Czy wybór obrazu do sypialni jest czymś trudnym? Czy ten wybór jest jakkolwiek potrzebny? Jedni uznają, że cokolwiek zawiśnie na ścianie, uzupełni dekorację i wypełni przestrzeń pokoju sypialnego. Inni natomiast, długo zastanawiają się jakie dzieło mogłoby się znaleźć na wprost łóżka lub tuż nad nim, które będzie oglądane przynajmniej raz dziennie – przed wstaniem z łóżka lub położeniem się spać. Nowocześni twórcy czy klasyczne dzieła? Nasycone kolorem impresje i ekspresje, czy formy czarno – białe, dwu lub kilku barwne, a może pastelowe? Wybierając obraz do swojej sypialni, warto mieć na uwadze, że będzie on wpływał na dobry sen lub dzień (więc nie powinien być przerażający lub ciężki wizualnie i kolorystycznie). Barwy, znacząco wpływają na nastrój. Jedne napawają dużą ilością pozytywnej energii, inne wyciszają, a jeszcze inne potrafią przygnębić. Dlatego, kierowanie się nie tylko samym dziełem, malarzem, wizją czy formatem, będzie zbyt małą ilością szczegółów, chcąc dostosować obraz olejny do swojej przestrzeni. Czym się kierować patrząc po artystach i ich pracach, oraz w którym kierunku zwrócić swoją uwagę, dobierając obraz do aranżacji wnętrza?

Jaki wybrać obraz do sypialni, aby każdego dnia móc spokojnie zasypiać?

Aranżacja sypialni, to pierwszy szczegół, na który należy zwrócić uwagę wybierając dodatki. Obraz olejny, powinien współgrać kolorystycznie z sypialnią, a jeżeli nie ma na to szans, być barwą lub przekazem, chociaż minimalnie spójny z otoczeniem. Kiedy obraz nie posiada oprawy, a jego styl lub wizja artysty zbyt mocno odznacza się na tle innych przedmiotów lub mebli w sypialni, można go dodatkowo oprawić pod kolorystykę wyposażenia, dzięki czemu nabierze innego wyglądu. Można wybrać obrazy olejne, gdzie autor chciał pokazać wizje postaci, osób, emocji, chmur, współczesnej lub dawnej architektury, miejskich kadrów, a można także sięgnąć po dzieła abstrakcyjne, minimalistyczne, które nie wymagają dodatkowego myślenia. Mimo tego, że myslenia przed snem lub po wstaniu nie jest za dużo (ponieważ myśli dotyczą wówczas własnych codziennych przeżyć lub planów na nowy dzień), tak obraz minimalistyczny do sypialni tylko uzupełnia aranżację ściany, ale już nie można analizować w nim wizji artysty czy przekazu jaki ma wnieść.

Jeśli internesują Cię obrazy olejne konieczne zajrzyj na stronę https://www.advena-art.com/katalog/oferta/obraz-olejny i poznaj ofertę Galerii sztuki Advena-Art.

Obrazy olejne nowoczesne czy klasyczne?

Coraz mniejszy wybór obrazów olejnych, następuje w sprzedaży klasycznych dzieł. Na nie, mogą pozwolić sobie kolekcjonerzy i właściciele rezydencji, gdzie barokowe, średniowieczne lub starożytne aranżacje wnętrz, tylko czekają na uzupełnienie dziełem sztuki sprzed setek, a niekiedy nawet tysięcy lat. Nowoczesne obrazy olejne, są mocno zróżnicowane. Jedne, we współczesny sposób przenoszą kadry uliczne na papier lub płótno, inne, to wizje ze snów, przemyśleń, nauki własnej, lub poszukiwania prawdy o świecie. Nowoczesne obrazy olejne mogą być również dość zagadkowe. Zdecydowanie nawiązują do Boga, Wizji Stworzenia Świata lub Wizji z zakresu Apokalipsy. Od tysięcy lat bowiem, człowiek poszukuje prawdy o Bogu, sobie, życiu, śmierci, powstaniu świata i jego ewentualnej zagładzie – którą sami ludzie mogą sobie zgotować (chociażby faktem) nieszanowania miejsca, gdzie żyją, tego co mówią, co przekazują i jakimi autorytetami są dla młodszych pokoleń. Częstą inspiracją dla malarzy jest również temat – Kobieta. Z kobiecą twarzą, urodą, postacią, powstaje ogromna ilość obrazów malarskich. Częstymi postaciami pojawiającymi się na obrazach są również dzieci i zwierzaki. Jednak najbardziej pochłaniającymi uwagę pracami, są obrazy, które nie mają przekładu w rzeczywistości. Obrazy surrealistyczne. Są wizjami, pomysłami, projektem, który nigdy może się nie zrealizować lub jest tak daleki do realizacji, że nawet twórcy obrazów nie są w stanie wprowadzić ich w realne życie – tworząc równie podobne produkty. Niektórzy artyści, nazywając się “badaczami alternatywnych światów”, próbują przekazać treści, które wymagają zastanowienia. Takie obrazy powieszone na ścianie w sypialni, każdego dnia mogą rozwijać badanie świata w swój własny sposób. Namiastka twórczości autora, to tylko nieliczna wiedza w jego umyśle, którą przekazuje w obrazach olejnych realizowanych na płótnie.

Artykuł Obrazy do sypialni nowoczesność czy klasyka? pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Jak pomóc dziecku odnaleźć się w swoich emocjach?

Rozwój emocjonalny dziecka, rozpoczynający się już w pierwszych miesiącach życia, kontynuowany jest do lat nastoletnich, a nawet jeszcze później. Podobnie jak w przypadku każdej innej sfery rozwoju, tak również emocje muszą rozwinąć się w sposób harmonijny, a do tego potrzeba nam czasu.

Przezwyciężenie trudnych emocji może być jeszcze trudniejsze w tym buntowniczym wieku, gdy nasz syn lub córka dojrzewa, w krwi buzują hormony i to właśnie ekspresja uczuć i emocji stanowi zdaniem pociechy jedyny sposób na uwolnienie się od negatywnych uczuć. Czy tak jest faktycznie? Co zrobić, gdy rozmowy nie wystarczają? Czy dziecko powinno szukać ukojenia u rówieśników? To ryzykowne rozwiązanie, które może w jeszcze większym stopniu pogłębić problemy. Dlatego też warto w odpowiedzialny sposób podejść do rozwoju emocjonalnego dziecka na każdym etapie jego życia. 

Książki – niezawodna pomoc na etapie dojrzewania emocjonalnego pociech

Z pewnością każdy rodzic przechodził lub będzie przechodzić przez etap, w którym jego słowa stanowią nic więcej, jak tylko nic nieznaczące kazania – przynajmniej w oczach dziecka. Czy jednak to sprawia, że powinniśmy zarzucić próby pomocy? W żadnym wypadku.

