http://www.tropicalidad.be/ uw wereldmuziek blog nl Copyright 2026 Sat, 05 Sep 2026 15:47:21 +0200 30 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2797 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2797#comm Journey To The Unknown is het langspelerdebuut van de Ghanese vocalist en multi-instrumentalist Nana Osei Twum Barima, die met dit intieme en persoonlijke album zijn migratie van Ghana naar België verwerkte.

Nana: "I didn't really have a concrete plan, that's why it's a Journey To The Unknown. I just knew I wanted to build my own world. Sometimes you are lost, but maybe you are lost in the right direction.".

Centraal op Journey To The Unknown staat Nana's seperewa, een Ghanese harpluit.

Hoewel Nana aanvankelijk nog droomde van een carrière als geologisch ingenieur, komt hij wel degelijk uit een muzikale familie. Zijn overgrootvader, Kwabena Agyarko, wordt beschouwd als degene die de seperewa nieuw leven inblies nadat het instrument onder het Britse koloniale bewind bijna was verdwenen, en zijn oom, Osei Korankye (op dit album te horen in Odo) is muzikant en docent seperewa aan de universiteit.

Alles veranderde voor Nana met een droom: "I had a dream that I was in a forest, and I was looking for a tree to make an instrument. Then I saw my great grandfather, and he handed me the perfect piece of wood. When I woke up, I knew I had to follow music!".

Nana werd daarbij gesteund door zijn grootmoeder Abena Korankyewa, zelf muzikante: "When I told her I wanted to continue with seperewa, she told me: "Now I can die in peace!", and then she blessed me. She started recording stuff for me, because she wanted to give me all the information before she died."

Nana haalt de warme band met zijn grootmoeder aan in Moni, een nummer gezongen in het Sefwi-dialect uit het noordwesten van Ghana. Naast de seperewa zijn in het nummer ook de contrabas van Lara Rosseel te horen, samen met traditionele Ghanese instrumenten als de dawuro-bel, de axatse-shaker en de dondo-drum.

Meer familiale banden haalt Nana aan met Nipa, een ode aan zijn overleden vader: "I felt I didn't show him the love he needed when he was alive. We should appreciate people while they are still alive… Because when they are gone, it's too late!".

Nana ging muziek en dans studeren aan de Winneba University, maar besloot uiteindelijk om Ghana te verlaten. Hij vatte zijn aankomst in België, alleen in de regen ergens in Brussel, in het nummer Belgium And Rain, waarin ook bluesveteraan Roland Van Campenhout te horen is: "I realised it's going to rain anyway, so I just have to learn to love it!".

Toch waren die eerste maanden in België verre van gemakkelijk voor Nana. Hij verloor zijn grootmoeder en wilde bijna opgeven, maar zijn moeder spoorde hem aan om toch door te zetten. De moeilijke periode werd gevat in Message To My Ancestors, waarin de goje, een éénsnarige West-Afrikaanse viool, in dialoog gaat met de sitar van Nicolas Mortelmans.

Until When, met de tambin of Peulfluit van Kaito Winse, is tenslotte nog een ode aan het dorp waar Nana opgroeide, ooit omringd door weelderige bossen en heldere stromen, maar inmiddels ingrijpend veranderd door mijnbouw en de verwoesting van het milieu.

Met traditionele Ghanese ritmes als kunduma en nwomkro als vertrekpunt, draait Journey To The Unknown vooral rond Nana's intieme, akoestische vertelstijl, terwijl hij tegelijk de nieuwe muzikale wereld die hem omringt omarmt.

Nana Osei Twum Barima komt Journey To The Unknown live voorstellen in De Centrale in Gent op vrijdag 16 oktober.



www.nanaoseitwumbarima.com | www.zephyrusrecords.be ]]> 2797@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sat, 05 Sep 2026 15:47:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2796 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2796#comm Het was ondertussen alweer zeven jaar geleden dat we nog iets van Chicos Y Mendez hadden gehoord, maar met Latidos geeft de formatie rond de Belgisch-Peruaanse singer-songwriter David Mendez Yepez eindelijk nog eens een teken van leven. Dat mag u trouwens vrij letterlijk nemen, want vertaald uit het Spaans betekent die titel niets minder dan "hartslagen".

De tien nummers werden opgenomen tussen België, Peru en Canada (waar hij samenwerkte met Boogát, een Québécois van Mexicaanse afkomst die te horen is in Acento, een lofzang op de diversiteit aan accenten en dialecten en de manieren waarop talen worden gesproken).

Ook op Latidos krijgen we opnieuw een frisse mix van Spaanstalige singer-songwriter-pop met invloeden uit rock (opener Soplo De Infinito), reggae/dancehall (het al vermelde Acento, Cantame Tu Historia), hip-hop (Comeme, een duet met de Belgisch-Haïtiaanse Nkey), funkrock (Dudas) of Afrikaanse ritmes (het gitaarspel en de percussie in Abrazame), waarbij vooral het zeer aanstekelijke Lo Que Te Quiero Dar ("wat ik je graag zou willen geven") wel eens zou kunnen uitgroeien tot een radiohitje.

Besluiten doen Chicos Y Mendez met Pisco, een ode aan de populaire kleurloze tot geel- of amberkleurige sterke drank uit de wijnstreken van Peru en Chili.

Het hoesontwerp van het album, opnieuw het werk van Éléonore Coyette, ligt tenslotte nog mooi in het verlengde van voorganger Esencias.

Chicos Y Mendez stellen 'Latidos' live voor in de Brusselse Ancienne Belgique op zaterdag 19 september!



www.chicosymendez.com ]]> 2796@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Fri, 04 Sep 2026 16:04:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2795 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2795#comm Het Beninse instituut Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou hoeven we jullie hopelijk niet meer voor te stellen, maar voor deze Antoine Dougbé et L'Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou bundelde Analog Africa twaalf nummers die de band tussen 1977 en 1982 opnam met songwriter Antoine Dougbé.

