சர்வமும் சிவமயம்

Mosquito Life | கொசுவின் வாழ்க்கை

2024-10-06T10:47:00.000+05:30

Mosquito Life | கொசுவின் வாழ்க்கை

ஐம்பதியில் இருந்து விஷமமான காட்சியுடன் ஸ்ரீரஞ்சினி தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் கவனம் செலுத்தியாள். "அம்மா" என்று ஒருவரால் அழைக்கப்படுகிறது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

திரைக்கதை பின்னணி இசையுடன், இருட்டில் எவரோ நடக்கின்ற ஒலி. உள் முறையில், யாருக்குத் தெரிந்தவுடன் அடுத்த அங்கீகாரத்தை அண்டவிட்டாள்.

அவள் எளிதில் வெளியே பார்த்து ஒரு முதியவரை கண்டாள். கேள்வியைத் தொடுதலாக உடை, கழுத்தில் கட்டிய துணி, பழமையான முடி, ஒரு விசித்திரமான முகம். நிழல்தரிசனம் பீப்போல் மூலமாக உள்மனது எளிய எண்ணம் வாயிலாக கண்களில் ஒரு எண்ணத்தை எடுத்தது.

"இனிய உணவு உண்டு. அம்மா, சாப்பிட முடியுமா?"

அவளுக்குள் ஒரு அஞ்சலியின் ஒளி வெளிச்சமாக இருந்தாலும், நகரத்திற்கு வந்தபோது விவேக் கூறிய வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்தாள்.

"இது நகரம் என்பதால், இங்கு உனக்கு தெரியாதவர்களுடன் பேசுவதைத் தவிர்க்கவேண்டும். கதவை திறக்க வேண்டாம்."

சில நேரங்களில், விவேக் கூறியதை மறந்து, அவள் சமையலறைக்கு நுழைந்து, ஒரு பேப்பர் தட்டில் சில சாதம், சாம்பார், தோரன் மற்றும் ஒரு கண்ணாடி நீர் எடுத்தாள். பின்னர் கதவை திறந்து வெளியே சென்றாள்.

அவளுக்கு அறிமுகமாகாத முகம், சாமானியரால் நிறைய போதிய உணவு தரப்பட்டது. “சந்தேகமில்லாமல் உணவளித்தவருக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். அடுத்ததாக, உங்கள் மதிப்பீடு எப்படி வருகிறது என்பதைப் பார்க்கவும்,” என்று அவள் தெரிவித்தாள்.

ஒரு சில நாட்களுக்கு, அவள் கொதுகுகளின் மேலோட்டத்தில் அச்சுறுத்திய நேரத்தில், சமயங்களில் அவளது வாழ்க்கையை எவ்வாறு மாற்றுவதைக் குறித்தே ஆவலுடன் அறியச் செய்கின்றது.

அவள் ஏற்கனவே ஒரு கொதுகாக மாறியதும், அவள் அவர்களின் வாழ்க்கை மற்றும் திறமை கொண்ட உலகில் அடையாளங்கள் பற்றியவாறு விரிவாகப் படித்து வைத்தார்.

உணவுக்கான பணி, மூடுபனி பற்றிய சந்தேகங்கள், மனித வாழ்க்கையின் பலவீனங்கள் மற்றும் அதன் விளைவுகள் பற்றிய கருத்துக்கள் மற்றும் வானியல் திட்டங்களைப் போல, உலகை முற்றிலும் படித்தல் மற்றும் ஒளி காணுதல் போன்ற முக்கியமான பரிசீலனைகளைச் செய்யும்.

எனவே, தனது அடுத்த செமியுடன் கோரிக்கையுடன் மாறும்போது, “நாம் பார்த்த செயல்கள் மற்றும் அறிவுகளைப் பின்பற்றியுள்ளோம். நமது வரலாற்றில் படிப்பிடுவது இங்கு இன்னும் ஒவ்வொரு நாள் அவ்வாறு அமைந்துள்ளது,” என்று அவரது கருத்துக்கள் மற்றும் ஒளியிடும் ஆவணங்களில் பின்பற்றுதல் தொடங்கியது.

Dive into "Mosquito Life," a gripping Tamil short story. Experience the transformative journey of a woman who encounters a bizarre world of mosquitoes. Ideal for fans of suspenseful and thought-provoking literature, this tale blends psychological depth with imaginative storytelling. Discover the unique narrative that will captivate and provoke thought.
#TamilShortStory #MosquitoLife #TamilFiction #SuspenseStories #TransformationNarrative

The Crimson Curse: A Dark Tamil Tale of Revenge and Ritual | சாபம்

2024-08-12T23:47:00.001+05:30

The Crimson Curse: A Dark Tamil Tale of Revenge and Ritual | சாபம்

வேலாயுதா கூறியதுபோல், கூடோத்ரகாரனின் வீட்டிற்குச் செல்லும் பாதை முழுவதும் பாம்புகளால் நிரம்பியிருந்தது. தாழ்வான மரக்கிளைகளிலும், வேலிகளுக்கிடையேயும், மண் மேடுகளிலும் அவர்கள் காவலுடன் நின்றனர்.

அந்த பாம்புகளைப் பார்க்கும் போது கோபியும் நரேந்திரனும் பயத்தை வெளிப்படுத்தாமல் நடந்து சென்றனர். குடோத்ரகரை நேரில் பார்க்கப் போவது இது முதலில். அந்தக் குழுவில் சங்கரன் சேத்தனும், வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட மகனும் மட்டும் குடோத்ரகரைப் பார்த்துள்ளார்கள். மேலும், அவர் மலைக்கு கீழே உள்ள மக்களுடன் கலந்து விழாக்களில் கலந்து கொள்வார். இரவில் அமைதியான பயணியாக இருந்தார்.

குடோத்ரகர் கோபியின் கருத்துக்கு எதிரானவர். கொல்லைப்புறத்தில் அவனைப் பார்த்த கோபியும், நரேந்திரனும் திகைத்தனர். கருப்பு இல்லை, வெள்ளை அழகாக இருக்கும். அவர் அணிந்திருந்த ஆடை சுத்தமான வெள்ளை டூனிக். காற்றில் வீசும் நீண்ட சுருள் முடி.

"பார்த்தால் காட்டு இனமாகவே தோன்றாது" என நரேந்திரன் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான். கோபி பதில் சொல்ல மறந்துவிட்டான்.

"இவ்வுலகில் சிலர் இப்படியாகவே இருக்கிறார்கள். யாரையாவது பார்த்தவுடன், ஜாதியைக் கண்டு பிடிக்கணுமா? இது உண்மையா? கருப்பவர்கள் எப்படி தாழ்ந்தவர்கள்? ஒன்று உறுதியாக்கலாம்..."

பூமியில் சில கோழைகளில் நரேந்திரனும் ஒருவர்.

### 2

ஊடுருவியவர் வளாகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவர் ஆள்காட்டி விரல் வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். இருவரும் அறியாமலே நான்கு அடிகள் பின்வாங்கினர்.

"இந்த இடத்திற்குச் செல்லும் வழியைச் சொன்னீர்களா?"

- சங்கர் சேத்தன்!

"ம்ம்.. என்ன விஷயம்?"

- ஒருவர் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

விடுதிக்காரர் வெடித்துச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு பாச்சனார் மலையைத் தாண்டி வடக்கே இருந்த ராமர் கோயிலின் சுவரில் இடியோடும், அம்புகளோடும் சேர்ந்தது.

"உன் பெயர் என்ன?"

- கோபி.

"எங்கிருந்து?"

- இங்கே அருகில்... பகவான் மடம்!

"அசோகனின் மகன் என்று சொல்கிறாயா?"

- இல்லை. இவர் அசோகரின் தம்பி கார்த்திகேயனின் மகன்.

"தண்டனை இப்போது அதிக வேலை இல்லை.."

"அப்படிச் சொல்லாதே. கோபியின் கண்கள் தன்னையறியாமல் ஈரமாகின.

"ம்ம். என்ன தவறு என்று சொன்னால்... உறுதியாக இருந்தால் முயற்சி செய்யலாம். நான் உன்னுடன் உணர விரும்புகிறேன்."

- ஆம். கோபி தலையை ஆட்டினான்.

குடோத்ரா அவனது இடது காதில் குற்றத்தை ரகசியமாகச் சொல்லச் சொன்னான். கோபி விஷயத்தை விரிவாக முன்வைத்தார். சிறிது நேர ஆலோசனைக்குப் பிறகு, குடோத்ரகர் தண்டனையை உறுதி செய்தார். தண்டனைக்கான பொருட்களை கோபியின் வலது காதில் கொடுத்துவிட்டு இன்னொரு முறை சொன்னான்.

"வேறு யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம். தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டால், நீங்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். எனக்கான வழியை மறந்துவிடு. எங்களைத் தவிர வேறு யாராவது கண்டுபிடித்தால், நான் அதை உடைக்க வேண்டும்."

நரேந்திரன் தன் உடலின் முன்பகுதியை உணர்ந்தான். அவன் பயந்து போனான்.

### 3

க்ரியாவுக்குத் தேவையான பொருட்கள் மிக விரைவாக கிடைத்தன.

பகவான் மடத்தில் வீட்டுக் கோழியில் இருந்து ஒரு முட்டை, சமையலறையில் அம்மாவின் வியர்வையில் எரிந்த சாம்பல், இரவு உணவிற்கு மீதமுள்ள அரிசி, மூக்குடன் தேங்காய், பெயர் மற்றும் தேதி கொண்ட காகிதம். குற்றவாளியின், இரண்டு கருப்பு மற்றும் சிவப்பு துணிகள், மற்றும் அவரது மனதில் காமரூபினியை கற்பனை செய்து சுயநினைவு செய்த கோபியின் ஒரு சிறிய விந்து.

பன்னிரண்டு, பன்னிரெண்டு, இருபத்திநான்கு அடி திண்டலில் கோபி மற்றும் நரேந்திரனிடமிருந்து, கூடோத்ரகர் வீட்டில் இருந்து பைத்தியக்காரத்தனமான நாட்களை நினைவூட்டுகிறது. அவர்களின் எதிர்பார்ப்புக் கண்களில், நெல்லின் நாகப்பாம்புகள் உணவின்றி சுதந்திரமாகக் கடந்து சென்றன.

"தண்டனை முட்டையில் உள்ளது."

கோஷமிட்ட முட்டைகளில் கருப்பு வண்ணப்பூச்சுடன் வரையப்பட்ட படங்கள் காணப்படுகின்றன. படத்தில் உள்ள உடல்களுக்கு தலைகள் இல்லை, சிலருக்கு ஆண்குறிகள் கூட இருந்தன. பெருமிதத்துடன் நின்றவையெல்லாம் வெட்டி வீழ்த்திய வீரனின் தீயில் எரியும் விழிகளுடன் நின்றான் குடோத்ரகர். வணங்கிய எடையை எடுத்து இருவருக்கும் கொடுத்தார். அதைக் குடித்தார்கள். உமிழ்நீரில் மின்னல் மின்னுவதை உணர்ந்தனர். வலது கைகளில் தண்டனையை மறைத்து இருவரும் திரும்பி நடந்தார்கள்.

"உன் தாத்தா கால் முறிந்ததா?"

- இல்லை.

கோபி சிறிது நேரம் மௌனமானான்.

"அஞ்சு வருஷம் ஆகுது... இன்னும் இருட்டு, இல்லையா?"

கோபி அவன் கண்களைப் பார்த்தான். அவை நீல நிறத்தில் இருந்தன. அந்தக் கண்களில் ஒரு புன்னகை. அவன் தலைக்கு மேல் பிறை நிலவு இருந்தது.

### 4

நூலகச் சந்துக்கு எதிர்புறத்தில் உள்ள முள்வேலிகளுக்கு இடையே கூச்சலிட்டனர்.

"ஏடா.. உன் அப்பா வர்றாரு." - நரேந்திரன் பதறினான்.

வழக்கம் போல் மது அருந்துவதும், பார்ட்டி செய்வதும் அதிகமாகவே இருந்தது.

"நீ பேசாதே!"

- உங்கள் தந்தை என்னைப் பார்ப்பார்!

"கருத்தில் கொள்ளாதே. உன் அப்பாவிடம் ஏதோ பேசினாய்."

- ஏன்? என்ன பேசுவது? மீண்டும் உடம்பின் முன்பகையை அழுத்தியபடி சொன்னான் நரேந்திரன்.

"அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்."

"-எனக்கு பயமா இருக்கு கோபி.."

"பயப்படாதே." கோபியின் வார்த்தைகளில் பயம் இல்லை.

நரேந்திரன் பி.எச் யாதம் வேலியைத் தாண்டிக் குதித்து கோபியின் அப்பாவின் முன்னால் நடந்தான். திரும்பிப் பார்க்கவோ, பேசவோ நிற்காமல், கோபியை ஏமாற்றிவிட்டு ஓடினான். நரேந்திரனின் குரல் பயத்தால் கத்த முடியாமல் தொண்டையை அடைத்தது. எதிரே விரைந்த அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும், வெளியே வந்த வாந்தி உள்ளே விழுங்கியது. அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரிந்தபோது கோபி தன் தந்தைக்கு வெளியே முட்டையை வீசினான். அதிலிருந்து வெள்ளைப் புகை மனிதனைப் போல வானத்தை நோக்கிச் சென்றது. உடல் முழுவதும் புகை பரவியது. துர்நாற்றம் வீசியது. அவர் கர்ஜித்தார், தீப்பந்தங்களைப் போல கேட்கக்கூடிய ஸ்பட்டர்களை துப்பினார். வீட்டின் வாசலில் கிண்டலை எறிந்துவிட்டு கோபத்துடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார். குளியலறையில் பல மணி நேரம் கழுவிய பிறகு, என் கைகள் உறைந்தன. இரண்டு தடவை பாத் சோப்பு போட்டும் உடல் நாற்றம் மாறவில்லை. கத்தி முனை போல் இருந்த கடைசி சோப்பை ஆவேசமாக மென்று தின்றான். அறையின் அலமாரியில் கிடைத்த அத்தரையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு படிகளில் இறங்கினான். அவன் மனைவி சாப்பாட்டு மேசையில் சோறும் செத்த கண்களுமாய் நின்று கொண்டிருந்தாள். உடலைக் கூடப் பார்க்காமல் பேராசையுடன் இரவு உணவைச் சாப்பிட்டான். சமையல் அறைக்கு அருகில் இருந்த கீதாவின் அறையை நோக்கி அவனது ரத்தக் கண்கள் ஓடுவதைக் கண்ட அவன் மனைவி ஒரு பெரிய கிண்ணத்தில் தண்ணீர் நிரப்பி அவன் முன் வைத்தாள். தாமதித்த தண்ணீர் அவனது தாகத்திற்குப் போதாது என்பதை அறிந்து அறைக்கு படிக்கட்டுகளில் ஏறினாள்.

சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு முற்றத்தில் சுற்றிக் கொண்ட அப்பாவைக் கண்டு கோபி பல்லைக் கடித்தாள்.

Dive into a world of darkness and superstition with "The Crimson Curse," a chilling Tamil horror story that explores the consequences of revenge and the enduring power of ancient rituals. Explore themes of caste, power, and the supernatural in this haunting tale.

#Tamilshortstory #Tamilfolklore #Supernaturalfiction #Darkfiction #Psychologicalthriller #CastesysteminIndia #Ritualsandsacrifices #Indianmythology #Tamilhorrorstory #ShortTamilhorrorstories #BestTamilshortstories #FreeTamilshortstories #Tamilstoriesonline #Tamilstoriesforadults #Tamilstoriesaboutcaste #Tamilstoriesaboutsuperstition

Fate's Game - A Tearful Story | விதியின் விளையாட்டு

2024-07-26T11:42:00.001+05:30

விதியின் விளையாட்டு - ஒரு கண்ணீர் நிறைந்த கதை

"நானா... நானா..."

அந்த பெட்ரோமாக்ஸ் இன்னும் புகைந்து கொண்டிருந்தது.

மூன்று நான்கு பேர் அறிமுகமில்லாத மொழியில் பேசிக்கொண்டு நேராக வந்துவிட்டனர்.

மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவர்களின் காலடிச் சுவடுகள் அவளை கழுவும் 듯க் குணமாகத் தள்ளின. அவள் விரைந்து, தூரத்தில் ஒரு ஒளியைக் கண்டாள். உள்ளே பயம் இருந்தாலும், அந்த வெளிச்சத்தை நோக்கி செல்வதற்காகக் குதித்தாள்.

அப்போது குரல் மிகவும் தொலைவில் இருந்து கேட்டது. வெளிச்சம் எளிதாகக் காட்சி அளிக்கத் தொடங்கியது.

எரியும் பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கு, சிறிய குடிசை போன்ற வீடு, நன்கு பரவிய கொழுப்புடன், நடுவில் படிக்கட்டு, ஒரு சிறிய கதவு உட்பட இவை எளிதில் தெளிவாகக் காணமுடிந்தன. வீட்டின் முன் ஐஸ் மண்வெட்டியை நகர்த்தும்போது கைகள் நடுங்கியபடியே இருந்தன.

அந்த முதியவர் தலையை உயர்த்தி, வலது கையை புருவங்களுக்கு மேலே தூக்கி, அவளை நோக்கினார். மெதுவாக படிக்கட்டுகளில் ஏறி, பெட்ரோமாக்ஸ் அருகே சென்றாள்.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு, முதியவர் உள்ளே சென்றார்.

அலியோஷாவின் கண்கள் இன்னும் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன. பானைகள் மற்றும் பானைகளின் சத்தங்கள் மற்றும் சப்தங்கள் கேட்கப்பட்டது. சில நேரங்களில், நிறம் மாறிய கோக்லோமா கிண்ணத்தில் கொஞ்சம் கஷா உடன் வந்தார். அவன் அதை அவளிடம் நீட்டினான். அவள் பரிதாபத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

"தயவுசெய்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்..."

அவள் கிண்ணத்தை பேராசையுடன் எடுத்தாள். பின்னர், கிண்ணத்தின் தரையில், அவள் கண்ணீர் விடக் கெட்டாள். முதியவர் அவளிடம் அமர்ந்தார். நடுங்கும் கைகள் அவளின் தோள்களில் பதிந்தன. அவளின் அழுகை மிகவும் தீவிரமானது. அவன் அவளின் தலைமுடியை தேய்த்தான். அவளின் அழுகை மேலும் அதிகரித்தது. அவள் அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

ஆட்களின் உரத்த சத்தத்தால் அவள் எழுந்தாள். மெதுவாகக் கண்களை திறந்த போது இருட்டாகியிருந்தது. மெதுவாக எழுந்து, அவள் உடல் முழுவதும் வலியைக் கண்டாள். அந்த இரவு அவள் எப்படி தூங்கினாள் என்பது அவளுக்குப் புரியவில்லை. ஒரு கையால் தரையில் தன்னை மெதுவாக தாங்கிக்கொண்டு, நிமிர்ந்தாள்.

சாலையில் நிறைய பேர் கூட்டமாக இருந்தனர். கீழே நின்றவர்கள் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். அவள் மிகவும் கடினமாக தூக்கி எறிந்தாள். கீழே ஒரு பக்கம் கூட்டம் இருந்தது. அதிலிருந்து ஓடினாள். ஒரு பகுதியில் பனி மண்வெட்டி கிடக்கிறது. மறுபுறம், முதியவரின் உயிரற்ற உடல் பனி படுக்கையில் கிடக்கிறது. வாயில் நுரை.

"நானா... நானா..."

அந்த பெட்ரோமாக்ஸ் இன்னும் புகைந்து கொண்டிருந்தது.

#தமிழ் குறுங்கதை #உணர்வுபூர்வமான கதை #தனிமை #கருணை #இழப்பு #குளிர் காலம் #பனி #முதியவர் #கண்ணீர் #Tamilliterature #Shortstory #Emotionalstory #Heartbreakingtale #Humanconnection #Lossandgrief #Survivalstory

மலைச்சிகரத்தின் சாபம் | The Curse of the Mountain Peak

2024-06-03T23:46:00.005+05:30

மலைச்சிகரத்தின் சாபம் | The Curse of the Mountain Peak

பங்களா மலை உச்சியில் இருந்தது. அங்கு செல்ல பல கணவாய்கள் உள்ளன. அவரது பயணம் அங்குதான் இருந்தது. அவரது சிவப்பு நிற பென்ஸ் மங்கலான வெளிச்சத்தில் பறக்கும் தட்டு போல் தெரிந்தது. மழை பெய்து கொண்டிருந்தது, தூரத்தில் மேகங்கள் திரண்டிருந்தன. மழைக்கு முன் இடிவால் எப்போதாவது வந்து பார்த்தார். மேப்பிள் இலைகள் வெகுஜனமாக பறந்தன.

தூறல் மாறி மழை வலுத்தது. பெயர் தெரியாத நீல மலர்கள் மழையில் வாடின. சுற்றிலும் சேற்று நீரை தெறித்துக்கொண்டு கார் முன்னோக்கி நகர்ந்தது. அன்று அங்கு செல்வதில் அவனுக்கு விருப்பமில்லை. அது அவருடைய வீடு. ஐம்பது பெரிய மற்றும் சிறிய அறைகள். அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தாலும் அந்த வீட்டின் மீது ஒருமுறை கூட காதல் வந்ததில்லை. உலகில் எதிலும் அவருக்கு அன்பு இல்லை. அவர் தனது சொந்த சாதனைகளை மட்டுமே குறித்தார்.

காவல்துறை அழைப்பு:

காவல்துறையினரின் தொலைபேசி அழைப்புகள் காரணமாக அவர் இப்போது இந்த பயணத்தில் இறங்கியுள்ளார். அல்லது இன்றிரவு அவர் பாஸ்டனில் இருந்து வெர்மான்ட்டுக்கு பயணம் செய்யமாட்டார். வெர்மான்ட் மலைகள் மற்றும் காடுகள் நிறைந்த ஒரு அழகான இடம். மாறிவரும் பருவங்கள் அனைத்தையும் அது காதலித்தது. குளிர்காலத்தில் பனி மூடிய காதலுக்காகக் காத்திருக்கும் பெண்ணைப் போல, வசந்த காலத்தில் காதலனைக் கண்டவளைப் போல, கோடையில் காதலின் உச்சியில் பெருமையுடன் வாழும் பெண்ணைப் போல, ஹேமந்தின் சகல உடையில் காதலில் நடனமாடும் பெண்ணைப் போல. அவளுடைய ஆபரணங்கள்.

மரண வீடு:

இரவில் இரண்டு பெக் அடித்துவிட்டு எந்த விபச்சார விடுதியில் பொழுதைக் கழிப்பது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில் திடீரென்று இந்தப் பயணம் அவசியமானது. அவருக்குள் இருந்த மனச்சோர்வு தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களை காயப்படுத்துவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தது. அவர்கள் விபச்சார விடுதியில் இருந்தபோது, பணத்திற்கு ஆசைப்பட்ட அவநம்பிக்கையான பெண்கள் அந்த வலிகளைத் தாங்குவார்கள். ஒருவரின் தீய செயல்களை மிகச்சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் அவருக்கு ஒரு தனித் திறமை இருந்தது.

தீயில் எரிந்த பங்களா:

பங்களா தீப்பிடித்து எரிவதாகவும், அவரது தாயார் ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதாகவும் போலீசார் அவரிடம் தெரிவித்தனர். அந்த பங்களாவில் அம்மாவும் சில பூனைகளும் மட்டுமே இருந்தன. பூனைகள் ராஜாக்களைப் போல வாழ்கின்றன, தூங்குகின்றன. ஏராளமாக வாழ்ந்தார். வருடத்திற்கு ஒருமுறை கிறிஸ்துமஸுக்கு மட்டும் அம்மாவைப் பார்க்கச் சென்றான். இரண்டு மூன்று நாட்கள் அவர்களுடன் தங்கினார். ஏசி அறையில் விஷம் தெளித்து அப்பாவை கொன்றது அம்மாவுக்கு தெரியாது. கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே வெளியில் இருந்து மரண வெறியில் படுத்திருந்த தந்தையைப் பார்த்து அவர் மகிழ்ந்ததை அவர்கள் அறியவில்லை.

கடந்த காலத்தின் நிழல்:

கிறிஸ்மஸ் கொண்டாடச் செல்லும் போதெல்லாம் அப்பா இறந்த அதே அறையில் சந்தோசமாக உறங்கினார். தந்தையின் மரண வெறியின் நினைவு அவருக்கு வாழ மேலும் உந்துதலை அளித்தது. வீட்டைச் சுற்றி நட்சத்திரங்களாலும் மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த பங்களா வெளியில் இருந்து பார்ப்பதற்கு மந்திரவாதியின் அரண்மனை போல் தெரிந்தது. கீழே இருந்து பார்த்தால், அந்த வீடு மீண்டும் சிரிக்கத் தொடங்கும் ஒரு பைத்தியக்காரப் பெண் போல் தெரிந்தது.

இரவு நேரத்தின் மாயம்:

அவருக்கு உண்மையான நட்பு இல்லை. இல்லையெனில், காயப்படுத்த மட்டுமே தெரிந்தவர்களை யார் விரும்புவார்கள்? அன்பின் உணர்வை அடிமையாக மட்டுமே பார்த்தார். அவரது தந்தை எந்த விதமான பகைமையுமின்றி கொல்லப்பட்டார். அது ஒரு தொல்லையாக இருந்தது. இனி என் வாழ்க்கையில் என் தந்தை தேவையில்லை என்று உணர்ந்தேன். இன்றுவரை அவன் செய்த எந்தக் குற்றத்தையும் உணர்ந்ததில்லை.

வாழ்க்கையில் மேலும் சாதிக்க முயன்று கொண்டே இருந்தார். வியாபாரம் லாபகரமாக இருந்தாலும், ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை சில தொழிலாளர்களை பணிநீக்கம் செய்கிறார். காலையில் அலுவலகம் வந்ததும் தங்களுக்கு வேலை இல்லை என்பதை உணர்ந்த தொழிலாளர்களின் வேதனையையும் கண்ணீரையும் கண்டு மகிழ்ந்தார்.

அன்று இரவு மருத்துவமனைக்குச் செல்ல அவனுக்கு மனம் வரவில்லை. வீட்டிற்குச் சென்று ஓய்வெடுத்துவிட்டு, மறுநாள் தன் வசதிக்கேற்ப அம்மாவைச் சந்திக்கலாம் என்று நினைத்தான். மரணம் காத்திருக்கட்டும் என்று ஏளனமாக நினைத்தான்.

பாலைவனத்து மனநிலை:

வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு பங்களாவின் முன் வந்தான். அப்போதும் பலத்த மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. முற்றத்தில் ஊஞ்சல் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஊஞ்சலில் அமர்ந்து காட்சிகளைக் காட்டி சிறுவயதில் ஊட்டிவிடுவார். அதைக் கண்டதும் மனதுக்குள் ஒரு துளிர்ச்சி ஏற்பட்டது.

வீட்டு வாசலில் நுழைந்தவுடனேயே கலவரமடைந்தார். வருடக்கணக்கில் அந்த வீட்டில் உள்ள காட்சிகளை எல்லாம் பார்த்து அலுத்துப் போன வாசல் வாசலில் அலட்சியமாக அவனை பார்த்தது. உலகமே அவனை வெற்றியாளராகப் போற்றியபோதும், இப்படி ஒரு தோற்கடிக்கப்பட்ட மனிதனை வேறு எங்கும் காண முடியாது என்று வாசல்காரன் உறுதியாக நம்பினான். அந்த வீட்டில் வசிப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரே இடத்தை விட்டு வெளியேறினாலும் தங்கள் வாழ்க்கை இதை விட சிறந்தது என்று உணர்கிறார்கள் நானும் அவ்வாறே உணர்ந்தேன்.

மீண்டும் ஒரு மரணம்:

இதில் வீட்டின் ஒரு பகுதி எரிந்து நாசமானது. எரியும் நாற்றம் அவரை மூச்சுத்திணறச் செய்தது. வீட்டில் இருந்த பூனைகள் அனைத்தும் நெருப்பைக் கண்டு ஓடியிருக்க வேண்டும். தான் கைவிட்ட ஒவ்வொரு பெண்ணும் வீட்டின் ஏதோ ஒரு மூலையில் அமர்ந்து அழுவது போல் உணர்ந்தான். மன அமைதிக்காக அப்பாவின் அறைக்குச் சென்று தூங்கச் சென்றான்.

மழை பெய்கிறது. இரவின் தனிமையில், தந்தையின் விஷம் தனக்குள் கசிவதையும், பச்சை மற்றும் நீல நிறக் கைகள் உடலோடு ஊர்ந்து செல்வதையும் அறிந்தான். அவரை கழுத்தை நெரித்து மூச்சு திணறி கொன்றனர். குத்தாரி ஓட முயன்ற போது, மூலையில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்த பெண்கள் ஒவ்வொருவராக அவரை மீண்டும் தந்தையின் கைகளில் அமர வைத்தனர். அவன் முகத்தில் இருந்த இயலாமையைக் கண்டு பெண்கள் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தனர். தாக்குதலுக்குப் பிறகு அவரது உடல் பச்சை நிறமாக மாறியது. அவரது இயக்கம் மாறியது. பெண்கள் அனைவரும் பலத்த மழையில் சிரித்துக்கொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறினர்.

தாயின் இறுதி:

அவரது தாயார் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பலனின்றி உயிரிழந்தார்.

#தமிழ்கதை #Tamilstory #மலைகதை #Hillstory #தமிழ்சின்னக்கதைகள் #Tamilshortstories #பரபரப்புகதை #Sensationalstory #மழைகதை #Rainstory #மனநிலைகதை #Moodstory #தமிழ்சின்னநாவல் #Tamilshortnovel #மர்மம் #Mystery #குடும்பம் #Family #துரோகம் #Betrayal #மரணம் #Death #மனச்சாட்சி #Conscience

A Tale of an Enduring Bond | தாயின் காகம்

2024-05-24T11:04:00.005+05:30

A Tale of an Enduring Bond | தாயின் காகம்

காகம் எவ்வளவு காலம் வாழ்கிறது தெரியுமா?, காகத்திற்கு தற்செயலான மரணத்தைத் தவிர மரணம் இல்லை என்றும், அது நூறு வயதாகும் போது, அதன் பழைய இறக்கைகளில் உள்ள இறகுகள் உதிர்ந்துவிடும் என்றும், புதியவை வளரும் என்றும் சொல்கிறார்கள். காகம் மீண்டும் இளம் காகமாக மாறும். ஆனால் இதில் பெரிய விஷயமே இல்லை, மற்ற உயிரினங்களைப் போல காகம் இறக்கலாம். ஆனால் காகம் பல்லாண்டு வாழ்கிறது என்பது உண்மை. இத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஒரு காகத்தின் கதை இங்கே.

என் அம்மா சிறுவயதில் அம்மாவின் அம்மாவால் கட்டப்பட்ட வால்பரம்பில் என்ற வீட்டில் வசிக்கிறார். நெல் சாகுபடி மற்றும் அறுவடை காரணமாக, முற்றத்தில் காகங்கள் நிறைந்துள்ளன. மந்தையில் ஒரு காகம் கூட தாமதிக்காமல் தினமும் முற்றத்திற்கு வருவது வழக்கம். பல வருடங்கள் கழித்து கல்யாணமாகி கணவன் வீட்டிற்கு சென்ற அம்மா, சில காலம் கழித்து ஷோர்னூரில் சொந்த வீடு கட்டிக்கொண்டாள். குடும்பத்துடன் நாட்டில் குடியேறினார்.

குழந்தைகளின் பிறந்தநாள் போன்ற பல கொண்டாட்டங்கள் வீட்டில் நடக்கும் போது காகம் அழைக்கப்படாத விருந்தாளியாக முற்றத்தில் வந்து சேரும். அன்னை பறவைகள் மற்றும் விலங்குகளை நேசிப்பவர். வீட்டு விலங்குகளான மாடு, பூனை, கோழி போன்றவற்றைப் பேசி பராமரித்து, இரவு உறங்கும் வரை மாடுகளை விட்டு கொசுக்கள் மற்றும் பூச்சிகள் விரட்டப்படும். ஏதாவது காய்ச்சலோ, நோயோ வந்து ஒருநாளும் வெளிவராமல் போனால், பசுவின் போதையும், கஷ்டமும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. மனிதன் பேசும் பாஷை மாட்டுக்கு புரிகிறதா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அந்த மனிதனை பார்க்காமல் மாட்டுக்கு மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. அதன் காரணமாக இடையறாது அழுது சத்தம் போடுவது வழக்கம்.

பல வருடங்களாக முற்றத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்த காகத்தை நினைத்து மிகவும் வருந்தினான் அந்த மனிதன். பறந்து தரையில் இறங்கியதும் நடக்க முடியாத காகம் கீழே இறக்கி முன்னோக்கி நகர்கிறது. அதன் காரணமாக, மற்ற காகங்கள் உணவுக் கழிவுகளைத் தின்றுவிடும், எப்போதாவது காகத்திற்கு ஏதாவது கிடைக்கும். அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும்போது, காலை உணவு மற்றும் மதிய உணவுக்குப் பிறகு நண்டுக்கு கொஞ்சம் கொடுப்பது வழக்கம். சாப்பாடு முடிந்து சாதம் எடுத்து கையில் பிசைந்து முற்றத்திற்குச் சென்று வாழையிலை பறித்து முற்றத்தில் விரித்து இலையில் சாதம் பரிமாறுவார்கள். பிறகு நிமிர்ந்து பார்த்து சத்தமாக ஆ, ஆ, ஆ, என்று சத்தம் போட்டுக் கூப்பிட்டுக் கேட்காமல் ஓடுகிறான். சோறு தின்னும், அல்லது வேறு காகங்கள் வந்தால் குச்சியைக் காட்டி விரட்டும். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அழைப்பின் தேவை மறைந்துவிட்டது. சரியான நேரத்தில், காகம் வயல் மற்றும் முற்றம் முழுவதும் பறக்கும். யாரும் விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்த காகம், வாசலுக்கும் சமையலறை படிகளுக்கும் வரத் தொடங்கியது.

மாதங்களும் வருடங்களும் கடந்துவிட்டன, குழந்தைகளாகிய நாங்கள் காகத்தை "தாயின் காகம்" என்று அழைத்தோம், அம்மா 20 பிப்ரவரி 2016 அன்று இறந்தார். மரணச் செய்தியறிந்து அப்பகுதி மக்களும் உறவினர்களும் வீட்டில் திரண்டபோது ஏதோ நடக்குமோ என எண்ணியிருக்கலாம் என பிரதேச மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர். அம்மா இறந்த பிறகு காகம் இரண்டு நாட்கள் முற்றத்திலும் வயல்வெளியிலும் பறந்து முற்றத்திற்கு வராமல் நின்று சில சமயம் ஒன்றும் கிடைக்காமல் அனாதை நிலை காகத்தையும் குடும்பத்தையும் பாதித்திருக்கலாம். அம்மா இறந்து நான்கைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு நோண்டியைப் பார்த்ததாக என் மனைவி சொன்னாள். சில சமயம் வேறு வீடு தேடிச் சென்றிருக்கலாம் அல்லது ஏதாவது நோய் காரணமாக இறந்திருக்கலாம்.

ஒருமுறை காகத்தைப் பற்றி என் அம்மாவிடம் கேட்டபோது, "என்னவென்று தெரியவில்லை, நான் செல்லும் இடமெல்லாம் காகம் என்னைப் பின்தொடர்கிறது. ஒருவேளை உங்கள் தந்தையின் ஆவி அந்தக் காக்கையில் இருக்கலாம், அதனால்தான் காகம் என்னைப் பின்தொடர்கிறது" என்று பதிலளித்தார். ஆம், சில சமயங்களில் காகமும் தன் தாயைப் பின்பற்றி உலகை விட்டிருக்கலாம். "ஆன்மா நித்திய சாந்தி அடையட்டும்"

This heartwarming story narrates the extraordinary connection between a woman and a crow, spanning decades and transcending the boundaries of life and death.

Tags: #crow #mother, #bond, #life, #death, #reincarnation, #soul, #love

அன்னை ஓர் ஆலயம் | Tamil Short Story about Old Age and Mother-Son Relationship

2024-05-18T04:01:00.006+05:30

அன்னை ஓர் ஆலயம் | A Tale of Motherhood and Redemption

இரவும் இன்றி பகலும் இன்றி வானம் புதுவித அழகுடன் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தி நேரம்.நிலாப்பெண் வானதேவன் மடியினில் உலாவரும் நேரத்துக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.நிலா மங்கையின் வரவைக் காண வந்த நட்சத்திரத்தோழியர்கள் ஆங்காங்கே கண்சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.வஞ்சமின்றி இயற்கை அன்னை தன் அந்திநேர அலங்காரத்தின் அழகை முழு உலகுக்கும் வாரி இறைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் அதை எல்லாம் இரசிக்கும் எண்ணம் துளியுமின்றி கரை புரண்டு ஓடும் வெள்ளமாய் விழிகளில் இருந்து வழிந்தோடும் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் கனகம்மா.

காலையில் மகன் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் செவிகளில் ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன. "சீச்சீ என்னம்மா இது அளவாக சாப்பிடவேண்டியதுதானே? கண்டதையும் முழுங்கிட்டு வாசலில கக்குறதா? அருவருப்பாக இருக்குது.இனிமேல் வீட்டுக்கு பின்னால் ஒரு அறை இருக்கு அதில் போய்க்கிட.வாசலில இருந்து இப்படி அசிங்கப்படுத்தாத." இது சாப்பிடும் போது சமிபாட்டு கோளாறால் வீட்டு வாசலில் வாந்தி எடுத்து விட்ட கனகம்மாவை நோக்கி மகன் கணேஷ் கூறிய அக்னி வார்த்தைகள் அவை.

"இதை கெதியா கழுவுங்கோ.எனக்கு குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது."என்று மருமகள் மாலதி முகம் சுளித்ததை விட "கிழடு கெட்டையளை வீட்டில் வைச்சிருந்து எவ்வளவு தொல்லை".என்று முணுமுணுத்தது தான் அதிகம் வேதனையைத் தந்தது கனகம்மாவுக்கு.வீட்டைக் கழுவி விட்டு தனது கைத்தடியை ஊன்றியபடி மெதுவாக நடந்து தனது அறைக்கு வந்தாள்.

அழுகையை அடக்க முடியாமல் வாய் விட்டு அழுதாள் கனகம்மா.கணவன் சாம்பசிவத்தின் புகைப்படத்தின் முன்னால் மண்டியிட்டு "என்னை மட்டும் தனியாக தவிக்க விட்டு யோயிட்டீங்களே" என்று அழுதவளை "பாட்டி அழுவாதேங்கோ பாட்டி"என்றொரு மழலைக்குரல் தடுத்தது.கண்களில் நீர் நிரம்பியபடி நின்ற வருணனை கண்டதும் "என்ர பேராண்டி தங்கமே பாட்டி அழுவேல்லடா கண்ணா" என்று அவனை அணைத்துக்கொண்டாள் கனகம்மா.

"பாட்டி நீ ராசி இல்லையாம் உன்ர முகத்தில் முழிக்கவே கூடாதாம் அப்பா சொல்லிச்சு"என்று குழந்தை சொன்னதைக் கேட்டதும் நெஞ்சம் வெடித்து விடும் போலிருந்தது.பூமி பிளந்து தன்னை விழுங்காதா என்று ஏங்கினாள் கனகம்மா.ஊமையாய் அழுவதைத் தவிர வேறு தெரியவில்லை.சொந்தமாக இருந்த வீட்டையும் ஒரே மகனென்று கணேஸிற்கு கொடுத்தாகி விட்டது.சாம்பசிவம் உயிரோட இருக்கு மட்டும் கனகம்மா

வுக்கு எந்த கஷ்டமும் வரவில்லை.ஆனால் இப்போது?. மகனின் புறக்கணிப்பும் மருமகளின் முகச்சுளிப்பும் தாங்க முடியவில்லை.உடலில் சக்தி இருக்கும் வரை அந்த வீட்டில் சம்பளம் இல்லாத வேலைக்காரியாக இருந்தாள் கனகம்மா.ஆனால் எண்பது வயதிலும் அப்படியே இருக்க முடியுமா? முதுமையின் கொடுமையும் பிள்ளையின் வெறுப்பும் கனகம்மாவைத் தீயென சுட்டுப்பொசுக்கின.

