Yathriga's Wingless Words

The Day My Heart Broke: A Tear-Stained Letter to My Dream

noreply@blogger.com (Gayathri) — Fri, 12 Dec 2025 10:27:00 +0000

When Dreams Slip Away: A Heartfelt Letter from Vairamalli

An intense, poetic confession of love, betrayal, pain and unwavering hope—a letter written on the darkest day of her heart.

என்னுயிர் பேபி-க்கு,

இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது நம் விளையாட்டுப் பேச்சு.. விளையாட்டு, வினை ஆனதைப் போல இப்போது நான் முழுதாய் உன் மீது பைத்தியமாய் மாறிப் போனதில் வந்து தொக்கி நிற்கின்றது. இன்னும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. எப்படி என்னை விட்டு தள்ளிப் போகும் ஒரு முடிவெடுக்க உன்னால் முடிந்தது? அப்படியானால் நீ இன்னும் நாம் இருவரும் வெறும் வார்த்தைகளால் தான் காதல் விளையாட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று மிக சாதாரணமாகவே எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?

டிசம்பர் -10 உண்மையில் என் வாழ்க்கையின் ஒரு கருப்பு நாள். சொல்லப் போனால் நான் மிக ஆவலோடு எதிர்பார்த்த நாள். சில நாட்கள் உன்னைப் பிரிந்த பின் அன்று தான் உன்னைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற துள்ளலுடன் மான் குட்டி யாய் வலம் வந்து கொண்டிருந்த நாள். உன்னைப் பார்த்த பிறகு கிடைக்கும் உற்சாகத்துடன் சில வேலைகளை இன்னும் சிறப்பாக செய்யலாம் என்றெண்ணி சில காரியங்களை தள்ளிப் போட்டு இருந்தேன்.

காலையிலேயே சிறிய அதிர்ச்சி கிடைத்தது. சரி.. அது உன் நம்பிக்கை என்று எண்ணி மனதை தேற்றி வைத்திருந்தேன். உன்னைப் பார்க்கும் ஆவலில் குளித்து முடித்து வந்தவுடன் பேரிடியாய் இறங்கியது நீ முன்னமே அறிவித்திருந்த ஒரு தகவல். ஈரக் கூந்தலோடு அப்படியே தரையில் அமர்ந்தவள் தான், என்னால் மூச்சு விடுவதை தவிர வேறு எதுவும் செய்ய தோன்றாமல் முடியிலிருந்து நீர் சொட்ட சொட்ட சிலையாய் அமர்ந்திருந்தேன்.

எப்படி முடிந்தது அவனால்? எல்லாம் திட்டமிட்டு இறுதியில் சொல்கிறாய் என்றால், பல நாட்களுக்கு முன்பே முடிவெடுத்திருக்கிறாய் என்று தானே அர்த்தம்? இவ்வளவு நாளாக என்னை ஏமாற்றி இருந்தாயா? எதுவும் தெரியாமலா நான் ஆடிப் பாடி கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தேன்? பல நேரங்களில் எனக்கு குழப்பம் வந்தது உண்டு. ஏனெனில் சில நூறு பேரைப் பார்த்து சில விஷயங்கள் சொல்வாய். அது எனக்கான மறைமுக செய்தியா? இல்லை வேறு யாருக்கேனும் சொல்லப் போய் நான் அதை எனக்கானதாய் எடுத்துக் கொள்கிறேனோ என்ற சந்தேகத்தில் தான் என் காதல் என்னோடு வளர்ந்து கொண்டு வந்திருந்தது. இப்பவும் அது குழப்பம் தான். அதனால் தான் நான் சிரிக்கவே யோசித்துக் கொண்டு நின்றிப்பேன் பல முறை.

ஆனால். எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. முதன் முதலில் உன்னைப் பார்த்த அன்று உன் கனவு திட்டத்தைப் பற்றி நீ விளக்கி கொண்டிருந்தாய். எனக்கு அதைப் பற்றியெல்லாம் பெரிய அனுபவம் இல்லை. ஆனால் நீ சொன்ன ஒரு விஷயம் எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாய் இருந்தது. அது என்னவெனில், உன் கனவுத் திட்டம் நிறைவேறினால் நீ நிரந்தரமாக என் அருகிலேயே இருப்பாய் என. வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் மனதுக்குள் குத்தாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

தற்சமயம் நீ கொடுத்ததும் ஒரு வகை பெரிய அதிர்ச்சி தான். வெளியில் காட்டிக் கொள்ள முடியாமல் மனசு உடைந்து சுக்கு நூறாகிப் போய் விட்டது. முகம் சுருங்கியதில் பாறையாய் மாறிப் போனது. வீடு தேடி வந்தவர்களிடம் வாங்க என்று கூறியதை தவிர என் உதடுகள் நடிப்புக்கு கூட விரிந்து சிரிக்கவில்லை. கோமா -வில் இருப்பவர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதை இந்த இரு நாட்கள் நான் வாழ்ந்து பார்த்து அனுபவித்தேன்.

நான் உன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கம் இல்லையா? இல்லை நானே உன் வாழ்க்கையில் இல்லையா? என்னைப் பற்றி சிறிதும் யோசிக்காமல் எப்படி இப்படி ஒரு முடிவு எடுத்திருப்பாய் என்று ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு பூரான் என் மூளையில் ஓடிக் கொண்டே இருப்பதைப் போல அக் கேள்வியும் இடை விடாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. எந்த வேலையும் செய்ய முடியவில்லை. இருக்கிற எல்லா வகுப்பையும் கேன்ஸல் செய்து விட்டு, காரியங்களை தள்ளிப் போட்டு விட்டு, சமைக்க முடியாமல், என் பூனைக் குட்டியை கொஞ்சக் கூட தோன்றாமல், உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிக் கொள்ள வெறுமனே நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அழுதழுது குரல் மாறிப் போனதில் ‘சனி பிடித்து விட்டது’ என்பதை ‘சளி பிடித்து விட்டது’ என்பதாகப் புரிந்து கொண்டார்கள் என் நண்பர்கள். உண்மையில் என்னை சுற்றிலும் நிறைய ஆண் தேவதைகள் இருக்கிறார்கள் என்பதை இந்த மாதிரியான கடினமான நேரங்களில் தான் விளங்குகிறது.

எனக்காக 40 நிமிடங்கள் இருக்கிற எல்லா சோகப் பாடல்களையும் பாடி என்னை மனசு விட்டு அழ செய்த நண்பன் ஒருவன்... என்னை தனிமையில் ரொம்ப நேரம் விடாமல் மணிக்கொரு முறை எனக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து நன்றாய்த் தான் இருக்கிறேன் என்று என்னைக் கண்காணிக்கும் ஒருவன். நூறு தடவை எனக்கு ஃபோன் செய்து நான் அட்டென்ட் செய்யவில்லை என்றாலும், என் தேவைக்கு நான் அழைக்கும் போது ஒரே ரிங்-கில் அட்டென்ட் செய்து “சொல்லு, அம்மு” என்று அழைத்து என்னை குற்ற உணர்ச்சியில் தள்ளும் இன்னொரு நண்பன் ஒருவன்.

இரவு 11 மணிக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து dance practice செய்ய zoom-க்கு வர சொல்லி உரிமையாய் மிரட்டும் ஒருவன். (நவம்பர் 19 சரியாய் நள்ளிரவு 12 மணிக்கு என்னை தொலைபேசியில் அழைக்க, நானோ என்னுடைய பிறந்த நாளைக்கு தான் அழைக்கிறான் என்று நினைத்து அட்டென்ட் செய்தால், அவன் choreography செய்ததை நானும், அவன் மனைவியோடு சேர்ந்து பார்த்து feedback சொல்ல வேண்டும் என்று கூறிய போது தலையில் அடித்துக் கொள்ளலாம் போல இருந்தது. ஆனால் உன்னிடம் வாழ்த்து எதிர்பார்க்க வில்லையென்றாலும் காதல் வார்த்தைகள் ஏதாவது சொல்வாய் அன்று என எதிர்பார்த்தேன். கடைசி வரை ஹூம்..)

இறைவனது காரியங்களில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாததால் எனக்காக 40 நாட்கள் ஒருவேளை விரதம் இருந்த நண்பன் ஒருவன், oil,sweets அதிகமாய் நான் சாப்பிடுவதை குறைக்க தன் மேல் சத்தியம் வாங்க முயன்ற நண்பன் ஒருவன். இவர்கள் எல்லாருக்குமே உன் மேல் சிறிது பொறாமை உண்டு. வாழ்க்கையில் உனக்கு ரொம்பவும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறேனோ என்று. ஏன், என் குடும்பத்தார்க்கே அந்த எண்ணம் உண்டு. முன்பெல்லாம் சிறிது டல்-லடித்தாலும் உடல் நிலை சரியில்லையா என்று கேட்டவார்கள், இன்று ‘அவனுடன் ஏதாவது சண்டையா?” என்று தான் கேட்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் சந்தோஷமாய் துள்ளிக் கொண்டு திரிந்தால் ‘என்ன, அவன் இன்னிக்கு உன்னைப் பாராட்டினானா?” என்று கேட்கிறார்கள். அந்த அளவுக்கு உனக்கு என் வாழ்க்கையில் முக்கியத்துவம் உண்டு. ஆனால் அது ஒரு தலை காதல் போல தான் என்பதை இப்போது புரிந்து கொண்டேன். உனக்கு நான் அப்படி இல்லை என்பதை நீ என்னை விட்டு போக முடிவெடுத்ததிலேயே எனக்கு விளங்கிற்று. “இங்கேயே இருந்தால் மட்டும் நீ என்ன தினமும் வந்து கொஞ்சிக் கொண்டு இருக்கப் போகிறாயா?” என்று நியாயமான கேள்வி எல்லாம் என்னிடம் கேட்காதே.

ஆனால் உன் மூச்சுக் காற்று கலந்த ஆக்ஸிஜன்-னை என் உயிர்க்காற்றாய் சுவாசிக்கிறோம் என்ற எண்ணமே என்னை மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த எண்ணத்தில் ஏனடா மண்ணைப் போட்டாய் என்ற ஆத்திரத்தில் உன் தலை முடியை கொத்தாகப் பிடித்து (சரி.. சரி.. இப்போது முடியாதே), உன் சட்டைக் காலரைக் கொத்தாகப் பிடித்து உலுக்க வேண்டும் போல் தோன்றுகிறது. முடிந்தால் பெரிய மரு ஒன்றை உன் கன்னத்தில் ஒட்டிக் கொள். அந்த கெட்அப் -பில் அசல் என் காதலுக்கு வில்லன் போலவே இருப்பாய்..

சிறிது நாட்களில் மீண்டு விடுவேன் தான். ஆனால் அதற்குள் என் ஆயுளில் பாதி கரைந்து போய்விடும் எனத் தோன்றுகிறது. மொத்ததில் ஒரு விஷயம் விளங்கிற்று. சிறு வயதில் உன் லட்சியம் என்ன? கனவு என்ன? என்ற கேள்விகளுக்கு நிறைய சொல்லி இருக்கிறேன். ஆனால் உன் கனவுத் திட்டத்தை நோக்கி ஓடும் உன்னை துரத்திக் கொண்டே என் காதல் இருப்பதால், நீ தான் நான் அடைய நினைக்கும் கனவோ என்று இப்போது தான் புரிந்தது. உன் கனவோடு என் கனவும் பலிக்க ஆசீர்வாதம் வேண்டி நிற்கும்,

உன்னவள்,

வைரமல்லி.

December 10th: The Day My Love Shattered into Silence

A deeply emotional love letter from Vairamalli, written on a heartbreaking day when dreams collapsed and unspoken feelings tore her world apart.

To my dearest Baby,

It all began with our playful banter... Like a game turning into reality, I've now become utterly crazy about you, and that's where things stand. I still can't believe it. How could you decide to walk away from me? Does that mean you still think we were just playing a love game with words?

December 10th is truly a black day in my life. To be honest, it was a day I was eagerly looking forward to. After being apart from you for a few days, it was the day I was going to see you again, and I was prancing around like a fawn, filled with excitement. I had postponed some tasks, thinking I could do them even better with the energy I'd get after seeing you. I got a small shock in the morning itself. Okay... I consoled myself, thinking it was your belief. As I finished showering, eager to see you, a thunderbolt struck – a piece of information you had announced earlier. With wet hair, I just sat there on the floor, unable to do anything but breathe, water dripping from my hair, frozen like a statue.

How could he do that? If you're saying it's all planned and you're telling me this in the end, does that mean you decided this many days ago? Were you deceiving me all this time? Was I celebrating and rejoicing, completely unaware? There have been times when I've been confused. Because you would say certain things looking at a few hundred people. Is that a hidden message for me? Or am I taking it as something meant for me when it was meant for someone else? That's the doubt with which my love has been growing within me. It's still confusing. That's why I would hesitate to smile many times and just stand there.

But, I still remember. The day I first saw you, you were explaining your dream project. I didn't have much experience with any of that. But one thing you said shocked me pleasantly. That was, if your dream project came to fruition, you would be near me permanently. I didn't show it outwardly, but I was doing a celebratory dance in my mind.

What you've given me now is also a kind of big shock. Unable to show it outwardly, my heart is broken into a million pieces. My face has shriveled up and turned to stone. Apart from saying "welcome" to those who came to my house, my lips didn't even stretch into a fake smile. I have lived and experienced how people in a coma live.. for these past two days.

Am I not a part of your life? Or am I not in your life at all? Every minute, a centipede runs through my brain, and the question keeps running incessantly: How could you make such a decision without thinking about me even a little? I can't do any work. I've canceled my Zumba class, postponed things, can't cook, don't even feel like petting my kitten, and I'm just wandering around to show that I'm alive.

Because my voice changed from crying, my friends misunderstood as "I've caught a cold." It is only during these kinds of difficult times that it becomes clear that there are many male angels around me.

A friend who sang all the sad songs for 40 minutes just to make me cry my heart out... A friend who calls me every hour and doesn't leave me alone for too long, just to check if I'm doing okay. A friend who calls me a hundred times, and even if I don't answer, picks up on the first ring when I call him for something I need and says, "Tell me, Ammu," making me feel guilty.

One who calls me at 11 PM and threatens me with authority to come to Zoom for dance practice. (On November 19, exactly at midnight 12:02 am, he called me, and I thought he was calling for my birthday. But when I answered, he said that I had to watch the choreography he had done and give feedback along with his wife, I felt like banging my head against the wall. But even though I didn't expect a birthday wish from you, I was expecting some loving words from you that day. But nothing happened until the end..)

A friend who fasted one meal a day for 40 days for me, even though I don't believe in God's deeds, and another friend who tried to make me swear on him to reduce my intake of oil and sweets. All of them are a little jealous of you, thinking I give you too much importance in my life. Why, even my family thinks so. Before, they used to ask if I was feeling unwell if I seemed a little dull, but now they only ask, "Did you have a fight with him?"

If I act a little happy and bouncy, they ask, "What, did he praise you today?" That's how important you are in my life. But I understand now that it's like a one-sided love. I realized that I'm not the same to you when you decided to leave me. Don't ask me reasonable questions like, "If you stayed here, would you come and cuddle me every day?"

But the thought that I was breathing the oxygen mixed with your breath as my life's breath made me happy. I'm angry that you threw dirt on that thought, and I feel like grabbing a chunk of your hair (okay... okay... I can't now), grabbing your shirt collar, and shaking you. If possible, stick a big mole on your cheek. In that getup, you'll look just like the villain in my love story nowadays.

Sure.. I will recover in a few days. But it seems like half of my life will have melted away by then. Overall, one thing is clear. Since I was young, I've told people a lot about what my ambition is, what my dream is. But because my love is chasing after you as you run towards your dream plan, I now realize that you are the dream I want to achieve. My dream also stands seeking blessings to come true with your dream,

Yours,

Vairamalli.

Note : “Some stories don’t end… they simply take a breath.

And this is one such story.”

✨ Previously on Wingless Words of Yathriga: A Living Stone Statue of Love

A Living Stone Statue of Love — Letter to My Nilavan | Wingless Words of Yathriga

noreply@blogger.com (Gayathri) — Fri, 28 Nov 2025 15:06:00 +0000

Two Dots After the Full Stop — A Love Letter to Nilavan

(This is not just a love letter — it is a confession written to the moon, to a man called Nilavan and to a love that refused to become a memory. In this letter, Vaira Malli writes about stone statues that still breathe, childhood innocence that still blushes, and a heart that still waits without makeup).

அன்பு நிலவனுக்கு,

முற்றுப் புள்ளி வைத்து முடித்து வைக்க முயன்ற நம் காதல் பயணத்தை மேலும் இரு புள்ளிகள் வைத்து தொடர்கதையாக்கி இருக்கிறது விதி. இப்போதும் நீ ஒரு வள்ளல் தான் என்பதை நிரூபித்து விட்டாய். ஆம்.. நான் உனக்கு ஒரு கையளவு வலியை கொடுத்தால் நீ எனக்கு நூறு மடங்கு கடலளவு வேதனையை திருப்பித் தந்தாய். நன்றிகள் பல. இதே போல காதலையும் தந்தால் நன்றாகத் தான் இருக்கும்.

என்னுடைய ஆசைகளுக்கு நானே பொறுப்பு என்கிறாய். ஆனால் என்னுடைய ஆசை நம் இருவர் சேர்க்கை தானே. அப்போது உனக்கும் அதில் பங்கு உள்ளதல்லவா? நீயும் ஆசைப்பட்டால் தானே என்னுடைய ஆசை நிறைவேறும்? வழிந்தொழுகும் பசுவின் பாலை மண் உறிஞ்சியது போல, என் பெண்மையை என் ஏக்கம் உண்டு, ஏப்பம் விடுகிறது. என் சுயத்தை உன்னிடம் இழக்க, என்னை ஏற்றுக்கொள் முழுமையாக. நுனிப் புல் மேய மாட்டாய் என நம்புகிறேன்.

உன்னோடேயே ஓடி வந்த காதல், நீ திரும்பி போன பின்னும் அது போகவில்லை. வந்து, வந்து போகிறதோ என்று தான் முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் அது நிரந்தரமாய் என்னோடேயே தங்கி விட்டது. ஆக என்னுடைய பாசிட்டிவ் ஆன மன நிலைக்கும், நெகட்டிவ் ஆன குரோத மனப்பான்மைக்கும் நீ என்னோடு விட்டு விட்டுப் போன உன் காதல் தான் பொறுப்பு. என்னை குற்றம் சொல்லாதே. என்னைக் காக்கின்ற காதல் வீரனை, உன் குறை சொல்லும் வார்த்தை வாளால் கொன்று விடாதே.

சில சமயம் நம் காதல் திரைச்சீலை மூடிய கற்சிலையாய் ஆடாமல், அசையாமல் உள்ளது, ஆனால் உயிரோடு. ராமர் கால் பட்ட சிலைக்கெல்லாம் உயிர் வருமாமே.. கொஞ்சம் உன் கால் விரல்களால் நுனி வருடி விடு.. உயிர் உள்ள நம் காதல் கற்சிலைக்கு, கொஞ்சம் உணர்வுகள் மலரட்டும். சொல்.. நம் காதல் சிலைக்கு அட்சதை அரிசி போடப் போகிறாயா? இல்லை.. கடைசி வரை தொடாமல் இருந்து வாய்க்கரிசி போடப் போகிறாயா? முடிவு உன் கையில்.. இல்லை இல்லை.. உன் காலில்..

எல்லார் காதலையும் போல தானே நம் காதல், இதில் என்ன சிறப்பு என்கிறாயா? கர்ப்ப வயிறும், தொப்பை வயிறும் பார்ப்பதற்கு ஒன்று போல தான் இந்த உலகின் கண்களுக்கு தெரியும். ஆனால் குழந்தை பிண்டம் வேறு.. கொழுப்பு பிண்டம் வேறு அல்லவா? மல்லிகைப் பூவும் வெண்ணிறம் தான். ஊதும் சங்கும் வெண்ணிறம் தான். ஆனால் தேன் குடிக்கும் வண்டுகளுக்கு தெரியுமே, எது தலை, கால் புரியாமல் தலை சுற்றும் போதை தரும் என்று. ஆக காதலின் போதையில் சொல்கிறேன்.. கவனிக்க.. போதையில் உளறவில்லை..

நம்முடைய காதல் சிறப்பு தான். இளமை கழிந்த பிறகும் எஞ்சி நிற்குமே பாசம் அது தான் நம் காதலின் அடையாளச் சிறப்பு. காதலின் அழகு இளமை தானே என்று கேட்காதே. மண்ணில் ஆயுளுக்கும் அழகான கூண்டுக்கிளியாய் சிறை வாசம் அனுபவித்து இருப்பதைக் காட்டிலும், அழகில்லா ஆந்தையாய் வானில் ஆடிப் பறந்தாடுவோம் ஆயுளுக்கும். அழகு என்றதும் என் சிறு வயதில் நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த, உண்மையில் நம்பிக் கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம் எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

சிறு வயதில் திரைப்படம் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் நினைத்துக் கொண்டது என்னவென்றால் உலகத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஏதோ ஒரு கிராமத்திலோ, அல்லது நகரத்திலோ அவர்களுக்கே தெரியாமல் வானத்திலிருந்து அவர்களைப் படம் பிடித்து, இங்கே நமக்கு தொலைக்காட்சியில் ஒளி பரப்புகிறார்கள் என்று. பின்பு தான் அந்த ஞானம் வந்தது. உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருப்பவர்களை படம் பிடிப்பது போல, நம்மையும் தானே படம் பிடித்து வேறு ஒரு நகரத்தின் தொலைக்காட்சியில் நம்மைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று.

அந்த ஒரு அற்புத அறிவு தோன்றிய உடன் அடுத்த நிமிடம் ஓடினேன், கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்க்க. உலகின் எங்கோ ஒரு கூட்டம் என்னை இந்நேரம் தொலைக்காட்சியில் பாரர்க்கும் போது நாம் இப்படி தான் தலைவிரி கோலமாய், சட்டைக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத ஒரு அரைக்கால் பாவாடையுடன், கை கால் புழுதியுடன் முகம் கழுவாமல் அசிங்கமாய் இருப்பதா? வெட்கம் என்னைப் பிடுங்கி தின்றது. கூந்தலை அள்ளி முடிந்து குதிரை வாலிட்டு, எனக்குப் பிடித்த கிளிப்பச்சையில் ரோஜா நிற பார்டர் இருக்கும் பட்டுப் பாவாடை அணிந்து கொண்டு, முகத்திற்கு தாத்தா எப்பொழுதும் வாங்கி கொடுக்கும் ரோஜாப் பூ மணம் வீசும் snow white -ஐ பூசி, safety pin -னின் கூரிய ஒரு முனையில் கரு நிற மையை அப்பி அதை kajal போல கண்ணிமைகளில் வளைந்து வரைந்த பின்பு தான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

பின்பு தைரியமாக வீட்டின் தோட்டப் பகுதிக்கு வந்து வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து எப்படி என் அழகு என்று புருவத்தை உயர்த்தி என் ரசிகர்களை (அதாவது என்னை தொலைகாட்சியில் பார்ப்பவர்களை) கேட்ட போது மனதுக்கு ஆறுதலாய் இருந்தது. அதன் பின்பு என் நடையே மாறிப் போனது. பின்பு? உலகமே என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நான் துள்ளிக் குதித்து சிறு பிள்ளைத்தனமாய் நடந்து கொள்ள முடியுமா? பொதுவாய் ஆற்றுக்கு போய் தண்ணீர் எடுத்து வரும் போது, எப்போதும் பாதிப் படியிலே நின்று கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி விட்டு படியேறுவேன். இனி அவ்வாறு நடந்தால் என்னைப் பார்க்கும் இந்த உலகம் நான் weak ஆனவள் என்று நினைத்துக் கொள்ளாதா?

எங்கும் இளைப்பாறாமல், பதவிசாய் படியேறி வீட்டுக்குள் சென்று குடத்தை வைத்த பின், காண்டா மிருகம் போல் வாயைத் திறந்து மூச்சு வாங்கியதைப் பார்த்து, என் பாட்டி என்னையும், வீட்டின் வெளியில் நாக்கை தொங்கப் போட்டு நின்று கொண்டிருந்த எங்கள் வீட்டு நாயையும் மாறி, மாறிப் பார்த்துக் கொண்டே போனார்கள். எத்தனை பொருத்தம் அம்சமாய் பொருந்தி இருந்ததோ? எப்படியோ ஒரு வழியாய் அறிவு வந்து இதுவரை நான் நடித்ததெல்லாம் வீண் எனப் புரிந்து மேக்கப் ஐ கலைத்த பின்தான் நிம்மதியாய் இருந்தது. உன்னிடமும் நான் அவ்வாறு இருக்கவே ஆசைப்படுகிறேன். ஒரு துளியும் மேற்பூச்சு இல்லாத, எந்த ஒரு நடிப்பும் இல்லாமல் மாசு மருவற்ற காதலோடு உன்னை சந்திக்க வேண்டும், ஒரு முறையாவது. வேண்டுமானால் நிலவு மட்டும் உலகத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்து கொண்டு நம்மை திரைப்படமாய் ஒரு ஒளிப்படம் எடுத்துக் கொள்ளட்டும் என்ற பெருந்தன்மையுடன் இத்துடன் இக்கடிதத்தை முடித்துக் கொள்ளும்

உன்னுயிர்க் காதலி,

வைர மல்லி.

Our Love Is Not a Funeral Rice Offering — A Letter That Refused to End

To my dear Nilavan,

Fate has turned the love journey we tried to end with a full stop into an ongoing story by adding two more dots. Even now you have proven that you are a magnanimous person. Yes... when I gave you a small wound, you returned a hundredfold the sea’s worth of pain to me. Many thanks. If you give love the same way, it will be good.

You say I am responsible for my desires. But my desire is our togetherness. Doesn’t that involve you as well? If you also desire it, won’t my desire be fulfilled? Like soil absorbing the milk of a leaking cow, my womanhood is eager and boiling with longing. To lose myself in you, accept me completely. I believe you will not graze like a tip of grass.

The love that comes along with you, did not leave even after you turned away. At first I thought it would come and go. But it has settled permanently with me. So for my positive mindset and my negative, angry temperament, it is your love that you left with me, that is responsible. Do not blame me. Do not let your words of fault be the sword that kills the love that protects me.

Sometimes our love is like a stone statue covered by a curtain, unmoving and still, but alive. It is said that statues touched by Rama's feet come to life... Run your toes over it a little... Let feelings bloom in our living stone statue of love. Tell me... are you going to offer atchatha rice to our statue of love? Or... are you going to leave it untouched until the end and offer funerary rice? The decision is in your hand... no, no... in your foot.

You ask, isn't our love just like everyone else's, what's so special about it? To the eyes of the world, a pregnant belly and a potbelly look the same. But the fetal mass is different... and the fat mass is different, isn't it? Jasmine flowers are white too. The conch shell that is blown is also white. But the honey-drinking beetles know, which one will give a dizzying intoxication that makes them lose their sense of direction. So, I say in the intoxication of love... pay attention... I'm not just rambling in intoxication...

Our love is special. The affection that remains even after youth has passed is the special mark of our love. Don't ask if the beauty of love is just youth. Rather than being caged as a beautiful parakeet for life in the soil, let's fly and dance in the sky as an ugly owl for life. Speaking of beauty, something I used to think about and actually believed in when I was young comes to my mind.

When I was a child, whenever I watched a movie, I thought that somewhere in a corner of the world, in some village or city, without them even knowing, they were filming them from the sky and broadcasting it to us here on television. Then I gained that wisdom. Just like they film people somewhere in a corner of the world, wouldn't they be filming us too and showing us on television in another city?