Die naam zal zelfs bij doorwinterde fans van West-Afrikaanse muziek geen belletje doen rinkelen, maar bij Beninse muzikanten die met hem samenwerkten zorgt zijn naam nog steeds voor een mengeling van bewondering en angst. Dougbé was immers niet alleen een begenadigd songwriter, maar ook een invloedrijke ingewijde in de Vodún-traditie die graag naar zichzelf verwees als "de advocaat van de duivel".

Dougbé hield van Congolese ritmes, maar had vooral een fascinatie voor de traditionele klanken van Benin en dan nog vooral voor diegene die met Vodún-ceremonies werden geassocieerd. Hij stond erom bekend muzikanten te intimideren en te bedreigen als ze niet speelden zoals hij het wilde. Volgens Mélomé Clément van Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou, vormde Dougbé voor hen echter geen enkel probleem, aangezien drummer Yehouessi Leopold en bassist Bentho Gustave zelf ingewijd waren in de Vodún-traditie.

De samenwerking met Antoine Dougbé was wel uniek omdat hij zelf niet zong en geen instrument bespeelde. In plaats daarvan bezorgde hij zijn songs aan Melome Clément, die ze voor de band arrangeerde en de zangpartijen liet verzorgen door Lohento Eskill en Amoussou William.

Dougbé zou uiteindelijk drie LP's en een handvol singles onder zijn eigen naam uitbrengen, waarvan vooral Nounignon Ma Kpon Midji een bescheiden succes kende. Zijn andere platen vonden echter nooit helemaal het publiek dat ze verdienden en tegen het begin van de jaren tachtig was hij opnieuw van het muzikale toneel verdwenen. Antoine Dougbé overleed op 20 september 1996 aan de gevolgen van levercirrose.

Obscuur maar daarom niet minder fascinerend stukje Beninse muziekgeschiedenis!



www.analogafrica.com ]]> 2795@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 23 Aug 2026 15:16:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2794 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2794#comm Na het overlijden van Toto La Momposina eerder dit jaar, is Nidia Gongora de absolute vaandeldraagster van de Afro-Colombiaanse muziektraditie geworden. Voor Nuevos Rios sloeg het Colombiaanse Canalon de Timbiqui, waarvan Gongora de spil vormt, de handen ineen met het Franse trio Reco Reco.

De drie Toulousains trokken daarvoor helemaal naar Timbiqui in het zuidwesten van Colombia, waar de basis voor dit album gelegd werd tijdens een aantal geïmproviseerde jamsessies bij Nidia thuis.

Toetsenist Bastien Andrieu van Reco Reco zegt zelf het volgende over het project: "Meeting the musicians of Canalon in Timbiqui was a decisive factor in shaping the final sound. Being together, living together, and sharing daily life beyond music was essential in finding this common sound, deeply nourished by camaraderie."

Het resultaat is een sound die onomstotelijk geworteld is in de Pacifische regio van Colombia - denk instrumenten als de marimba de chonta (een houten marimba), bombo en conuno (trommel) of guasa (shaker) - bijgekruid met de elektronica van Reco Reco.

Platenlabel ZZK Records vat het graag als volgt samen: "Nuevos Rios belongs to that rare lineage of musical fusions that seemed destined to meet and opens new horizons for the rich Afro-descendant musical tradition of the Colombian Pacific; driven by the captivating voice of Nidea Gongora and the energy of the virtuoso musicians of Canalon de Timbiqui and Reco Reco, united by a common goal: to take us along on their adventure."



www.zzkrecords.com

Een band die al langer met een mix van Afro-Colombiaanse ritmes en noise rock experimenteert, is het Frans-Colombiaanse Pixvae. De Lado A Lado (Spaans voor "van de ene naar de andere kant"), ondertussen alweer de vierde langspeler van Pixvae, staat symbool voor de verhuis van het Colombiaanse deel van de band - percussionist en vocalist Israel Quinones en marimbaspeler Juan Carlos Arrechea - naar Frankrijk.

Dat gegeven wordt mooi gevat in Caminando, de eerste single van het album, waarin Arrechea verhaalt over zijn persoonlijke reis van Colombia naar Frankrijk ("…con mi tambor y mis manos…" of "met mijn trommel en mijn handen…").

Saxofonist en toetsenist Romain Dugelay: "De Lado A Lado means from each side; each side of the Atlantic, each side of our cultures, each side of our experiences, emotions… As we becam closer with a lot more time spent together, I think each track fits each musician better than ever!"

Tweemaal Afro-Colombiaanse currulao met een twist!



www.compagnie4000.com | www.xmd.nl ]]> 2794@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sat, 22 Aug 2026 14:09:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2793 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2793#comm Vijf jaar na Shanu is het multinationale collectief Monoswezi terug met deze Moyo (Shona voor "het hart"), waarop ze nog steeds hun mix van Afrikaanse ritmes, jazz en pop brengen, vaak met de mbira van lead vocaliste Hope Masike in een centrale rol. Zoals in het intieme akoestische Mude bijvoorbeeld, Shona voor "bemin hem/haar".

Het opvallendste nummer uit de tracklist is deze keer echter Mambokadzi (Shona voor "koningin" en een eerbetoon aan de kracht van de vrouw), dat wat weg heeft van een new wave-nummer uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.

In titelnummer Moyo is het dan weer de jazzy saxofoon van Hallvard Godal die met alle aandacht gaat lopen, en wat afrobeat-vibes krijgen we in het dansbare Huye ("kom").

Besluiten doet de band deze keer met de ritmische poëzie van Fallen Fruits, een bezinnende afsluiter die oproept tot solidariteit en mededogen met wie het moeilijk heeft.



www.monoswezi.com ]]> 2793@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Tue, 14 Jul 2026 15:22:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2792 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2792#comm Tweemaal klezmer met de complimenten van Alsphalt Tango Records, want zowel Amsterdam Klezmer Band als The Klezmatics hebben ondertussen onderdak gevonden bij dat Duitse label.