எந்த பிள்ளையின் முகம் காண பத்து மாதங்கள் தவம் கிடந்தாளோ எந்த பிள்ளைக்கு தன் இரத்தத்தை பாலாக்கி கொடுத்தாளோ எந்த பிள்ளைக்காக ஊனுறக்கமின்றி இருந்தாளோ எந்த பிள்ளையை தன் கண்ணுக்குள் வைத்து வளர்த்தாளோ அந்த பிள்ளையே இன்று தன்னை பார்த்து சீச்சி என்று விட்டதே. இன்னும் ஏன் உயிரோடு இருக்கிறம் என்று அழத்தோன்றியது.அந்த மனுஷன் புண்ணியவான்.இப்படி எல்லாம் அனுபவிக்காமல் நிம்மதியாக போய்ச்சேர்ந்திட்டார் என்று கணவன் நினைவில் கண்களில் வடிந்த கண்ணீரை சேலைத்தலைப்பால் துடைத்துக்கொண்டாள் கனகம்மா.

இருள் சூழத்தொடங்கியது.மணி எட்டை நெருங்கியிருந்தது.வீட்டுக்குள் மகனின் சத்தம் கேட்கவில்லை.ஒருநாளும் கணேஷ் இப்படி தாமதமாகியதில்லையே என்று பதறியது அந்த தாயுள்ளம்.மெதுவாக எழுந்து கைத்தடியை ஊன்றியபடி வீட்டு வாசலுக்கு வந்தாள்.வாசலில் கதிரையில் சாய்ந்தபடி தொலைபேசியை நோண்டிக்கொண்டிருந்த மாலதியிடம் " ஏம்மா கணேஷ் இன்னும் வரேல்ல? நேரமாகுதில்ல" என்று மெல்லக்கேட்டாள்.நிமிர்ந்து பார்த்த மாலதி "வந்திடுவார்.இப்ப இதில் நடந்து வந்து விழுந்து தொலைக்காமல் ஓரமாய் போய் இருங்கோ" என்று சொல்லவும் கணேஷின் கார் வீட்டுக்குள் நுழையவும் சரியாக இருந்தது.மகனைக்கண்ட மகிழ்ச்சியில் கைத்தடியை ஊன்றியபடி தனது அறைக்குள் சென்றாள் கனகம்மா.

கணவனின் புகைப்படத்தை பார்த்தபடி இருகால்களையும் நீட்டி அமர்ந்தவளிடம் "பாட்டி இந்தாங்கோ வடை சாப்பிடுங்கோ" என்றபடி வடையை நீட்டினான் வருண்.குழந்தையை வாரி அணைத்தபடி "என்ட ராசா இந்த கடலை வடையெண்டா உன்ர அப்பனுக்கு ரொம்பவும் பிடிக்குமடா.இதைக்கொண்டு போய் அப்பாட்ட குடு" என்று புன்னகையுடன் கூறினாள். "சரி பாட்டி" என்று கூறி விட்டு ஓடினான் வருண்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.விடுமுறை என்பதால் எல்லோரும் வீட்டில் கும்மாளமிட்டபடி இருந்தார்கள்."நான் மட்டும் தனியாக சமைக்கிறன்.உங்கட அம்மாவை கொஞ்சம் உதவி செய்யச்சொல்லுங்கோவன் " மாலதியின் குறையை கேட்டு தாயிடம் விரைந்த கணேஷ் "அம்மா எழுந்திரு.மாலதிக்கு சமைக்கிறதுக்கு உதவி செய்யன்.பாவம் தனியாக கஸ்டப்படுறாள்.கெதியா வா " என்று அடிக்குரலில் கூறிவிட்டு கையோடு அவளை இழுத்துக்கொண்டு போனான் கணேஷ். "பாத்து ராசா.மெதுவாக போப்பா.காலில் கல்லு குத்திடும்" என்று முனகிய கனகம்மாவிடம் "குத்தினால் குத்தட்டும்.செத்தா போயிடப்போறாய்" என்று கேட்டான் கணேஷ்.

சிறுவயதில் கணேஷுக்கு காலில் கல் குத்திவிடும் என்று சாம்பசிவமும் கனகம்மாவும் மாறி மாறி தூக்கிக்கொண்டுதான் செல்வார்கள்.ஆனால் இன்று அந்தப்பிள்ளை என்ன வார்த்தை சொல்லிப்போட்டுது.கண்களில் நிரம்பிய கண்ணீரை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டாள்.கனகம்மாவைக் கண்டதும் தலைவலி என்று ஒதுங்கி கொண்டாள் மாலதி.அன்றைய சமையல் கனகம்மாவின் பொறுப்பாகி விட்டது.உடம்பு ஒத்துழைக்காமல் விட்டாலும் மிகவும் சிரமப்பட்டு மகனுக்கு பிடித்த கத்தரிக்காய் கூட்டு, வாழைக்காய் பொரியல், எலுமிச்சை சாதம் என்று சமையலை செய்து முடித்தாள் கனகம்மா.சாப்பிடும்போது "சின்ன வயசுல கணேஷ் கத்தரிக்காய் கூட்டு இல்லாமல் சாப்பிடவே மாட்டான்.ஒருநாள் கத்தரிக்காய் கூட்டு கேட்டு அடம்பிடிச்சு சாப்பிடவே மறுத்துட்டான்.இரவு ஏழு மணிக்கு அரைக்கிலோ மீற்றர் நடந்து கத்தரிக்காய் வாங்கி வந்தார் இவன்ர அப்பா.அதுக்கு பிறகு சமைச்சு குடுக்கத்தான் சாப்பிட்டவன்.அந்தளவுக்கு அவனுக்கு பிடிக்கும்" என்று அந்தக்கால நினைவுகளை மீட்டியபடி கனகம்மா கூறவும்" போதும் போதும் தொணதொணவென்று அலட்டாமல் சாப்பிடு" என்று சலித்துக்கொண்டான் மகன்.

அன்று முன்பள்ளிக்கு போய் வந்த வருண் "அம்மா அம்மா எனக்கு கதை சொல்லித்தாங்கோ" என்று கேட்டான்."டேய்.அம்மாவுக்கு கதையெல்லாம் தெரியாதேடா.அப்பாட்ட போய் கேள் கண்ணா"என்று மகனை அனுப்பி விட்டு தொலைக்காட்சி நாடகத்தில் கவனத்தை செலுத்தினாள் மாலதி."அப்பா எனக்கு கதை சொல்லித்தாங்கோ.இல்லாட்டி நாளைக்கு ரீச்சர் அடிப்பா"என்று கூறிய வருணை பார்த்து" கதைக்கு நான் எங்கடா போவன்? ஏதாவது புத்தகத்தை வாசிச்சுப்பாரு.கதை கிடைக்கும்" என்றான் கணேஷ்.கண்களில் நீர் வடிய நின்ற பேரனை பார்த்து"பேராண்டி பாட்டி இருக்கிறன்டா கதை சொல்ல.உனக்கு காக்கா கதை வேணுமா?நரிக்கதை வேணுமா? என்று கனகம்மா கேட்டதும் "பாட்டி எனக்கு நரிக்கதை சொல்லுங்கோ" என்று அவளை அணைத்தபடி துள்ளிக்குதித்தான் வருண்.அவர்கள் செல்வதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி உடற்பயிற்சியில் கவனத்தை செலுத்தினான் கணேஷ்.மறுநாள் "பாட்டி சொல்லித்தந்த கதை நல்லம்.எல்லாரும் என்னை பாராட்டினாங்கள்"என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான் வருண்.

அன்று கனகம்மாவுக்கு உடல் மிகவும் அசதியாக இருந்தது.கை கால் எல்லாம் வலித்தது.தலை சுற்றியது.விழுந்து விடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் அருகில் இருந்த தூணை பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள் கனகம்மா."ஐயோ மகனே.எனக்கு தலை சுத்துதுப்பா.ஓடி வா.கணே...ஷ்" என்று முனக முடிந்ததே தவிர குரல் எழும்பவில்லை.பாட்டியை காண வந்த வருண் பயந்து விட்டான்."அம்மா அப்பா ஓடிவாங்கோ.பாட்டியை பாருங்கோ" என்று கத்தினான்.யாரும் வரவில்லை.வீட்டுக்குள் ஓடினான் வருண்.தொலைக்காட்சியின் முன்னால் மாலதியும் கணினிக்கு முன்னால் கணேஷும் அமர்ந்திருந்தனர்.

"அம்மா அம்மா பாட்டிக்கு பாட்...டிக்...கு " என்று திக்கித்திணறிய வருணை பார்த்து"என்னடா சத்தம் போடாத.எதுவும் விளங்கேல்ல"என்று சலித்துக்கொண்டாள் மாலதி.கணேஷிடம் ஓடிவந்து"அப்பா ஓடிவாங்கோ.பாட்டிக்கு ஏலாதாம்." என்ற வருணை திரும்பி பார்த்த கணேஷ்" டேய்.இருடா.இந்த வேலையை முடித்துட்டு வாறன்" என்றான்.வருணுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.அருகில் இருந்த கண்ணாடிக்குவளையை எடுத்து கீழே எறிந்து உடைத்தான்.அதிர்ச்சியில் திரும்பினர் பெற்றவர்கள்."நான் பாட்டிக்கு ஏலாதாம் என்று சொல்லுறன்.நீங்கள் இப்ப வாறீங்களோ இல்லையோ" என்று கோபத்தில் கேட்ட மகனை பார்த்து எதுவும் பேசாமல் கனகம்மாவின் அறைக்கு விரைந்தனர் இருவரும்.அங்கே மயங்கிச்சரிந்து

கிடந்த கனகம்மாவைக்கண்டதும் " அம்மா " என்று அலறியபடி தாயை தூக்கிக்கொண்டு வைத்தியசாலைக்கு விரைந்தான் கணேஷ். "பாட்டி பாட்டி" என்று அழுதுகொண்டிருந்தான் வருண்.

கனகம்மாவை பரிசோதித்து விட்டு வெளியே வந்த வைத்தியர் "அவங்களுக்கு உடம்பு பலவீனமா இருக்குது.நீங்கள் போய் பார்க்கலாம்.ஒரு மணித்தியாலத்துக்கு பிறகு குளுக்கோஸ் ஏத்துறம்" என்று கூறிவிட்டு சென்றார்.இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டு இருந்த ஒரு வயோதிகப்பெண்மணி " நீதான் கனகம்மாவின்ர மகனா?உன்ர பெயர் கணேஷ் தானே "என்று கேட்க, "ஆமாம் நான்தான்.உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?" என்று ஆச்சரியமாக கேட்டான் கணேஷ்.

" நான் தான் உன்ர அம்மாவுக்கு பிரசவம் பார்த்தேன்.கனகம்மாவுக்கு நீயெண்டால் உசிர்.உன்னை நிலத்தில் கூட நடக்க விடமாட்டாள்.அவளுக்கு பாகற்காய் கூட்டு என்றால் ரொம்பவும் பிடிக்கும்.அது வயித்துல இருக்கிற குழந்தைக்கு ஆகாது என்று நான் சொன்னதால பாகற்காயையே மறந்து போனவள் உன்ர அம்மா.என்ர மகன் என்னை ராணி மாதிரி பாத்துப்பான்.என்று அடிக்கடி சொல்லுவாள்.இப்ப அவள் ரொம்பவும் மெலிந்திட்டாள்.உன்ர அம்மா உனக்காக தன்னையே தியாகம் செய்தாள்.அவளை நல்லபடியாக பார்த்துக்கோ" என்று கூறிவிட்டு அந்தப்பெண்மணி சென்றார்.

சிலையென உறைந்து நின்றான் கணேஷ்.குற்ற உணர்ச்சியில் குறுகிப்போனான்.தான் தாயை நடத்திய விதமும் அந்த தாய் தனக்காக நடந்த விதமும் அவன் கண்முன்னே வந்து நிழலாடின.ராணி மாதிரி பார்த்துப்பேன் என்றார்களே.வேலைக்காரி ஆக்கிவிட்டேனே.பாவி பாவி என்று தன்னையே நொந்து கொண்டான் கணேஷ்.வீட்டுக்கு அழைத்து சென்று இனிமேலாவது அம்மாவை ராணி மாதிரி பார்க்கோணும் என்று மனதிற்குள் நினைக்கும் போது அவன் விழிகள் அருவியென கண்ணீரை சிந்திக்கொண்டிருந்தன.இவற்றையெல்லாம் பார்த்து கொண்டு நின்ற மாலதி அவனருகில் வந்து " தாயில்லாப்பிள்ளை என்று என் மேல் தாய் மாதிரி பாசம் காட்டினவா.நான்தான் அவவை கஸ்டப்படுத்திட்டன் "என்று கண் கலங்கினாள். "அப்பா பாட்டியை பாப்பம் வாங்கோ" என்று வருண் கூறவும் இருவரும் தாயை நோக்கி விரைந்தனர்.

தாயின் கைகளை பற்றிய கணேஷ்" அம்மா இந்தப்பாவி மகனை மன்னிச்சிடுங்கோ.உங்களை எவ்வளவோ கஸ்டப்படுத்தீட்டன்" என்று அழுதான். "என்னையும் மன்னிச்சிடுங்கோ அத்தை" என்று கண்கலங்கினாள் மாலதி. "என்ர ராசா. உங்களை போய் நான் கோவிப்பேனா? நீங்கள் ரண்டு பேரும் நூறு வருஷம் சந்தோஷமா வாழோணும் ராசா" என்று தன் நடுங்கிய கைகளை தூக்கி வாழ்த்தினாள் கனகம்மா.வாழ்த்திய கைகள் கீழே சரிய விழிகள் கணேஷை நோக்கியபடி விழித்திருக்க அந்த புண்ணிய ஆத்மாவின் உயிர் இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்தது.கதறி அழுதனர் கணேஷும் மாலதியும்.பாட்டி பாட்டி என்று துடித்துப்போனான் வருண்.

தம் குழந்தைகளை கண்ணின் மணியென வளர்க்கும் தாய் தந்தையர்களை அவர்களது முதுமைக்காலத்தில் குழந்தைகளை போல கவனிக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு பிள்ளைகளினதும் கடமை ஆகும்.ஒவ்வொரு முதியவர்களும் அனுபவத்தின் உறைவிடம்.அறிவுச்சாகரம் என்பதை உணர வேண்டும்.முதுமையில் அவர்களுக்கு வேண்டிய அன்பையும் பாசத்தையும் கொடுக்க வேண்டும்.இதை உணராமல் விட்ட பாவத்துக்கு இன்னமும் பரிகாரம் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றான் கணேஷ்.தினம்தினம் கனகம்மாவினதும் சாம்பசிவத்தினதும் புகைப்படத்தின் முன்னால் கண்ணீர் விட்டு மனதிற்குள் கதறுவான் கணேஷ்.அவனுக்கான பரிகாரம் காலத்தின் முடிவாகும்.

""அம்மன் கோயில் எல்லாமே அம்மா உன் கோயிலம்மா""

முற்றும்.

TAGS: #motherhood, #sacrifice, #redemption, #oldage, #family, #relationships #Tamilshortstory #Oldage #Motherandsonrelationship #Regret #Forgiveness #Love #Respect

This poignant short story explores the complex relationship between a mother and her son, highlighting the sacrifices made by mothers and the importance of honoring them in their old age. Annai or Aalayam" is a heartwarming Tamil short story about an elderly woman and her estranged son. The story explores themes of old age, mother-son relationship, regret, forgiveness, love, and respect.

Seaside Memories: A Grandfather's Tale of Love and Loss

2024-05-17T08:10:00.006+05:30

கடலோர நினைவுகள்: ஒரு தாத்தாவின் காதல் மற்றும் இழப்பு பற்றிய கதை

அன்றும் கடற்கரையில் நல்ல கூட்டம் இருந்தது.

பேரனைக் கைகளில் இறுக்கிப் பிடித்தபடி நடந்தார். முன்பு அதே கடலைப் பார்க்க மகளின் கையைப் பிடித்தபடி வந்திருந்தார். ஆனால் அப்போது அவரது கைகள் மிகவும் பலமாக இருந்தன. இன்று அவர் தனது நேரம் சுருக்கப்பட்ட கைகளை நம்பவில்லை. மணலில் குழந்தையின் காலடிச் சத்தத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே மெதுவாக நடந்தான்.

'கடலுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது பாட்டி?'

'இன்னொரு நிலம். இன்னொரு நாடு இப்படி'

'யார் அங்கே?'

சிறுவயதில் தன் மகளும் இதே கேள்விகளைக் கேட்பது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. எல்லா குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரியான கேள்விகளைக் கேட்பார்கள்.

'கடல் நீலமாக இருப்பது ஏன்? சூரியனின் வீடு கடலுக்கு அடியில் உள்ளதா? அந்தப் படகோட்டி எங்கே போகிறான், கடலுக்கு அடியில் அரண்மனை இருக்கிறதா? அங்கே சிப்பிகள் ஒளிந்திருக்கிறதா..?'

அப்படியா அப்படி.....

எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் தன் கற்பனையில் ஒரு புதிய கதையை உருவாக்கினார்.

முந்தைய நாள் தான் செய்த மணல் வீட்டை சிறுவனின் கண்கள் தேடுவதைப் பார்த்தபடி சொன்னான்

'இன்னொன்று செய்வோம்'

குழந்தையுடன் மணலில் வீடு கட்டினான். சிறுவன் கடலுக்கு மிக அருகில் யாரோ செய்த ஒரு பெரிய மணல் வீட்டை ஆர்வத்துடன் பார்த்தான்.

'பாருங்க பாட்டி. பார்க்க என்ன அழகு. அரண்மனை போல

திடீரென்று ஒரு பெரிய அலை வந்து வீட்டைத் தட்டி பின்னுக்குத் தள்ளியது.

'கடல் வந்து என் வீட்டைப் பறித்துவிடுமோ' என்று பயத்துடன் தாத்தாவைப் பார்த்தது குழந்தை.

'சிறிது நேரம் கழித்து இங்கும் அலை வரும்'

'கடல் மோசம் இல்லையா' என்று குழந்தை வருத்தமடைந்தது.

அதற்கு மட்டும் அவரிடம் பதில் இல்லை.

அவன் நினைத்தான். சிறுவயதில் கடலைக் கண்டு பயப்படவில்லை. பிற்காலத்தில் அதன் தோற்றம் மாறியபோதும், திடீரென வன்முறையாக மாறி பல உயிர்களைப் பறித்தபோதும், மற்றவர்களைப் போல் கடலைப் பழிக்கவில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அமைதியாக உறங்கும் கடலின் மீது அவருக்கு அனுதாபம் இருந்தது.

சங்குக்குள் மறைந்திருக்கும் கடலின் இரைச்சலைக் கேட்க மீண்டும் மீண்டும் ஏங்கினான்.

சிலரை எவ்வளவு வலித்தாலும் நேசிப்போம் என கடலை நேசித்தவர்.

ஆனால் கடலை யார் வெறுக்கிறார்கள்? அலையில் துடைத்த நினைவுகளின் காலடித் தடங்களைத் தேடி வருபவர்கள் எல்லாம் அல்லவா?

சூரியன் கடலில் மூழ்கத் தொடங்கியதும்.. 'திரும்பிப் போவோம்,' என்றான்.

ஒரு அலை அவர்கள் அருகே வந்து பின்வாங்க, சிறுவன் திகிலுடன் அவனைப் பார்த்தான்.

'என் வீடு..'

'பரவாயில்லை நாளை வந்து இன்னொருத்தர் பண்ணலாம்.'

சிறுவனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு திரும்பி நடந்தான்.

Seaside Memories: A Grandfather's Tale of Love and Loss

TAGS : #Tamilshortstory #grandfather #grandson #beach, #sea, #nature, #love, #loss, #memories, #Tamilculture, #family #tamilstory

The Kind Shepherd: A Tale of Compassion and Selflessness

2024-05-16T04:24:00.008+05:30

கருணையுள்ள மேய்ப்பவன்: இரக்கத்தின் & தியாகத்தின் கதை | The Kind Shepherd: A Tale of Compassion and Selflessness

இது குளிர்காலத்தின் ஆரம்பம். வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே திரும்பி வர வேண்டும் என்ற கோபத்தில், மலைப்பகுதியில் சூரியன் சிவந்து எரிந்து கொண்டிருந்தது. மலையடிவாரத்தில் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. ஆனால் சிறிது தூரத்தில் ஒரு ஆட்டை அதன் கூண்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்கு ஒரு மனித நெடுவரிசை தெளிவாகக் காணப்பட்டது.

அவர் வண்டியை நிறுத்தி, முள்வேலிக்கு நகர்ந்து, கைகளை அசைத்து, வெளிப்படையான கவலையுடன் அதை நோக்கி நடந்தார். நீண்ட கூந்தலும் தாடியும் கொண்ட ஒரு பழமையான உருவம், நீண்ட நாட்களாக தண்ணீரைக் காணாத அறிகுறிகளைக் காட்டியது.

அவரது தூசி படிந்த உடைகள் அடையாளம் காணப்படவில்லை. இது எந்த மொழி அல்லது நாட்டைச் சேர்ந்தது என்பதை ஒரு பார்வையில் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு மாறிவிட்டது.

விரித்த போர்வையையும், குப்பூஸையும், குடிநீரையும் கண்டதும் அவனது உயிரற்ற கண்கள் கூடி இருந்த இருளை வெல்லும் அளவுக்கு பிரகாசித்தது.

அரேபிய, உருது கலந்த நன்றி வார்த்தைகள் தெளிவாகப் புரியவில்லை என்றாலும் கேட்டது. வெகுநாட்களாக அவருக்கு பார்வையாளர்கள் வராததால் அவரது மொழி கறைபடிந்தது.

வயிறு நிரம்ப உணவில்லாமல், தொண்டையை நனைக்கும் சுத்தமான தண்ணீரின்றி, பாலைவனத்தில் ஒரு துண்டு கம்பளி, கிழிந்த ஃபர் கோட் கூட இல்லாமல், குளிரில் தொலைதூரப் பண்ணைகளில் சிக்கித் தவிப்பவர்களின் பிரதிநிதி அவர். ஆடு மேய்ப்பவர்களுக்கும் ஒட்டக மேய்ப்பவர்களுக்கும் அன்றைய தினம் கிடைத்ததையெல்லாம் கொடுத்துவிட்ட திருப்தியில் திரும்புவதற்காக காரில் ஏறியபோது குரல் எழுப்பினார். கொடுக்க எதுவும் இல்லை என்று விரக்தியில் திரும்பியபோது, தேவை தனக்கு இல்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

சற்றுத் தொலைவில் மலைச் சரிவுக்கு அருகில் பானை போலத் தெரிந்த கூடாரத்தில் வசிக்கும் நேபாள மேய்ப்பன் ஒருவன் முடிந்தால் போர்வையைக் கொண்டு வருமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தான். அவன் கொண்டு வந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் போய்விட்டதா அல்லது அடர்ந்திருந்த இருள்தான் அவன் கண்களின் பிரகாசத்தை இழக்கச் செய்தது என்று தெரியவில்லை. மறுநாள் வந்து போர்வையை அவனிடம் தருவதாகச் சொல்ல விரும்பினான், அவனால் முடியவில்லை. இந்த வருஷம் ஒரு சின்ன பாலைவனப் பயணம் இருக்குமா, இங்க வர முடியுமான்னு நிச்சயமா இருந்தா உண்மைதான்.

ஆனால் அடுத்த வாரம், வேறு திசையில் இருந்தாலும், மீண்டும் பயணத்திற்கு சாலை தயாரானதும், முதலில் அவனிடம் செல்வதை உறுதி செய்தான். ஆனால், சரியான நேரத்தில் வருவதற்கு அவர் வெகு சீக்கிரம் கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. குளிர்ந்த கூடாரத்திலிருந்து உறக்கத்துடன் வெளிவரும் விடிவெள்ளியைத் தோற்கடித்துக்கொண்டு அவன் அங்கு சென்றான். அவர் எங்கும் காணப்படவில்லை. ஆடுகள் சத்தம் போட்டு பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தாலும், இரண்டும் கட்டளையிட்டு கம்பி வேலியைத் தாண்டி கூடாரத்தை நோக்கி குதித்தன. அவன் ஒரு துணியில் குளிர்ந்து நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அவருக்கு காய்ச்சல் இருப்பது போல் தெரிகிறது.

எனக்கு உள்ளுக்குள் கோபமாக இருந்தது, போர்வையை அவனிடம் கொண்டு வர ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வந்தாய்?, "அர்ரே பாய், வோ நயா போர்வை கிடார் ஹை?" ஓ, இயாலினி அந்த நேபாளிக்கு போர்வை கொடுத்தாரா? குறைந்த பட்சம் மற்றவர்களை புரிந்து கொள்ளாமல் உள்ளே வரும் கோபத்தையாவது கட்டுப்படுத்துங்கள். மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான். எங்களைப் பார்த்ததும் காய்ச்சலின் களைப்பு மறந்து துள்ளிக் குதித்தான். "அரே யார், உஸ் கே லியே தூசரா கம்பல் லயா ஹை, தும் நே அபனா கியோம் தியா?".

அவன் புரிந்து கொண்டு தலை குனிந்தான். "மேம் நே நயா கம்பல் கிஸீ கோ நஹிம் தியா, சப், மேரா,..." , படுக்கைக்கு அடியில் நீண்ட விரல்களைக் காட்டி, எந்த நேரத்திலும் உடைந்து போகலாம் என்று ஒரு புதிய அவிழ்க்கப்பட்ட போர்வை. "மேரே காவ்ன் மேம் இஸ் சே ஃபீ ஜ்யாதா ஷர்தீ ஹை, சாப், நயா கம்பால் மேரி மா கே லியே..", ஏதோ ஒரு மலையில் ஒரு சிறிய குடிசையில் அமர்ந்து, எல்லையற்ற பாலைவனத்தில் துன்பப்படும் தன் மகனுக்காக பிரார்த்தனை செய்யும் வயதான தாயின் சிலிர்க்க வைக்கும் படம் வந்தது. மனம். பிறருக்காகக் கிடைக்கும் அனைத்து நல்ல விஷயங்களையும் ஒதுக்கிவிட்டு, எந்தக் கஷ்டத்தையும் சமாளிக்கத் தயாராக இருக்கும் புலம்பெயர்ந்தோருக்கு அந்த பிரார்த்தனைகள் எப்போதும் நிழல்.

"பைய்யா, யே போர்வை துமரே லியே ஹை, பக்கி ஹம் தேகேங்கே", என்று அவனது சொந்த முகவரியைக் குறிப்பிட்டுத் திரும்பியபோது, அந்த ஏழைத் தாய் ஊருக்குத் திரும்பியவுடன் மகனின் அன்பை சரக்குகளில் ஏற்றிச் செல்வதில் உறுதியாக இருந்தாள். ஒரு சில நல்ல உள்ளம் கொண்ட நண்பர்கள் கொடுத்த போர்வைகள் மற்றும் பிற அத்தியாவசிய பொருட்கள் ஏற்றப்பட்ட ஒரு வாகனம், மற்றொரு மேய்ப்பனின் கதையில் மெதுவாக உருண்டது.

TAGS :- #Compassion #Selflessness #Kindness #Humanity #Winter #Shepherd #Desert #Travel #Giving #Charity

kamba ramayanam explanation in tamil | கம்பராமாயணம் பாடல்கள் விளக்கம்

2023-08-14T05:42:00.004+05:30

Ramayana: A Journey into the Heart of Ancient India

பால காண்டம்

இதிகாசம் என்றால் என்ன?

இதிகாசம் என்ற பகுப்புகளில் இராமாயணம் ஓர் இதிகாசமாகும். இதிகாசம் என்ற சொல் ‘இது முன் இவ்வாறு இருந்தது’ என்னும் பொருள் உடையது.

பாயிரம் என்றால் என்ன?

இலக்கியத்தில் பாயிரம் என்பது (கிட்டத்தட்ட) அறிமுகம் ஆகும் பண்டையத் தமிழ் நூல்களிலும், தமிழ் மரபைத் தழுவி அமையும் இக்கால நூல்களிலும் அவற்றுக்கான முன்னுரை போன்று அமையும் பகுதியே பாயிரம் ஆகும்.

இதற்கு வேறு பெயர்கள் முகவுரை - பதிகம் - அணிந்துரை நூன்முகம் - புறவுரை - தந்துரை - புனைந்துரை நன்னூல் சூத்திரத்தில் உள்ளது.

கடவுள் வணக்கம்

*கலிவிருத்தம்

கலிவிருத்தம் என்றால் என்ன? இதன் அளவடிகள் நான்கு (சீர்) கொண்டிருக்கும். அதில் எதுகைமுனை அமைந்திருக்கும். நான்கு அடிகளிலும் சந்த ஒழுங்கு இடம் பெற்றிருக்கும்.

( 1)

உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்

நிலைபெறுத்தலும். நீக்கலும். நீங்கலா

அலகு இலா விளையாட்டு உடையார்-அவர்

தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே

உலகம் யாவையும்-எல்லா உலகங்களையும்

தம் உளஆக்கலும் -தாம் தம் சங்கற்பத்தால் படைத்தலையும்;

நிலை பெறுத்தலும் - நிலைத்திருக்குமாறு காப்பதையும்;

நீக்கலும் -அழித்தலையும்;

நீங்கலா. அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் - என்றும் முடிவுறாததும் அளவற்றதுமாகிய விளையாட்டாக உடையவராகிய;

அவர் தலைவர் - அவரே தலைவ ராவார்;

அன்னவர்க்கே நாங்கள் சரண் - அப்படிப்பட்ட பரமனுக்கே நாங்கள் அடைக்கலம்

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய்வினையாய்

உலகங்களுமாய்.

இன்பம்இல் வெம்நாடு ஆக்கி. இனியநல்

வான் சுவர்க்கங்களுமாய்.

மன்பல உயிர்களும் ஆகிப் பலபல

மாய் மயக்குகளால்

இன்புறும் இவ்விளையாட்டு உடையானைப்

பெற்று ஏதும் அல்லல் இலனே.

படைத்தல்,காத்தல்,அழித்தல் ஆகிய மூவகை அருந்தொழில். பரமனுக்கு மிக மிக எளிது என்பதை ‘விளையாட்டு’ என்ற சொல் குறிக்கிறது.

(2)

சிற்குணத்தர் தெரிவு அரு நல் நிலை

எற்கு உணர்த்த அரிது; எண்ணிய மூன்றனுள்

முற் குணத்தவரே முதலோர் அவர்

நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ.

சிற்குணத்தர் - மெய்யறிவினராகிய கடவுளின்;

தெரிவு அரு நல் நிலை-தெரிந்து கொள்ளுதற்கு அரிய நல்ல தன்மை;

எற்கு உணர்த்த அரிது - என்னால் எடுத்துரைத்து உணர்த்தல் அரியதாகும்.

(ஆயினும்);

எண்ணிய மூன்றனுள் - சான்றோர்களால் எண்ணப்பட்ட சத்துவம். பலராலும் கூறப்படும் மூன்று குணங்களுள்.

முற் குணத்தவரே முதலோர் அவர் - (மேன்மையான குணத்தை உடையவரே தேவர்களில் முதல்வர் ஆவர்)

நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்று அரோ - (அவரது மங்கள குணங்கள் என்னும் கடலில் மூழ்குதல் நமக்கு நன்மையாகும்).

இப்பாடல் விளக்கம் :-

அந்த மூன்று வகை குணங்கள் அவை தாமசம், இராஜ, சாத்வீகம் என்பதாகும்.

தாமசம் குணம் என்பது சோம்பலுக்குரிய குணமாகும். சோம்பல், அறியாமை, மன சோர்வு,மந்தத்தன்மை, சுயநலம் போன்ற குணங்களும் , பிறர் வெறுக்கும் வகையில் தீய எண்ணங்களும் , செயல்களும் நிறைந்ததாக இருப்பவை அனைத்தும் தாமசக் குணத்திற்கு உடையதாகும். தாமச குணத்தில் முக்கியமான ஒன்று தர்மம் கிடையாது. தான் மட்டும் வாழ்ந்தால் போதும் நினைப்பு மட்டுமில்லாமல் அதற்காக பிறரை அழிக்க வேண்டும் அது ஒன்றும் தவறுயில்லையென்றும். தவறு என்ற பாகுபாடே இல்லாத ஒரு கீழ் தனமான குணம் தாமச குணம். உடல் சார்ந்த தேவைகளே இந்த குணத்தின் பயனாகும். உண்ணுவது, உறங்குவது, உடலுறவு என்ற பெயரில் இனப்பெருக்கத்தை பெருக்குவது. என்றே வாழ்க்கை முறை இந்த குணத்தில் அதிகமாக இருக்கும். இவையெல்லாம் தாண்டி வாழ்வின் சூட்சமங்களை அறிய இக்குணம் கண்டுக்கொள்ள முற்படுவதில்லை.

குணங்கள் தொடரும்…..

Tags : #Ramayana, #Hinduepic, #LordRama, #Sita, #Hanuman, #Ravan, #dharma, #karma, #bhakti, #Hindumythology, #Indianculture, #ancientIndia

Explore the captivating world of Ramayana, a timeless epic that chronicles the life of Lord Rama, his devotion to duty, and his unwavering love for his wife Sita. Immerse yourself in the rich cultural heritage of India and discover the profound lessons embedded within this sacred text.

Disclaimer:- அனைத்து உள்ளடக்கங்களும் கல்வி நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே. தொழில்முறை மருத்துவ ஆலோசனை, ஆலோசனை, நோயறிதல் அல்லது சிகிச்சைக்கு மாற்றாக உள்ளடக்கத்தை நாங்கள் விரும்பவில்லை. எங்கள் உள்ளடக்கம் பார்வையாளர்களை தொழில்முறை உறவில் ஈடுபடுத்தாது.

மறுபுறம் | Tamil widow short story | The Other Side

2023-03-11T15:02:00.004+05:30

மறுபுறம்

அவள் காலடி சத்தம் கேட்டு மொட்டுகளே மலர்கின்றன ? நான்?

தெளிவான பரிமாணம். லேசான வெயிலின் பிரகாசத்துடன் வந்த நடுக்காற்று சூடாக ஆரம்பித்தது.

கோடை விருந்து வந்துவிட்டது என்பதை அறிவிக்கும் அறிகுறி இந்த அனல் காற்று. காற்றுடன் சிறிய தூசி மேகங்களும் தெரியும்.

பக்கத்து வீட்டு சுந்தரி பாட்டி வெளியில் ஒரு பெரிய பாயை விரித்து அதில் மிளகாயை தூவி காய வைக்க வருவாள்.

ஒருவேளை அதை நான் பார்த்தால்,

அவர்கள் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பாள்.

எப்படியும் என் முகத்தில் புன்னகை சூரியனைப் போல பிரகாசமாக இருக்காது என்று நான் நம்புகிறேன்.

எப்படி நிரூபிப்பது? மனம் அவ்வளவு அமைதியற்றதா? என் பெயர் லெட்சுமி,

நான் மென்மையான குணம் கொண்டவள், அதனால் ஒரு சின்ன விஷயம் கூட என்னை கோபப்படுத்தினால் போதும். என் கோபத்தை என்னால் மறைக்கவே முடியவில்லை.

முகம் மனதின் கண்ணாடி என்பது எனக்கு மிகவும் உண்மை.

என் பிரச்சனைகளை நான் எப்போதும் எல்லோரிடமும் சொல்ல முடியும். அதனால்தான் நான் ஏதாவது சொல்ல ஆரம்பித்தால் என்னை நெருங்கியவர்கள் என்னை 'பேரழிவு' என்று அழைக்கிறார்கள்.

நான் சொல்லும் பல விஷயங்கள், எவ்வளவு உண்மையாக இருந்தாலும், எல்லோருக்கும் கேட்க விரும்பத்தகாதவை என்று உணர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனென்றால் ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு பாடமாக இருந்தது. இதுபோன்ற தவறுகளையோ அல்லது சூழ்நிலைகளையோ மீண்டும் செய்யக்கூடாது என்று உங்களை நீங்களே நம்பவைக்க பெரிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

இன்றும் அதே போன்றதொரு அனுபவம்தான் என்னை வருத்தப்படுத்துகிறது. ஒரு ஆண் நண்பன் என்னிடம் காட்டிய அணுகுமுறை. அந்த நண்பன் என்னிடம் காட்டிய பரிவு அன்பும் நட்பும் எனக்குக் கூடத் தெரியாத இன்னொரு அர்த்தத்தை உடையது என்பதை அவனது அணுகுமுறை வெளிப்படுத்தியது.

நான் விதவையாக இருந்த போதிலும் என் பெண்மையின் பாதுகாப்பின்மையைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் உறுதியாக இருந்த தோழியின் அணுகுமுறை.

ஒரு விதவை நான்கு விஷயங்களை இழக்கிறாள்.

கணவரிடம் இருந்து பெறப்படும் நிதியுதவி, பெறப்படும் உணர்ச்சி மற்றும் உளவியல் ஆதரவு, உடல் உறவு மற்றும் சமூகத்தில் வெளியில் வந்து நடந்து கொள்வதற்கான வரம்புகள் இவை. இந்த இழப்புகளில் ஏதேனும் ஒன்றை என்னுள் தொடும் அந்த ஒரு முயற்சி எனது அமைதியைக் குலைத்தது. எந்த உறவையும் விவேகத்துடனும் சந்தேகத்துடனும் அணுகுவதில் தவறில்லை என்ற நம்பிக்கையை அந்த நண்பர் சிதைத்தார்.

நட்பு வலுவாக இருக்கும் விரிசல்களையும் இடைவெளிகளையும் உருவாக்கும் சமூகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே நட்பு துளிர்விட்டுக் கொண்டிருந்த போது, அதிக சுதந்திரம் கூட கொடுக்காமல் கைக்கெட்டும் தூரத்தை வைத்து எல்லை மீறத் துணிந்தான் என்பது எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை.

கணவன் இறந்து இத்தனை வருடங்கள் ஆன பின்பும் வீட்டில் வேலைக்கு வரும் எலக்ட்ரீஷியன் கூட 'எப்படி மின்சாரமில்லாமல் இருக்க முடிகிறது 'வேறொரு உள்ளத்தோடு என்று கேட்காத சந்தர்ப்பங்கள் பல உண்டு.

விதவை வேடத்தில் நடிக்க நேர்ந்தபோதுதான், விதவை என்பது ஒரு பெண்ணின் மிகப்பெரிய இயலாமை என்பதை உணர்ந்தேன். அர்த்தமுள்ள தோற்றத்துடனும், கூரான வார்த்தைகளுடனும் மாறி மாறி வாழ்வின் பல்வேறு மூலைகளை நாம் எதிர்கொண்டபோதும் இப்படி ஒரு சிரமம் இருந்ததில்லை.

ஒரு வேளை என்னுடனான நட்புக்கு அன்பின் தோற்றம் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கலாம். என் இதயமும் கணவனுக்கே மட்டுமே சொந்தம் என்று தற்போது நான் கூறினேன் என்றார்.

'அல்லது பிரியாணி கொடுங்கள்!' அந்த என்ன எண்ணம் இருந்தாலும் நல்ல நட்பை இழந்தான். கணவனின் மரணத்திற்குப் பிறகு,

கல்லூரிக் கட்டணத்தைக் கட்ட கடன் கேட்ட பெண் தோழிகள் ஒன்றும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, முதன்முறையாக ஆண் நண்பர்கள் இல்லாமல் போனதை எண்ணி வருத்தப்பட்டேன். ஆனால் இந்த ஒரு அனுபவத்தின் மூலம் எனக்கு இப்போது ஆண் நண்பர்கள் யாரும் இல்லை என்பது எனக்கு மேலும் நம்பிக்கையை அளிக்கிறது.

