość środków finansowych podlegających w przyszłym okresie zwrotowi wraz z odsetkami.

Oczywiście, nasza radość jest ogromna, bowiem dzięki takiemu dodatkowemu zastrzykowi pieniędzy jesteśmy w stanie zrealizować cel, na który przeznaczymy określoną kwotę. W tym momencie pojawia się jeszcze jedno pytanie. Czy umowa pożyczki i podatek od czynności cywilnoprawnych nie są ze sobą w jakiś sposób powiązane? Co jeśli okaże się, że od określonej kwoty musimy odprowadzić stosowne obciążenia do urzędu skarbowego, a tego nie zrobimy?

Odpowiadając na to zagadnienie należy stwierdzić, że istotnie, podatek od pożyczki jest pojęciem, które funkcjonuje w polskim prawodawstwie. Niemniej jednak, w tym przypadku korzystamy z usług przedsiębiorstwa, które trudni się usługami finansowymi. Zwróćmy się teraz ku ustawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych. W myśl przepisów, w takiej sytuacji, jako pożyczkobiorcy, nie jesteśmy zobligowani do odprowadzania dodatkowej daniny. Podatek od pożyczki nie ma zastosowania w momencie, gdy jest udzielany przez firmę zajmującą się na co dzień takimi czynnościami. 

Umowa pożyczki, a podatek od czynności cywilnoprawnych

Wyjaśniliśmy już, czym charakteryzuje się pożyczka. Jak można wywnioskować, jest to umowa, w myśl której pożyczkodawca może być m.in. osobą fizyczną. Załóżmy teraz, że pożyczki udziela nam znajomy. Podpisujemy stosowną umowę i otrzymujemy określone środki finansowe. Dodatkowo, nasz przyjaciel postanowił, że nie będzie od nas pobierał oprocentowania. Oznacza to, że zwrócimy mu dokładnie taką kwotę, jaką nam pożyczył. Czy to już wszystko? W tym przypadku niestety nie. Dodatkowo musimy zmierzyć się z pojęciem podatku od pożyczki. O ile w przypadku przedsiębiorstwa trudniącego się tymi czynnościami na co dzień byliśmy zwolnieni, tak tutaj nie możemy liczyć na dodatkowe ulgi.

Po raz kolejny należy zajrzeć do ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W naszym przypadku ciąży na nas obowiązek odprowadzenia podatku od pożyczki, czyli tak zwanego podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC). Wynosi on 0,5% podstawy pożyczonej kwoty. Przykładowo, jeżeli nasza kwota pożyczki opiewa na kwotę 20 tys. zł, wówczas do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania trafi 100 zł.

Aby dopełnić formalności, musimy przelać odpowiednią kwotę pieniędzy oraz złożyć stosowny druk PCC-3, w którym zamieścimy wszelkie wymagane informacje.

Wyjątki od reguły – pożyczka bez podatku

Powyższe rozważania dotyczyły pożyczki od osób fizycznych (prywatnych). Czy to oznacza, że w każdym takim przypadku zapłacimy podatek od pożyczki? Otóż nie. Istnieją pewne wyjątki, które zwalniają nas z takiego obowiązku.

Najczęstszym przykładem jest pożyczka udzielona przez osoby należące do rodziny. Jest to tzw. I grupa podatkowa i należą do niej m.in. małżonek, rodzice, rodzeństwo, czy teściowie. Niemniej jednak, kwota wolna od podatku wynosi 9637 zł i dotyczy ostatnich pięciu lat. W takim przypadku nie jest konieczne składanie żadnej deklaracji, jednak trzeba pamiętać, że po przekroczeniu tej kwoty konieczne będzie odprowadzenie podatku od pożyczki.

Nieco inaczej sytuacja wygląda w odniesieniu do tak zwanej zerowej grupy podatkowej, czyli najbliższej rodziny. W takim przypadku nie zapłacimy podatku od pożyczki niezależnie od wysokości kwoty. Jesteśmy jednak zobligowani do spełnienia konkretnych warunków. Przede wszystkim należy złożyć stosowną deklarację w terminie 14 dni od dokonania czynności. Po drugie, wspomnianą kwotę należy udokumentować w odpowiedni sposób, np. przy pomocy wyciągu z banku.

Podatek od wynajmu mieszkania – ile wynosi?

Najem prywatny jest opodatkowany. Dlatego każdy właściciel nieruchomości ma obowiązek rozliczenia się z Urzędem Skarbowym. Istnieją dwa sposoby uregulowania tych zobowiązań – zależą one od charakteru takiego najmu. Wynajmowanie mieszkania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej różni się od najmu prywatnego. Zmiany pomiędzy tymi dwoma sposobami odprowadzania podatków zostały uwypuklone po wejściu w życie „Polskiego Ładu”.