Istnieją inne sposoby na to, by nasze dziecko poczuło się lepiej i nie czuło się traktowane z góry. Dobra książka o emocjach dla dzieci pozwoli nam w łatwy sposób przemycić nieco istotnej wiedzy, która w naszych ustach może wydać się dziecku śmieszna, a w literaturze będzie stanowiła ciekawą bazę do przestudiowania tematu, refleksji i zastanowienia się nad tym.

Jak dobrać książkę odpowiednią dla dorastającej młodzieży?

Książki od zawsze stanowiły idealny sposób na to, by zwiększyć świadomość młodzieży i dzieci, poszerzyć horyzonty, bawić, relaksować, ale przede wszystkim wzbogacać. Nie każda książka jednak może być uznana za wartościową dla nastolatki lub nastolatka, który obecnie potrzebuje względnej stabilizacji i w literaturze szuka ukojenia oraz wytłumaczenia swoich emocji, a nie dodatkowego wzburzania ich.

I tutaj rolą rodzica jest dobrać taką pozycję, która spełni oczekiwania dzieci w zakresie zrozumienia, co dzieje się w ich głowie i sercu. Powinien w sposób niezwykle rozważny zaproponować lekturę mądrą, pouczającą, ale przy okazji zachęcającą do wejścia w świat literatury.

Nic tak nie cieszy, jak widok nastolatka, który w obliczu wielu pokus technologicznych zechce spędzić swój wolny czas na lekturze jednej czy drugiej książki. W jaki sposób znaleźć książkę, która dopasuje się do etapu rozwoju emocjonalnego naszego dziecka? To niełatwe, ale zawsze warto poszukać opinii i zestawień książek w specjalistycznych blogach lub na stronach traktujących o problemie rozwoju emocjonalnego dzieci.

Propozycje książkowe wzbudzające emocje naszych dzieci

Jakie propozycje książkowe z pewnością wzbudzą emocje naszych młodych podopiecznych? Las na granicy światów autorstwa Holly Black, autorki wielu bestsellerów, to idealna propozycja, w której świat rzeczywisty przenika się z fantazją, a to wszystko w przemyślany sposób nawiązuje do naszych emocji i rozwoju. Równie polecaną książką jest Baśń o wężowym sercu, która w mądry sposób przekazuje istotne dla młodych ludzi wartości i uczy brania odpowiedzialności za swoje czyny.

To zaledwie dwa tytuły z bardzo obszernej biblioteki pozycji, które w niezwykle wartościowy sposób mogą poszerzyć horyzonty dzieci i rozbudzić w nich właściwe emocje. Jeżeli przypadną do gustu naszym dzieciom, warto kontynuować poszukiwania i sięgać po kolejne.

Artykuł Jak za pomocą książek poruszyć emocje dziecka? pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Epoki literackie

To co wyróżnia poszczególne epoki literackie, to przede wszystkim styl pisania, historia, poglądy oraz ich prezentacja zawarte w dziełach literackich. Warto jednak wiedzieć, że ogólnie światowe epoki literackie nie zawsze były tożsame i nie zawsze pokrywały się z tymi w Polsce. Na każdy bowiem okres, wpływ miały zupełnie inne epoki i wydarzenia historyczne.

Przede wszystkim warto wziąć pod uwagę, że dy na przykład z Europie Południowej trwała epoka antyczna, to Polski w ogóle jeszcze wówczas nie było. Nasz kraj zdecydowanie wolniej dołączał również do średniowiecza. Jednak kiedy to się już stało to Polska stała się jednym z większych graczy na mapie światowej literatury. Co może być tego dowodem? Chociażby pięć literackich nagród Nobla, które zdobyli przedstawiciele naszego kraju. Jakie więc epoki literackie wyróżniamy? Oto one:

• antyk,
• średniowiecze,
• renesans,
• barok,
• oświecenie,
• romantyzm,
• pozytywizm,
• Młoda Polska,
• Dwudziestolecie Międzywojenne,
• Literatura Współczesna.

Antyk

Epoka ta obowiązywała do 476 roku naszej ery. To epoki antycznej zaliczają się przede wszystkim greckie i rzymskie utwory. Zdecydowanie najbardziej znanymi twórcami z tej epoki byli Homer, Platon czy Wergiliusz. Niektórzy badacze i historycy do antyku wliczają również Biblię czyli Pismo Święte. To w końcu księga, która ukształtowała chrześcijaństwo.

Średniowiecze

Średniowiecze obowiązywało między 476 a 1492 rokiem naszej ery. Powstało wówczas, gdy upadło Cesarstwo Zachodniorzymskie. Wówczas zaczęła umacniać się także pozycja chrześcijaństwa, dlatego w literaturze tej epoki znajdowało się mnóstwo odwołań do Boga. Powstawało wówczas wiele pieśni, modlitw czy wierszy w nurcie religijnym.  Do jednych z najbardziej znanych dzieł, które wówczas powstały, zaliczają się na przykład Dzieje Tristana i Izoldy czy polska Bogurodzica.

Renesans

Ta z kolei epoka symbolizuje niejako odkrywanie nowych światów. Nie ma konkretnej daty, która by zapoczątkowała ten okres. Jedni uważają, że zaczął się on gdy Kolumb odkrył Amerykę, a inni – gdy Turcy zdobyli Konstantynopol. Niezależnie od tego jednak ludzie z tamtej epoki zaczęli odzwierciedlać wielkość świata w sztuce. Istnieje nawet określenie człowiek renesansu. Oznacza ono kogoś, kto nie ogranicza się jedynie do jednej dziedziny. Wzięło się to poniekąd od Michała Anioła, który oprócz rzeźby parał się również pisaniem sonetów.

Barok

Barok obowiązywał w XVII wieku. Ten okres w literaturze wywodzi się od katolicyzmu. Często w twórczości odwoływano się wówczas do Boga i tworzono utwory na Jego cześć, albo z Bogiem w roli głównej. W Baroku tworzyli na przykład Moliere czy John Milton. Jeśli chodzi o naszych rodzimych poetów, to wymienić można chociażby Mikołaj Sęp-Sarzyński.

Oświecenie

Oświecenie trwało w XVIII wieku. Nazywane jest okresem odskoczni od nauk religijnych. W niektórych przypadkach oświecenie kierowało się nawet bardziej do ateizmu. Głównym przedstawicielem tego nurtu był Wolter, pisał on satyry. Obowiązywała wówczas wolność literacka, która przejawiała się na wielu płaszczyznach.