பிரியாணி பரிமாறினால் என்ன என்பதுதான் இன்னும் நீடித்து வரும் கேள்வி.

அந்தக் கேள்வியில் மறைந்திருந்த அர்த்தம்தான் எனக்குப் பட்டது.

பெண்களைப் பற்றி ஆண்கள் ஏன் இப்படி நினைக்கிறார்கள்? பெரும்பாலான ஆண்கள் இப்படி இல்லை என்றாலும், பெண்களை நுகர்பொருளாகப் பார்ப்பவர்கள் அதிகம்.

யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டதும் யோசனையில் ஆழ்ந்தேன்.

டக் டக்….

இன்று யார் கதவைத் தட்டுவார்கள்?

TAGS : #Widowhood, #femalefriendship, #societalexpectations, #self-discovery, #genderstereotypes, #patriarchy, #resilience, #emotionalvulnerability, #Tamilliterature, #Indiansociety

Delve into the poignant narrative of Lakshmi, a woman grappling with the challenges of widowhood, societal expectations, and the complexities of female friendship. Explore themes of loss, resilience, and the search for identity in a world that often misperceives and undervalues women.

பசி - pasi short story in tamil | சர்வமும் சிவமயம்

2022-08-16T09:24:00.003+05:30

பசியே என்னை பார்க்காதே

காய்ந்து போன பயிர்களுக்கும் வற்றி போன ஆற்றிற்கும் இடையே இருந்த ஒற்றை வழி சாலையில் வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு பரிதி நடந்துக்கொண்டிருந்தான்.கிராமமும் நகரமும் கலந்துப்போன சிறுநகர சாலைகளில் பரிதி பசியோடு உலாவி கொண்டிருந்தான்.அவன் வயது குழந்தைகள் புத்தக பையை மாட்டிக்கொண்டு ஒரு கையில் உணவு கூடையை தூக்கி கொண்டு செல்வதை கண்டால் அவன் கண்ணில் வாழ்க்கை குறித்த ஏக்கம்தான் வரும்.இப்போதும் கூட நீங்கள் வீட்டிற்கு வெளிவந்து பார்த்தாள் அதே பரிதி பசியோடு வேறு பெயரில் உலாவி கொண்டுதான் இருப்பான்.

பசி எனும் அரக்கன் பிடியில் அவன் மட்டுமல்ல அவனோடு அவன் தந்தையின் தாயும் மாட்டி தவிக்கின்ன்றாள்.தாத்தா வின் பென்சனில் வாழ்க்கையை பாட்டியும் பேரனும் ஒட்டி வந்தனர்.அந்த 1200 பென்ஷன் பணத்தை கூட திரும்பவும் அரசு மதுக்கடைக்கே கொடுப்பேன் என கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருந்த தந்தை அவர்களின் உணவிற்கு இடையூறாக இருந்தான். தாயில்லை அவளில்லாததால் படிப்பும் இல்லை.

ஆதலால் பரிதி ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட குழந்தை தொழிலாளி.

பதின் வயதில் பசியோடு அலைவது கொடுமையிலும் கொடுமை.

பரிதி இதற்கு முன் ஒரு மெக்கானிக் செட்டில் வேலை செய்தான்.அந்த பணம் இருவருக்கும் இரண்டு வேலை உணவையாவது ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தது.அந்த சம்பள பணத்தையும் குடிகார தந்தை பறித்து விட்டு போக பரிதி வேறு வழியில்லாமல்.மெக்கானிக் செட்டில் சிதறி கிடந்த குப்பை இரும்புகளை திருடிவிட்டான்.பசிக்குதான் கண் தெரியாது ஆனால் அவன் முதலாளிக்கு கண் தெரியும் என்பதை அவன் மறந்து போனான்.பரிதி வேலையை விட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டான். இப்போது வேறு வேலை தேடி தெரு தெருவாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறான்.

வயிற்றில் பசி கிள்ள அவன் நடப்பதை நிறுத்தினான்.அவனால் மேற்கொண்டு நடக்க இயலவில்லை.தொண்டையில் தண்ணீர் வற்றி தொண்டையே இறுக தொடங்கியது தூக்கில் மாட்டினார் போல். பரிதி தள்ளாடியபடி உட்கார எத்தனிக்க அவன் கண்களில் ஒரு குழாய் அகப்பட்டது.அதில் நீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.அதை கண்டதும் பரிதி பாய்ந்து குழாயை திறந்து தண்ணீரை குடிக்க தொடங்கினான்.நீர் தான் அதுதானே இலவசமாக கிடைக்கும் சில நாட்கள் கழித்து அதுவும் கிடைக்காது என்பதை அறிந்தவன் போல் வயிறு நிரம்ப குடித்தான்.அப்போது தொலைவில் தேங்காய் உடைக்கப்படும் சப்தம் கேட்டது.பருதி நிமிர்ந்து பார்க்க அவன் எதிரே ஒரு பிள்ளையார் கோவில் அங்கு நவநாகிரீக உடை அணிந்து ஒரு நடுத்தர வயது ஆள் தேங்காயை உடைத்து கடவுளுக்கு பூஜை செய்து கொண்டிருந்தான்.

பரிதி கீழே கிடந்த தேங்காயை கண்டான்.அது அவனுக்கு பல நகைச்சுவை காட்சிகளை நியாபகப்படுத்தினாலும் இப்போது அவனுக்கு பசியைத்தான் நியாபக படுத்தியது.அதனை எடுப்பதற்காக அந்த ஆள் போகும் வரை பரிதி காத்திருந்தான்.

அந்த ஆள் பயபக்தியோடு கடவுளை வணங்கி நெற்றியில் திருநீறு இட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து பர்ஸை எடுத்தான்.அது பணத்தால் உப்பியிருந்தது.அதில் இருந்து அவன் பணம் எடுக்கையில் பரிதி வாய் பிளந்தான் அவன் எடுத்தது நூறு ரூபாய் நோட்டு.அதை பார்த்ததும் பரிதி இதை வெச்சு பத்து புரோட்டா வாங்கலாம் இந்தாளு என்ன அசால்ட்டா உண்டியல்ல போடுறான் என அவனை பார்த்து அதிசயமும் பொறாமையும் பட்டான்.

அவன் பணத்தை போட்டுவிட்டுட்டு பின் அவனின் பின்பாக்கெட்டில் பர்ஸை சொருக திடீரென அவன் பணப்பை கீழே விழுந்தது.அதில் இருந்து பண மழையாக கொட்டியது.அவன் பணப்பையில் தான் வங்கியே இருக்கிறது என்பது போல் அவன் பணப்பையில் இருந்து ஆயிரம் இரண்டாயிரம் நோட்டுகள் கீழே சிதறி ஓடின.அந்த காகிதப் பணங்கள் சாலையில் சிதறி கிடப்பதை கண்டதும் பரிதிக்கு அது பணமாக தெரியவில்லை மூன்று சட்டி பருக்கையை கீழே கொட்டி வைத்தார் போல் ஒரு பிம்பம் அவன் பசி கண்ணிற்கு தெரிந்தது.ஓடி சென்று அதனை அள்ளி பாட்டியிடம் கொடுத்து அவள் பசியாற்ற வேண்டும் என அவன் மனம் துடித்தது.

ஆனால்,கண நேரத்தில் மூன்று சட்டி சோறும் அவன் பாக்கெட்டுக்குள் சென்றது.பின் அவனும் அவனின் இரு சக்கர வாகனைத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்றான்.பரிதி மனதில் சிறு கலக்கம் அவனின் பணம் கீழே விழும் போதே அதனை எடுத்துவிட்டு ஓடியிருக்கலாம் என தோன்றிற்று.பின் வாய்ப்பை தவறவிட்ட அவன் மனதை மாற்றி கீழே விழுந்து கிடந்த தேங்காய்களை பொறுக்கி சாப்பிட்டான்.சில துண்டுகளை எடுத்து பாக்கெட்டிலும் போட்டு கொண்டான்.

தேங்காயை உண்டபடி ஆங்காங்கே இருந்த சிறு தொழிற்சாலைகளில் வேலை கேட்டு ஏமாற்றத்துடன் உழன்று கொண்டிருந்தான்.

அவன் நடக்கும் பாதையில் சிறு குறு தொழிற்சாலைகள் மட்டுமே.வீடுகள் அவ்வளவாக இருக்காது.அந்த பாதையில் ஆட்கள் நடமாட்டமும் குறைவு.சரக்கு ஏற்றி செல்லும் குட்டி யானைகளும்,லாரிகளும் மட்டுமே அந்த பாதையில் செல்லும்.

அத்தகைய பாதையில் பரிதி நடந்து கொண்டிருக்கும் போது அவன் கண்களுக்கு எதிரே ஒரு அதிசயம் மூன்று சட்டி சோற்றை பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு போனான் அல்லவா அந்த கோயிலுக்கு அருகாமையில்.

அவனேதான் அந்த நவநாகரீக மனிதனே தான் அவன் இப்போது பரிதியின் கண்ணிற்கு எதிரே வண்டியை ஒரு புறம் நிப்பாட்டிவிட்டு சாலையில் குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்தபடி அலைபேசியில் ஏதோ ஒரு பெண்ணிடம் கலகலப்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தான்.அவனை பார்த்ததும் பரிதிக்கு ஆச்சர்யம் ஆனால் அதன் கூடவே அவன் மனதில் சிறு கலக்கம்.சென்ற முறை பொறுக்க தவறியதை இந்த முறை கடவுளே பறிக்க சொல்லி வாய்ப்பு தருகிறார் என நினைத்தான்.

பரிதியின் கைகள் அவனை அறியாமல் நடுங்கின.அவன் குறுக்கும் நெடுக்கும் நடக்கும் போது அவன் பின்னால் இருந்த பணப்பை என்னை எடுத்துக்கொள் என சொல்வது போல் புடைத்து கொண்டு நின்றது.அதை கண்டதும் பரிதியின் தொண்டை குளறின.பசி க்கு கை முளைத்து அது அவனின் வயிற்றை நெறிப்பது போல் ஓர் உணர்வு அவனுள் ஏற்பட்டது.

இதே போன்ற உணர்வு சென்ற முறை வேலை செய்த இடத்திலும் ஏற்பட்டது.அதனால் தான் இன்று சாலையில் நாம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை பரிதி அறிவான்.அதனால் கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனை கடக்க எத்தனிக்கையில் அவனால் முடியவில்லை.அவன் வயிறு பசியில் அலறியது.அதோடு அவன் பாட்டி பசியில் துடிக்கும் சப்தம் வேறு அவன் மூளைக்குள் ரீங்காரமிட்டது.பசி... பசி.. என உடல் முழுக்க யாரோ கொடூரமாக கத்துவது போல் ஓர் எண்ணம்.

அவனால் இயலவில்லை.அவன் அந்த நவநாகரீக மனிதனை பார்த்தான்.அவன் புவியை கவனிக்காமல் அலைபேசியில் திளைத்திருந்தான்.பரிதி தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு அவன் அருகே சென்றான்.அவன் பரிதிக்கு முன்னே அவன் முதுகை காட்டியபடி நடக்க வேகமெடுத்த பரிதி சட்டென அவனை மெல்ல இடித்து அதே நொடியில் அவன் பின்பக்கத்தில் இருந்த பணப்பையை அவன் இருவிரல்களில் லாவகமாக தூக்கினான்.இடித்ததிற்கு கூட அவன் கவலைப்படவில்லை அந்த அளவிற்கு அலைபேசியில் அவன் மூழ்கி கிடந்தான்.

பரிதி வேகமாக உள் ஜட்டிக்குள் பணப்பையை சொருகி அவ்விடம் விட்டு விரைவாக நீங்க வேகமாக நடந்தான்.எங்கே அவன் தன்னை கவனித்து விட போகிறானோ எனும் பயத்தோடு அவன் இருந்த திசை நோக்கி திரும்பி திரும்பி பார்த்து கொண்டே நடந்தான்.

அப்போது அவன் எதிரே சர்..டூர்... எனும் சப்தத்துடன் இருசக்கர வாகனம் வர பரிதி பயந்துபோய் நகர.வண்டியில் வந்தவனும் நகர அந்த இருசக்கர வாகனம் படாரென பரிதி மேல் மோதியது.பரிதி கீழே விழுந்தான்.

***

பெருத்த சப்தம் அந்த நவநாகரீக மனிதனின் காதுகளில் விழ.அவன் அலைபேசியை விட்டுவிட்டு சாலையை காண அவன் கண்களுக்கு எதிரே பரிதி வலியால் துடித்து கொண்டிருந்தான்.அவனுக்கு அருகே அரும்பு மீசை கூட முளைக்காத ஒருவன் விலையுயர்ந்த வண்டியை ஓட்ட தெரியாமல் ஒட்டி பரிதி மேல் விட்டதை கண்டதும் அவன் வேகமாக பரிதியை நோக்கி ஓடி அவனை தொட்டு தூக்கினான்.

வலியால் துடித்து கொண்டிருந்த பரிதியின் மங்கலான விழிகளில் அந்த நவநாகரீக மனிதனை கண்டதும் அவன் இதயம் வலியையும் தாண்டி பயம் கொண்டு துடிக்க தொடங்கியது.அந்த நவநாகரீக மனிதன் பரிதியை தொட்டு பார்த்து ஒரு தாயை போல துடித்து "அடிபட்டுருச்சா தம்பி அடிபட்டுருச்சா" என கேட்டதும் அவனுக்கு உயிரே போனது.பரிதி பயத்தில் அவன் ஜட்டிக்குள் இருந்த பணப்பை மீது கையை வைத்து அடைக்க.அப்போதுதான் இருவரும் கவனித்தனர் பரிதியின் முட்டியில் காயம் அந்த காயத்தில் ரத்தம் வழிந்தோடியது.

அதை கண்டதும் அந்த நவநாகரீக மனிதனுக்கு கோபம் பொங்கிற்று அவன் சட்டென பாக்கெட்டில் இருந்த கர்ச்சீப்பை எடுத்து அதனை பரிதியின் காலில் கட்டி ரத்தத்தை தடுத்தான் பின் அன்பாக "ஒண்ணும் ஆகாது தம்பி கவலைப்படாத ஹாஸ்பிடல் போனா சரியாயிடும்" என்றான்.அவன் அப்படி செய்ததும் பரிதிக்கு உயிரே இல்லை இப்பேற்பட்ட நல்லவனின் பணத்தை திருடிவிட்டோமே என கூனி குறுகினான்.பின்,அந்த நவநாகரீக மனிதன் சட்டென எழுந்து வண்டி ஒட்டி வந்த இளைஞனை வசை பாட தொடங்கினான்.

"டே உனக்கு அறிவில்ல.ரோட்டு மேல வண்டி ஓட்ட சொன்னா மனுசங்க மேல வண்டி ஓட்டிட்டு இருக்க." என அந்த இளைஞனை நோக்கி கத்தினான்.

அந்த இளைஞன் பதட்டத்தில் தலையில் கை வைத்து கொண்டு "அண்ணா அண்ணா தெரியல ணா ஸ்பீடா வந்ததுல திருப்ப முடியல" என அலறினான்.

நவநாகரீக மனிதன் "டே ஸ்பீடா வரதுக்கு இது என்ன ஹை வேஸ்ஸா இல்லை ரேஸ் கோர்ஸா.முதல உன்கிட்ட லைசன்ஸ் இருக்கா எடு முதல பன்னாடை" என கோபத்தில் பொங்கினான்.

அந்த வசைபாடலை கேட்டதும் அந்த இளைஞனுக்கு சுர்ரென்றது "யோ இந்த பன்னாடை கின்னாடைன்னு மரியாதையை இல்லாம பேசுனா மரியாதை கேட்டுரும்.நான் யார் தெரியுமா..எங்க அப்பா யார் தெரியுமா" என வரலாறை கூற எத்தனிக்க.

அந்த நவநாகரீக மனிதன் "டே குழந்தையை இடிச்சு ரத்தம் வர வெச்சுருக்க.உங்கப்பன் யாருன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கணுமா" என கேட்டதும் கீழே அந்த மனிதனின் கர்ச்சீப்பில் ரத்தத்தை தடுத்து கொண்டிருந்த பரிதிக்கு கண்கள் குளமாகின.அவன் மனசாட்சி அவன் இதயத்திற்கு சூடு போட்டது.யாரென்றே தெரியாதவருக்கு உதவி செய்யும் ஒரு உன்னதமானவிடம் இருந்து பணத்தை களவாடிவிட்டோமே என வருத்தம் கொண்டான்.இந்த பணத்தை மன்னிப்பு கேட்டாவது அவரிடம் திருப்பி தர வேண்டும் என மனதில் எண்ணம் கொண்டான்.

அவர்களின் வாக்குவாதம் முற்றியது.

அந்த இளைஞன் "சின்ன காயம் தான இதுக்கு என்ன மூடிட்டு கிளம்புங்க" என கூற.

"சின்ன காயாமா இதுக்கு எவ்வளவு செலவாகும் தெரியுமா.ஒழுங்கா பணத்தை எடுத்துரு" என கூறிவிட்டு அவன் வண்டியையும் வண்டி எண்ணையும் புகைப்படம் எடுக்க துவங்கினான்.

அந்த இளைஞன் "எடுங்க எடுங்க... போலீஸ் கிட்ட தான கொடுக்க போறீங்க.எடுங்க நான் எங்க அப்பாவை வெச்சு பேசிக்கறேன்" என தெனாவெட்டாக பேசினான்.

அந்த நவநாகரீக மனிதன் வாய் விட்டு சிரித்தான்.அவன் சிரித்து கொண்டே அவன் பாக்கெட்டினுள் இருந்து ஒரு அட்டையை எடுத்து காண்பித்து "போலீஸ் கிட்ட போ மாட்டேன் ராஜா போலீஸே நான்தான்" என கூற அந்த இளைஞன் திடுக்கிட்டு போனான்.அவன் மட்டுமல்ல கீழே படுத்து இருந்த பரிதியும் தான்.போலீஸிடமே பிக் பாக்கெட் அடித்து தவறு செய்துவிட்டோமே நம் நிலை என்னவாகும் என பரிதி பதறி போனான்.

அவன் போலீஸ் என கூறியதும் அந்த இளைஞன் பதறிப்போய் வழிக்கு வந்தான்.

"சாரி சார் சாரி சார் ஸ்டேஷன் கிஷன் ன்னு கொண்டு போயிராதிங்க சார் எங்கப்பா க்கு தெரிஞ்சா தோலை உரிச்சுருவாரு" என அவன் நடுங்கினான்.

நவநாகரீக மனிதன் "தெரியுது ல ஒழுங்கா அந்த பையன ஹாஸ்பிடல்ல இல்லை இல்லை நான் அவனை ஹாஸ்பிடல்க்கு கொண்டு போய்க்கிறேன்.நீ பணத்தை எடு அவனுக்கு வைத்தியம் பாக்க" என அதட்டினான்.

அந்த இளைஞன் வேறு வழியின்றி அவன் பின் பக்கம் இருந்து பர்ஸை எடுத்தான்.நவநாகரீக மனிதன் அதனை வெடுக்கென பிடுங்கி உள்ளிருந்து அனைத்து பணத்தையும் எடுத்தான்.

அந்த இளைஞன் "சார் அதுல ரெண்டாயிரம் இருக்கு சார்" என கத்தினான்.

நவநாகரிக மனிதன் "அந்த பையனுக்கு என்ன ஆச்சு எவ்வளவு செலவாகும்ன்னு தெரியல.மீதி காசை நான்தான் போடணும் போல.கேஸ் இல்லாம காசோட போச்சுன்னு நினைச்சுக்க இனிமே இந்த மாறி வண்டி ஓட்டற வேலை வெச்சுக்காத ஒழுங்கா லைசென்ஸ் எடு" என அவனை திட்டினான்.பின் அவனிடம் காலி பர்ஸை கொடுத்து "ஓடுடா" என கத்த அவன் தனது வண்டியை தூக்கி கொண்டு பறந்தான்.

கீழே இருந்த பரிதி அந்த நவநாகரீக மனிதனின் பணத்தை அவன் பாக்கெட்டில் அவனுக்கே தெரியாமல் வைத்துவிட வேண்டும் அல்லது மன்னிப்பு கேட்டு கொடுத்துவிட வேண்டும் என மனதிற்குள் நினைத்தான்.

அந்த நவநாகரீக மனிதன் பரிதியை கை தாங்களாக தூக்கினான்.பரிதி வெட்கி தலை குனிந்தான்.அவன் கட்டிவிட்ட கர்ச்சீப் ரத்தத்தில் நினைந்து இருந்தது.பரிதியை அவன் அவனின் வாகனம் வரை "வா தம்பி பாத்து வா" என பண்பாக அவனை அழைத்து செல்ல.

பரிதி ஜட்டிக்குள் கைவிட்டு அவன் பர்ஸை வெளியெடுத்து அவன் பாக்கெட்டிலே சொருக முடிவெடுத்தான்.பரிதி மெல்ல அவன் பாக்கெட் அருகே பர்ஸை கொண்டு செல்ல அந்த நவ நாகரீக மனிதன் சட்டென திரும்பினான்.பரிதி பயந்து போய் பர்ஸை பின்பக்கம் மறைத்தான்.

அந்த நவநாகரீக மனிதன் அந்த இளைஞனிடம் இருந்து பறித்த பணத்தை எண்ணிக்கொண்டே பரிதியின் காலை பார்த்து "சின்ன காயம்தான் தம்பி தானா சரியாகிடும்.அந்த கர்ச்சீப் எனக்கு வேணாம் நீயே வெச்சுக்க" என கூறிவிட்டு எண்ணிய பணத்தில் இருந்து ஒரு இருநூறு ரூபாயை எடுத்து பரிதியின் முகத்திற்கு நேரே நீட்டினான்.

பரிதி ஏதும் புரியாமல் வினோதமாக பார்க்க.

அவன் சிரித்து கொண்டே "என்ன தம்பி அப்படி பாக்குற நான் போலீஸ் எல்லாம் இல்லை.அது சும்மா வெத்து கார்டு போலீஸ் கிட்ட இருந்து தப்பிக்க இந்த மாறி எவனாவது இளிச்சவாயன் சிக்குனா ஏமாத்த வெச்சுருக்கன்"

என அவன் கூறியதும் பரிதி அதிர்ந்து போனான்.

"உன்னை இடிச்சதுக்கு எல்லாம் இல்லை.பையன் ஐ மாடல் வண்டி வெச்சிருந்தான் கண்டிப்பா மிரட்டுனா நாலு காசு தேறும்ன்னு மிரட்டினேன்.கிடைச்சுருச்சு என்ன இருந்தாலும் உன்னால தான எல்லாம் முடிஞ்சது அதான் இந்த 200 வாங்கிக்க" என கூறி அவன் கையில் பணத்தை திணித்தான்.

பின் அவனிடம் "அப்படியே நடந்து போயிக்க தம்பி காயம் எல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது" என்றான்.அதை கேட்டதும் பரிதிக்கு கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.இருந்தும் சமாளித்து கொண்டு அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தான்.

அந்த நவநாகரீ மனிதனின் அலைபேசி ஒலித்தது.அதில் அவன் காதலி. அலைபேசியை காதில் வைத்து பணத்தை மீண்டும் ஒருமுறை எண்ணி விட்டு அவன் பர்ஸில் வைக்க பாக்கெட்டில் கையை விட்டான்.அதிர்ச்சி அவன் பாக்கெட்டில் பர்ஸை காணவில்லை.

அவன் பதறி போய் நிமிர்ந்து பார்க்க அந்த சாலையில் யாருமில்லை.

நன்றி

ஆசிரியர் :- தமிழ்மதி

Peiyena Peiyum Mazhai | பெய்யெனப் பெய்யும் மழை வைரமுத்து - சர்வமும் சிவமயம்

2022-07-09T09:51:00.002+05:30

வைரமுத்து கவிதைகள் pdf

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை வைரமுத்துவின் கவிதைகள் புத்தகம்

அவர் ஒரு பாடலாசிரியராக இருப்பதால், அவரது பெரும்பாலான கவிதைகள் திரைப்பட பாடல் வரிகளுக்கு தங்களை நன்றாகக் கொடுக்கின்றன. உண்மையில், இந்நூலில் உள்ள சில கவிதைகளின் பகுதிகள் முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும் பாடல் வரிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மூங்கில் தோட்டம் , நெஞ்சுக்குள்ள (இரண்டும் கடல்), நேற்று முன்னிறவில் (அலைபாயுதே), நீல மழைச்சாரல் (செக்கச் சிவந்த வானம்) ஆகியவை இத்தொகுப்பிலிருந்து ஆதாரமாக உள்ளன. அதனால் எல்லாமே நல்ல கவிதைகள். அவர்கள் நாட்டுப்புற வாழ்க்கையின் அம்சங்களில் வேரூன்றி இருந்தால் அவர்கள் குறிப்பாக நல்லது.

சில விஷயங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றின; அதே நேரத்தில், சில கவிதைகளை 2-3 முறை படித்தேன். ஒரே விஷயம் என்னவென்றால், மனுஷ்ய புத்திரன், பிரான்சிஸ் கிருபா மற்றும் வேறு சில கவிஞர்களின் கவிதைகளில் இருந்து உங்களைத் தாக்கும்.

ஒரு கணம் எனக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, நான் இங்கேயும் அங்கேயும் எதேச்சையாக வாசிக்கிறேன். மேற்கூறிய பாடல்கள் உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் இந்த புத்தகத்தை வாசிக்க பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.

குடும்ப சிறுகதை | Family Short Story - சர்வமும் சிவமயம்

2022-03-26T13:46:00.003+05:30

கோடி கௌரவர் கூடி நிற்கும்

" நீங்க என்ன சொன்னாலும் சரி! என்னால இதை ஒத்துக்கவே முடியாது சார்"

"நோ .... நீங்க இன்னும் பதினேழாம் நூற்றாண்டிலேயே வாழ்ந்துட்டு இருக்கீங்க மேடம்!"

"தப்புன்னா தப்புதான்! அது எந்த நூற்றாண்டா இருந்தாலும் சரி!"

"ஒண்ணு புரிஞ்சுக்குங்க. ஒரு காலத்துல தப்பா பார்க்கப்பட்ட பல விஷயங்கள் இன்று சரியா தெரியுது"

"கடவுளே வந்து சொன்னாலும் நான் இதை தவறு என்று தான் சொல்லுவேன்!"

"மேடம்! இதன் ஆதி மூலமே உங்க கடவுள் கிட்டேயிருந்து வந்த சோம பானம் தான்!"

அலுவலக உணவு இடைவேளை நேரத்தில் நடந்த விவாதம் இதுதான். குடிப்பழக்கம் ஒன்றும் மகா பாதகம் அல்ல. அது இன்றைய சூழலில் மிகவும் சாதாரணமான ஒரு பழக்கம்தான். தினமும் 9 மணிக்கு மேல் 'ரிலாக்ஸுக்கு' நான்கைந்து மிடறு குடிப்பதில் எந்த குடியும் முழுகி விடப்போவதில்லை.

"இட் இஸ் சோசியல் ட்ரிங்கிங். நாலுபேர் சேரும்போது மகிழ்ச்சிக்காக ஒரு பழக்கம்."

"எங்க ஃபேமிலில நானும் என் மனைவியும், என் தம்பியும் அவன் மனைவியும், ஏதா செலிப்ரேஷன் பண்ணனும்னா முதல்ல தண்ணி பார்ட்டி தான். அது ப்ரைவேட்டா நடக்கும்."

"குட்டிச்சுவரா போச்சு! அப்ப அந்த நேரத்தில உங்க குழந்தைகள் என்ன செய்யும்?"

"அதெல்லாம் அவங்க ஸ்கூல் போற நேரத்துல, நாங்க பெரியவங்க மட்டும் டூர் போகும் போதுதான்!"

"அப்ப மறைச்சு மறைச்சு செய்யற வேலைன்னா அது தப்பு தானே!" மடக்கினாள் டெஸ்க் கிளார்க் லதா.

"இல்லப்பா! பசங்க வளர்ந்து பெரியவங்க ஆனாங்கன்னா ... அப்ப அவங்க குடிக்கலாம் .... எங்கள மாதிரி!"

"இது உருப்படற வகையா தெரியல!" பொருமினாள் ஷகிரா பானு.

அலுவலகத்து ஆண்கள் எல்லாம் ஒரு பக்கமாக சேர்ந்து கொண்டு குடிப்பழக்கத்தை எப்படி எல்லாமோ நியாயப்படுத்தினர். ஆனால் ஒரே ஒரு பெண்மணி கூட குடிப்பழக்கத்தை ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. சென்ற வருடம் அலுவலக 'பாஸு' டன் பம்பாய் சென்றி ருந்தபோது ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடந்த கூத்தைச் சொல்லியதும் பெண் ஊழியர்களுக்கு மயக்கமே வந்துவிட்டது. குடிபோதையில், விளையாட்டாக கணவன்-மனைவியாக வந்திருக்கும் தம்பதியர் தத்தம் கார் சாவிகளை டேபிளில் போடுவார்களாம். அதில் யார் எந்த சாவியை எடுக்கிறார்களோ, அந்த காருக்கு உரியவர் மனைவி, சாவியை எடுத்த வருடன் அன்றைய இரவைக் கழிக்க வேண்டுமாம். அதிர்ஷ்டம் பாக்யம் என்ற விளையாட்டாம்! தம்பதியராக குடிப்பதால் இதிலெல்லாம் மனைவிகளுக்கும் உடன்பாடாம்! ச்சீ! நாய் ஜென்மங்கள்! கேட்கவே அருவெறுப்பாக இருந்ததை பெரிய ஹாஸ்யம் போல் ஆண்கள் ரசித்துச் சிரித்ததைக் கண்டு, பத்ரகாளிகளாகவே ஆகிவிட்டனர் பெண் ஊழியர்கள்.

பாவிகளா! உங்களை இதுகாறும் நல்லவர்களென நினைத்தோமே! எல்லாருக்குமே குடிப்பழக்கம் உண்டா!தமக்குள் பேசிக்கொண்டனர் பெண்மணிகள். அலுவலகத்தில் எப்போதும் இருந்த கலகலப்பு கனவாய்ப் போனது. இதில் "வாய்ப்பு கிடைக்கும்வரை தான் மேடம், ஆண்கள் இராமன்கள். இதுல நீங்கல்லாம் கோவிச்சுக்கிட்டு எங்க கிட்ட பேசாமல் இருப்பது நல்லாவா இருக்கு?" என்று விஸ்வம் மேசை மேசையாய் போய்ப் பேசினாலும் அங்கு இதுகாறும் நிலவிவந்த பண்பானதோர் ஆண் - பெண் நட்பு, விரிசல் விழுந்த கண்ணாடி ஆனது.

நவராத்திரிக்காக தொடர் விடுமுறை வந்தது. விஸ்வத்தின் மனைவியும் இரண்டு மகள்களும் சொந்த ஊர் சென்றனர். 'என் பொண்டாட்டி ஊருக்கு போயிருச்சு' என இரவு ஒன்பது மணிக்கு ஆரம்பிக்கும் தீர்த்தக் கச்சேரி இப்போதெல்லாம் ஏழு மணிக்கு ஆரம்பித்து விடிய விடியத் தொடர்ந்தது.

ஒரு நாள் இரவு, எதிர் வீட்டு மீனா பாப்பாவின் அம்மா, தனது ஸ்கூட்டி ரிப்பேர் ஆகி விட்டதால் விசுவின் மனைவியின் ஸ்கூட்டியை ஷெட்டில் நின்றிருந்ததை கடன் கேட்க வந்தாள். அழைப்பு மணியை அழுத்தியவள், விஸ்வம் வந்து கதவைத் திறந்ததும், அங்கு நிலவிய வாடையில் முகம் சுளித்து ஏதும் கேட்காமல் திரும்பிட முயன்றாள்.

"இல்லை மீனாம்மா! உங்களுக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லுங்க .... உங்களுக்காக என் உயிரையே கொடுப்பேன்!" என உளற ஆரம்பித்தான் விஸ்வம்.

"இல்லை! நான் வரேன்!" என திரும்பிட முயன்றவள்,

"மீனம்மா, மீனம்மா, கண்கள் மீனம்மா, தேனம்மா தேனம்மா உன் நெஞ்சம் தேனம்மா!" என்று அவன் குடிபோதையில் பாடியதும், திடுக்கிட்டாள்.

"மிஸ்டர்! மரியாதையா பேசுங்க!" என்று சீறினாள்.

"மரியாதைக்குரியவளே .... மனதிற்கு இனியவளே .... காலையும் நீயே ... மாலையும் நீயே ...." பாட்டு பாடிக் குளறினான் விசுவம். அதற்குள் மீனாவின் புருஷன் விக்னேஷ், ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகத்தின் முகவராக வேலை பார்ப்பவன், வந்துவிட்டான். அவனையும் விடவில்லை விசுவம்.

"யோவ்! எல்ஐசி ! பாலிசிக்கு லோலோன்னு அலயறத விட்டுட்டு ரதி மாதிரி இருக்கற பொண்டாட்டிய பாருய்யா லூசு! "தள்ளாடிக் குழறினான்.

"ராஸ்கல்! என்ன திமிர் உனக்கு!" என விசுவத்தின் சட்டையைக் கொத்தாகப் பிடித்தான் விக்னேஷ். சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டு பாஷா பாயும், அவனது விதவைத் தங்கை ஆராவும் வெளியே வந்தனர். பால்கனியிலிருந்து "ஏன்! என்ன ஆச்சு?" என்று பாஷா கேட்டதும், "வாய்யா! வா! இவ்வளவு அழகான ஆராவை நீ பொத்திப் பொத்தி வச்சா ....அவ அழகு எனக்குத் தெரியாம போயிடுமா? அவ கண்ணே இவ்ளோ அழகா இருக்கே ... "என விசுவம் இழுத்ததும்,.

"படவா ராஸ்கல்!" என விக்னேஷ் விசுவத்தை ஒரு அறை அறைந்து கீழே தள்ளினான். அந்த காலனியில் இருந்த அமைதியான வீடுகளில் படபடவென வாசல் விளக்குகள் போடப்பட்டு எல்லோரும் திபுதிபுவென வெளியில் வந்தனர்.

குடிபோதை விசுவத்தை முழுவதுமாக குடித்திருந்தது. என்ன பேசுகிறோம் என்பதே தெரியாமல் அவன் மதி மயங்கியது.

"டேய் முட்டாப் பசங்களா! உங்க வீட்டு பொம்பளைங்க எவ்ளோ அழகுன்னு ரசிக்கத் தெரியாத பசங்களா! நம்ம வைதேகி மாமிய பாருங்க ... அவங்க பாதம் மட்டுமே செக்கச் செவேர்னு எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? ஸ்டேட் பாங்க் சுஜாதா ஸ்கூட்டி ஓட்டிட்டு போற அழகு இருக்கே ..... ச்சூ .. ச்சூ ... ச்சூ என விசுவம் அந்த காலனியில் இருந்த பெண்களை விவரித்துக் கொண்டே போக, உயர் மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த அந்தக் காலனி வாசிகள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். விசுவத்தின் போதை உச்சிமலை ஏறியது.

"தோ பார்! நம்ம பால்கார பாப்பம்மாலேந்து எங்க ஆபீஸ் டீம் லீடர் ரீடா மேடம் வரைக்கும், அவங்க அழகை ஆராதிச்சு நான் வடித்த கவிதைகள்!" என தன் வீட்டு 'ஸிட்-அவுட்' டில் பழைய பேப்பர் களுக்கு நடுவில் இருந்து ஒரு கருப்பு டைரியை உருவி ஒரு பக்கத்தை விரித்தான் விசுவம்:

வைகறையில் வைதேகி போட்டாளொரு

கோலம்

என் ஆண்மனம் ஆனதே

‌ அலங்கோலம்!

விதிர் விதிர்த்துப் போனாள் மார்கழியில் பாசுரம் பாடி பிரம்மமுகூர்த்தத்தில் கோலம் போடும் வைதேகி மாமி.

"அதென்னமோ எனக்கு ரெண்டு பெக் போட்டாலே பொம்பளைங்க ஞாபகம்தான் வருது ... உங்களுக்கு பாஸ்?" என்று எதிரில் நின்ற மேனன் சாரின் தோளை பற்றியதும், அவர் ஒரு மிலிட்டரி உதை விட்டார் விசுவத்தை.

ஒவ்வொரு நாளும் அவன் குடிக்கும் போது சேர்த்து வைத்திருந்த மன அழுக்குகள், அன்று ஒட்டுமொத்தமாக வெளிவந்து விட்டன. விஷம், விஷம் தான். ஒரு துளி ஆனாலும் சரி ஒரு வட்டில் நிறைய இருந்தாலும் சரி. குடி மனித மனத்தில் விழும் விஷம். அது என்னென்ன எதிர்வினைகளை எப்போது ஏற்படுத்தும் என சொல்லமுடியாது. மனித மனம் இருக்கிறதே! அதை முறையாக வைத்துக் கொள்வதில்தான் அதன் மகிமையே இருக்கிறது. அது பாசி படர்ந்து பாழும் கிணறானால், அதில் விஷப் பாம்பும், தேளும், பூரானும் நெளியும். அல்லது தளும்பத் தளும்ப குளிர் நீரோடு , அல்லியும், அனிச்சமும், ஆம்பலுமாய் தெளிந்து காணப்படலாம். நல்லொழுக்கம், நேர்மை, இன்சொல், கனிவு, நற் சிந்தனைகள், உயர்ந்த இலட்சியம் ... இவற்றை பயிரிட்டு பசுமையாய் வைத்துக்கொள்ளலாம். இல்லை, கெட்ட பழக்கங்கள், தீய எண்ணங்கள், ஒழுக்கமின்மை, வக்கிரம், காமம், பொய்மை இவைகளை வளர்த்து மனத்தை ஒரு சாத்தான் கூடமாய் ஆக்கலாம். இந்த மதுப்பழக்கம் ஒன்று இருந்தால் போதும், மற்ற அனைத்து கெட்ட பழக்கங்களும் தன்னைப் போல வந்து சேர்ந்து, உயிரையும் நிம்மதியையும் உறிஞ்சும் அட்டைகளாய் பல்கிப் பெருகும். கோடி கௌரவர் கூடி நிற்கும் கொடிய சமுதாயம் இது. இதில் எவன் எப்போது துரியோதனனாகவும், துச்சாதனனாகவும் மாறுவான் என்பது தெரியாது.

எழுபது வயதைத் தாண்டிய ராஜாமணி தாத்தா போகிற போக்கில் பேசி விட்டுப் போனார்:

"இந்த மாதிரி கண்றாவிக்கெல்லாம் அணை போடத்தான், அப்போதெல்லாம் பெரியவங்க வருஷமானா புனித யாத்திரை, குலதெய்வ கோயிலுக்கு போறது, மாசமானா விரதம், கெழமையானா கோவிலுன்னு, மனசுங்கற முரட்டுக் குதிரைக்கு கடிவாளம் போடற மாதிரி பண்ணி இருந்தாங்க. இப்போ எந்தக் குழந்தை தாய் தகப்பனோட கோவிலுக்குப் போகுது? படையல் வைக்குது? இல்ல அம்மா அப்பாதான் கண்டிசன் பண்ணி கூட்டிட்டு போறாங்களா? எல்லாம் 'வாட்டர் பார்க்கிலே' கும்மாளம் போடுறதுக்கும், சேர்த்து வச்ச காசை வாரி இறைக்கிறதுக்கு 'மாலு'க்கு போகவுமா தானே சரியா இருக்கு?"

கேட்டுக்கொண்டிருந்த காலனி வாசிகளுக்கு 'சொரேலென' உறைத்தது. சரி, உண்மை என்றுதான் இனித்தது?