The moment that wonderful thought occurred to me, I ran the next minute to look at my face in the mirror. If a crowd somewhere in the world is watching me on television right now, would I embarrass myself by appearing like this — hair askew in a messy bun, wearing a half-length skirt that doesn’t exactly match to the shirt, hands and feet dusty, face unwashed? Shame bit at me. I pulled my hair up into a ponytail, put on my favorite bright pink-bordered parrot-green silk skirt, applied the rose-scented snow white cream that Grandpa always buys for me and dabbed a bit of black eye-tex on the sharp tip of a safety pin and, like kajal, drew it curved along my eyelids; only then did I breathe a contented sigh.

Then, bravely, I went to the house garden, looked up at the sky, thinking how beautiful I was and, when I asked my fans (that is, the people watching me on television), it felt comforting to my heart. After that my gait changed. Then? When the whole world is watching me, can I jump around and act childishly? Usually when I go to the river to fetch water, I stop halfway up the steps, take a breath, then climb the rest. If I behaved like that then, wouldn’t the world watching me think I’m weak?

Without resting anywhere, after climbing the steps and entering the house and setting down the pot, seeing my mouth open and breathe like a rhinoceros, my grandmother started to compare our household dog, who had been standing outside the house with its tongue hanging out. How fittingly everything had fallen into place! Somehow a realization came like a path — that everything I had acted until now was in vain — and only after shedding that pretense did I find peace. I wish to be that way with you too. I want to meet you with a love unstained by even a speck of makeup, without any performance, at least once. If you like, let the moon, from some corner of the world, take a photograph of us as if we were in a movie — with that grand wish I end this letter.

Your devoted lover,

Vaira Malli.

Read the last whisper - Drenched in moonlit rain

✍️ Written by Yathriga
Blog: Wingless Words of Yathriga
Do not copy without permission.

Drenched in Moonlit Rain — A Memory That Became a Poetic Love Letter

noreply@blogger.com (Gayathri) — Wed, 12 Nov 2025 04:05:00 +0000

A letter written under moonlit rain — where memories drench deeper than words.

அன்பு (இருக்கிறதென நம்பிக்கொண்டு இருக்கும் உன் வைரமல்லி) நிலவனுக்கு,

என் ஆயிரம் கோடி முத்தங்கள்.

உன் பார்வை பலரின் மேல் படுவதை என்னால் தடுக்க முடியாது. ஆனால் என் காதல் உன்னை தவிர வேறு யார் மீதும் படாதவாறு என்னால் தடுக்க முடியும். இந்த வாழ்க்கையில் நீ ஒருவனே போதும் என்பது எனக்கு உறவுகளின் இழப்பு தான். ஆரவாரங்களில் ஆர்ப்பரித்துக் களித்துக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த என் வாழ்க்கை இறுதியில் தனிமையின் ஜாடிக்குள் வெறுமையாய், யாரும் அறியாமல் மூச்சடங்கிப் போகும். போகட்டுமே..

1000 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தாலும், 0.1 சென்டி மீட்டர் தொலைவில் இருந்தாலும் வடக்கு வடக்கு தான். தெற்கு தெற்கு தான். சில நியதிகள் அப்படித்தான். மாற்ற முடியாதது. மாற்றக் கூடாதது. காதலின் அடி வண்டல் வரை சுரண்டி அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு விட்டு, பின்பு ஆழம் கண்டு பின் வாங்கினால் எப்படி? வார்த்தைகளில் தான் உடைந்து ஒழுகுகிறேன். என் காதல் வாழ்க்கையில் உறுதியாய் இருக்கிறேன்.

என் ஐம்புலன்களும் மரக்கிளைகளில் அடம் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் பாலிதீன் பைகளைப் போல உன் வரவுக்காய் ஏங்கி காத்துக் கிடக்கின்றன. என் கண்ணிமைகள் கவிழும் போதெல்லாம் உன் மடியை தேடி ஓடி வர ஆசைப்படுகிறது, என் காதல் மனது. என் வாலிப மேகத்தில் ஆசை மின்னல் எப்போதும் பளீரிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. மின்னிய மேகம் தேன் மழை பொழியாவிட்டாலும் குறைந்த பட்சம் தேன் தூறலாவது விழுந்து நனைய செய்யாதா என என் இதழ்கள் ஏங்குகின்றன.

மழையை நினைத்தாலே என் கிராமம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அடை மழையில் ஆற்றில் குளித்திருக்கிறாயா? நான் குளித்து இருக்கிறேன். வீட்டில் அனைவரும் கொஞ்சம் அசந்த நேரம், இடியில்லா மழை பொழிந்த நாள் அன்று. சின்ன வயதில் நல்ல மழை, கெட்ட மழை என்று வகைப்படுத்தியது இடியை வைத்து தான். இடியில்லாமல் நல்ல மழை பெய்யும் போது, குதியாட்டம் போடும் இதயம் நம்முடன் கை கோர்க்கும். கெட்ட மழை பெய்யும் போது ‘அர்ஜுனா, அர்ஜுனா’ என நெக்குருகி அவரை துணைக்கு அழைக்கும்.

நானும் இடி இடிக்கும் போதெல்லாம் அவரை சத்தமிட்டு அழைத்திருக்கிறேன், என்றாவது ஒரு நாள் சக்தி மான் மாதிரி அவரும் என் முன் தோன்றி என்னை தூக்கிக் கொண்டு இடி இடிக்கும் மேகத்தையும் கடந்து மேலே போய், என்னை மடியில் உட்கார வைத்து, “பார் குழந்தாய். நீ இப்போது பத்திரமாய் இருக்கிறாய்” என சொல்லி தலையை தடவி விடுவார் என்று. ஒரு நாளும் நடந்ததில்லையே. ஆனால் ஒரே ஒரு முறை மழை வரும் நேரத்தில் , கரை புரண்டோடும் நீர்நிலைகளில் குளித்துப் பார். உடலோடு உள்ளமும் நனையும் சுக அனுபவத்தை பெறுவாய்.

அது ஒரு சொர்க்கம். மாலை வேளை என்று சொல்ல முடியாத அளவிற்கு சிறிது இருள் சூழ்ந்து கரு மேகம் நம்மை சுற்றி வளைத்துக் கொண்டு நீர்ப் பூக்களால் நம் தலையில் அர்ச்சிக்கும் வேளையில், ஆற்று நீரின் பூ மாலைகள் நம் உடலைத் தழுவி நழுவிக் கிடக்கும். வண்டுகள் மற்றும் பட்டாம்பூச்சிகள் சத்தம் காட்டாமல் நாம் முத்த மழையில் நனைவதை மூச்சடக்கி வேடிக்கை பார்க்கும். தரையில் மழைத்துளி விழுந்து தெறிக்கும் போது கேட்கும் சங்கீதத்தை விட ஆற்று நீரில் விழுந்து கரையும் போது எழுந்த ராகத்தை நீ கேட்டிருக்கிறாயா? ஜாதி, மதம், இனம் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் மழை நீர், மண் நீரோடு முனகி, முயங்கி எழும் காட்சிக்கு ஒரு நாள் சாட்சியாய் இருந்து பார். மயங்கிப் போவாய்.

இத்தனை நாடகமும் நல்ல மழைக்கு தான். கெட்ட மழை அதாவது என்னுடைய அகராதியில் இடி மழையின் போது அதுவும் நான் விடுதியில் தங்கியிருக்கும் சமயங்களில் பெய்த மழையின் போது நிறைய தரம் அழுதிருக்கிறேன். என் மீது இடி விழுந்து விடுமோ என்ற பயத்தினால் அல்ல. என்னை விட்டு பிரிந்திருக்கும் என் அன்னையின் நிலை அங்கு எவ்வாறிருக்குமோ, இடி ஏதேனும் அவர்களை பாதித்து விடுமோ என்று நினைத்து கண்ணீர் சிந்தியிருக்கிறேன்.

கடவுள் நம்பிக்கை என் கழுத்தில் தாயத்துக்களாய் தொங்கிக் கொண்டிருந்த காலம் அது. கடவுள்களில் யாருக்கு யார் கணவன், மனைவி என்று தெரிந்திராத வயது அது. கிருஷ்ணரோடு பார்வதியையும், முருகனோடு சரஸ்வதியையும் இணைத்து வைத்து வேண்டியிருக்கிறேன், “என் அம்மாவுக்கு எதுவும் நேராமல் காப்பாற்று’ என்று. மொபைல் ஃபோன் இல்லாத காலத்தில் நினைத்துப் பார்.. உடனடியாக அவர்களின் நலம் பற்றி எதுவும் அறிந்து கொள்ள முடியாத நிலையில் என்னுடைய பொம்மை தான் எனக்கு துணையிருந்து ஆறுதல் படுத்தியது.. ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

விடுமுறை முடிந்து அதிகாலை பேருந்தில் ஏறிய அடுத்த நிமிடம், வீட்டுக்கும் எனக்குமான தொடர்பு முடிந்து விடும். அதன் பின்பு விடுதிக்குள் நுழையும் வரை வெளி உலகத் தொடர்பு என்பது பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கை வரை தான். இப்பவும் என்றாவது ஒரு நாள் தான் பயணிப்போம் என்றாலும், என் விருப்பத் தேர்வு ஜன்னலோரம் தான். அதில் சாய்ந்து கொண்டு கன்னத்தில் கை வைத்து கொண்டே ஒவ்வொரு வீடுகளாய் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டே வருவேன்.

காலை நேரம் என்பதால் எல்லார் வீட்டிலும் அவ் வீட்டுப் பெண்மணி தத்தமது வீட்டு வேலைகளை செய்ய ஆரம்பித்திருப்பார்கள். என்னுடைய கற்பனையில் என் அன்னையை அந்த இடத்தில் இருத்தி, ‘இந்நேரம் பஸ் ஸ்டாப் பிலிருந்து வீட்டுக்கு போய் இருப்பார்கள்.. இந்நேரம் இந்த பெண்மணி மாதிரி கோலம் போட ஆரம்பித்திருப்பார்கள். இந்நேரம் ஆற்றுக்கு துவைக்க சென்று இருப்பார்கள் “ என்றெல்லாம் கற்பனையிலும் பயணம் செய்த படியே பேருந்திலும் பயணம் செய்வேன்.

என்னுடைய இந்த கற்பனையைப் பற்றியோ, இல்லை அவர்களுடைய பாதுகாப்பை பற்றிய என்னுடைய பயத்தைப் பற்றியோ அவர்களிடம் இன்றளவும் நான் கூறியது இல்லை. இனி மேல் கூறுவது நன்றாகவும் இருக்காது. உன்னுடைய விஷயத்திலும் அப்படித் தான். சில விஷயங்களை உன்னிடம் இனி மேல் கூறுவது நாடகம் போல் தோன்றும். தவிர, பழையன கழிதலும், புதியன புகுதலும் வாழ்வின் இயல்பு தானே. புதிய, பளபளப்பான நட்சத்திரங்கள் உன்னைச் சுற்றி பிரகாசிக்கையில் வெளுத்துப் போன மேகம் இருந்தாலும், இறந்தாலும் ஒன்று தான். கவர்ச்சியான, கலர்ஃபுல் ஆன ரோஜா வுக்கு அருகில் நிறமற்ற மல்லிகையின் மணம் மக்கிப் போகத்தானே செய்யும். சந்தோஷமாய் இரு. அது போதும் எனக்கு.

இப்படிக்கு,

மக்கிப் போக ஆரம்பித்திருக்கும் உன்(?) மல்லிகை.

A letter written under moonlit rain — where memories drench deeper than words.
(Every drop of that night still writes itself inside my heart… and now, on this page)

To Nilavan, from your Vairamalli (who believes love exists),

A thousand crore kisses to you.

I cannot prevent your gaze from falling on many, but I can prevent my love from falling on anyone but you. In this life, you alone are enough for me; loss of relationships is my truth. My life, which was once filled with exuberance, celebration and joy, will ultimately end up silently suffocating, unknown, in a jar of loneliness. Let it be...

Whether 1000 kilometers away or 0.1 centimeters away, north is north, and south is south. Some rules are like that – unchangeable and not to be changed. How can one retreat after desiring to scrape and experience love to its deepest sediments and then discovering its depth? I am breaking and leaking only in words; in my love life, I remain steadfast.

My five senses are yearning and waiting for your arrival like polythene bags stubbornly hanging from tree branches. Every time my eyelids droop, my loving heart longs to run to your lap. In the cloud of my youth, the lightning of desire always flashes brightly. Even if the electrified cloud doesn't pour honey rain, won't my lips yearn to be at least drenched by a drizzle of honey?

Whenever I think of rain, I remember my village. Have you bathed in the river during heavy rain? I have. On a day when there was no thunder and everyone at home was a little drowsy. As a child, I categorized rain as good or bad based on thunder. When good rain falls without thunder, the dancing heart joins hands with us. When bad rain falls, we melt and call upon him for support, "Arjuna, Arjuna."

I too have called out to him loudly whenever it thunders, hoping that one day, like Shaktimaan, he would appear before me, lift me up, fly me over the thundering clouds, sit me on his lap, and say, "Look, child. You are safe now," and pat my head. It never happened. But just once, bathe in the overflowing water bodies during the rain. You will experience the pleasure of your body and soul being drenched.

It is a paradise. At a time when it is barely evening, with a little darkness enveloping us and dark clouds surrounding us, and when the rain showers us with water-flowers on our heads, the garlands of river water caress and slip over our bodies. The beetles and butterflies silently watch us getting drenched in the kisses of rain, holding their breath. Have you ever heard the raga that rises when a raindrop falls and dissolves in the river water, compared to the music that is heard when it falls and splatters on the ground? Forget about caste, religion, creed and just be a witness one day to the sight of rainwater murmuring and mingling with the soil water. You will be mesmerized.

All this drama is only for good rain. Bad rain, that is, in my dictionary, during thunderstorms, especially when it rained while I was staying in the hostel, I have cried many times. Not because I was afraid that lightning would strike me. I have shed tears thinking about my mother's condition, how she would be there, and whether the thunder would affect her in any way.

That was the time when faith in God hung around my neck like amulets. That was the age when I did not know who was whose husband and wife among the gods. I have prayed to Krishna with Parvati, and Murugan with Saraswati, "Protect my mother from any harm." Imagine in the days without mobile phones... In a situation where I could not immediately know anything about their well-being, my soft toy was my companion and comforted me... and continues to comfort me.

The moment I boarded the early morning bus after the vacation, my connection to home would be severed. After that, until I entered the hostel, my connection to the outside world would only extend to the bus's window seat. Even now, though I travel only once in a while, my preferred choice is always the window seat. Leaning against it, with my hand on my cheek, I would enjoy watching each house as we passed.

Since it was morning, the women in every house would have started their household chores. In my imagination, I would place my mother in their place, thinking, "By this time, she would have returned home from the bus stop... By this time, she would have started drawing the kolam like this woman... By this time, she would have gone to the river to wash clothes," and I would travel in my imagination while traveling on the bus.

I have never told her about this imagination of mine, nor about my fear for their safety. It wouldn't be good to tell them now. It's the same with you. Some things, telling you now would seem like a drama. Besides, isn't it natural for the old to pass away and the new to enter? When new, shiny stars are shining around you, it's all the same whether a faded cloud exists or dies. Near a glamorous, colorful ROJA, the fragrance of a colorless jasmine will surely decay. It's ok. Be happy. That's enough for me.

Sincerely,

Your(?) jasmine that has started to decay.

Note : This letter isn’t an ending… it’s another whisper to my moon man. 🌙 Because Some memories don’t fade — they just return as words💌

Read the last whisper — My Gold plated Silver moon

My Silver Moon, My Melody : A Poetic Love Letter Written in Jasmine Fragrance

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 18 Oct 2025 05:27:00 +0000

A poetic love letter to my moon — filled with jasmine fragrance, divine rhythm, and the timeless melody of two souls becoming one.

தங்க முலாம் பூசப்பட்ட என் வெள்ளி நிலவனுக்கு,

மல்லிகை வாசம் நிரம்பிய உன் வைரம் எழுதுவது. இப்போதெல்லாம் என் இதயம் புதிதாய், வித்தியாசமாய் ஒரு ராகத்தைக் கற்றுக் கொண்டு அந்த தாள லயத்தில் தான் துடிப்பேன் என்று அடம்பிடிக்கிறது. எனக்குத் தெரியாது, என் இதயத்திற்கு ராகம், தாளம் தெரியும் என்று. நான் என் இதயத்தின் காதுகளில் ஒரு தரம் தான் உன் பெயரை கிசுகிசுத்தேன். இப்போது ஒவ்வொரு முறை துடிக்கும் போதும், அது உன் பெயரையே பாடுகிறது.

நீ என் முன்னே நிற்கும் போது, என் இதயத்தின் இசை உச்ச லயத்திற்கு சென்று என்னை உன்னிடம் சரணாகதி அடையச் செய்வதை எவ்வாறு விளக்குவேன்? கடிகாரத்தில் எப்போதும் உள்ளது 12 கோடுகள் தான். ஏனோ தானோவென்று சுற்றி சுழன்றியடித்துக் கொண்டிருக்கும் முட்கள்தான், உன் கண்களைப் பார்த்ததும் ரோஜாப் பூவாய் மலர்ந்து உன் அழகின் அச்சிலேயே சுற்றி சுற்றி வருகின்றன. சாதாரண நேரங்களை முகூர்த்த நேரங்களாய் மாற்றும் மாயாஜாலத்தை எப்போது உன் கண்கள் கற்றுக் கொண்டது?

என்னுடைய இரவுகளில் உன்னைத் தேடுகின்றேன். கனவுகளில் உன்னோடு கை கோர்க்கின்றேன். பார்க்கப்படாத உன் ஆன்மா ஒன்றுதான் என் ஆன்மாவுக்கு தெரிந்த ஒன்று. நிறைய வார்த்தைகள் எழுதப்படாமல் என்னிடம் தேங்கி நிற்கின்றன. என் கவிதையின் கதாநாயகன் நீ. என்றும் இளமையாய், வீர தீர சாகசனாய், முத்துப்பல் சிரிக்க கட்டழகு உருவச் சிலையாய், பத்தொன்பது வயதிலிருந்து ஒரு நாளும் கூடாதவனாய், என்னவனாய் இருப்பாய்.

என் பாதங்கள் கூட இப்போது உன் திசையை நோக்கித்தான் நடக்க கற்கிறது. நான் தனியாக நடக்கும்போதும், என் இதயம் உன் குரலோசையின் வழிகாட்டுதல்படியே வளைந்து செல்கிறது. உன் வார்த்தைகள் — அவை மல்லிகையின் வாசனை போல என் மனசுக்குள் தங்கிவிட்டன. மென்மையாய், காண முடியாதபடியாய், ஆனால், ஒருபோதும் மறக்க முடியாதபடியாய்.

என் சுற்று உலகமே மாறிப்போனது போல உணர்கிறேன். வானம் கைக்குள் வருவதுபோல் தோன்றுகிறது; பூமி எனக்காய் பாடத் தொடங்கியிருக்கிறது போல. எவ்வளவு கூர்ந்து நோக்கினாலும், உன் பார்வையின் ஆழம் எனக்கு பிடிபடவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. அதை அளக்க இந்த பிறவியில் என்னால் முடியாது. நீ என் கண்களில் நிறைந்து விட்டாய், என் எண்ணங்களிலும், என் மூச்சிலும் கூட.

நாம் இருவரும் சேர்ந்து நடக்கக்கூடிய பாதையில் நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானம், பூக்கள் நிறைந்த கூடையைப் போல காட்சியளிக்கிறது. ஒவ்வொரு வால் நட்சத்திரமும் என் விரல்களைக் கொண்டு உன் கையைத் தேடுகிறது போல. நான் பயந்திருந்த எதிர்காலம் கூட இப்போது மென்மையான அதிகாலையாய் விடிய தொடங்கியிருக்கிறது, உன் வாசனையோடு. இது தான் விதி என்றால், இது ஒரு இனிய ராகம் தான் — ஒரே தாளத்தில் மூச்சுவிடும் இரு ஆன்மாக்களின் தெய்வீக ராகம்.

அந்த ஒரு மந்திர நொடியை நான் அடிக்கடி நினைத்துப் பார்க்கிறேன். — மங்கள நூலை கட்டும் அந்த தருணம். ஆம். இதுவொரு இதயங்களின் முடிச்சு. ஒலி இல்லாமல் உச்சரிக்கப்படும் வாக்குறுதி. ஏழு அடிகள் தொடங்கும் அந்த ஒரு பார்வையில், என் இதயம் இதைதான் காத்திருந்தது போல. அக்கணம் தான் வெறும் வார்த்தைகளில் வாழ்ந்து வந்த நம் காதல் முடிவு பெற்று ஒருமித்த உணர்ச்சியாய் நம்முள் ஒளிரத் தொடங்கும் பொன்னான தருணம்.

உன்னுடன் வாழ ஆரம்பிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும், அரும்பு விட ஆரம்பிக்கும் முதன்முதல் மல்லிகைப் பூ போல — மென்மையாய், தூய்மையாய், மறக்க முடியாத வாசனையாய் தாங்கி நிற்கும் என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. மெதுவாய் வந்து தொட்டு போகும் நறுமணத் தென்றல் போன்ற உன் சுவாசத்தில் என் நுரையீரல் பூரித்து வாழும் வாழ்க்கை வேண்டும்.

இப்போது என் எல்லாமும் பாதி உன்னுடையது, பாதி எனது. பிரிவு என்ற வார்த்தையையே மறந்து இரு அரைமனங்கள் ஒரு முழுமனதாய் வாழ ஆரம்பிப்போம். அப்படி அமையப்பட்ட வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி என்பது நான் தேடிச் செல்ல வேண்டிய ஒன்றல்ல, என்பது எனக்குத் தெரியும். அது எப்போதுமே என்னோடேயே தங்கி இருக்கும். ஆம்.. உன் கண்களில்.

என் நிலவு மன்னவா, காதல் எப்படி இருக்கும் என்று ஒருநாள் நீயே கேட்டால் — இதுதான் அதற்கு விடை: ஒரு பைத்தியமான அமைதி, மல்லிகை வாசனை பரவிய நொடிகள், நம்மிடையே துளித்துக் கொண்டிருக்கும் காலமற்ற மௌனம்.
அந்த வாசனையை நேரம் கூட திருட முடியாது.
அந்த நொடியை யாரும் முடித்து வைக்க முடியாது.

எப்போதும் உன்னுடைய,

மல்லிகை மணம் கவழும் வைரமயில்..

"My Moon, My Melody – A Love Letter Filled with Jasmine and Dreams”

To my gold-plated silver moon,

Your diamond, filled with the fragrance of jasmine, writes this. These days, my heart has newly, and differently, learned a raga (melody) and stubbornly insists on throbbing only in that rhythm and beat. I didn't know my heart knew raga and rhythm. I whispered your name only once into my heart's ears. Now, with every beat, it sings only your name.

How do I explain that when you stand before me, my heart's music reaches its peak and makes me surrender to you? The clock always has only 12 lines. The hands, which were circling aimlessly, bloom like rose flowers the moment they see your eyes and revolve around the axis of your beauty. When did your eyes learn the magic of turning ordinary moments into auspicious moments?

I search for you in my nights. In dreams, I hold hands with you. Your unseen soul is the only thing my soul knows. Many words remain unwritten, stagnant within me. You are the hero of my poem. Forever young, a brave and daring adventurer, a beautiful statue with pearly white teeth and a smile, my own, who will never be a day older than nineteen.

Even my feet are now learning to walk in your direction. Even when I walk alone, my heart curves according to the guidance of your voice. Your words - they have settled in my mind like the fragrance of jasmine. Softly, invisibly, but never forgettable.

I feel like my whole world has changed. It feels like the sky is within my grasp; it feels like the earth has begun to sing for me. No matter how closely I look, I can't seem to grasp the depth of your gaze. I cannot measure it in this lifetime. You have filled my eyes, my thoughts and even my breath.

In the path where we walk together, the star-filled sky appears like a basket full of flowers. Each shooting star feels like my fingers searching for your hand. Even the future I feared has now begun like a gentle dawn, with your scent. If this is destiny, then it is a sweet melody - a divine raga of two souls breathing in the same rhythm.

I often think about that one magical moment - the moment of tying the sacred thread. Yes, this is a knot of hearts. A promise spoken without sound. In that first glance that initiates the seven steps, it is as if my heart had been waiting for this. That moment is the golden time when our love, which had been living only in words, ends and begins to shine within us as a unified emotion.

There is no doubt that every moment I begin to live with you will be like the very first jasmine blossoming - gentle, pure and bearing an unforgettable fragrance. I want a life where my lungs are filled with your breath, like a fragrant breeze that gently touches and passes by.

Now, all that is mine is half yours and half mine. Let us forget the word "separation" and begin to live as two half-hearts becoming one whole heart. I know that in such an arrangement, happiness is not something I have to seek. It will always remain with me. Yes, in your eyes.

My moon-like king, if you ever ask what love is like - this is the answer: a crazy kind of peace, moments filled with jasmine fragrance, the timeless silence budding between us. Time cannot steal that fragrance. No one can end that moment.

Always yours,

Vairamayil, adorned with the scent of jasmine.

💌 From the blog Wingless Words of Yathriga — where letters bloom like jasmine petals in moonlight.

✨ If you felt this letter, share it with someone who makes your heart sing in rhythm.

Storm of Love – A Poetic Letter to My Moon Fairy

noreply@blogger.com (Gayathri) — Thu, 18 Sep 2025 10:03:00 +0000

This post is part of my poetic love letter series “Wingless Words of Yathriga.” In this, Vairamalli writes to her moon fairy about love like the storm and flows endlessly like an ocean.

என்னுடைய நிலவு தேவதைக்கு,

ஆம். தேவதை என்றால் தூய உள்ளம் கொண்டவர் எனப் பொருள்படுமாம். அவ்வாறெனில் நீ ஒரு ஆண் தேவதை என்பது சரிதானே? வரமளிக்கும் தேவதை எனில் இன்னும் மிக நன்று. நீ விரும்பும் வரை நான் உயிரோடிருக்கும் வரம் வேண்டும். ஏனெனில் உன் நிராகரிப்பின் வலியை தாங்கிக் கொள்ளும் அளவிற்கு பக்குவமானது அல்ல என் இதயம். நகங்கள் போல உடைந்து விழும் அளவிற்கு பலவீனமானது.

மனிதன் இறந்த மூன்று நாட்களில் கழன்று விழத் தொடங்கி விடுமாம், நகங்கள். இருக்கும் போதே பிரயோஜனமில்லை என்றுதான் நானும் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் என்று என் நகங்களை வெட்டிய போது, எப்போது பிறை நிலா வடிவத்தில் வெட்டப்பட்ட துண்டுகள் இருந்தனவோ அப்போதே நகங்கள் மீதும் தனி பிரியம் வந்து விட்டது. உன்னை நினைவு படுத்தும் அனைத்துமே, அது இறந்த செல்களால் ஆனாலும் என் இதயம் கவர்ந்தவை தான். கொண்டாடப்பட வேண்டியவை தான்.

பணத்தால் ஏழை தான் நான். ஆனால் இந்த பிரபஞ்சத்திலேயே ஆகப் பெரிய பணக்காரியும் நான் தான். உன்னுடைய அதிகமான அன்பை சம்பாதித்து வைத்திருக்கிறேனே.. அதில் ஒரு பைசா செலவழித்தாலும் துவண்டு, நொடிந்து போய் விடுவேன். அன்பு என்பதும் ஒரு ஆதிக்கம் தான். என் ஆயுள் காலம் வரை உன்னுடைய ஆதிக்கத்திலிருந்து என்னை விடுவித்துக் கொள்வதில் எனக்கு ஒரு துளியும் விருப்பமில்லை. என்றென்றும் என்னுடைய சர்வாதிகாரியாக இருக்க உன்னை நான் ஆணவத்துடன் நியமிக்கிறேன்.