Najem prywatny

W przypadku najmu prywatnego jeszcze do niedawna istniały dwa sposoby rozliczania się z Urzędem Skarbowym. Skala podatkowa (zwana również zasadami ogólnymi) polegała na odprowadzaniu do budżetu państwa odpowiednio 17 lub 32 procent od kwoty najmu. W przypadku dochodów nieprzekraczających 120 tysięcy złotych rocznie było to 17 procent. Natomiast jeśli dochód z najmu przekraczał wcześniej wspomnianą sumę – 32 procent.

Opcja alternatywna

Alternatywną opcją było rozliczanie się na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W takim wypadku podatek ten wynosił 8,5 procenta dochodu poniżej 100 tysięcy złotych oraz 12,5 procenta nadwyżki powyżej 100 tysięcy złotych.

Do 2021 roku każdy wynajmujący miał prawo samodzielnie zdecydować o sposobie rozliczania. „Polski Ład” w 2022 roku lekko zmodyfikował tę zasadę. Obecnie jedyną możliwą formą odprowadzania podatku od wynajmu mieszkania jest ryczałt. Stawki ryczałtu (8,5% i 12,5%) nie zmieniły się. Jednak istnieje pewna furtka, która umożliwia skorzystanie w tym roku z zasad ogólnych.

Obowiązujące przepisy umożliwiają warunkowe opłacanie podatku w 2022 roku zgodnie ze skalą podatkową. Pod warunkiem że ten sam wynajmujący wykorzystywał w 2021 ten sposób rozliczania. Taka sytuacja możliwa będzie wyłącznie w 2022 roku. Oznacza to, że od 2023 roku jedyną obowiązującą formą rozliczania będzie ryczałt. Warto jednak pamiętać, że skorzystanie ze skali podatkowej jest niemożliwe w sytuacji, kiedy dany wynajmujący zdecydował się na rozliczanie opłat skarbowych w 2021 roku zgodnie z ryczałem.

Podatek od wynajmu mieszkania w ramach działalności gospodarczej

Do 2020 roku jedyną możliwą opcją opodatkowania najmu w ramach działalności gospodarczej były zasady ogólne. Sposób rozliczania według skali podatkowej jest w tym przypadku bliźniaczo podobny do najmu prywatnego – tutaj również progi wynoszą 17% i 32%.

Istniej również możliwość wybrania podatku liniowego (19%), który będzie w pewien sposób „odporny” na wysokość przychodów. W 2021 roku dodatkowo udostępniono możliwość wyboru opodatkowania na zasadach ryczałtu i zapis ten obowiązuje po dziś dzień. Oznacza to, że zapisy „Polskiego Ładu” nie miały wpływu na zmiany w opodatkowaniu najmu w ramach działalności. Istnieją w tym wypadku 3 opcje takiego opodatkowania:

• według skali podatkowej,
• według skali liniowej
• oraz według ryczałtu.

Inne podatki od wynajmu mieszkania

„Polski Ład” wprowadził również szereg innych opłat, przez które działalność najemców została znacznie utrudniona. Do standardowego opodatkowania wynajmu należy doliczyć również składkę zdrowotną, ubezpieczenie społeczne oraz sumowanie się dochodów w przypadku podatków liniowych. Aspekty te sprawiają, że dochód oparty na najmie mieszkań od momentu wprowadzenia „Polskiego Ładu” stał się niższy.

Jak obliczyć podatek od wynajmu mieszkania?

Problematyczną kwestią jest również prawidłowe określenie właściwej kwoty najmu. Jest to spowodowane dodatkowymi opłatami, które są często pobierane przez najemców. Z tego powodu koszty wywozu śmieci, czynsz, zużycie wody i koszty odprowadzane do wspólnoty mieszkaniowej również wliczają się w poczet kwoty najmu. Oznacza to, że całościowa suma pobierana przez najemcę musi zostać odpowiednio rozliczona.

Jest to sytuacja niekorzystna dla osób wynajmujących – podatek jest bowiem odprowadzany za opłaty ponoszone przez najemców. Alternatywną i bardziej korzystną opcją w takim przypadku jest przepisanie części lub całości rachunków na osobę wynajmującą.

O czym należy pamiętać?

Warto zatem pamiętać, aby w skład kwoty najmu zostały wliczane wszystkie ponoszone koszty. Zmiany w przepisach są niekorzystne dla wynajmujących, lecz obecne zasady umożliwiają dostosowanie się do nowej rzeczywistości podatkowej. Większość właścicieli pojedynczych mieszkań na wynajem decyduje się na rozliczanie ryczałtowe. Nic w tym dziwnego, ponieważ ten sposób jest często bardziej opłacalny. Przedsiębiorcy, dla których głównym dochodem jest najem, decydują się z kolei częściej na podatek liniowy. Warto znać wszystkie obowiązujące i dopiero wchodzące w życie przepisy – „Polski Ład” wprowadził wiele zmian również na rynku mieszkaniowym. Dlatego znajomość najnowszych zapisów może się okazać gwarancją zaoszczędzenia znacznych sum pieniędzy w przyszłości.