யார் ஃபோன் போட்டார்களோ விசுவம் மனைவி மக்கள் எப்படி வந்தார்களோ? மறுநாள் போதை தெளிந்த விசுவத்தை, காலனியே காரித் துப்பியது. சாக்கடையில் நெளியும் புழுவை விட கேவலமாகப் பார்க்கப்பட்டான் விசுவம். அவன் வீடு இழவு வீடு போல் ஆனது. விசுவத்தின் மனைவி தூக்கில் தொங்கப் போனாள். இரு பெண் பிள்ளைகளும் அவள் காலை பிடித்துக் கூக்குரலிட, ஓடிவந்து அவளை இறக்கினர். மீனாம்மா தான் அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போய் காப்பி கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னாள். மறுநாள் விஸ்வத்தின் வயதான மாமியார், மாமனார், மச்சினி, விஸ்வத்தின் தங்கை, தங்கை புருஷன் என ஒரு பட்டாளமே வந்து இறங்கியது. கதவு ஜன்னல்களை அடைத்து கொண்டு பெரிய பஞ்சாயத்து நடந்தது நடுவில், காலனி வக்கீல் ஒருவர் ஒரு போலீஸ்காரரை அழைத்து வந்தார்.

ஐந்தாவது நாள் விசுவம் தன் வீட்டு கேட்டைத் திறந்து வெளியே வந்தான். தெருவில் வந்து நின்றான். ஆள் பார்ப்பதற்கு நிலை குலைந்து போயிருப்பது தெரிந்தது. பால்கார பாப்பம்மா டிவிஎஸ் ஃபிப்டியில் வந்து பால் கேனில் இருந்து, மாமி வீட்டிற்கு பால் அளந்து ஊற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இஸ்திரி வண்டி முனியன் தன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பக்கத்து வீட்டு பாஷா பாயின் தங்கை ஆரா, மொட்டை மாடியில் துவைத்த துணிகளைக் காயப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். வைதேகி மாமி அன்று வெள்ளிக்கிழமையாதலால், வாசலில் இருந்த துளசி மாடத்திற்கு சாம்பிராணி காட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

விசுவம் சடாரென நடுரோட்டில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்தான்.

"எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சிடுங்க! நான் பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்! எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் இந்தப் பாவமும், பழியும் தீராது. இனி இந்த மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன். இன்னியிலிருந்து நான் திருந்திட்டேன். தாயாகவும், தங்கையாகவும், மகளாகவும் பார்க்கவேண்டிய உங்களையெல்லாம் நான் இந்த குடிங்கிற சனியனாலே, தப்பாப் பாத்துட்டேன். இந்தக் கருமத்த இனிமேல நான் கையால கூட தொட மாட்டேன். மீனாம்மா, வைதேகி மாமி, ஆரா தங்கச்சி! ரொம்ப ரொம்ப 'ஸாரி' கேட்டுக்கிறேன். தயவு செஞ்சு எல்லாருமா சேர்ந்து இந்த பாவிய .... இந்தப் பாவிய ... " என பாப்பம்மா கழட்டி வைத்திருந்த ரப்பர் செருப்பாலேயே படீர் படீர் என தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான் விசுவம். ஓடிவந்து தடுத்தவன் மீனாம்மா புருஷன் விக்னேஷ்தான்.

"ஏன் சார் இப்படி எல்லாம்!" என்றான். வாக்கிங் போய்விட்டு திரும்பி வந்துகொண்டிருந்த மேனன், "தப்பை உணர்ந்திட்டீங்கல்ல தம்பி! அதைத் திருத்திக்கலாம்" என்றார்.

முப்பத்தேழு வயது ஆண் பிள்ளை, குழந்தையாய் அழுதவாறே, மதுபாட்டில்களை அள்ளிக்கொண்டு வந்து உடைத்து, தெருவோரம் போட்டு, கீழ்த்தரமான அந்த கருப்பு டைரி அசிங்கத்தையும் போட்டு நெருப்பைப் பற்ற வைத்தான். திகுதிகுவென நெருப்புப் பற்றி எரிந்தது. அத்தனை அழுக்கும் சாம்பலாயின. வெந்து தணிந்த மனதுடன் தலை முழுக வீட்டுக்குள் சென்றான் விசுவம்.

பாண்டியன்மாதேவி

(எ)

திருமதி தேவிகா குலசேகரன்

துறவு பற்றிய கட்டுரை ~ arutperunjothi agaval explanation in tamil

2022-02-23T21:25:00.002+05:30

துறவு பற்றிய கட்டுரை வள்ளலார்

நித்திய துறவு ! துறவு (சந்நியாசம்) என்றால் என்ன ?

*தாவரம் ஊர்வன பறப்பன நடப்பன அசுரர் தேவர் இறுதியாக மனித பிறப்பு ஏழாவது வகை பிறப்பாகும்*

*நல்லது கெட்டது.நன்மை தீமை. நல்வினை தீவினை.பேசும் திறன்.கேட்கும் திறன். கொடுப்பது வாங்குவது மற்றும் உண்மை உணரும் திறன்.செயல்படும் திறன். மரணம் எதனால் வருகிறது மரணம் இல்லாமல் வாழ்வது எவ்வாறு. இவையாவையும் அறிந்து கொள்ளும் அறிவு பெற்றதால் மனிதனுக்கு மட்டும் உயர்ந்த அறிவு பெற்ற மனிதபிறப்பு என்று பெருமையாகச் சொல்லப்படுகிறது.*

*மேலும் இயற்கை உண்மை கடவுள் யார்? என்பதை தெரிந்து கொள்ளும் அறிவும் ஆற்றலும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு*

பெரியோர்கள் வாக்கு !

*மேலும் மனிதன் நல்வினை தீவினைக்குத் தகுந்தவாறு சொர்க்கம்.நரகம்.வைகுண்டம் கைலாயம்.பரலோகம். பரந்தாமம்.சத்தியலோகம் போன்ற இடங்களுக்கு ஆன்மாக்கள் அதனதன் செயலுக்குத் தக்கவாறு செல்லும் என்பதை ஆன்மீக துறவிகள் மற்றும் ஆன்மீக பெரியவர்கள் சொல்லி வைத்துள்ளார்கள்.*

*மேலும் பாவம் புண்ணியங்களுக்குத் தகுந்தவாறு அடுத்த பிறவிகள் எடுத்துக்கொண்டே இருக்கும் என்னும் கருத்துக்களையும். வேதம் ஆகமங்கள் புராணங்கள் இதிகாசங்கள் சாத்திரங்கள் போன்ற கற்பனை கதைகளின் வாயிலாகவும்.தத்துவ சிற்பங்களின் வாயிலாகவும் சொல்லி உள்ளார்கள்.*

நித்திய துறவு ! துறவறம் meaning

*ஆன்மாவை தெரிந்துகொள்ளவும் இறைவனை தொடர்பு கொள்ளவும் இல்லறத்தில் ஈடுபாடு உடையவர்களால் ஆண்டவரை அறியமுடியாது. தொடர்பு கொள்ள முடியாது.அருள்பெறமுடியாது என்றும். வாழ்க்கையில் பேரின்ப சித்திப்பெற்று மகிழ்ச்சியுடன் வாழவே முடியாது என்றும் சொல்லி வைத்து உள்ளார்கள்.*

*துறவறம் பெற்று (சந்நியாசம்) வாழ்பவர்களால் மட்டுமே இறைவனைத் தொடர்புகொள்ளமுடியும் என்றும் இறை அருளைப் பெற்று பேரின்ப லாபத்தை அடையமுடியும் என்றும். ஆன்மீக பெரியவர்கள் சொல்லி வைத்துள்ளார்கள்*

*அதனால் ஆன்மீகவாதிகள் என்றாலே துறவு கோலம் பூண்டவர்கள். காவி உடை அணிந்தவர்கள். சந்நியாசம் பெற்றவர்கள் என்னும் பழக்க வழக்கங்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக நிலைபெற்று மக்களால் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன.*

*மேலும் பெண்களுக்கு அருள் பெறும் வாய்ப்பும் ஞானம் அடையும் வாய்ப்பும் கிடைக்காது என்றும்.கோயிலின் மூல ஸ்தானத்தின் உள்ளே பெண்கள் செல்லக்கூடாது என்றும் பெண்கள் தத்துவக்கடவுள் சிற்பங்களுக்கு அபிஷேகம் ஆராதணை செய்யக்கூடாது என்றும் சொல்லி வைத்துள்ளார்கள்* *ஆண்கள்தான் பூசகர்களாக உள்ளார்களேத் தவிர பெண்கள் பூசகர்களாக இன்றுவரை எவரும் இல்லை*

*ஒவ்வொரு ஊரில் உள்ள ஆலயங்களிலும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நல்லது கெட்டது எது நடந்தாலும் அந் நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஆண்கள்தான் ஆச்சார சங்கற்ப விகற்பங்கள் சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் செய்கிறார்களேத் தவிர பெண்களுக்கு முன்னுரிமை இன்றுவரை தருவதில்லை*.

*ஆன்மீகத்தில் இன்றுவரை ஆண்கள் ஆதிக்கமே சிறந்து விளங்குகிறது* *அதுவும் துறவிகள் என்றால் அவர்களை தெய்வங்களாக பாவித்து வணங்கி வழிபாடு செய்துவருகிறார்கள்.*

*இதில் வள்ளலார் முற்றிலும் வேறுபடுகிறார்*

*துறவிகள் என்றால் யார்? என்பதை வள்ளலார் தெரியப்படுத்துகிறார்*

நித்தியத் துறவு !

*நித்தியத் துறவு என்பது ! அறம் பொருள் இன்பம் வீடு இந்த நான்கையும் நித்தியம் 4 நான்கு காலங்களிலும் செய்து அனுபவித்துப் பின்பு பற்றுஅற்று இருப்பதே "நித்தியத்தை" அடைவதற்கு ஏதுவாக இருக்கும் என்கிறார்.*

*நித்தியம் என்பது நம்மை படைத்த கடவுளைக் குறிப்பதாகும்.*

*கடவுளைத் தொடர்பு கொள்ளவும் அருளைப்பெறவும் தகுதி வாய்ந்தவர்கள் யார் என்பதை வள்ளலார் மிகவும் தெளிவாக சொல்லி உள்ளார்.*

*இல்லறத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு அறத்துடன் (ஒழுக்கத்துடன்) வாழ்ந்து நியாயமான முறையில் பொருள் ஈட்டி.*

*அனைவருக்கும் பங்கிட்டு கொடுத்துவிட்டு ஆனந்தம் அடைவதாகும். அதாவது (ஆனந்தம் என்பது சதாகாலமும் சந்தோஷத்தோடு எதிரிட்ட ஜீவர்களைத் திருப்தியால் சந்தோஷிப்பித்துத் தான் அதிசயம் இன்றி நிற்றல்) ஆன்ம இன்ப லாபத்தை அடைவதாகும். ஆண்டவருடைய வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும் என்றால்* *ஆன்மா ஆன்ம இன்ப லாபம் பெற்றால் மட்டுமே அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவரைத் தொடர்பு கொள்ள முடியும்*

*இதைத்தான் வள்ளலார் ஜீவகாருண்யமே மோட்ச வீட்டின் திறவுகோல் என்கிறார்*

*அறம் என்பது இந்திரிய ஒழுக்கம்*

*பொருள் என்பது கரண ஒழுக்கம்*

*இன்பம் என்பது ஜீவ ஒழுக்கம்*

*வீடு என்பது ஆன்ம ஒழுக்கம் என்பதாகும்.*

*மேலே கண்ட நான்கையும் நான்கு காலங்களில் முழுமையாக முறையாக செய்து அனுபவிக்க வேண்டும்.பின்பு அனுபவித்து விட்டோம் என்ற மனநிறைவோடு. அவற்றின் மீது விருப்பம் இல்லாமல் பற்று அற விட்டு இடைவிடாது இறைவனை தொடர்பு கொள்வதே சிறந்த செயலாகும்.*

*அவ்வாறு தொடர்பு கொள்வதால் ஆண்டவரிடம் அருளைப் பெற்று மரணத்தை வென்று கடவுள் நிலை அறிந்து அம்மயம் ஆகலாம் என்பதை வள்ளலார் தெரியப்படுத்துகின்றார்*

*சந்நியாசமும் காவி உடையும்.!*

*மூன்று ஆசைகளில் விசேஷம் பற்று உள்ளவர்களாகித் தயவு இல்லாத கடின சித்தர்கள் சந்நியாசம் பெற்று கொள்ள வேண்டும்.மேற்படி குற்றம் அற்றவர்களுக்குச் சந்நியாசம் வேண்டுவதில்லை*

*சந்நியாசி காவி வேட்டி போடுவதற்கு நியாயம்.கடின சித்தர்கள் ஆகையால் தத்துவ ஆபாச உள்ளது.*

*தத்துவத்தைச் செயித்து தயவை நடத்துவதற்கு யுத்தக்குறி.அல்லது அடையாளமாகத் தரிப்பது காவி உடையாகும்.*

*வெற்றியான பிறகு அடைவது தயவு.ஆதலால் வெற்றிக்கொடி வெள்ளை.தயவு வெள்ளை என்பதற்கு நியாயம்.தயவு என்பது சத்துவம்.சத்துவம் என்பது சுத்தம் சுத்தம் என்பது நிர்மலம்.நிர்மலம் என்பது வெள்ளை வரணம்.வெள்ளைஎன்பது ஞானம். ஞானம் என்பது அருள்.அருள் என்பது தயவு.தயவு என்பது காருண்யம்.*

*எனவே ஜீவ காருண்யமே முதன்மையானதாகும்*

மேலே கண்ட செய்தியை ஊன்றி படிக்க வேண்டும்.

*தயவில்லாத கடின சித்தர்களாகிய காவி உடை அணிந்த சந்நியாசிகள் ஜீவகாருண்யம் செய்ய வாய்ப்பில்லாதவர்கள் துறவிகள. ஆகையால் அவர்களுக்கு அருளைப் பெறும் வாய்ப்பு குறைவாக உள்ளது என்கிறார்*.

திருவள்ளுவரும் சொல்கிறார்.

*இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும் நல்லாற்றின் நின்ற துணை!**

*துறந்தார்க்கும் துவ்வா தவர்க்கும் இறந்தார்க்கும் இல்வாழ்வான் துணை !*

என்று இல்வாழ்க்கை என்ற தலைப்பில் தெளிவாக சொல்லுகிறார்.

*தயவுடைய இல்லறவாசிகள் சந்நியாசிகளுக்கும் (துறவிகள்) எழைகளுக்கும் இறந்தவர்களுக்கும் துணையாக இருக்கின்றார்கள்.*

*இல்லறவாசிகள் ஜீவகாருண்ய வல்லபத்தால். அன்பும் அறிவும் விளங்கி உலக பற்று இல்லாமல் வாழ்ந்து அருளைப்பெற்று மரணத்தை வெல்லலாம் என்பதே சத்தியமான உண்மையாகும்.*

*எனவே நித்திய துறவு என்பது அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்ற நான்கையும் நான்கு காலங்களில் அனுபவித்து பின்பு பற்றிய பற்று அனைத்தையும் பற்று அற விட்டு இடைவிடாது இறைவனை தொடர்பு கொண்டு அருளைப்பெறுவதே நித்திய துறவறமாகும்.*

வள்ளலார் பாடல்! வள்ளலார் பாடல் விளக்கம்

மற்றறிவோம் எனச்சிறிது தாழ்த்திருப்பீர் ஆனால்

மரணமெனும் பெரும்பாவி வந்திடுமே அந்தோ

சற்றும் அதை நும்மாலே தடுக்கமுடி யாதே

சமரசசன் மார்க்கசங்கத் தவர்கள்அல்லால் அதனை

எற்றி நின்று தடுக்கவல்லார் எவ்வுலகில் எவரும்

இல்லைகண்டீர் சத்தியமீ தென்மொழி கொண்டு உலகீர்

*பற்றியபற் றனைத்தினையும்* *பற்றறவிட் டருளம்*

*பலப்பற்றே பற்றுமினோ எற்றும்இற வீரே.!*

*எனவே சந்நியாசம் பெற்று துறவறம் செல்வதை விட இல்லறவாசிகளான சுத்த சன்மார்க்கிகள் எத்துணையும் பேதமுறாது எவ்வுயிரையும் தம் உயிர்போல் எண்ணி ஒத்து உரிமையுடன் ஜீவகாருண்யம் செய்தும் அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவர்மீது அளவில்லா அன்பும் பற்றும் கொண்டு வாழ்ந்தும் அருளைப்பெறுவதே நித்திய துறவாகும் என்கிறார் வள்ளலார்.*

எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ்க !

கொல்லா நெறியே உலகம் எல்லாம் ஓங்குக !

அன்புடன் ஆன்மநேயன் ஈரோடு கதிர்வேல்

திருஅருட்பா ஆராய்ச்சி மையம்

அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல் உரை விளக்கம் | vallalar agaval vilakkam

2022-02-21T00:15:00.004+05:30

வள்ளலார் அகவல் விளக்கம்

உயர்ந்த குலம்! தாழ்ந்த குலம்!*

***வள்ளலார் பாடல் !* ~ vallalar agaval padal**

நரை மரண மூப்பறியா நல்லஉடம் பினரே

நற்குலத்தார் எனஅறியீர் நானிலத்தீர் நீவிர்

வரையில் *உயர் குலம்என்றும் தாழ்ந்தகுலம் என்றும்**

வகுக்கின்றீர் இருகுலமும் மாண்டிடக்காண் கின்றீர்

புரையுறுநும் குலங்கள்எலாம் புழுக்குலம் என் றறிந்தே

புத்தமுதம் உண்டோங்கும் புனிதகுலம் பெறவே

உரைபெறும் என் தனித்தந்தை வருகின்ற தருணம்

உற்றதிவண் உற்றிடுவீர் உண்மைஉரைத் தேனே.!

மேலே கண்ட பாடலில் ஓர் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

*இவ்வுலகில் சாதி சமயம் மதம் என்னும் தோற்றத்தில் பல பொய்யான கொள்கைகளை வகுத்து மனித குலத்தின் வாழ்க்கை முறைக்காக பல ஆன்மீக மதவாதிகள் சமயவாதிகள் மற்றும் அரைகுறை அருளாளர்கள் போதகரகள் கடவுளின் சிந்தனையாளர்கள் பல வகையான ஆச்சார சங்கற்ப விகற்பங்களான வேற்றுமையை உருவாக்கி மக்களுக்கு வழிகாட்டி உள்ளார்கள்.*

*அதிலே முக்கியமானது உயர்ந்தகுலம் தாழ்ந்தகுலம் என்பதாகும்.அதாவது உயர்ந்தசாதி தாழ்ந்தசாதி என்பதாகும்*

*இறைவனால் படைத்த உயர்ந்த அறிவு கொண்ட மனிதப் பிறப்பாகிய உயிர்குலத்தில் உயர்ந்த சாதி. தாழ்ந்த சாதி என்பது மிகவும் அருவறுக்கத்தக்க மிகவும் கொடுமையான பிரிவினையாகும்.*

*இதுவே மனிதகுலத்தின் பொருளாதார ஏற்ற தாழ்விற்கும்*.

*பஞ்சம் பட்டினி வறுமை ஏழ்மைக்கும் காரண காரியமாக அமைந்துள்ளது.*

*பணம் வசதி உள்ளவர்களை உயர்ந்த சாதி எனவும்.*

*உழைக்கும் வர்க்கத்தையும் பணம் வசதி இல்லாதவர்களை தாழ்ந்தசாதி எனவும் பிரித்து வைத்துவிட்டார்கள்* *மற்றும் தொழில் வாயிலாகவும் சாதியை பிரித்து வைத்து விட்டார்கள்*

*அதேபோல் சைவ உணவை (தாவர உணவு) வைத்து வழிபாடு செய்யும் தெய்வங்களை பெரிய தெய்வம் என்றும் அவற்றை வழிபாடு செய்பவர்களை உயர்ந்தசாதி எனவும். உயிர்க்கொலை வாங்கும் சிறிய தெய்வங்களை வணங்குபவர்களை தாழ்ந்த சாதி எனவும் பிரித்து வைத்துவிட்டார்கள்*

*இதனால் பல முற்போக்கு சிந்தனை வாதிகளின் தெளிவால் சாதிச்சண்டை சமயச்சண்டை மதச்சண்டைகள் இதுவரையில் உலகம் முழுவதும் நடந்து கொண்டே உள்ளன*

*வள்ளலார் பாடல்!*

பேருற்ற உலகிலுறு சமயமத நெறிஎலாம்

*பேய்ப்பிடிப் புற்றபிச்சுப்*

*பிள்ளைவிளை யாட்டென* உணர்ந்திடாது உயிர்கள் பல*

பேதமுற்று *அங்கும்இங்கும்*

*போருற்று இறந்து* *வீண் போயினார்* இன்னும்வீண்

போகாத படிவிரைந்தே

*புனிதமுறு* *சுத்தசன் மார்க்கநெறி* *காட்டிமெய்ப்*

*பொருளினை* உணர்த்திஎல்லாம்

ஏருற்ற சுகநிலை அடைந்திடப் புரிதிநீ

*என்பிள்ளை* ஆதலாலே

இவ்வேலை புரிகஎன் றிட்டனம் மனத்தில்வே

றெண்ணற்க என்றகுருவே

நீருற்ற ஒள்ளிய நெருப்பே நெருப்பினுள்

நிறைந்திருள்

அகற்றும்ஒளியே

நிர்க்குணானந்த பர நாதாந்த வரைஓங்கு

நீதிநட ராஜபதியே.!

*மேலே கண்ட பாடலில் சாதியாலும் சமயத்தாலும் மதத்தாலும் மனித குலத்தை பிரித்து வைத்ததால் மக்கள் இன்றுவரை போரிட்டு அழிந்து கொண்டே உள்ளார்கள்*

*இயற்கை மரணத்தைவிட சாதி சமய மதச்சண்டைகளால் அடைந்த செயற்கை மரணம் அதிகம் என வரலாறு சொல்கிறது*

*உயர்ந்த அறிவுகொண்ட மனிதகுலம் இனிமேலும் வீண்போகாமல் காப்பாற்றவே புனிதமான சுத்த சன்மார்க்கத்தை தோற்றுவித்துள்ளார் வள்ளலார்.*

*பேய்பிடித்த பைத்தியக்காரத்தனமான சாதி சமயம் மதத்தை அழித்து சம்ப்படுத்த வேண்டும். உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் கடவுள் ஒருவரே ! அவரே அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவர். எல்லோரும் அக் கடவுளின் குழந்தைகளே என்ற உண்மையை மக்களுக்கு போதித்து சாதி சமய மதம் அற்ற ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டு உரிமையை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்பதே வள்ளலார் தோற்றுவித்த சுத்த சன்மார்க்க கொள்கையாகும்*

*புழுக்குலம்!*

*மனித குலத்தின் உண்மைத் தெரியாமல் உயர்ந்த குலம் தாழ்ந்தகுலம் என்று வகுத்து வாழ்கின்றீர்கள்*.

*இறுதியில் இரு குலத்திற்கும் மரணம் வந்துவிடுகிறது.*

*பூமியில் புதைக்கின்றீர்கள் ஒரு மூன்று மாதம் கழித்து பிணம் புதைத்த இடத்தில் தோண்டி பார்க்கின்றீர் இருகுலமும் புழுக்கள் நிறைந்த குலமாக இருக்கின்றது*

*நீங்கள் வகுத்து வாழ்ந்த உயர்ந்த குலமும் தாழ்ந்த குலமும் எங்கே போனது ? இரண்டு குலமும் புழுக்குலம் என்பதை உணர்ந்து பேதம் இல்லாமல் ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டு உரிமையுடன் வாழுங்கள் அதுவே இயற்கை உண்மை கடவுளான அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவரின் விருப்பமாகும் என்கிறார் வள்ளலார்*

*நரை மரணம் மூப்பு அறியார்!*

*நரை திரை பிணி மூப்பு மரணம் அறியாத நல்ல உடம்பினரே நற் குலத்தார் எனபதை உணர்ந்து அறிந்து தெரிந்து வாழ்பவரே உயர்ந்த குலத்தார் என்பவர்களாகும்.*

எங்குலம் எம்இனம் மென்பது தொண் ணூற்றா

றங்குலம் என்றரு ளருட்பெருஞ் ஜோதி! ( அகவல்)

எம்மதம் மெம்மிறை யென்ப வுயிர்த்திரள்

அம்மத மென்றரு ளருட்பெருஞ் ஜோதி! (அகவல்)

சாதியு மதமுஞ் சமயமும் பொய்யென

ஆதியி லுணர்த்திய வருட்பெருஞ் ஜோதி!(அகவல்)

சாதியு மதமுஞ் சமயமுங் காணா

ஆதிய நாதியா மருட்பெருஞ் ஜோதி!(அகவல்)

*மேலே கண்ட அகவலில் எல்லாம் பொய் என்பதை தெளிவாக அழுத்தமாக சொல்லுகிறார்.*

*அதாவது இந்திரிய கரண ஜீவ ஆன்ம ஒழுக்கத்தை கடைபிடித்து அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவரைத் தொடர்பு கொண்டு அருளைப்பெற்று ஊன உடம்பை ஒளி உடம்பாக மாற்றிக்கொண்டு மரணத்தை வென்று கடவுள் நிலை அறிந்து அம்மயமாக மாறுபவர் எவரோ அவரே உயர்ந்த குலத்தை சார்ந்தவராகும் என்ற உண்மையை மக்களுக்கு தெளிவாக போதிக்கிறார் வள்ளலார்*

எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ்க !

கொல்லா நெறியே உலகம் எல்லாம் ஓங்குக !

அன்புடன் ஆன்மநேயன் ஈரோடு கதிர்வேல்

திருஅருட்பா ஆராய்ச்சி மையம்

How to control the mind in Tamil | மனதை பற்றி வள்ளலார் உபதேசங்கள்

2022-02-03T14:03:00.002+05:30

மனதை பற்றி வள்ளலார் போதனைகள்

மனமே மனிதன் !

மனம் என்ற சொல் எல்லோராலும் உபயோகிக்கும் சொல்லாக ஆன்மீக அருளாளர்களால் வழங்கப்பெற்று நிலைபெற்று உள்ளன.

மனிதன் என்ற உருவம் மனத்தை மையமாக வைத்து படைக்கப்பட்டதாகும் மனம் ஓர் உயர்ந்த ஆற்றல்கள் மிகுந்த அருள் காந்த சக்தி அலைகளால் பின்னப்பட்ட கருவியாகும். அக்கருவிக்கு துணைக்கருவிகளாக புத்தி சித்தம் அகங்காரம் என மூன்று கருவிகள் உள்ளன. மனம் புத்தி சித்தம் அகங்காரம் என்னும் கருவிகளுக்கு கரணங்கள் என்னும் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. அக் கரணங்கள் சாதாரண புறப்புற இந்திரியங்களான கண் காது மூக்கு வாய் உடம்பு களுக்குத் புலப்படாது.

ஆனாலும் கரணங்களினால்தான் இந்திரியங்கள் இயங்குகின்றன. அதேபோல் ஆண்டவரும் ஆன்மாவும் ஜீவனும் கண்களுக்குப் புலப்படாது. ஆனாலும் மனம் உள்ளவரை உடம்பை இடைவிடாது இயக்கிகொண்டே இருக்கின்றன.

*மனம் சார்ந்த மனித உருவத்தில் ஆன்மா ஜீவன் கரணங்கள் இந்திரியங்கள் என நான்கு பிரிவுகள் உள்ளன.நான்கு பிரிவுகளையும் இயக்குவது கடவுளின் அருள் சக்தியாகும்.*

ஆன்மா அகமாகவும் ஜீவன் அகப்புறமாகவும்.

கரணங்கள் புறமாகவும் இந்திரியங்கள் புறப்புறமாகவும் மிகவும் அழகாகவும் நேர்த்தியாகவும் பொருத்தமாகவும் எண்ணிபார்க்க முடியாத. எவராலும் உருவாக்கமுடியாத அதிசயமான அற்புதமான நூதனமான சுத்த பூதகாரிய அணுத் துகள்களைக் கொண்டு மனித உடம்பும் அதனுள் எலும்பு நரம்பு தசை தோல் ஜவ்வு மூளை போன்ற அணுக்கருவிகளும் அதற்குத் தகுந்த கலைகளும் மற்றும் தத்துவங்களும் தத்துவங்களை இயக்கும் ஆதாரங்களும் மற்றும் பலகோடி அணுத்துகள்களால் பின்னப்பட்ட உறுப்புகளும் ஒன்றோடு ஒன்று சிக்கல் இல்லாத தொடர்புடன் மிக நேர்த்தியாக கடவுளின் அருள் சக்தியால் பின்னப்பட்டுள்ளன.

*மனித உடம்பே உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாகும்* ஆகையினால் உயர்ந்த அறிவுபெற்ற தேகம் மனித்தேகம்.

உடம்பை இயக்குவதற்கு கடவுளால் படைத்த ஆன்மா என்ற உள் ஒளியும் மாயையினால் கொடுத்த உயிர் ஒளியும் (ஜீவஒளி) இணைந்தால்தான் கரணங்கள் மற்றும் இந்திரியங்கள் மற்றைய தத்துவங்கள் ஆதாரங்கள் கலைகள் யாவும் தடுமாற்றம் இல்லாமல் நன்மை தீமைக்குத் தகுந்தாற்போல் இயங்கும்.

*இவ்வுலகில் ஆன்மா வாழ்வதற்கு மனத்துடன் கூடிய எண்ணம் சொல் செயல் சார்ந்த மூன்று வகையான இயக்கம் மிகவும் அவசியமாகும்.* அதாவது *மனம் வாக்கு காயத்தால்தான் நன்மை தீமைகளும் நல்வினை தீவினைகளும் அறியாமை அஞ்ஞானங்களும் ஆன்மாவை மறைத்துக் கொண்டுள்ளன* அதுதான் திரைமறைப்பு என்பதாகும்.

*மனமானது உலகியல் சார்ந்த பொருள் பற்று உள்ளவரையிலும் ஆண்டவரையும் ஆன்மாவையும் தொடர்பு

கொள்ளவே முடியாது* *ஆண்டவரை ஆன்மாவை தொடர்பு கொள்ளாதவரை அருள் பெறுவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. மனித தேகத்திற்கு பிறப்பு இறப்பு தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்*.

*ஆன்மா அருள் பெறுவதற்காகவே மனம் என்ற கருவி மனிதனுக்கு தேவைப்படுகிறது.* மனம் இல்லையானால் மனித பிறப்பு தேவை அற்றது. மனத்தை வெளியில் செல்ல அனுமதித்தால் துன்பங்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்

மனம் அடங்கும் இடம் ! மனதை கட்டுப்படுத்தும் வழிகள்

*உலகில் தோன்றிய அருளாளார்கள் மனத்தை அடக்க வேண்டும் என்பதற்காக சரியை கிரியை யோகம் ஞானம் போன்ற ஆன்மீக வழிமுறைகளை எல்லாம் மக்கள் பின்பற்றினார்கள்*

*மேலும் காடு மலை குன்று குகை முழைகளுக்கு சென்று புதிய புதியதான தவச்சாலைகள் அமைத்தும் குகைகளை அமைத்தும் கடுமையான அமைதியான நூதனமான தியானம் தவம் யோகம் செய்து வந்தார்கள்.

தலைகீழாக நின்று கடுமையான உடற்பயிற்சிகளும் செய்து மனத்தை அடக்கி பார்த்தார்கள்.

மேலும் பலவிதமான மந்திர தந்திரங்களைச் சொல்லியும் பார்த்தார்கள்.

மேலும் பலவிதமான மணிமாலைகளைக் கொண்டு உண்ணாமல் உறங்காமல் இரவு பகலாக உருட்டி உருட்டி எண்ணி எண்ணி மனத்தை அடக்கி பார்த்தார்கள் எதனாலும் எவராலும் மனத்தை அடக்க முடியவில்லை*.

இறுதியாக சிலர் மனதை அடக்கமுடியாமல் அருள் பெறமுடியாமல் சமாதி நிலை அடைந்தார்கள்.

மற்றும் மேலும் இன்றுவரை மனத்தை மாற்றத் தெரியாமல் அனைவரும் மாண்டுகொண்டே உள்ளார்கள்.

இறுதியாக மனம் ஒரு குரங்குகுணம் உடையது.குரங்குபோல் ஒன்றை விட்டு ஒன்றை பிடித்து தாவிக் கொண்டே இருக்கும் அதனால் மனதை அடக்கவே முடியாது என்றார்கள். *மனம் பேய்பிடித்த குரங்கு போன்ற குணம் உடையது என்றார் வள்ளலார்.*

*மனத்தை அடக்க முடியாது மனத்தை மாற்றமுடியும் என்ற ஒரு புதிய கோணத்தை கண்டுபிடித்தார் வள்ளலார்.*

வள்ளலார் பாடல் விளக்கம்

மனம்எனும்ஓர் பேய்க்குரங்கு மடைப்பயலே நீதான்

மற்றவர்போல் எனைநினைத்து மருட்டாதே கண்டாய்

இனமுற என் சொல்வழியே இருத்தியெனில் சுகமாய்

இருந்திடு நீ என்சொல்வழி ஏற்றிலை

ஆனாலோ

தினையளவுன் அதிகாரம் செல்ல வொட்டேன் உலகம்

சிரிக்கஉனை அடக்கிடுவேன் *திருவருளால்* கணத்தே

நனவில்எனை அறியாயோ யார்என இங் கிருந்தாய்

*ஞானசபைத் தலைவனுக்கு நல்லபிள்ளை நானே.!*

*மேலே கண்ட பாடலில் ஞானசபை தலைவனுக்கு நல்லபிள்ளை நான் அதனால் உன் அதிகாரம் என்னிடத்தில் செல்லுபடியாகாது.* *மற்றவர்களை ஏமாற்றுவது போல் என்னை ஏமாற்ற முடியாது* *உலகம் சிரிக்க உனை நான் அடக்கி விடுவேன் சாக்கிரதையா இரு உன்சேட்டை என்னிடம் பலிக்காது அதனால் நான் சொல்வதைத்தான் நீ கேட்க வேண்டும் என்கிறார் வள்ளலார் . கேட்கவில்லை என்றால் உன்னை எவ்வாறு என்வசமாக மாற்றுவேன் என்பது எனக்குத் தெரியும் என சொல்லி தன்னுடைய மனத்தை மிரட்டுகிறார் வள்ளலார்.*

*வள்ளலார் கரண ஒழுக்கத்தில் சொல்லியது.*

*சிற்சபையின் கண் மனதைச் செலுத்துவது தவிர மற்று எந்தவகை ஆபாசத்திலும் செலுத்தாமல் இழுத்து மேற்குறித்த இடத்தில் இடைவிடாது செலுத்தவேண்டும் என்று தெளிவாகச் சொல்லுகின்றார்*

*நம் உடம்பின் தலைபாகத்தில் உச்சிக்கும் கீழே உள்நாக்கிற்கும் மேலே மத்தியில் சிற்சபை என்னும் இடத்தில் உள் ஒளியாக இயங்கிக் கொண்டு இருக்கும் ஒளிக்கு பெயர்தான் ஆன்மா என்பதாகும்.*

*நம்முடைய மனத்தை வெளியே செல்ல வொட்டாமல் இடைவிடாது ஆன்மாவைத் தொடர்புகொண்டால் மட்டுமே மனம் அடங்கும் அதனால் மனதை கட்டவேண்டிய இடத்தில் கட்டிபோட வேண்டும்* *ஆன்மாவிற்குள் மனதை செலுத்திவிட்டால் ஆன்மா மனத்தை வெளியே விடாது இறுக்கி பிடித்திக் கொள்ளும்.* இதுவே மனத்தை மாற்றும் உளவு எனும் தந்திரமாகும்.

*குரங்கு எங்கு தாவினாலும் அதன் குட்டி விடாமல் குரங்கை கட்டி பிடித்துக் கொள்வதுபோல் ஆன்மாவை மனம் இடைவிடாது கட்டிபிடித்துக் கொள்ள வேண்டும்.*

வள்ளலார் பாடல்! மனதை அடக்கி ஆள்வது எப்படி

நாடாக் கொடிய மனம்அடக்கி நல்ல மனத்தைக் கனிவித்துப்

பாடாப் பிழையைப் பொறுத்தெனக்கும் பதம் ஈந் தாண்ட பதிக்கொடியே

தேடாக் கரும சித்திஎலாம் திகழத் தயவால் தெரிவித்த

கோடாக் கொடியே சிவதருமக் கொடியே அடியேற் கருளுகவே.!

*ஒரே மனம் பல இடங்களில் பல வகையாக பல குணங்களாக இடத்திற்கு தக்கவாறு செயல்படுகிறது*.*புறத்தில் வெளியே மனம் செல்லும் போது கொடிய மனமாக வெவ்வேறு விதமாக சூழநிலைக்குத் தக்கவாறு தன்னை மாற்றிக் கொண்டு செயல்படுகிறது.*

*அதே மனம் சிற்சபையைத் (உள்ஒளியை) தொடர்பு கொள்ளும்போது நல்ல மனமாக நல்ல குணமாக உண்மைத் தன்மையுடன் தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறது*

*உலக போகத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாமல் ஆன்மாவின் குணத்திற்கு தக்கவாறு மனம் ஆன்மாவை சார்ந்த வண்ணமாக மாறிவிடுகிறது*

மனம் ஆன்மாவில் லயித்துவிட்டால் மனிதன் உயர்ந்த இடத்திற்கு செல்லும் வாய்ப்பு உடனடியாக கிடைத்துவிடும்.பொருளைப் பற்றும் மனம் அருளைப்பற்றத் தொடங்கிவிடுகிறது.

*மனமது செம்மையானால் மந்திரம் செபிக்க வேண்டியதில்லை.*

வள்ளலார் பாடல்! மனதை அமைதியாக வைப்பது எப்படி

குறித்துரைக்கின் றேன் இதனைக் கேண்மின் இங்கே வம்மின்

கோணும்மனக் குரங்காலே நாணுகின்ற உலகீர்

வெறித்த உம்மால் ஒருபயனும் வேண்டுகிலேன் எனது

மெய்யுரையைப் பொய்யுரையாய் வேறு நினையாதீர்

பொறித்த மதம் சமயம் எலாம் பொய்பொய்யே அவற்றில்

புகுதாதீர் சிவம்ஒன்றே பொருள்எனக்கண் டறிமின்

*செறித்திடு *சிற் சபைநடத்தைத்* *தெரிந்துதுதித் திடுமின்*

*சித்திஎலாம் இத்தினமே* *சத்தியம்சேர்ந் திடுமே.!*

மேலே கண்ட பாடலில் வள்ளலார் தெளிவாக சொல்லி உள்ளார்.கடவுள் ஒருவரே அவரே அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவர் அவர் சிற்சபையில் நடம்புரியும் சிவமாகும்.

அவற்றை தெரிந்து மனத்தை அங்கே செலுத்த வேண்டும் என்கிறார்.

உலகில் உள்ள பொறித்த சமயங்கள் மதங்கள் யாவும் மனதை அடக்குவதற்கு தவறான வழிமுறைகளையே சொல்லி உள்ளன ஆகையினால் அவற்றில் உள்ள வழிமுறைகளை எதையும் நம்ப வேண்டாம். அவற்றை குறித்து

தெளிவான உண்மையைச் சொல்லுகிறேன்.

அவைகள் யாவும் பொய் பொய்யே அவற்றில் புகுதாதீர் என்கிறார். உங்களால் எனக்கு ஒருபயனும் வேண்டியதில்லை.எனது மெய் உரையை பொய் உரையாக எண்ணாதீர்கள் தயவு செய்து கேளுங்கள்.

குரங்கு போன்ற மனத்தை நன்மனமாக்க இதுவே நல்ல தருணம் வாருங்கள் என ஆன்மநேயத்தோடு அன்புடன் அழைக்கின்றார் வள்ளலார்.

இதுநல்ல தருணம் அருள் செய்ய இதுநல்ல தருணம் என்று அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லி அழைக்கிறார்.