Romantyzm

To epoka literacka obowiązująca w latach 1822 – 1863. Można powiedzieć, że głównym hasłem przewodnik tego okresu było: wolność, równość, braterstwo. W utworach dotyczących tej epoki twórcy skupiali się przede wszystkim na emocjach i wolności, pod szerokim tego słowa znaczeniu.

Okres romantyzmu złączył się z rewolucją przemysłową. W Polsce w tym samym czasie dążono do odzyskania niepodległości. W polskich tekstach odwoływano się wówczas do kultury ludowej. Przedstawiciel to na przykład Juliusz Słowacki czy Adam Mickiewicz.

Pozytywizm

To lata 1863 – 1890. W głównej mierze okres ten opierał się na nauce i odrzuceniem religijności. W naszym kraju przyjmuje się, że początek pozytywizmu zbiegł się z nieudanym powstaniem styczniowym. Polacy odeszli wtedy od myśli o udanym odzyskaniu niepodległości. Postawili wówczas jednak na tak zwaną pracę u podstaw. Tworzyli wtedy Henryk Sienkiewicz czy Bolesław Prus.

Młoda Polska

To lata 1890 – 1918. Panowała wtedy znaczna swoboda wyrażania uczuć oraz ekspresjonizm. Tworzył wtedy na przykład Stefan Żeromski czy Stanisław Wyspiański.

XX-lecie międzywojenne

To czas między dwiema najbardziej tragicznymi wojnami na świecie. Twórcy w swoich dziełach odzwierciedlali wówczas nastroje społeczne z tamtego okresu. Skupiali się na ogólnej sytuacji społecznej panującej w kraju i na świecie. W epoce tej tworzyli na przykład Witold Gombrowicz czy chociażby Zofia Nałkowska.

Literatura współczesna

Okres ten obowiązuje do chwili obecnej, a rozpoczął się w roku 1939, czyli wraz z wybuchem II wojny światowej. W praktyce, od tamtego czasu, literatura nie ma żadnych sztywnych ram czy nurtów, które by w tej epoce dominowały. Od II wojny światowej przedstawiciele Polski zdobyli aż trzy Nagrody Nobla, a odebrali je: Czesław Miłosz, Wisława Szymborska czy ostatnio Olga Tokarczuk.

Sinusoida epok

Najprościej rzecz ujmując sinusoida epok w sposób przystępny porządkuje epoki literackie.

Artykuł Epoki literackie – sinusoida epok pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Emotikon- historia

Najprawdopodobniej po raz pierwszy użyto emotikona dokładnie 19 września 1982 roku o godzinie 11:44. To wówczas właśnie Scott Fahlman, informatyk, wysłał wiadomość na wewnętrznej uniwersyteckiej sieci. Zaproponował w niej, aby żart w tego typu wiadomościach zaznaczać takim ciągiem znaków: : – ). Powagę, czyli odwrotność żartu, postanowił określać takim ciągiem znaków: : – (.

Dzisiaj tego typu emotikony nie są już popularne. Jeśli już, to dużo popularniejszych jest ten sam ciąg znaków, ale bez „noska”, czyli bez kreski pośrodku. Ciekawy jest fakt, że nie przypadło to do gustu twórcy pierwszego emotikonu, który uważa dzisiaj, że emotikon bez tego „noska” przypomina żabę.

Później zaczynały powstawać kolejne minki oznaczające różne rodzaje emocji. Tworzyły się, podobnie jak pierwszy, z jakichś ciągów znaków. Te pierwsze przedstawiały przede wszystkim różne rodzaje uśmiechów. Dopiero Japończycy stworzyli znacznie bogatszą paletę emotikonów.

Stworzyli tak zwane Kaomoji, które stało się kolejnym krokiem w ewolucji metod wyrażania emocji w wiadomościach tekstowych. Kaomoji stosowane jest do dzisiaj, jednak już dawno zostało zastąpione w mediach społecznościowych.

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych Japończyk Shigetaki Kurita dla jednej z film telefonii komórkowej stworzył zestaw piktogramów. Powstało wówczas dokładnie 176 piktogramów o rozdzielczości 12 x 12 pikseli. Nazwano je emoji. Odróżniały wiadomości i-mode od wszystkich pozostałych. Z biegiem czasu zbiór tych piktogramów znacznie się powiększył. Do tego stopnia, że w 2010 roku znaki te pojawiły się w tak zwanej scentralizowanej bazie znaków Unicode. Wszystko po to, aby ostatecznie znaleźć zastosowanie na Facebooku oraz innych portalach społecznościowych.

Emotikony – czym są dzisiaj

Najprościej rzecz ujmując emotikony są sposobem na wyrażanie emocji i opinii w wiadomościach tekstowych. Znalazły swoje zastosowanie właściwie wszędzie, gdzie przekazuje się wiadomości za pomocą słów. Spotkać je więc można w chat roomach, SMS-ach, na blogach czy w postach w mediach społecznościowych. Zaczynają naeet przenikać do mediów tradycyjnych.

Nie zawsze potrafimy pokazać emocje w tekście. Nieraz trudno jest wyrazić swoje niezadowolenie z obejrzanego właśnie filmu w kinie, czy nieudanych wakacji nad jeziorem. Właśnie między innymi do tego służą emotikony w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Czym więc są one obecnie?

Dzisiejsze emotikony nie są ciągiem znaków typograficznych. To maleńkie grafiki przedstawiające przede wszystkim różne wyrazy twarzy i inne przedmioty. Najczęściej jednak są to właśnie minki i grymasy twarzy. Nie nazywają się też zresztą emotikonami ale emoji.

Znaczenie emotikonów

Lista najpopularniejszych emotikon, to:

• : – ) – uśmiech,
• :C – ogromny smutek,
• ;( lub ;-( – płacz,
• : lub :- – pocałunek,
• :O – zdziwienie,
• xD – śmiech,
• :/ lub ;/ – grymas, niezadowolenie, zniesmaczenie.

Zastosowanie

Badania pokazują, że dzisiejsze emoji wywierają wielki wpływ na mózg. Konkretnie oddziałują one na fusiform facial area. Miejsce to aktywuje się, gdy widzimy ludzką twarz. Nieważne czy rzeczywistą czy tylko wirtualną. Ludzie rozpoznają emotikony jako niewerbalne znaki, które pokazują emocje. Reagujemy na nie, jak na realne twarze. Robi nam się smutno gdy widzimy smutną emotkę i uśmiechamy się w duchu, gdy widzimy buzię uśmiechniętą.

Emoji wykorzystywane są przed wszystkim w komunikacji międzyludzkiej online, czyli po prostu w Internecie. Zazwyczaj spotkać je możemy w aplikacji Messenger czy dawnym i zapomnianym już Gadu Gadu.