Jaki duże będą to zmiany? Oto najważniejsze informacje o rentach i emeryturach po nowemu!

Kto zyska na nowych stawkach emerytalnych?

Według Głównego Urzędu Statystycznego ponad połowa osób uprawnionych otrzymuje emeryturę wysokości od 2500 do 4900 złotych. To właśnie ci emeryci mają na zmianach „Polskiego Ładu” zyskać najbardziej. Renty i emerytury po nowemu gwarantują bowiem zwolnienie z obowiązku podatkowego właśnie tej grupy osób. 4

Jest to możliwe dzięki podniesieniu do 30 tysięcy złotych kwoty wolnej od podatku dochodowego. Oznacza to, że osoby otrzymujące świadczenia w wysokości poniżej 2500 złotych nie odczują wyraźnej zmiany. Benefity „Polskiego Ładu” obejmują zmiany w wysokości kwoty wolnej od podatku. W przypadku emerytów ze świadczeniami poniżej 2500 złotych podatek ten nie obowiązywał, ponieważ już wcześniej mieścił się w „bezpiecznym przedziale”.

Renty i emerytury po nowemu, czyli bilans zysków i strat

Zgodnie z wyliczeniami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyższe świadczenia mają otrzymać osoby, których emerytura znajdowała się w przedziale od 2500 do 5000 złotych. Spowodowane jest to faktem, że przeciętna wysokość świadczenia emerytalnego wynosiła w 2021 roku około 2500 złotych. Większość emerytów będzie zatem beneficjentami zmian „Nowego Ładu”. Wzrost wysokości rent i emerytur po nowemu ma być wprost proporcjonalny do otrzymywanego świadczenia.

W przypadku osób otrzymujących emeryturę w wysokości 3200 złotych będzie to około 35 złotych więcej miesięcznie. Natomiast emeryci ze świadczeniami w wysokości 3600 złotych zyskają 55 złotych.

Renty i emerytury po nowemu – Dla kogo zmiany są niekorzystne?

Korzyści zmian w wypłacaniu emerytur i rent po nowemu są jednak zdecydowanie mniej korzystne dla osób z wyższymi świadczeniami. Dla przykładu osoby otrzymujące emeryturę w wysokości 6000 złotych zapłacą podatek mniejszy o 91 złotych. W przypadku emerytów z świadczeniem równym 8000 kwota ta będzie pomniejszona zaledwie o 36 złotych. Zmiany „Polskiego Ładu” są zatem korzystne dla emerytów o średniej wysokości świadczeń. Pozostałe osoby niemieszczące się w skali 2500 – 16 000 rocznie odczują zaledwie niewielką zmianę.

Jak obliczyć wysokość renty i emerytury po nowemu?

Wysokość świadczeń emerytalnych i rent zmieniła się. Jednak sposób obliczania konkretnych należności pozostał taki sam. W pierwszej kolejności należy pomnożyć kwotę brutto emerytury przez 0,9. Odpowiada to 9 procentom, które są przeznaczane na składkę emerytalną. Następnie kwotę brutto emerytury należy pomnożyć przez 12 procent. Od otrzymanego wyniku odjąć kwotę zmniejszającą podatek. W ostatnim etapie kwotę brutto emerytury należy pomniejszyć o oba otrzymane wyniki. Dzięki temu możliwe będzie otrzymanie wielkości świadczenia emerytalnego po zmianach w lipcu 2022 roku.

Zasadność zmian „Polskiego Ładu”

Renty i emerytury po nowemu mogą zostać podwyższone ze względu na obniżenie podatku dochodowego z 17 do 12 procent. Świadczenia te wejdą w życie od sierpnia. Jednak ich prawna zasadność obowiązuje już od stycznia tego roku.

Co to oznacza?

Obniżenie kwoty wolnej od podatku dochodowego dotyczy zatem wszystkich miesięcy 2022 roku. Mimo że zmiany zostają wprowadzone w drugiej połowie roku. Nadpłata zostanie zatem zwrócona emerytom przy rozliczaniu się za 2022 rok. Wówczas każdy z emerytów ze świadczeniami powyżej 2500 złotych może liczyć na dodatkowy przelew.

Wyższe świadczenie – jak renty i emerytury po nowemu zmienią ich wysokość?