Amsterdam Klezmer Band staat nu al zowat dertig jaar garant voor een frisse benadering van het klezmergenre. De band koos natuurlijk niet zomaar voor een titel als Diaspora, en op het album zijn naast klezmer dan ook net zo goed invloeden uit de Balkan (Seba, Hershfelds Bulgar/Mekhutonim Tanz) en Turkije (Yuksek Gelgit), swingjazz (Everybody (On The Dancefloor)) en met Badchen Rap zelfs wat spoken word/rap te horen.

De titel van dat laatste nummer is ook een knipoog naar de zogenaamde badchen-traditie binnen de chassidische gemeenschappen, waarbij een badchen een traditionele Asjkenazisch-Joodse huwelijksentertainer en ceremoniemeester is, die met poëzie, zang en humor het bruidspaar door de huwelijksceremonie begeleidt.

Tenslotte is 'Diaspora' ook nog het laatste album dat Amsterdam Klezmer Band opnam met trompettist en medeoprichter Gijs Levelt, die na zowat dertig jaar besloot om andere muzikale horizonten te gaan verkennen.

Zo goed als het hele, voornamelijk instrumentale, album werd in één take opgenomen op de Singelkerk in Amsterdam, waarmee de band vooral het gevoel van een live-concert wilde vatten.

Met Diaspora laat Amsterdam Klezmer Band vooral horen dat klezmer een levende traditie is die zich blijft aanpassen, vermengen en vernieuwen.



www.amsterdamklezmerband.com | www.asphalt-tango.de

The Klezmatics haalden hun inspiratie voor de titel van hun nieuwe langspeler en het gelijknamige titelnummer bij Angela Gabriel, activiste bij Poor People's Campaign (een Amerikaanse antikansarmoedecampagne die voortbouwt op de oorspronkelijke campagne van Martin Luther King Jr. uit 1968 en zich inzet voor economische rechtvaardigheid en het bestrijden van ongelijkheid op basis van onder andere ras, gender en klasse). Voor de tekst van het nummer liet zij zich op haar beurt inspireren door Letter To A Young Activist During Troubled Times, een open brief van de hand van de Mexicaans-Amerikaanse schrijfster en psychoanalyste Dr. Clarissa Pinkola Estés, die begint met de woorden: "Mis estimados, Do not lose heart. We were made for these times.".

Je hoeft maar naar de hoesafbeelding van We Were Made For These Times te kijken om te beseffen dat het hier wel degelijk om een protestalbum gaat. Het album opent met Un Du Akerst (Jiddisch voor "en jij ploegt"), geschreven door de Russisch-Joodse socialist, filosoof en denker Chaim Zhitlowsky, die zich op zijn beurt liet inspireren door de negentiende-eeuwse Duitse dichter Georg Herwegh.

Een echte protestsong is dan weer Plane Wreck At Los Gatos, een herwerking van een nummer dat Woody Guthrie in 1948 pende over een vliegtuigcrash in Los Gatos Canyon in Californië waarbij 28 Mexicaanse landarbeiders die terug naar Mexico werden gevlogen om het leven kwamen. Met het migratiebeleid van Donald Trump lijkt er sindsdien dus nog maar weinig veranderd te zijn!

Met Ikh Ken Nit Zogn Vitsn ("Ik ben niet goed in het vertellen van grappen"), komen we dan weer terecht bij de Joods-Russisch-Amerikaanse anarchist en dichter David Edelstadt.

Kegn Gold Fun Zun/Tatar Dance mag u beschouwen als een commentaar op de oorlogssituatie in Oekraïne. Het gaat hier om een interpretatie van een nummer dat geschreven werd door Shloyme Lopatin, een Oekraïens-Joodse dichter die in 1941 stierf aan het front.

Met afsluiter Die Tsukunft/El Futuro komen we opnieuw in Latijns-Amerika terecht. Het nummer, waarvoor The Klezmatics samenwerkte met de uit Brooklyn, New York, afkomstige Afro-Colombiaanse vrouwenband La Manga, is gebaseerd op een tekst van de Joods-Litouwse socialist Morris Winchevsky (ook bekend als Ben Netz).

Met We Were Made For These Times bewijzen The Klezmatics vooral dat de mensheid weinig leert uit haar fouten, maar ook dat muziek nog steeds een krachtig middel blijft om zich te verzetten.



www.klezmatics.com | www.asphalt-tango.de ]]> 2792@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Fri, 10 Jul 2026 12:18:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2791 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2791#comm Djanne, de funky opener op Massa, het nieuwe album van Fatoumata Diawara, deed ons even de hand van Chic-gitarist Nile Rodgers vermoeden, maar het blijkt de inbreng van M (Matthieu Chedid), de Franse multi-instrumentalist en singer-songwriter waarmee Diawara al jaren samenwerkt bij Lamomali.

Ook Mojo en titelnummer Massa, een spirituele oproep tot nederigheid, verbondenheid en gelijkwaardigheid binnen de mensheid, zijn van eenzelfde orde, en eigenlijk geldt dat voor zowat de hele eerste helft van het album.

Meer introspectief en ingetogen wordt het met nummers als Tati Bakary, Lahidou en Denko, waarmee Fatoumata vooral afscheid neemt van haar vader, of het zeer breekbare en troostende Fala (vrij vertaald: "laat het los").

Massa is frisse Afro-pop met een introspectieve onderlaag, waarbij Fatoumata Diawara duidelijk de blik op de wereld richt, maar tegelijk nog steeds stevig in de Malinese Wassoulou-traditie geworteld blijft.

Dat Fatoumata ondertussen is uitgegroeid tot een Afrikaans icoon mag tenslotte ook nog blijken uit het feit dat ze erin geslaagd is om als eerste zwarte vrouw bij Gibson Epiphone een gepersonaliseerde gitaar op de markt te brengen. De Epiphone Fatoumata Diawara SG is gebaseerd op Epiphone Muse SG en is te zien in de clip bij titelnummer Massa!