Emotikony zaczęły być używane również we wpisach blogowych czy w mediach społecznościowych. Zyskały ogromną popularność także w marketingu. Głównie dlatego, że zwracają uwagę na komunikat, czyli na reklamę albo produkt. Po drugie emotikony są bardzo przystępne w odbiorze przez młodzież. Często więc używane są w reklamach produktów dziecięcych i młodzieżowych. Zwiększają również zaangażowanie potencjalnych klientów i skraracją dystans między nimi a przedsiębiorstwem.

Warto więc stosować emotikony w komunikacji wirtualnej, na banerach, ulotkach, reklamach i w mediach społecznościowych. Przynoszą one same korzyści, umilają komunikat i wprowadzają odrobinę humoru i nowoczesności. Pozwalają lepiej zrozumieć komunikat oraz często uniknąć różnych zupełnie niepotrzebnych porozumień.

W komunikacji online z drugą osobą warto ich unikać gdy wiemy, że nasz rozmówca ich nie toleruje. Robimy to z szacunku i po to, aby uniknąć niepotrzebnej irytacji rozmówcy. Gdy sami nie chcemy ich dostawać, warto zaznaczyć tą prośbę rozmówcy.

Artykuł Znaczenia minek, czyli co oznaczają emotikony i kiedy ich używać pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Czy istnieje jednak czarny golden retriever? Jaki charakter mają psy tej rasy? Czy nie sprawiają żadnych problemów wychowawczych? I co jeszcze warto o nich wiedzieć? Na wszystkie te pytania odpowiadamy poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Golden retirever – krótka historia rasy

Rodowód tej rasy psów sięga XIX wieku i związany jest ze Szkocją. Golden retriever hodowany był początkowo jako pies myśliwski na polowania. Kto dokładnie był twórcą tej rasy? Sir Dudley Majoribanks. Podobno skrzyżował on żółtego retrievera z inną rasą, która już nie istnieje – tweed water. Był to spaniel  jasnobrązowej sierści. Rezultatem tej krzyżówki były szczenięta, które bardzo przypominały dzisiejszego golden retrievera. Dalsze krzyżówki trwały kolejne dwadzieścia lat. Ostatecznie rasa ta została zaakceptowana przez Kennel Club of England w roku 1903.

Golden retriever – opis rasy

Psy tej rasy są dosyć duże, a średnia masa ich ciała to między 25 a 35 kilogramów. Mają atletyczną budowę oraz głowę wyrzeźbioną proporcjonalnie. Golden retrievery posiadają duże, ciemnobrązowe oczy, z naprawdę bardzo ciepłym i przyjacielskim spojrzeniem. Dużą uwagę często przykuwają ich oklapnięte uszy, które znajdują się mniej więcej na wysokości oczu. Ogon jest długi, nie zawija się i noszony jest równo w linią grzbietu.

Umaszczenie golden retrieverów, jak sama nazwa wskazuje, jest utrzymana w odcieniach złota oraz żółci. Białe włosy mogą występować jedynie na przedpiersiu. Nie istnieje jednak czarny golden retriever. Czasem mówi się również że psy tej rasy są też czerwone albo mahoniowe, ale to nieprawda. Bo psy tej rasy nie mają innych kolorów, oprócz wskazanych.

Golden retriever – pielęgnacja

Na początek warto wiedzieć, że psy tej rasy praktycznie cały czas tracą sierść. Powinny więc być regularnie czesane, najlepiej dwa razy w tygodniu. W okresie linienia, który przypada wiosną – najlepiej jest czesać je codziennie. Jeśli chodzi o kąpiel, to psy tej rasy kąpie się według potrzeby. Używa się do tego specjalnych szamponów da psów o długich włosach. Ich morka sierść ma tendencję do gniecenia się, dlatego dobrze jest wysuszyć ją suszarką tuż po kąpieli albo zmoknięciu w deszczu.

Warto wiedzieć, że golden retrievery mają również tendencję do łapania częstych infekcji. Głównie przez brudne uszy, do których nie dociera odpowiednia ilość powietrza. Dlatego na tą część ciała również należy zwracać szczególną uwagę. Czyści się je specjalnym preparatem przeznaczonym właśnie dla psów. Objawy infekcji, na które trzeba uważać, to: nieprzyjemny zapach z ucha, czerwona małżowina, popiskiwanie psa przy głaskaniu czy dotykaniu, większa temperaturą ciała czy przechylanie głowy na boki. To objawy, które powinny nas zaniepokoić.

Charakter golden retrievera

Psy tej rasy są bardzo spokojne i przyjacielskie. Przywiązują się do rodziny i są bardzo ufne. Są uznawane za idealnych towarzyszy dla dzieci, ponieważ są bezpieczne i cierpliwe. Lubią się przytulać i być głaskane. Oczywiście kontakt psa z maluchem powinien być nadzorowany przez dorosłego, mimo że te psy naprawdę delikatnie obchodzą się z dziećmi.

Jeśli chodzi o aktywność, to golden retriever jest bardzo energiczny i lubi ruch. Idealnym miejscem do życia jest dla niego dom z ogrodem, co nie znaczy, że w bloku będzie nieszczęśliwy. Wystarczy go jedynie regularnie i często wyprowadzać i dawać się wybiegać. Pies ten bowiem potrzebuje codziennej dawki sporej aktywności fizycznej. Lubi węszyć, bawić się i aportować.

Szkolenia golden retrievera

Jeśli chcemy naszego psa wytresować, to najlepiej jest zacząć robić to od szczeniaka. Psy te są sporymi łasuchami więc dobrze jest motywować je do ćwiczeń jakimiś przekąskami. Z małymi szczeniakami można wybrać się do tak zwanego psiego przedszkola. Tam, wykwalifikowani trenerzy, pomogą nam w szkoleniach i tresurze. Małe pieski dobrze jest również socjalizować, na przykład na spacerach, gdzie powinny one poznawać inne psy.

Szybkość uczenia i doskonała pamięć to główne atuty psów w kontekście tresury. Często pracują jako psy policyjne, tropiące narkotyki czy ładunki wybuchowe. Golden retrievery wyciągają ludzi spod lawin czy gruzowisk. Świetnie nadają się również do tak zwanej dogoterapii i opieki dla osób niepełnosprawnych.

Ile kosztują

Cena golden rerievera waha się w granicach 2500 – 3500 złotych. Dlatego decydując się na zakup psa tej rasy należy przygotować się na spory wydatek. Dosyć wysokie są również koszty opieki nad tymi zwierzętami. Sporo kosztują wizyty u weterynarza, leki, gdy zajdzie taka potrzeba czy jedzenie. Cena psów zależy oczywiście od hodowcy i od tego, w jakim wieku jest pies. Ostatecznie jednak charakter psów zdecydowanie zwraca te dosyć wysokie koszty.