Zmiany „Polskiego Ładu” są niewątpliwie korzystne dla emerytów z średnią wysokością świadczeń. Zmiany w wysokości podatku dochodowego odczują również osoby uprawnione, które otrzymują od 5000 do 8000 złotych. Od lipca 2022 roku w najkorzystniejszej sytuacji znajdą się osoby ze świadczeniami wynoszącymi lekko poniżej 5000 złotych. Benefity będą maleć odwrotnie proporcjonalnie do wysokości emerytury. Z tego powodu emeryci otrzymujący 8000 złotych netto miesięcznie zanotują jedynie zmianę w wysokości 36 dodatkowych złotych.

Renty i emerytury po nowemu – czy są korzystne?

Modyfikacje systemu emerytalnego, które są widoczne w najnowszych zmianach, to przeciwstawienie się rosnącej w zawrotnym tempie inflacji. Ochrona największej grupy emerytów i rencistów w Polsce ma być możliwa dzięki zmianom w wysokości podatku dochodowego.

W perspektywie otrzymywanych miesięcznie świadczeń kwoty zysku oscylujące w wysokości kilkudziesięciu złotych nie wydają się jednak zbyt okazałe. Warto jednak pamiętać, że zmianami została objęta największa grupa emerytalna w Polsce.

Dodatkowo renty i emerytury po nowemu obowiązują od stycznia – pierwsze zwiększenie świadczeń odbędzie się dopiero latem 2022 roku. Jednak zwrot nadpłaconych do tej pory funduszy również będzie stanowił dodatkowy zastrzyk gotówki dla wielu emerytów.

Kto może ubiegać się o zwrot kosztów za zakup okularów?

Refundacja na okulary jest udzielana przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Większość Polaków zdaje sobie sprawę z tego faktu, jednak świadomie rezygnuje z tego sposobu oszczędzenia.

Dlaczego tak się dzieje?

Pierwszym niezbędnym etapem otrzymanie refundacji z NFZ jest wizyta u lekarza okulisty. Specjalista ten ma uprawnienia do wypisania recepty na okulary. Dzięki niej możliwe będą dalsze starania o uzyskanie zwrotu kosztów.

Warto jednak pamiętać, że receptę taką może wystawić tylko lekarz posiadający umowę Narodowym Funduszem Zdrowia. Jest to zatem równoznaczne z koniecznością wydłużenia czasu oczekiwania nawet do kilku miesięcy. Z otrzymaną receptą należy udać się do Działu Przedmiotów Ortopedycznych w lokalnym oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia. W miejscu tym recepta zostanie zatwierdzona, dzięki czemu dana osoba otrzyma refundację na okulary.

Zwrot kosztów za zakup okularów jest ściśle unormowany przepisami. Dotyczy on wyłącznie szkieł, a jego wysokość pozwala zmniejszyć wyjściową cenę okularów o zaledwie kilka procent. Przy wadach wzroku nieprzekraczających sześciu dioptrii dofinansowanie wynosi 17,50 za jedno szkło. W przypadkach większych wad wzroku wzrasta dwukrotnie. Oznacza to, że końcowa refundacja na okulary z Narodowego Funduszu Zdrowia nie wyniesie więcej niż 100 złotych rabatu.

Inne sposoby uzyskania zwrotu za zakup okularów

Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest jedyną szansą na otrzymanie refundacji na okulary. Zgodnie z polskim prawem każdy pracodawca jest zobowiązany do pokrycia przynajmniej części kosztów zakupu okularów przez swoich pracowników. Jedynym warunkiem, jaki musi być w tym przypadku spełniony, jest konieczność wykonywania obowiązków biurowych przez daną osobę przynajmniej przez 50 procent czasu w pracy.

Nie oznacza to jednak faktu, że praca przed komputerem upoważnia pracowników do domagania się całkowitego pokrycia kosztów zakupu okularów. Interpretacja tego zapisu prawnego jest dowolna dla każdej firmy. Dlatego może się znacznie różnić w zależności od konkretnego miejsca pracy.

Co ile można ubiegać się o dofinansowanie?

O dofinansowanie na zakup okularów można się ubiegać najczęściej co 2 lub 3 lata. Pozostałe wymogi są zależne od wewnętrznych regulaminów miejsc pracy. W niektórych przypadkach kwoty dofinansowania mogą wynosić 100 procent poniesionych kosztów, w innych zaledwie 10 lub 20 procent.

Z tego powodu najlepszym rozwiązaniem jest zapoznanie się z sposobem funkcjonowania danego przedsiębiorstwa lub skontaktowanie się z odpowiednim jego działem. Problematycznym jest jednak kwestia tego, na kogo faktura przy zwrocie za okulary powinna być wystawiona. Pierwszym etapem uzyskania dofinansowania jest wizyta u lekarza medycyny pracy. Warto pamiętać o tym, że specjalista ten powinien być poinformowany przez pracodawcę o biurowym charakterze pracy – dopisek ten powinien znaleźć się na skierowaniu.