Fatoumata Diawara komt Massa live voorstellen op zondag 5 juli ter gelegenheid van Gent Jazz en op 24 november in de Ancienne Belgique!



www.fatoumatadiawara.com | www.noformat.net ]]> 2791@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 14 Jun 2026 14:42:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2790 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2790#comm Met deze Ayô Dele' (vrij vertaald uit het Yoruba: "de vreugde dient zich aan") belanden we opnieuw in de muzikale speeltuin van Julien Gervaix and Damien Tesson.

Net zoals op hun langspelerdebuut Tropikadelic, werkten ze ook deze keer opnieuw samen met een aantal gastvocalisten. Agnès Hélène was ook al te horen op Tropikadelic, en krijgt op 'Ayô Dele' het gezelschap van de Beniner-Nigeriaanse zangeres en rapster Nayel Hóxô en de Martinikaanse Olivya, vocaliste bij Dowdelin (niet toevallig labelgenoten bij Underdog Records), die voor een streepje Creools zorgt met 'Viv Li'.

Damien was voorheen ook onder andere actief bij Soulshine, een met het gelijknamige nummer op Ayô Dele zet hij dat verleden nog eens in de verf.

Zoals ook al het geval was voor langspelerdebuut Tropicadelic, is het artwork van deze Ayô Dele opnieuw het werk van de Braziliaanse trompettist en grafisch designer Edson Ikê. De lemuur die vorige keer de cover sierde duikt ook deze weer keer op.

Omschreven wij Tropicadelic nog als een stomend tropisch stoofpotje, dan ligt de focus op Ayô Dele wellicht iets meer op funk en afrobeat, maar dat maakt dit tweede Ireke-album zeker niet minder aanstekelijk. Aanrader om de zomer in te zetten!



www.underdogrecords.fr ]]> 2790@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 14 Jun 2026 12:46:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2789 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2789#comm Zes jaar geleden liet de Franse DJ en vinylverzamelaar Tom Bignon aka. DJ Tom B ons voor de eerste keer kennismaken met het muziekverleden van de kleine Afrikaanse eilandstaat São Tomé & Principe.

Dat feestje schreeuwde echter om meer en in hetzelfde jaar verscheen dan ook nog een heruitgave van Pedro Lima's Maguidala en daarna volgden ook nog twee anthologieën van het werk van África Negra. En nu is er dus eindelijk ook dit tweede deel van 'Léve Léve' ("rustig aan").

São Tomé & Principe staat nog steeds bekend voor de teelt van cacao, koffie en suiker en dus kon het iconische Cacau van Sum Alvarinho hier niet ontbreken.

Andere nummers hebben dan weer eerder een politieke lading, zoals África É van Tiny das Neves e Conjunto Sol d'África, een ode aan de Kaapverdische revolutionair en dichter Amilcar Cabral, of Apoiámos A Luta Dos Nossos Irmão, waarin África Negra hun steun uitspreken voor de bevrijdingsbewegingen in de landen behorende tot de PALOP of Portugeessprekende Afrikaanse naties (Países Africanos de Língua Oficial Portuguesa).

Genoten van het eerste volume? Dan hoeft u over de aanschaf van dit tweede deel zeker niet te twijfelen!

www.bongojoe.ch ]]> 2789@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sat, 13 Jun 2026 17:15:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2788 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2788#comm Acht jaar na Turbolence is Brazzmatazz, het ondertussen 18-koppige Gentse steampunk-blazerscollectief onder leiding van Sanne Werkers, helemaal terug met deze Crank Up The Pressure, qua tracks grotendeels een studioversie van het COVID-19 live-album Live At JGG Studio. Het recept van New Orleans-grooves, Balkan-invloeden, ska, funk, jazz en drum & bass, is ongewijzigd gebleven en staat live nog steeds garant voor een stevig feestje. Het album is voorlopig enkel digitaal beschikbaar, maar er loopt een crowdfundingcampagne op 4fund.com met de bedoeling het ook op vinyl uit te brengen. Het steampunk-artwork, zoals ook te zien in de onderstaande clip bij titelnummer Crank Up The Pressure, is opnieuw het werk van animator en grafisch ontwerper Maarten Vanhoucke.

Brazzmatazz stelt Crank Up The Pressure live voor op 12 juni in De Centrale in Gent!



www.brazzmatazz.be ]]> 2788@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 07 Jun 2026 10:52:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2787 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2787#comm Wij leerden de Ivoriaanse balafoon-meester Aly Keïta destijds kennen dankzij Contre Jour, maar na Farafinko uit 2011 verloren we hem opnieuw uit het oog (al maakt hij momenteel natuurlijk ook deel uit van Mandé Sila).

In zijn thuishaven Berlijn vormde Keïta ondertussen een eigen trio met de Nederlandse drummer Marcel van Cleef en de Italiaanse bassist Roberto Badoglio, en uit die samenwerking vloeide nu deze Balafon Evolution voort.

In de tracklist vooral jazzy instrumentale nummers, waarin ook Badoglio en van Cleef zich kunnen uitleven, maar steeds met Aly's balafoon in de hoofdrol. De enige uitzondering is Mogo-Sobè, Dioula voor "eerlijk mens", waarvoor Keïta overschakelde op de sanza of duimpiano en waarin ook de stem van de Malinese Mariam Koné - u wellicht bekend van Les Amazones d'Afrique - te horen is.



www.alykeitabalafon.com | www.oneworldsmusic.com | www.xmd.nl ]]> 2787@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Mon, 25 May 2026 14:12:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2786 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2786#comm Mama Sissoko is een veelgevraagde Malinese gitaarvirtuoos en vocalist die in het verleden al samenwerkte met groten als Santana en Herbie Hancock en zijn sporen verdiende bij tot de verbeelding sprekende Malinese formaties als Orchestre National de Bamako en Super Biton de Ségou. Vreemd dus dat een pareltje van een album als deze Diamond Fingers zowat tien jaar lang stof lag te vergaren.

Gelukkig ziet het album nu alsnog het licht dankzij One World Records.

Stilistisch doet de muziek van Sissoko ons wat denken aan het werk van Salif Keita, waarmee Mama al samenwerkte voor diens M'Bemba album uit 2005. Ook met Malinese muziekveteranen als Ali Farka Touré, Afel Bocoum en Kassé Mady Diabaté ging Mama meermaals in zee.