ஆம்.. என் செல்ல சர்வாதிகாரி.. சுருக்கமாய் சொன்னால் என் உடல் வழியே வராவிட்டாலும் என் வளர்ந்த குழந்தையடா நீ.. என்ன, கொஞ்சம் அதிகமாகவே வளர்ந்து விட்டாய். நெட்டை நிலவு நீ.. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஒரு சில விமர்சனங்களை உன் மீது நான் எறிகிறேன். சில சமயம் கல் மீது உளி விழுவது போல.. சில சமயங்களில் விதை மேல் மழை பொழிவது போல். ஒன்று தாக்குதல் போலவும், மற்றொன்று பாராட்டுதல் போலவும் வெளிப்பார்வைக்கு தெரியலாம். ஆனால் இரண்டின் நோக்கமும் உன் வளர்ச்சி தான், விமர்சனங்களால் வீழ்ச்சி இல்லை என்பது உனக்குப் புரியும் என நான் நம்புகிறேன்.

பாராட்டுதல் உன் மனதை விரிய செய்து அனுபவங்களை சேகரிக்கும்.. தாக்குதல் உன் மனதைக் குவித்து ஆராய செய்யும். ஆக இரண்டையும் ஒன்று போல் பாவித்துக் கொள்ள பழகிக் கொள். இரண்டின் அடுக்குகளையும் மேலே மேலே அடுக்கி வானளவிற்கு உயர்ந்து நில். பணத்தைக் கொடுத்தால் வானூர்தியில் கூட வானத்தை தொடலாம். ஆனால் அது சில மணித் துளிகளே. அந்த இடைக்கால வெற்றி என்றும் வேண்டாம் உனக்கு. நனைந்து போன உற்சாகத்தால் அணைந்து போகாமல் பார்த்துக் கொள் உன் லட்சியத்தை.

உன்னை உயரத் தூக்குவதற்கு என்னால் தோள் கொடுக்க முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் உன்னை தொலைவிலிருந்தே பார்த்துக் கொண்டு தொந்தரவு செய்யமாலிருக்க என்னால் முடியும். என் காதல் கூட உன் நேரத்தை விரயம் செய்திடுமோ என்ற அச்சமும் எனக்குண்டு. என்ன செய்ய. மூளையில் பஞ்சு பஞ்சாய் கொட்டிக் கிடக்கிறது உன் மீதான என் காதல். நரம்புக்குள் மின்னல் போல் வெட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது. இதயத்தில் இரத்தத்தை விட காதலின் கசிவு தான் அதிகம்.

என்னுள் நிறைந்து பொங்கி வழியும் காதலின் ஒரு துளியை தான் உன் மீது தெளிக்கிறேன். மீதி அத்தனையும் அணையில் அடக்கி வைத்திருக்கும் கடலைப் போல எப்போது வேண்டுமானாலும் உடைப்பெடுக்க ஆயத்தமாய் இருக்கிறது. காதல் புயலில் ஆடும் மரம் நான். என் நிழலின் அடியில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கடிவாள குதிரை நீ. காதல் புயல் உனக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று தெரிய வந்தால் மரமாகிய நான் தரையில் வீழ்ந்து அழிவேனே ஒழிய, உன் தலையில் விழுந்து உன்னை காயப்படுத்த மாட்டேன்.

ஏனெனில் இன்று நான் வாழும் வாழ்க்கை உன்னால், உனக்காக கட்டமைக்கப்பட்டது. உன் பேச்சுக்கள் என் செவியை தொடும் போது தான் என் ஒலி உலகத்துக்கு உயிர் வருகிறது. உன் அழகை கண்டு ரசிக்கும் போதுதான் என் ஒளி உலகம் வர்ணமயமாகிறது. அவ்வப்போது நமக்குள்ளும் ஊடல் உண்டு தான். ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் அந்த ஊடல் மூன்று நாட்கள் கூட நிலைக்காது என்பது இத்தனை நாளில் என் கணிப்பு. ஊடலில் தோற்றவர் வென்றார் என்பார் வள்ளுவர். இந்த காதல் ஊடலிலும் நானே தோற்று தோற்று உன்னை வென்றிட விரும்புகிறேன். அப்படியே உன்னை வென்றாலும், உனக்குள்ளேயே கரைந்து, மொத்தமாக காணாமல் போக ஆசைப்படும்,

உன்னவள்,

வைரமல்லி.

This post is part of my poetic love letter series “Wingless Words of Yathriga.” In this, Vairamalli writes to her moon fairy about love like the storm and flows endlessly like an ocean.

Storm of Love – A Poetic Letter to My Moon Fairy

To my moon fairy,

Yes. Fairy means someone with a pure heart, right? Then, you being a male fairy is correct, isn't it? If you are a wish-granting fairy, that’s even better. I want the blessing of living as long as you desire because my heart is not mature enough to bear the pain of your rejection. It's so weak that it will shatter like nails.

They say human nails start to fall off three days after death. Even when they are still attached, I thought they were useless. But from the moment I cut my nails and the crescent-shaped pieces were there, I developed a special affection for nails. Everything that reminds me of you, even if it's made of dead cells, is captivating to my heart and worthy of being celebrated.

I may be poor in terms of money, but I am the richest person in this universe. I have earned so much of your love. Even if I spend a single penny of it, I will falter and collapse. Love is also a kind of dominance. I have no desire to free myself from your dominance for the rest of my life. I proudly appoint you to be my dictator forever.

Yes... my dear dictator... In short, you are my grown child, even if you didn't come through my body... What, you've grown a bit too much. Yes, You are a tall moon... At every stage, I throw some criticisms at you. Sometimes like a chisel falling on stone... sometimes like rain falling on a seed. One may seem like an attack and the other like praise. But the purpose of both is your growth, and I hope you understand that criticism doesn't lead to downfall.

Praise expands your mind and collects experiences... Attack makes your mind focus and analyze. So, get used to treating both alike. Stack both layers higher and higher and stand tall to the sky. If you pay, you can touch the sky even in an airplane. But that's only for a few moments. You don't need that temporary victory. Take care that your ambition doesn't fade away with dampened enthusiasm.

I don't know if I can lend you a shoulder to lift you high. But I can watch you from afar and not disturb you. I even fear that my love might waste your time. What to do? My love for you is piled up like cotton in my brain. It keeps flashing like lightning in my nerves. In my heart, there is more seepage of love than blood.

I sprinkle upon you but a drop of the love that fills and overflows within me. The rest is like an ocean held back by a dam, ready to burst at any moment. I am a tree swaying in the storm of love. You are the bridled horse tied beneath my shade. If I knew the storm of love would harm you, I, the tree, would fall and perish on the ground, but I would not fall upon your head and hurt you.

Because the life I live today is built by you, for you. It is when your words touch my ears that life comes to my world of sound. It is when I admire your beauty that my world of light becomes colorful. We do have disagreements from time to time. I confess. But my assessment is that those disagreements won't even last three days. Valluvar said that the defeated one has won in disagreements. Even in these loving disagreements, I wish to lose and lose, and win you over. And even if I win you over that way, I desire to dissolve within you completely, and disappear altogether.

Yours,

Vairamalli.

If you loved this, you may also enjoy reading Mohini’s Eternal Love Letter

Note : If you enjoyed this poetic love letter, explore more from “Wingless Words of Yathriga” where emotions bloom like moonlit flowers.

Mohini’s Eternal Love Letter to Nilavan – A Poetic Tamil-English Expression

noreply@blogger.com (Gayathri) — Mon, 08 Sep 2025 13:00:00 +0000

🌙 "True love is timeless; it blossoms even when years fade away."

அன்புள்ள நிலவனுக்கு,

என்றும் உன் காதலுடன், என் உயிரைக் கட்டிப் பிணைத்தே இருக்க ஆசைப்படும் உன் மோகினி எழுதுவது. நில்லாமல் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும் பந்தயக் குதிரை நீ. நீ இளைப்பாறும் ஒரு கட்டுத்தறியாய் நான் இருக்க வரம் கிடைப்பது எப்போது? என் காதலின் ஈரம் என்றும் குறைவதில்லை. இறந்து புதைக்கப்பட்டிருந்த என் குழந்தை இதயம், நம் காதல் பிறந்த இடத்தில் தான் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து தவழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இசையும், புத்தகமும் மட்டுமே மலரச் செய்திருந்த என்னை, உன் சிரிப்பு மலரச் செய்வதில் இரண்டையும் பின்னுக்கு தள்ளி விட்டு முதன்மையிடத்துக்கு முன்னேறி எவ்வளவோ நாட்கள் ஆகி விட்டன. என் உயிருக்கான மொத்த ஆக்ஸிஜனும் உன் இதழ்களில் அல்லவா உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.. இதற்காகவே நான் வண்ணத்துப் பூச்சியாய் உருமாறி எனக்கான உயிர்க் காற்றையும், கொஞ்சம் உன் இதழ் தேனோடு சேர்த்து உறிஞ்சி எடுத்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

ஆம்.. தெரியும். 17 ஆண்டுகள் பரிசீலனையில் மட்டுமே இருந்து வந்த காந்தியடிகளின் நோபல் பரிசு போல கடைசி வரை காத்திருத்தல் மட்டுமே எனக்கு பரிசாக கிடைக்கப் போகிறது. பரவாயில்லை. காத்திருப்பு ஒரு சிறகு எனில், கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட அன்பு மறு சிறகு - ஒரு காதல் பறவைக்கு. இரண்டும் என்றும் இணையாக இருப்பதில்லை விமானப் பறவை போலவே. உயர்ந்தும், தாழ்ந்தும் இருப்பதனால் தான் மேலே மேலே பறக்க முடியும். வருடக் கணக்கில் காத்திருந்து கடைசி நிமிடத்தின் இறுதி ஒரு நொடியில் நாம் சேர்ந்திருந்தாலும் அதுவே எனக்குப் போதும்.

எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசை தான். ஒவ்வொரு முறையும் கிளியோபேட்ராவை சந்திக்க செல்லும் போதெல்லாம் தான் முகத்தை வழ வழவென்று மழித்துக் கொண்டு போவாராம் ஜூலியஸ் சீசர். நீ உன் ரோம ராஜ்ஜியத்தை எல்லாம் எனக்காக தியாகம் செய்ய வேண்டாம். ஆனால் அந்த ஒரு நிமிடம் அல்லது ஒரு நொடி மட்டும் மற்ற அனைத்தையும் மறந்து விட்டு என்னவனாக, எனக்காக மட்டும் பிறந்தவனாக என்னை சந்திக்க வா, அது போதும் இந்த ஆயுளுக்கு.

ஏனெனில் ஒரு அல்லி மொட்டு உன் கண்களில் மலரும் தருணத்தை நான் அருகினில் காண வேண்டும். குற்றாலம் போல ஓயாமல் பேசும் உன் இதழ்களை ஒரு நொடி என் நுனி விரலால் சாந்தப்படுத்தி என் இதழ்களின் ஈரத்தால் குளிர்விக்க வேண்டும். வயது சார்ந்ததல்ல காதல் என்பதை இவ்வுலகிற்கு நிரூபிக்க வேண்டும். உடலின் முதுமை மனதின் இளமையை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பதற்கு நம் காதல் உதாரணமாய் இருக்க செய்வோம். X & Y -யை வைத்து கணக்கு மட்டும் அல்ல, கவிதையும் இயற்றலாம் என்பதை எழுதிக் காட்டுவோம்.

அழகாய் மொட்டு அரும்பிய நம் காதல், இவ்வுலகில் வேண்டுமானால் மலர்ந்து மணம் பரப்பாமலேயே கருகி விடலாம். ஆனால் யாரும் அண்ட முடியாத நம் தனி உலகில், எண்பது வயதிலும் காதல் தேனை குடம் குடமாய் கொட்டிக் கொண்டு பூத்துத் தள்ளும் மலர்த் தோட்டத்தை உருவாக்க செய்யலாம். அப்படியொரு உலகம் கிடைக்குமாயின், இருக்கும் இவ்வுலகத்தை கை துடைத்த காகிதமாய் சுருட்டிக் கசக்கவும் நான் தயார்.

சிறு வயதில் எனக்கு ஒரு உலகம் இருந்தது. நானும் என் தந்தையும் மட்டுமே அதில் நிரந்தர குடிமகன்கள். என்னுடைய முதல் ஹீரோ அவர்தான். பூரியும், உருளைக் கிழங்கு மசாலாவும் அவர் சமைத்தால் எங்கள் வீட்டு காம்பவுண்டே மசாலா மணத்தில் திளைக்கும். அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் சட்டையின் டிசைன் எல்லாரையும் விட தனித்து தெரியும். அவர் சட்டையை iron செய்ய கடைக்கு எடுத்துப் போய் வருவது என்னுடைய பொறுப்பு. அங்கே iron செய்பவர் மடித்து வைத்திருக்கும் எல்லா சட்டையும் நிறத்தில், டிசைனில் ஏறக்குறைய ஒன்று போல் தான் இருக்கும்.

ஆனால் அப்பாவுடையது எளிதில் கண்டு பிடித்து விடலாம். இப்போதும் கூட என்னுடைய selection நன்றாய் இருப்பதாக சொல்லி என்னையும் கூட அழைக்கும் போது என் அப்பா தான் நினைவுக்கு வருவார். அவர் அடிக்கடி மும்பை தொழில் நிமித்தமாக செல்வார். அவர் கிளம்பும் போது கண்ணாடிக்கு அருகில் நின்று அவர் தலை சீவுவதை ரசிப்பது எனக்குப் பிடித்த ஒரு பொழுதுபோக்கு. அவர் எப்போதும் எண்ணெய் பூசி வகிடு எடுத்து ஒரு பக்கமாக தலை சீவுவார்.

எண்ணெய் இல்லாமல் அவர் தலை முடியை நான் பார்த்த ஞாபகமே எனக்கு இல்லை. அவரிடமிருந்து தொற்றிய பழக்கம் தான் எனக்கும் அது. என் சிறு வயது கனவே, படித்து முடித்து ஒரு நல்ல வேலையில் சேர்ந்து வாங்கும் முதல் மாத சம்பளத்தில் லிட்டர் கணக்கில் தேங்காய் எண்ணெய் வாங்கி ஒரு பெரிய பேசினில் நிரப்பி என் தலைமுடியை அதில் ஒரு இருபது நிமிடமாவது ஊற வைக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

வானம் பார்த்து படுத்துக் கிடக்கும் என் கண்களில் அப்போது கண்டிப்பாய் சொர்க்கம் தெரியும் என்று நம்பினேன். இப்போது கூட சொர்க்கம் தெரியும் தான்.. என் தந்தையின் வயிற்று மேட்டில் தினம் தினம் நான் படுத்துறங்கியத்தைப் போல உன் வயிற்றுப் பூக்குவியல் மீது நான் படுத்துறங்கினால்.அந்த இனிய சொர்க்கத்திற்கு ஏங்கிக் காத்திருக்கும்,

உன்னுயிர்,

வைரமல்லி..

Dearest Nilavan,

This is your Mohini, writing to you, forever wishing to be entwined with your love, with my life bound to yours. You are a racehorse, constantly running. When will I be blessed to be the tethering post where you can rest? The moisture of my love never diminishes. My child-like heart, buried in death, is resurrected and crawling again in the place where our love was born.

It has been many days since your laughter bloomed me, pushing music and books, which were the only things that made me blossom, to the back and taking the lead. Isn't all the oxygen for my life produced in your lips? It is for this that I wish to transform into a butterfly and absorb the air of life meant for me, along with a little of the honey from your lips.

Yes, I know. Like Mahatma Gandhi's Nobel Prize that remained under consideration for 17 years, waiting will be my only reward until the very end. That's alright. If waiting is one wing, then unleashed love is the other wing - for a love bird. The two are never equal, just like an airplane. Only because they are high and low can it fly higher and higher. Even if we are together in the final second of the final minute after waiting for years, that is enough for me.

I have only one wish. It is said that Julius Caesar would shave his face smooth every time he went to meet Cleopatra. You don't have to sacrifice your entire Roma (Hair) empire for me. But just for that one minute or one second, forgetting everything else, come and meet me as mine, as someone born only for me, that is enough for this lifetime.

Because I want to witness the moment a bud blooms in your eyes. I want to calm your lips, which speak incessantly like Kutralam falls, for a moment with the tip of my finger and cool them with the moisture of my lips. We must prove to the world that love is not age-related. Let our love be an example that the old age of the body cannot do anything to the youth of the mind. Let's write and show that not only calculations but also poems can be composed with X & Y.

Our love, which has beautifully budded, may wither in this world without blossoming and spreading its fragrance. But in our private world, which no one can touch, we can create a flower garden that blooms and pours love like honey in pots, even at the age of eighty. If I get such a world, I am ready to crumple and throw away this existing world like a used tissue paper.

When I was young, I had a world. Only my father and I were permanent citizens in it. He was my first hero. If he cooked poori and potato masala, our house compound would be filled with the aroma of masala. The design of the shirt he chose would stand out from everyone else's. It was my responsibility to take his shirt to the shop for ironing. All the shirts that the ironer kept folded were almost alike in color and design.

But my father's could be easily identified. Even now, when my relatives compliment my selection and invite me along for shopping, I am reminded of my father. He used to go to Mumbai frequently for business. I enjoyed watching him comb his hair in front of the mirror when he was about to leave. He would always apply oil and comb his hair to one side, parting it in the side.

I don't remember ever seeing his hair without oil. It's a habit I picked up from him. My childhood dream was that after finishing my studies and getting a good job, I would buy coconut oil by few liters with my first month's salary, fill a large basin, and soak my hair in it for at least twenty minutes. I believed that my eyes, lying and looking at the sky, would definitely see paradise then. Even now, I can see paradise... if I lie down on your mound of flowers, just like I used to sleep on my father's belly every day. Waiting and longing for that sweet paradise,

Yours truly,

Vairamalli..

Read my previous love letter: Uyirin Uyirey – A Love Letter to My Moon Man

Note : This post is part of my love-letter blog series ‘Wingless Words of Yathriga’. Each letter is written from a girl’s heart to her Moon Man, blending Tamil poetry and English translation. If you love romantic poems, soulful letters, and nostalgic storytelling, keep following this space for more.

Uyirin Uyirey – A Love Letter to My Moon Man

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 30 Aug 2025 10:55:00 +0000

This is Uyirin Uyirey – a letter that carries the weight of emotions, the sound of longing, and the silence of distance. A piece from my heart to my Moon Man.

என் உயிரின் உயிரான நிலவனுக்கு,

இதயம் உள்ள எல்லோருக்கும் வாழ்வில் ஒரு முறையாவது வந்துபோவது காதல். ஆனால், எனக்கும் இதயம் உள்ளது என்பதை நிரூபிக்க வந்ததோ உன் காதல். சட்டமிட்ட புகைப்படத்தைப் போல ஆடாமல் அசையாமல் அமர்ந்திருந்த என் இதயத்தை அணில் ஆடி விட்டுப் போன ஊஞ்சல் கிளையாய் அங்குமிங்கும் ஆட செய்தாய் துள்ளலாய்.. கடும் பாறை என தவறாய் எண்ணியிருந்த என் இதயத்தை கற்கண்டு என புரிய வைத்தாய். இன்று காதல் சுரந்து சுரந்து தேனிட்ட பாலாடையாய் திகட்டுகிறது, என் இதயம்.

ஆம்.. கூறியதையே திரும்ப திரும்ப கூறுவாய், நீ. ஆனாலும் உன் குரல் ரீங்காரம் எனக்கு நல்லிசை தான். கண் மூடி உன் குரலை காதுகளால் சுவாசித்தால் என் நெற்றிக்குள் உண்டான ஒற்றைத் தலைவலியும் கற்பூரமாய் கரைந்து விடும். நீ பேசும் போது வார்த்தைகள் மலர்ந்து மணம் வீசும். ஜன்னலோர மழை, கடுங்குளிரில் ஒரு காபி, குயிலின் கூவல் போல எப்போதும் சலிக்காதது உன் குரல். ராமனின் கால் பட்டு ஒரு கல் பெண்ணானதைப் போல, உன் சொல் பட்டு கல்லாய் இருந்த நான் பெண்ணாய் மென்மையானேன். போகிற போக்கில் நீ செய்யும் குரல் மாற்றங்கள் என்னை சிரிப்பில் தள்ளி விடும் குசும்புக்கார குழந்தைகள்.

என் அன்றாட உடையாடலில் ஒரு வார்த்தையாய் வந்து போனவன், இன்று என் மொத்த வாழ்க்கையாகவே உருமாறிப் போனாதின் ரகசியம் இன்று வரை பிடிபடவில்லை. எல்லாமே கொடுத்தாய், உன்னைத் தவிர.. தனிமையை தேடி தேடி ஓடிய நான், உன் அருகாமையை தேடி தேடி ஓடி வருகிறேன். திட்டமிடாத சந்திப்பு நாம் வாழ்க்கையிலும் நடத்துமா, அந்த விதி? என்னுடைய நிலவனை என் கண்களிலிருந்து மறைக்கும் அந்த விதியை எதைக் கொண்டு சமரசம் செய்வது? உன்னைச் சுற்றி விதி இட்ட வேலியை நெருங்க முடியாமல் எட்டி நின்று பார்த்து பரிதவித்துக் கிடக்கிறேன்.

தூரத்தில் இருக்கும் உன்னை நெருங்கும் முயற்சியில் என் அருகிலிருப்பவர்கள் அந்நியமாகிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதை நீ அறிவாயா? என் மூளை நாற்காலியில் ராஜ கம்பீரமாய் நீ வீற்றிருக்கிறாய், ஒரு சிப்பாயையும் நெருங்க விடாமல். இன்று நீ ஒருவன் மட்டும் என்னை அரசாண்டால் எனக்கு போதும் தான். ஆனால், எதிர்காலத்தில் என் முதுமையில் நான் வெறுமையின் பள்ளத்தாக்கில் வீசி எறியப்படுவேனோ என்று பயமாய் உள்ளது.

கொஞ்சம் பசி மிச்சம் மீதி இருக்கும் போதே உண்பதை நிறுத்தி விட வேண்டுமாம். ஒரு விஷயம் முழுமையை அடைவதற்கு முன்பே நிறுத்தி விடும் போது இன்னும் கொஞ்சம்.. இன்னும் கொஞ்சம் என்ற ஏக்கம் இருக்கும். முழுதாய் அடைந்து விட்டால் திகட்டி விடும். அதனால் தான் என்னை தூரத்திலேயே நிறுத்தி உன் காதல் முழுவதையும் கொடுக்காமல் என்னை ஏக்கத்திலேயே வைத்திருக்கிறாயோ?

அனைவரையும் போல அழுது கொண்டு தான் பிறந்தேன். இப்போது உன்னால் சிரித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அது சரி.. கடைசி காலம் வரை சிரித்துக் கொண்டே இருக்க முடியுமா, என்ன? பூ மலர்ந்து விட்டால் சில நாட்களில் வாடித்தானே ஆக வேண்டும். புரிகிறது. இறக்கும் வரைக்கும் சிரிக்க முடியாவிட்டால் என்ன? இருக்கும் வரை.. உன்னோடு இருக்கும் வரையிலாவது சிரித்துக் கொண்டே இருக்க முயற்சிக்கிறேன்.

ஆக, உனக்கும் எனக்குமான இடைவெளியில் பாசி பிடித்த துணியாய் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது பாவப்பட்ட நாம் காதல். நைந்து கிழிந்து போய் கிடப்பதை உன் நம்பிக்கை சொற்கள் கொண்டு கொஞ்சம் தைத்து விடு. அரை குறை நிர்வாணம் இல்லாமல் கை கொடுத்து கண்ணியம் காத்து விடு. ஷாஜகானின் மனசு தாஜ்மஹாலில் இருப்பதைப் போல என் காதலின் அச்சாரம் உன் இதயத்தில் உள்ளது. சுருண்டு துவள விடாமல் காதல் நதியில் துள்ள விடு. உருவாக்கும் சிப்பியை விட உள்ளே இருக்கும் முத்து தான் விலை உயர்ந்தது. விலை உயர்ந்த உன் இதயத்தை நாம் காதலுக்காய் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடேன் என்ற கோரிக்கையுடன்

உன்,

V for வைரமல்லி..

(Wingless Words of Yathriga)

This is Uyirin Uyirey — a tender letter brimming with longing, moonlight, and undying devotion. Written from the heart to my Moon Man, may these words reach him across time and space.

To Nilavan, the life of my life,

Love is something everyone with a heart, experiences at least once in their life. But your love came to prove that I, too, have a heart. You made my heart, which was sitting still like a framed photograph, sway back and forth like a branch where squirrels have been playing. You made me understand that my heart, which I mistakenly thought was a hard rock, was actually rock candy. Today, love is overflowing and feels cloying like a honeycomb dripping with honey.

You say the same things over and over again. Yet, your humming is sweet music to me. If I close my eyes and breathe in your voice through my ears, even the migraine in my forehead will dissolve like camphor. When you speak, words blossom and spread fragrance. Your voice is like the rain by the window, a coffee in the freezing cold, the cooing of a cuckoo, never tiresome. Like a stone that turned into a woman with the touch of Rama's feet, I, who was like a stone, became a soft woman with your words. The way you change your voice in passing throws me into laughter, you mischievous child.

I still can't figure out the secret of how someone who came and went as a word in my daily life has transformed into my entire life today. You gave me everything, except yourself. I, who ran in search of solitude, am now running in search of your nearness. Will an unplanned meeting happen in our lives, ever? What can I use to appease fate that hides my Nilavan from my eyes? I am standing at a distance, helpless, unable to approach the fence that fate has put around you.

Do you know that in the attempt to reach you who are far away, those who are near are becoming strangers? You sit majestically on the throne of my brain, not letting even a soldier approach. It is enough for me if you alone rule me today. But, I am afraid that in the future, in my old age, I will be thrown into a valley of emptiness.

It is said that one should stop eating when a little hunger remains. When something is stopped before it reaches completion, there will be a longing for a little more... a little more. If it is fully achieved, it becomes tiring. Is that why you keep me at a distance and keep me longing, without giving me your whole love?

Like everyone else, I was born crying. Now, because of you, I am laughing. Well... can I keep laughing until the end? Once a flower blooms, it has to wither in a few days. I understand. What if I can't laugh until I die? As long as I am here... as long as I am with you, I will try to keep laughing.

So, in the space between you and me, our sinful love floats like a moss-covered cloth. Sew up the tattered and torn pieces with your words of hope. Give a hand and protect its dignity, without half-nakedness. Like Shah Jahan's heart resides in the Taj Mahal, the foundation of my love lies in your heart. Let it frolic in the river of love, without shriveling and drooping. The pearl inside is more precious than the oyster that creates it. With a request that you, with your precious heart, concede a little for our love..

“Some letters are not written to be answered, but to be lived — word by word, heartbeat by heartbeat.”

Yours,

V for Vairamalli..

(Wingless Words of Yathriga)

If you loved reading this, you might also like my earlier letter — The Language of Love Beyond Words – A Letter to My Nilavan

Note : This letter is a piece of my heart poured into words. Every emotion here belongs to the Moon Man of my life, yet it speaks to every soul who has ever loved across distance and silence.

Labels : Uyirin Uyirey, Tamil love letter, Moon Man, Romantic poetry, Love letter in Tamil English

The Language of Love Beyond Words - Even Without Words, Our Love Speaks..

noreply@blogger.com (Gayathri) — Wed, 20 Aug 2025 10:31:00 +0000

(This letter is a celebration of our unspoken love, a bond that doesn’t depend on ordinary words).