Zwrot za okulary – na kogo faktura?

Lekarz po przeprowadzeniu badania wystawi odpowiednią receptę, z którą pracownik powinien się udać do salonu optycznego. Przy zakupie istnieje możliwość ubiegania się o fakturę, która będzie podstawą otrzymania refundacji. To ważny element całego procesu. W przypadku potwierdzenia w postaci paragonu większość przedsiębiorstw oddala wniosek o zwrot kosztów.

Co powinno znaleźć się na FV?

Na fakturze powinna znaleźć się nie tylko data zakupu i koszt soczewek, ale też imię i nazwisko osoby kupującej. Tylko te dane gwarantują pozytywne rozpatrzenie prośby w późniejszym czasie. Następnie dokument ten powinien zostać złożony w odpowiednim dziale przedsiębiorstwa wraz ze stosownym wnioskiem. Większe przedsiębiorstwa pokrywają od 50 do 100 procent kosztów zakupu okularów. Jednak w przypadku średnich i małych firm należy się spodziewać wymiernie mniejszych zwrotów. Wnioski o przyznanie refundacji za zakup okularów są najczęściej przyznawane w wysokości zakupu podstawowej wersji soczewek i oprawek. Najczęściej spotykaną opcją jest zatem zwrot kosztów w wysokości od 200 do 700 złotych.

Refundacja a prawo

Kwoty dofinansowań z miejsca pracy są zdecydowanie wyższe od tych, które przyznaje Narodowy Fundusz Zdrowia. Przepis o poniesieniu częściowych kosztów przez pracodawcę reguluje artykuł 237 Kodeksu pracy i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z grudnia 1998 roku. W zapisach tych jednak próżno szukać odpowiednich kwot objętych objętych i możliwością zwrotu kosztów. Te aspekty zależą wyłącznie od wewnętrznych regulaminów firmy.

Wynagrodzenie położnych i pielęgniarek

Jednym z interesujących zagadnień jest wynagrodzenie pielęgniarek i położnych, które za sprawą różnorodnych ustaw przestało być w dzisiejszych czasach całkowitą tajemnicą. Co więcej, często w okresach zmian budzi niemałe zamieszanie wśród pracowników działów płacowych i dyrektorów.

Pojęcie zatrudnienia

Na wstępie należy skupić się na pojęciu samego zatrudnienia. W przypadku większości osób pracujących w innych sektorach najczęściej mówimy o świadczeniu obowiązków na podstawie umowy o pracę. Jest to najpopularniejszy, a zarazem najbardziej pożądany dokument. Na jego podstawie dana osoba staje się pracownikiem konkretnej firmy.

Jak sytuacja wygląda w odniesieniu do branży medycznej?

W tym przypadku w wielu aspektach jest podobnie. Również możemy spotkać się z pielęgniarkami i położnymi, które wykonują swoje obowiązki w oparciu o umowę o pracę. Niemniej jednak, ze względu na świadczenie usług dla wielu podmiotów często możemy spotkać się z kontraktami, czy umowami zlecenie. Dodając do tego deficyt osób z opisywanymi uprawnieniami natrafiamy na nieco większą elastyczność podczas podejmowania współpracy.

Co więcej, niejednokrotnie zdarza się, że takie osoby nie są zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w jednej placówce. Pomimo tego, że sumaryczne zatrudnienie jest często dużo wyższe, to tak na prawdę wynika z tego, że wspomniane osoby balansują pomiędzy różnymi szpitalami oraz przychodniami.

Dokument regulujący kwestie minimalnego wynagrodzenia w branży medycznej

Odnosząc się do zagadnienia wynagrodzeń w ochronie zdrowia nie sposób pominąć rewolucji, jaka miała miejsce w czasie ostatnich lat. Jeszcze kilka lat temu wynagrodzenie zasadnicze pracowników służby zdrowia miało swoje odniesienie w ogólnokrajowej pensji minimalnej. Oznaczało to, że osoby te nie mogły zarabiać mniej, aniżeli corocznie podawana kwota dla wszystkich osób.

Wszystko uległo zmianie wraz z szeregiem ustaw, które uściśliły temat wynagrodzenia i podwyżki dla pielęgniarek i położnych. Mowa o ustawie z dnia 08.06.2017r. o sposobie ustalania najniższego wynagradzania zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.

To właśnie ten dokument, który został zapoczątkowany przez Ministerstwo Zdrowia, określa minimalne wynagrodzenie osób zatrudnionych w sektorze medycznym. Definiuje też wszelkie podwyżki dla pielęgniarek, położnych, lekarzy, czy innych pracowników pełniących m.in. obowiązki w szpitalach. 