In opener Commissariat hekelt Sissoko op humoristische wijze de Westerse obsessie met grenscontroles en stelt hij onomwonden zich Afrikaan te voelen en dus geen paspoort van één of andere natie nodig te hebben. Nummers als Silami Djama en Massane Cisse zijn dan weer herwerkingen van Malinese traditionals. In Narena klinkt een vleugje Spaanse flamenco door en met de Afro-Cubaanse invloeden in Hommage Au Bitton, krijgen we een eerbetoon aan het al vermelde Super Biton de Ségou. Maar het orgelpunt op Diamond Fingers is toch het zeven minuten durende titelnummer, een instrumental waarin Mama al zijn innerlijke gitaardemonen kan loslaten en dat haast naadloos overvloeit in Mari.

Zeer geslaagd West-Afrikaans gitaaralbum!



www.oneworldsmusic.com | www.xmd.nl ]]> 2786@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sat, 23 May 2026 17:56:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2784 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2784#comm Martin De Ronne is al lang geen onbekende meer in het Belgische reggae- en dublandschap. Als Unlisted Fanatic is hij al jaren actief in de soundsystem scene en als producer kan hij zijn ei kwijt op zijn eigen Sir Runnin' label. Toch kunnen wij ons niet van de indruk ontdoen dat alle muzikale puzzelstukjes pas echt op hun plaats vielen met de creatie van UFO Collective, dat met deze Out From Outaspace nu ook een eerste langspeler voorstelt.

De harde kern van dit collectief wordt gevormd door Unlisted Fanatic (productie en mix), Moonshine Horns (Kris Van Hees - trompet/orgel, Jort Verdick - saxofoon/fluit), Spellbreakers-gitarist Kingston Echo en vocalisten als Saimn I en MariJah. Vooral die laatste, te horen in opener Free Your Mind en Work, lijkt zich bij UFO Collective als een vis in het water te voelen.

Op Out From Outaspace maken daarnaast ook gastvocalisten als de Senegalese Saah Karim en de Kameroense Ameh Fashi hun opwachting, en is ook de klarinet van Ruben Valle (Sindicato Sonico) te horen in Art Of Conversation.

Zoals de naam van het collectief - voluit Unlisted Fanatic Outaspace Collective - en de albumtitel en het hoesontwerp van Out From Outaspace al doen vermoeden, legt Unlisted Fanatic zichzelf voor dit project allerminst muzikale limieten op. Afro-funk (het 10 minuten durende Blackman - Tribute To Fela met Saah Karim), Balkan-invloeden (Art Of Conversation), dancehall (Work), Afro-house (Melung Yayo met Ameh Fasi) en ambient-jazz (de heerlijk dromerige afsluiter Neptune's Moon), het krijgt allemaal een plek, maar wel steeds met reggae en dub als fundament. UFO Collective beweegt daarmee in hetzelfde universum waarin ook Dub Colossus en Invisible System terug te vinden zijn.

Zeer warm aanbevolen Belgische release met interstellaire allures!

]]> 2784@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Mon, 18 May 2026 14:47:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2783 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2783#comm Op zoek naar een album om heerlijk bij weg te dromen? Dan kunnen we u zeker deze Vila van Fabiano Do Nascimento & Vittor Santos Orchestra aanbevelen.

Eerstgenoemde is een Braziliaanse gitaarvirtuoos die in het verleden al onder andere samenwerkte met Arthur Verocai, Airto Moreira en Itibere Zwarg en daarnaast zijn sporen verdiende in de jazz- en experimentele muziekscene van Los Angeles. Hij groeide op in Bairro Saavedra, een wat verborgen wijk in Rio de Janeiro bekend om zijn elegante koloniale gebouwen, en dat is meteen ook waarnaar de titel van dit album refereert.

Voor de opnames liet Do Nascimento zich bijstaan door trombonist en arrangeur Vittor Santos, die zich omringde met een zestienkoppig orkest. Het resultaat is een wondermooi dromerig en wat filmisch aandoend album zoals ze dat enkel in Brazilië kunnen maken, steeds met Fabiano's gitaar in de centrale rol.



www.fabianomusic.com | www.faroutrecordings.com ]]> 2783@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 03 May 2026 15:11:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2782 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2782#comm Net nu Mali opgeschrikt wordt door grootschalige aanvallen door Toeareg-rebellen van het Azawad Liberation Front of FLA (gesteund door jihadisten van het aan Al Qaida gelieerde Jama'at Nusrat al-Islam wal-Muslimin of JNIM), verschijnt ook Assikel, de nieuwe langspeler van Tamikrest.

Met de titel, die zich uit het Tamasheq laat vertalen als "reis" of "tocht", wil de band rond Ousmane Ag Mossa en Cheikh ag Tiglia zijn twintigjarige bestaan in de kijker zetten.

Voor de gelegenheid ging Tamikrest samenwerken met Jasper Geluk, de vaste geluidstechnicus van Altin Gün, en die koos voor een volledige analoge aanpak op een vintage 16-sporen bandrecorder uit de late jaren zestig.

Inhoudelijk is er in die twintig jaar echter weinig veranderd aan de songs van Tamikrest; een mening die ook Ousmane deelt: "The subject of the songs hasn't changed much because the situation at home hasn't improved - on the contrary, it's got worse!"

Dat is ook weinig verwonderlijk, want de situatie in Mali blijft bijzonder schrijnend: sinds 2021 is er een militaire junta aan de macht, is politieke oppositie verboden, en worden de media systematisch onderdrukt. Daarnaast wordt de uitgeputte bevolking haast dagelijks getroffen door geweld van jihadisten, Malinese troepen en Russische paramilitairen van het Africa Corps.

Een nummer als Aiytma, geschreven in samenwerking met Mahmoud Ag Ahmouden en door Cheikh Ag Tiglia omschreven als: "…a song you would sing in the trenches to motivate your comrades.", mag dan ook niet verbazen, maar Ousmane vult graag aan: "What motivates us today is the same that motivated us at the beginning: the love of music!"