மனித மனத்தை நன்மயமாக்க அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவரைத் இடைவிடாது தொடர்பு கொண்டு உணர்வுபூர்வமாக நினைக்கின்றதாலும் தோத்திரம் செய்கின்றதாலும் நமது குறையை ஊன்றியும் இவ்வண்ணமாக இருக்கின்றபோதும் படுக்கின்றபோதும் இடைவிடாது விசாரம் செய்வதோடு ஆண்டவர் நமக்கு உண்மை தெரிவிக்க வேண்டும் என்கின்ற நன் முயற்சி யுடன் இருந்தால் தெரிய வேண்டியதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்கிறார்.

ஆண்டவரை மனத்தினால் தோத்திரம் செய்கின்றதிலும் நினைக்கின்றதிலும் கோடிப் பங்கு பத்துகோடிபங்கு அதிகமான சுத்த உஷ்ணத்தை உண்டு பண்ணிக் கொள்ளலாம் என்கிறார்.

எவ்வாறு எனில்?

ஒரு ஜாமநேரம் மனத்தில் இகவிசாரம் இன்றிப் பரவிசாரிப்புடன் ஆன்ம நெகிழ்ச்சியோடு தெய்வத்தைச் சிந்தித்துக் கொண்டாவது அல்லது தோத்திரம் செய்து கொண்டாவது இருந்தால் நாம் பெற வேண்டியதை பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்கிறார்.

பெறவேண்டியது எது எனில்? அருள் அருள் அருள் பெற்றால் மனிதனின் பூத உடம்பு சுத்த பிரணவ ஞானதேகமாக மாற்றம் அடைந்து மரணத்தை வென்று கடவுள் நிலை அறிந்து அம்மயமாகலாம்.

வள்ளலார் சொல்லிய சுத்த சன்மார்க்கத்தின் பெருநெறியின் ஒழுக்கங்களான இந்திரிய கரண ஜீவ ஆன்ம ஒழுக்கங்களை கடைபிடித்து மனத்தை அகத்தில் தொடர்பு கொண்டு திரைகளை விலக்கி ஞானசபாபதியின் நல் அருளைப் பெறுவோம்

எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ்க!

கொல்லா நெறியே உலகம் எல்லாம் ஓங்குக !

அன்புடன் ஆன்மநேயன் ஈரோடு கதிர்வேல்

திருஅருட்பா ஆராய்ச்சி மையம்

Latest guidelines for international passengers arriving in India

2022-01-12T12:14:00.002+05:30

இந்தியாவுக்கான பயணத்திற்கான சமீபத்திய தகவல் மற்றும் வழிகாட்டுதல்

இந்தியாவுக்கான சர்வதேச பயணத்திற்கான சமீபத்திய ஆலோசனை வழிகாட்டுதலை இந்திய அரசாங்கம் வெளியிட்டுள்ளது, இது அனைத்து பயணிகளும் ஏழு நாட்களுக்கு வீட்டு தனிமைப்படுத்தலுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் இந்தியா வந்த 8 வது நாளில் RT-PCR சோதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

ஏர் சுவிதா போர்ட்டலில் 8வது நாளில் மேற்கொள்ளப்படும் Covid-19 கோவிட்-19க்கான RT-PCR சோதனையின் முடிவுகளை பயணிகள் பதிவேற்றம் செய்ய வேண்டும். எதிர்மறையாகக் கண்டறியப்பட்டால், அடுத்த ஏழு நாட்களுக்கு அவர்கள் தங்கள் ஆரோக்கியத்தை மேலும் சுயமாக கண்காணிக்க வேண்டும். நேர்மறை சோதனை செய்பவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வசதியில் நிர்வகிக்கப்படுவார்கள் மற்றும் தொடர்புத் தடமறிதல் உள்ளிட்ட நிலையான நெறிமுறைகளின்படி சிகிச்சை அளிக்கப்படுவார்கள்.

வீட்டில் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அல்லது சுய-சுகாதாரக் கண்காணிப்பில் இருக்கும் பயணிகள் கோவிட்-19 அறிகுறிகளை உருவாக்கினால் அல்லது மறு பரிசோதனையில் கோவிட்-19க்கு நேர்மறை சோதனை செய்தால், அவர்கள் உடனடியாக தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு அருகிலுள்ள சுகாதார நிலையத்திற்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் அல்லது நாட்டின் நாட்டவரை அழைக்க வேண்டும். உதவி எண் (1075) அல்லது அவர்களின் மாநில உதவி எண்.

அனைத்து பயணிகளும் கடந்த 14 நாள் பயணத்திற்கு முன் ஆன்லைன் ஏர் சுவிதா போர்டலில் சுய அறிவிப்பு படிவத்தில் முழுமையான மற்றும் உண்மைத் தகவலைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டியது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு 72 மணி நேரத்திற்குள்.

Is Aarogya Setu app mandatory for international Air travel

Aarogya Setu Air Suvidha ஏர் சுவிதா போர்டலில் உள்ள சுய அறிவிப்பு படிவத்தில் அனைத்து தகவல்களையும் பூர்த்தி செய்து, எதிர்மறையான RT-PCR சோதனை அறிக்கையை பதிவேற்றிய பயணிகளை மட்டுமே விமான நிறுவனங்கள் விமானத்தில் ஏற அனுமதிக்கும் என்று சுகாதார மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம் கூறுகிறது.

விமானத்தில் ஏறும் நேரத்தில், அறிகுறியற்ற பயணிகள் மட்டுமே தெர்மல் ஸ்கிரீனிங்கிற்குப் பிறகு ஏற அனுமதிக்கப்படுவார்கள். அனைத்து பயணிகளும் இந்திய அரசாங்கத்தின் தொடர்புத் தடமறிதல் செயலியான ஆரோக்யா சேது செயலியை தங்கள் மொபைல் சாதனங்களில் பதிவிறக்கம் செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

வந்தவுடன், தெர்மல் ஸ்கிரீனிங் மேற்கொள்ளப்படும் மற்றும் ஸ்கிரீனிங்கின் போது அறிகுறிகள் தென்படும் பயணிகள் உடனடியாக தனிமைப்படுத்தப்பட்டு மருத்துவ வசதிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள். சோதனை நேர்மறையாக இருந்தால், அவர்களின் தொடர்புகள் வரையறுக்கப்பட்ட நெறிமுறையின்படி அடையாளம் காணப்பட்டு நிர்வகிக்கப்படும்.

ஆபத்தில் உள்ள குறிப்பிட்ட நாடுகளைச் சேர்ந்த பயணிகள், வருகைக்குப் பிந்தைய சுய-பணம் செலுத்தும் கோவிட்-19 சோதனைக்கான மாதிரியைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும், மேலும் அவர்கள் விமான நிலையத்திலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன் அல்லது இணைக்கும் விமானத்தில் செல்வதற்கு முன் அவர்களின் சோதனை முடிவுகளுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும். சோதனை எதிர்மறையாக இருந்தால், அவர்கள் ஏழு நாள் வீட்டுத் தனிமைப்படுத்தல் உத்தரவைப் பின்பற்றி, இந்தியா வந்த 8வது நாளில் ஆர்டி-பிசிஆர் சோதனையை மேற்கொள்வார்கள். டிசம்பர் 9, 2021 நிலவரப்படி, ஆபத்தில் உள்ள நாடுகளில் இங்கிலாந்து, தென்னாப்பிரிக்கா, பிரேசில், போட்ஸ்வானா, கானா, சீனா, மொரிஷியஸ், தான்சானியா, நியூசிலாந்து, ஜிம்பாப்வே, ஹாங்காங் மற்றும் இஸ்ரேல் உள்ளிட்ட ஐரோப்பாவில் உள்ள நாடுகள் அடங்கும்.

துறைமுகங்கள் அல்லது தரைத் துறைமுகங்களுக்கு வரும் சர்வதேசப் பயணிகளும் இதே நெறிமுறைக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். தற்போது பயணிகள்.

5 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வருகைக்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய சோதனைகளில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், கோவிட்-19 நோய்க்கான அறிகுறிகளை அவர்கள் வந்தவுடன் அல்லது வீட்டுத் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட காலத்தில் கண்டறியப்பட்டால், அவர்கள் பரிசோதனை மற்றும் சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள்.

சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம் அதன் சமீபத்திய வழிகாட்டுதல்களில், நவம்பர் 30, 2021 அன்றும் அதற்குப் பிறகும் இந்த விஷயத்தில் வெளியிடப்பட்ட அனைத்து வழிகாட்டுதல்களையும் புதிய வழிகாட்டுதல்கள் முறியடித்துள்ளன.

India entry requirements COVID in tamil

அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, கனடா, சிங்கப்பூர் மற்றும் துபாய் உள்ளிட்ட முக்கிய பயண இடங்களிலிருந்து இந்தியாவுக்குப் பயணம் செய்வதற்கான வழிகாட்டுதல்கள் இங்கே உள்ளன.

அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியாவிற்கு பயணம்

முன் போர்டிங்

இந்தியாவிற்கு பயணம் செய்யும் போது அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்குமாறு அறிவுறுத்தி, அமெரிக்க நோய் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையம் (CDC) லெவல் 1 பயண சுகாதார அறிவிப்பை வெளியிட்டுள்ளது மற்றும் வெளியுறவுத்துறை ஒரு லெவல் 2 பயண ஆலோசனையை வெளியிட்டுள்ளது, இது அமெரிக்க குடிமக்களை அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்க ஊக்குவிக்கிறது. அவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் பாதுகாப்புக்கு சாத்தியமான ஆபத்துகள் காரணமாக நாடு.

அமெரிக்க குடிமக்கள் அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள்:

பயணத்திற்கு முன் முழுமையாக தடுப்பூசி போடுங்கள்

ஒரு பெரிய காய்ச்சல் வெடிப்பிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள காய்ச்சல் தடுப்பூசிகளைப் பெறுதல்

கோவிட்-19 பரவலைத் தணிக்க இந்தியா அறிமுகப்படுத்திய நடவடிக்கைகளுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்.

அக்டோபர் 6, 2021 அன்று அல்லது அதற்குப் பிறகு வழங்கப்பட்ட சுற்றுலா அல்லது இ-டூரிஸ்ட் விசாக்களை வைத்திருக்கும் தனிநபர்களுக்கு சுற்றுலா மற்றும் பிற குறுகிய கால நோக்கங்களுக்காக இந்தியாவிற்கான பயணம் முழுமையாக நவம்பர் 15 அன்று மீண்டும் தொடங்கியது. அக்டோபர் 2021 க்கு முன் வழங்கப்பட்ட சுற்றுலா விசாக்கள் மதிக்கப்படாது மற்றும் பயணிகளுக்கு மதிப்பளிக்கப்படாது என்று அமெரிக்க அரசாங்கம் கூறுகிறது. இந்த விசாக்களில் ஒன்றைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவுக்குள் நுழைய முற்படுவது தடுத்து வைக்கப்பட்டு அவர்களின் சொந்த இடத்திற்குத் திரும்புவதற்கு வாய்ப்புள்ளது.

குறிப்பிட்ட வணிகப் பயணிகள், அத்துடன் இந்தியாவிற்கு குடியிருப்பாளர்களாகச் செல்லும் தனிநபர்கள் உட்பட பயணிகளின் கூடுதல் பிரிவுகள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன.

தடுப்பூசி நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், இந்தியாவிற்கு வரும் அனைத்து சர்வதேச பயணிகளும், இந்தியாவிற்குப் புறப்படுவதற்கு 72 மணி நேரத்திற்குள் எடுக்கப்பட்ட Air Suvidha போர்ட்டலில் எதிர்மறையான RT-PCR அறிக்கையுடன் சுய-அறிக்கையைப் பதிவேற்ற வேண்டும்.

வருகையில்

இந்தியா வந்தவுடன் அனைத்து பயணிகளும் தெர்மல் ஸ்கிரீனிங்கிற்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள்.

அறிகுறி உள்ள பயணிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு மீண்டும் பரிசோதனை செய்யப்படுவார்கள். பயணிகள் ரேபிட் சோதனையைப் பயன்படுத்த விரும்புகின்றனர்

3,500 வசூலிக்கப்படும் மற்றும் விமான நிலையத்திலிருந்து புறப்படுவதற்கு தரையிறங்கிய பிறகு 1.5 மணிநேரம் வரை காத்திருக்கலாம். PCR பரிசோதனையைப் பயன்படுத்த விரும்பும் பயணிகளுக்கு 500 INR வசூலிக்கப்படும் மற்றும் விமான நிலையத்திலிருந்து புறப்படுவதற்கு தரையிறங்கிய பிறகு 5 மணிநேரம் வரை காத்திருக்கலாம்.

எதிர்மறை சோதனைகள் உள்ள பயணிகள் ஏழு நாட்களுக்கு வீட்டில் தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும், எட்டாவது நாளில் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும், மேலும் ஏழு நாட்களுக்குத் தொடர்ந்து சுய கண்காணிப்பில் இருக்க வேண்டும். நேர்மறை சோதனை செய்யும் பயணிகள் கடுமையாக தனிமைப்படுத்தப்படுவார்கள்.

இந்தியாவிற்குள் பயணம் செய்யுங்கள்

வர்த்தக விமானங்கள் இந்தியாவிற்குள் இயக்கப்படுகின்றன. குறைந்த எண்ணிக்கையிலான சர்வதேச விமான விருப்பங்கள் உள்ளன, மேலும் இந்திய அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாடுகளின் அடிப்படையில் இந்த விமானங்களை யார் முன்பதிவு செய்யலாம் அல்லது ஏறலாம் என்பது குறித்து விமான நிறுவனங்கள் கடுமையான கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்கலாம்.

பொது இடங்களில் முகமூடி அணியாமல் இருப்பவர்களுக்கு இணங்காதவர்களுக்கு 2,000 ரூபாய் வரை அபராதம் விதிக்கப்படும். தொகை ஒரு மாநிலத்திலிருந்து மற்றொரு மாநிலத்திற்கு மாறுபடும்.

இங்கிலாந்தில் இருந்து இந்தியாவிற்கு பயணம்

வழக்கமாக திட்டமிடப்பட்ட அனைத்து சர்வதேச விமானங்களும் இடைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இங்கிலாந்து மற்றும் இந்திய அரசாங்கங்களுக்கு இடையிலான இருதரப்பு ஒப்பந்தத்தின் கீழ், இந்தியாவிற்கும் இங்கிலாந்துக்கும் இடையில் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான விமானங்கள் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.

முன் போர்டிங்

அனைத்து பயணிகளும் இந்திய அரசாங்கத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பொது ஆணையை பின்பற்ற வேண்டும். திட்டமிடப்பட்ட பயணத்திற்கு முன் ஆன்லைன் ஏர் சுவிதா போர்ட்டலில் சுய-அறிவிப்பு படிவத்தை உள்ளடக்கியது, பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு 72 மணி நேரத்திற்குள் நடத்தப்பட்ட சோதனையின் எதிர்மறையான கோவிட்-19 ஆர்டி-பிசிஆர் அறிக்கையைப் பதிவேற்றுகிறது, இதன் நம்பகத்தன்மை குறித்த அறிவிப்பு அறிக்கை.

நீங்கள் கொரோனா வைரஸ் அறிகுறிகளைக் காட்டினால் நீங்கள் பயணம் செய்ய முடியாது (நீங்கள் சுயமாக தனிமைப்படுத்தி பின்னர் பயணம் செய்ய வேண்டும்). நீங்கள் புறப்படுவதற்கு முன் அதிகாரிகள் மேற்கொள்ளும் கூடுதல் சுகாதாரப் பாதுகாப்புப் பரிசோதனை நடவடிக்கைகளுக்கு பயணிகள் இணங்க வேண்டும்.

வருகையில்

யுகே இந்திய அரசாங்கத்தின் "ஆபத்தில் உள்ள நாடுகள்" பட்டியலில் இருப்பதால், பயணிகள் தங்கள் ஆர்டி-பிசிஆர் சோதனையை முன்பதிவு செய்ய வேண்டும், மேலும் விமானம் புறப்படுவதற்கு முன் அல்லது இணைக்கும் விமானத்தில் செல்வதற்கு முன்பு வருகை விமான நிலையத்தில் சோதனை முடிவுகளுக்காக காத்திருக்க வேண்டும். கோவிட்-19 சோதனை எதிர்மறையாக இருந்தால், பயணிகள் ஏழு நாட்களுக்கு வீட்டில் தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்தியா வந்த 8வது நாளில் மேலும் கோவிட்-19 பரிசோதனை செய்ய வேண்டும். 8வது நாள் சோதனை எதிர்மறையாக இருந்தால், அடுத்த ஏழு நாட்களுக்கு பயணிகள் தங்கள் உடல்நிலையை சுயமாக கண்காணிக்க வேண்டும்.

கோவிட்-19 க்கு நேர்மறையாக இருக்கும் எந்தப் பயணிகளும் 10 நாட்களுக்கு ஒரு தனி தனிமைப்படுத்தும் வசதியில் சிகிச்சை மற்றும் மேலதிக கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவிற்குள் பயணம் செய்யுங்கள்

சர்வதேச மற்றும் உள்நாட்டு விமானப் பயணத்திற்கான நுழைவுத் தேவைகள் வெவ்வேறு மாநிலங்களில் வேறுபடலாம், மேலும் வெளிநாட்டினருக்கான நுழைவைக் கட்டுப்படுத்துதல் அல்லது சர்வதேசப் பயணிகளுக்கான தனிமைப்படுத்தலைக் கட்டாயப்படுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும். மிகக் குறுகிய அறிவிப்பில் நுழைவுத் தேவைகள் மாறலாம். பயணத்திற்கு முன் உங்கள் விமான நிறுவனத்தை நீங்கள் சரிபார்க்க வேண்டும்.

கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் உள்ள வங்கதேசம், பூடான், மியான்மர் மற்றும் நேபாளத்துடனான அனைத்து நில எல்லைகளும், திரும்பி வரும் இந்திய குடிமக்களைத் தவிர, மக்கள் நடமாட்டத்திற்காக மூடப்பட்டுள்ளன.

பயணிகள் தொடர்பு விவரங்களை வழங்க வேண்டும் மற்றும் ஆரோக்யா சேது செயலியை பதிவிறக்கம் செய்யும்படி கேட்கப்படுவார்கள்.

கனடாவிலிருந்து இந்தியாவிற்கு பயணம்

முன் போர்டிங்

கனடாவில் இருந்து வரும் பயணிகளுக்கான சோதனை அறிக்கை தேவையில்லாமல், பயணிகள் 14 நாட்கள் கட்டாயமாகச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்து, இந்திய அரசாங்கம் இப்போது புறப்படும் நேரத்திற்கு 72 மணிநேரம் வரை எடுக்கப்பட்ட RT-PCR சோதனையை கட்டாயமாக்கியுள்ளது. வந்தவுடன் தனிமைப்படுத்தல்.

டெல்லிக்கு வந்தே பாரத் மிஷன் விமானங்கள் மற்றும் விமானப் போக்குவரத்து குமிழி ஏற்பாடுகள் ஆகிய இரண்டும் பயணிகள் இந்தியாவுக்குப் பயணிக்கக் கிடைக்கின்றன.

அனைத்து பயணிகளும் திட்டமிடப்பட்ட பயணத்திற்கு 72 மணிநேரத்திற்கு முன்னதாக ஆன்லைன் ஏர் சுவிதா போர்ட்டலில் சுய அறிக்கை படிவத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

வருகையில்

கோவிட் எதிர்மறை சான்றிதழைக் கொண்ட பயணிகள் தங்கள் இறுதி இடங்களை அடைய உள்நாட்டு விமானங்கள் உட்பட பொதுப் போக்குவரத்தில் பயணிக்கலாம்.

முன்னதாக, கர்ப்பிணிப் பெண்கள், குடும்பத்தில் மரணம் அடைந்தவர்கள், கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், 10 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுடன் வரும் பெற்றோர்கள் மற்றும் நெகடிவ் ஆர்டி-பிசிஆர் சான்றிதழ் உள்ளவர்கள் மட்டுமே தனிமைப்படுத்தலில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டனர். இந்திய அரசாங்கம் எதிர்மறையான RT-PCR அறிக்கையை கட்டாயப்படுத்தியதன் மூலம் இது இப்போது மாறிவிட்டது, இது 14 நாள் தனிமைப்படுத்தலை பூஜ்யமாகவும் வெற்றிடமாகவும் ஆக்குகிறது.

சிங்கப்பூரில் இருந்து இந்தியாவுக்கு பயணம்

முன் போர்டிங்

டிசம்பர் 11 ஆம் தேதி வரை, இந்தியா சிங்கப்பூரை "ஆபத்தில் உள்ள நாடுகள்" பட்டியலில் இருந்து நீக்கியது மற்றும் சிங்கப்பூரில் இருந்து தடுப்பூசி போடப்பட்ட பயணிகள் இந்தியாவிற்கு பயணிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

சிங்கப்பூரில் இருந்து வரும் அனைத்து சர்வதேச நாடுகளும் ஏர் சுவிதா போர்ட்டல் வழியாக ஆன்லைன் சுய-அறிவிப்பு படிவத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் மற்றும் இந்தியாவிற்கு புறப்படுவதற்கு 72 மணி நேரத்திற்குள் நடத்தப்பட்ட கோவிட்-19 RT-PCR சோதனை எதிர்மறையானதற்கான ஆதாரத்தை இந்தியா கொண்டிருக்க வேண்டும்.

வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்காக சிங்கப்பூரில் கோவிட்-19 ஆர்டி-பிசிஆர் எடுத்த பயணிகள் சிங்கப்பூரில் இருந்து டிஜிட்டல் சோதனை முடிவு சான்றிதழைப் பெறுவார்கள். பயணிகள் கிளினிக் மற்றும்/அல்லது சிங்கப்பூர் அரசாங்க இணையதளம் நோட்டரைஸ் மூலம் தங்கள் சோதனை முடிவுகளை டிஜிட்டல் முறையில் அங்கீகரிக்க வேண்டும். வெற்றிகரமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட அனைத்து டிஜிட்டல் முடிவு சான்றிதழ்களும் QR குறியீடாக மாற்றப்படும், இது போர்டிங் மற்றும் குடியேற்ற அனுமதியின் போது பயன்படுத்தப்படலாம்.

கடல்கள்.

டிசம்பர் 10 ஆம் தேதிக்கு முன் ஆஃப்லைன் QR குறியீடுகளை உருவாக்கிய மற்றும் சரிபார்ப்பின் போது தடுப்பூசி காலாவதி தேதி சிக்கல்களை எதிர்கொண்ட பயணிகள் நோட்டரைஸில் தங்கள் QR குறியீடுகளை மீண்டும் உருவாக்க பரிந்துரைக்கப்படுகிறார்கள்.

வருகையில்

சிங்கப்பூரில் இருந்து வரும் அனைத்து பயணிகளும் விமான நிலையத்தில் சுயமாக செலுத்தப்பட்ட கோவிட்-19 ஆர்டி-பிசிஆர் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் அவர்கள் விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியேறும் முன் நெகட்டிவ் சோதனை செய்யப்பட வேண்டும்.

குடியேற்ற நடைமுறைகள் மற்றும் நுழைவுத் தேவைகள் உள்ளிட்ட இந்தியாவின் கோவிட்-19 கட்டுப்பாடுகள் பற்றி நன்கு தெரிந்துகொள்ள சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் தனது குடிமக்களுக்கு பரிந்துரைத்துள்ளது.

பயணிகளுக்கு அரசாங்கம் அறிவுறுத்துகிறது:

விரிவான பயணக் காப்பீட்டை வாங்கவும் மற்றும் விதிமுறைகள் மற்றும் கவரேஜ் பற்றி நன்கு அறிந்திருக்கவும்.

அவர்கள் சேருமிடத்தின் நுழைவுத் தேவைகள், தற்போதைய சூழ்நிலை, உள்ளூர் சட்டங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

அவசரநிலை ஏற்பட்டால் தொடர்பு கொள்ள சிங்கப்பூரின் வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் இணையதளத்தில் e-பதிவு செய்யவும்.

துபாயிலிருந்து இந்தியாவிற்கு பயணம்

முன் போர்டிங்

துபாயில் இருந்து வரும் சர்வதேச பயணிகள் விமானம் புறப்படுவதற்கு முன் கோவிட்-19 ஆர்டி-பிசிஆர் பரிசோதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் உள்ளிட்ட ஆவணங்களை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்:

திட்டமிடப்பட்ட புறப்படுவதற்கு முன், வரும் மாநிலத்தின் விமான நிலைய இணையதளத்தில் ஏர் சுவிதா பிரிவில் சுய-அறிவிப்புப் படிவம்.

புறப்படும் போது பயணிகள் சுய அறிவிப்பு படிவத்தின் அச்சிடப்பட்ட வண்ண நகலை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அனைத்து பயணிகளும் தங்களது தடுப்பூசி சான்றிதழை ஏர் சுவிதா பிரிவில் பதிவேற்றம் செய்து, அவர்களின் சான்றிதழின் அச்சிடப்பட்ட நகலை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

இந்தியாவுக்குப் பயணம் செய்பவர்கள், இந்திய அரசின் காண்டாக்ட் டிரேசிங் செயலியான ஆரோக்யா சேது செயலியை தங்கள் மொபைலில் பதிவிறக்கம் செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

வருகையில்

வந்தவுடன், மும்பையில் தரையிறங்குபவர்களைத் தவிர அனைத்து பயணிகளும் கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்:

விமான நிலையத்தில் தங்களுடைய சொந்த செலவில் கோவிட் பரிசோதனை செய்துவிட்டு, புறப்படும் முன் முடிவுகளுக்காகக் காத்திருக்கவும். 5 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வருகை சோதனையிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது. சோதனை எதிர்மறையாக இருக்கும் பயணிகள் ஏழு நாட்களுக்கு வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்தப்படுவார்கள் என்றும், வந்த பிறகு 8 வது நாளில் மற்றொரு பரிசோதனையை மேற்கொள்வார்கள் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

நேர்மறை சோதனை செய்யும் பயணிகள் அந்தந்த மாநில அரசாங்கத்தின் நெறிமுறைகளால் நிர்வகிக்கப்படுவார்கள்.

கேரளாவிற்கு வரும் பயணிகளுக்கு, வருகையின் போது மூலக்கூறு சோதனைகள் இலவசம்.

மும்பைக்கு வரும்போது, பயணிகள் கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்:

மும்பையில் வசிக்கும் அனைத்து பயணிகளும் ஏழு நாள் வீட்டு தனிமைப்படுத்தலுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் 7 வது நாளில் RT-PCR சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். வந்தவுடன் RT-PCR சோதனை தேவையில்லை.

சோதனை நேர்மறையாக இருந்தால், சர்வதேச பயணிகளுக்கான தற்போதைய வழிகாட்டுதல்களின்படி பயணிகள் நிறுவன தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வசதிக்கு மாற்றப்படுவார்கள்.

நிறுவன தனிமைப்படுத்தலின் போது, 2 ஆம் நாள், நாள் 4 மற்றும் 7 ஆம் நாள் பயணிகளின் செலவில் RT PCR சோதனை செய்யப்படும்.

உலகின் மற்ற பகுதிகள் இந்தியாவிற்கு

india at risk countries list in tamil

இந்தியாவுடன் போக்குவரத்து குமிழி ஏற்பாட்டைக் கொண்ட அனைத்து நாடுகளும் பயணிகளை இந்தியாவுக்குச் செல்ல அனுமதிக்கின்றன. அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, கனடா மற்றும் சிங்கப்பூர் தவிர, ஆப்கானிஸ்தான், ஆஸ்திரேலியா, பஹ்ரைன், பங்களாதேஷ், பூட்டான், எத்தியோப்பியா, பின்லாந்து, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, ஈராக், ஜப்பான், கென்யா, குவைத், குவைத், மொரிஷியஸ், நேபாளம் ஆகிய நாடுகள் இந்தியாவுடன் வான் குமிழி ஒப்பந்தங்களைக் கொண்டுள்ளன. , நெதர்லாந்து, நைஜீரியா, ஓமன், கத்தார், ரஷ்யா, ருவாண்டா, சீஷெல்ஸ், இலங்கை, சுவிட்சர்லாந்து, தான்சானியா, உக்ரைன், ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸ், உஸ்பெகிஸ்தான்.

தமிழ் சிறுகதைகள் | Tamil Sirukathaigal | short stories in tamil

2021-12-17T11:30:00.009+05:30

இடம் பெயர்வு

துவக்குச் சூட்டுச் சத்தம் எங்கேயோ கேட்கத் தொடங்கியபோதே எல்லோரும் கிளம்பத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இயக்கம் வந்து போகச் சொல்லும் வரை நாங்கள் கிளம்பவில்லை. அந்த நேரத்தில்தான் அருணகிரியர் குடும்பமும் நாங்களும் ஒன்றாக இணைந்தோம். வீதியில் ஒருவர்கூட இல்லை. அந்த நேரத்தில் பயணமே சந்தோசம் தந்தது. ஆனால் அம்மாவிடமிருந்துதான் அடிக்கடி திட்டு வாங்கவேண்டியிருந்தது.

மீரா அக்காவின் சிபாரிசுடன் ஒரு வீட்டில் இரவு தங்கினோம். அதாவது வீட்டுக்கு வெளியில். விடிந்தவுடன் கிளம்பிப் போய்விடவேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன். அவர்களையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. வீடு முழுவதும் ஆட்கள். வெளியிலும் ஆட்கள். குழந்தைகள் அங்கும் இங்கும் ஓடினார்கள். கிழவிகள் காலை நீட்டி அமர்ந்திருக்க> குமரிகள் உடலை பற்றிய எந்த அக்கறையுமில்லாமல் கிடைத்த இடத்தில் சாய்ந்துகொண்டார்கள். அப்போதும் ஆண்கள் குழுக்குழுவாக அமர்ந்து தங்களுடைய அரசியலறிவைப் பட்டைதீட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இரவில் சாப்பாடு இல்லை.

“தேத்தண்ணியைக் குடிச்சிட்டுக் கிடவுங்கோ” என்றாள் அம்மா.

பெண்களுக்கு மட்டும் உள்ளே இடம் கிடைத்தது. ஆண்களுக்குப் பாய்கூட இல்லை. அப்பாவின் பழைய சறத்தை விரித்துவிட்டுப் படுத்தேன். மேலே மரக்கிளைதான் கூரை. அருகில் மகிந்தன் படுத்திருந்தான். (அருணகிரியரின் மகன்) கிளைகளின் இடைவெளியால் தெரிந்த வானத்தைப் பார்த்தேன். உண்மையிலேயே மனம் சந்தோசமாக உணர்ந்தது. அது சந்தோசமா துயரமா? எல்லையில்லாத வானத்துக்குக் கீழே நானும் ஒரு துறவியைப் போலப் படுத்திருக்கிறேன்.

மனது முட்டி முட்டி அழுகையாக வந்து பொங்கியது. விசும்பவில்லை. கண்களிலிருந்து கண்ணீர் கொட்டியது. இருட்டானதால் மகிந்தன் அறிய வாய்ப்பில்லை. இருட்டு எவ்வளவு வசதி. எதையோ ஒன்றை இழந்தது போலோர் உணர்வு. என்னிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற அதனை இனி மீட்கவே முடியாது. என்ன அது? எல்லோரும் இழப்பார்களா அதனை?

யாரோ வானொலியைப் போட்டார்கள். மின்கலம் சரியான தட்டுப்பாடு. எங்களிடமும் ஒன்று இருந்தது. அம்மாதான் வைத்திருக்கவேண்டும். மின்கலத்திலிருந்து எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுக்கு உறிஞ்சுவோம். இறுதி எல்லையில் வெயிலில் காயவைப்போம். அதற்கடுத்து கதவிடுக்கில் வைத்து நசிப்போம். ஒரு மின்கலம் எங்களிடம் வந்தால் படுகிற பாடு. நடுவிலிருக்கும் உருளைக் காபன் துண்டு உடையாமல் நசிக்க வேண்டும். உடைந்தால் மின்கலம் படுத்துவிடும்.

“வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே. வானம் விட்டு வாராயோ”

எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டு. யார் இந்தப் புண்ணிய ஆத்மா? இந்த வானொலிக்குச் சொந்தக்காரன் எங்கிருந்தாலும் நிறைவாக வாழவேண்டும். சொந்த வீட்டிலிருந்து இடம்பெயராத வரம் கிடைக்கவேண்டும்.

அகல்யாவின் ஞாபகம் வந்தது. இப்போது எங்கே இருக்கிறாளோ தெரியாது. என்னையும் அவளையும் வைத்து உருவான வதந்திகள். அதற்குப் பூச்சூடிப் பொட்டு வைத்து அழகு பார்த்த சக மாணவர்கள். தங்கமணி அக்காவிடம் படிக்க வந்தவர்கள்.

அடுத்த பாடல்:

“நீல வான ஓடையில் நீந்துகிற வெண்ணிலா”

பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் நினைவுப் பெட்டகங்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாடல் வெவ்வேறு ஞாபகங்களை எழுப்பும். சொல்லவே முடியாத ஏதோ ஒன்று இந்தப் பாடலுக்குள் ஒளிந்திருக்கிறது. அது வரைக்கும் இந்தப் பாடல் சலிக்காது. இந்தப்பாடலை முதன்முதலில் கேட்டபோதே முன்பே கேட்ட உணர்வு தோன்றியது ஏன்? என் முன்ஜென்ம ஞாபகங்களா? நான் முன்பே அறிந்த ஒன்றை இது மெல்லத் தொட்டுச் செல்கிறதா? விவரிக்கவே முடியாத பரிதவிப்பால் என் மனம் துவள்வது ஏன்? இந்தப் பாடல் என்னை எங்கேயோ அழைத்துச்செல்கிறது. முற்றிலும் தனியனாக நிற்கிறேன். மேலே வானம். கீழே பூமி. நடுவில் நான் மட்டும். மூச்சுத் திணற வைக்கும் எண்ணங்கள்.

விடிந்தால் எங்கே போவதென்று எவருக்கும் தெரியாது. அம்மா என்ன நினைத்துக்கொண்டு படுத்திருப்பாள்? நான் திடீரென்று பெரியவனாகிவிட்டேனோ? பெண்களின் அருகாமை என்னை ஏன் துடிதுடிக்கச் செய்கிறது? அவர்களின் நளின விரல்கள்> முன்சரியும் கூந்தல்> விழி தொடும் எல்லைகள்> பாவாடையைத் துடைத்தபடி அமரும் அழகு> விழி நோக்குகையில் ஏற்படும் மெல்லிய பதைப்பு> மூங்கில் கரங்கள்>

தோள் உரச அருகில் அமரும் அகல்யா. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே சட்டென்று என்னைத் தொட்டு மீளும் விழிகள்.

தொடையைக் கிள்ளினால்> “என்ன பழக்கம்?” என்று கோபித்துக்கொள்ளும் பாங்கு.

இன்னொரு தடவை கிள்ளாயோ என்ற ஏக்கம்.

“கண்ணைப் பொத்தி கிண்ணைப் பொத்தி இவர் யார்?”

“நிசா”

என் இடதுகை அகல்யாவின் கண்களைப் பொத்தியிருக்கும். வலது கையால் அவளது வலது கையைத் தூக்குவேன். தவறாகவே சொல்வாள்.

“விசராயிருக்கு” என்றபடி என் முதுகைக் குத்துவாள்.

“ஏன்?”

“நாளைக்குப் போகவேணும்”

“அடுத்த லீவுக்கு வரலாம்தானே?”

“இன்னும் மூண்டு மாசம் இருக்கே?”

“அது டப்பெண்டு போவிடும்”

“உமக்கு விசராயில்லையா?”

“ம்”

“அதை ஏன் யோசிச்சுப் போட்டுச் சொல்லுறீர்?”

இப்போது என்னைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருப்பாளோ?

அம்மா முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தபோதுதான் விழிப்பு வந்தது.

“கெதியாய்ப் பல்லை மினுக்கு”

“குளிக்கேலாதோ?”

“குளிப்பொண்டுதான் இல்லாத குறைச்சல்”

வெளியே வீதிக்கு வந்து நடந்தோம். அப்பா சைக்கிளை உருட்டினார். விதம் விதமான பொட்டலங்கள்> பானைகள் பிதுங்கும் உரப்பைகள்.

“எங்கே போறது?” என்று கேட்டார் அப்பா.

“இப்பிடியே சுடலைக்குப் போனாலும் நல்லது” என்றாள் அம்மா.

“என்ன பேச்சுப் பேசிறியள்? எல்லாம் ஆண்டவன் கைவிடமாட்டான்” என்றார் கிரியர். குடும்பத்துக்கு ஏழுப்படி பதின்நான்கு உருப்படிகள். முச்சந்தி வந்ததும் நின்றோம்.

அருணகிரியர் ஒரு கிழவரை விசாரித்தார்:

“ஐயா இது எந்த இடம்?”

கிழவர் துண்டை எடுத்து கமக்கட்டைத் துடைத்தபடி> “கைதடி” என்றார்.

“ஆ”

“எங்கே போறியள்?”

“அதுதான் தெரியயில்லை”

“சொந்த பந்தங்கள் இல்லையோ?”

“சொந்த பந்தத்துக்கே போக இடமில்லை”

“எங்கேயிருந்து வாறியள்?”

“அதைச் சொல்லப் போனா ரண்டு நாள் செல்லும். சரி. நடப்போம். வாறோமையா”

“நில்லுங்கோ. உவன் முருகனைக் கூட்டியாறேன். டேய்”

“……”

“கூகூகூகூ”

“என்ன?”

“இஞ்சை வாடா. அங்கை இருந்து பறையாமல்”

முருகன் சண்டிக்கட்டோடு வந்தான். இடுப்பக்கு மேலே உடையில்லை.

“இஞ்சே இவையள் இருக்க இடமில்லாமல் இருக்கினம். எங்கன்ரை வைரவ கோயிலைத் திறந்துவிடு”

“வாங்கோ” என்றான் முருகன்.

வைரவ கோவில் பனங் காட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. அம்மா உள்ளே வராமல் வெளியில் அமர்ந்தாள். நாங்கள் மூட்டைகளை இறக்கினோம்.

“ஏன்ரா பொத்துப்பொத்தெண்டு போடுறாய்? நான் சொன்னனானல்லோ ஆண்டவன் விடமாட்டான் எண்டு” என்றார் கிரியர்.

கிழவர்> “நீங்கள் எவ்வளவு நாளெண்டாலும் இஞ்சை தங்கலாம்” என்றபடி வந்தார்.

“மெத்தப் பெரிய உபகாரம்” என்றார் கிரியர்.

“சமையலுக்குச் சட்டி பானையள் ஏதேன் தேவையோ?”

“ஒண்டும் வேண்டாம். கேட்டதே சந்தோசம்”

“அரிசி சாமான் மரக்கறி கொண்டரச் சொன்னனான். காலமைக்கும் சாப்பாடு வருகுது”

“எதுக்கு? இதே பெரிய விசயம்”

“பரவாயில்லை. சொன்னாச்சு இப்ப வருகுது”

“உங்களைக் கண்டதே முற்பிறப்பிலை செய்த புண்ணியந்தான்”

“பிள்ளை ஏன் வெளியிலை இருக்கிறா?”

“அவா வருவா”

யாரோ ஒருவன் சைக்கிளில் வந்தான். அம்மாவிடம் வந்து சேட்டுப் பொக்கற்றிலிருந்து ஐந்நூறு ரூபாத்தாளை எடுத்து நீட்டினான்.

“செலவுக்கு வைச்சுக்கொள்ளுங்கோ”

“இல்லை. பரவாயில்லை. எங்களிட்டை இருக்கு” என்றாள் அம்மா. அவன் உதவி ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத சங்கடத்துடன் திரும்பிச் சென்றான்.