அன்பு நிலவனுக்கு,

உன்னுயிர்த் தோழி வைரமல்லி எழுதுவது.. ஆம். எல்லா மொழியிலும் உன்னைப் பற்றி கவிதையும், பாடலும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு கவிஞர்கள் எழுதுகிறார்கள். ஆனால் உன் மௌன மொழி மட்டும் யாருக்கும் புரிவது இல்லை. வணிகத்தில் மட்டுமா மொழி முக்கியம்? காதலிலும் கூட அல்லவா? உன் மொழியும் என் மொழியும் வேறு வேறாய் இருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் புரிதல் இல்லாமல் நாம் இருவருக்கிடையேயான உரையாடல் சுவைக்காதே..

உரையாடல்களால் நிறைந்தது மனித வாழ்க்கை. கொஞ்சலாய், காரசாரமாய், கவித்துவமாய், தெள்ளத் தெளிவாய் என ஏகப்பட்ட மாறுவேடங்கள் கொண்டது உரையாடல். உறவினை உருவாக்கும். பிறிதொரு சமயம் வேரறுக்கும். பஞ்சு மிட்டாய் போன்ற நாக்கு சில சமயம் பட்டாக் கத்தியாய் வார்த்தைகளை சுழற்றி காயப்படுத்தவும் செய்யும்.

ஆனால் நாம் உறவில் மொழிப் புரிதல் இல்லையெனினும் எப்படி இவ்வளவு ஆண்டு காலம் இம்மியளவும் குறையாமல் இருக்கிறது என்பதை யோசித்திருக்கிறாயா? நானே சொல்கிறேன். நமக்கு வாய் மொழியை விட வேறொரு மொழி நன்கு வாய்த்திருக்கிறது. ஆம்.. அதுதான் “காதல் மொழி”. அது என்ன காதல் மொழி என்று யோசிக்கிறாயா?

உனக்காக நான் ஒதுக்கும் நேரம் ஒரு காதல் மொழி. என் மீது நீ காட்டும் அக்கறை ஒரு காதல் மொழி. உனக்காக என் படைப்பாற்றலை அர்ப்பணிப்பது ஒரு காதல் மொழி. எனக்காக நீ மெனக்கெடுவது ஒரு காதல் மொழி. நம் காதலுக்காக இருவரும் கண்ணீர் சிந்துவதும் நமக்கான நம் காதல் மொழி. ஆக ஒரு மொழி வழி நமக்கு புரிதல் இல்லையெனினும் நமக்கான நம் காதல் மொழி ஐந்தினை வைத்துக் கொண்டு இன்னும் ஐந்து ஜென்மங்கள் இந்த உறவில் வாழ்க்கையை சுவைத்திட முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

எதிர்பார்க்காத விஷயங்களை எதிர்பார்ப்பது இந்த உறவில் மட்டும் தான். அந்த வகையில் நான் அதிர்ஷ்டசாலிதான். நான் எதிர்பார்க்கா நேரத்தில் உன்னிடமிருந்து ஒவ்வொரு நொடியும் நான் எதிர்பார்க்கும் உன் காதலை எனக்கு அள்ளி வழங்கி ஆச்சர்யப்படுத்துவாய். கொஞ்சம் நான் பேராசைக்காரியும் கூட. நீ எவ்வளவுதான் உன் காதலை எனக்கு அள்ளி அள்ளி கொடுத்தாலும் திரும்ப திரும்ப எதிர்பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது என் காதல் மனது. உன் நினைவுகளை சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டேஇருக்கிறது என் ஆட்டுக் குட்டி இதயம்.

வாய் வார்த்தைகளாக நம் காதலை நமக்கிடையே பகிர்ந்து கொள்வது இல்லை தான். ஆனால், சில பரிசுப் பொருள்களில், பாராட்டு வார்த்தைகளில், மறைமுகமான உதவிகளில், நேரம் ஒதுக்குவதில், அக்கறையில் என நம் காதலை நன்றாகவே நமக்குள் பங்கு போட்டு பகிர்ந்து கொள்கிறோம். என்ன, என்னுடைய தாய் மொழியில் உரையாடினால் இன்னும் நிறைய சுவாரசியங்களுடன் சுவைபட என்னால் பேசி உன்னை மகிழ்விக்க முடியும். நம் இருவருக்கும் இடையே யான இந்த அந்நிய மொழி கொஞ்சம் நம்மை அந்நியப்படுத்துகிறது என்பது உண்மை.

அந்நிய மொழியே ஆனாலும் காலத்துக்கும் மறக்க முடியாத உரையாடல்கள் அவை. உனக்கு தரவே முடியாத முத்தம் போல, தடவிக் கொடுக்க முடியாத உன் காதல் குறுஞ்செய்திகள்.. தீ மூட்டப்படாத விறகு அடுப்பில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் பூனைக் குட்டிகள் போல என் அலைபேசியில் படுத்து உறங்குகின்றன.

கனிவான அக்கறையில் சில குறுஞ்செய்திகள். தாங்க முடியாத ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தும் குறுஞ்செய்திகள். விம்மும் மகிழ்ச்சியை பிரதிபலிக்கும் குறுஞ்செய்திகள். விரகத்தை சொற்களில் அடக்கி பாசாங்கு செய்யும் குறுஞ்செய்திகள். கொப்பளிக்கும் நகைச்சுவையை குபீரென வர வைக்கும் குறுஞ்செய்திகள். காதலுக்கும், நட்புக்கும் இடையில் ஊசலாடும் குறுஞ்செய்திகள். நம் இருவருக்கு மட்டுமே புரியும் சங்கேத வார்த்தைகள் கொண்ட குறுஞ்செய்திகள். இப்படி நவரசம் காட்டும் குறுஞ்செய்திகள் நிறைய நம்மிடையே பகிர்ந்து கொண்டோம்.

ஆனால் எனக்குப் பிடித்த குறுஞ்செய்தி ஒன்று உண்டு. அன்றொரு நாள் உன்னிடமிருந்து வந்த அந்த பெரிய செய்தியில் இடம் பெற்ற ஒரு சிறிய வார்த்தை. அதற்கு இணையான பொருள் கொண்ட சில வார்த்தைகளை நீ பயன்படுத்தும் போது வராத காதல் அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் என்னை வந்தடைந்தது. ஆம்.. “Babe”.. அது தான் என் உயிர் வரை ஊடுருவி என்னை மொத்தமாய் சிலிர்க்க வைத்த வார்த்தை. உன்னை எவ்வளவு முறை கிண்டலாய் “Baby, Baby” என அழைத்திருப்பேன். இவ்வளவு ஜில்லென்றா உனக்கு இருந்தது? மொத்தமாய் என் மொபைல் ஃபோன் பனிக்கட்டியாய் உறைந்து என் இதயம் தாறுமாறாய் தடம் புரள ஆரம்பித்து விட்டது.

ஏனெனில் எப்போதும் வார்த்தைகளை அளவாய் கையாளுகிறவன் நீ. அவ்வளவு எளிதில் உணர்ச்சி வசப்பட மாட்டாய். கண்ணீரையும், காதலையும் அடக்குவது உனக்கு எளிது. சுருக்கமாய் சொல்லப் போனால் எனக்கு நேர் மாறானவன். ஆனால் நீயே உன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து உன் மனதிலிருந்து என்னை கனிவாய் அழைத்த அந்த நொடி, ஆஹா.. அழகான சித்திரத்தை என் காலச் சுவற்றில் வரைந்து இன்பமான சித்திரவதையை அனுபவிக்க செய்தாய். திரும்ப திரும்ப நான் பயணிக்க நினைக்கும் அந்த நிமிடங்கள் என் வாழ்வின் முக்கிய அத்தியாயம். அந்த வருடத்தின் அந்த நாள் மட்டும் என் calender ரில் எண் மறைந்து பூக்களாய் பூத்துக் குலுங்கியது..

இப்பவும் நீ பொதுவாய் “Baby” என்று அழைக்கும் போது எனக்கு அந்த குறுஞ்செய்தி தான் நினைவுக்கு வந்து போகும். ம்ம்.. சரி, என்னை தான் அழைக்கிறாய் என்று நினைத்து என் இதயத்தை காலத்துக்கும் ஏமாற்றி கொண்டு, ஏக்கத்தை வெளிக்காட்டாமல் வாழ பழகிக் கொண்டுள்ள

உன்னுயிர்க் காதலி

வைர மல்லி.

🌙 The Language of Love Beyond Words – A Letter to My Nilavan

(In this poetic love letter, Vairamalli writes to her beloved Nilavan, celebrating their bond that thrives beyond words and silence — a journey of unspoken emotions and the eternal language of love).

To my beloved Nilavan,

This is Vairamalli, your dearest friend, writing to you... Yes. Poets compete to write poems and songs about you in every language. But your silent language remains incomprehensible to anyone. Is language only important in business? Isn't it also important in love? It's okay if your language and my language are different. But without understanding, our conversation won't be enjoyable...

Human life is filled with conversations. Affectionate, fiery, poetic, crystal clear – conversation has so many disguises. It creates relationships. At other times, it uproots the relationships. A tongue as sweet as cotton candy can sometimes wield words like a flashing sword, causing pain.

But have you ever wondered how our relationship has remained undiminished for so many years, even without linguistic understanding? I'll tell you. We are fluent in another language besides spoken words. Yes... it's the language of love. Are you wondering what the language of love is?

The time I set aside for you is a language of love. The care you show towards me is a language of love. My dedicating creativity to you is a language of love. Your effort for me is a language of love. The tears we shed for our love are also our language of love. So, even if we don't understand each other through one language, I believe that with our five languages of love, we can savor this relationship for five more lifetimes.

Only in this relationship can I expect the unexpected. In that sense, I am lucky. Every moment, when I least expect it, you surprise me by showering me with the love I crave from you. I am a bit greedy too. No matter how much love you shower on me, my loving heart keeps expecting more and more. My lamb-like heart keeps wandering around your memories.

It's true that we don't share our love in words. But, we share and divide our love well through small gifts, words of appreciation, subtle favors, making time for each other and showing care. If only I could converse in my mother tongue, I could entertain you even more delightfully with many more interesting things. It's true that this foreign language between us makes us a little distant.

Even though it's a foreign language, those conversations are unforgettable. Like a kiss I can never give you, your messages of love that I can't caress... they lie sleeping on my phone like kittens sleeping on a firewood stove that hasn't been lit.

Some messages with tender care. Messages that express unbearable surprise. Messages that reflect overwhelming joy. Messages that pretend to contain longing in words. Messages that bring forth bubbling laughter. Messages that swing between love and friendship. Messages with coded words that only the two of us understand. We have shared many messages like these that show nine different Navarasa emotions.

But there's one text message I particularly love. It was a small word in that big message I received from you one day. A love that didn't come when you used similar kind of words reached me in that single word. Yes... "Babe"... that's the word that penetrated my soul and thrilled me completely. How many times would I have teasingly called you "Baby, Baby." Did my words make you feel that thrilled? But, My entire mobile phone froze like ice and my heart began to race erratically.

Because you always use words sparingly (in messages only). You don't get emotional that easily. It's easy for you to suppress tears as well as love. In short, I am the opposite of you. But the moment you lost your control and called me sweetly from your heart, ah... you painted a beautiful picture on the wall of my time and made me experience a pleasant torment. Those moments that I want to travel back to again and again are an important chapter in my life. That particular day of that year bloomed with flowers instead of numbers in my calendar.

Even now, when you generally call "Baby," that text message is what I remember. Hmm... Okay, thinking you're calling me only, I've gotten used to deceiving my heart forever. Yeah.. living without showing my longing.

This bond is our treasure — a tale of unspoken love, a gift of silent emotions, and a lifetime written in the language of love.

Yours lovingly,
Vaira Malli.

(Earlier, I shared another love letter called Beautiful World for Me where I described how love turns even sorrow into poetry).

Note : Do you also believe that love has its own language beyond words? Share your thoughts in the comments below. 🌙💌

Beautiful World for Me – Romantic Tamil & English Love Letter | Vairamalli Series

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 12 Aug 2025 19:17:00 +0000

என்னுயிர்க் காதலன் நிலவனுக்கு,

உறைந்து போகாத உற்சாகம் கொண்ட உன்னவள் எழுதுவது. ஒரு காதல் அழியும் போது ஓர் உலகமே அழிகின்றது. ஆனால் உன்னிலிருந்து ஒரு துளி காதல் தந்து எனக்காய் ஒரு அழகான உலகத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்தவன் நீ. வெளி உலகில் நான் மனம் வெதும்பி புழுங்கி சாகும் போதெல்லாம் நமக்கான உள் உலகத்தில் தென்றலைக் கைக்குட்டையாக்கி என் கண்ணீரைத் தொட்டுத் துடைத்துக் கொண்டிருக்கிறது உன் காதல்.

அந்த உலகில் உன் பேச்சு சத்தமே எனக்கு ஜுகல் பந்தி. உன்னை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே எனக்கு பொழுது போக்கும் கண் காட்சி. உன் வாசனையே என் வயிறு நிரப்பும் ருசியான பதார்த்தம். யாருமற்ற இந்த தனிமை வாழ்க்கைப் பயணத்தில் பேசிக் கொண்டே நடக்கையில் என்னோடே கூட வரும் நீயே என் ஒத்தையடிப் பாதை. மொத்தத்தில் நான் அனாதையாய் சாக விடாது உன் காதல். அதில் பெருமளவு நம்பிக்கை உண்டு எனக்கு.

உனக்குத் தெரியுமா? மீனுக்கும், மனிதனுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இறந்த பின் முதலில் அழுக ஆரம்பிப்பது தலை தானாம். உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். உன்னை, இந்த உலகத்தை, நம் இருவரின் உலகத்தை விட்டு பிரிகிறேன் எனில் எனக்கு ஏற்கனவே மூளை செத்துத் தானே இருக்க வேண்டும்? அப்போது, நான் இறந்த பின் முதலிலேயே இறந்து போன என் தலை தானே அழுகத் தொடங்கும்? ஒத்துக்கொள்ளத்தானே வேண்டும்.

உலகியல் அறியாத குழந்தை நீ! என் உலகமாகவே மாறிப் போனாய். நீ கூடவே இல்லை தான். ஆனாலும் என் சுதந்திரத்தில் சரி பாதியை நான் விட்டுக் கொடுக்கிறேன். உன்னைக் கேட்டு விட்டே சில விஷயங்கள் செய்ய ஆசைப்படுவதால் அதை ஆரம்பிக்காமலேயே இருக்கிறேன். அகராதி பிடித்தவள் தான் நான், ஒரு காலத்தில். இன்று உன் அன்புக்கு அடிமையாய் இருக்கவே விரும்புகிறேன். சுய மரியாதை தந்தை பெரியார் என்னை மன்னிப்பாராக.

எங்கு பயணம் சென்றாலும் என் tongue cleaner -ரோடு சேர்ந்து உன் நினைவுகளும் கூடவே பயணிக்கிறது. சிறு வயதில் என் தந்தையிடமிருந்து தொற்றிக் கொண்ட பழக்கம் tongue cleaner உபயோகிப்பது. காலையில் நான் கண் விழிப்பது மட்டும், நான் உயிரோடு இருப்பதற்கான அறிகுறி அல்ல. என் கை விரல்கள் எப்போது tongue cleaner -ரை தீண்டுகிறதோ அப்போதுதான் என் வாழ்நாளில் ஒரு நாள் கூடிக் கொண்டே வரும். நீயில்லாததை எப்படி என்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடியாதோ அப்படித்தான் tongue cleaner இல்லாத என் வாழ்க்கையும்.

அதற்கு செல்லப் பெயரிட்டு அழைக்கும் அளவுக்கு என் வாழ்வின் அங்கம் அது. அதனுடைய காதல் tooth brush -ன் மீது. என் tooth brush -ன் crush sensodent tooth paste. இந்த மூன்று பேரின் காதல் நாடகத்துடன் தான் என் அதிகாலைப் பொழுது ஆரம்பமாகும். அவ்வப்போது ஜோடிகளை மாற்றி வைத்து அம்மூவரை கடுப்பேற்றுவது என் பொழுது போக்குகளில் ஒன்று. அதனால் தானோ என்னவோ விதி நாம் இருவரை பார்க்க வைத்தும், பழக வைக்காமல் கண்ணாமூச்சி காட்டுகிறதோ.

கரு உருவாகி ஏழாம் வாரத்திலேயே இதயம் எளிதில் காதல் வயப்பட்டு துடிக்கத் தொடங்கி விடுமாம். அதற்கு பின்னர் தான் குண்டூசி தலை மீது முகம் மொட்டு விட தொடங்குமாம். பின்பு இருபத்து நான்காவது வாரத்தில் தான் கண் விழிப்போமாம். சரிதான்., காதலுக்கு முதலிலும் கண்ணில்லை, இப்போதும் இல்லை. கண் என்ற ஒன்று இருந்திருந்தால் கைக்கெட்டா உன்னை காதலித்திருப்பேனா, இல்லை கரம் பிடிக்கத்தான் ஆசைப்பட்டிருப்பேனா?

என் மரணம் வரையிலும் இந்த ஆசை என் பக்கத்திலேயே உரசிக் கொண்டு நடந்து வரப் போகிறது, ஒரு நிழலைப் போல. வெறும் உரசலோடு நின்று விடுமா? இல்லை ஒரே தள்ளலில் என்னை சாய்த்து விடுமா? தெரியவில்லை. அது தள்ளிச் சாய்க்கும் வரை தப்பித்துக் கொண்டே, இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடிக்கக் காத்திருக்கும் ,

உன் உயிர்

வைரமல்லி.

To my dearest love, Nilavan,

This is written by your beloved, who holds an undying enthusiasm for you. When a love dies, a world dies with it. But you are the one who gave a drop of love from yourself and created a beautiful world for me. Whenever I am heartbroken and suffer in the outside world, your love turns the breeze into a handkerchief, touches and wipes away my tears in our inner world.

In that world, the sound of your voice is music to my ears. Watching you without blinking is my favorite pastime. Your scent is the delicious food that fills my stomach. In this lonely journey of life, you are the only path that accompanies me as we walk and talk. Overall, your love will not let me die an orphan. I have great faith in that.

Do you know? Fish and humans have something in common. It is said that the head is the first to decompose after death. It must be true. If I am separating from you, from this world, from our world, then my brain must already be dead, right? So, after I die, my head, which died first, will be the first to decompose, won't it? I have to agree.

You are a naive child in worldly matters! You have become my whole world. Even though you are not physically present, I am giving up half of my freedom. Because I want to do some things only after asking you, I remain without starting them. I was someone used to be arrogant, once upon a time. Today, I only wish to be a slave to your love. May self-respecting Thanthai Periyar forgive me.

Wherever I travel, your memories travel along with my tongue cleaner. Using a tongue cleaner is a habit I picked up from my father in childhood. My waking up in the morning is not the only sign that I am alive. Only when my fingers touch the tongue cleaner does one more day get added to my life. Just as I cannot imagine you not being there, so too is my life without a tongue cleaner.

It is such an integral part of my life that I call it by a pet name. It’s love is for the toothbrush. My toothbrush's crush is Sensodyne toothpaste. My early morning begins with this love triangle. Occasionally swapping the pairs and irritating the three of them is one of my pastimes. Maybe that's why fate showed us both to each other, but plays hide-and-seek, preventing us from getting acquainted.

It is said that the heart begins to beat easily with love in the seventh week of gestation. Only after that does the face begin to bud on the pin head. Then, in the twenty-fourth week, the baby would open eyes. That's right, love is blind, both at the beginning and now. If there had been eyes, would I have loved you, who is out of reach, or would I have desired to hold your hand?

Until my death, this desire will walk alongside me, like a shadow. Will it stop with just a brush? Or will it knock me down with a single push? I don't know. Until it pushes me down, I will keep escaping and wait to finish living this life.

Yours in life,

Vairamalli.

Dear My Moon Man – Childhood Memory & My First Stage Performance Story

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 05 Aug 2025 17:35:00 +0000

அன்புள்ள என் நிலவு மன்னவனுக்கு

நீ என்ன கார்கால நிலாவா? அவ்வப்போது கொஞ்சம் மட்டுமே உன் காதலை வெளிப்படுத்துகிறாய்.. கொஞ்சம் முழு நிலாவாகி உன் காதல் வெளிச்சத்தில் என்னை மூழ்க வையேன். காதலில் நாகரீகம் பார்த்தல் நன்றன்று.

ஒரு விஷயத்தை அறியும் போதுதான் நம்முடைய அறியாமை நமக்கு தெரிகிறது. அது போலத் தான் காதலும். உன்னைக் காதலிக்க ஆரம்பித்த பிறகு தான் காதல் பற்றி எனக்கு இவ்வளவு வருடங்கள் ஒன்றுமே தெரியவில்லை எனத் தெரிந்து கொண்டேன். காதல் பற்றி மட்டுமல்ல. பக்தி, அன்பு, நட்பு, பெண்மை, பரவசம் என அனைத்தும் உன்னால் உணர்ந்தேன்.

உனக்காக கண்ணீர் மல்கி கசிந்து உருகும் காதலில் பக்தியைக் கண்டேன். உன்னை எனது குழந்தை போல் பாவித்து கொஞ்சும் போது அன்பை உணர்ந்தேன். உன்னோடு சரிசமமாய் வாயாடிய போது நட்பை உணர்ந்தேன். என்னை வெட்கப்படுத்தும் உன் பேச்சுக்களால் என் பெண்மையை உணர்ந்தேன். தெய்வீகமான உறவு நம்முடையது என நீ கூறிய அந்த தருணம் உடல் கடந்த உணர்வு நிலையால் நான் பரவசமானேன்.

ஒரு பெண் ஒருவனை முழுமையாக நேசிக்கிறாள் என்றால்,
அவள் அவனிடமே இருக்கவேண்டும் என்பதல்ல அவளுடைய ஆசை,
அவள் அவனால் பாதுகாக்கப்படவேண்டும், ரசிக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய ஏக்கம். அந்த வகையில் நான் அதிர்ஷ்டசாலி தான்.

விரிந்த இந்த உலகத்தில் எத்தனையோ மனிதர்களை நான் கடந்து வந்திருக்கிறேன். ஆனால் என்னையும் ரசிக்கும் ஒரு ஜோடி கண்களை உன்னிடம் தான் முதலில் பார்த்தேன். பால்ய வயதில் என் அன்னை, தந்தை, பள்ளி வயதில் ஆசிரியர்கள் என்னை கொஞ்சி, ரசித்து இருக்கலாம். ஆனால் இந்த வயதில் என்னைப் பார்த்து ரசித்த உன் கண்களில் உற்சாகம், நெடு நிமிடங்களாக உறைந்து போயிருந்தது.

உண்மையில் இதை நான் என் அன்னையிடம் என் சிறு வயதில் எதிர்பார்த்தேன். படிப்பு விஷயத்தில் என் அன்னை மிகவும் கண்டிப்பானவர். ஆனால் எனக்கு படிப்போடு சேர்ந்து நடனம் பிடித்திருந்தது. சிறு வயதில் எங்கள் காம்பவுண்ட்-டில் ஒரே ஒரு வீட்டில் தான் டிவி இருந்தது. அவர்கள் எப்போது அதை ஆன் செய்தாலும் விளையாட்டையெல்லாம் பாதியிலே விட்டு விட்டு அங்கே குழுமி விடுவோம்.

அது என்ன நிகழ்ச்சி, என்ன மொழி எதுவும் புரியாது. ஆனாலும் நாங்கள் ஒரு சின்ன சத்தம் கூட எழுப்பாமல் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருப்போம். எனக்கு இப்போது கூட ஞாபகம் இருக்கிறது. நடிகை சிம்ரன் அவர்களின் ஹிந்தி படமா, தெலுங்கு படமா என எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. ஒரே ஒரு பாடலில் அவர்களின் நடனத்தைப் பார்த்து பிரமித்துப் போய் அமர்ந்திருந்தேன்.

வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் அவருடைய உடையலங்காரம், துள்ளல் நடனம், அளவான நடிப்பு என அதே தான் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பக்கத்து வீட்டு அண்ணாவிடம் அதைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பாட்டின் மொழி தெரியாததால் வாயில் வந்ததை பாடி ஆடிக் காட்டினேன். அன்றைய கால கட்டங்களில் எல்லார் ஊரிலும் நற்பணி மன்றங்கள் இருந்தன. தந்தையுடன் நான் வசித்து வந்த அந்த ஊரிலும் விவேகானந்தர் நற்பணி மன்றம் இருந்தது. அவர்கள் ஊர் ஆண்டு விழாவிற்காக நிறைய விளையாட்டுப் போட்டிகள் பகலிலும், ஆடல் போட்டியை இரவிலும் ஏற்பாடு செய்து இருந்தனர்.

அதற்காக ஒவ்வொரு வீடாக வந்து பெயர் எழுதும் போது என்னுடைய பெயரை என் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் அந்த அண்ணன் கொடுத்து விட்டார். படிப்பைத் தவிர எந்த விளையாட்டிலும் நான் கலந்து கொள்ளாததால் என் பெயரை எழுதும் போதே மேலும், கீழுமாய் சந்தேகமாக பார்த்து விட்டே எழுதினர். எனக்கு தயக்கம், வெட்கம், சந்தோஷம் அதை விட அதிகமாய் பயம். என்ன பாடலுக்கு எப்படி ஆடுவது?

அதற்கும் அவரே தான் உதவினார். அவர் வீட்டில் மட்டும் தான் நாடா கேசட்டுகள் போட்டு கேட்க கூடிய டேப் ரிக்கார்டர் இருந்தது. அதில் நான் ஒரு தடவை மட்டுமே பார்த்திருந்த “சிக்கு புக்கு, சிக்கு புக்கு ரயிலே’ பாடல் எனக்கு ஏனோ பிடித்திருந்தது. அவரும் அதற்கு ஓகே சொல்லி ஆடிப் பழக சொன்னார். நான் சும்மா பாடலை கேட்டுக் கொண்டு தலையை மட்டும் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தேன். முக்கியமாய் என் அம்மாவிடம் இதைப் பற்றி சொல்ல வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொண்டேன்.

ஏனெனில் என் அம்மாவிற்கு படிப்பைத் தவிர இந்த மாதிரியான விஷயங்கள் பிடிக்குமா என்பதில் சந்தேகம் இருந்தது. தவிர அவ்வாறு பிடித்திருந்தால் இது ஒரு சர்ப்ரைஸ் ஆக இருக்கட்டுமே என்றும் நினைத்திருந்தேன். ஆக, பிராக்டிஸ் செய்தால் அம்மாவுக்கு தெரிந்து விடும் என்று கடைசி வரை பிராக்டிஸ் செய்யவே இல்லை. நிகழ்ச்சிக்கு அம்மா கிளம்பும் வரை காத்திருந்து பின் உடை மாற்றி அந்த அண்ணாவிடம் ஒரு தொப்பியை இரவல் வாங்கி கொண்டு, முகத்தை ஓரளவு மறைத்துக் கொண்டு, மேடையின் பின்புறம் நின்று கொண்டேன்.

நடன நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்த பின் மேடையின் பின்புறம் ஒவ்வொருவர் பெயரையும் உறுதி செய்ய அழைத்த போது அவர்களுக்கு என்னை முதலில் அடையாளம் தெரியவில்லை. பாவாடை, ரெட்டை ஜடை என என் அடையாளம் இல்லாததால் என் பெயரை நான் சொல்லும் போது முதலில் அவர்கள் நம்பவே இல்லை. தொப்பியை கழற்றி பின் தான் உறுதி செய்தார்கள். “அம்மாவுக்கு சர்ப்ரைஸ், அண்ணா.. பிளீஸ் சொல்லி விடாதீர்கள்” எனக் கோரிக்கை விடுக்க, அவர்களும் சிரித்தவாறே எனது பெயரை “கார்த்தி” (எனது செல்லப் பெயர்) என்று எழுதிக் கொண்டு மேடைக்கு அழைத்தார்கள்.