Voor het eerst slaagde Tamikrest er ook in om hun grote idool, Ibrahim Ag Alhabib, de stem en het gezicht van Tinariwen, naar de studio te halen voor Eillal ("luchtspiegeling"). Nog meer verwijzingen naar grote broer Tinariwen krijgen we met afsluiter Adounia, een ode aan Tinariwen-gitarist en -vocalist Mohammed Ag Itlal aka. Japonais, één van de mentoren van Ousmane.

Ondanks de rauwe realiteit, zou Assikel best wel eens kunnen gelden als één van de beste albums uit hun twintigjarige bestaan!

Tamikrest komt 'Assikel' live voorstellen in de Brusselse Ancienne Belgique op dinsdag 12 mei!



www.tamikrest.com | www.glitterbeat.com ]]> 2782@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Mon, 27 Apr 2026 13:26:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2781 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2781#comm Op 18 oktober 2024 was het precies 70 jaar geleden dat Haile Selassie The Freedom of the City kreeg overhandigd in Bath, het stadje in het zuidwesten van Engeland waar hij zich in de jaren dertig had teruggetrokken na de Italiaanse invasie in Ethiopië. Om deze verjaardag niet ongemerkt voorbij te laten gaan zette Fairfield House, de voormalige residentie van de keizer, een Ethio-jazz project op poten.

Om deze verjaardag niet ongemerkt voorbij te laten gaan zette Fairfield House, de voormalige residentie van de keizer, een Ethio-jazz project op poten.

Onder leiding van multi-instrumentalist en componist Ross Hughes verzamelden een tiental muzikanten, waaronder Portishead-gitarist Adrian Utley, trompettiste Laura Jurd en Goldfrapp-saxofonist Will Gregory, in de Kelston Roundhill Barn bij Bath.

Het resultaat is te horen op Bath Ketema – waarbij ketema Amhaars is voor "stad" – waarop vooral een aantal klassiekers uit het genre van onder meer Mulatu Astatke en Girma Beyene nieuw leven werd ingeblazen, aangevuld met drie eigen composities van Hughes.

De vinylversie van het album verschijnt precies op 5 mei en markeert zo Ethiopian Victory Day, de dag dat Haile Selassie terugkeerde naar Ethiopië.

Ras Benji van Fairfield House vat het project zelf als volgt samen: "Ethio-jazz is a language of ancestral unity… This project honours that legacy and dares to carry it forward!".

De opbrengsten van de verkoop van dit album gaan integraal naar Fairfield House!



www.fairfieldhousebath.co.uk | www.severnsongs.com ]]> 2781@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Tue, 14 Apr 2026 11:38:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2780 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2780#comm Samen met Dobet Gnahore en Manou Gallo is de Kameroense singer-songwriter Kareyce Fotso één van de vrouwelijke sterkmakers op het Contre Jour label. Na Mokte uit 2014 verloren we haar echter uit het oog. Iets meer dan tien jaar later slaat Fotso nu terug met deze Gwà.

De albumtitel verwijst naar een besloten vrouwencirkel in West-Kameroen waar pijn gedeeld werd en vrouwen samen hun kracht hervonden. Met dit album wil Kareyce Fotso dat idee opnieuw tot leven brengen door het te vertalen naar het digitale tijdperk en gebruik te maken van sociale media.

De rode draad doorheen de nummers op Gwà, is de voortdurende realiteit van partnergeweld tegen vrouwen en het taboe dat daar vaak nog rondhangt.

Voor het muzikale gedeelte sloeg Kareyce deze keer de handen ineen met haar landgenoot Blick Bassy en die deed haar enkele keren bijna als Angelique Kidjo klinken (titelnummer Gue Wo, Power), terwijl in afsluiter Pateuh dan weer veeleer de geest van Miriam Makeba rondwaart.

Integer, gevarieerd en zeer geslaagd conceptalbum.

Kareyce Fotso stelt Gwà live voor op vrijdag 17 april in The Faculty in Anderlecht!

www.kareycefotso.org | www.contrejour.com ]]> 2780@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Tue, 07 Apr 2026 14:45:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2779 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2779#comm Op 11 mei 2021 verloor Nick Page aka. Count Dubulah, de drijvende kracht achter Dub Colossus, de strijd tegen kanker, maar dankzij zijn levenspartner Cristina Moran aka. Dubulette en bassist en percussionist Toby Mills volgt er met deze Dub Will Keep Us Together nog een laatste, verdiend, eerbetoon.

Cristina Moran: "We were remembering the good times touring with Dub Colossus and how Nick was an easy and open-minded band leader... as Nick used to say for the love of music. We all miss him in different ways and intensities, and this is dedicated to his life, our lives shared with him."

Toby Mills voegt daar graag aan toe: "This is an eclectic album with some new members alongside some of the old ones. Mimi from Ethiopia is back, and like her country, it's a compendium of different rhythms and influences, showing the path the band has taken since its beginnings in 2008. 'Dub Will Keep Us Together' talks of the understanding of the collective as the counteraction to international events which are shaping our societies and minds, a fight for justice. Love will keep us together. Of course, there is playfulness and puns, but there is a reflection on the times we live in: the world seems to be spinning out of control, and those with evil intent are on the rise. But we mustn’t give up hope. Humanity is not doomed, but we must stand up and fight for what is right. Corruption is rife, and capitalism seems to be failing us. Wars are on the rise. Climate change. Inequality rising exponentially. It can feel overwhelming, that we are on a bad path, but it can be turned around. In a fast-changing world, we need more dub!"

Ik hoop dat we het er over eens kunnen zijn dat dat een boodschap is die gezien de evenementen van de laatste maanden, weken en dagen geen moment te vroeg komt!