ஓடி வந்தபோது வீட்டோடு விட்டுவிட்டு வந்த பொருட்களை நினைத்து அம்மா கவலைப்பட்டாள். தைலா> கருங்காலிக் கட்டில்> அலுமாரி> பித்தளை வெற்றிலைத் தட்டு> அம்மி> குளவி> ஆட்டுக்கல்> கல்லுரல்> மரஉரல்> தைலாவுக்குள்ளிருந்த ஓலைச்சுவடிக் கட்டு> றங்குப்பெட்டி> மாபிளால் ஆன ஊறுகாய்ச் சாடிகள் இரண்டு> கொத்தளக்கும் முகவை> இன்னும் ஏராளம். பெரும்பாலும் பரம்பரை பரம்பரையாகக் கைமாறப்பட்டது. நிரந்தரமாக ஓடுவோம் என்று யார் நினைத்தார்?

நாய் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யுமோ தெரியாது. புறப்படும்போது கொஞ்சதூரம் பின்னால் வந்தது. அம்மாதான் எறிந்து கலைத்தாள்.

“எங்களுக்கே வழியில்லை. அதிலை உன்னைக்கொண்டு போய் என்ன செய்யிறது?”

ஆடு> மாடுகளை அவிழ்த்துவிட்டுத்தான் வந்தோம். எங்கெங்கு அலையுமோ? தண்ணீரைத் தேடிக் குடிக்கத் தெரியாது. கள்வர்கள் யாராவது கொண்டு போயிருக்கலாம். அவற்றில் ஒன்று பிள்ளைத்தாச்சி மாடு. அம்மா அடிக்கடி சொல்லிப் புலம்புவாள்.

‘வாற பறுவத்துக்குக் கண்டு போடும் எண்டுதான் நினைச்சனாங்கள். இப்பிடிப் பெண்டிலைத் திண்டிட்டுக் குழறுவார் செய்வினம் எண்டு ஆர் கண்டது?”

புலம்பல் ஓயாது. ஒருநாளுக்கு ஒருதடவையாவது பாடிவிடுவாள். அப்பா தன்னுடைய பாட்டுக்குப் பேசாமல் இருப்பார்.

“எனக்கு வந்ததும் அது. வாய்ச்சதும் அது” என்பாள் அம்மா.

அருகிலிருந்த பனைமரக்காடுதான் மலசலகூடம். காடு என்று சொல்வது மிகை. பனந்தோட்டம் என்று சொல்வதே சரி. எப்படி இருந்தாலும் இருட்டோடு இருட்டாகப் போய் வந்துவிடுவதுதான் நல்லது.

“இப்பிடி எத்தினை நாளைக்கு நாங்களும் இப்பிடியே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வயித்துப்பாட்டுக்கும் வழியில்லை” என்றாள் அம்மா.

“அதுக்குத்தான் சொல்லுறேன். வன்னிக்குப் போறதுதான் நல்லது. அங்கையெண்டா தோட்டமும் செய்யலாம். இனி பிள்ளையளின்ரை படிப்பையுமல்லே பாக்கவேணும்”

கிரியரின் தம்பி வன்னியில் இருந்தார். கல்வீடு கட்டி நன்றாக வாழ்வதாகவும்> எங்களுக்கும் வீடு கட்டித் தோட்டம் செய்ய இடம் பார்த்துத் தருவதாகவும் கிரியர் சொன்னார்.

“இவையளும் உதவி செய்யாட்டி நடுறோட்டிலைதான் நிண்டிருப்போம்”

நாங்கள் வந்த மறுநாள் கோவிலில் பொங்கினார்கள். மணி அடிக்கத் தொடங்கியதுமே சிறுவர்கள் குழுமிவிட்டார்கள். விபூதி> சந்தனம் கொடுத்து முடித்ததுமே கிழவர் சிறுவர்களை விரட்டினார்.

“இண்டைக்குப் புக்கை வாழைப்பழம் ஒண்டுமில்லை. எல்லாம் இடம்பெயந்து வந்தாக்களுக்குத்தான்”

சிறுவர்கள் மறுபேச்சுப் பேசாமல் தொங்கிய முகத்துடன் கிளம்பிவிட்டார்கள். கிரியர்தான் ஓடிச் சென்று கூப்பிட்டு மறித்தார். சிறுவர்கள் கிழவரைப் பார்த்துத் தயங்கி மெதுவாக நடந்து வந்தார்கள். யார் முன்னே செல்வதென்ற தவிப்பில் ஒருவர் பின் ஒருவராக இடம் மாறினார்கள்.

“என்னையா நீங்கள்? முதல்லை சின்னாக்களுக்குக் குடுங்கோ. நாங்கள் சாப்பிடாமலும் இருப்போம். எங்கன்ரை பிள்ளையளும் வந்து நில்லுங்கோ”

ஆளுக்கொரு வாழையிலைத் துண்டில் சுடச்சுடப் புக்கை. வாழையிலைத் தாண்டி வந்த சூட்டில் கைகளை மாற்றிக்கொண்டார்கள். அவசரப்பட்டு விரலை உள்ளே செலுத்தியவர்கள் சூடு தாங்காமல் ஊதிக்கொண்டார்கள். சூட்டோடு வாய்க்குள் வைத்தவர்களின் நாக்குகள் நடனமாடின. வீசியெறிந்த இலைகளில் நாய்களுக்கென்று எதுவுமில்லை. ஆனாலும் அவை வாலாட்டுவதை நிறுத்தவில்லை. கால் நகங்கள் வாழையிலையைக் கிழித்து ஏமாந்தன.

இரவில் உள்ளே படுக்க இடம் மட்டுமட்டுத்தான். நானும்> மோகனும் அருகருகே. அம்மா> “அப்பனே வைரவா” என்றபடி சரிவாள். நிசாவுக்கு நல்வாய்ப்பு. அம்மாவுக்கருகில்> போர்வையைப் பங்கிட்டபடி சுருண்டுகொள்வாள். இரவில் படுத்தபிறகும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். கிரியர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அப்பாவின் குறட்டையொலி கேட்கும். “அவர் இந்த உலகத்திலை இல்லை” என்பாள் அம்மா. மழைக்குக் குறைவில்லை. தூவானம் இலேசாகப் படும். அது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

மெல்லிய தூறல் ஏன் அகல்யாவை ஞாபகப்படுத்துகிறது? தொடாமலே தொடும் தூறலின் ஈரலிப்பு. மயிர்க்கால்கள் ஈட்டி போல் குத்தி நிற்கும். யாரோ என்னிடம் இரகசியம் சொல்வார்கள். மெல்லிய குளிர் காற்றில் எனக்கான சேதி ஒளிந்திருக்கிறது. எவ்வளவு கேட்டும் என்ன என்பதில் தெளிவில்லை. உறக்கம் நெருங்கும் கணத்தின் மயக்கம் போல தெளிவற்ற ஒன்று. என்னைத் தொடரும் தெய்வங்களின் காலடிகள். என்றோ ஒருநாள் மீண்டும் அவளைப் பார்ப்பேன்; என்ற எண்ணம் தரும் பரவசம். இந்த துயரம் இனியது. அது வரப்போகும் மகிழ்ச்ச்சியை இரட்டிப்பாக்குகிறது. வால்கட்டையைப் பிடுங்கியது போல் பெருமூச்சொன்று எழும்.

கோவில் என்பதால் மச்சம் மாமிசம் கிடையாது. அதைப் பற்றியெல்லாம் நினைத்துக் கவலைப்பட எவருமில்லை. எங்களது வயிறு காயாமல்தான் இருந்தது. கிழவர் நல்ல உதவி. ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு தடவையாவது வந்துவிடுவார். நான் காலை நீட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தால் அம்மா முறைப்பாள். நான் மடக்கிக் கொள்வேன். கிழவர் கிரியரோடு கொஞ்சம் பேசுவார். முருகன் விறகு கொண்டு வந்து போடுவான். கிழவர் கிளம்பும்போது> “உலவப்படாமல் என்னெண்டாலும் கேளுங்கோ” என்றபடி கிளம்புவார்.

எங்களது விளையாட்டுக்கும் குறைவில்லை. அண்ணனைச் சேர்த்துக்கொள்வதில்லை. ஒளித்துப் பிடித்து விளையாடுவதற்கு ஏற்ற இடம். கெந்தித்தொட்டு> எட்டுப்பெட்டி> குழைகுழையா முந்திரிக்காய்> கிள்ளுப்பிறாண்டி> டாக்டோக்டீக் என்று வகைதொகையாக விளையாடினோம். ஓரம்மா கடைக்குப் போனாளையும் விடவில்லை. அவ்வளவு சுவாரசியமான விளையாட்டென்று சொல்லமுடியாது. இருந்தாலும் போகாத பொழுதை என்ன செய்வது?

“ஓரம்மா கடைக்குப் போனாள். அங்கே ஒரு டசின் பென்சில் வாங்கி வந்தாள். அதன் நிறம் என்ன?”

“மஞ்சள்”

இனியும் தாங்க முடியாது என்ற கட்டத்தில் கிளம்பினோம். ஒரு கூட்டமே திரண்டு வழியனுப்ப வந்தது.

“பிரச்சினை எல்லாம் தீந்தா இஞ்சால் பக்கம் ஒருக்கா எட்டிப் பாருங்கோ” என்றார் கிழவர்.

“இனி எங்கை? உயிரோடை இருக்கிறோமோ இல்லையோ? நீங்கள் தருணத்திலை செய்ததுகளை மறக்கேலாது”

“ஒருத்தருக்கொருத்தர் செய்யிறதுதானே”

“ஆண்டவன் புண்ணியத்திலை ஒரு நாளைக்குத் திரும்பி வருவோம்” என்றார் கிரியர்.

அம்மாவால் கண்ணீரை மறைக்க முடியவில்லை.

“அழாதை பிள்ளை. எல்லாம் நல்லபடியாய் நடக்கும். தப்பி ஒட்டி இருக்கிறதே பெரிய விசயம்”

கிளம்ப முன் கோவிலை விழுந்து கும்பிட்டோம்.

கிழவர்> “சந்தோசமாய்ப் போவிட்டு வாங்கோ” என்றார்.

…………………………………………………………………………………………………………………………...

“இந்தக் கோயிலைப் பாக்கிறதுக்கா இவ்வளவு தூரம் வந்தனாங்கள்?” என்று கேட்டாள் அகல்யா. அதே வைரவர் கோவில். கட்டிட அமைப்பு எதுவும் மாறவில்லை. திருநீறை எடுத்துப் பூசினேன். தென்புறத்தில் மிகப் பெரிய வேப்பமரம். அதன் நிழலைத் தொடும்போதே இதமான குளிர் உடலைத் தழுவியது. வேம்படி வைரவர் என்றுதான் அழைப்பார்கள் என்று கேள்விப்பட்ட ஞாபகம். இருபத்தைந்து வருடங்கள். மீண்டும் மீண்டும் பழைய முகங்களை ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்கிறேன். ஒரு முகமும் மனதில் திரளவில்லை. ஆனால் நேரில் பார்த்தால் அடையாளம் கண்டுகொள்வேன்.

“என்ன அமைதியாயிட்டிங்கள்?” என்று அகல்யா மீண்டும் கிண்டினாள். பதில் சொல்லத் தோன்றவில்லை.

“என்ன பக்திப் பரவசமா?” நான் அகல்யாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தேன். கோயிலுக்கு அருகிலிருந்த பனங்காட்டைக் காணவில்லை. ஒரு பனை கூட இல்லை. முன்னிருந்த நிலத்தில் புகையிலை நட்டிருந்தார்கள். இடுப்பளவு உயரத்தில் முற்றிய இலைகளுடன் வெட்டுவதற்குத் தயாராக நின்றிருந்தது தோட்டம். தோட்டத்திற்கு நடுவில் ஒருவன் மண்வெட்டியோடு நின்றிருந்தான். நான் கிழவரைப் பற்றி அவனிடம் விசாரிக்கப் போனேன். புதியவருக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையைத் தவிர அவனிடமிருந்த உருப்படியான தகவல்கள் எதையும் பெற முடியவில்லை. அருகிலிருந்த வீடுகளுக்குச் சென்று விசாரித்தேன்.

“சிவலிங்கம் எண்டு பேர். உந்த வைரவ கோயிலுக்குப் பொறுப்பாயிருந்தவர். தெரியுமா?”

எவருமே கிழவரை அறிந்திருக்கவில்லை. ஒருவர் கூடவா இல்லை? ஒருவேளை இறந்திருப்பாரா? மகன் வெளிநாட்டுக்குப் போயிருக்கலாம். அல்லது காணாமல் போயிருக்கலாம். எவ்வளவோ சாத்தியங்கள்?

திரும்பி வைரவர் கோவிலைப் பார்த்தேன். ஏக்கப் பெருமூச்சொன்று எழுந்தது. சிறு வயது ஞாபகங்கள். இனிய துயரம். மீளமுடியாத காலங்கள். அகல்யா கிளம்பலாம் என்று நச்சரித்துக்கொண்டிருந்தாள். வேறு வழியில்லாமல் மோட்டார் சைக்கிளை இயக்கினேன். அகல்யா தொற்றிக்கொண்டாள். வழியில் அகல்யா முதுகைச் சுரண்டினாள்.

“அப்பா?”

“என்னம்மா?”

“ஐஸ்கிறீம் வாங்கித் தாறிங்களாப்பா?” என்று கேட்டாள் என் செல்ல மகள் அகல்யா.

தங்கராசா செல்வகுமார்

நாவற்கிணற்றடி,

தமிழ் சிறுகதைகள் | tamil short stories about life

2021-12-01T11:30:00.000+05:30

அருந்தவப்புதல்வன்

“சின்னம்மா! அம்மா திடீர்னு மலங்க, மலங்க முழிக்குது. கண்ணு மேலகுத்துனாப்புல நிக்குது. எனக்கு பயமாயிருக்கு. சீக்கிரம் வாங்களேன்” செல்போனில் சுசீலாவிடம் பதற்றத்துடன் பேசினான் சிவக்குமார்.

கேஸ் அடுப்பில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த முருங்கைக்காய் சாம்பாரை அப்படியே மூடி வைத்துவிட்டு கேஸை அணைத்துவிட்டு அவசரமாக வெளியே வந்தாள் சுசீலா.

“என்னங்க, ஒங்க அண்ணன் பொஞ்சாதி சீரியஸா இருக்காம்: குமாரு போன் பண்ணினான். சீக்கிரம் வண்டிய எடுங்க: போயிப்பார்ப்பம்.” திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த சுப்புனியுடன் தெருவின் மறுகோடியில் இருந்த கற்பகத்தின் வீட்டைநோக்கி விரைந்தாள் சுசீலா.

கட்டிலில், கிழித்துப் போட்ட நாராய்க் கிடந்தார் கற்பகம். கட்டிலின் ஓரத்தில் சோகமாய் சிவக்குமார். தாயின் மெலிந்துபோன வலது கையை எடுத்து தன் உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தக்கை மூன்றாண்டுகளாய் செயலிழந்து சுருங்கிப்போய் கிடக்கிறது.

“குமாரு! என்னாச்சு?” கேட்டுக்கொண்டே வந்தாள் சுசீலா. சுப்புனியும் உடன் வந்தார். அண்ணியின் கால்மாட்டில் சிறிதுநேரம் நின்று பார்த்துவிட்டு, வாசலில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

“அக்கா, அக்கா” அழைத்தாள் சுசீலா.

கற்பகத்தின் விழிகள் லேசாக இடமும், வலமுமாக சுழன்றன. ஆனால் சுசீலாவின் அழைப்பை மூளைக்குள் உள்வாங்கியதாகவோ, அதற்கு பார்வையில் பதிலளிப்பதாகவோ தெரியவில்லை.

“என்னப்பா குமாரு! மூச்சு ஓடுது. கண்ணுரெண்டும் நெலகுத்தி நிக்கிறதப்பாத்தா, ரொம்ப நாள் தாங்காது போலிருக்கே! எப்பவேணா, என்னவேணா நடக்கலாம். ஒங்கம்மாவுக்கு சாவுற வயசு இல்ல. ஆனா, எத்தனை நாளைக்குதான் நீ இப்புடி படுக்கையிலேயெ வச்சிக்கிட்டு செஞ்சிக்கிட்டு இருப்ப? அந்த லலிதாம்பிகைதான் காப்பாத்தணும். இப்பவும் சகஸ்ரநாமம் படிக்கிறியா குமாரு?”

“படிச்சிக்கிட்டுதான் இருக்கேன் சின்னம்மா, அம்மா என்னை விட்டுட்டு போயிடாதில்ல!” கவலையுடன் கேட்டான்.

“ஒன்னும் புரியலையே குமாரு. எதுக்கு இப்புடி மலங்க, மலங்க முழிக்குதுன்னு தெரியலியே! இரு கொஞ்சம். பால் எடுத்தாறேன். வாயில ஊத்திப்பாரு”

டம்ளரில் சுசீலா கொடுத்த பாலை சிறிதளவு அம்மாவின் வாயில் ஊற்றினான் சிவக்குமார். பால் உள்ளே சென்றது. சுசீலா தன் பங்குக்கு கொஞ்சம் பாலை ஊற்றினான். அதுவும் உள்ளே சென்றது. “என்னங்க நீங்க கொஞ்சம் பால் ஊத்துங்க” வாசலில் இருந்த சுப்புனிக்கு குரல் கொடுத்தாள் சுசீலா.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இப்போதைக்குப் போவாது. அதுக்குள்ள எதுக்கு பால் ஊத்துறீங்க? அண்ணன்களுக்கு போன் பண்ணிட்டியா குமாரு?” கேட்டுவிட்டு வாசலிலேயே அமர்ந்து கொண்டார் சுப்புனி.

“குமாரு! அண்ணனுங்களுக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லிடு. இப்ப சொன்னாதான், நாளைக்கி காலையிலாவது வருவாங்க. அதுவரைக்கும் தாங்குமான்னு தெரியல. எதுக்கும் பணமெல்லாம் எடுத்தாந்து வச்சுக்க. தைரியமா இரு. சாம்பாரை அடுப்புல வச்சிட்டு வந்தேன். நான் வீட்டுக்கு போயிட்டு, அப்புறமா வர்றேன்” இருவரும் புறப்பட்டனர்.

சுசீலா சுப்புனியிடம்,” பாவங்க குமாரு! இன்னும் இருவத்தஞ்சு வயசு கூட ஆகல; சாவை நேர்ல பார்த்திருக்கவே மாட்டான் அதான் ரொம்ப பயந்துட்டான்” என்றாள்.

அம்மாவைப் பார்த்துக்கொண்டே பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்து போனான் சிவக்குமார்.

சிவக்குமார் பன்னாட்டு ஐ.டி. கம்பெனியில் கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் தேர்வாகி. மைசூருவில் பயிற்சியில் இருந்தான். அண்ணன்கள் இருவரும் சென்னையில் ஐ.டி. கம்பெனிகளில் பணிபுரிந்தனர். இருவருக்கும் அப்பா உயிருடன் இருந்தபோதே திருமணமாகிவிட்டது. அம்மா மட்டும் தனியாக திருமீயச்சூரில் இருந்தார்.

ஒருநாள், காலை எட்டுமணியிருக்கும். சிவக்குமார் பயிற்சிக்கு புறப்பட்டபோது சித்தப்பாவிடமிருந்து போன் வந்தது. ”குமாரு, அம்மா ராத்திரி திடீரென மயக்கம்போட்டு விழுந்திருக்கு. யாருக்குமே தெரியல. காலைல பால்காரர் வந்து கூப்பிட்டபோதுதான், எதுவுமே அரவமில்லையேன்னு அக்கம்பக்கத்துல சொல்லியிருக்கார். கதவை ஒடச்சி உள்ளே போயி பார்த்தா, அம்மா கட்டிலிலிருந்து கீழே விழுந்து கிடக்கு. பேச முடியல. வாயை இழுத்திருக்கு. வலது கையும், வலது காலும் வெளங்கல. அம்மாவை திருவாரூர் மெடிக்கலுக்கு ஆம்புலன்ஸ்ல அழைச்சிக்கிட்டு போறோம். நீ ஒடனே புறப்பட்டு வா குமாரு”

“பயிற்சியில் விடுப்பு தரமாட்டார்கள். என்ன செய்வது?” ஒரு நொடி யோசித்தவன், “நடப்பது நடக்கட்டும். அம்மாவைவிட வேலை முக்கியமில்லை” என்று முடிவெடுத்து, விடுப்பு சொல்லாமலே புறப்பட்டான். கிடைத்த பஸ்ஸில் ஏறி வீடு வந்து சேர்ந்தபோது, மறுநாள் பொழுது விடிந்திருந்தது. அண்ணன்கள் இருவரும் முன்னரே வந்திருந்தனர்.

கற்பகத்தை பரிசோதித்த மருத்துவர்கள், “எல்லாமே கைமீறி போய்விட்டது” என்று கூறிவிட்டனர். இரண்டு நாட்கள் மருத்துவமனையில் வைத்திருந்துவிட்டு, வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தனர். நல்ல வேளையாக பார்க்கும் திறனும், கேட்கும் திறனும் பாதிக்கப்படவில்லை. அம்மாவின் வாழ்க்கை படுக்கையில் நிரந்தரமானது.

அம்மா நல்லா இருக்கும்போது, அடிக்கடி சொல்லுவார். “பொம்பளைங்க பூவும் பொட்டுமா, புருசனுக்கு முன்னாடி போய்ச் சேர்ந்துடணும்: இல்லன்னா ஒரு பொண்ணயாவது பெத்திருக்கணும்.. கொஞ்சமாவது பாவப்பட்டு அம்மாவாச்சேன்னு செய்யுங்க; அதுவும் இல்லன்னா கெடக்காம, கொள்ளாம பொசுக்குன்னு உயிர் போயிடணும். இந்த மூனுக்குமே கொடுப்பினை இல்லன்னா, பொம்பளைங்க பாவப்பட்ட ஜென்மங்கதான்” என்பார்.

“இப்ப அதுதான் நடந்திருக்கு. பொம்பள புள்ளைக்கி ஆசப்பட்டுதான், ரெண்டு ஆம்பளப்பயலுகளுக்கு அப்புறம் ஏழு வருசம் கழிச்சி என்னப் பெத்திருக்காங்க. நானும் ஆணாகவே பொறந்ததில் அம்மாவுக்கு ரொம்பவே வருத்தம். நான் என்ன செய்வது? நான் எப்படி பொம்பளப்புள்ள மாதிரி எல்லா பணிவிடைகளையும் செய்ய முடியும்? அம்மாவ குளிக்க வைக்கணும். உடை மாற்றி விடணும். இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க உதவி செய்யணும். அம்மாவைப் பாத்துக்க ஒரு நர்ஸை நியமிக்கலாமா?. நர்ஸை மட்டுமே நம்பி பகலில் அம்மாவை விட்டாலும், இரவில் என்ன செய்வது? உணவு சமைத்துக்கொடுக்கணுமே! அதற்கு ஒரு ஆள் வேண்டுமே!. “உள்ளவங்க இல்லன்னா ஒரு மொழம் கட்ட”ன்னு பழமொழி சொல்லுவாங்களே! எத்தனைப் பேரை வேலைக்கு வைத்தாலும் அவர்களைக் கண்காணிக்கணுமே? அதை யார் செய்வது?” பலவாறு சிந்தனைகள் ஓட “அண்ணன்கள் இருவரும் என்ன சொல்லுகிறார்கள் பார்ப்போம்” என்று அமைதியாக இருந்தான் சிவக்குமார்.

அண்ணன்கள் மேகநாதனும், சரவணனும் அவரவர் மனைவிகளுடன் நாள் முழுவதும் பேசினர்; ஆனால் ஒரு முடிவுக்கும் வரவில்லை. இரவு தலையணை மந்திரங்களைக் கேட்ட பின்னர் மறுநாள் காலையில், “அம்மாவை முதியோர் இல்லத்தில் விட்டுவிடலாம் என்றும், வீட்டில் வைத்து பராமரிக்க முடியாது என்றும்” ஏகோபித்து முடிவு எடுத்தனர். சிவக்குமாரிடமும் தெரிவித்தனர்.

“என்ன சொல்லுறீங்க?” அதிர்ந்தான் சிவக்குமார். “முதியோர் இல்லத்துல விடுறதுல எனக்கு கொஞ்சங்கூட உடன்பாடு இல்ல. நம்ம அம்மாவ நம்மாலயே பாத்துக்க முடியலன்னா, மத்தவங்க எப்படி பாத்துப்பாங்க? நான் இப்பதான் டிரெயினிங்கில் இருக்கேன். வேலைக்குப் போனால்தான் கல்யாணம் செய்யுறது பத்தி யோசிக்க முடியும். அப்படி செய்யுறச்ச வேணுமின்னா வேலைக்குப் போகாத பொண்ணா பாக்கலாம். வீட்டுல ஒரு நர்ஸ் போட்டுப் பார்த்துக்கிறதுக்கும் நம்மவங்க கண்காணிப்பு வேணுமில்ல. அதுவரைக்கும் நீங்க ரெண்டு பேருல யாராவது ஒருத்தர் அம்மாவுக்கு பொறுப்பெடுத்துக்குங்க. அண்ணிய வேலயவுட்டுட்டு வீட்டுல இருக்க சொல்லுங்க. அம்மாவ நர்ஸ் போட்டு பாத்துக்குங்க” தீர்மானமாகப் பேசினான் சிவக்குமார்..

அதுவரை பேசாமலிருந்த பெரியண்ணி சட்டென உள்ளே புகுந்தார். “இதபாரு குமாரு. நீ ஒன்னால என்ன செய்ய முடியும்னு மட்டும் சொல்லு. எங்களுக்கு யோசனை சொல்லுற வேலையெல்லாம் வச்சுக்காத; ஒங்க அம்மாவுக்காக, லட்சம் ரூபா வர்ற வேலயவுட முடியுமா? நாளைக்கி எங்க புள்ளைங்களுக்கு நாங்க ஏதாவது சேர்த்து வைக்கணும்னா, இப்பவே சம்பாதிச்சாதான் உண்டு. ஐ.டி. கம்பெனிங்கிறது நிச்சயமில்லா பொழப்பு. எப்ப வேலை போகும்னே தெரியாது.. அதனால வேலயவுடுற பேச்சே வேணாம். வேற ஏதாவது யோசனை இருந்தா சொல்லு.” கறாராகப் பேசினார்.

“நீங்க என்ன அண்ணி சொல்லுறீங்க?” சின்ன அண்ணியைக் கேட்டான்.

“அவங்களுக்கு ஒரு சட்டம். எனக்கு ஒரு சட்டமா? என்னாலயும் வேலயவுட முடியாதுப்பா. நீங்க ஒங்க அம்மாவ என்ன வேணா பண்ணிக்கிங்க. எங்க வேணா கொண்டுபோயி சேருங்க. ஆனா என்னவுட்டுடுங்க.”

“நாளைக்கே ஒங்க அம்மாவுக்கு இதே போல ஒரு நெலம வந்தா என்ன செய்வீங்க? ரெண்டு அண்ணியயும் தான் கேட்கிறேன்.”

“வர்றச்ச பாத்துக்கலாம்” என்றனர் கோரஸாக இருவரும்.

“சரி ரொம்ப சந்தோசம். என் அம்மாவ நான் பாத்துக்கிறேன். இனிமே அவங்களப்பத்தி நீங்க யாரும் கவலைப்படவேண்டாம். நான் வேலைக்குப் போகப் போறதில்ல. ஐ. டி. கம்பெனியில வேலை பாக்காதவங்க எல்லாரும் வாழாமலா இருக்காங்க. எப்படியோ நான் அம்மாவப் பாத்துக்கிட்டு என் வாழ்க்கையையும் பாத்துக்கிறேன். நீங்க எந்த கவலயுமில்லாம ஒங்க பொழப்பப் பாருங்க”. கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு தீர்மானமாகப் பேசினான் சிவக்குமார்.

“சாரிடா குமாரு. எங்கள மன்னிச்சுடுடா. ஒனக்கு எப்படி நன்றி சொல்லுறதுன்னே தெரியல, அம்மாவோட பென்ஷனையும், அப்பாவோட குடும்ப பென்ஷனையும் நீயே வாங்கிக்க. அத வச்சிக்கிட்டு அம்மாவ எப்படியாவது பாத்துக்க. அம்மாவுக்குப் பிறகு, இந்த வீட்ட நீயே எடுத்துக்க. நாங்க எதயுமே கேட்கல.” என்று உருகி வழிந்தனர் மேகநாதனும், சரவணனும்.

அதன்பிறகு சகோதரர்கள். “அம்மா நல்லா இருக்காங்களா”ன்னு ஆரம்பத்துல வாரத்துக்கு ஒரு முறை போனில் விசாரித்து வந்தனர். மேகநாதன் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று பேசுவான், சரவணன் புதன்கிழமையன்று பேசுவான் நாளடைவில் மாசம் ஒரு முறை என்ற அளவுக்கு சென்றனர். இப்போது வேற வேலை எதுவும் இல்லாத நாளில் மட்டும் அஞ்சு நிமிஷம் அம்மாவப்பத்தி விசாரிக்கிற அளவுக்கு வந்து விட்டனர். அது ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு முறையோ மூனு மாசத்துக்கு ஒரு முறையோ நடக்கும். வருசத்துக்கு ஒரு முறை வந்து பார்ப்பதென்று முடிவெடுத்து மேகநாதன் பொங்கலுக்கு குடும்பத்துடன் வருவான். சரவணன் தீபாவளிக்கு வருவான்.

ஆரம்பத்தில் அம்மாவைப் பார்த்துக்கொள்வது பெரும் சவாலாக இருந்தது சிவக்குமாருக்கு. ஆரம்பத்தில் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள உறவினர்கள் உதவிசெய்தனர். அதுவும் மெல்ல மெல்ல குறைந்து வந்தது. சில நாட்களிலேயே தானே எப்படி பார்த்துக்கொள்வது என்பதில் ஒரு தெளிவுக்கு வந்துவிட்டான். யாரையும் உதவிக்கு கூப்பிடுவதில்லை.

முதலில் ஒரு சக்கரநாற்காலியை வாங்கினான். பாத்ரூமில் வெஸ்டர்ன் டாய்லெட்டாக மாற்றினான். ஹீட்டர் ஒன்றை வாங்கிப் பொருத்தினான். அம்மாவை சக்கர நாற்காலியில் தூக்கி உட்காரவைத்து பாத்ரூமிற்கு தள்ளிச்செல்வான். வெஸ்டர்ன் டாய்லெட்டில் அமர வைப்பான். இடதுகை செயல்படுவதால் மலம் கழித்தபிறகு கற்பகமே கழுவிக் கொள்வார். பின்னர் வெந்நீரில் குளிக்கவைப்பான். அம்மாவின் உடைகளை மாற்றி விடுவான். புடவை கட்டிவிடுவது, ஜாக்கெட் போட்டுவிடுவது என்பதெல்லாம் ஒத்துவரவில்லை. இரவு பகல் எந்நேரமும் நைட்டியிலேயே இருக்குமாறு உடையை மாற்றினான். தலைக்கு எண்ணெய் வைத்து வாரிவிடவும் கொண்டை போட்டுவிடவும் கற்றுக்கொண்டான். பகலில் படுத்துக்கொள்ள ஹாலில் ஒரு கட்டிலையும் அதன் மீது இலவம்பஞ்சு மெத்தையையும் போட்டான். “பெட்சோர்” வராமலிருக்க படுக்கையறையில் தண்ணீர் மெத்தை ஒன்றை வாங்கிப்போட்டான். ஹாலில் இருந்த தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை அம்மா படுத்துக்கொண்டே பார்ப்பதற்கு வசதியாக திருப்பி வைத்தான். படுக்கையறையிலும் ஒரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை வாங்கி வைத்தான். இரவில் பாத்ரூம் எழுந்து செல்லாமல் இருக்க “டயாபர்” அணிவித்து விடுவான். அவன் ஏற்கனவே கல்லூரியில் படிக்கும்போது அறை எடுத்து தங்கி நண்பர்களுடன் சமைத்து சாப்பிட்டதால், சமையல் செய்வது ஒன்றும் பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. ஆனால் பாத்திரங்களை கழுவுவது, வீடு பெருக்குவது போன்றவற்றைச் செய்ய கொஞ்சம் சிரமப்பட்டான். நாளடைவில் அதுவும் பழகிவிட்டது. சாப்பாட்டை மூன்று வேளையும் ஊட்டிவிடுவான். மாத்திரைகளை வாயில் போட்டு தண்ணீரை வாயில் கொடுப்பான்.

ஆனால், காப்பி, டீ, தண்ணீர் போன்றவற்றை நாற்காலியில் உட்காரவைத்து இடது கையில் கொடுத்து குடிக்க வைப்பான். சில சமயங்களில் கீழே சிந்தி விடும். ஆனால் அதற்காக அவனுடைய செயல் முறைகளை மாற்றிக்கொள்ள மாட்டான். உட்கார்ந்து குடிக்க பழகவேண்டும் என்பதற்காக, அப்படி தொடர்ந்து செய்தான். கற்பகம் அவனது செயல்களில் நெகிழ்ந்து போய் ஏதோ சொல்ல வருவார். ஆனால், வார்த்தைகள்தான் வரமறுத்தன. குழறினப் பேச்சைப் புரிந்து கொள்ள அவனும் முயன்று வந்தான். அவ்வப்போது வார இதழ்களிலுள்ள நகைச்சுவைத் துணுக்குகளையும். சிறுகதைகளையும் படித்துக் காண்பிப்பான். கற்பகமும் அவைகளை விரும்பிக்கேட்பார்.

தினசரி அம்மாவிற்கு செய்யவேண்டிய பணிவிடைகளை செய்துவிட்டு, குளித்து வருவான். லலிதாம்பிகை படத்தின்முன் தீபமேற்றி லலிதா சகஸ்ரநாமம் படிப்பான். நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் லலிதாம்பிகை கோவிலுக்கு சென்று வருவான். பல நாட்களில் அம்மாவை தனியே விட்டு விட்டுப் போக மனமின்றி, வீட்டில் சகஸ்ரநாமம் படிப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்வான். அதன்பிறகே சாப்பாடு. பிறகு மதியத்திற்கான வேலைகள். அவ்வப்போது மடிக்கணினி, கைப்பேசி என்று பொழுதுகள் கழிந்தன. தினமும் இரவு பத்துமணிக்கு அம்மாவின் கட்டிலுக்கு அருகிலேயே தரையில் பாய்போட்டு படுத்துக்கொள்வான். இரவு விளக்கை எரியவிட்டு விடுவான்.

ஏதாவது தேவையென்றால் அம்மா எழுப்புவதற்கு வசதியாக சாவி கொடுக்கும் மணி ஒன்றை வாங்கி அம்மாவின் இடதுகைப்பக்கம் வைத்தான். எப்போதாவது மணியை அமுக்கி அவனை எழுப்புவார் கற்பகம்.

“ஒரு முடியாத பொம்பளய எப்படி பாத்துக்கணும்னு ஒங்கிட்டதான் பயிற்சி எடுத்துக்கணும் குமாரு” அடிக்கடி சொல்வார் சுசீலா.

“அட போங்க சின்னம்மா, எப்படியாவது எங்கம்மாவ பழையபடி நடமாட வச்சிட்டா போதும். அப்புறம் எனக்கு கவலையேயில்லை” என்பான் சிவக்குமார்.

ஆனால், இன்று நடப்பதோ வேறு மாதிரியாக இருக்கிறதே! அம்மா இனி பிழைக்கமாட்டாரா? மனசுக்குள் கவலைத் தொற்றிக்கொண்டது. மேகநாதனுக்கும், சரவணனுக்கும் கைப்பேசியில் தகவலைத் தெரிவித்தான்

“ஏய் குமாரு! சும்மா எங்கள அலையவுடாத. யாராவது ஒரு டாக்டர அழச்சிக்கிட்டு வந்து பாரு. அவரும் இனிமே தாங்காதுன்னு சொல்லிட்டா, அப்புறமா சொல்லு நாங்க வர்றோம்” இரண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி பேசினார்கள்.

“இப்பல்லாம் எந்த டாக்டரும் வீட்டுக்குவந்து பாக்குறதில்லையே! என்ன செய்யுறது? பேசாம ஆம்புலன்ஸ அழச்சிடுவமா? எதுக்கும் சின்னம்மா வரட்டும். கேட்டுக்கிட்டு முடிவு பண்ணிக்கலாம்.”

“அம்மா….அம்மா..“ வேகமாக இரண்டு தடவை அழைத்தான். கற்பகத்தின் விழிகள் சட்டென்று இயல்பு நிலைக்கு வந்தன. அடுத்த சில நொடிகளில் பழையபடி குத்திட்டு நின்றன. மனசுக்கு கொஞ்சம் தெம்பாக இருந்தது.

சகஸ்ரநாமம் படிக்க ஆரம்பிச்சு இன்றோடு 1006 நாட்கள் ஆகிவிட்டன. இன்னும் இரண்டுமுறை படித்தால் 1008 மந்திரங்களையும் 1008 முறை படித்த நிறைவாகிவிடும். “என் அம்மா குணமடைய வாழ்நாள் முழுவதும்கூட படிக்கலாம். லலிதாம்பிகையே நல்ல வழி காட்டும்மா” மனமுருக வேண்டினான்.

சுசீலா வந்ததும், சகோதரர்கள் கூறியதைச் சொல்லி ஆம்புலன்ஸை அழைக்கலாமா என்று கேட்டான்.

“அட நீ ஒன்னு குமாரு. சின்னப்புள்ளைங்கிறது சரியாத்தான் இருக்கு. இன்னிக்கி ராத்திரிய தாண்டாதுன்னு நெனைக்கிறேன். மூனு வருசமா பாத்துப்புட்டு இப்பப் போயி எங்க தூக்கிக்கிட்டு அலையப்போற?. அவனுங்கக்கிட்ட நான் பேசுறேன். போனைப் போட்டுக்குடு” என்றார் சுசீலா. பிறகு போனில் பேசி வரச்சொன்னார்.

சிவக்குமார் பேரளம் சென்று வங்கியிலிருந்து பணம் எடுத்துவந்தான். மாலையில் ஒருமுறை சகஸ்ரநாமம் படித்தான். இரவு முழுவதும் சிவக்குமாருடன் சுசீலாவும் விழித்திருந்தாள்.

விடியும் வேளையில் மேகநாதனும் சரவணனும் குடும்பத்துடன் வந்து சேர்ந்தனர். “எல்லாரும் கொஞ்சம், கொஞ்சம் பால் ஊத்துங்கப்பா” என்றாள் சுசீலா.

வந்தவர்கள் அனைவரும் கற்பகத்தின் வாயில் பால் ஊற்றினர். இப்போதும் பால் உள்ளே சென்றது. “குமாரு! நீயும் வந்து ஊத்துப்பா” என்றழைத்தாள் சுசீலா.

.ஆனால் சிவக்குமார் வரவில்லை. குளித்துவிட்டு சகஸ்ரநாமம் படித்துக்கொண்டிருந்தான். 1008வது முறையை நிறைவு செய்துவிட்டு எழுந்து வந்தான்.

“அம்மா! இன்னியோட 1008 முறை லலிதா சகஸ்ரநாமம் படிச்சு முடிச்சிட்டேம்மா! லலிதாம்பிகை நம்மைக் கைவிடமாட்டாம்மா! நீ பழையபடி எழுந்திரிச்சி நடக்கத்தான் போறேம்மா! இது நிச்சயம் நடக்கும்மா!” கற்பகத்தின் வலதுகையைப் பிடித்தபடி பேசினான் சிவக்குமார்.

இதுவரை துவண்டு கிடந்த கற்பகத்தின் வலதுகை குமாரின் கைகளை இறுகப்பற்றியது. அந்தப் பிடிப்பில் ஓர் அழுத்தத்தை உணர்ந்தான் சிவக்குமார். இது எப்படி சாத்தியமானது? அம்பாளோட கருணைதான்! “அம்மா நீங்க நல்லாயிட்டீங்கம்மா, நல்லாயிட்டீங்கம்மா” சந்தோசத்தில் கூவினான்.

அம்மாவை நிமிர்த்தி உட்காரவைத்தான். கற்பகத்தால் வலதுகாலை நன்றாக நீட்டி உட்காரமுடிந்தது. இதுவரை சோர்ந்து கிடந்த வலது கையிலும், வலது காலிலும் ரத்தம் வேகமாக பாய்ந்தது. கற்பகத்தால் எழ முடிந்தது. சிவக்குமாரின் தோளில் கைவைத்தபடி எழுந்து நின்றார்..