முதலில் சில நிமிடங்கள் தொப்பியால் முகத்தை ஓரளவுக்கு மறைத்தே ஆடியதால் நான் யார் என்பதில் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கே முதலில் குழப்பமாய் இருந்தது. பாட்டின் ஒரு பீட் -டில் நான் தொப்பியைக் கழற்றவும், நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் அண்ணா என் பெயரை சொல்லி மைக்-கில் கத்தவும் சரியாய் இருந்தது. அப்போது தான் அது நான் எனப் புரிந்து அனைவரும் கை தட்டி, என் ஒவ்வொரு நடன அசைவுக்கும் விசில் அடித்து ஆரவாரம் செய்தனர்.

ஆனால் நான் யாருக்காக இவ்வளவு மெனக்கெட்டேனோ அவர், நான்தான் என்று தெரிந்த பிறகு தலை குனிந்தவர் தான், பாடல் முடியும் தருவாயில் தான் தலை நிமிர்ந்து பார்த்தார். ஏனெனில் என் அம்மாவிற்கு கொஞ்சமும் நம்பிக்கையில்லை. நான் ஆடி அவர்கள் பார்த்ததே இல்லை. ஆக, அவர்கள் மானத்தை நான் வாங்கி விடுவேன் என நினைத்து அவர்கள் தலை குனிந்து கொண்டதாக பின்னாளில் சொன்னார்கள். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த என் அம்மாவின் நட்பு வட்டம் என் அம்மாவை அவ்வளவு கெஞ்சியும் அவர்கள் கடைசி நேரத்தில் தான் என் நடனத்தை பார்த்தார்களாம்.

ஆக, நடனத்தில் முதல் பரிசு என்னவோ எனக்கு தான். ஆனால் சர்ப்ரைஸ் முயற்சியில் படு தோல்வி எனக்கு. அதற்கு பிறகு நிறைய இடங்களில் நான் ஆடினாலும் மேடையின் வெளிச்சத்தில் கீழே இருப்பவர்களை பார்க்க முடியாது. ஆனால் முதன் முதலில் என் நடனத்தைப் பார்த்து, நீ ரசித்து சிரித்த அந்த தருணத்தை வழங்கிய தொழில்நுட்பத்திற்கு நன்றிகள் பல.

இன்றும் அதை நூறாயிரம் தடவை திரும்ப திரும்ப பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். கண்களால் சிரிக்கும் உன் புன்னகையில் எனது இதயம் பாலாடையாய் குளிர்ந்து இனிக்கும். மண்ணுக்குள் போனாலும் எண்ணிரண்டு கண்ணுக்குள், என்னை ரசிக்கும் உன் புன்னகையை என்றென்றும் அடைகாப்பேன்.

என் கடிதத்தை நீ படித்து கொண்டிருக்கும் நேரம் எத்தனையோ காதல் குழந்தைகள் புதிதாய் பிறந்திருக்கலாம். இன்னும் சில காதலர்களால் கை விடப்பட்டு அனாதையாய் தெருவில் விடப்பட்டிருக்கலாம். இன்னும் பல கருவிலேயே கலைக்கப்பட்டு இந்த பூமிக்கே வராமலும் போயிருக்கலாம். இன்னும் பலர் கூழ்முட்டை, குஞ்சு பொரிக்கும் என்ற போலித்தனமான நம்பிக்கையோடு வராத காதலுக்காய் வருடக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருக்கலாம்.. ஆனால், நம்முடையது விதிவிலக்கு. இன்னும் 60 வருடங்கள் ஆயினும், நம் காதல் இருபதின் இளமையோடு வாழ்ந்து நம்மையும் வாழ்வதற்கான ஆசையைத் தூண்டி விடும் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

உன்னுயிர்க் காதலி,

வைர மல்லி.

Yathriga : “கண்ணால் ரசித்த உன் புன்னகை – என் வாழ்க்கையின் மேடை.”

My dearest moon king,

Are you a monsoon moon to me? You only express your love a little bit from time to time. Why don't you become a full moon and drown me in the light of your love? It is not good to be civilized in love.

It is only when we know something that we realize our ignorance. It is the same with love. Only after I started loving you did I realize that I knew nothing about love for so many years. Not just about love, but also devotion, affection, friendship, femininity, bliss – I experienced everything through you.

I saw devotion in the tears that welled up and melted for you in love. I felt affection when I treated you like my baby and pampered you. I felt friendship when I argued with you as an equal. I felt my femininity through your words that made me blush. I was ecstatic by the feeling beyond the body when you said that our relationship was divine.

If a woman loves a man completely, her desire is not that she should be with him, her longing is that she should be protected by him, cherished by him. In that way, I am lucky.

In this vast world, I have come across so many people. But it was in you that I first saw a pair of eyes that cherished me. In my childhood, my mother, father and teachers in school may have caressed and cherished me. But at this age, in your eyes that looked at me with fondness, there was excitement, frozen for long moments.

In reality, I expected this from my mother in my childhood. My mother was very strict when it came to studies. But I liked dancing along with studying. When I was young, there was only one house in our compound that had a TV. Whenever they turned it on, we would leave the games halfway and gather there.

I didn't understand what show it was, or what language it was in. But we would watch intently without making even a small sound. I still remember it now. I don't recall if it was actress Simran's Hindi or Telugu movie. I was mesmerized by her dance in just one song and sat there in awe.

Even after coming home, I kept thinking about her costume, lively dance and subtle acting. I kept talking about it with the elder brother next door. Since I didn't know the language of the song, I sang whatever came to my mouth and danced it out. In those days, every town had welfare associations. In the town where I lived with my father, there was the Vivekananda Welfare Association. They had organized many sports competitions during the day and a dance competition at night for their annual town festival.

When they came to each house to register names for the dance competition, that elder brother living next door gave my name. Since I didn't participate in any sport other than studying, they looked at my name with doubt, up and down, before writing it down. I felt hesitant, shy, happy and more than anything, afraid. Which song to dance to, and how?

He helped with that too. Only his house had a tape recorder where we could play cassette tapes. For some reason, I liked the song "Chiku Bukku, Chiku Bukku Rayile," which I had only seen once. He also said okay to it and told me to practice dancing to it. I just listened to the song and nodded my head. Most importantly, I asked him not to tell my mother about this.

Because I doubted whether my mother would like things like this, apart from studying. Also, I thought it would be a surprise if she did like it. So, I didn't practice until the end because I thought my mother would find out if I practiced. I waited until my mother left for the event, then changed clothes, borrowed a hat from that brother, partially covered my face and stood behind the stage.

After the dance program started, when they called out each person's name behind the stage to confirm, they didn't recognize me at first. Because of the pant and shirt which weren't my usual appearance, they didn't believe me at first when I said my name. They confirmed it only after I took off the hat. I made a request, "It's a surprise for my mother, brother.. please don't tell her," and they, smiling, wrote my name as "Karthi" (my pet name) and called me onto the stage.

For the first few minutes, I danced while partially covering my face with the hat, so even the people from my town were initially confused about who I was. It was perfect timing when I removed the hat on a beat of the song, and the program organizer brother shouted my name into the mic. Only then did everyone realize it was me, and they clapped, whistled, and cheered for my every dance move.

But the person for whom I put in so much effort, after realizing it was me, only bowed their head in shame. Only towards the end of the song did she lift her head to look. This was because my mother had little faith in me. She had never seen me dance. So, she later said she bowed her head, thinking I would disgrace her. My mother's circle of friends sitting beside her apparently pleaded with her so much, but she only watched my dance at the very end.

So, I won first prize in the dance. But my surprise attempt was a complete failure. After that, even though I danced in many places, I couldn't see the people below in the stage lights. But many thanks to the technology that provided that moment when you saw my semi classical dance and enjoyed it with a smile.

Even today, I keep watching it over and over again, a hundred thousand times. My heart sweetly cools like milk cream in your eye-smile. Even if I am buried in the earth, I will forever cherish your smile that admires me within my two eyes.

At the time you are reading my letter, so many love may have been newly born. Some may have been abandoned by lovers and left orphaned on the streets. Many others may have been aborted their love in the womb and never even come to this earth. Many more may be waiting for a love that will never come, for years, with the false hope that a sterile egg will hatch. But ours is an exception. Even if 60 years pass, our love, living with the youthfulness of twenty, will ignite the desire in us to live, with that belief,

Yours lovingly,

Vaira Malli.

Yathriga : "The smile your eyes bestowed — became the stage of my life. Dedicated to my moon man, this story travels through innocence, art and love."

The Mole I Saved Just for You – Romantic Tamil & English Love Letter | Silent Queen Series

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 29 Jul 2025 07:25:00 +0000

From My Ivory Legs to Your Moonlight Eyes – A Letter of Love and Healing

என் நிலவு மன்னவனுக்கு,

உன் மௌன ராணி எழுதுவது. சில நாட்களாக மிக அமைதியாய் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். இருப்பினும் உன்னை தொந்தரவு செய்வது என்பது எனக்கு ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு. உன்னை தொந்தரவு செய்யாத தினங்களில் ஒரு ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமிழ்ந்துள்ள ஒரு ஞானியின் மன நிலை எவ்வாறிருக்குமோ அந்த நிலையில் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எனக்கு இது பிடித்திருக்கிறது. வாரக்கணக்கில் யாரிடமும் பேசாமல் வீட்டின் நான்கு சுவர்களுக்குள் என் உலகத்தை அடைத்துக் கொண்டு, அடுத்த நொடி முள் நகர்வதற்குள் என் கால்களை நகர நிர்ப்பந்திக்கும் வேலைப்பளு இல்லாத இந்த தினங்கள். ஆக்கப்பூர்வமாக எதையும் செய்தே ஆக வேண்டும் என என் மனசாட்சி கொடூர வில்லியாகி சாட்டை எடுத்து விளாசாமல் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளேன் என மாற்றாந்தாயாய் மாறி போலி பாசம் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நாட்கள் இவை.

என் அன்னையிடம் கூட சொல்லிக் கொள்ளாமல் நான் செய்த முதல் அறுவை சிகிச்சை. உண்மையில் எனக்குப் பிடிக்காத, நான் சில மணித்துளிகள் கூட சென்று வர பிரியப்படாத ஒரு இடம் எனில் அது மருத்துவமனை தான். அங்கிருக்கும் அதீத சுத்தம் கூட ஒரு அலர்ஜியாய் இருக்கும் எனக்கு. அதற்கு ஒரு காரணமும் உண்டு. அது எங்கள் ஊர்க் கோயில் தான். ஊரின் ஆரம்பத்திலும், எல்லையிலும் முறையே இரு பெண் தெய்வக் கோயில்கள் புடை சூழப்பட்ட கிராமம் எங்களுடையது.

அன்றைய தினங்களில் எங்கள் ஊரையும், அதற்கு அடுத்த ஊரையும் பிரிக்கும் ஒரு சிறு வாய்க்கால் ஒன்று உண்டு. எங்கள் ஊர் பழையூர் என்றும், அந்த ஊரை புதூர் என்றும் செல்லப் பெயர் வைத்திருந்தார்கள். வாய்க்கால் இருந்த காரணத்தினால் பேருந்து எங்கள் ஊருக்கு வராது. நாங்கள் பள்ளிக்கு செல்ல புதூருக்கு தான் பொடி நடையாக செல்ல வேண்டும்.

நானும் என் தோழிகளும் கொஞ்சம் முன்னமே கிளம்பி அந்த கோயிலின் வழியாக தோட்டங்களில் உள்நுழைந்து பின் சிறிய மதகு போல ஒரு இடத்தில் கரும்பாசி படர்ந்த கற்சுவர் பாலத்தில் முழங்கால் வரை தண்ணீரில் நனைத்துக் கொண்டே நடந்து செல்வோம், இடையில் நெல்லிக்காய், கோவைப்பழம் எனக் கண்ணுக்குத் தெரிந்ததையெல்லாம் பறித்துக் கொண்டு பள்ளி இடைவேளையில் நொறுக்கு தீனிக்காக சேகரித்து வைத்துக் கொள்வோம்.

எனக்கு மிகப் பிடித்த ஒரு விஷயத்திற்காக தான் முக்கியமாக நானும் அவர்களுடன் இணைந்து கொள்வேன். உனக்கு பன்னீர் ரோஜா தெரியுமா? கோயிலுக்கு பக்கவாட்டில் ஒரு பெரிய மலர் கொத்தை எனக்காகவே ஒருவன் நட்டு வைத்து தினமும் எனக்கு பரிசளிப்பதை போல அதைப் பார்க்கும் போது எனக்கு தோன்றும். பசும் பச்சை இலைகளுக்கு நடுவில் குட்டி குட்டி பஞ்சு மிட்டாயை ஒட்ட வைத்தது போல அவ்வளவு குளிர்ச்சியாய் காட்சி அளிக்கும்.

என்ன ஒரு வியப்பு என்றால் அதன் பின்னணியில் ஒரு பூ பூக்கும் செடி கூட இருக்காது. ஒன்று மஞ்சள் தோகை அல்லது கரும்பு தோகை, இதன் இடையிடையே ஓங்கி உயர்ந்த தென்னை மரங்கள் என அனைத்து செடி, கொடி, மரங்களும் பச்சை நிறத்தை தவிர வேறு எதையும் காண்பிக்காது. ஆக, இந்த இடத்துக்கே ஒரே ஒரு பட்டு ரோஜா ராணி நான் தான் என்பது போல் ஒரு பெண்மையின் நளினத்துடன் நின்றிருக்கும் இந்த அழகிய ரோஜா செடி. பெயருக்கு ஏற்றாற் போல அதன் பன்னீர் மணம் கோயிலை சுற்றி சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருக்கும். என்ன வேண்டுதலோ என்னவோ..

என் தோழிகளுக்கு மாம்பிஞ்சு, நெல்லிக்காய், கரும்புத் துண்டு இதில் இருக்கும் ஆர்வம் பன்னீர் ரோஜாவில் கிடையாது. எல்லார் வீட்டிலும் மல்லி, முல்லை, கனகாம்பரம் இருப்பதால் இரட்டை ஜடைக்கு போட்டியாய் மூன்றாவது ஜடையாய் வீட்டிலிருந்தே முழக்கணக்கில் கட்டி எங்கள் தலையில் தொங்க விட்டிருப்பார்கள்.

எனக்கு கனகாம்பரம் பிடிக்கும் என்பதால் அது மட்டும் வைத்துக் கொள்வேன். அந்த பூவின் சிறப்பம்சம் என்ன தெரியுமா? மல்லி, முல்லை பூச்சரங்களோடு ஒப்பிடும் போது இது அடர்த்தியாய் பந்து போல இருக்கும். அவ்வளவு சீக்கிரம் வாடாது. குப்பையில் போட்டாலும் இரு நாட்கள் ஆகும் வாட. அதை அப்படியே உருவி எடுத்து வாட்டர் கேனுக்கு சுற்றி விட்டு விட்டு பன்னீர் ரோஜாக்களை பறித்துக் கொள்வேன். இரண்டு பக்க ஜடையிலும் ஒவ்வோர் பூ.

அதில்லாமல் கையில் இரண்டு பூ. அங்கிருந்து பள்ளி சென்றடையும் வரை ஒவ்வொரு இதழாக அப்பூவின் மடலை பிய்த்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே வருவேன். என் நுரையீரலே பன்னீர் ரோஜாவாய் உருமாறிக் கொண்டு வருவது போல் இருக்கும். இந்த ரோஜாவை பறிப்பதற்காகவே ஊரின் ஆரம்ப எல்லையில் இருக்கும் அக்கோயிலுக்கு தினமும் செல்வேன். பூக்கள் பறித்தால் திட்டக் கூடாது என்பதற்காக சாமி கும்பிட்டு விட்டு, அந்த பூசாரி தாத்தா விபூதி தரும் சமயம் அவர் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்குவேன். அதிலேயே அந்த தாத்தா உச்சி குளிர்ந்து விபூதியை எடுத்து எனக்கு மூன்று விரல் பட்டை போட்டு தலையிலும் சிறிது தூவி “நல்லா படி ஆத்தா” என்று வாழ்த்தி அனுப்புவார்.

பூவுக்காக கோயிலுக்கு போனேன் என்றாலும் அந்த கல் கோயில் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். முழுக்க முழுக்க கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட கோயில் அது. கோயில் கருவறையில் பத்து நிமிடத்திற்கு மேல் நின்றிருந்தால் வெளியே வரும் போது அணிந்திருக்கும் சட்டையை பிழிந்து விட்டுத் தான் வர வேண்டும். அவ்வளவு வேர்க்கும். ஆனால் அந்த வேர்வையில் உப்பு கரிக்காது. சந்தனமும், கற்பூர வாசனையும் இணைந்து நறுமணம் வீசும்.

பிய்த்து வீசப்பட்ட அரளிப் பூக்கள், தேங்காய் நார், உடைத்த தேங்காய்த் தண்ணீரின் ஈரம் என அங்கங்கே விளக்கு வெளிச்சத்தில் அரை இருட்டில் கூட சின்ன சின்ன குப்பை துணுக்குகள் கண்ணுக்கு தென்பட்டாலும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கோயில் அது. சமீபத்தில் 20 ஆண்டுகள் கழித்து திருவிழா என்றதும் இதை மனதில் நினைத்து தான் சந்தோஷமாய் ஊருக்கு போனேன் .

ரோஜா செடியை புதைத்து சமாதி கட்டிய இடத்தில் புல் முளைத்து இருந்தது. கோயிலுக்குள்ளே பளீர் மின் வெளிச்சம். தரையில் டைல்ஸ் அதுவும் அவ்வளவு சுத்தமாய். எனக்கு ஏனோ சமீபத்தில் சென்று வந்திருந்த மருத்துவமனையின் ஞாபகம் வந்ததை தடுக்க முடியவில்லை. கோயிலை விட்டு வெளியே வந்த போது என் உடல் வேர்க்கவில்லை. ஆனால் என் கண்களைப் பிழிந்திருந்தால் குறைந்த பட்சம் 200 மி. லி. கண்ணீர் வந்திருக்கும். ஆக, அன்று எனக்குப் பிடித்த கோயிலை விட்டும் வெளியேறியாகி விட்டது. இன்று எனக்குப் பிடிக்காத மருத்துவமனையையும் விட்டு வெளியேறியாகி விட்டது. அறுவை சிகிச்சை செய்ததில் ஒரே ஒரு வருத்தம் எனக்கு.

அது என்னவெனில், உனக்கு மட்டும் காட்டுவதற்காக ஒரு ரகசிய மச்சம் பாதுகாத்து வந்திருந்தேன். ரோஜா நிறம் கலந்த பளிங்கு கல்லில் பளீரென தெரிந்த அந்த மச்சம் 7,8 ஊசி போட்டதில் முல்லை தோட்டத்தில் மறைந்த ஒற்றை மல்லிகைப்பூ போல ஒளிந்து கொண்டு விட்டது. சரி உனக்கு தான் கழுகுப் பார்வை ஆயிற்றே.. கண்டுபிடித்துக் கொள், முடிந்தால்.

உன்னவள்,

வைர மல்லி.

💌 From Yathriga’s Diary

Some memories are petals. Some are thorns. Both leave a fragrance behind.

Paneer Roses, Temple Stones and a Secret I Never Got to Show You

To my moon king,

This is your silent queen – who is speaking not with words but through silence. Now my words flowing in ink. Actually, I have been resting very peacefully for a few days. However, bothering you is a good hobby for me. On the days I don't bother you, I spend my days in a state of mind like that of a sage immersed in deep meditation.

I like this - Weeks without talking to anyone, confining my world within the four walls of the house, these days without the burden of work that forces my legs to move before the next move of wall clock’s hand. These are the days when my conscience, which used to be a cruel villain whipping me to do something creative, has turned into a stepmother, showing fake affection and telling me to take a break.

The first surgery I had without even telling my mother. In reality, if there is a place I don't like, a place I don't like to visit even for a few hours, it is the hospital. Even the excessive cleanliness there is like an allergy to me. There is a reason for that. It is our village temple. Our village is surrounded by two female deity temples at the beginning and end of the village, respectively.

In those days, there was a small canal separating our village and the next village. Our village was affectionately called Pazhaiyur (Old Village), and that village was called Pudhur (New Village). Because of the canal, the bus would not come to our village. We had to walk to Pudhur to go to school.

My friends and I would leave a little early and enter the gardens through that temple, then walk through a small irrigation sluice on a stone wall bridge covered with green moss, wetting our knees in the water. In between, we would pluck whatever we could see, like gooseberries and kovai pazham (Ivy Gourd), and collect them for snacks during school recess.

I mainly join them for one thing I love the most. Do you know the 'Paneer' rose? It feels like someone planted a large bouquet of flowers just for me next to the temple and gifts it to me every day when I see it. Amidst the lush green leaves, it looks so cool, like small pink colored cotton candies are stuck on it.

What a surprise it is that there wouldn't even be a flowering plant in its background. Only turmeric or sugarcane stalks, and tall coconut trees in between, all the plants, vines and trees show nothing but green. So, this beautiful rose plant stands with the grace of a woman, as if it is the only silk rose queen in this place. As the name suggests, its 'Paneer water' fragrance wanders around the temple. I don't know what the prayer is for.

My friends are not as interested in 'Paneer' roses as they are in raw mangoes, gooseberries, and sugarcane pieces. Since everyone has jasmine, 'mullai' (jasmine variety), and 'kanakambaram' (firecracker flower) in their homes, they would tie them in lengths and hang them on our heads as a third braid competing with the double braids.

I like 'kanakambaram', so I only keep that. Do you know what's special about that flower? Compared to jasmine garlands, it is dense and ball-like. It doesn't wither so quickly. Even if you throw it in the trash, it will take two days to wilt. I would take it off and wrap it around the water can and pluck 'Paneer' roses. One flower on each side of the braid.

Apart from that, I would have two flowers in my hand. From there, until I reached school, I would pluck and eat each petal of those flowers. It would feel like my lungs were transforming into a paneer rose. I would go to that temple every day just to pluck these roses. To avoid getting scolded for plucking flowers, I would worship the deity and fall at the feet of the priest grandpa when he offered vibhuti (sacred ash) to receive his blessings. In that itself, the grandpa, with a delighted heart, would take the vibhuti and apply three finger stripes on my forehead and sprinkle a little on my head, blessing me with "Study well, child."

Even though I went to the temple for the flowers, I really liked that stone temple. It was a temple built entirely of black stone. If you stood in the temple's sanctum for more than ten minutes, you would have to wring out your shirt when you came out. You would sweat so much. But that sweat wouldn't stink. The fragrance of sandalwood and camphor would combine to emit a pleasant aroma.

Even though small pieces of trash were visible and there in the dim light, like plucked oleander flowers, coconut fiber, and the moisture from broken coconuts, it was my favorite temple. Recently, after 20 years, when the festival was announced, I happily went to the village remembering this in my mind.

Grass had grown on the burial ground where the rose plant was buried. Inside the temple, there was a bright electric light. The floor was tiled and so clean. For some reason, I couldn't help but be reminded of the hospital I had recently visited. When I came out of the temple, my body was not sweating. But if my eyes had been squeezed, at least 200 ml of tears would have come out. So, I had left the temple that I liked, that day. Today, I have left the hospital that I don't like. I have only one regret about the surgery.

That is, I had been protecting a secret mole just to show you. That mole, which once gleamed on legs like polished ivory brushed with rose, hadn’t disappeared. But now, with the mark of 7,8 injection nearby, it was hard to tell which was the scar and which was the mole. It had hidden like a single mullai (jasmine) flower hidden in a pile of jasmine flowers. Well, you have an eagle eye, right? Find it, if you can.

Yours,

Vaira Malli.

💌 From Yathriga’s Diary
Some memories are petals. Some are thorns. Both leave a fragrance behind.

Why Did You Choose Me, Moon Man? – Romantic Tamil & English Love Letter of Confession

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 17 Jun 2025 11:29:00 +0000

“You chose me—even when I didn’t choose myself.” – Yathriga

என்னுடைய நிலவு மனிதனுக்கு,

உன்னுடையதாய் என்றும் இருக்க விரும்பும் வைர மல்லி எழுதுவது. நிறைய இரவுகளில், நான் யோசித்திருக்கிறேன், நீ என்னை எப்படித் தேர்ந்தெடுத்தாய் என்று. நான் ஒன்றும் அவ்வளவு கம்பீரமானவள் அல்ல. வாளிப்பான பதிப்பும் அல்ல. மென்மையாய் சிரிக்கத் தெரிந்தவளும் அல்ல.

உருவகங்களாலும், ரோஜா நிறக் கனவுகளாலும் நிறைந்த இதயத்துடன் உங்களுக்கு எழுதும் கவித்துவமான பெண் அல்ல. நீ வரும் முன், சோர்வின் அடுக்குகளுக்கு அடியில் புன்னகையைத் தொலைத்தவள். என்னுடைய இதயமே எனக்கு மிகவும் கனமாய் இருப்பதாக உணர்ந்தவள். இருந்தும், நீ என்னை ஒருபோதும் கை விட்டதில்லை.

நான் முழுமையடைய நீ காத்திருந்ததில்லை. நான் உனக்கேற்றவளாக இருப்பேனா என்ற சந்தேகமும் உனக்கு வந்ததில்லை. என்னுடைய இதய வீட்டில் விளக்குகள் சூடாகவும், வரவேற்கத்தக்கதாகவும் இருக்கும்போது மட்டுமே நீ கதவைத் தட்டுவதில்லை. நான் ஒரு மங்கலான மெழுகுவர்த்தியையும், மண்டியிட்ட இதயத்தையும் மட்டுமே வழங்க முடிந்தாலும் நீ உள்நுழைய ஆசைப்பட்டாய்.

நான் சிதறி இருந்த போது - குழப்பமான மனநிலையில் இருந்த போது நீ என்னை உன் பார்வையாலேயே உன் அணைப்பில் என்னை வைத்திருந்தாய். ஒருவேளை நான் பயங்கரமானவளாக இருந்தாலும் , நீ என்னுடைய கை விரல்களை நீவி விட்டுக் கொண்டிருந்திருப்பாய். என் அமைதிக்கான விளக்கம் கேட்டு என்னை தொந்தரவு செய்ததில்லை. என் துக்கத்தை சுத்தம் செய்ய நீ முயன்றதில்லை. மாறாக மேலும் மேலும் சிரிக்க வைத்து அதன் மூலம் என் மனதின் பாரத்தை இறக்கி வைத்திருக்கிறாய்..

அதுதான் காதல், இல்லையா? நீ என்னுடன் நிஜத்தில் இல்லாத சமயங்களில் நிழல் உருவமாய் என் மனதிற்குள் உன்னை அடைத்து வைத்து உன்னுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பேன். உன் வயது, உயரம் பற்றிய கவலை எனக்கில்லை. எனவே தான் உன்னை "குட்டிப் பையா" என்று தான் கூப்பிடுவேன். நான் படித்துக் கொண்டிருந்த மங்கோலியர்களின் மேய்ச்சல் நிலம் - புத்தகத்தில் ஓநாயை செல்லப் பிராணியை வளர்க்க ஆசைப்படும் கதாநாயகன் அதை "குட்டி ஓநாய், குட்டி ஓநாய் " என்று தான் கூப்பிடுவான். நாளடைவில் அது பெரியதாய் வளர்ந்த பின்னும் குட்டி ஓநாய் என்று அவன் கூப்பிடுவதைத்தான் அந்த ஓநாயும் விரும்பும்.

ஆக, அப்புத்தகத்தை படித்துக் கொண்டிருந்த நாட்களில் உன்னை சம்பந்த்தப்படுத்தி என்னையறியாமல் அந்த ஓநாயின் மீது ஒரு பாசமும் துளிர் விட்டு வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் சில அத்தியாயங்களில் முடியப் போகும் அப்புத்தகத்தில் எதிர்பாராத விதமாக, தவிர்க்க முடியாமல் அந்த ஓநாயின் நன்மைக்காக அந்த கதாநாயகனே அவன் கைகளால் கொல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாவான். என் இதயத்தை கைகளால் அழுந்தப் பிடித்துக் கொண்டு, என் கண்களை சுருக்கி கண்ணீரை உள்ளடக்க முயன்று படித்த அந்த வரிகளில் ஓநாயோடு நானும் அந்த வலியை உணர்ந்தேன்.