Het Ethiopische element was één van de dingen die wij zelf zo fascinerend vonden aan Dub Colossus en zoals Toby al opmerkte is vocaliste Mimi Zenebe ook deze keer weer van de partij. Check zeker een de Ethio-jazz meets dub van Ebo, meteen een hoogtepunt uit de tracklist! Ook in het titelnummer (met een baslijn die duidelijk knipoogt naar Burning Spear's Slavery Days), Consequences en opener Dub Conquers All is haar stem nog te horen, maar elders duiken ook nieuwe stemmen op.

In het soulvolle We Stand, dat de uitbuiting van muzikanten in het digitale tijdperk aanklaagt, deelt ze de vocalen met Mykaell en George Riley, in Do We Have A Right, een vrolijk klinkend maar doodserieus ska-nummer, vraagt Holly Holden zich terecht af of wij wel het recht hebben zorgeloos te leven terwijl de wereld brandt, en in afsluiter And The Gods Made Dub is het Dubulette die samen met Ollie en Amana Mills, de kinderen van Toby, de vocalen voor haar rekening neemt. Helemaal aan het eind van dat nummer horen we Dubulette dan nog net fluisteren: "Tu es toujours ici!"

Nog steeds niet voldaan? Check dan zeker eens DUB van Invisible System. Invisible System is al jaren de muzikale speeltuin van de Engelse producer Dan Harper, die aanvankelijk bekendheid verwierf met Ethio-fusion albums als Punt (Made In Ethiopia) (2009) en Street Clan (2011), maar verlegde zijn aandacht later ook naar Mali (Bamako Sessions, Dance To The Full Moon, Bamako Moon…).

Dit album is een compilatie van dubgetinte tracks of dubby herwerkingen van nummers uit die oudere Invisible System-releases. Zonder Harper had ook Dub Colossus waarschijnlijk het licht nooit gezien en dus duikt vocaliste Mimi Zenebe ook hier op in Giba Wedebet Dub, als Giba Wedebet/Come Inside eerder al terug te vinden op Punt. Nog meer Ethiopische klanken krijgen we met Melkam Dub, een dubversie van If That Is What You Want (Melkam Kehonelish), ook al uit Punt en met de Ethiopische legende Mahmoud Ahmed op vocalen. Ethiopische reggae krijgen we met Mama Yey Dub, als Mama Yey terug te vinden op Dubs N Roots uit 2016 en met de naar Ethiopië uitgeweken Sidney Salmon op vocalen. Ook de originele versies van Hode Baba In Dub en Nati Dub waren op Punt en Dubs N Roots terug te vinden.

In de tweede helft van de 16 nummers tellende tracklist trekken we dan naar Mali, met nummers als Sambou Dub en Penzy Dub, waarvan de originelen beiden op Bamako Moon waren terug te vinden, of nog Samé Dub, de dubversie van een nummer uit Bamako Sessions.

Besluiten doen we met het stevige meer dan 8 minuten durende Terror System Dub, een samenwerking met Zion Train die in zijn originele versie terug te vinden was op Tiga Tej Tibs uit 2013, en de punk meets dub van het vooralsnog onuitgegeven Sky High Dub, met Dick Lucas, frontman bij de Britse punkrock-formatie Subhumans en de anarcho-ska-, punk- en reggaeband Culture Shock, op vocalen.

Dub Colossus en Invisible System bewijzen dat dub, zelfs in een wereld die steeds sneller lijkt te ontsporen, nog altijd een krachtig tegengif kan zijn.



www.dubcolossus.org | www.realworldrecords.com ]]> 2779@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Mon, 09 Mar 2026 18:53:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2778 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2778#comm Het Gentse Radio Martiko levert wederom een sterk stukje archiefwerk af met Music For A Revolution Vol 1 & 2: Guinea's Syliphone Recording Label 1967-1980, een dubbele compilatie rond de output van het Guinese Editions Syliphone Conakry label. Alleen al het verhaal achter het label is voer voor een betere muziekdocumentaire en dan heeft u nog niet eens de muziek gehoord!

Op 2 oktober 1958 stemden de Guineanen, na meer dan 60 jaar koloniale overheersing, massaal voor hun onafhankelijkheid, en werd Guinee uitgeroepen tot een republiek met Sékou Touré als president. Touré wilde de koloniale erfenis achter zich laten en het nationale zelfvertrouwen herstellen door de Guineanen trots te maken op hun cultuur en geschiedenis, en gaf daarvoor de regering de opdracht de inheemse cultuur te revitaliseren.

In 1961 lanceerde president Touré authenticité, zijn nieuwe culturele beleid voor Guinee. Een van de eerste maatregelen was het samenbrengen van de beste Guinese muzikanten in een nieuw door de staat gesponsord orkest, het Syli Orchestre National, dat de opdracht kreeg om traditionele Guinese muziek op een nieuwe, moderne manier te presenteren. Het Syli Orchestre National vormde het voorbeeld waarop latere Guinese orkesten werden gebaseerd. Ze hadden een bezetting die sterk leek op die van de destijds populaire Cubaanse orkesten, met een blazerssectie met saxofoons, trompetten en trombones; een elektrische gitaarsectie met lead, ritme en bas; percussie bestaande uit drumstel, conga's, timbales, claves en guiro; en zowel mannelijke als vrouwelijke vocalisten.

Tegen 1963 was het Syli Orchestre National aanzienlijk gegroeid, wat leidde tot de opsplitsing in meerdere kleinere groepen. Hieruit ontstonden onder andere de vroege formaties van Keletigui et ses Tambourinis en Balla et ses Balladins. Halverwege de jaren zestig was het authenticité-programma van Guinee uitgebreid buiten de hoofdstad en omvatte nu alle 34 regio's van het land. Elke regio had zijn eigen orkest, waarvan de muzikanten werden opgeleid door leden van het Syli Orchestre National.

In 1968 verklaarde president Touré dat de eerste fase van Guinee's culturele transformatie voltooid was en lanceerde de volgende en laatste fase: de Culturele Revolutie, waarbij de Parti Démocratique de Guinée zijn invloed uitbreidde naar vrijwel alle aspecten van het Guinese leven. Het symbool van de partij was de olifant, lokaal bekend als "syli", en de Culturele Revolutie stelde de partij in staat filmproductie te monopoliseren via Syli-Cinema, fotografie via Syli-Photo en literatuur via Syliart. De nationale munteenheid werd hernoemd tot Syli en de bevolking rookte Syli-sigaretten.