Artykuł Czarny golden retriever – opis rasy, wychowanie i charakter pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Jakim dokładnie zwierzęciem jest serwal afrykański? Jak wygląda? Jaki jest jego charakter? Jakie warunku jego hodowli są wymagane? I co jeszcze należy wiedzieć o serwalu? Wszystkie odpowiedzi na te pytania znajdują się poniżej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Serwal afrykański

Serwal afrykański to tak zwany kot afrykański. Spotkać go można na dość szerokim obszarze Afryki. Głównie jednak występuje w Afryce subsaharyjskiej, na terenach trawiastych. Zwierze to bowiem uwielbia wysokie trawy, lasy sezonowo suche i obszary podmokłe. Nie lubi jednak terenów pustynnych, na których nie może dokonać kamuflażu ani się ukryć.

Serwal afrykański może przypominać mini wersję geparda. Ma smukłe i dosyć lekkie ciało. Osiąga wagę między 7 a 20 kilogramów. Jego długość razem z głową wynosi zazwyczaj około stu centymetrów. Ma jasnożółtą sierść, która utkana jest cętkami w czarnym kolorze. Pręgi biegną od głowy ku grzbietowi. Jego ogon jest dosyć krótki, równie zdobiony czarnymi plamkami. Ma długość około 45 centymetrów.

Tryb życia

Serwale afrykańskie polują przede wszystkim na drobne ssaki, jaki są chociażby krety czy inne gryzonie. Żywi się również rybami, płazami i ptakami. Uszy serwala precyzyjnie potrafią namierzyć cel, który wydaje dźwięki. Dzięki temu może ona upolować zwierzę, które znajduje się nawet w wysokich trawach czy pod ziemią. Istotny jest także jego słuch. Również bardzo pomaga w polowaniu na ofiary, których nie widać.

Koty te są bardzo cierpliwe, długo potrafią pozostawać bez ruchu, namierzając swoją ofiarę. Zarówno za pomocą słuchu, jak i węchu. Eliminuje przy tym różne dźwięki, skupiając się jedynie na tych pochodzących od potencjalnej ofiary. Gdy jest już gotowy szybko „wystrzela” po zdobycz. Warto wiedzieć, że ponad połowa takich akcji kończy się dla serwala sukcesem.

Gdy poluje na zwierzęta, które znajdują się pod ziemią, to rozkupuje ich korytarze,. Gdy ma już odpowiednią dziurę cierpliwie czeka na pojawienie się ofiary. Doskonale zdaje sobie sprawę, że niebawem gryzonie się pojawią, gdyż będą chciały naprawić wyrządzone przez niego szkody.

Jeśli chodzi o ciążę samicy serwala afrykańskiego to trwa ona między 65 a 75 dni. W jednym miocie rodzi się do sześciu kotów. Zazwyczaj jednak nie więcej niż trzy. Młode serwale zostają z matką do czternastu miesięcy. Na wolności koty afrykańskie żyją około jedenastu lat. Zdarza się jednak czasem, że ten wiek jest zdecydowanie wyższy. W ogrodach zoologicznych serwale żyją nawet 23 lata.

Serwal afrykański w domu

Jeśli chodzi o Polskę, to posiadanie serwala afrykańskiego w domu nie wymaga specjalnego zezwolenia. W odróżnieniu od innych dzikich zwierząt, w przypadku których takie pozwolenie jest potrzebne. Należy jednak zgłosić fakt, posiadania serwala w domu. Robi się to w urzędzie miasta albo w starostwie.

Decydując się na zakup kota afrykańskiego dobrze jest dokładnie sprawdzić hodowlę. Należy dowiedzieć się, w jakich warunkach był hodowany i socjalizowany. Warto jednak wiedzieć, że nie można kupować serwali z pseudo hodowli. To może być bardzo niebezpieczne.

Hodowla tego kota w domu jest trudna i zdecydowanie kosztowna. Na pewno nie jest to zwierzę odpowiednie dla początkującego hodowcy. Po zakupie należy serwala wysterylizować albo wykastrować. Gdy tego nie zrobimy, hodowla stanie się jeszcze trudniejsza. Wówczas górę wezmą trudne do okiełznania instynkty.

Serwal afrykański w domu – charakter i zachowanie

Na pewno warto wiedzieć, że nawet udomowiony serwal, to wciąż dziki kot. Ma on ogrom energii i potrzebuje dużej przestrzeni do biegania i zabawy. Miejsce to powinno być staranie zabezpieczone, gdyż kot skacze bardzo wysoko. Jego wybieg powinien przypominać wybieg z ogrodu zoologicznego. Gdy mieszka w domu, musi mieć osobny pokój, z drapakami, miejscami do wspinania i zabawkami.

Jest to kot cierpliwy. W domu jest czuły i łagodny, jeśli tylko jest dobrze oswojony. Szybko się uczy, a swoim stylem życia, po czasie, zdecydowanie przypomina psa. Musi być jednak od początku dokładnie wychowywany, gdyż złe szkolenie może skończyć się na skoku na właściciela. Może mieszkać w domu z dziećmi, gdy tyko jest do tego przyzwyczajany.

Serwal afrykański w domu – pielęgnacja

Na początek warto zaznaczyć, że żywienie serwala w domu to naprawdę wielkie wyzwanie. W jego przypadku konieczne jest żywienie go w sposób jak najbardziej zbliżony do naturalnego. Je więc kurczęta, perliczki czy niektóre gatunki ryb. Jego dietę dobrze jest uzupełniać olejami, żółtkami jaj, czy algami.

Serwal afrykański żyje około 15 lat. Nie wymaga żadnych specjalnych zabiegów związanych z pielęgnacją. Nie choruje często. Należy jednak pamiętać, że w przypadku choroby czy infekcji, nie każdy weterynarz podejmie się jego leczenia.

Artykuł Serwal afrykański, czyli piękność z sawanny pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Święci i błogosławieni dla kościoła – kim są

Są to te osoby, które po swojej śmierci obcują z Bogiem z Niebie. Stają się oni świętymi na mocy aktu kanonizacji. Decyduje o tym papież – tutaj na ziemi. W praktyce są to zazwyczaj takie osoby, które za swojego życia doświadczyli męczeństwa za wiarę. Były bardzo pobożne albo w jakiś specjalny sposób zasłużyli się dla Kościoła.

Błogosławieni z kolei to te zmarłe osoby, które wykazały się wielkimi czynami zgodnie z naukami Kościoła. Ich kult zazwyczaj szerzony był lokalnie. Do błogosławionych modlą się przeważnie wierni z danego kraju, czy nawet samej parafii. Osoby te stają się błogosławionymi na mocy akty beatyfikacji. Najczęściej beatyfikacja jest wstępem do kanonizacji. Jakich więc polskich świętych szczególnie warto znać?