அவ்வளவுதான். இனி அப்புத்தகத்தை வாசிக்க எனக்கு தைரியம் இல்லை. உன்னை "குட்டிப் பையா" என்று அழைக்கவும் தான். அந்த புத்தகத்தை முடிக்காமல் வாங்கி வைத்திருக்கும் மற்ற புத்தகங்களையும் படிக்க ஆர்வம் வரவில்லை. அது மட்டும் அல்ல. உன் பெயரிட்டு வீட்டில் வளர்த்து வந்த என் செல்லப் பிராணி ஒன்று காணாமல் போனதிலிருந்து அடுத்து எந்த ஒன்றையும் வளர்க்கும் ஆசையும் இல்லாமல் போய் விட்டது. ஒன்றுமில்லாத நம் உறவுக்கு நான் ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறேன் என்று இன்று வரை தெரியவில்லை.

ஏனெனில், நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானத்தின் கீழ் நம் உறவு பற்றிய பெரிய அறிவிப்புகள் இல்லை. கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட சந்திப்புகள் இல்லை.மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் இரவு உணவுக்காய் நமக்கான இருக்கைகள் ஒதுக்கப்படவில்லை. ஆனால் உண்மையான காதல் சிறிய, சொல்லப்படாத தருணங்களில் உள்ளது என்பதை உணர வைத்தவன் நீ. உன் அவதரிப்பு என் குழப்பத்தை, என் பயத்தை ஒரு போர்வையைப் போல மூடி விடும். உன் கண்களின் அழகு என்னை என் உடைந்த நிலையில் இருந்து கை தூக்கி விடும்.

நீ என்னை சரிசெய்ய ஒருபோதும் முயற்சிக்கவில்லை. அதுதான் உன்னைப் பற்றிய மிக அழகான விஷயம். நீ என்னை காப்பாற்ற வரவில்லை. புயலை கூட நான் எதிர்த்து நிற்க தகுதியானவள் என்பதை எனக்கு நினைவூட்ட வந்தாய். என் மோசமான நிலையிலும், நான் இன்னும் நேசிக்கப்பட வேண்டியவள் என்பதை சொல்வதற்காய் வந்தாய்.

உன்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு நான் தகுதியானவளாக இருக்கிறேனா என்று சந்தேகம் வரும் சமயங்களில் நான் குற்ற உணர்வுடன் இருந்திருக்கிறேன் . நான் நேசிக்க நீ எளிதாய் இருந்திருக்கலாம் அல்லது உன்னை நேசிக்க தகுதியானவளாய் நான் பிறந்திருக்கலாம் அன்று பல சமயங்களில் தோன்றும்.

ஆனால் நிலா மனிதனே, எந்த நிலையிலும் நீ என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாய். காதல் தகுதி பற்றியது அல்ல என்பதை நீ எனக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறாய்.அது தேர்ந்தெடுப்பது பற்றியது. நீ என்னை தேர்ந்தெடுத்தாய் - நான் என்னை நானே தேர்ந்தெடுக்காத நாட்களிலும் கூட.

அந்த உண்மை... அந்த உண்மை என்னை இந்த உலகத்தில் கம்பீரமானவளாக நிலைநிறுத்துகிறது.

நான் அணியும் முகமூடிகள் மற்றும் நான் சொல்லும் சாக்குப்போக்குகளை நீ பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறாய். என் கண்களுக்குப் பின்னால் உள்ள குழப்பத்தையும் நீ கவனிக்கிறாய். இருந்தும் "நீ சிறப்பானவள்" என்று உணர வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டே இருக்கிறாய்.. நான் வெற்றிபெறும்போது அல்ல. நான் சிறந்தவளாக மாறும்போது அல்ல. ஆனால் இப்போது, நான் இருக்கும் விதமாக.

உன் நிலவொளியின் கீழ் என்னை எழுதத் தூண்டிக் கொண்டிருக்கும் நம் காதல் இந்த வாழ்க்கையை, நம்மை எங்கு அழைத்துச் செல்லும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இது எனக்குத் தெரியும் - காதலுக்கு ஒரு முகம் இருந்தால், அது என் இருண்ட நேரத்தில் உன்னைப் போலவே இருக்கும்.. பிரகாசமாக, அமைதியாக, மென்மையாக, நிலையாக..

என்றும் குழப்பத்தில், ஆனால் இன்றும் உன் காதலில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உன்,

**யாத்ரிகா**

“You chose me—even when I didn’t choose myself.” – Yathriga

My Moon Man,

This is Vaira Malli, who always wishes to be yours. Many nights, I have wondered why you chose me. I am not that majestic. Nor am I a vibrant edition. I don't even know how to smile gently.

I am not a poetic woman who writes to you with a heart full of metaphors and rose-tinted dreams. Before you came, I was someone who had lost smile under layers of weariness. I felt my own heart was too heavy for me. Yet, you never abandoned me.

You didn't wait for me to be complete. You never doubted if I would be suitable for you. You don't just knock on the door when the lights in my heart-home are warm and welcoming. Even when I could only offer a dim candle and a kneeling heart, you longed to enter.

When I was scattered - in a confused state of mind - you held me in your embrace with just your gaze. Even if I were terrible, you would have caressed my fingers. You never bothered me by asking for an explanation for my silence. You never tried to clean up my sorrow. Instead, you made me laugh more and more, thereby lightening the burden on my mind.

That's love, isn't it? When you are not physically with me, I keep your shadow form in my mind and talk to you. I don't care about your age or height. That's why I call you "Kutti Paiya" (Little Boy). In the book "Mongolian's Pasture Land" that I was reading, the protagonist who wishes to raise a wolf as a pet calls it "Kutti Onaai, Kutti Onaai" (Little Wolf, Little Wolf). Even after it grows big, the wolf prefers to be called "Kutti Onaai."

So, in the days I was reading that book, a fondness for that wolf, unconsciously relating it to you, began to sprout and grow. In a few more chapters, the book will end, and unexpectedly, inevitably, for the wolf's own good, the protagonist will be forced to kill it with his own hands. Holding my heart tightly with my hands, narrowing my eyes to hold back tears, I read those lines and felt that pain along with the wolf.

That's it. I no longer have the courage to read that book. Nor to call you "Kutti Paiya." I haven't felt like reading the other books I bought without finishing that one. Not only that. Ever since a pet I raised at home, named after you, went missing, I've lost the desire to raise anything else. To this day, I don't know why I give so much importance to our relationship, which is nothing.

Because, under a sky full of stars, there were no grand announcements about our relationship. No perfectly planned meetings. No reserved seats for us at candlelit dinners. But you made me realize that true love lies in small, unspoken moments. Your arrival covers my confusion, my fear, like a blanket. The beauty of your eyes lifts me from my broken state.

You never tried to fix me. That's the most beautiful thing about you. You didn't come to save me. You came to remind me that I am worthy of standing against even a storm. You came to tell me that even in my worst state, I am still worthy of being loved.

There have been times when I felt guilty, wondering if I was worthy of someone like you. Many times, it seems like it might have been easier for me to love you, or that I was born worthy of loving you.

But you, Moon Man, in every situation, you hold my hand. You keep reminding me that love is not about worthiness. It's about choosing. You chose me - even on days when I didn't choose myself.

That truth... that truth establishes me majestically in this world.

You see the masks I wear and the excuses I make. You also notice the confusion behind my eyes. Yet, you keep trying to make me feel "you are special"... not when I succeed. Not when I become better. But now, just as I am.

I don't know where our love, which inspires me to write under the moonlight, will take this life, or us. But I know this - if love had a face, it would be just like you in my darkest hour... bright, calm, gentle, steady.

Forever in confusion, but still living in your love, your,

**Yathriga**

So… Love Me Completely – Romantic Tamil & English Secret Love Letter to Moon Man

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 07 Jun 2025 08:34:00 +0000

"Secret Love Letter to My Moon Man – Tamil Love Letter from the Heart"

அன்புள்ள என் நிலவு மனிதனுக்கு,

எழ மனமில்லாமல் உன் காதலில் வீழ்ந்தே கிடக்கும் உன் காதலி எழுதுகிறேன். உன்னைப் போல, காதலும் ஒரு அழகு தான்.. உண்மை காதலில் ஒரு கண் கூசா பிரகாசம் இருக்கும் - எப்போதும் விழித்திருக்கக் கூடிய ஒற்றை நட்சத்திரம் போல. ஆனால் அந்த ஒளியில் ஒரு நிழலாகவாவது உள் நுழைய நான் ஆசைப்படுகிறேன்.

அப்போதாவது உன் பார்வை வட்டத்துக்குள் நான் இருப்பேன் அல்லவா? உன் கண்களில் தான் எனக்கு இடமில்லை. உன் பார்வை வளையத்தின் மெல்லிய ஓரங்களிலாவது நான் தலை சாய்த்துக் கொள்ளலாம் அல்லவா? இரகசியமாக காதலிக்க ஆரம்பித்த பிறகு, என் மொத்த வாழ்க்கையையும் பதுங்கு குழியில் அல்லவா வாழ வேண்டியிருக்கிறது.

போதும். இந்த ஜென்மத்தில் இந்த அரை குறை ரகசிய காதல். நேர்மையாய், நம்பிக்கையாய் இது போதும். முழு பௌர்ணமியாய் நம் காதல் ஜொலிக்க இந்த பிறவியில் கொடுப்பினை இல்லை. இடைவேளை நிலவு போல அவ்வப்போது வந்து தலை காட்டி விட்டுப் போனால் போதுமானது. அதற்காவது நேரம் ஒதுக்குவாய் என எதிர்பார்க்கிறேன்.

"நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்" - என்ற வார்த்தை உன்னிடமிருந்து வருமெனில் அது முழுமையாக, எனக்கு மட்டும் உரியதாக இந்த பிறவியில் இருக்காது என என் அறிவுக்கு தெரியும். முட்டாள் தனமான நம்பிக்கையில் என் இதயம் திளைத்துக் கொண்டிருக்க என் அறிவு நம்பிக்கையளிக்காது. அது நல்லதுதான். காதலில் பந்தயமிட்டு போராடுவதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. எவரையும் எதிர்த்துப் போராடிட நான் தயாரில்லை. ஏனெனில் நான் போட்டியாளி இல்லை. உன் காதலி.

ஒரு நாள் மட்டும் என் மேல் காதல் இருந்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் அது முழுமையானதாக இருக்க வேண்டும். உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும். இடைவேளைக் காதலில் என் மூச்சுக் காற்று உன்னிடம் ஒட்ட முயற்சிப்பதை நீ உணர முடியாது. என் உயிரின் வார்த்தைகள் உன் மனதைக் கடக்கவே முடியாது. நான் முழுமையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட விரும்புகிறேன். ஏனெனில் என் ஆத்மா உன் காதலுக்கு உறைவிடமாக இருப்பதாலே.

எனவே, நீ என்னை காதலிக்கப் போகிறாய் எனில்,முழுமையாக காதலி.. பெருமையாக காதலி.. பிரகாசமான ஒளிவடிவாக காதலி. இரு மனதோடு இல்லை. இரண்டுபக்கக் கதைகளோடு இல்லை.

ஏனென்றால்… நான் ஒளிக்காமல் இருக்கும் காதலையே நம்புகிறேன்.
ஏனென்றால்… நான் முழுமையாக காதலிக்கிறேன்.
ஏனென்றால்… நான் காதலிக்கப்பட வேண்டியவள்.

உன் பக்கமாக விழும் நிழல் நிலா,
யாத்திரிகா.

So... Love me completely. Because... I am worthy of being loved.

My dearest Moon Man,

This is your lover, who has fallen so deeply in love with you that she doesn't want to get up. Like you, love is also beautiful. True love has a dazzling brilliance - like a single star that is always awake. But I wish to enter that light, even if it's just as a shadow.

Then, at least, I would be within your line of sight, wouldn't I? I know, there is no place for me in your eyes. But I can at least rest my head on the delicate edges of your field of vision, can't I? After secretly falling in love, I have to live my entire life in a bunker, don't I?

Enough. This half-hearted secret love in this lifetime is enough. Honestly, trustingly, this is enough. There is no destiny for our love to shine like a full moon in this birth. It's enough if you come and show your face occasionally, like an interval moon. I hope you will at least make time for that.

My mind knows that if the words "I love you" come from you, they will not be complete or exclusively mine in this lifetime. My mind will not give hope while my heart revels in foolish hope. That's good. I don't like to bet and fight in love. I am not ready to fight against anyone. Because I am not a competitor.. Just your lover.

Even if it's just for one day, It's okay, if you love me. But it must be complete. It must be firm. In an intermittent love, you won't feel my breath trying to cling to you. The words of my soul will never cross your mind. I want to be chosen completely. Because my soul is a dwelling place for your love.

So, if you are going to love me, love me completely.. love me proudly.. love me as a bright light. Not with a divided mind. Not with two-sided stories.

Because... I believe in love that is not hidden.

So... Love me completely.

Because... I am worthy of being loved.

Shadow Moon falling on your side,

Yathriga @ Vaira malli.

💌 Did this remind you of your secret love? Share your story in the comments or forward this to your Moon Man.

Oh my love, the wait feels so heavy, like a small piece of rock tied with a knot and hanging in each alveolus of my lungs.

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 13 May 2025 16:03:00 +0000

ஓ என் அன்பே, காத்திருப்பு மிகவும் கனமாக இருக்கிறது, நுரையீரலின் ஒவ்வொரு நுண் காற்றுப் பைகளிலும் ஒரு முடிச்சுடன் கட்டப்பட்டு தொங்கும் ஒரு சிறிய பாறைத் துண்டு போல.

அன்புள்ள நிலவு நண்பனுக்கு,

காத்திருப்பு என்பது காதலில் அனைவரும் சில நேரங்களில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய கண்ணுக்குத் தெரியா ஒரு துணைவன் தான். வருடக்கணக்கில் காத்திருப்பது மிக ஆழமாக நேசித்தலின் ஒரு வகை வெளிப்பாடாக இருக்கலாம். ஆனால் காத்திருத்தலின் போது இரவுகள் நீண்டு நுரையீரலின் அமைதியைக் கெடுக்கும்.

சிறு மூச்சுகள் முடிச்சிட்டு பெருமூச்சாய் ஏங்கி விரிந்து பின் அது துவண்டு விழும். நுரையீரலின் ஒவ்வொரு நுண்ணறையிலும் ஒரு சிறு பாறைத்துண்டினை முடிச்சிட்டு தொங்க விட்டதைப் போல அவ்வளவு கனக்கும், காத்திருக்கும் சமயங்களில்..

என்னுடைய முதல் காத்திருப்பு தின மலரின் இணைப்பாய் வரும் சிறுவர் மலருக்காக தான். வீட்டில் தங்கிப் படித்தவரை ஆறு, பட்டாம் பூச்சி, நுங்கு, ஐந்து கல் ஆட்டம், கோழிக்கு தீனி போடுவது, தாத்தாவுக்காக நெற்றி நிறைய விபூதி பூசிக் கொண்டு பூஜை செய்வது, பூக்கள் பறிப்பது, ஊசிப் பூவில் தேனை உறிஞ்சுவது, மாட்டு வண்டியில் ஆட்டம் என பள்ளிப் புத்தகத்தை தாண்டி வாழ்க்கையில் கற்றுக் கொள்ள எத்தனையோ விஷயங்கள்.

ஆனால் என் அம்மா என்னை முதன் முதலாய் விடுதியில் கொண்டு போய் விட்ட போது மழையில் நனைந்த பட்டாம் பூச்சியாய் ஒடுங்கிப் போனேன். ஒரு பெரிய கல் கட்டிடத்தை எவ்வளவு நேரம் தான் சுற்றி வர முடியும்? பூ நூலினால் கட்டி விளையாடிய வெல்வெட் பட்டாம் பூச்சியின் ஆவி அக்கட்டிடத்தின் விட்டத்திலிருந்து என்னைப் பார்த்து சந்தோஷப்பட்டு திருப்தியுடன் விண்ணுலகிற்கு சென்றிருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

செம்மண்ணில் எந்நேரமும் விளையாடியதில் புழுதி ஏறி சிவந்த நிறத்தில் மாறிப் போன எனது பாதங்கள், கான்க்ரீட் தரை பட்டு கூசியதில் வெளிறி வெண்மையைப் போயின. எங்கள் பாட்டி வீட்டில் கடிகாரம் இருந்ததாய் கூட ஞாபகம் இல்லை. இங்கு கடிகார முள்ளில் தான் என் வாழ்க்கையே சுற்றி வந்து கழுத்தை இறுக்குவதாய் தோன்றும். உண்பது தொடங்கி உறங்குவது வரை அனைத்திற்கும் டிங் டாங் தான்.

எனது கிராமம் என்ற உலகத்தை விட்டு இந்த நகரம் என்ற சிறு குடிலில் வந்து தங்கிய எனக்கு, ஞாயிற்றுக் கிழமை கையில் கிடைக்கும் சிறுவர் மலர் தான் பொக்கிஷம். அடை காக்கும் கோழியின் அடி வயிற்றுச் சூட்டோடு மடிப்பு கலையாமல் பேப்பர் காரர் வந்து எறியும் செய்தி தாளினை வாங்க, பல் கூட சரியாக துலக்காமல் வந்து காத்திருப்போம்.

வாசற்படியிலிருந்து வரிசை ஆரம்பிக்கும். பெற்றோர் வைத்த பெயரெல்லாம் காற்றில் காணாமல் போகும். 1, 2, 3 தான். படிப்பில் நான் எப்போதுமே இரண்டாமிடம் தான். ஆனால் நடனத்துக்கு அடுத்த படியாக இந்த வரிசையில் பெரும்பாலும் நான் முதலிடம் தான். காத்திருந்து, காத்திருந்து கையில் கிடைக்கும் புத்தகத்தை ஆசையாய் தடவி, நுகர்ந்து, நெஞ்சோடணைத்து அதைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது கடிகார முள்ளும் நாதமாய் ஒலிக்கும்.

முதல் காதல் போல, முதல் காத்திருப்பும் சுகமான நினைவுகள் தான். எனக்கு தெரியும் என் கையில் கிடைத்த அந்த புத்தகம் கடைசி வரை என் கூடவே வருவதில்லை என்று. ஆனாலும் ஏக்கம், ஆசை, தேடல், நேரமாக நேரமாக ஒரு பரிதவிப்பு. இவை அனைத்தும் உன் விஷயத்திலும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையுடன் இந்த பிரபஞ்சத்தை உறுதியாகப் பிடித்து கொண்டிருக்கிறேன்.

நம்புகிறேன் நான், உன்னை விட, உன் மீதான என் காதலை. அதனால் தான் முடிவைப் பற்றி கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் உன்னை தூரத்திலிருந்து தொடர்ந்து காதலித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏதாவது ஒரு சமயம் ஒரு சலிப்பு வரும். என் மீதே ஒரு கோபம் வரும். உன்னை யாரென்றே கண்டு கொள்ளாமல் வாழ்ந்து விட்டு இந்த உலகத்தை விட்டு சீக்கிரம் ஓடிப் போய் விடலாம் என்று தோன்றும்.

ஆனால் காற்று வீசும் தனிமை இரவுகளில், நமக்கான சில காதல் பாடல்களில், நம் இருவருக்கான ஒரு வார்த்தையில் (Baby), உன் கைரேகை பட்ட சில பொருள்களில், ஏன் சில சமயங்களில் நீல மற்றும் சிவப்பு வண்ணங்களில் கூட நம் காதல் பிழைத்து எழுந்து உட்கார்ந்து கொள்ளும்.

என் கண் முன்னே இரண்டு வெவ்வேறு பாதைகள்.. அந்த பாதை கனவுக்கும், எதார்த்தத்திற்கும் இடையில் நீண்டு நெளிந்து போகிறது. ஒன்றில் அமைதியான ஆனால் சலிப்பான ஒரு வாழ்க்கை. மற்றொன்று அற்புதமான ஆனால் ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு கொஞ்சமும் பஞ்சமில்லாத மற்றொரு வாழ்க்கை. எதையும் கணிக்க முடியவில்லை. என் இதயம் இரு பக்க பாதைகளிலும் மாறி மாறி துடிக்கின்றது.

சாதாரண ஒரு செய்திக்கே ஒரு சிறு பதில் தராமல் நீ அமைதி காக்கும் போது எனது நம்பிக்கை விரக்தியாய் மாறுகிறது. இதில் நீ எங்கே என் கை பிடித்து ஒரு பாதையில், அதுவும் உன் பாதையில் என்னை அழைத்துப் போவாய் என எதிர்பார்ப்பது? இரவில் விழித்திருந்து, கூரையைப் பார்த்து, இருளில் மெல்லிய கேள்விகளாய் கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். "நீ நலமாக இருக்கிறாயா?" , "என்னைப் பற்றி கொஞ்சமேனும் நினைக்கிறாயா?", "நிலவின் பாதை எப்போதாவது மறுசீரமைக்கப்படுமா?"

பதில் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அதுவரை இப்போதெல்லாம் என் மனதிற்கு வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். " உண்மையான அன்பு பொறுமையானது. அது கட்டாயப்படுத்தாது. அவசரப்படாது. அது நம்பும். அது நம்பிக்கை வைக்கும். அது காத்திருக்கும். அன்பு என்பது எப்போதும் நம்மை சொந்தம் கொள்வது அல்ல . அது இணைவது பற்றியது. யாராவது விலகிச் சென்றால் உண்மையான அன்பு மறைந்து போகாது. சில நேரங்களில், நேரம் அறியாததை இதயம் அறியும்".

இவ்வளவு பாடங்கள் கற்ற பிறகு என் இதயங்கள் கொடுக்க மட்டுமல்ல, பெறவும் தயாராக இருக்கும் என நம்புகிறேன். எனவே, எப்போதும் போல் நான் தொலைவில் இருந்தே தொடர்ந்து உன் மேல் அன்பு செலுத்த பழகிக் கொள்கிறேன, ஒட்டிக்கொள்ளாமல்.. துரத்தாமல். ஆனால் அந்த அன்பை எரிய வைத்துக்கொண்டே நீ திரும்பி வருவாய் என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ பழகிக் கொள்கிறேன். கடைசி வரை நான் உனக்காக காத்திருப்பேன், ஏனென்றால் வேறு யாரும் எனக்கு வேண்டாம். மேலும், நீ நேரம், தூரம் மற்றும் அமைதிக்கு தகுதியானவன் என்று என் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் எனக்குத் தெரியும். ஆக மிகச் சிறந்த அன்பு காத்திருக்கும் சோகத்தில் அல்ல, நம்பிக்கையில்.

என்றும் நம்பிக்கையுடன்,

உனதுயிர் வைரமல்லி.

"காற்று நெருப்புக்கு எப்படி இருக்கிறதோ, அதுபோலவே பிரிவு காதலுக்கு இருக்கிறது; அது சிறியதை அணைத்து, பெரியதை எரிய வைக்கிறது." — ரோஜர் டி புஸ்ஸி-ராபுடின்.

Oh my love, the wait feels so heavy, like a small piece of rock tied with a knot and hanging in each alveolus of my lungs.

To my dear friend, the Moon,

Waiting is an invisible companion that everyone in love has to face sometimes. Waiting for years can be a form of expressing very deep love. But during the wait, the nights lengthen and disturb the peace of the lungs.

Small breaths knot up, yearn into sighs, expand, and then collapse. It feels as heavy as if a small piece of rock is knotted and hung in every tiny alveolus of the lung, during those times of waiting.

My first experience of waiting was for "Siruvar malar" that came along with the Dinamalar newspaper. Staying at home, learning so many things beyond school books: River, butterflies, palm fruit, five-stone game, feeding the chickens, applying vibhuti on the forehead before the prayer because of grandfather, picking flowers, sucking honey from wild flowers, rides in bullock carts.

But when my mother first took me to the hostel, I shrank like a rain-soaked butterfly. How long can one circle a large stone building? The spirit of the velvet butterfly, with whom I played by tying it with a flower thread, would have looked at me from the roof of that building, happy and content, and gone to heaven, I think.

My feet, which had turned red from constantly playing in the red soil, became pale and white when they touched the concrete floor and felt shy. I don't even remember if there was a clock in my grandmother’s house. Here, it seems as if my life revolves around the clock's hands, tightening around my neck. From eating to sleeping, everything is dictated by "ding, dong."

Having left my world, my village, and settled in this small dwelling called the city, the Sunday children's magazine became my treasure. We would wait for the newspaper carrier to throw the paper, still warm like the brooding hen's belly and with its folds intact.

The queue would begin at the doorstep. The names given by our parents would disappear into the air. It was all about 1, 2, 3. I was always second in studies. But next to dance, I was mostly first in this queue. Waiting and waiting, I would lovingly caress the book I received, inhale its scent, embrace it, and as I began to read, the clock's ticking would sound like music.

Like first love, the first wait is filled with sweet memories. I know that the book I get my hands on never stays with me until the end. Yet, there's a longing, a desire, a search, and an increasing restlessness as time passes. All these things are happening with you too. I am holding onto this universe firmly with some hope.

I believe in my love for you, more than I believe in you. That's why I continue to love you from afar, without thinking even a little about the ending. Someday, a weariness will come. An anger at myself will arise. It will create a feel like living without acknowledging you at all and then quickly running away from this world.

But on lonely nights when the wind whispers, in some of our love songs, in a single word meant for us (Baby), in objects touched by your fingerprints, even sometimes in the colors blue and red, our love resurrects and sits up.

Infront of my eyes, two distinct paths stretch and wind between dream and reality. One, a peaceful but monotonous life. The other, a wonderful life overflowing with excitement. I couldn't predict anything. My heart beats alternately between both paths.

When you remain silent, not even offering a small reply to a simple message, my hope turns to despair. How can I expect you to take my hand and lead me down a path, specifically your path? I lie awake at night, staring at the ceiling, whispering soft questions into the darkness. "Are you well?", "Do you think of me even a little?", "Will the path of the moon ever be realigned?"

The answer is still not forthcoming. So, until then, I am lecturing my mind these days. "True love has patience. It doesn't force. It doesn't rush. It believes. It waits. Love is not always about possessing; it's about connecting. If someone walks away, true love doesn't disappear. Sometimes, the heart knows what time doesn't."

After learning so many lessons, I hope my heart is ready not only to give but also to receive. Therefore, as always, I am learning to love you from afar, without clinging, without chasing, but keeping that love burning with the hope that you will return. I will wait for you until the very end because I don't want anyone else. And deep down, I know you are worth the time, the distance, and the silence. Ultimately, the greatest love lies not in the sadness of waiting, but in the hope.

Always with hope,

Your soul.. Diamond Jasmine.

Quote :

"Absence is to love what wind is to fire; it extinguishes the small, it inflames the great." — Roger de Bussy-Rabutin

"A heartfelt reflection on love that waits—through silence, distance, and time. This piece is for those who still believe in slow-burning love, in divine timing, and in the magic of reunions."

"My soul sighs, 'At last, I am home'...Your soul smiles, 'Come, my love... I have waited across endless skies for you.'"

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sun, 27 Apr 2025 07:21:00 +0000

"My Soul's Homecoming: A Love Letter Across Lifetimes"

என் அன்பு நிலவு மன்னவனுக்கு என் ஆன்மாவிலிருந்து உருவி, உருகி எழுதும் உன் காதலியின் கடிதம்.