Op het hoogtepunt van de Culturele Revolutie telde Guinee meer dan 60 orkesten, waaronder 6 nationale, 34 regionale, vele orkesten voor subdistricten binnen de regio's, en orkesten voor specifieke categorieën, zoals het Orchestre de Handicapés, een orkest voor muzikanten met een beperking.

In 1961 lanceerde de Guinese regering de nieuwe 100 kilowatt La Voix de la Révolution-radiotransmitters, die de programma's van Radio Guinée door het hele land en ver daarbuiten uitzonden. De vroegste opnames van Guinese muziek onder authenticité dateren ook uit datzelfde jaar, toen Leo Sarkisian, een opname-scout voor het in de VS gevestigde platenlabel Tempo International, toestemming kreeg om door Guinee te reizen en muzikanten op te nemen.

In 1966 kondigde Guinee de nieuwe Voix de la Révolution-opnamestudio's aan, die waren uitgerust met de nieuwste audiotechnologie en 1.000 hoogwaardige BASF ¼"-opnametapes, allemaal geschonken door de West-Duitse regering. Tussen 1967 en 1983 bracht het door de staat gesponsorde Guinese platenlabel Syliphone meer dan 750 nummers uit, waarmee traditionele Afrikaanse muziek en griot-liederen in een orkestsetting werden gepresenteerd en authenticité concreet werd vormgegeven.

In 1984 leidde de plotselinge dood van president Sékou Touré tot een militaire coup waarbij zijn Parti Démocratique de Guinée werd afgezet. Het nieuwe militaire regime had weinig interesse in muziek en cultuur, waardoor authenticité werd opgegeven. De financiering van Guinese orkesten en ensembles werd stopgezet en zij moesten voortaan op eigen kracht verder. Het platenlabel Syliphone stopte met produceren, hoewel de muziek ervan vele Guinese presidenten en regeringen heeft overleefd.

Het eerste, 15 tracks tellende deel van deze dubbele compilatie verscheen vorig jaar al, en wordt nu aangevuld met een tweede dubbele vinylrelease met nog eens 12 nummers, waarin Guinese muzikale tradities worden gecombineerd met invloeden van Cubaanse muziek, jazz en funk.

Tenslotte nog een compliment voor het werk van grafisch designer Lieven Haneca, die met zijn modernistische interpretatie van de Afrikaanse kunst ook nog eens voor twee juweeltjes van albumhoezen zorgde.

Beter dan dit wordt West-Afrikaanse muziek niet! Zeer warm aanbevolen!




www.radiomartiko.be ]]> 2778@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Mon, 09 Mar 2026 12:42:00 +0200 http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2777 tim http://www.tropicalidad.be/pivot/entry.php?id=2777#comm Het verhaal achter deze Galaxia Tropical, een compilatie van het werk van de Peruviaanse muzikant, vocalist, journalist en politicus Ranil, begint op de achterbank van een taxi in Iquitos.

Analog Africa-opperhoofd Samy Ben Redjeb was in 2019 afgereisd naar Peru om op zoek te gaan naar Ranil. De sterren stonden blijkbaar juist, want hij hoefde maar een lokale taxi in te stappen of de chauffeur vroeg al: "You mean Ranil the singer? I know where he lives! He has a radio station… I'll take you there!".

Ranil en Samy konden het meteen goed met elkaar vinden en de samenwerking leverde in 2020 al het titelloze album Ranil Y Su Conjunto Tropical op, verschenen in de Limited Dance Edition-reeks van Analog Africa. Het plan was om vervolgens naar Lima te vliegen en daar een stevige release-party te geven, maar daar stak de COVID-19 pandemie een stokje voor.

Ranil zelf overleed nog datzelfde jaar aan de gevolgen van een hartaanval en daar leek het verhaal dan ook te eindigen, maar nu verschijnt dus alsnog deze compilatie.

Ranil werd in 1935 geboren als Jorge Raul Llerena Vasquez in Iquitos, een afgelegen stadje in het Peruviaanse Amazonewoud, op de grens met Colombia, Brazilië en Ecuador. Nadat hij al op jonge leeftijd verschillende lokale zangwedstrijden won, besefte Ranil echter al snel dat doorbreken in de Peruviaanse muziekindustrie niet gemakkelijk zou worden. Hij focuste zich dan ook op zijn studies en vond uiteindelijk een baantje als leraar.

De doorbraak volgde echter alsnog toen Ranil begin jaren zeventig door Johnny Quinteros, bandleider van de psychedelische cumbiaformatie Los Silvers, werd gevraagd om hun nieuwe vocalist te worden. Na het uiteenvallen van die band, nam Ranil met Los Silvers-gitarist Limber Zumba een demo op waarmee hij probeerde een platencontract los te weken in de hoofdstad Lima, maar dat leverde uiteindelijk niets op.

Teleurgesteld besloot Ranil dan maar zijn eigen label, Producciones Llerena, op te richten. Samen met muzikanten als Luis Nigro, Emilio Piña en Betto Gaviria, ontwikkelde Ranil een eigen stijl die lokaal bekendstond als "ilullampeo", maar tegenwoordig eerder omschreven wordt als cumbia amazonica.

Toen dat genre in het begin van de jaren aan populariteit begon in te boeten, vond Ranil zichzelf heruit als radiomaker en richtte in Belén zijn eigen Radio Llerena op. Zijn radiouitzendingen maakten van Ranil algauw een bekende stem in Iquitos, en, verontwaardigd over het onrecht in de streek, stelde Ranil zich meermaals, maar zonder succes, kandidaat voor het burgemeesterschap.

Ultieme hommage aan de man die de cumbia amazonica eigenhandig populair maakte!



www.analogafrica.com ]]> 2777@http://www.tropicalidad.be Plaatjes Sun, 08 Mar 2026 14:02:00 +0200