Jak ustalane jest najniższe wynagrodzenie?

Najniższe wynagrodzenie oraz podwyżki dla pielęgniarek i położnych ulegają regularnej zmianie wraz ze zmianą przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce. Co ciekawe, w dokumencie jest mowa o corocznym podwyższeniu wynagrodzenia zasadniczego pracownika medycznego na dzień 1 lipca.

Wygląda to w ten sposób, że na podstawie danych z gospodarki pracownicy niejako z automatu otrzymują wyższe pensje. Wszystko jest rekompensowane aneksami ze strony Narodowego Funduszu Zdrowia. I właśnie ten schemat często powoduje wiele wspomnianych we wstępie niejasności. Ze względu na powszechne opóźnienia po stronie rządu, dyrektorzy muszą przygotowywać aneksy nie wiedząc, jaką finalnie otrzymają kwotę refundacji.

Czym jest siatka płac?

Bardzo ważnym elementem w odniesieniu do podwyżki dla pielęgniarek i położnych jest tzw. siatka płac. Znajduje się ona w przytoczonym dokumencie regulującym minimalne wynagrodzenie. To właśnie na jej podstawie ustalane są odpowiednie kwoty. Siatka płac zawiera współczynniki i wymagania, jakie muszą spełnić pracownicy, aby otrzymać podwyżkę.

Ile wynosi minimalne wynagrodzenie pielęgniarek i położnych od 1 lipca 2022r.?

Jak dotychczas wspomniano, czynników wpływających na minimalne wynagrodzenie w sektorze ochrony zdrowia jest wiele. Dodatkowo do głosu dochodzi jeszcze wykształcenie, staż pracy oraz specjalizacje jakimi może pochwalić się dana osoba.

Zaczynając jednak od podstaw, skupmy się na przeciętnym wynagrodzeniu w gospodarce w 2021 roku. Jego wartość to 5662,53 zł. Jest to podstawa do zastosowania dalszych obliczeń.

Kolejnym krokiem jest ujęcie współczynnika, który wynika z siatki płac. To dzięki niemu uzyskamy finalną kwotę. Minimalne wynagrodzenie dla pielęgniarek i położnych od 1 lipca 2022r. nie może być niższe niż 5322,78 zł i dotyczy pielęgniarek ze średnim wykształceniem. 

Wyższe kwoty minimalnego wynagrodzenia mogą być różne i zależą od wykształcenia, stażu pracy, czy uzyskanych specjalizacji. I tak oto np.:

• Minimalne wynagrodzenie magistra pielęgniarstwa lub magistra położnictwa z wymaganą specjalizacją w zakresie pielęgniarstwa wynosi 7304 zł;
• Minimalne wynagrodzenie licencjata pielęgniarstwa lub położnictwa lub pielęgniarki, bądź położnej ze średnim wykształceniem i specjalizacją wynosi 5775 zł.

Bez znajomości tych zjawisk nie jest możliwe pełne ocenienie panującej sytuacji gospodarczej. Zaczynając od podstaw najprościej mówiąc, kiedy mówimy o popycie znajdujemy się po stronie kupującego dobra nabywcy. Natomiast podaż reprezentuje zachowania sprzedającego czy wytwarzającego dany produkt.

Popyt i podaż jako ilości dóbr

Zgodnie z definicją popyt jest to ilość określonego dobra, produktu, który konsumenci mają możliwość oraz chęć, aby zakupić po wyznaczonej przez sprzedającego cenie w określonym momencie. Idąc dalej przyjmuje się, zgodnie z prawem popytu, że wzrost ceny danego dobra powoduje, że wśród nabywców spada chęć i wola. Przestają lub ograniczają kupowanie danego produktu.

W sytuacji odwrotnej, przy obniżce cen popyt wzrasta, konsumenci są bardziej skłonni do nabywania danego produktu. Każde z tych stwierdzeń jest obwarowane często występującym w definicjach ekonomicznych określeniem ceteris paribus.

Co oznacza ceteris paribus?

Oznacza ono, że dane zmiany są obserwowane przy innych czynnikach niezmienionych. Zastrzeżenie to przyjmowane jest, ponieważ mnogość zjawisk zaburza możliwości poznawcze. Trudno jest zawrzeć wpływ na wszystkie możliwe obserwowane zjawiska. Dla porządku wspomnijmy także jak brzmi definicja podaży.