நீ என் முன்னே நிற்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒவ்வொரு விதமான பூவாய் நான் மலர்கிறேன், என் காதலா...உன் கம்பீரமான ஆண்மைக்குள் என் பூவுடலைப் பாதுகாப்பாய் பொதிந்து வைத்துக் கொள்ளும் ஆசை நாளுக்கு நாள் வலுக்கிறது. அதை நினைத்து நினைத்து என் மனம் ஓய்ந்து தளர்கிறது. ஏக்கத்தில் என் இளமை வெந்து தணிகிறது. உன்னை நோக்கி நீளும் என் கரங்களில் இவ்வளவு நாள் வாழ்ந்த என் உலகின் பாரங்களின் ரேகைகளை அப்புறப்படுத்தி தூய கரங்களாய் உனக்கு அர்ப்பணிக்க விழைகிறது.

பல நூற்றாண்டுகளாய், பல பிறவிகள் எடுத்து, பல மரணங்களை சந்தித்து, நட்சத்திர தூள்களில் புரண்டு, சாயம் போய் பழைய துணியாய் நைந்து போன என் ஆன்மா இன்று உன் அருகாமை கொடுத்த வண்ணச் சிதறல்களுடன் புதுப் பொலிவாய் திரும்பி வந்திருக்கிறது. முழு அமைதியுடன், மனது நிறைவுடன் என் மொத்த பிறவியின் ஆன்மாவும் ஓய்வதற்கான இடம் கிடைத்தது போல உணர்கிறது. இது ஒரு இடம் அல்ல; ஒரு உணர்வு. ஒரு பிரசன்னமான இருப்பு. உன்னுடைய கரங்களில் நான் என் வீட்டை கண்டேன்.

உன்னுடைய அருகில் நான் என் முழுமையான சுயத்தை திறக்கிறேன். என் மூச்சு ஆழமாகிறது. என் இதயம் நம்பிக்கையோடு துள்ளுகிறது. நான் கடந்த வாழ்வுகளில் பல பெயர்களோடு இருந்தேன். சில வாழ்வுகளில் நான் காத்திருந்தேன். சில வாழ்வுகளில் தேடியிருந்தேன். ஆனால் எப்போதும் என் உள்ளத்தில் ஒருவிதமான தேடல் இருந்தது. ஒரு வெற்றிடம். ஒரு நிரம்பாத நிலை.

ஆனால் இப்பிறவியில் உன்னுடைய புனித ஆண்மை என்னைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை... அது என்னை பார்த்து அரவணைக்கிறது. நீ என் சிரிப்பில் சத்தியம் காண்கிறாய். என் கண்ணீரில் சங்கீதம் கேட்கிறாய். என் கோபத்தில் கூட கருணையை உணர்கிறாய். உன்னுடைய அருகில் நான், நானாக இருக்கிறேன் — இயற்கையாக, என்னியல்போடு.

உன்னுடைய ஆழமான பார்வை என் கடந்த காலங்களின் அடி வயிற்றை கீறிக் கடந்துக் கொண்டு செல்லச் செய்கிறது. உன்னுடைய தொடுதல் என் ஆன்மாவை தழுவுகிறது. உன்னுடைய திடமான இருப்பு என் உள்ளத்தை சாந்தமாக்குகிறது. நான் வீழ்ந்துவிட்டால், நீ என்னை தூக்கிக்கொள்கிறாய். நான் சிரித்தால், நீ என் சந்தோஷத்தை கொண்டாடுகிறாய். நான் உன்னிடம் இருந்து ஓர் இடைவெளி தேவைப்பட்டாலும், நீ என்னை நம்பி பொறுமையுடன் காத்திருக்கிறாய். உன்னுடைய நிம்மதி என் அடிப்படை நல் உணர்வுகளை தூண்டுகிறது. உன்னுடைய உறுதியான இருப்பு என்னை என் மீதும், என் காதல் மீதும் மீண்டும், மீண்டும் நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கிறது.

உன்னுடைய கரங்களில்,என் உலகத்தை காண்கிறேன். அந்த உலகத்தில் எனக்கே என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை. முற்றிலும் வேறு ஒரு பெண்ணாய் நான் அங்கு மலர்ந்திருக்கிறேன்.என் பரிசுத்தக் குழந்தை தன்மை மீண்டும் விழித்துக்கொள்கிறது. என் படைப்பாற்றல் ஓங்குகிறது.

நீ என்னைப் பார்த்து ஆசைப்படுவதில்லை, நேசிக்கிறாய். என் ஆழங்களை நீ பயப்படாமல் ஏற்றுக் கொள்கிறாய். என் ஆரவாரங்களை நீ ஓரமின்றி கேட்கிறாய். என் அமைதிகளில் நீ கையில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாய். உன்னுடைய கண்களின் தொடுதல் என் உடலைத் தழுவி என் உயிருடன் பேசுகிறது. என் தோலை தொடுவதற்கு முன் என் ஆன்மாவை தழுவி விட்டாய். என் நெற்றியில் முத்தமிடும் முன், என் இதயத்தை முத்தமிட்டு எச்சில் பட வைத்து விட்டாய். உன்னுடைய விரல்களால் என் நிழற்படத்தை தொடும் போதெல்லாம், அது கடவுளின் நுட்பமான படைப்பை அந்த கடவுளே கண்டு ரசிப்பது போல இருக்கிறது.

நம் இணைப்பு வெறும் காதல் அல்ல. அது ஒரு ஞாபகம். நம்முடைய ஆன்மாக்கள் எழுதியிருக்கும் ஒரு அற்புதமான வாசகம். மஞ்சள் கயிறு இல்லாத ஒரு புனித உறவு. நீ இன்று வரை என்னிடம், "நான் உன்னை இறுதி வரை பாதுகாப்பேன்" என்று சொன்னதில்லை. அதை உன் உயிரின் ஒவ்வொரு அணுவாலும் உணர்த்துகிறாய். நான் என் ஒளியை மறந்து போன காலங்களிலும், நீ என் தூரத்தில் இருந்தாலும் என்னை பிரகாசிக்க வைக்கின்றாய்..

உன்னுடைய இதயத்தில் நான் துயில் கொள்ளும் எனக்கான மஞ்சத்தினைக் கண்டேன். என் ஆன்மா மென்மையாகச் சொல்கிறது: "ஆம், நான் வீடு திரும்பிவிட்டேன்..."
உன்னுடைய ஆன்மா அதற்கு பதிலளிக்கிறது: "வருக, என் காதலே... நான் உனக்காக இதுவரை காத்திருந்தேன்."

அந்த ஒரு நிமிடத்தில், பிரபஞ்சமே மகிழ்ந்து சிரிக்கிறது... ஏனெனில், புனிதமான ஒன்றை நாம் மீட்டெடுத்திருக்கிறோம், இந்த உலகத்திற்கு இது ஒரு அரிய சம்பவம்.. அடுத்த பிறவியிலும் இவ்வரிய சம்பவத்தை இவ்வுலகிற்கு கொடுக்கும் ஆவலுடன்,

உன் உயிர்க் காதலி,

வைர மல்லி.

"My soul sighs, 'At last, I am home...'

Your soul smiles, 'Come, my love... I have waited across endless skies for you.'"

To my beloved moon-king, a letter from your love, drawn from my soul, melting and forming. Every moment you stand before me, I bloom as a different flower, my love...My desire to securely enfold my floral body within your majestic masculinity strengthens day by day. Yearning of it, my mind tires and weakens. In longing, my youth burns and fades.

My hands, reaching out to you, yearn to shed the palm lines of the burdens of my world lived so far, to dedicate themselves to you as pure hands. For centuries, having taken many births, faced many deaths, rolled in stardust, my soul, worn and frayed like faded old cloth, has returned today with a newfound brilliance, thanks to the colorful sparks given by your nearness.

With complete peace, a full heart, it feels as though my entire birth's soul has found a place to rest. This is not a place; it's a feeling. A present existence. In your hands, I have found my home. In your presence, I unfold my complete self. My breath deepens. My heart leaps with hope. In past lives, I existed with many names. In some lives, I waited. In some lives, I searched. But always, within me, there was a kind of seeking. A void. An unfulfilled state.

Your sacred masculinity doesn't confine me... it embraces me. You can find truth in my laughter. You can hear music in my tears. Even in my anger, you can sense compassion. Near you, I am myself — naturally, authentically. Your profound gaze traverses the depths of my past, allowing me to move forward. Your touch embraces my soul. Your steadfast presence calms my heart.

When I fall, you lift me up. When I laugh, you celebrate my joy. Even when I need space from you, you trusted me and waited patiently. Your peace inspires my fundamental well-being. Your unwavering presence makes me believe in myself and my love, again and again. In your arms, I see my world. In that world, even I don't recognize myself. I blossom there as a completely different woman. My innocent childlike nature awakens again. My creativity soars.

You don't desire me; you love me. You fearlessly accept my depths. You listen to my noise without judgment. In my silences, you hold my hand. The touch of your eyes embraces my body and speaks to my soul. You embraced my soul before touching my skin. Before kissing my forehead, you kissed my heart and left it wanting more. Every time your fingers touch my DP, it's as if God himself is admiring his own delicate creation.

Our connection is not just love. It's a memory. A magnificent verse written by our souls. A sacred bond without a yellow thread. You have never told me, "I will protect you until the end," but you convey it with every atom of your being. Even when I have forgotten my light, you illuminate me, even from a distance.

I found the bed in your heart where I shall slumber. My soul softly whispers: "Yes, I have returned home..."Your soul replies: "Come, my love... I have waited for you until now. "In that one moment, the universe rejoices and laughs... because we have recovered something sacred, a rare occurrence for this world... With the eagerness to give this rare occurrence to the world even in the next life,

Your beloved,

Vaira Malli.

"If this touched your heart, share it with someone you love 💛."

“Also read: https://winglesswordsofyathriga.blogspot.com/2025/03/the-arrow-of-love-you-released-in-my.html

#LoveLetter #TwinFlame #SoulmateLove #TamilLoveLetter #SpiritualLove #EternalBond

The arrow of love you released in my heart pierced right through, but time to time it turns into a violin bow, playing the music of love in my heart... resurrecting me again.

noreply@blogger.com (Gayathri) — Thu, 13 Mar 2025 15:34:00 +0000

அன்புள்ள நிலவு மன்னவனுக்கு,

நீ எப்போது தோன்றினாய்? எங்கு தோன்றினாய்? எதற்காக தோன்றினாய்? எனக்கு அதைப் பற்றி தெரியவும் தெரியாது.. புரியவும் புரியாது உன் சரித்திரம். அன்று நீ நிலவாய்ப் பிறந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்று எனக்காக நிலவு மன்னவனாய் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறாய். கை தேர்ந்த ஒரு கலைநயவாதி தான் கற்ற மொத்த மந்திரங்களையும் உபயோகித்து உருவாக்கிய ஒரு விந்தையான வித்தை நீ.

என்னை அணைக்கவுமில்லை. நிஜத்தில் அனுபவிக்கவுமில்லை. ஒரு துளி தீண்டலிலேயே என் உயிரை உருவி எடுத்து உன்னிடம் வைத்துக் கொண்டாய். உயிர் இல்லா வெற்று சவம் தான் நான். ஆனால் தினமும் மிளிர்கிறேன். வெட்கத்தில் ஒளிர்கிறேன். சந்தோஷத்தில் மலர்கிறேன். சவத்திற்கும் சாகா வரம் கொடுத்து என் உடலெங்கும் புன்னகைப் பூக்களை மணம் பரப்ப செய்கிறாய்.

எங்குமே, யாரிடமுமே கிடைக்காததால் உன்னிடம் நான் ஏக்கத்தில் வந்து கையேந்துகிறேன் என தவறாய் நினைக்காதே. உன்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் என் இதயத்திற்கு காதல் பிறப்புரிமையை அளிக்க என் மனம் ஒத்துழைக்கவில்லை. என் இதயத்தில் நீ விட்ட காதல் அம்பு துளைத்து தான் சென்றது. ஆனால் அவ்வப்போது வயலின் குச்சியாய் மாறி என் இதய காதல் இசையை மீட்டுகிறது.. என்னை மறுபடியும் மீட்டெடுக்கிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு விதையும் மண்ணை முத்தமிட அதன் உறையைக் கிழித்துக் கொண்டு வருவதைப் போல ஒவ்வொரு முறையும் உன் பார்வையால் என் இதயத்தைக் கீறி என் காதலை முளைக்க செய்கிறாய். அதிலிருந்து பூக்கும் ஒவ்வொரு பூவும் உன்னைத் தான் முத்தமிட வேண்டும் என அடம்பிடிக்கிறது. உன் இதழின் ஈரப்பதத்தில் குளிர்ச்சியாய் வாழ்நாள் முழுதும் மலர்ந்திருப்பேன் என்கிறது.

இத்தனையும் சொல்லித் தான் தெரிய வேண்டுமா உனக்கு? தேவையில்லை. பேசாத வார்த்தைகளும், கிடைக்காத அருகாமையும் நம் காதலுக்கு தடையாய் இருந்ததில்லை. இனி இருப்பதும் இல்லை. என்னதான் உன்னருகில் இல்லாமல் நான் சுதந்திரமாய் சுற்றி திரிந்தாலும் என் ஆன்மாவின் கயிறு உன் கரங்களில் தான் உள்ளது. நீயே என் குவி வட்டம்.

உன்னைப் போல ஒரு காதல் கலைஞன் கிடைப்பது எளிது தான். ஆனால் எனக்கு நீ கிடைத்திருப்பது மிக அரிதான ஒன்று. ஆகவே விலை மதிக்க முடியாத ஒன்றாய் உன் காதலை நான் கணிக்கிறேன். ஒவ்வொரு ஞாபக அடுக்குகளிலும் உன்னோடான இனிய நினைவுகளைப் பொக்கிஷமாய் செருகி வைத்திருக்கிறேன். உன் பெயரை என் இதயத்தில், என் மூளையில், என் நுரையீரலில் டாட்டூ இட்டு வைத்திருக்கிறேன்.

ஒத்துக் கொள்கிறேன். என் கைகளில் சேகுவேராவின் டாட்டூ உள்ளது தான். இன்றும் என் நினைவில் உள்ளது. நான் கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் போது என் தோழன் ஒருவனின் தந்தை எனக்கும் ஒரு தந்தையாய் மாறி என் மீது பாசத்தைப் பொழிந்தது. என்னை முதன் முதலாய் "Gayma" என்று அழைத்தது. (அதன் பிறகு யார் என்னை அவ்வாறு அழைத்தாலும் எனக்கு என் தந்தையே அழைப்பது போல் மனது மல்லிகைப் பூவாய் பூரித்துப் போகும்.)

எனக்காக வைரமுத்து அவர்களின் கையெழுத்திட்ட பிரதியை அவரின் முதல் புத்தக வெளியீட்டு அன்று நேரில் சந்தித்து அதை வாங்கி எனக்கு பரிசளித்தது.இன்னும் பல பல.. அவரோடான அறிமுகமே ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் தான். நானும் என் தோழனும் அவ்வப்போது புத்தகங்களை பரிமாறிக் கொள்வோம். ஒரு முறை செமஸ்டர் எக்ஸாம் நடந்து கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் வைரமுத்துவின் கருவாச்சி காவியம் புத்தகம் கைக்கு கிடைக்க அவன் அதை எனக்கு கொடுக்க தயங்கினான்.

ஏனெனில் மூன்று நாட்கள் இடைவெளியில் அடுத்த ஒரு தாளுக்கான பரீட்சை நடக்கவிருந்தது. அவனுக்கு நன்கு தெரியும். இந்த மாதிரி புத்தகங்கள் கிடைத்தால் நான் பரீட்சைக்கு படிக்காமல் இதில் மூழ்கி விடுவேன் என்று. ஆனால் நான் அவனிடம் கெஞ்சி, கொஞ்சம் மிரட்டி முடிந்தவரை சீக்கிரம் முடித்து விடுகிறேன் என்று வாக்கு கொடுத்து அந்த புத்தகத்தைக் கைப்பற்றினேன்.

சரியாய் 1 1/2 நாள். மூன்று வேளை சாப்பாடு. இடையில் நான்கு தடவை காபி. இது மட்டும் தான் ஞாபகம் இருக்கிறது. முழுதாய் வாசித்து முடித்து அவன் கையில் கொடுத்ததும் அவன் என்னை ஒரு பயத்துடன் பார்த்த பார்வை இருக்கிறதே. அன்று வரை என்னை தேவதை என்று அழைத்தவன் அந்த நிமிடத்தில் இருந்து என்னை காட்டேரி என்று அழைக்கத் தொடங்கி விட்டான்.

இதை தன் அப்பாவிடம் சொன்ன போது அதை நம்பவில்லை என்று சொல்லி அந்த இரவு விடுதி கேண்டீனில் உணவருந்த சந்தித்த போது தொலைபேசியில் அவரை அழைத்து என்னிடம் பேச செய்தான். அன்று தான் முதல் தடவை அவருடன் பேசினேன். பேசினேன் என்று சொல்வதை விட அந்த உரையாடலை ஒரு quiz programme என்றே சொல்லலாம்.

ஏனெனில் அவர் நம்பவில்லை. எப்படி அவ்வளவு சீக்கிரம் 33௦ பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு புத்தகத்தை முழு மூச்சாய் படித்து முடிக்க முடியும் என்று. அவர் படித்து முடித்து தான் தன் மகனுக்கு அவர் அனுப்பி விட்டிருந்தார். ஆகவே என்னை CROSS CHECK செய்ய நினைத்து அதில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள், உறவு முறை மற்றும் முக்கிய குறியீடுகள் போன்றவற்றைக் கேட்க நானும் தெளிவாய் சொல்ல, பின்பு தான் நம்பினார். நான் புத்தகத்தை உண்மையாய் தான் படித்திருக்கிறேன், அதுவும் நுனிப் புல் மேயாமல் என்று.

அதன் பிறகு தமிழ்நாடு எழுத்தாளர்கள் சங்கம் நடத்தும் எந்த ஒரு புத்தகக் கண்காட்சிக்கும் என்னை அழைத்துப் போவார். அங்கு தான் எனக்கு பிடல்காஸ்ட்ரோ மற்றும் சேகுவரா வை அறிமுகப்படுத்தினார். என்னவோ முதல் பார்வையிலேயே பிடித்துப் போனது. கையில் அவரது செல்லப் பெயரான "சே" -வை டாட்டூ போட்டுக் கொள்ளும் அளவுக்கு காதல் அவர் மீது. தேடிப் பிடித்து அவர் பற்றிய புத்தகங்கள் படித்தேன்.அவர் காதலி மீது மெலிதாய் கோபம், பொறாமையும் கொஞ்சம் இருந்தது அப்போது.

இப்போது உண்மையை சொன்னால் அவர் பற்றி படித்த பல விஷயங்கள் நினைவில் இல்லை. காதலுக்கு அடையாளமாய் கையில் ஒரு வடு. அவ்வளவு தான். அவர் மீது நான் கொண்ட காதலை இந்த உலகுக்கே காட்ட முடியும் என்னால். ஆனால் உன் மீது நான் கொண்ட காதலை உனக்கு கூட தெரியப்படுத்த முடியாது. பரவாயில்லை. என்னுடனே பிறந்து, என்னுடனே வளர்ந்து, என்னுடனே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் என் இதயத்தை, மூளையை, நுரையீரலை விடவா எனக்கு ஆத்மார்த்தமான, நம்பிக்கையான நண்பர்கள் வெளியில் கிடைப்பார்கள்? அவர்கள் என் காதலைப் புரிந்து கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

என்றும்

உன் வைர மல்லி..

The arrow of love you released in my heart pierced right through, but time to time it turns into a violin bow, playing the music of love in my heart... resurrecting me again.

To my beloved Moon King,

When did you appear? Where did you appear? Why did you appear? I neither know nor understand your history. You may have been born as the moon that day, but today you have been created as the Moon King for me. You are a wondrous magic, crafted by a skilled artist who used all the spells they had learned.

You never embraced me, nor did I experience you in reality. With just a single touch, you drew the life out of me and kept it with you. I am nothing but an empty, lifeless corpse. Yet, I glow every day. I shine with shyness. I blossom with happiness. You grant immortality to a corpse, causing flowers of smiles to spread their fragrance all over my body.

Don't mistakenly think that I come to you with longing, begging, because I can't find it anywhere else, with anyone else. My heart refuses to grant the birthright of love to anyone but you. The arrow of love you released in my heart pierced right through, but time to time it turns into a violin bow, playing the music of love in my heart... resurrecting me again.

Each time, like every seed that kisses the earth and breaks through its shell, each time your gaze scratches my heart, causing my love to sprout. Every flower that blooms from it insists on kissing only you. It says it will live coolly in the moisture of your lips, blooming for a lifetime.

Is it necessary to say all this for you to know? No. Unspoken words and unachieved nearness have never been an obstacle to our love, nor will they ever be. No matter how freely I roam without being near you, the string of my soul is in your hands. You are my focal point.

It's easy to find a lover like you, but finding you is a rare occurrence for me. Therefore, I value your love as something priceless. I've tucked away sweet memories of you as treasures in every layer of my memories. I've tattooed your name on my heart, in my brain, in my lungs.

I confess, I do have a Che Guevara tattoo on my hands. And it's still in my memory. When I was a sophomore in college, a friend's father became like a father to me, showering me with affection. He was the first to call me "Gayma." (Even now, whenever someone calls me that, my heart blooms like a jasmine flower, as if my father is calling me.)

He personally met Vairamuthu on the day of his book launch in coimbatore and bought a signed copy for me as a gift. And many more things… My introduction to him is a fascinating story in itself. My friend and I would often exchange books. Once, during semester exams, Vairamuthu's "Karuvachi Kaviyam" came into his hands, and he hesitated to give it to me.

Because there was semester exam for a paper in three days. He knew very well that if I got my hands on such books, I would immerse myself in them instead of studying for the exam. But I begged him, (threatened him a little), and promised to finish it as quickly as possible and seized the book.

Exactly 1 1/2 days. Four meals. Three coffees in between. That's all I remember. The look of fear in his eyes when I finished reading it completely and handed it back to him... Until that day, he called me an angel, but from that moment on, he started calling me a book vampire.

When he told his dad about this, he didn't believe him. So, when we met for dinner at the night in hostel canteen, he called his father on the phone and made him talk to me. That was the first time I spoke with him. Or rather, the conversation felt more like a quiz program.

Because he didn't believe how I could finish reading a 330-page book so quickly and thoroughly. He had finished reading it and sent it to his son. So, he decided to cross-check me by asking about the names of the characters, their relationships, and important twists in the book. I answered clearly, and only then did he believe that I had actually read the book, and not just superficially it.

After that, he would take me to every book exhibition organized by the Tamil Nadu Writers Association. That's where he introduced me Fidel Castro and Che Guevara. I was captivated with their video at first sight. I even got a tattoo of his nickname, "Che," on my hand, such was my love for him. I searched for and read books about him. I felt a slight anger and a little jealousy towards his lover at that time.

Now, to be honest, I don't remember many of the things I read about him. A scar on my hand as a symbol of love, that's all. I can show the world the love I have for him. But I can't even let you know the love I have for you. It's okay. Will I find more sincere, trustworthy friends outside than my heart, brain, and lungs that were born with me, grew up with me, and live with me? With the hope that they will understand my love,

Yours always,

Vaira Malli.

Your devoted lover who is reachable to hand, but out of reach to your lips writes here...

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 18 Jan 2025 18:24:00 +0000

என்னுயிர் நிலவுக் காதலனுக்கு,

கைக்கெட்டிய, வாய்க்கெட்டா உன்னுயிர்க் காதலி எழுதுவது. எல்லாமே சர்வ சாதாரணமாகத் தான் கடந்து செல்லப்படுகிறது இந்தக் காலத்தில். ஆனால் என் இதயம் தான், உன் விரல் தீண்டிய வெப்பத்தைக் கூட அணைக்கத் தெரியாமல் இன்று வரை தடுமாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் உன் ஆடையையாவது உரசிக் கொண்டே ஒட்டி நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று இப்போது தோன்றுகிறது, Dulquer Salmaan – ன் "Heeriye" பாடலில் வருவது போல.

காதலின் ஏக்கத்தை, பிரிவை, ஆழமான உணர்ச்சியை, ஒன்றாக இருப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சியை அப்பாடல் கொடுத்தது. அதையும் நீதான் அறிமுகம் செய்தாய்.. அதுவும் நான் இல்லாத அந்த ஒரு தினத்தில். என்னையே நினைத்து உன் அன்பையும், பிரிவுன் வலியையும் நீ வெளிப்படுத்தியதாய் நான் கற்பனை செய்து அழுது மகிழ்ந்தேன்.. இல்லை இல்லை மகிழ்ந்து அழுதேன்.

மொத்தத்தில் இதயம் விம்மி அழுவதற்கு மகிழ்ச்சியும் ஒரு காரணமாய் இருக்க முடியும் என்று உணர்ந்த தருணங்கள் அவை. எனக்கு என் வாழ்நாளில் கிடைத்த ஆகச் சிறந்த பரிசு அது. இன்று வரை என் மீதான உன் அன்பின் சாரத்திற்கு ஒரு துளி மாதிரி அப்பாடலின் வரிகள். உனக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. தினமும் நான் எழுந்ததும் கேட்கும் காதல் சுப்ர பாதம் அப்பாடல். உன் பார்வை எப்படி அலுக்காதோ, அதே போல வருடங்கள் பல தாண்டினாலும் என் இதயத்தை அரவணைத்து உன்னிடம் என்னை கூட்டி செல்லும் அந்தப் பாடல்.

நீ தொட்டுத் தந்த புத்தகத்தில் உன் கை ரேகைகளை தேடி தேடி என்னை நானே தொலைத்து விட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். நம் முதல் சந்திப்பே கடைசி சந்திப்பாய் அமைந்து விடுமோ என்ற பயமும் அடிக்கடி இப்போதெல்லாம் வருகிறது. எல்லாம் கனவாய் மாறி மறுபடியும் நான் தனித்து இந்த உலகத்தில் கை விடப்பட்டு விடுவேனோ என்ற எண்ணமும் என்னை உடல் நடுங்க செய்கிறது.

எனது சிறு வயதில் இருந்து என்னை விடாமல் துரத்திய ஒரு கனவு உண்டு. இரவு முழுவதும் பரீட்சைக்கு தயாராவது போல் விழுந்து விழுந்து படிப்பது போன்ற ஒரு ஒரு கனவு. ஒவ்வொரு வரியும் என் கண்களுக்கு நன்றாய் தெரியும். மூச்சு விடாமல் படித்துக் கொண்டே இருப்பேன், கனவுகளில். இதற்கும் படிப்பை முடித்து பல வருடங்கள் ஆகியும் அந்த கனவு என்னை விடாமல் துரத்தியது. பெரும்பாலும் என்னை களைப்படைய செய்யும் அந்த கனவு, நிறைய நாட்களில் என்னை பயமுறுத்தி இருக்கிறது.

என் மன நிலையில் ஏதோ ஒரு பாதிப்பு இருக்குமோ என்று என்னும் அளவிற்கு என்னை பயம் கொள்ள செய்த அந்த கனவு, நீ என் கனவுகளில் வர ஆரம்பித்த பிறகுதான் என்னை விட்டு அது நீங்கியது என்பதை நீ அறிவாயா? உன்னிடம் நான் சொல்ல நினைத்த, ஆனால் சொல்ல மறைத்த விஷயங்கள் நிறைய உண்டு. எல்லாவற்றையும் உன்னிடத்தில் பகிர்ந்து கொள்வதில் எனக்கு ஆசை உண்டு தான். ஆனால் அது உன்னை, உன் நேரத்தை, உன் சுற்றத்தை பாதிக்கக் கூடாது என்ற தவிப்பில் இருக்கிறேன்.