Święty Jan z Dukli

Jan z Dukli urodził się około 1414 roku w Dukli. Zmarł natomiast 29 września 1484 roku we Lwowie. Całą młodość spędził w Dukli, na pustelni. Gdy ją opuścił wstąpił do Zakonu Braci mniejszych Konwentualnych – franciszkanów. Studiował w Krakowie. W wieku lat sześćdziesięciu przeszedł do znacznie surowszej gałęzi klasztoru – Bernardynów. Pełnił tam funkcję kaznodziei oraz spowiednika.

Pod koniec swojego życia bardzo poważnie zachorował, utracił nawet wzrok. Pochowano go we Lwowie, a obecnie jego relikwie znajdują się w rodzinnej Dukli.

Jego kult rozwinął się tuż po śmierci. Ludzie licznie odwiedzali jego grób i wnosili o kanonizację. W roku 1733 papież Klemens XII ogłosił go błogosławionym. Kanonizował go natomiast papież Jan Paweł II 10 czerwca 1997 roku w Krośnie. Jan z Dukli został ogłoszonym jednym z patronów Polski.

Święty Andrzej Bobola

Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 roku w Strachocinie. Zmarł 16 aja 1657 roku w Janowie Poleskim. pochodził ze szlacheckiego rodu, który osiadł w Małopolsce. Gdy rozpoczął studia w roku 1606, w bitwie pod Moskwą zginął jego ojciec.

Studiował w kolegium jezuitów w Braniewie. Następnie wstąpił do zakonu. śluby złożył 31 lipca 1613 roku. W 1622 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował w Płocku, Bobrujsku, Warszawie, Łomży czy Pińsku. Był kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem. Prowadził wykłady.

Niektórzy twierdzą, że po swojej męczeńskiej śmierci ukazywał się o wielu ludziom. Jak zginął? Dostał się do rąk Kozaków podczas konfliktu roznieconego przez powstanie Chmielnickiego. Kozacy traktowali go jako wroga politycznego, ponieważ nawracał ludność prawosławną na katolicyzm. Bito go, policzkowano, wybijano zęby. Wyrywali paznokcie i zdzierali skórę. Następnie przywiązano go do siodła, musiał biec za końmi a Kozacy dodatkowo torturowali go szablami. Potem zaprowadzono go do rzeźni i zabili dalszymi torturami.

Andrzej Bobola został beatyfikowany 30 października 1853 roku, a kanonizowany – 16 marca 1937 roku przez papieża Piusa XI.

Święty Maksymilian Maria Kolbe

Urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli. Zmarł 14 sierpnia 1941 roku w Auschwitz. Wstąpił do zakonu franciszkanów, przyjmując imię Maksymilian. Studiował w Krakowie. Śluby wieczyste złożył 1 listopada 1914 roku i przyjął imię Maria. Cztery lata później przyjął święcenia kapłańskie. Mszę prymicyjną odprawił w Rzymie. Później pracował we Lwowie.

Był założycielem Rycerstwa Niepokalanej oraz wydawcą miesięcznika Rycerz Niepokalanej. Pod Warszawą założył klasztor Niepokalanów. Był wydawcą również innych miesięczników, na przykład dla dzieci. Był misjonarzem na Dalekim Wschodzie i Japonii, gdzie założył odpowiednik Rycerza Niepokalanej.

W czasie okupacji niemieckiej działalność klasztoru w Niepokalanowie została zawieszona. 19 września 1939 roku Maksymilian został aresztowany. Ostatecznie dwa lata później trafił do Auschwitz. Pełnił tam potajemnie posługę kapłańską. Dobrowolnie wydał się na śmierć głodową w zamian za innego współwięźnia. Zmarł 14 sierpnia 1941 roku. Został kanonizowany 10 października 1982 roku.

Święty Jan Paweł II

Urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Zmarł 2 kwietnia 2005 roku w Watykanie. Był papieżem w latach 1978 – 2005. Był poetą i pisarzem. Kochał góry. W 1946 roku został wyświęcony na księdza. Później był biskupem i kardynałem. 16 października 1978 roku został wybrany na papieża. Głównym wykładnikiem jego pontyfikatu były liczne pielgrzymki.

Przeżył zamach 13 maja 1981 roku na placu świętego Piotra w Rzymie. Za główny cel swojego papiestwa postawił sobie transformację Kościoła katolickiego. Znacznie poprawił relacje tego kościoła z judaizmem, islamem czy kościołem prawosławnym.

Zmarł 2 kwietnia 2005 roku w Watykanie. Został kanonizowany 27 kwietnia 2014 roku.

Artykuł Polscy święci – których z nich szczególnie warto znać pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Czym dokładnie jest ustawa 1066? Czemu budzi aż takie kontrowersje? I co jeszcze warto o tym wiedzieć? Na wszystkie te pytania znajdziecie odpowiedzi poniżej. Serdecznie zapraszamy wszystkich do zapoznania się z naszym artykułem.

Ustawa 1066

To ustawa z dnia 31 marca 2016 roku o zmianie ustawy o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskie oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium. Punkty tej ustawy to:

• Zgoda na pobyt wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach wzmocnienia wojskowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przez stronę wysyłającą w operacjach wojskowych, prowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskie w czasie pokoju wydaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej skierowany po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.
• W zgodzie, o której mowa w ust. 1, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określa cel pobytu wojsk obcych i zakres ich uprawnień, a także inne okoliczności mające znaczenie da obronności Rzeczypospolitej Polskiej.
• Określając zakres uprawnień, o których mowa w ust. 2, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje, które uprawnienia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej będą przysługiwać wojskom obcym w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach wzmocnienia wojskowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
• O wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie Marszałków Sejmu i Senatu oraz inne zastosowanie organy władzy publicznej.
• Do pobytu wojsk obcych, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 13. ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3.

Ustawa 1066 w liczbach i datach

• wpłynięcie projektu „ustawy o bratniej pomocy” do sejmu – 18 stycznia 2013 roku,
• skierowano do pierwszego czytania w komisjach – 29 stycznia 2013 roku,
• pierwsze czytanie w komisjach – 7 lutego 2013 roku,
• sprawozdanie komisji – 20 listopada 2013 roku
• drugie czytanie na posiedzeniu Sejmu  – 8 stycznia 2014 roku,
• trzecie czytanie na posiedzeniu Sejmu – 10 stycznia 2014
• głosowanie na całość projektu tej ustawy – 10 stycznia 2014 roku,
• wyniki głosowania: 286 głosów za, 140 głosów przeciw i 1 osoba wstrzymała się od głosu,
• głosowanie na wniosek o odrzucenie projektu ustawy w całości,
• wyniki głosowania: 138 głosów za, 273 głosów przeciw.
• ustawa została uchwalona,
• sprawozdanie komisji – 5 lutego 2014 roku,
• rozpatrywanie ustawy na forum Sejmu stanowiska Senatu – 7 lutego 2014 roku,
• po przyjęciu poprawek przez senat ustawę przekazano do podpisu Prezydentowi – 7 lutego 2014 roku,
• prezydent podpisał ustawę dnia 24 lutego 2014 roku.