Podaż – definicja

Jest to także ilość dobra, którą dostawcy mają możliwość i chęć, aby dostarczyć na rynek w określonym czasie. Wzrost ceny danego dobra powoduje wzrost podaży ceteris paribus. Bowiem dostawcy chcą uzyskać wyższy dochód dzięki sprzedaży droższego produktu. Natomiast zmiana odwrotna, spadek ceny powoduje obniżenie podaży. Warto podkreślić, iż terminy wielkość popytu i podaży nie są tożsame z określeniem rozmiar popytu czy podaży.

Popyt i podaż w równowadze

W ekonomii dąży się do uzyskania równowagi pomiędzy tymi dwoma zjawiskami. Na wykresie ilustrującym zarówno krzywą popytu, jak i krzywą podaży, jeżeli zostaną one nałożone na siebie, uzyskamy w punkcie ich przecięcia punkt równowagi, czyli optymalny w danej sytuacji poziom cen.

W tym punkcie, zwanym punktem równowagi, równoważą się 2 skrajne wartości czyli chęć nabywców do zakupu i chęć wytwórców do sprzedania. Poprzez wyliczenia z uzyskiwanego punktu równowagi można obliczyć jaka ilość danego produktu i jaka wysokość jego ceny jest optymalna na rynku.

Krzywa popytu

Ilustracją na wykresie zjawiska, jakim jest popyt jest krzywa popytu. Jest to malejąca linia krzywa. Najbliżej osi rzędnych na wykresie popyt jest najwyższy. Natomiast im wyższe wartości na osi odciętych, tym wartość popytu spada.

Można łatwo wytłumaczyć takie zmiany krzywej popytu. Jeżeli cena za produkt jest niska, np. bliska 0, wówczas konsumenci będą skłonni kupić więcej. Natomiast im bardziej cena rośnie, tym bardziej nabywca zastanawia się nad zakupem dobra. Aby podkreślić różnice, warto wspomnieć o krzywej podaży. 

Krzywa podaży

Krzywa ta jest rosnąca. Najbliżej osi rzędnych na wykresie podaż jest najmniejsza. Sprzedawcy nie opłaca się produkować dużej ilości produktu po tak niskiej cenie. Im cena jest wyższa, tym uzyskiwany dochód ze sprzedaży jest większy. Na rynku występuje tendencja do dążenia do równowagi. Każda zmiana, przesunięcie której z krzywych powoduje także przesunięcie tej drugiej, tak aby wartości możliwie jak najbardziej się równoważyły. Jednak nie pozostaje to bez wpływu na cenę.

Popyt i podaż pracy

Na rynku pracy także występują takie zjawiska jak popyt i podaż. Ich badania pozwala na prawidłowe określenie panującej sytuacji. Pracownicy to wówczas wytwarzający dobro, jakim jest praca, a pracodawcy to konsumenci tego dobra. Popyt na pracę to zapotrzebowanie na pracę zgłaszane przez pracodawców. Zatem jest to liczba osób, która pracodawcy są skłonni zatrudnić w danym momencie za określone wynagrodzenie, czyli cenę pracy.

Natomiast podaż pracy to liczba osób, które w danym momencie są gotowe podjąć pracę za wyznaczoną stawkę. Popyt i podaż na rynku pracy są zależne poza poziomem popytu i podaży na rynku dóbr, także od takich czynników jak koszty i wydajność pracy.

Paradoksy a ceny na rynku

Na rynku występują dwa paradoksy, dobra, których zmiany w cena nie zgadzają się z przyjętymi w ekonomii prawami rządzącymi popytem i podażą. Pierwszy z nich to paradoks Giffena, od nazwiska naukowca, który go opisał.

Zakłada on, że jeżeli rośnie cena dobra, które traktowane jest jako podstawowe dla konsumentów to popyt zamiast spadać zaczyna rosnąć. Dzieje się tak w czasach kryzysowych z produktami takimi jak chleb, ziemniaki, fasola czy zboże.

Drugim paradoksem są dobra Veblena. Wzrost cen takich dóbr powoduje, że odnotowywany popyt jest wyższy. Są to dobra luksusowe, których posiadanie świadczy o statusie. Aby dorównać dany konsument kupuje dobra Veblena po zawyżonych cenach, ponieważ zbyt niska cena świadczyłaby o braku odpowiedniego poziomu luksusowości.

Czym jest podatek odroczony dochodowy? Jak się go nalicza? Kto jest zobowiązany do jego opłaty? Oto najważniejsze informacje o tym podatku, które z pewnością przydadzą się młodym przedsiębiorcom!

Czym jest podatek dochodowy odroczony?