“அம்மா! நான் கும்பிட்ட லலிதாம்பாள் நம்மள கைவிடலம்மா!” கோவிலிருக்கும் திசை நோக்கி கை கூப்பினான் சிவக்குமார்.

க. இராஜசேகரன்.

tamil short story about village | கிராமத்து சிறுகதைகள்

2021-11-19T00:00:00.002+05:30

ஆட்டு மந்தை

நான்கு வயது ஆண் குழந்தை சட்டை மட்டும் அணிந்து கையில் ஒரு தட்டை ஏந்தி பல்லில் கடித்துக் கொண்டு அழுதான்.பின்னால் அவன் அம்மா நாகம்மாளும் வந்தாள்.இரண்டு கரும்பலகைகள் அதில் குழந்தைகளுக்காக கல்வி சார்ந்த வசனங்கள் முன்னால் ஒரு அறை பின்னால் இரண்டு அறை பழுதடைந்து இருக்க பத்து குழந்தைகள் உள்ளே விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தாமரைச் செல்வி டீச்சர்

ஒரு பந்தினை எடுத்து டேய்…….

செல்ல குட்டி கன்னு குட்டி

இங்கே பாரு…… பந்து குழந்தைகளோடு விளையாடிக் கொண்டு இருக்க நாகம்மாள் வந்தாள்.

டீச்சர்….. டீச்சர்……

பால் பாண்டியை உள்ளே கூப்பிடுங்க…..

தினம் இங்கு கூட்டு வந்து விடுங்க

எங்க டீச்சர்

நான் காடு கரைகளுக்கு போயி விடுவேன். என் வீடுக்காரும் வேலைக்கு போயிருவாரு. என்ன பண்ணுறது நேரம் எங்கே இருக்கு.

கோழி கூப்பிட எழுந்து காடுக்கு போன பொழுது சாய தான் வீட்டுக்கு

வாரேன் காடு போன காடு வீட்டு வந்தா வீடு இப்படித்தான் பொழப்பு போகுது.

டேய்…. பாண்டி ஓடி வா……

தாமரைச் செல்வி டீச்சரை பார்த்துக் சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே சென்று விட்டான்.

சுடு தண்ணீரை காய வைத்து மாவை (சத்துணவு மாவு) போட்டு பிசைந்தார்கள். கையில் உருண்டையாக திரட்டி குழந்தைகளுக்கு கொடுக்க

தீபா டீச்சர் கரும்பலகையை நோக்கி ABCD, ஆத்திச்சூடி, திருக்குறள் 1,2,3, வரிசை எண்கள் எழுதினாள். குழந்தைகளுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் எவ்வித உரையாடல்களும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

பால் வாடிக்கு எதிரே மாட்டு வண்டிகள், இரவு நேரத்தில் கேலிகள், ஆயிரம் விமர்சனங்கள், கதைகள் இளைஞர்களுக்கு பொழுது இங்கே தான் விசலானமான இடம்.

ஒரு வட்டம் போட்டு அதன் உள்ளே பம்பரத்தை வைத்து கையில் பம்பரத்தை எடுத்து கயிற்றில் சுற்றி வட்டத்தினுள்ளே இருக்கும் பம்பரத்தின்மேல் அடிப்பார்கள். பம்பரத்தின் மேல் படும். சிலர் அடிக்கும் போது மட்டையாகி விடும். மட்டையானல் உள்ளே வைக்கவேண்டும்.

செல்லமுத்து பம்பரத்தை சுற்றிவிட்டான். ஒரே அடி பம்பரம் இரண்டாக பிழிந்து போய்விட்டது.

ஒக்காலி

உனக்கு எவ்வளவு மோன.

இப்ப வை டா.

செல்லமுத்து பம்பரத்தை கையில் எடுத்து சுற்ற கையில் நடுவில் வைத்து சுற்றிக் கொண்டே இருந்தது. பக்கத்தில் பெரிய பூவரசம் மரம் அதன்கிளைகளை கீழே பரப்பிக் கொண்டே இருக்க அதன் அடியில் குண்டு விளையாடுவார்கள். சற்று தள்ளி துரையண்ணன் பெட்டிக்கடை.

துரையண்ணணே…

ஒரு சிகரெட் கொடு

பத்து ரூபாய் கொடுப்பா.

அண்ணே நாளை தாரேன் காசு இல்ல கணக்குல எழுதி வச்சுக்கோ. சின்னையா சொன்னான். சிகரெட் வாங்கி மரத்திற்கு பின்னால் சென்று சிகரெட் உள்ளே இருக்கும் துகள்களை இடது கையில் தட்டினான் பேப்பரில் காகிதத்தில் மடித்து வைத்திருந்த பொட்டணத்தை எடுத்து சிகரெட் துகளுடன் போட்டு நன்றாக கசக்கினான் இடது கையில் இருக்கும் துகளை சிகரெட்டை வலது கையில் பிடித்து நன்றாக ஏத்தி பற்ற வைத்தான்.

4 இழுப்பு சின்னையா கண் எல்லாம் சிவந்து போயி இருக்க

“போனால் போகட்டும் போடா”….

பாடலை பாடினான். பல பேருக்கு இதுதான் மருந்துக்கடை துரையண்ண்ன் கடைதான்.

இரவில் பூவரச மரத்தை பார்க்க பயமாக தான் இருக்கும்.

அடர்த்தியான மரம். பல தலைமுறைகளை கண்ட மரம். ஆட்டு மந்தையை சுற்றி போஸ்ட் மரத்தில் இருக்கும் மஞ்சள் விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுற்றிலும் வீடுகள், கொஞ்சம் செடிகள், பன்னிகள் கூட்டம்.

அம்மா.

என்னடா…. வயிறு வலிக்குது ஆட்டு மந்தைக்கு போடா. இருட்டா இருக்குமா. இருடா வாரேன்னு சொல்லி சோத்தை இறக்கி வைத்து விட்டு ஓடி வந்தாள் நாகம்மாள். மஞ்சள் நிழல் வெளிச்சத்தில் டவுசர் அவித்து அம்மாவிடம் கொடுத்து விட்டு அமர்ந்தான். பால்பாண்டி சுற்றி பார்த்தான்.

எல்லாமே விட்டைகள், பின்னால் பன்னி நிற்க எழுந்து தள்ளி உட்கார்ந்தான். பன்னி அதனை தின்றது, கழுதை விட்டை, பால்வாடியின் எதிரே தான் இத்தனை விட்டைகள் விட்டைகளை சுற்றி வீடுகள் மாட்டுவண்டிகள் மீது அமர்ந்து இளைஞர்கள் தோட்டா போடுவார்கள் இந்த பாதை வழி போக தான் மனிதர்கள் போயி வாரங்க ஆட்டுமந்தை அப்படியே தான் இருக்கு. ஆட்டு மந்தையன்னு ஊரில் யாரிடமும் கேட்டால் சரியாக சொல்லுவார்கள். எங்க ஊருக்கு இதுதான் ஆட்டுமந்தை. இங்கு ஆடுகள் இல்லவே இல்ல. பெரிய விலாசமான இடம்.

மா. மணிகண்டன்,

தமிழாசிரியர்,

கோம்பை

உத்தமபாளையம் வட்டம்

தேனி மாவட்டம்.

Manikandanmani0015@gmail.com

family short stories in tamil | தமிழ் சிறுகதைகள்

2021-11-10T02:30:00.021+05:30

இப்படியும் ஒரு தண்டனை

“அப்புறம் எப்படி இந்தியாவுல சட்டம் ஒழுங்கை யாரும் சரியா கடைப்பிடிக்க மாட்டாங்கன்னு சொன்னீங்க?”

இந்தியாவில் ஏன் அவ்வளவு விபத்து நடக்குது என்று எப்போதோ மகன் கெளதம் கேட்டதற்கு நான் சொன்ன பதில் இப்படியோர் இக்கட்டானத் தருணத்தில் எனக்கே திரும்பும் என நினைத்தேனா? அவனது கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் நிலையில் நானோ, என் கணவரோ இல்லை. அண்ணன் கேட்பது சரிதானே என்பதைப்போல சுனந்தா என்னைப் பார்த்தாள். காரை நான் ஓட்டிச் செல்வதுபோலப் பார்வையைச் சாலையில் பதிய வைத்தேன்.

“அந்த மாட்டுக்கு என்ன ஆச்சோ?”

“இதுவே சிங்கப்பூரா இருந்திருந்தா இப்படிச் செஞ்சிருப்பீங்களா?”

அப்பா திரும்பிப் பார்த்து முறைப்பதைக் கண்டுகொள்ளாமல் “ஆக்சிடென்ட் பண்ணிட்டு நிக்காம போறோம். இது கொஞ்சங்கூட மனிதாபிமானமற்ற செயல்” என்று சுனந்தா சொன்னாள்.

கணவரின் தலை மறுபடி பின்னால் திரும்ப, அமைதியாக இருக்கும்படி பிள்ளைகளிடம் சைகைக் காட்டினேன். மனம் சுருங்கியவர்களைக் காண விரும்பாத இருவரும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டனர். சற்று முன்பு அடிபட்டிருந்த கார் முக்கல் முனகலோடு முன்னோக்கிச் சென்றது.

மீனம்பாக்கம் விமான நிலையைத்தைவிட்டு வந்தபோது, அந்த நள்ளிரவிலும் பிரகாசமான கண்களோடு பலர் விமான நிலையத்தின் வாயிலை நோக்கிக் காத்திருந்தனர். தேடல் நிறைந்த விழிகளோடு காத்திருக்கும் அப்பாவைக் காணாதது எனக்குச் சிறிது வருத்தத்தை கொடுத்தது. திடீரென வயிறு சரியில்லாமல் போனதால் எங்களை அழைக்க ஏர்போர்ட்டுக்கு வர அவரால் முடியவில்லை. கெளதம் சுட்டிய திசையில், அப்பா வாட்சப்பில் அனுப்பிய போட்டோவிலிருந்த டிரைவர் கையில் கணவரது பெயரைத் தாங்கிய அட்டையுடன் நின்றிருந்தார். நாங்கள் அவரைப் பார்த்ததும் ஒரு சம்பிரதாயமானப் புன்னகையுடன் எங்களை நோக்கி வந்தார். என்னிடமிருந்த டிராலியை பெற்றுக்கொண்டு கார் நிறுத்தியிருக்கும் இடத்தை நோக்கி அவர் செல்ல, நாங்கள் பின்தொடர்ந்தோம்.

பொழுதெல்லாம் வாட்டியெடுத்த சென்னையின் அனலை, மார்கழியின் ஈரம் கலந்த காற்று விழுங்கியிருந்தது. காரில் ஏறியவுடனே, தாத்தா ‘சிம் கார்ட்’ கொடுத்தனுப்பினாங்களா என கெளதம் கேட்டான். டிரைவர் சட்டைப்பையிலிருந்து எடுக்க, “அதை முதல்ல கொடுங்க” வார்த்தைகள் துள்ளின. அடுத்த சில நிமிடங்களில் பிள்ளைகள் இணையத்தில் இணைந்துவிட சிறு வேதனை என் மனத்தைக் கீறியது.

“டிரைவர் சோமு நல்லா தெரிஞ்ச பையன்தான். என்ன ஒண்ணு தாராளமா பேசமாட்டான். ராத்திரி நேரங்கிறதால பேச்சுக் கொடுத்துட்டே வாங்க” என அப்பா சொல்லியிருந்தார்.

ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேலாக வாடகை வண்டியை ஓட்டி வந்ததாகவும், தன்னுடைய நெடுநாளையக் கனவான இந்த வண்டியை வாங்கி ஓராண்டுகூட ஆகவில்லையெனவும் சோமுவிடமிருந்து கணவர் வார்த்தைகளைப் பிடுங்கியிருந்தார். கறு மையைப்போலச் சாலையில் வழிந்து கிடந்த இருளை விலக்கிக்கொண்டு சீரான வேகத்தில் கார் கடலூரை நோக்கிச் சென்றது.

“பொறுமையாகவே போங்க சோமு, களைப்பா இருந்தா டீ குடிக்கலாம்.”

“ஓகே சார். கொஞ்ச நேரமாகட்டும்.”

“இந்நேரத்தில டீயா?”

இப்போதைய பயணத்துக்குச் சிறு ஓய்வு நல்லது எனப் பிள்ளைகளிடம் சொன்னேன். எங்களுக்கு எதுவும் வேணாமென ஏககாலத்தில் குரல் கொடுத்தனர். தொழில், அரசியல்போக்கு, சினிமா என நினைத்து நினைத்து சோமுவிடம் கணவர் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு வந்தார்.

‘அவர்தான் விழித்திருக்கிறாரே... எங்களைக் கொஞ்சம் இணைய விடமாட்டாயா?’ வினா தொடுத்த விழிகளுக்கு நான் இசையவிருந்த தருணத்தில் ஒரு மாடு சாலையின் குறுக்கே வருவது தெரிந்தது.

‘என்ன இது? நடு ரோட்டுல இந்த மாடு இவ்வளவு நிதானமா வருதே?’

அப்போது வேன் ஒன்று எங்களது காரை முந்திக்கொண்டு சீறியதில் அதன் வேகத்தைக் கண்டு என் வயிற்றில் பயம் சுருண்டது. அந்த மாடு...! அவ்வண்டியிலிருந்து நூலிழையில் தப்பிய அந்த மாட்டின் முகம் எங்கள் வண்டிக்கு எதிரே.... நடக்கப்போகும் விபரீதம் அறியா அதன் கண்கள்... கடவுளே என்ன இது...? மாட்டின் முழு உருவமும் எங்கள் வண்டிக்கு முன் அடைத்துக்கொண்டு தெரிந்த அந்தக் கணத்தில்... “க்ட்டக்த்!!” எல்லாருமே முன்பக்கமாக முட்டிக்கொண்டிருந்தோம்.

அதிர்ச்சியிலிருந்து முதலில் மீண்ட கணவர் “மாட்டைப் பாத்தப்பவே வேகத்தைக் குறைச்சிருக்கணும்” என்றார்.

“அது... அது அந்த வேன்ல மாட்டும்னு நினைச்சிட்டேன்” சோமுவின் சொற்கள் நடுக்கத்துடன் விழுந்தன.

“அதில் மாட்டியிருந்தா நிலமை இன்னும் மோசமாகியிருக்கும். நல்லவேளையா நம்ம பின்னாடி எந்த வண்டியும் வரலை” என்று கணவர் சற்றே ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டார். வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக நேருக்கு நேர் விபத்தை சந்தித்த என்னால் அதிலிருந்து விடுபட முடியவில்லை.

“இப்படிப் பொறுப்பில்லாம நடந்துக்குறீங்களே?”

கௌதமின் குரலால் நினைவிலிருந்து மீண்டேன். வேகத்துடன் தன்னுடைய ஒளியையும் இழந்திருந்த கார், முன்னே செல்லச் சிரமப்படுவது தெரிந்தது.

‘ராத்திரி நேரத்துப் பயணம் வேணாம்மான்னு அப்பா சொன்னதைக் கேட்டேனா? ஒரு நாள் லீவு வீணாயிடும்பான்னு எப்படில்லாம் சொல்லி அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க வேண்டியிருந்தது.’

“கொஞ்சம் தள்ளிப்போய் நிறுத்திடறேன்” நூலிழையில் மரணத்தை எட்டிவிட்டுத் திரும்பியதை சோமுவின் குரல் காட்டியது. முன்புறமிருந்து பொங்கும் புகையுடன் சம்பவம் நடந்த பகுதியிலிருந்து ஏறக்குறைய ஒரு கிலோமீட்டரைக் கடந்த பிறகு கார் சாலையோரத்தில் நிறுத்தப்பட்டது. எங்களை உள்ளேயே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு, சோமுவும் கணவரும் இறங்கினர். இருவரது முகத்திலும் அதிர்ச்சி அதிகரிப்பதைக் காண முடிந்தது. சோமுவின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு நின்றதைப் பிற வாகனங்களின் உதவியால் பார்த்த பிறகும் உட்கார்ந்திருக்க முடியுமா?

காரின் முன்பக்கம் பள்ளமாகியிருக்க, ஹெட்லைட்டுகள் இருந்த இடத்தில் நெளிந்த வடிவங்களே இருந்தன. ஒடுங்கிப்போய்க் காணப்பட்ட சோமு “இங்கிருந்து உடனே கிளம்பிடணும்” என்றார்.

“போன வாரத்துல தெரிஞ்சவர் ஒருத்தரோட வண்டியில இப்படித்தான் ஒரு ஆட்டுக்குட்டி மாட்டிடுச்சி. வண்டிய நிறுத்திட்டு என்னாச்சின்னு பாக்குறதுக்குள்ள வந்த சனங்க என்ன ஏதுன்னு இல்லாம வண்டியோட அவரையும் போட்டுப் பொரட்டி எடுத்துட்டாங்க. வண்டி போன வெசனத்துல மனுசன் பித்துப் புடிச்சவராட்டம் ஆயிட்டார்” முன்பு யோசித்து யோசித்துப் பேசிய சோமு படபடவெனப் பொரிந்தார்.

இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி போயிடலாமா என்ற அவரது கெஞ்சலுக்குச் செவிசாய்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. தெம்பை இழந்திருந்த வாகனம் மிகுந்த பிரயாசையுடன் நகர, “இப்படிப் போறது எவ்வளவு ஆபத்து தெரியுமா?” என்றான் கெளதம். அக்கம்பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் வந்து பிரச்சினை செய்தால் இன்னும் மோசமாகிடும் என்றேன். நான் சொன்னதைப் பிள்ளைகள் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. தூக்கம் இருந்த இடம் துடைத்து வைத்ததைப்போலாக உள்ளும் புறமும் இருந்த கனத்த இருளில் அடுத்து என்ன என்பதைப்பற்றி யோசிக்கக்கூட இயலா நிலையில், அங்கே சில நிமிடங்கள் மெளனம் ஆட்சிபுரிந்தது!

“அந்த மாட்டுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு தெரியலையே?” என் மனத்தில் நிரடிக்கொண்டிருந்த கேள்வி சுனந்தாவிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. கணப்பொழுது எதிரே தெரிந்த அந்த மாட்டின் கண்கள் என்னை இம்சித்தன.

காரில் ஏறியவுடன் ‘நல்லா ஸ்மூத்தா போகுதே’ என்று கணவரால் வர்ணிக்கப்பட்டிருந்த வாகனம் கருங்கல் ஜல்லிகளை அறைப்பதைப்போலச் சத்தம் கொடுத்தபடிச் சென்றது. நிறுத்திவிடலாமே என்று உள்ளுக்குள் எழுவதைச் சொல்லவும் முடியவில்லை. கிலியை விழுங்கிக்கொண்டு மேலும் ஒரு கிலோமீட்டரைக் கடந்தோம். காருக்கு இன்சூரன்ஸ் இருக்கிறதா என்ற கணவரது கேள்விக்கு, இருப்பதாக சோமுவின் பதில் வலியுடன் வந்தது. இன்சூரன்ஸ் இருந்தாலும் அந்தத் தொகை உடனே கிடைத்துவிடப் போகிறதா என்ன?

கார் நிறுத்தப்பட எங்களை இறங்க வேண்டாமெனச் சொல்லிவிட்டு கணவரும் சோமுவும் இறங்கினர்.

“போலீஸ், கேசுன்னு போனா அந்த டிரைவருக்கும் பிரச்சினையாகும்னு அவர் பயப்படுறார். அதனால் நீங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் சும்மாயிருங்க” என்று பிள்ளைகளிடம் சொன்னேன்.

“சோமு வேறு வண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்யுறார் கிடைச்சிட்டா அதில் கிளம்பலாம். அதற்குள் வேறேதேனும் வண்டி கிடைச்சாலும் போயிடலாம் அதில் கொஞ்சம் ரிஸ்க்கும் இருக்கு” என்று என் கணவர் சொன்னார்.

சாலையோரத்தில் நின்றுகொண்டு காலியாய் ஏதேனும் வாகனம் வராதா எனப் பார்த்தார். கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் எவ்விதமான ஆரோக்கியமான தகவலும் கிடைக்காத நிலையிலேயே கழிந்தது. கெளதம் கைபேசியில் கண்ட டிராவல்சுக்கெல்லாம் போனடித்து ஓய்ந்தான். வேறு வண்டி கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பின்னுக்குப் போக, ‘கிட்டத்தட்டப் பதினைஞ்சி நிமிஷத்துக்கு மேலா சோமுவையும் காணலையே’ என்பது தாமதமாகவே உறைத்தது. காலி வாகனத்தைத் தேடுவதை விட்டுவிட்டுக் கண்கள் சோமுவைத் தேடின. நடந்ததைப்பற்றி அப்பாவிடம் சொல்லாமலிருப்பது தவறோ?’ எனப் புதிதாக ஒரு குழப்பம் என்னைக் கெளவியது. மேலும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து வந்த சோமு, அரைமணியில ஒரு வண்டி வந்துவிடும் என்று நம்பிக்கையளித்தார்.

‘இந்நேரத்துல இவர் எங்கே போயிட்டு வர்றார்? இவர் எப்படிப்பட்டவர்னு தெரியலையே?’ எந்நேரமும் குதறத் தயாராயிருந்த விலங்கைப்போல அச்சம் நெஞ்சு முழுக்க விரவியது.

“ச்... அந்த மாட்டுக்கு என்னாச்சின்னு தெரியலையே” சுனந்தா சொன்னாள்.

“இப்ப அங்கதான் போயிட்டு வந்தேன். ஓடிடுச்சிபோல அங்கே காணோம்...” என்ற சோமுவின் வார்த்தைகள் மனத்திற்கு இதமாய் இருந்தன.

நேரம் ஊர்ந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில் போக்குவரத்துக் காவலர்கள் இருவர் இருசக்கர வாகனத்தில் அங்கே வந்துகொண்டிருந்தனர். “ஐயோ... இப்ப இவங்க வேறவா? சார் நான் அவங்களைச் சமாளிச்சுக்கிறேன்... நீங்க எதுவும் சொல்லாதீங்க... ப்ளீஸ்... தம்பி எதுவும் பேசிடாதப்பா...” சோமுவின் குரல்வளையை யாரோ இறுகப் பிடித்ததைப்போல வார்த்தைகள் மிகவும் மென்மையாய்க் கசிந்தன.

அதிகாரத்தின் நெடி அங்குச் சூழ, டார்ச்சினால் இருளைத் துரத்திய காவலர் “என்னாச்சு?” என்றார்.

“சாரி சார்... நின்னுக்கிட்டிருந்த லாரிமேலத் தெரியாமக் குத்திட்டேன்... என்னோட தப்புதான்.”

“வேறொண்ணும் பிரச்சினையில்லையே...?” கேட்டுக்கொண்டே வண்டியிலிருந்த எங்களின்மீது அவர்களது பார்வை விழுந்தது.

“இல்லை சார், ஃபிரண்டுகிட்டே வண்டிக்குச் சொல்லியிருக்கேன். இப்ப வந்துடும்.”

“சரி, இங்க நிக்கவேணாம். சீக்கிரம் கிளம்பிடுங்க.”

காவலதிகாரிகள் போனவுடன் சோமுவின் பெருமூச்சில் வண்டி சூடானது. “லேடீஸ் இருக்கவும்தான் பிரச்சினை இல்லாமப் போயிடுச்சி... இல்லைன்னா இன்னும் குடைச்சல் தந்திருப்பாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு முழுப் பாட்டில் தண்ணீரை விழுங்கினார். ரகசியத்தைத் தன்னுள் ஒளித்து வைத்திருந்த வாகனம் அமைதியாய் நின்றது. இப்போதே வரட்டுமா என்று கேட்பதைப்போல மழை மிரட்டியது.

சாலையில் வரும் வாகனங்கள் ஒவ்வொன்றும் சோமு சொன்ன வண்டியாக இருக்கக்கூடாதா என்ற எதிர்பார்ப்பைக் கூட்டின. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வந்துடுவார் என்னும் பதிலையே அவர் ரொம்ப நேரமாகக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். இதுவரை பொறுத்திருந்ததே பெரிது என்பதைப்போலத் தூறல் மண்ணை வந்தடைந்தது. காற்றும் அதிகரிக்க, நிலைமை மோசமாவதையும் அதிலிருந்து மீள முடியா தவிப்பும் சேர்ந்துகொண்டதில் பயம் என் பாதத்தின் நுனிவரை வழிந்தது. வேறு வழியின்றி, வழியில வண்டி ரிப்பேரானதால் வீட்டுக்கு வர நேரமாகும் என்று அப்பாவிடம் சொன்னேன்.

“வேற ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லையேம்மா?” எனக் கலவரத்துடன் கேட்ட அப்பாவிடம், “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லப்பா. வீட்டுக்கு வர்றதுக்கு கூடக் கொஞ்ச நேரமாகும் அவ்வளவுதான்” என்று சமாதானப்படுத்தினேன்.

பிள்ளைகள் என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தனர். “தாத்தா தனியா இருக்காங்களே” என்றேன். பிள்ளைகளின் அங்கமாயிருக்கும் கைபேசி அவர்களிடமிருந்து பிரிந்திருந்தது.

ஒருவழியாக சோமு சொல்லியிருந்த வண்டி குரல் கொடுத்துக்கொண்டே வந்தது. “என்னாச்சி?” என அந்த வண்டியின் டிரைவர் கேட்டுக்கொண்டே வண்டியிலிருந்து கயிற்றை எடுத்தார்.

‘இதைக்கொண்டு காரை இழுப்பதா?’

“இந்தக் கயிறுதான் வீட்ல இருந்திச்சிப்பா.”

“கயிறு நல்லா நீளமாதான் இருக்கு. அப்படியே முறுக்கிடலாம்”, என்று கணவர் சொன்னார். நிமிடத்தில் கணவரும் புதிய டிரைவரும் சேர்ந்து, அந்த இழைக்கயிற்றை தாம்புக் கயிறாய் ஆக்கினர்.

“செங்கல்பட்டுவரை என்னைக் கொண்டு வந்து விட்டுட்டு கிளம்பிடுங்கண்ணே” என்று சோமு சொன்னார்.

ஊனமுற்றிருந்த வாகனம் கயிற்றில் கைகோர்த்து நகரத் தயாரானது. “ரெண்டு பேர் இந்த வண்டியிலும், ரெண்டு பேர் அந்த வண்டியிலுமா வாங்க” எனப் புதிய டிரைவர் சொன்னார்.

வெறுப்பிலிருந்து வெளியே வந்திருந்த பிள்ளைகள் அடுத்து என்ன என்கிற ஆர்வத்தில் இருந்தனர். கணவரும் மகளும் புதிதாக வந்த வண்டியில் ஏறிக்கொண்டனர். கம்பளியைப் போர்த்தியதைப்போல இருள் கவிந்திருந்த சாலையில், கையாலாகாத வாகனம் முன்னதன் அதிகாரத்துக்கு அடிபணிந்தது.

“ஐயோ... இவ்ளோ வேகமா போறாரே...!” என்ற சோமுவின் கலக்கம் என்னையும் தொற்றியது.

‘மெதுவாவே போங்கண்ணே என்ற சோமுவின் வார்த்தைகளை அந்த டிரைவர் மறந்துட்டாரா என்ன?’

“மேடம்.... மழை பேஞ்ச ரோடா இருக்கு... அந்த வண்டியக் கொஞ்சம் மெதுவா போகச் சொல்லுங்க. என்னால இப்பப் பேச முடியாது.”

கைபேசி எங்கேயென கெளதம் அப்போதுதான் தேடினான். நடந்த களேபரத்தில் கீழே விழுந்த கைபேசியை சுனந்தாதான் எடுத்து தன் கைப்பையில் வைத்தாள். அவளுடனேயே அது போயிடுச்சே! முன்னதன் வேகத்திற்கு எங்களது வண்டி ஈடுகொடுக்கச் சிரமப்படுவது நன்றாகத் தெரிந்தது.

‘கடவுளே... மறுபடி என்னாகப் போகுதோ? இந்தக் குளிரிலும் வியர்க்குமா?’

சோமுவின் போனை கெளதம் வாங்கினான். “அங்கிள் அவர் பேரை எப்படி சேவ் பண்ணியிருக்கீங்க?”

“சேவ் பண்ணல. இப்போ பழக்கமானவர்தான். என்ன இந்த மனுசன்...? இப்படிப் பண்றாரு...?”

“இவர்கிட்டதான் கடைசியா பேசினீங்களா?”

“ம்... இல்லயில்ல... அதுக்கப்புறம் வண்டி கிடைச்சிடுச்சின்னு இன்னும் ரெண்டு பேருகிட்டச் சொன்னேனே...!”

சோமுவிடம் நொடிக்கு நொடி பயம் உயர்ந்தது. அந்த டிரைவரின் எண்ணை மனத்திற்குள் கொண்டு வருவதற்கு அவர் திண்டாடுவது புரிந்தது. நிலைமையைப் பார்க்கப் பார்க்க என்னாகுமோ என எனக்கு நடுக்கம் கூடியது. சோமு கொடுத்த விவரத்தின் அடிப்படையில் கௌதம் போனடித்தான். அந்த டிரைவரின் எண்ணாக அது இருக்க வேண்டுமே எனக் கடவுளைத் துணைக்கு அழைத்தேன்.

“சொல்லுப்பா...”

போன் ஸ்பீக்கரில் போட்டிருக்க சோமு, “அண்ணே... கொஞ்சம் மெதுவா போங்க...” என்று சொல்லி முடித்தார். ஒருவழியாக செங்கல்பட்டை அடைந்தோம். சோமுவுக்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் கொடுத்துள்ளதாயும் வீட்டுக்கு வந்தபின் மீதியைக் கொடுத்துக்கலாமென்றும் அப்பா சொல்லியிருந்தார். கணவர் பணத்தை கொடுக்கவும் சோமு ஒருவிதத் தயக்கத்துடனே வாங்கினார். அவரை அங்கே விட்டுவிட்டு, எங்களது பயணம் தொடர்ந்தது.

சாலை மருங்கைப் பெருமளவில் அடைத்துக்கொண்டு நின்ற லாரிகள், பாயத் தயாராயிருக்கும் கருஞ்சிறுத்தைகளைப்போலவே எனக்குத் தெரிந்தன. கணவரும் பிள்ளைகளும் நித்திராதேவியின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்தனர். வண்டி எதன் மீதோ போய் முட்டிக்கொள்ளுமோ என்ற எண்ணம் என்னை அலைக்கழித்தது. “நேரமானால் பரவாயில்லை மெதுவாவே போங்க” என்று அந்த டிரைவரிடம் சொல்லிச்சொல்லி ஓய்ந்தேன். சொல்லும்போது சரி என்பவர், சற்றுப் பொறுத்து வேகத்தைக் கூட்டினார். ‘இதென்ன...? வண்டி எங்கே போவுது? இந்த நேரத்தில் இவர் வேற தூங்குறாரே...!’

வேறு வழியின்றி, “இது கடலூருக்குப்போற வழி மாதிரி தெரியலையே...” என்றேன்.

“எங்கிட்ட பாண்டிச்சேரி பர்மிட் இல்லாததால இப்படி வர வேண்டியதாயிடுச்சி. போயிடலாம்மா ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க.”

‘இந்த ஆள் எங்கே போறார்னு தெரியலையே...? ஆமாம்... நடுவில் கொஞ்சநேரம் சோமு எங்கோ போயிருந்தாரே!’ பயம் ஆட்டுவிக்க, கணவரை எழுப்பினேன்.

“வீட்டுக்கு வந்துட்டோமா?”

நான் பதிலளிக்கு முன், “இன்னும் இல்ல சார்... வேற வழியா வர்றதால பயப்படுறாங்க...” டிரைவர் சிரித்துக்கொண்டே சொல்ல எனக்கு என்னவோபோலானது. ஆதவன் அசமந்தமாய் எழுந்த பின்னே கடலூருக்குள் நுழைந்தோம். மதுரமான மார்கழியில் வாசல்கள் வண்ணக் கோலங்களின் ஆக்கிரமிப்பில் மிளிர்ந்தன. எங்களைக் கண்டவுடன் அப்பா நிம்மதியானார். “என்னாச்சு மாப்பிள்ள? ஏம்மா இவ்ளோ நேரம்?”

“முதல்ல என்னை அனுப்புங்க.”

பணத்தை எடுத்து நீட்ட, அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, “இதோ வந்துட்டே இருக்கேன்” போனில் சொல்லிக்கொண்டே டிரைவர் வண்டியைக் கிளப்பினார்.

‘அடுத்த சவாரிக்காகத்தான் அவ்வளவு அவசரமோ?’

“கார் அவ்ளோ வேகத்துல மோதிச்சி. அப்புறம் எப்படிங்க அந்த மாட்டால அங்கிருந்து ஓடியிருக்க முடியும்?” என் மனத்தில் அரித்துக்கொண்டிருந்த கேள்வியைக் கணவரிடம் கேட்டேன்.

“அது... அப்படித்தான். இத்தோட இந்தப் பேச்ச விட்டுடு.”

திருப்பரங்குன்றத்தை தரிசித்துவிட்டு வரும்போது, “அவ்ளோ தூரமிருந்து வந்தும் சாமிய ஒழுங்கா கும்பிட முடியலை” என்று கணவர் சொன்னார்.

“ஏங்க?”

“சாமி கும்பிடுறதுக்கு முன்ன எதேச்சையா எதிர்ப்புறமா திரும்பினேனா... சொன்னா நம்பமாட்டே... அந்த நந்தியோட முகம் அப்படியே அன்னைக்கு ஆக்சிடெண்ட்ல சிக்குன மாட்டோட முகமா தெரிஞ்சது. அதுவும் அந்தக் கண்ணு... நான் அப்படியே வெலவெலத்துப் போயிட்டேன்” பதற்றம் குறையாமலும் அதே சமயம் மற்றவர்களுக்குக் கேட்காத வண்ணம் சொன்னார்.

‘கடவுளே.... இவருக்குமா?’ என்னுடல் நடுங்கியது!

மணிமாலா மதியழகன்

Tamil Sirukathaigal | Short Stories in tamil | தமிழ் சிறுகதைகள்

2021-11-01T00:00:00.000+05:30

மலர்கள் மலரட்டும்

தம்பி, இந்த பொன்னாத்தா கிழவியை எப்படி சரி கட்டுவது என்று

யோசித்தீர்களா என்று மேனேஜரிடம் கேட்டவர், இன்னும் சில மாதத்தில்

கட்டிடத்தை கட்டி முடித்து வரும் கல்வி ஆண்டிலேயே கல்லூரியை

துவக்கவேண்டும், ஆனால் கிழவியின் பிடிவாதத்தால் கல்லூரியின்

முகப்பழகே கெட்டுவிடும் போல இருக்கு என்று உடனிருந்த

அல்லக்கைகளிடம் கல்லூரியின் தலைவர் செந்தில்நாதன் புலம்பினார்.

தனியாகவும், நாலு ஊர் பெரிவர்களை வைத்தும் பேசிப்பார்த்தாச்சு

எதற்கும் கிழவி அசைஞ்சு கொடுக்க மாட்டேங்குது. பணத்துக்கும் மசிய

மாட்டேங்குது சார். கிழவியின் மகனைப்பற்றிதான் உங்களுக்கு தெரியுமே,

அரசாங்கத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருக்கிறார். நீங்களே ஒருமுறை

அவரிடம் பேசிப்பாருங்களேன் என்றார் மேனேஜர். பேசிட்டேன்யா,

சின்னப்பய என்னமா பேசுகிறான், என் அம்மா உயிரோடு இருக்கும் வரை

என்னால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது, உங்களுக்கு உதவமுடியாது என்று

கறாராகப் பேசுகிறான். இந்த கிழவி ரெண்டு புள்ளைய பெத்து இருந்தாலும்

அண்ணன் தம்பிக்குள்ள சண்டைய மூட்டி இந்த வீட்டை எழுதி

வாங்கலாம் ஆனா கிழவியோ ஒத்த பையன இல்ல பெத்து வச்சிருக்கா.

அவனை பற்றி விசாரிச்சா, அவன் காந்தியவாதி என்று ஒட்டுமொத்தமா

முத்திரை குத்துகிறார்கள். ப்ளஸ்டூ படிக்கிற கிழவி பேரனுக்கு நம்

மெடிக்கல் காலேஜில் இலவசமாக ஒரு சீட் தருவதாக ஆசை காட்டலாம்

என பார்த்தால், அவன் அப்பனை விட புத்திசாலி, மெரிட்டில் மெடிக்கல்

சேர்ந்துவிடுவான் என்கின்றனர். நாலா விதத்திலும் யோசிச்சுப் பார்த்தாச்சு,

கிழவியை வீட்டை விட்டு காலி செய்ய ஒரு வழியும் தெரியவில்லை

என்று கையைப் பிசைந்தார் செந்தில்நாதன்.

அண்ணே, பேசாம கிழவியை போட்டுத்தள்ளிடலாமா என்ற

அல்லக்கைகளிடம். ஏண்டா இதை முதலிலேயே செய்திருக்கமாட்டேனா,

அந்தப் பாவத்தை யாருடா சுமக்கிறது என்றார். பணத்துக்காக நீங்கள்

செய்யாத அக்கிரமங்களா? என்று மனதுக்குள் சிரித்தபடி, இறுக்கமான

முகத்தோடு செந்தில்நாதனை பார்த்தார் மேனேஜர். என்னப்பா ஏதோ

சொல்ல வராப்ல தெரியுது என்றவரிடம் ஒன்றுமில்லை சார் எதற்காக

இந்த கிழவிக்கு மட்டும் இவ்வளவு கரிசனம் காட்டுகிறீர்கள்,

தயங்குகிறீர்கள் என்று கேட்க வந்தேன் என்றான்.

எல்லாம் நன்றிக்கடன்தான்யா, தலைமுறை தலைமுறையா

கிழவியோட குடும்பத்தார் எங்க குடும்பத்துக்காக உழைத்துள்ளனர்.

என்னுடைய முப்பாட்டனார் தான் இவங்களுக்கு வீடுகட்டிக்க இந்த

இடத்தை இனாமாக கொடுத்தார். நான் இங்கு கல்லூரி கட்டப்போகிறேன்

என்று கூறி, சிறு தொகையை கொடுத்து எல்லோரையும் காலிசெய்து

விட்டேன். ஆனா, கிழவியோட பையந்தான் சட்டம் பேசுகிறான். அவனிடம்

அதிகம் பேசினால் காலி செய்தவர்களையும் மறுபடி கொண்டுவந்து

விடுவானோ என்று யோசிக்கிறேன். எனக்கும் கிழவி மேல் ஒருவித பாசம்

உண்டு, ஏனென்றால் சிறு வயதில் என்னை வளர்க்க அம்மாவிற்கு

துணையாக இருந்திருக்கிறாள். அதனால்தான் கிழவிகிட்ட இதுவரை நான்

நேரில் பேசாது, பையனிடம் பேசினேன், கடவுள் தான் வழி

காட்டவேண்டும் என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார்.

மல்லிகா, ஏன் உன் பிள்ளைகள் எல்லாம் உன்னைப்போல் பூக்க

மாட்டேங்கறாங்க? என்று கேட்டபடி மல்லிச்செடிகளுக்கு தண்ணீர்

ஊற்றிக்கொண்டிருந்தவளை, அவ்வழியே போய்க் கொண்டிருந்த

உறவுக்கார கிழவி சரோஜா, ஏண்டி பொன்னாத்தா செடிங்ககிட்ட போய்

அதுகளுக்கு உயிர் இருக்கிற மாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க என்று கேட்டாள்.