Założenia ustawy 1066

Ogólnie rzecz biorąc założenia ustawy 1066 nie są skomplikowane. Mowa w niej o stworzeniu norm prawnych, które pozwalałyby na interwencję BOR, policji czy straży na obszarze innego państwa Unii Europejskiej. Oczywiście wszystko w razie potrzeby.

Media tą ustawę trochę rozdmuchały. Pojawiły się nawet głosy, że ustawa pozwala na wkroczenie obcego wojska i strzelanie do polskich obywateli. Jednak w rzeczywistości wcale to tak nie wygląda.

Ogólnie ustawa 1066 nie jest aż tak straszna, jak twierdzą i opisują ją niektórzy. Polska wersja raczej wąsko zarysowuje możliwość korzystania z tego rozwiązania. Największe kontrowersje budzi jednak zapis, który umożliwia interwencję zagranicznych służb na różnego rodzaju zgromadzeniach publicznych. Chociażby na turniejach piłki nożnej. Ten punkt to: udział obywateli innych państw w zdarzeniu uzasadniającym przeprowadzenie wspólnej operacji, w szczególności w imprezie masowej lub innym podobnym wydarzeniu, ze względu na jego charakter może powodować istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podsumowanie

Mamy nadzieję, że po zapoznaniu się z naszym artykułem, nie będziesz miał już wątpliwości co do tego, czym jest ustawa 1066.

Artykuł Ustawa 1066 w prawie polskim – poznaj fakty i mity na ten temat pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

W naszym artykule postaramy się jednak dokładnie wyjaśnić czym jest piar. Jak i gdzie się go stosuje? Na czym polega? Dlaczego jest niemal niezbędny? I co jeszcze warto o nim wiedzieć? Serdecznie zapraszamy do zapoznania się w naszym artykułem.

Public relations – czym jest

Najprościej rzecz ujmując określeniem public relations można nazwać wszystko to, co związane jest z danym przedsiębiorstwem i jego otoczeniem. Jest to więc naprawdę bardzo szeroki obszar i trudno jest przytoczyć jednoznaczną, krótką i konkretną definicję. Mimo że tych opisów jest wiele, to we wszystkich określa się ten sam cel PR-u: tworzenie oraz utrzymywanie pozytywnych relacji między firmą a jej otoczeniem. Wszystkie te działania prowadzące do tego celu powinny być: świadome, spójne oraz konsekwentne.

Warto również zaznaczyć, że piar to nie tylko monolog. To również dialog. A więc istotne jest nie tylko to, co przedsiębiorstwo ma do przekazania, ale również feedback od klientów i ogólnie otoczenia.

Cele public relations

Główny cel public relations, który stawia sobie niemal każde przedsiębiorstwo, to budowanie pozytywnego wizerunku organizacji. Obiektami wszystkich działań z tym związanych są przede wszystkim:

• potencjalni klienci,
• różnego rodzaju media, jak telewizja, portale społecznościowe czy gazety,
• obecni użytkownicy i klienci,
• szeroko rozumiana społeczność.

Inne cele public relations to na przykład

• informowanie o różnego rodzaju działaniach, które prowadzi przedsiębiorstwo,
• prezentowanie stanowiska organizacji w ważnych tematach i kwestiach,
• prezentowanie oferty przedsiębiorstwa,
• tworzenie  utrzymywanie dobrego wizerunku firmy i skojarzeń z nią,
• edukowanie otoczenia na temat przedsiębiorstwa czy organizacji,
• spieranie różnego typu działań reklamowych.

Przykłady działań public relations

• eliminacja ewentualnych konfliktów na linii klient-firma,
• słuchanie oraz wdrażanie opinii klientów, inaczej mówiąc – dostosowanie towaru do zapotrzebowania,
• takie prowadzenie polityki firmy, aby marka funkcjonowała jako odpowiedzialna społecznie. Może to być chociażby pakowanie produktów w papier ekologiczny,
• skuteczne kampanie reklamowe, takie które przyciągają wzrok, są szczere i nowoczesne,
• pogłębianie rozpoznawalności firmy raz zaufania do przedsiębiorstwa,
• organizowanie różnego rodzaju dni otwartych czy promocyjnych,
• obsługa mediów społecznościowych,
• poprawnie działająca i ciekawa strona internetowa przedsiębiorstwa,
• ciekawe newslettery.

Czym jest czarny PR

W obszarze marketingu istnieje również pojęcie czarnego marketingu. Czym on jest? Najprościej rzecz ujmując czarny piar to działania, których głównym celem jest ograniczenie rozwoju konkurencji firmy. Prościej – to po prostu psucie jej wizerunku, a więc działania zupełnie odwrotne niż w public relations.

Takie działania odnoszące się do czarnego PR-u obejmują dezinformację, manipulowanie faktami czy dyskredytowanie konkurencji. Warto pamiętać, że działania te nie są zgodne z kodeksem etycznym. Niektórzy jednak się na nie decydują. Szczególnie wówczas gdy ich konkurencja osiąga lepsze wyniki i staje się realnym oraz poważnym zagrożeniem. Podsumowując czarny PR wykorzystuje:

• sabotaż,
• niepełne i często wyrwane z kontekstu informacje,
• propagandę,
• manipulację psychologiczną.

Praca w public relations

Pracownicy działów PR-owych realizują naprawdę wiele zadań. Wszystkie zależą od profilu działalności firmy. Głównym ich celem, jak już wspomnieliśmy wcześniej, jest zdobycie nowych klientów i utrzymanie obecnych. To też oczywiście tworzenie pozytywnego wizerunku przedsiębiorstwa. Osoby te, dokładniej rzecz ujmując, zajmują się przede wszystkim:

• organizowaniem konferencji prasowych,
• współpracą z kierownictwem oraz działem rekrutacyjnym,
• organizowaniem różnych wydarzeń firmowych,
• tworzeniem informacji, notatek prasowych, komunikatów,
• odpowiadaniem na pytania klientów czy kontrahentów,
• nadzorem nam materiałami reklamowymi i analizą ich efektywności,
• opracowywaniem nowych dróg dotarcia do potencjalnych klientów,
• przygotowywaniem koncepcji, dotyczących zjednywania kontrahentów czy inwestorów.