Podatek dochodowy odroczony wykazuje ścisłą korelację ze standardowym podatkiem dochodowym. Jest to bowiem część składowa podatku dochodowego, która wpływa na rozliczenie finansowe w danym okresie. Podział podatku dochodowego na część bieżącą (fiskalną) i odroczoną pozwala w łatwiejszy sposób operować otrzymanymi sumami. Część odroczona podatku to nic innego opłata zależna od różnicy posiadanych aktywów i straty finansowej w kwartale lub innym okresie rozliczeniowym. Wystąpienie odroczonego podatku dochodowego jest zależne od różnic przejściowych. Dokładny zapis prawny i definicja podatku odroczonego została zawarta również w artykule o numerze 37 w Ustawie o rachunkowości.

Czym są dodatnie oraz ujemne różnice przejściowe?

Wyróżnia się dwa rodzaje różnic przejściowych – dodatnie i ujemne. Różnice przejściowe dodatnie skutkują powstaniem kwot, które zwiększają podstawę opodatkowania dochodowego w przyszłości, natomiast ujemne zmniejszają. Czym oba rodzaje różnic przejściowych się charakteryzują?

Podatek odroczony – dodatnie różnice przejściowe

Efektem wyszczególnienia różnic przejściowych dodatnich jest zwiększenie podstawy opodatkowania w nadchodzących okresach rozliczeniowych. Sytuacja taka ma miejsce w momencie, gdy aktywa rozliczane z tytułu podatku dochodowego mają większą wartość niż przyjęty wymiar podatkowy lub wartość bilansowa jest niższa niż składnik zobowiązań. Pod tymi tajemniczymi pojęciami kryje się nic innego jak powstanie dodatkowego przychodu lub formy aktywów, które nie były brane pod uwagę w planie podatkowym. Od tej właśnie nadwyżki powstaje dodatnia różnica przejściowa, która jest prawdziwą zmorą wielu dużych przedsiębiorców.

Podatek odroczony – ujemne różnice przejściowe

Zdecydowanie bardziej korzystna dla przedsiębiorców sytuacja ma miejsce podczas powstawania ujemnych różnic przejściowych. Są one wynikiem redukcji kwot, które skutkują w końcowym rozrachunku obniżeniem podstawy opodatkowania. Sytuacja taka ma miejsce w momencie realizacji wartości bilansowej aktywów lub jego niższego wymiaru w stosunku do wartości podatkowej. Warto jednak pamiętać, że za powstawanie ujemnych różnic przejściowych odpowiadają głównie zobowiązania nieujęte w księgach rachunkowych. Z tego powodu obniżenie kwoty opodatkowania może być również spowodowane zmianą w obrębie kosztów niepowiązanych z prowadzoną działalnością. W takiej sytuacji aktywa te również są wliczane do bilansu, dlatego efektem może być uzyskanie korzystniejszego opodatkowania.

Zasady funkcjonowania odroczonego podatku dochodowego

Funkcjonowanie podatku odroczonego nie oznacza jednak faktu, że każda działalność gospodarcza musi być rozliczana z tego tytułu. W Ustawie o rachunkowości wyszczególniono konkretne wytyczne, które wpływają na konieczność lub zwolnienie z tego obowiązku. Wyróżnia się zatem trzy warunki, z których przekroczenie przynajmniej dwóch jest równoznaczne z koniecznością ewidencjonowania rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego.

Pierwszy z nich określa ilość osób zatrudnionych na przestrzeni roku pracy. W wartość 50 osób wliczane są pełne etaty, natomiast w przypadku pracowników wykonujących obowiązki na pół lub ćwierć etatu ilość ta się sumuje. Do opłacanie podatku odroczonego zobowiązane są również przedsiębiorstwa, których przychody netto w ciągu roku przekroczyły 51 milionów złotych. Dochód ten w każdym z przypadków powinien pochodzić ze sprzedaży towarów, na przykład w sklepie. Ostatnia wytyczna to 25,5 miliona złotych, czyli łączna suma aktywów na koniec roku obrotowego.

Warto jednak pamiętać, że do ewidencjonowania rezerw i aktywów z tytułu podatku dochodowego są zobowiązane wyłącznie te przedsiębiorstwa, które przekroczyły dwie z trzech powyższych wytycznych. Wypełnienie tylko jednej normy zwalnia z tego obowiązku. Każda reguła posiada swoje wyjątki i w tym przypadku z podatku dochodowego odroczonego zwolnione są przedsiębiorstwa organizacyjne, do których należą placówki bankowe, pieniężne i płatnicze.

Odroczony podatek dochodowy – co warto wiedzieć?

Kwestia odroczonego podatku dochodowego jest przerażająca dla wielu młodych przedsiębiorców. W rzeczywistości ewidencjonowanie różnic przejściowych obowiązuje praktycznie wyłącznie właścicieli dużych biznesów. Zadania związane z odroczonym podatkiem dochodowym są wówczas zlecane odpowiednim działom księgowym. Małe i średnie firmy nie mają obowiązku rozliczania się z różnic w aktywach i stratach finansowych.