உன்னைபத்தி நாலுபேர் சொல்லும்போது, அதை நான் நம்பல, ஆனால்

இப்ப நானே நேர்ல பார்த்த பிறகுதான் நம்பறேன். மல்லிகா, பிள்ளைகள்னு

அந்த மல்லிச்செடி கூடவா பேசின? என்று நமுட்டுச் சிரிப்போடு

கேட்டவள் வந்து திண்ணை மேல உக்காரு, அஞ்சாறு மாசமாச்சிடி

உன்னைய பார்த்து என்றாள். செடி கொடிங்க கிட்ட பேசி பேசி நீயும்

மரக்கட்டை ஆகிவிட்டாயோ என்று நினைச்சேன். மணி ஒன்பதாகப்போது

ஏதாவது சாப்டியாடி என்று கேட்டவளுக்கு, செடிகொடிகளைக் காட்டி என்

பிள்ளைகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றி அவங்க பசியை போக்கிட்டுத்தான் நான்

சாப்பிடுவேன் என்றாள்.

இந்தாடி சரோஜா என் கையால ஒரு சொம்பு கூழ் குடி என்று

உள்ளே சென்ற பொன்னாத்தாவின் கையை பிடித்து ஏண்டி செடிகளுக்கு

எல்லாமா பேரு வச்சி கூப்பிடுவ என்று சரோஜா கேட்டாள். ஆமாண்டி

பாசத்துல கூப்பிடுவேன், என் வூட்டுக்காரு நினைவா இந்த

மல்லிச்செடியை நட்டேன். பிறகு அதிலிருந்து பதியம் போட்டு நாலு

செடிய நட்டேன். அம்மாக்காரி, பூத்து குலுங்குவா, அவ பிள்ளைங்க நாலும்

பூக்கவே மாட்டேங்கறாங்க, வெய்ய காலம் வந்தா கனகா பூத்துகுலுங்குவா

பாரு, அவ அழகே அழகுதாண்டி. ரெண்டு மூணு நாளைக்கு அவ மேல

கையையே வைக்கமாட்டேன். கூடவே அவ சக்களத்தி மஞ்ச கனகாவும்

போட்டி போட்டு பூப்பா, என்று பொன்னாத்தா பூரிப்பாக

சொல்லிக்கொண்டே போக சரோஜா வாய்விட்டு சிரித்தாள்.

அரளி என்னைவிட உசரமா வளர்ந்து நிக்குது அதனால அதை

அண்ணா என்பேன், ரோஜாவும் அதற்கு போட்டியாக வளருவா அதனால

அவளை அக்கா என்பேன் என்ற பொன்னாத்தா இவங்களுக்கு எல்லாம்

தாய் பாஞ்சாலி தான் என்று செம்பருத்தியை காட்டினாள். செம்பருத்திப்பூ

நடுவுல மெல்லிசா உசந்து நிற்கிறா பாரு அவதான் திரெளபதி, அவள

சுத்தி அஞ்சு இதழ்கள் இருக்கே அவங்கதான் பஞ்சபாண்டவர்கள் புரியுதாடி

என்று பொன்னாத்தா கேட்க அவளை வியப்போடு பார்த்தாள் சரோஜா.

பொன்னாத்தா நாங்க எல்லாரும் வீட்டை காலி செஞ்சு ரெண்டு

வருஷம் ஆச்சு, நீ மட்டும் ஏண்டி இன்னும் புடிவாதமா இங்கயே தனியா

இருக்கிற? உன் பொண்ணுக்காக தோட்டம் வெச்சு அவளை

சந்தோஷப்படுத்தின, அதுல நாலு காசு பாத்து பையனையும் படிக்க வைச்சு

ஆளாக்கின, மகளும் போயிட்டா, மகனும் கூட இல்லை மவன்தான் பணம்

அனுப்பறானே,, இன்னும் ஏண்டி வயசான காலத்துல இந்த தோட்டத்தை

கட்டிக்கிட்டு ஒத்தையிலே, கஷ்டப்படுற என்று சரோஜா கேட்டாள்.

முதலாளி தம்பியும் உனக்கு நிறைய பணம் கொடுக்கிறேன்னு

சொல்லுதாமே, வாங்கிகிட்டு மவன்கூட போய் இரு, இல்லனா எங்ககூட

வந்துடுடி ஏன் வீணா புடிவாதம் புடிக்கிறாய் என்றாள்.

சரோஜா, எம்பொண்ணும், வூட்டுக்காரரும் உசிர விட்ட இந்த

இடத்துலயேதான் என் உசுரும் போவனும்கிறது தான் என்னோட ஆசை,

பணம் காசு வேண்டாமடி, என்னைய வெட்டிப்போட்டாக்கூட இந்த

இடத்தை விட்டு நகர மாட்டேன் என்றாள் பொன்னாத்தா. ரொம்ப வீராப்பு

பேசாதடி, நீ சொன்ன மாதிரியே வீட்டை பிடுங்க அவங்க உன்னை என்ன

வேணாலும் செய்வாங்க பாத்து நடந்துக்கடி என்று சொன்னபடியே

எழுந்தாள் சரோஜா. வயசான காலத்துல ஒரு பர்லாங்கு நடந்து போய்

தண்ணி எடுத்து வந்து இந்த செடிகளை வளர்க்கிறாயே, முதல்ல உன்

உடம்பை பாத்துக்கோடி, பொறவுதான் உன் பூந்தோட்டம் என்று சரோஜா

விடைபெற்றாள்.

மணி பத்தாகும் போல இருக்கே என்று நினைத்தபடி, ரெண்டு

குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிணற்றை நோக்கி நடந்தாள். பொன்னாத்தா.

அவள் கால்கள்தான் முன்னோக்கி நடந்தன, ஆனால் மனமோ பின்னோக்கி

கடந்தகால சம்பவங்களை அசை போட்டது. அண்ணன் தம்பி என மூன்று

பேருடன் பிறந்த ஒரே மகள் பொன்னாத்தாவை செல்லமாக வளர்த்து

அவள் தாய்மாமன் மகனுக்கே திருமணம் செய்து வைத்தனர். பிறந்த

வீட்டிலும் சரி, புகுந்த வீட்டிலும் சரி காட்டுவேலை, கழனிவேலை

எதற்கும் அவளை அனுப்பியதில்லை. மாமாதான் பொன்னாத்தாவை, தன்

எஜமான் வீட்டு தோட்டத்தையும், தொழுவத்தையும் பராமரிக்கும்

வேலையில் சேர்த்துவிட்டார். பொன்னாத்தா கையால் வைத்தால் எந்த

செடியும் செழிப்பாக வளர்ந்து, பூக்கும், காய்க்கும் அப்படிப்பட்ட ராசி

அவளுடைய கைகளுக்கு என எஜமானியம்மா அவளை புகழ்வார்.

எஜமானியம்மாவிற்கு பிள்ளைகளை வளர்ப்பதில் உதவியாக இருந்து

காலப்போக்கில் அவருக்கு உற்ற தோழியாகவும் மாறிப்போனாள்

பொன்னாத்தா.

பொன்னாத்தாவிற்கு ஆணொன்று, பெண்ணொன்று கொடுத்த கடவுள்,

மகள் சுந்தரியை மட்டும் பேசாமடந்தையாக படைத்துவிட்டார். அதனால்

அவளால் பள்ளிக்கு செல்ல முடியவில்லை. என்னதான் பெற்றவர்கள்

பாசமாக வளர்த்தாலும், அவர்களுக்கு தானும் உதவ வேண்டும் என்று

எண்ணிய சுந்தரி, வீட்டை சுற்றி பூச்செடிகளை நட்டு வளர்த்தாள். படிப்பு

வாசனை அறியாமல் போனாலும், சுந்தரி பூக்களின் வாசத்தை உணர்ந்து

மகிழ்ந்தாள். செடிகளை எப்படி பராமரித்து வளர்க்கவேண்டும், எந்த

செடிக்கு என்ன உரம் போடவேண்டும் என்று அறிந்து கொண்டாள்.

நன்றியாக பூச்செடிகளும், அவள் முகமும், மனமும் மலர தாராளமாக

பூத்துக்குலுங்கின. பூந்தோட்ட வருமானம், அவள் கைசெலவுக்கும்,

அண்ணன் படிப்புக்கும் உதவியது, பெற்றவர்கள் சுமையை குறைத்தது.

அவள் வீட்டை பூக்காரி பொன்னாத்தா வீடு என்று ஊர்மக்கள்

அழைக்குமளவிற்கு சுந்தரி பூந்தோட்டத்தை விரிவுபடுத்தினாள்.

அவர்களுடைய குடும்பத்திலேயே, முதன்முதலாக பட்டப்படிப்பு படிக்க

கல்லூரிக்குள் காலடி வைக்கப்போவது பாண்டிதான் என்பதால்

பொன்னாத்தா குடும்பம் ஆனந்த கூத்தாடியது. வேண்டுதலை நிறைவேற்ற,

நாளைக்கு தோட்டத்து பூக்கள் எல்லாவற்றையும் மாலையாக தொடுத்து

மலைமேல் இருக்கும் சாமிக்கு சாத்த கொடுக்க வேண்டும் என்றாள்

சுந்தரி. விடிகாலையே எழுந்த பொன்னாத்தா மகளை எழுப்பி, சுந்தரி

பூவையெல்லாம் பறித்து மாலை கட்டி வை, எஜமானியம்மா வீட்டுக்கு

சென்று சீக்கிரம் வருகிறேன் என்று புறப்பட்டாள்.

பொன்னாத்தா கிளம்பும்போதே பாண்டியும், அவன் அப்பாவோடு

வயலுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்ச புறப்பட்டான். வேலையை முடித்துவிட்டு

வேகவேகமாக வீட்டிற்கு ஓடிவந்த பொன்னாத்தா தோட்டத்து கதவு

திறந்திருப்பதை பார்த்து, இன்னுமா சுந்தரி பூ எடுக்கிறாள் என்று கோபமாக

மகளை சத்தமாக கூப்பிட்டபடி தோட்டத்துக்குள் நுழைந்தாள். மகள்

சுந்தரியோ, பறித்த பூக்கள் எல்லாம் மேலே கொட்டிக்கிடக்க வாயில்

நுரைதள்ளியபடி செடிகளுக்கு நடுவில் விழுந்து கிடப்பதை பார்த்து

ஓவென கதறி அழுதாள். பொன்னாத்தாவின் ஒப்பாரி கேட்டு

அக்கம்பக்கத்து வீட்டார் தோட்டத்துக்கு ஓடிவந்தனர். பூ வாசத்திற்காக

தோட்டத்துக்குள் நுழைந்த நாகம்தான் சுந்தரியை தீண்டியிருக்க வேண்டும்

என்றார்கள்.

எந்த சுகத்தையும் அனுபவிக்காமல் இறந்துபோன எம்பொண்ணோட

ஆத்மா இந்த பூந்தோட்டத்தில்தான் உலவிக்கொண்டிருக்கிறது என்று

பொன்னாத்தா புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். போடி பைத்தியக்காரி இந்த

பூச்செடிகளால்தான் உன்மக உயிரே பறிபோச்சு அதனால இந்த

பூந்தோட்டத்தை அழித்துவிடு என்றனர். பாண்டியின் அப்பாவும் சொல்லிப்

பார்த்து முடியாமல் போனதால் பொஞ்சாதி சந்தோஷம்தான் முக்கியம்

என்று ஊரார் அறிவுரையை உதறிவிட்டார். மகன் பாண்டி படிப்பை

முடித்து வேலையில் சேர்ந்தவுடனே அவனுக்கு கல்யாணம் கட்டி வைத்து,

பேரனையும் பார்த்த கையோடு மேலேபோய் மகளோடு சேர்ந்து வானத்து

பூக்களோடு இணைந்து விட்டார். தள்ளாத வயதிலும் பொன்னாத்தா

பூச்செடிகளை எல்லாம் தன் சொந்தங்களாக நினைத்து இன்றுவரை

தோட்டத்தை பராமரித்து வருகிறாள். பொன்னாத்தா காலி குடத்தோட

கிணத்தை தாண்டி போறய உன் நினைப்பு எங்க இருக்கு என்று ஒருத்தி

கேட்டபோதுதான் பொன்னாத்தா சுயநினைவுக்கு வந்தாள்.

கீரையை கிள்ளிக்கொண்டிருந்தபோது பொன்னாத்தாவின் செல்

சிணுங்கியது. பையனைத்தவிர நம்மை யாரு கூப்பிடப்போறாங்க என்று

நினைத்தபடியே செல்லை எடுத்து வாஞ்சையோடு பாண்டி சொல்லுப்பா

என்றாள். அம்மா! என்ற மகனின் குரலைக் கேட்டதும் பொன்னாத்தாவின்

கண்களில் இருந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் வழிந்தது. அம்மா இந்த முறை

லீவுக்கு ஊருக்கு வரமுடியவில்லை, பையனுக்கு கோச்சிங்கிளாஸ்,

போதாதற்கு அங்கு வந்தால், வீட்டை கேட்டு தினமும் யாராவது வந்து

பேசுவானுங்க என்று சொல்லிவிட்டு செல்லை துண்டித்துவிட்டான்.

ஆத்தாகிட்டயே மகன் கணக்கு பார்த்து பேசுறானே என்று வருத்தமானாள்.

தோட்டத்துக்குள் சென்ற பொன்னாத்தா, செல்லங்களா இனிமே

என்னால உங்களுக்கு ரெண்டு வேளை தண்ணி ஊத்த முடியுமா

தெரியவில்லை என்றாள். மல்லிகாவும், கனகாவும் வேகமாக அசைவதை

பார்த்து, ஏண்டி தலைய ஆட்டுறீங்க புரியுது மூணு வேளையும் நீ மட்டும்

கொட்டிக்கிற, எங்களுக்கு ரெண்டு வேளை தண்ணி ஊத்த முடியாதோ

என்று கேட்கிறீர்கள் அப்படித்தானே என்றாள். அப்போது வேகமாக காற்று

வீசு மக சுந்தரிதான் கோபமாக திட்டுகிறாள் என்று நினைத்தாள். தள்ளாத

வயதிலும் இரண்டு குடம் தண்ணி கொண்டுவந்து தோட்டத்தில்

வைத்துவிட்டுத்தான் இரவு தூங்கப்போவாள் பொன்னாத்தா.

கல்லூரிவளாகத்தில் தோட்டத்து செடிகளுக்கு பூச்சி மருந்து

அடித்துக்கொண்டிருந்தனர். தோட்டக்காரனிடம், தண்ணீர் தீர்ந்துவிட்டது

இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணீர் வேண்டும் என மருந்தடிப்பவன் கேட்க,

மோட்டார் ரிப்பேராகிவிட்டது தண்ணீர் கொண்டு வர ரொம்ப தூரம்

போவனும், இருட்டாகிவிடும் பேசாம பொன்னாத்தா கிழவி தோட்டத்துக்கு

போய் குடத்திலிருந்து தண்ணீர் எடுத்துக்கொள் என்றான், தோட்டக்காரன்

சோம்பலாக, அந்தி வேளையில் கிழவிக்கு கண்ணு தெரியாது என்று

நினைத்தபடி ஸ்பிரேயர் டாங்கில் தண்ணீர் ஊற்றிக்கொண்டு வந்த

மருந்தடிப்பவன் தோட்டம் முழுதும் மருந்தடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு

சென்றுவிட்டான்..

மறுநாள் காலை அவ்வழியே சென்றவர்கள், பூந்தோட்டத்தில்

வாயில் நுரை தள்ளியபடி பொன்னாத்தா விழுந்து கிடப்பதை பார்த்தனர்.

அவ மகளை தீண்டியதைப்போல இவளையும் பாம்பு தீண்டிவிட்டதா?

இல்லை முதலாளி ஆட்கள் விஷம் வைத்து கொன்று விட்டனரா? என்று

ஊராரும் உறவினரும் கிசுகிசுப்பாக ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக்

கொண்டனர்.

கல்லூரி வளாகத்தில் வேலை செய்பவர்களை அழைத்த

செந்தில்நாதன், பொன்னாத்தா கிழவி எதற்குமே அசராத சிங்கமடா,

என்னை சந்தோஷப்படுத்த நீங்க யாரோதான் அவளை ஏதோ

செய்திருக்கிறீர்கள். உண்மையை சொல்லுங்கள் என்று கேட்டார். போலீஸ்

இங்கேயும் வந்து விசாரிக்கும் எனக்கு உண்மை தெரிந்தால் தான்

அவர்களை சமாளிக்க முடியும் உங்களையும் காப்பாற்ற முடியும் என்றார்.

மருந்தடிப்பவனும், தோட்டக்காரனும் அவர் காலில் விழுந்து தங்களை

காப்பாற்றும்படி கதறினர். டாங்கில் தண்ணீர் ஊற்றி மருந்தை

கலக்கும்போது கொஞ்சம் மருந்து பொன்னாத்தா கிழவி குடத்தில்

கலந்துவிட்டது, கிழவி தண்ணிய செடிக்குதானே ஊத்தப்போகிறாள் என்று

நினைத்தோம், ஆனால் அவள் அந்த தண்ணியை குடித்துவிட்டாள் போல

இருக்கிறது என்றனர்.

போலீஸ் கேட்டால், பொன்னாத்தா கிழவி அவ தோட்டத்து

செடிகளுக்கு ஊற்ற ரெண்டு குடம் தண்ணீர் தாங்க என்று கேட்டது,

செடிகளுக்குதானே கேட்குது என்று மருந்து கலந்த கையோடு தண்ணீர்

எடுத்து கொடுத்தோம் எங்களுக்கு வேறெதுவும் தெரியாது என்று

சொல்லிவிடுங்கள் என்றார் செந்தில்நாதன்.

அவருக்கு பொன்னாத்தா மறைவு ஒருபுறம் மகிழ்ச்சியை தந்தாலும்

மறுபுறம் மனதில் ஒரு நெருடல் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. தன்னை

சிறுவயதில் வளர்த்த பொன்னாத்தா வாழ்ந்த வீட்டையும்,

பூந்தோட்டத்தையும் வளைத்து கல்லூரியை கட்டிமுடித்தவர் அவள்

வாழ்ந்த வீடு இருந்த இடத்தில் ஒரு கோவில் கட்டினார்,

கோவிலைச்சுற்றி பெரிய பூந்தோட்டம் அமைத்து பராமரிக்கச் செய்தார்.

கல்லூரிக்குள் நுழையும் போதெல்லாம் தவறாமல் அந்த கோவிலுக்குச்

செல்வார். பொன்னாத்தா, கடவுள் சிலைக்கு பதிலாக, அங்கு நீதான் என்

கண்களுக்கு தெரிகிறாய். நீ உயிரோடு இருந்திருந்தால் இன்னும் ஒரு

பத்து வருடம் இருந்திருப்பாயா. ஆனால் இப்போது நீ வாழ்ந்த வீடு ஒரு

கோவில். பலதலைமுறைகள் உன்னை சாமியாக நினைத்து கையெடுத்து

கும்பிடும். உன் பூந்தோட்டமும் நன்றாக பராமரிக்கப்படும் என்று

கையெடுத்து கும்பிடுவார். வானத்து பூக்களோடு சேர்ந்து விட்டாலும்,

பொன்னாத்தாவின் ஆன்மா கல்லூரி தோட்டத்துக்குள்ளேயே வட்டமிட்டுக்

கொண்டிருக்கிறது என்று அவருக்கு எங்கே தெரியப்போகிறது!

"மலர்களோடு மனங்களும் மலரட்டும் மணம் பரவட்டும்".

மீனாட்சி அண்ணாமலை

சென்னை

Sila Nerangalil Sila Manithargal | Jayakanthan | Tamil book Pdf

2021-10-25T22:30:00.005+05:30

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் ' - எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின்

படைப்புகளில் ஒன்றான சாகித்ய அகடெமி விருது பெற்ற நாவல். சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்ற பெயரில் படமாக்கப்பட்டு தேசிய விருதும் பெற்றது, இது தமிழர்கள் பெருமைப்பட வேண்டிய ஒரு இலக்கிய நிகழ்வு.

இந்த புத்தகத்தில் பிராமண விரோதம் என்று சர்ச்சைக்கும் உள்ளானது.உண்மையில், இந்த புத்தகம் நிறைய பெண்களின் அதிகாரம் பற்றி பேசுகிறது.கங்காவின் மூலம், பெண்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கும் பாலியல் துன்புறுத்தல்கள். போக்குவரத்தில் உள்ளவர்கள் முதல் அவளுடைய சொந்த மாமா வரை, அவளை ஒரு சதையாக பார்க்கும் மக்களால் சூழப்பட்டுருக்கிறார்கள் .

இந்த புத்தகம் 1960ல் எழுதப்பட்டு நாற்பது ஆண்டுகள் மேல் கடந்துவிட்டன,ஆனாலும் ஜெயகாந்தனின் அந்த எழுத்துக்கள் இன்றும் அதே உண்மையை நிலைநாட்டி கொண்டிருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும் அனைத்து வாசகனுக்கும் எனது பரிந்துரை என்னவென்றால், .இந்தியாவில், கங்கை நதி தெய்வீகமாகக் கருதப்படுகிறது;நாம் அனைவரும் அதை மதிக்கிறோம் மற்றும் அதை மாசுபடுத்தும் போது அதற்காக வேளையில் ஈடுபடுகிறோம் .அதை போல் இந்த புத்தகம் படிப்போடு நின்றுவிடாமல், கங்கா போன்ற பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை அகற்ற முயற்சிப்பது.

Motivational Stories in Tamil | தன்னம்பிக்கை கதைகள்

2021-10-20T01:30:00.013+05:30

சிறகுகள்

டாக்டர் பணியிலிருந்து தன்னுடைய வாழ்வு பிரியும் என்றோ ~ பிரிக்கப்படும் என்றோ

கனவில் கூட எண்ணியிருக்கவில்லை அவள்.எண்ணியிருந்தால் என்ன ? எண்ணியிருக்காவிட்டால் என்ன? திடீரென்று கண்ட கனவுகள் போல் அந்த நிகழ்ச்சி நடந்து முடிந்துவிட்டது ; ஆறு மாதங்கள் ஓடிவிட்டது.

அவள் காரில் ஏறி சென்றாள் ; மனப்புறா பழைய வானத்தில் பறந்தது .

இது தான் அவளுடைய கடைசி வாய்ப்பு என்பதை அவள் நன்கு அறிந்தாள்.

சிறகை இழந்த பறவை போல

ஒரு நிர்பந்தத்தில் குடும்பத்தை விட்டு

தனிமையில் வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

, அவளுடைய உறுதியை உடைக்கும் நாள் வந்துவிட்டது எண்ணி மிகவும் பதட்டமாக இருந்தாள்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாக அவள் செய்ததைப் போல இதுவரை அந்த மாதிரி கடுமையாக உழைக்கவில்லை. அவள் நிறைய நுணுக்கங்களை

கற்றிருந்தாள் , தன் கடந்த கால தோல்வியின் அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டவை அவை. அவளைப் பொறுத்தவரை தோல்வி என்பது

பறவைகள் தன் இறக்கையில் சிறகு இழப்பதை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பது மாதிரியான மனநிலையில் இருந்தாள். நாரை மீனின் வருகை எண்ணி தவம் இருப்பது போல அவள் நீண்ட நாள் காத்திருப்பதற்கு தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டாள்.

ஏதோ ஒரு பேனாவுக்கு வேறு ஏதோ பேனா மூடியை பொறுத்த முயல்வது மாதிரி - பழைய வாழ்க்கையில் முடிந்த நிகழ்ச்சிகள் புதிய வாழ்க்கை நெறிகளோடு பொருந்துவது இல்லை .

அவளை பார்த்து அக்கம்பக்கத்தினர் அவளை தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்கள் , அவதூறாகப் பேசினார்கள் ,

அவளுடைய மனசாட்சிக்கே சவால் செய்தது, அவள் எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் தன்னுடைய முழுகவனத்தையும் தன் வேலையில் முழ்கினாள்.சமுத்திரத்தில் காலணி எவ்வளவு தான் ஆழத்தில் முழ்கினாலும் , முழ்கிய காலணி

மேலே வருவது மாதிரி பழைய நினைவுகளிலிருந்து வெளியே வரமுடியவில்லை . அவள் உடைந்து போனாள்.அவள் துன்பப்படுகிறாள் ; சாவல்களை சமாளிக்கிறாள் ; வாழ்க்கையில் எல்லாவிதமான துன்ப நாதங்களையும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் ; வாழ்க்கையும் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது அந்த வீணையை ;

அவள் அந்த வீணையை மையமாகக் கொண்டு ,பாடுபடக் கற்றுக் கொண்டாள், தன்னை வீழ்த்தக்கூடிய எல்லாவற்றிலிருந்தும். ஆழமாக மூழ்குவதற்கு பதிலாக, அவள் நீந்த கற்றுக்கொண்டாள். அலைக்கு எதிர் நீச்சல்.

மனப்புறா மீண்டும் புதிய வானத்துக்கே வந்தது ; யாரோ கார் கதவை திறந்தார்கள். ஒப்பந்தம் ஒப்படைத்தாள்,

புதிதாக அச்சிடப்பட்ட " சிறகுகள்" என்ற புத்தகம்.

இது அவள் சிறகடிக்கும் நேரம்.

நன்றி

Women Short Stories In Tamil

2021-05-05T08:30:00.001+05:30

சிங்கப் பெண்ணே...

மிகப் பெரிய அடுக்கு மாடிக் கட்டிடம் அது...சென்னையில் அப்படியொரு அடுக்கு மாடிக் கட்டிடம் காண்பது அத்தனை புதிதுதல்ல ஆனந்த் க்கும்... கீழே இருந்து அந்த அடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தின் மூன்றாவது மாடியைப் பார்த்தான்...

மனதில் சிறிய தடுமாற்றம் இருந்தாலும் , ஆண்களுக்கே உரிய தைரியத்துடன் மாடிப்படிகளில் ஏறினான்... படிகள் ஏறி மூன்றாவது மாடியை அடைந்தவன், அங்கிருந்த இரண்டாம் எண் வீட்டின் கதவின் மணியோசை அடிக்க, கதவு திறக்கப்பட்டது...

கதவினை திறந்து , அதன் வாசலில் நின்றிருந்தாள் ஷக்தி.... அவனைப் பார்த்தவளின் கண்களில் சிறிய ஆச்சரியம் மற்றும் அதிர்ச்சி இரண்டும் இருக்கத் தான் செய்தது... சற்று சுதாரித்துக் கொண்டு, அவனை உள்ளே அழைத்தாள் ஷக்தி...

கல்லூரி பருவத்தில் தன் கண்களுக்கு தேவதையாக தெரிந்தவள் இன்று முப்பது வயதினை எட்டி அதற்கேற்ற அழகுடன் இருந்தாள்... வயதின் லேசான சுருக்கங்கள் அவள் முகத்தில் இருக்கத் தான் செய்தன... உள்ளே சென்றவன் எதுவும் பேச இயலாமல், அவள் கூறியபடி அந்த வீட்டின் முகப்பு அறையில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்...

அவனை அமர வைத்து விட்டு, சமையலறைக்குள் சென்றவள், தனது கைகளால் அவனைக்கு தேயிலை கலந்து எடுத்து வந்தாள்... அவனுக்கு காஃபி யை விட தேயிலை அருந்த பிடிக்கும் என்பதை அவள் இன்றும் ஞாபகம் வைத்திருந்தாள்... அவன் கண்களுக்கு முன்பு , அந்த தேயிலை குவளையை நீட்ட, ஆனந்த் தின் எண்ணங்கள் சற்று பின்னோக்கி சென்றன...

அவள் கைகளால் தேயிலை அருந்த வேண்டும் என்பது ஒரு காலத்தில் அவனுடைய மிகப் பெரிய ஆசையாகவே இருந்திருந்தது.. ஆனால் அது இந்த சந்தர்ப்பத்தில் ஏற்படும் என்பதை அவன் அன்று சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டான்...

கைகளில் தேயிலை குவளை யை வாங்கியவன், அவளைப் பார்த்து, உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா ?? என்று கேட்க, அவள் லேசாக புன்னகைத்தாள்...

அவன் எதிரில் இருந்த , இருக்கையில் அமர்ந்தாள் ஷக்தி... ஆனந்தின் கண்கள் அவளைப் பார்த்து பின் அந்த வீட்டினை சுற்றிப் பார்த்தது... சுற்றி திரிந்த கண்கள் ஓரிடத்தில் நிலைபெற்று நிற்க, அங்கு ஷக்தி யின் கணவனின் புகைப்படம் சுவற்றில் மாட்டப்பட்டு அதற்கு மாலை அணிவிக்கப் பட்டிருந்தது... அங்கு நிலைபெற்று நின்ற அவனது கண்களை அவளும் கவனிக்க தவறவில்லை...

பல நாட்கள் பழகிய முகம் என்றாலும் இன்று பார்த்தவுடன் பேச இருவருக்கும் தோன்றவில்லை... அத்தனை அமைதி இருவருக்குள்ளும்... அன்றைய நாட்களில் , பட்டு பாவாடை தாவணி அணிந்து தலை நிறைய பூ சூடி , கல்லூரி முழுவதும் பட்டாம் பூச்சியாக பறந்து திரிந்தவளின் நெற்றியில் இன்று பொட்டு இல்லை.. தலையில் பூ சூட்டும் நிலையில் அவள் இல்லை... ஆனாலும் அவள் முகத்தில் அதே புன்னகை இருந்தது... அவனை அன்றைய தினங்களில் மயக்கிய அதே புன்னகை... அதனை பார்த்து இன்று அவனது கண்களில் கண்ணீர் துளிகளும் அரும்பத் தொடங்கியது...

அவனால் எதுவும் பேச இயலவில்லை என்று அறிந்தவள், அவளாகவே பேச ஆரம்பித்தாள்...

எப்படி இருக்க ஆனந்த் ... என்று அவள் கேட்க அதற்கு அவன் வாய் திறவாமல் ம்ம்ம் என்று கூறினான்... வீட்ல எல்லாரும் என்று அவள் கேட்க, அதற்கும் தலையசைத்தான்.... உனக்கு எப்படி என் வீடு தெரியும்... என்று கேள்வியை தொடுக்க, அவன் பிரியா கிட்ட கேட்டேன் என்று பதில் கூறினான்...

தேயிலை யை அருந்தியவன், அந்த குவளை யை கீழே வைக்க முயல , வேகமாக எழுந்து அதனை தனது கையில் வாங்கினாள் ஷக்தி... மீண்டும் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு , குவளை யை எடுத்துக் கொண்டு , சமையறையின் உள்ளே சென்றாள்...

தான் உருகி உருகி காதலித்தவளின் உலகம் இடிந்து போனதை கண்டவனின் மனம் வலியினை உணர்ந்தது... ஏதோ எண்ணியவன், அவள் சென்ற வழி பின்பற்றி சமையறையின் உள்ளே சென்றான்... உள்ளே சமையல் வேலையை சற்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தவளின் பின்புறம் இருந்து அவளது கையினைப் பிடித்து , அவன் புறம் மெதுவாக இழுக்க, சட்டென அவனது கையினை தட்டி விட்டு, விலகினாள்... அவளது கோபப் பார்வை யே அவனிடம் கேள்விகள் கேட்க, அதற்கு அவன்,

ஷக்தி ... இது ஒன்னும் தப்பு இல்ல... நான் ஆனந்த்... ஷக்தி... உன்னோட ஆனந்த்... இப்பவும் அதே ஆனந்த் என்றான்...

ஷக்தி வேகமாக அவனைத் தள்ளி விட்டு , சமையறையிலிருந்து வெளியே வீட்டின் முகப்பு அறைக்கு வந்தாள்... அவள் தன்னை தள்ளி விட்டு நிகழ்விலிருந்து ஆனந்த் வெளியே வர சில நொடிகள் தேவைப்பட்டது...

வெளியே வந்தவனிடம், ஆனந்த் தயவுசெய்து வெளியே போ... என்று கோபத்தின் சாயலோடே பேசினாள்...

ஷக்தி... சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை நம்மள பிரிச்சிடுச்சு... ஆனா இப்போ நம்ம அன்னிக்கு ஆசைப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ முடியும்... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள நம்மள கேட்க யாரும் இல்ல... ஏன் புரிஞ்சிக்க மாட்ற... என்று தனது மனதிலிருந்த அனைத்து வார்த்தைகளையும் கூறி முடிக்க, அவளது கோபம் இன்னும் அதிகமானது...

வெடித்து சிதறத் தொடங்கினாள்... இதுக்காக தான் என்னைப் பாக்க வந்தியா... உன்னை காதலித்தேன் னு நினைக்கும் போது எனக்கு கேவலமா இருக்கு ஆனந்த்.. என்று கத்த, அவனது பதில் இப்பொழுதும் அமைதியாக தான் வந்தன...

ஷக்தி இந்த உலகத்துல ஒரு பொண்ணு தனியா இருக்க முடியாது.. என்னால உன்னை பார்த்துக் கொள்ள முடியும் ... என்றான்.....

ஷக்தி யின் கோபம் இப்பொழுது எல்லை மீறின.... ஆனந்த்... இப்போ இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள யாரும் இல்ல னு தான நினைக்கிற... நல்லா சுத்தி பாரு இந்த நாலு சுவற்றை...

ஆனந்த் தின் கண்கள் சுற்றிப் பார்த்தன...

அவளது பதில் இன்னும் முடியவில்லை...

நல்லா பாரு... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள தான் , உன்னை நம்பி உன் கையைப் பிடித்த உனக்கா ஊர்ல காத்திருக்கிற உன் மனைவியோட நம்பிக்கை இருக்கு... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள தான் உன்னை தகப்பனா உன்னை அவனோட வாழ்க்கை வழிகாட்டியாக நினைக்கிற உன் குழந்தை உன் மேல வச்சிருக்கிற மரியாதை இருக்கு... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள தான் என் குடும்ப மரியாதை இருக்கு...

இந்த.நாலு சுவத்துக்குள்ள தான் இறந்து போன என் கணவனோட மரியாதை இருக்கு.... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள தான் பள்ளிக்கூடத்துக்கு போன என் நாலு வயசு பையனோட எதிர்காலம் இருக்கு... இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள இருக்குற வாழ்க்கையில தான் என் பெண்மையோட மகத்துவமே இருக்கு... என்று அவள் கோபத்தில் தழல் நெருப்பாய் கொந்தளிக்க, அவளது பதிலைக் கேட்டு, அமைதியாக அந்த வீட்டினை விட்டு வெளியேறினான் ஆனந்த்...

அவன் சென்ற பின்பு , ஷக்தி சற்று அமைதியடைந்தாள்....

உண்மையில் அந்த நாலு சுவற்றிக்குள் தான் நமது நாட்டின் கலாச்சாரமே இருக்கிறது... யாரும் இல்லாத நேரம் கூட தன்னையும் கலங்கப்படுத்தாமல், தனது குடும்ப மரியாதையும் கலங்கப்படுத்தாமல், பாரத தேசத்தின் பாரம்பரியத்தினையும் கலங்கப்படுத்தாமல் , தாய்மையைப் போற்றும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் இந்திய தாயின் சிங்கப்பெண்களே...

🖋 குட்டிமா தேவி ஸ்ரீ... 🥰

விருதுநகர்...

சர்வமும் சிவமயம்

Mosquito Life | கொசுவின் வாழ்க்கை

Mosquito Life | கொசுவின் வாழ்க்கை

The Crimson Curse: A Dark Tamil Tale of Revenge and Ritual | சாபம்

The Crimson Curse: A Dark Tamil Tale of Revenge and Ritual | சாபம்

Fate's Game - A Tearful Story | விதியின் விளையாட்டு

விதியின் விளையாட்டு - ஒரு கண்ணீர் நிறைந்த கதை

மலைச்சிகரத்தின் சாபம் | The Curse of the Mountain Peak

மலைச்சிகரத்தின் சாபம் | The Curse of the Mountain Peak

A Tale of an Enduring Bond | தாயின் காகம்

A Tale of an Enduring Bond | தாயின் காகம்

This heartwarming story narrates the extraordinary connection between a woman and a crow, spanning decades and transcending the boundaries of life and death.

அன்னை ஓர் ஆலயம் | Tamil Short Story about Old Age and Mother-Son Relationship

அன்னை ஓர் ஆலயம் | A Tale of Motherhood and Redemption

Seaside Memories: A Grandfather's Tale of Love and Loss

கடலோர நினைவுகள்: ஒரு தாத்தாவின் காதல் மற்றும் இழப்பு பற்றிய கதை

The Kind Shepherd: A Tale of Compassion and Selflessness

கருணையுள்ள மேய்ப்பவன்: இரக்கத்தின் & தியாகத்தின் கதை | The Kind Shepherd: A Tale of Compassion and Selflessness

kamba ramayanam explanation in tamil | கம்பராமாயணம் பாடல்கள் விளக்கம்

Ramayana: A Journey into the Heart of Ancient India

பால காண்டம்

கடவுள் வணக்கம்

*கலிவிருத்தம்

இப்பாடல் விளக்கம் :-

மறுபுறம் | Tamil widow short story | The Other Side

மறுபுறம்

பசி - pasi short story in tamil | சர்வமும் சிவமயம்

பசியே என்னை பார்க்காதே

Peiyena Peiyum Mazhai | பெய்யெனப் பெய்யும் மழை வைரமுத்து - சர்வமும் சிவமயம்

வைரமுத்து கவிதைகள் pdf

குடும்ப சிறுகதை | Family Short Story - சர்வமும் சிவமயம்

கோடி கௌரவர் கூடி நிற்கும்

துறவு பற்றிய கட்டுரை ~ arutperunjothi agaval explanation in tamil

துறவு பற்றிய கட்டுரை வள்ளலார்

*நித்திய துறவு !* துறவு (சந்நியாசம்) என்றால் என்ன ?

*நித்திய துறவு !* துறவறம் meaning

*வள்ளலார் பாடல்!* வள்ளலார் பாடல் விளக்கம்

அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல் உரை விளக்கம் | vallalar agaval vilakkam

வள்ளலார் அகவல் விளக்கம்

*வள்ளலார் பாடல் !* ~ vallalar agaval padal

How to control the mind in Tamil | மனதை பற்றி வள்ளலார் உபதேசங்கள்

மனதை பற்றி வள்ளலார் போதனைகள்

*மனமே மனிதன் !*

*மனம் அடங்கும் இடம் !* மனதை கட்டுப்படுத்தும் வழிகள்

*வள்ளலார் பாடல் விளக்கம் *

*வள்ளலார் பாடல்!* மனதை அடக்கி ஆள்வது எப்படி

*வள்ளலார் பாடல்!* மனதை அமைதியாக வைப்பது எப்படி

Latest guidelines for international passengers arriving in India

இந்தியாவுக்கான பயணத்திற்கான சமீபத்திய தகவல் மற்றும் வழிகாட்டுதல்

India entry requirements COVID in tamil

india at risk countries list in tamil

தமிழ் சிறுகதைகள் | Tamil Sirukathaigal | short stories in tamil

இடம் பெயர்வு

தமிழ் சிறுகதைகள் | tamil short stories about life

அருந்தவப்புதல்வன்

tamil short story about village | கிராமத்து சிறுகதைகள்

ஆட்டு மந்தை

family short stories in tamil | தமிழ் சிறுகதைகள்

இப்படியும் ஒரு தண்டனை

Tamil Sirukathaigal | Short Stories in tamil | தமிழ் சிறுகதைகள்

Sila Nerangalil Sila Manithargal | Jayakanthan | Tamil book Pdf

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

Motivational Stories in Tamil | தன்னம்பிக்கை கதைகள்

சிறகுகள்

Women Short Stories In Tamil

சிங்கப் பெண்ணே...

நித்திய துறவு ! துறவு (சந்நியாசம்) என்றால் என்ன ?

நித்திய துறவு ! துறவறம் meaning

வள்ளலார் பாடல்! வள்ளலார் பாடல் விளக்கம்

***வள்ளலார் பாடல் !* ~ vallalar agaval padal**

மனமே மனிதன் !

மனம் அடங்கும் இடம் ! மனதை கட்டுப்படுத்தும் வழிகள்

வள்ளலார் பாடல் விளக்கம்

வள்ளலார் பாடல்! மனதை அடக்கி ஆள்வது எப்படி

வள்ளலார் பாடல்! மனதை அமைதியாக வைப்பது எப்படி