Jakie cechy potrzebne są do pracy w PR

Te stanowiska pracy charakteryzują się naprawdę bardzo dużą dynamiką. Nie da się tam nudzić. Pracownicy powinni mieć duże kompetencje, przede wszystkim z obszaru komunikacji, organizowania wydarzeń czy marketingu. Powinni być otwarci, odważni i kreatywni. Przyda się również ogromna odporność na stres i łatwość nawiązywania kontaktów, w tym z dziennikarzami.

Podsumowanie

Dzisiaj niemal każda firma korzysta z public relations. Takich działań nie brakuje w naprawę wielu firmach. Są one zresztą bardzo potrzebne – zdobywają klientów i utrzymują pozytywny wizerunek przedsiębiorstwa. A przecież o to właśnie chodzi w każdej organizacji.

Artykuł Piar – czyli wszystko co warto wiedzieć na temat PR-u pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.

Olga Tokarczuk – krótki życiorys

Olga Tokarczuk urodziła się 29 stycznia 1962 roku w Sulechowie. Jest córką nauczycieli – Wandy i Józefa. Ma również siostrę. Liceum ukończyła w Kietrze. Uczyła się w Liceum Ogólnokształcącym im. Cypriana Kamila Norwida. Tokarczuk jest także absolwentką Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Wartym uwagi jest fakt, że Tokarczuk podczas studiów opiekowała się osobami chorymi psychicznie. W tym samym czasie interesowała się także twórczością Carla Junga, co później wywarło wpływ na twórczość samej Olgi.

Jej pierwszym mężem był Roman Fingas. Obecnym – Grzegorz Zygadło. Olga Tokarczuk mieszka we Wrocławiu. Ma też swój dom w Krajanowie.

Olga Tokarczuk – pochodzenie

Olga Tokarczuk urodziła się w Sulechowie. To miasto w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim. Wchodzi w skład tak zwanego lubuskiego trójmiasta. Tokarczuk wychowała się jednak w Klenicy, aby ostatecznie przenieść się z rodzicami i siostrą do Kietrza – miasta w województwie opolskim. Później studiowała w Warszawie i pracowała w Wałbrzychu. Olga Tokarczuk obecnie mieszka we Wrocławiu. Posiada swój dom w Krajanowie.

Olga Tokarczuk – twórczość

Tokarczuk zadebiutowała opowiadaniem w piśmie „Na przełaj” w roku 1797. Publikowała tam pod pseudonimem Natasza Borodin. Jeśli zaś chodzi o powieść, to jej debiutem była „Podróż ludzi Księgi”, którą wydała w roku 1993. Warto wiedzieć, że powieść ta uzyskała wówczas nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W latach 1997-200o Olga Tokarczuk współpracowała przy tworzeniu czasopisma „Charaktery”. Pisała do niego poczytne eseje.

W roku 1995 ukazała się druga powieść Tokarczuk. Później właściwe co roku wydawała nową. W 2004 roku Tokarczuk wydała „Ostatnie historie” – książkę, składającą się z trzech oddzielnych opowieści – o babce, matce oraz wnuczce. Warto wspomnieć, że Tokarczuk jest również twórczynią opowiadania „Bordo. Szopka”. To historia z opisem ruchomej szopki z klasztoru redemptorystów w Bardzie.

Jedną z jej większych powieści jest książka „Bieguni”, którą Tokarczuk pisała przez trzy lata. Notatki do niej robiła w podróży. Jednak jak sama przyznaje nie jest to książka o konkretnej podróży: „Ale nie jest to książka o podróży. Nie ma w niej opisów zabytków i miejsc. Nie jest to dziennik podróży ani reportaż. Chciałam raczej przyjrzeć się temu, co to znaczy podróżować, poruszać się, przemieszczać. Jaki to ma sens? Co nam to daje? Co to znaczy.” Książka została wydana w 2007 roku.

Działalność

Warto wiedzieć, że Tokarczuk to jedna z organizatorek Festiwalu Opowiadania. To wydarzenie, na którym autorzy krótkich form literackich prezentują swoje utwory. Olga Tokarczuk prowadziła też warsztaty literackie i artystyczne oraz zajęcia z pisarstwa. Współpracowała z partią Zielonych. Należała też do redakcji „Krytyki Politycznej”.

Od 2015 roku Tokarczuk organizuje Festiwal Góry Literatury. Wydarzenie odbywa się w Nowej Rudzie. W programie zawsze znajdują się takie elementy, jak:

• różnego rodzaju akcje edukacyjne,
• debaty,
• koncerty,
• spotkania,
• panele,
• pokazy.

Warto pamiętać, że dokładnie 2 grudnia 2019 roki pisarka zapowiedziała, że powoła fundację. Jej celem będzie głównie propagowanie polskiej kultury, działania na rzecz praw człowieka i ochronę środowiska. Tokarczuk zapowiedziała, że na fundusz założycielski przekaże 350 tysięcy złotych z nagrody Nobla.

Nagroda Nobla

Dokładnie 10 grudnia 2019 roku Olga Tokarczuk odebrała literacką nagrodę Nobla w Sztokholmie. Dyplom i złoty medal otrzymała z rąk króla Karola XVI Gustawa. Tokarczuk została nagrodzona za „wyobraźnię narracyjną, która z encyklopedyczną pasją reprezentuje przekraczanie granic jako formę życia.” Swoją nagrodę zadedykowała Polakom.

Powiedziała wówczas: „Dla mnie jako Polki ta nagroda pokazuje, że wbrew wszystkim problemom, jakie mamy z demokracją w naszym kraju, wciąż mamy coś do powiedzenia światu. Mamy bardzo silną literaturę, silną kulturą. Dedykuję tę nagrodę Polakom. Jesteśmy kilka dni przed bardzo ważnymi wyborami. Te wybory mogą zmienić przyszłość tego kraju. Chciałabym powiedzieć moim przyjaciołom, ludziom w Polsce: zagłosujemy dobrze, za demokracją.

Odznaczenia

• srebrny medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” – 2010,
• Odznaka Honorowa Złota „Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego” – 2018,
• Odznaka Honorowa Powiatu Kłodzkiego – 2019
• Medal Senatu RP – 2019.

Podsumowanie

Mamy nadzieję, że po zapoznaniu się z tym artykułem, nie będziesz musiał wpisywać już w wyszukiwarką internetową: Olga Tokarczuk pochodzenie. Tokarczuk to postać, którą z pewnością warto znać.

Artykuł Pochodzenie Olgi Tokarczuk i wszystko, co jeszcze warto o niej wiedzieć pochodzi z serwisu PolskaKultura.pl.