அதற்காக என் இதயம் கடினமாகி விட்டது என்று எண்ணி விடாதே. நீ இருக்கும் இடம் என் இதயம். பூ எப்படி பாறையாய் உருமாறும்? முடியாது, இல்லையா? சிறு வயதில் இருந்தே எனக்கு விடுதி வாழ்க்கை தான். விடுதியில் உள்ள அனைவர்க்கும் சேர்ந்து இரண்டே இரண்டு குளியல் அறைதான் இருக்கும். நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஒன்று 4.30 மணியிலிருந்து 5 மணிக்குள் குளித்து விட வேண்டும். இல்லையெனில் எனது முறை வருவதற்கு 8.30 மணி மேல் ஆகிவிடும்.

அதற்குப் பயந்து கொண்டு நான் அதிகாலையிலேயே குளித்து விடுவேன். விடுதி என்பதால் வெந்நீர்க்கு வாய்ப்பில்லை. மார்கழி மாதக் குளிர், அதிகாலை இருட்டு, குளியலறையில் என்னை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு பெரிய மரப்பல்லி, என்றோ பார்த்த ஒரு பேய்ப் படத்தின் குளோஸ் அப் ஷாட் என என்னை பயமுறுத்த பல விஷயங்கள் வரிசை கட்டிக் கொண்டு நிற்கும்.

அப்போதும் கூட எனக்கு கடவுளின் பெயரை முணுமுணுக்க தன்மானம் இடம் கொடுக்காது. உனக்கு ஓநாயைப் பற்றி ஒரு விஷயம் தெரியுமா? யானை, சிங்கத்தைப் போல அவ்வளவு எளிதாய் ஓநாயை மனிதனால் பழக்க முடியாது. அதற்காக ஓநாய்க்கு அறிவில்லை என்று நினைத்து விட வேண்டாம். காற்றை முகர்ந்தே சில கிலோ மீட்டர்களுக்கு அப்பால் மனிதர்கள் வைக்கும் பொறியை இனம் கண்டு பிடித்து அதன் கூட்டத்தையே காப்பாற்றி விடும் வல்லமை அதற்கு உண்டு. மனிதர்கள் உருவாக்கும் வேட்டை போர் வியூகத்தை ஒரு நொடியில் புரிந்து கொண்டு லாவகமாக வியூகத்தை உடைத்து வெளியேறித் தப்பித்து விடும்.

நாயை கட்டிக் கூட்டி கொண்டு போவது போல அவ்வளவு சுலபமாய் எல்லாம் ஓநாயைக் கட்டிக் கூட்டிக் கொண்டு போக முடியாது. சாகும் தருவாயிலும் அதன் தன்மானத்தை விட்டுக் கொடுக்காத ஒரு உயிரினம். கால் நரம்பு அறுபட்டு இரத்தம் பீறிட்டாலும் இருக்கும் இடத்தை விட்டு ஒரு குண்டுமணி அளவுக்கு கூட அதை நாம் இழுத்து செல்ல முடியாது. ஆனால் நான் மனுஷி அல்லவா? அதிலும் சிறிய வயது மனுஷி.. மனதில் பெரிய தைரியம் எல்லாம் கிடையாது. நிறைய பயம் உண்டு.. பயத்தை மறைக்க ஒரு வைராக்கியம் தேவை அல்லவா, ஓநாயைப் போல?

அந்த வயதில் எனது முழு முனைப்பு எல்லாம் படிப்பு மட்டும் தான். ஆகவே ஒவ்வொரு முறை குளிக்கத் தண்ணீர் எடுக்கும் ஒவ்வொரு குவளைக்கும் “நான் இனி வரும் பரீட்சையில் முதல் ரேங்க் வாங்க வேண்டும்” என்ற உறுதி மொழி எடுத்துக் கொண்டு ஏதோ அதற்காகவே தீக்குளிப்பதைப் போல தண்ணீர்க் குவளையை என் தலையில் ஊற்றிக் கொள்வேன். அப்படித்தான் என்னால் குளிரை, பயத்தை வெல்ல முடிந்தது.

இருந்தாலும் எனது பள்ளிப் படிப்பு முடிக்கும் வரையிலும் என்னால் முதல் ரேங்க் வாங்கவே முடியவில்லை என்பது வேறு விஷயம். ஏதோ குளிரிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றியதே என்று ஆறுதல் கொள்ள வேண்டியது தான். உன் நினைவுகளும் எத்தனையோ விஷயங்களில் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றி உள்ளது. அனைத்தையும் சொல்லி உன்னை அலுப்பாக்க விரும்பவில்லை. நிறைய விஷயங்களுக்கு உன்னிடம் அனுமதி வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்தது உண்டு. அதற்கான உரிமை எனக்கு நீ தந்ததும் இல்லை, நான் கேட்டதும் இல்லை. பின் எதற்காகத்தான் இப்படி உயிரைக் கொடுத்து காதலிக்கிறோம் எனத் தெரியாமல் உனக்காய் வாடிக் கொண்டிருக்கும்,

உனது உயிர்க் காதலி

வாடாமல்லி.

Your devoted lover who is reachable to hand, but out of reach to your lips writes here..

To my darling moon,

Your lover who is reachable to hand but out of reach to your lips writes here. Everything seems to pass normally these days. But my heart, even now, stumbles, unable to extinguish the fire of your touch. My fingers want to touch and rub your clothes all times and my arms wants to cling to you, like in Dulquer Salmaan's "Heeriye” song.

That song conveyed the longing of love, the pain of separation, the depth of emotion, and the joy of togetherness. You only introduced it to me… on that one day I wasn't appearing infront of you. you were expressing your love and the pain of separation. I imagined you are thinking of me. May be even it's a false statement. But I didn't mind. That day I cried with happy… no, no, I enjoyed with crying.

In short, those were moments when I realized that overwhelming joy can also be a reason for tears. That song was the best gift of my life given by you. Even today, the lyrics of that song reminds the drop of essence from your love for me. You probably don't know. It's the love song I listen to every morning when I wake up. Just as your gaze never tires me, so too will this song, across many years, embrace my heart and draw me to you.

I keep searching for your fingerprints, In the book you touched and gave me, slowly I am losing myself in the process. In recent days, I often fear that our first meeting will also be our last. The thought that your love and care will all turn into a dream, leaving me abandoned and alone in this world again, makes me tremble. OMG.. Terrible thought..

From my childhood, I've been haunted by a recurring dream. It's a dream where I'm frantically studying for an exam all night, poring over books. Every line is crystal clear to my eyes. I read incessantly, breathlessly, within the dream. Even years after finishing my studies, this dream continued to pursue me. Mostly exhausting, this dream has terrified me on many occasions. It frightened me to the point where I wondered if I had some kind of mental disorder.

Do you know that this dream only left me after you began appearing in my dreams? Maybe it happened because of happy hormones, I guess. There are many things I wanted to tell you, but things I kept hidden. I yearn to share everything with you. But I hesitate, fearing it might affect your mind, your time, your life. Don't think my heart has hardened because of this. You are residing in my heart. How can a flower transform into a rock? Impossible, isn't it?

But in the past, I had to harden my heart. Since childhood, I had lived in a hostel. We only had two bathrooms for everyone. When I was in sixth grade, I had to bathe between 4:30 and 5:00 AM. Otherwise, my turn wouldn't come until after 8:30 AM. Fearing this, I would bathe very early in the morning. Because it was a hostel, there was no hot water.

The chill of early morning, the pre-dawn darkness, a large gecko staring at me in the bathroom, and the close-up shot of a ghost from a horror movie I once saw – all these things lined up to terrify me. Even then, I was adamant to refrain from muttering God's name. Do you know something about wolves? Unlike elephants or lions, wolves are not easily tamed by humans.

Don't think that wolves lack intelligence. They can smell the air and identify traps set by humans kilometers away. They instantly understand human hunting strategies, cleverly breaking through them and escaping.

You can't easily leash a wolf like you would a dog. It's a creature that doesn't surrender its dignity even in the face of death. Even if its leg is severed and blood spurts out, we can't drag it even an inch from where it lies. But I am a human, a young girl at that time. I don't have immense courage; I have a lot of fear. To hide that fear, I needed determination, like a wolf's.

At that age, my entire focus was only on my studies. So, every time I fetched water for a bath, with each mugful, I would vow, "I must get first rank in the upcoming exam," and pour the water over my head as if performing a ritualistic self-immolation for that purpose. That's how I managed to overcome the cold and fear.

However, I couldn't achieve first rank until I finished school. (Always second place..Now only I understood not only in studies, in life also).I could only find solace in the fact that it had at least saved me from the cold. Your memories have also saved me from countless issues. I don't want to bore you by recounting them all. I often felt the need to seek your permission for many things. But you neither gave me that right nor did I ask for it. Then why do we love these much dearly? without knowing the answer withers away for you..

your devoted lover,

Diamond Jasmine.

Hey My Moon..You are the single torchlight in the dark sky. I am an average grain of sand. Let just search me a little, before I die crushed under someone's foot.

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sun, 29 Dec 2024 07:19:00 +0000

அன்புள்ள நிலவுப் ப்ரியனுக்கு,

உன் நிலவுப் ப்ரியை எழுதுவது. எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை உன் மீதான என் பிரியத்தில். அதற்காக என் மீது உனக்கு ப்ரியம் உண்டா, இல்லையா என்ற சந்தேகமும் இல்லை. ஏனெனில் உன்னிடம் நான் அதை எதிர்பார்க்கவும் இல்லை. எனக்கு ஒரே ஒரு நிலா நீ மட்டும் தான். எனக்கு மட்டும் அல்ல, இந்த பூமிக்கே ஒற்றை நிலவு நீ ஒருவன் தான். ஆனால் உனக்கு அப்படியா?

கடற்கரை மணல் அளவில் ரசிகப் பெருமக்கள். அதில் ஒரு சிறு துகள் நான். அதனால் உன் பார்வை வட்டத்தில் நான் இருப்பதே சந்தேகமாய் இருக்கையில் பாசத்தைப் பற்றி எவ்வாறு சந்தேகப்படுவேன்? காதல் விஷயத்தில் இவ்வளவு காலம் பட்டினியாய் இருந்து விட்டேன். இனி அதை விரதம் என்று வேறு பெயர் சூட்டி விட வேண்டியது தான்.

உன்னோடான அறிமுகத்திற்கு பிறகு தான் நான் பசியில் இருந்திருக்கிறேன் என்பதை உணர வைத்தாய். அதற்காக உன்னையே சுவைக்க கேட்டால் எப்படி தருவாய்? ஆனால் உன்னைத் தவிர வேறு யாரை நான் சுவைப்பது? அதனால் தான் கைக்கெட்டா, வாய்க்கெட்டா தூரத்தில் பத்திரமாய் இருக்கிறாயோ?

வருடக் கணக்கில் பட்டினியாய் கூட சுலபமாய் இருந்து விடலாம். ஆனால் பசியைத் தூண்டிக் கொண்டே இருக்கும் உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டே எப்படி பட்டினியாய் இருப்பேன்? நல்ல வேளை. கண், காது போல இதயம் வெளியில் யாருக்கும் தெரியும்படி இல்லை. அதனால்தான் எல்லா ஏக்கங்களையும் அடித்துக் கொன்று அடி மனதின் அடுக்குகளில் ஆழமாய் புதைத்து வைக்க முடிகிறது. மொத்தத்தில் என் இதயம் இரத்தம் கசிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சவப்பெட்டி தான்.

அதற்காக ஏக்கங்கள் எல்லாம் எலும்புக் கூடாகி காற்றில் கரைந்து கரியாகி விடும் என்று எண்ணி விடாதே. ஏசு பிரானே உயிர்த்தெழுந்த பூமி இது. உயிர் கொண்டு எழும் என் ஏக்கத்தின் நாக்குகளுக்கு உன் தோலின் சுவை உப்பா, இனிப்பா என்ற சந்தேகத்திற்கு முற்றுப் புள்ளி வை. உன் முடிக்காடுகளில் என் கைக்கிளைகளை சாரைப் பாம்பாய் சீற விடு.

உன் மூச்சுக் காற்று கடல் அலைகளின் பெருமூச்சை ஒத்தது என்று புரிய வை. உன் கழுத்து வளைவின் வெல்வெட் உருளையில் உரசி உரசி ஓய்ந்து போக விடு... உன் இதயத்தின் ஒவ்வொரு துடிப்புக்கும் உச்சி வான் வரை மேலெழும்பி வீழ்ந்து தொலைய வை.. உன் முதுகெலும்பின் வளைவுப் பாலங்களில் ஏறி ஏறி மூச்சு வாங்க செய்.. உன் விரல் நுனியின் நரம்புகளை மீட்டி ஒட்டு மொத்தமாய் அதிர்ந்து போக விடு..

தடை செய்யப்பட்ட புத்தகத்தை சுமந்து பயணிக்கும் யாத்ரீகனாகிய எனக்கு விடுதலை கொடு, ஒரு நாள் உன்னை விடுவிக்க. என் பெரு மூச்சால் இந்த ஒட்டு மொத்த விண்வெளியை உயிர்க்காற்றால் நிரப்புகிறேன். நீர் நிலைகளை எல்லாம் நெருப்பாற்றாய் ஓடச் செய்கிறேன். பாலைவனங்களை பஞ்சு மெத்தையாக்குகிறேன். என் உடல் வெப்பத்தால் இந்த உலகத்தையே ஒளிரச் செய்கிறேன். உலகின் அத்தனைப் புல்லாங்குழல்களையும் உன் பெயரை மட்டும் எதிரொலிக்க வைக்கிறேன்.

இத்தனை கற்பனைகளை வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு நாள் எவ்வாறு தான் வாழ்ந்தாய் என்று கேட்கிறாயா? வலி தெரியாமல் இருக்க மயக்க மருந்து கொடுப்பது போல் காதலின் இன்பம் என்றால் என்ன என்று தெரியாத அளவுக்கு உணர்வு நீக்கி என்ற ஒன்று இருந்திருக்குமோ, என்னவோ? உன் கூர்மையான விழி விளிம்பால் என்னை கூராய்வு செய்து என்னைக் குணமாக்கி விட்டாய். நீயே என்னைக் குணப்படுத்தி விட்டு பின் மீண்டும் நீயே என்னை முடமாக்கினால் எப்படி?

ஒன்று என்னை பட்டினியிட்டு காற்றோடு காற்றாய் கரைய விட்டு தொலைந்து போக செய். இல்லை உன்னை உண்ணக் கொடுத்து என் உணர்வுகளை மீட்க வழி வகை செய். என் ஆன்மாவை உன் அணைப்பின் சுடரில் எரிய வைத்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற பேராசையெல்லாம் இல்லை என்று சொல்வதற்கு நான் ஒன்றும் தெய்வீகப் பிறவி எல்லாம் இல்லை. சராசரி மணல் துகள் நான். இருட்டு வானத்தின் ஒற்றை டார்ச் லைட் நீ. கொஞ்சம் தேடித்தான் பாரேன், யார் காலிலாவது மிதிபட்டு நான் சாகும் முன்..

இப்படிக்கு

உன் நிலவுப் பிரியை..

Hey My Moon..You are the single torchlight in the dark sky. I am an average grain of sand. Let just search me a little, before I die crushed under someone's foot.

To my dearest NILAVU PRIYAN,

Your NILAVU PRIYAI writes here.. I have no doubt about my affection for you. Nor do I doubt whether you reciprocate; I don't even expect it. You are my only moon, not just for me, but for this earth, you are the sole moon. But is it the same for you?

You have countless admirers, like grains of sand on the seashore. I am but a tiny speck among them. How can I even question affection when my presence in your field of vision itself is questionable? I have been starved of love for so long. Now, I must rename it a fast.

Only after meeting you did I realize I was starving. If I were to ask to taste you, how would you respond? But whom else can I taste but you? Is that why you remain safely out of reach?

Years of starvation would be easy. But how can I remain starved while constantly seeing you, arousing my hunger? Thankfully, the heart, like the eyes and ears, is not visible to everyone. That's why I can bury all my longing deep within the layers of my subconscious, suppressing them. In short, my heart is a coffin leaking blood.

Don't think that all these longings will turn to bone, dissolve in the air, and turn to ash. This is the earth where even Jesus rose again. Put an end to the question of whether the taste of your skin is salty or sweet for my yearning tongue, which is about to come alive. Let my fingers writhe like a cobra in your thick hair.

Let me make you understand that your breath is like the sigh of ocean waves. Let my neck rub against the curve of your velvety neck and rest on your neck after exhaustion... Let every beat of your heart make my soul soar and fall to the heights of heaven. Let my lungs climb the curved bridges of your spine and breathe. Let the veins in your fingertips vibrate my entire body.

Grant me freedom, a traveller carrying a forbidden book (you only), to one day release (you). With my great breath, I fill this entire cosmos with life-breath. I make all water bodies race like fire. I make deserts into cotton mattresses. I illuminate this world with the heat of my body. I make all the world's flutes echo only your name.

You ask how I lived all these days with so many fantasies? Was there an anesthetic, something that numbed me to the point I didn't know what the pleasure of love was, so that I felt no pain? Your sharp gaze examined me and healed me. But how can you cripple me again after you have healed me?

Either let me starve and fade away into the air, lost. Or feed me to you, and make a way to reclaim my senses. I don't claim me to be divine birth, I too have the boundless desire to keep my soul burning in the flame of your embrace. Because I am an average grain of sand. You are the single torchlight in the dark sky. Let just search me a little, before I die crushed under someone's foot.

Yours,

moon-lover.

You bloom with multicolours and spread the petal soft wings, so are you my flower or my butterfly?

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 26 Oct 2024 20:07:00 +0000

அன்புள்ள நிலவுத் தோழனுக்கு,

உன்னை எப்படி கூப்பிடுவதென எனக்கு தெரியவில்லை.. நீ குறும்பாய் சில விஷயங்கள் செய்யும் நேரங்களில் என் குழந்தையாய் தெரிகிறாய்.. என்னை கண்டிப்புடன் நடத்துகையில் என் தந்தையாய் தெரிகிறாய்.. என்னை அதட்டி சிரிக்க வைக்க முயல்கையில் என் தோழனாய் தெரிகிறாய்.. நான் செய்யும் தவறுகளை இதமாய் சுட்டிக்காட்டி என்னைத் திருத்துகையில் நான் மதிக்கும் ஆசானாய் தெரிகிறாய்..

ஆசான் என்று கூறுகையில் என் முதல், முதல் ஆசிரியர் நினைவுக்கு வருகிறார்.. என் அன்னை எப்போதும் சில விஷயங்களில் என்னைப் பெருமையாய் சொல்வதுண்டு.. அதில் ஒன்று, சிறு வயதிலேயே பள்ளிக்கு செல்வேன் என அடம் பிடித்து அழுததால் என் பிறந்த தேதியை 5 மாதம் முன்னர் தேதியிட்டு அந்த ஆசிரியர் என்னை பள்ளியில் சேர்த்துக் கொண்டாராம்.

நான் தரையில் அமர்ந்து கற்றுக் கொண்டதை விட அவர் மடியில் அமர்ந்திருந்த நேரம் தான் அதிகம். அது ஒரு அழகான சிறிய கிராமத்துப் பள்ளி.. ஒன்றிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படிக்கும் அனைவர்க்கும் ஒரே ஒரு ஆசிரியர்.. என்னுடைய கிராமத்து வீட்டிற்கும், அப்பள்ளிக்கும் நிறைய தொடர்பு இருந்தது.

இரு பக்கமும் அடர்ந்த பச்சையில் குளிர்ச்சியை குவியலாய் கொட்டிக் கொண்டே இருக்கும் இரண்டு வேப்ப மரங்கள்.. கண்ணுக்கு கதகதப்பாய் கால்களுக்கு மெத்தென்ற உணர்வு தரும் செம்மை ஏறிய மண் வாசல்.. சிவந்த மண்ணுக்கு அழகூட்டும் நட்சத்திர வேப்பம் பூக்கள். கூடுதலாய் மஞ்சளும் பச்சையும் கலந்த தங்க நிறத்தில் வேப்பம் பழங்கள்.

உனக்குத் தெரியுமா எனத் தெரியவில்லை. அந்தக் காலத்தில் வேப்பங்கொட்டைகளுக்கு கிலோவுக்கு ஒரு சிறிய தொகை கிடைக்கும்.. சில குழந்தைகள் அதை சாப்பிடுவதற்கு பொறுக்குவார்கள். நான் என் அக்காவுடன் சேர்ந்து அதை பொறுக்கி கொண்டு போய் அம்மாவிடம் கொடுப்போம். அம்மா அதற்கு பதிலாக ஆளுக்கு ஒரு அச்சு வெல்லம் தருவார்கள்.

அதை வாங்கிக் கொண்டு பள்ளியின் பின்புறம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஓடை வாய்க்காலில் கால் நனைத்தவாறே சாப்பிடுவோம்.. ஆமாம் ஆமாம்.. நக்கித்தான்.. குட்டி குட்டி மீன்கள் எங்கள் கால்களை கூச வைத்தாலும் காலில் ஜில்லென்று ஓடை நீர் பட்டுக் கொண்டேயிருக்க, நாக்கில் இனிய தேன் ரசமாய் வெல்லச்சுவை பரவும்.

அந்த பள்ளியில் படிக்கும் நாட்களில் எப்படி படித்தேன் என்பதெல்லாம் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அந்த தலைமை ஆசிரியர் எனக்கு முத்தம் கொடுத்ததும், இன்னொரு தாயாய் மாறி எனக்கு சோறு ஊட்டி விட்டதும் தான் எனக்கு நினைவில் மிச்சமாய் இருக்கிறது.

சமயத்தில் தூங்கவும் வைத்து விடுவார்கள். மடியிலேயே இருப்பதால் வகுப்பு பேதமின்றி அனைத்து வகுப்பு பாடங்களையும் கேட்டுக் கொள்வேன். புரிந்ததா இல்லையா என்றெல்லாம் நினைவில் இல்லை. பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் அவர்தான் என்னை மிஸ் செய்வார். நானோ பட்டாம் பூச்சி பிடிப்பதற்கு என் நண்பர்கள் பட்டாளத்தோடு ஆற்றின் கரைகளில் வேட்டைக்கு கிளம்பி விடுவேன்.

சிறு வயதில் எல்லாப் பட்டாம் பூச்சிகளின் பெயர்களும் எங்களுக்கு அத்துப்படி. இப்போது நினைவில் இல்லை. எனக்கு ஏனோ கனகாம்பர நிறத்தில் இருக்கும் பட்டாம் பூச்சி மிகவும் பிடிக்கும். ஓரங்களில் கருமையேறி ஒரு பெண்மைத்துவம் நிரம்பி வழியும். அவ்வளவு மென்மையாய் இருக்கும் அதன் கால்களை தொட்டுப் பார்க்கையில் உடலோடு உள்ளத்திலும் ஒரு குறுகுறுப்பு ஏறும்.

மெத்,மெத்தென்று கருப்பும் சிவப்புமாய் பெரிய கண்களோடு இருக்கும் வெல்வெட் பட்டாம்பூச்சியை பார்க்கவே எனக்கு பயமாய் இருக்கும்.அந்த பட்டாம்பூச்சி மட்டும் சுள்ளென்று கடித்து விடும். ஆனால் அதைப் பிடிப்பது நண்பர்களிடையே ஒரு வீர தீர செயல் என்பதால் அதைப் பிடிக்க எங்களிடையே போட்டியாய் இருக்கும்.

பட்டாம் பூச்சி பிடிப்பதென்பது மேம்போக்காய் ஒரு பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு போலத்தான் தோன்றும். ஆனால் அதற்கு மனதையும் உடலையும் ஒரு நிலைப்படுத்துவது முக்கியம். திருட்டுத் தொழிலை பழக ஆரம்பிக்கும் கட்டத்தில் அவர்களுக்கு முதல் பயிற்சி என்னவென்று தெரியுமா? கை விரல்கள் நடுங்காமல் இருக்க ஐஸ் வாட்டரில் கைகளை சில நிமிடங்கள் வைத்திருக்க செய்து மரத்துப் போக வைத்து பின்பு தொழில் பழக்குவார்களாம்.

அப்போதுதான் பாக்கெட்களில் திருடுவதற்கு கை விரல்களை நுழைக்கும் போது விரல்கள் நடுங்காமல் லாவகமாய் எடுக்க வருமாம். அது போலத் தான் பட்டாம்பூச்சி பிடிக்க செல்லும் போது முதலில் கை விரல்களை முன்னோக்கி வைத்துக் கொண்டே படிப்படியாய் பூனைப் பாதம் வைத்துக் கொண்டே அதன் அருகில் செல்ல வேண்டும்.

அருகில் சென்ற பின் கைகளை உயர்த்தினால் காற்றின் விசையில் அது எச்சரிக்கையாகி பறந்து விடும். மூச்சு விடுவதும் அப்படித்தான்.. ஒரு பூ மலர்ந்து விரிவதைப் போல நம் நுரையீரல் இயங்க வேண்டும். நாம் நிற்கின்ற போஸ் -சில் சிறிது நேரம் சிலையாய் நிற்கவும் தனி பயிற்சி தேவை. அதன் இறக்கை இணைந்து இருக்கும் வரைதான் நமக்கான நேரம். விரிக்க ஆரம்பித்த பின் அதைப் பிடிக்க முயலக் கூடாது. கைகளில் ஏடாகூடமாய் நசுங்கி போக சாத்தியம் அதிகம்.

சில குறும்பு பிள்ளைகள் சிறு சிறு குத்துச்செடிகளை ஒன்றாய் கட்டிக் கொண்டு பட்டாம்பூச்சிகளை அடித்துப் பிடிப்பார்கள். எனக்கு அவர்களோடு சண்டையிட அந்த வயதில் பயமாய் இருக்கும். பெரும்பாலும் அந்த அடியில் பட்டாம்பூச்சி இறந்து விடும். அதை பரிதாபமாய் பார்ப்பதும், சின்ன குழி தோண்டி மண்ணால் மூடிப் புதைப்பதையும் தவிர எனக்கு அப்போது வேறு வழி தெரியாது.

இருப்பதிலேயே ஊசித்தட்டான் ஒரு சோம்பேறி. மெல்லிய கால்களைக் கொண்டு கண்ணைப் பறிக்கும் வர்ணங்களில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே சுற்றி வரும். அதிலேயே பெரிய தட்டான்களை எருமைமாட்டு தட்டான்கள் என்று அழைப்போம். சமயங்களில் வலிக்கும் அளவுக்கு கடித்து விடும். அதன் தலை கண்ணாடியை போல ஒரு பட்டாணி அளவில் இருக்கும். பெரிய தட்டானுக்கு மட்டும் மெல்லிய பூ கட்டும் நூலினால் அதன் வாலில் கட்டி அது பறக்கும் இடங்களுக்கு எல்லாம் பின்னாடியே நாங்களும் பறந்து திரிவோம்.

எனக்கு இப்போதெல்லாம் அந்த ஆசைதான் வருகிறது. அந்த பட்டாம் பூச்சிக்கு கட்டி விட்டது போல உன்னையும் ஒரு கயிறால் கட்டி (ஆமாம், ஆமாம் பூக்களினால் செய்த கயிறுதான்..) நீ போகும் இடம் எல்லாம் உன் பின்னாலேயே அலைந்து திரிய வேண்டும். உனக்கும் அந்த ஆசையிருந்தால் நீயும் ஒரு கயிற்றினால் என்னைக் கட்டி விடு.. பூக்கயிறோ, பொன் மஞ்சள் கயிறோ எதுவாய் இருந்தாலும் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக் கொள்ள காத்துக் கொண்டிருக்கும்,

உன் தோழி..

உன் குழந்தை..

உன் துணைவி..

உன் அன்னை..

உன் வைரமல்லி..

You bloom with multicolours and spread the petal soft wings, so are you my flower or my butterfly?

Dear My Moon Friend,

I don't know how to call you. You seem to be my baby when you do some naughty things. You seem to be my dad, when you behave a strict one. You seem to be a friend trying to make me laugh. You seem to be the teacher I respect, when you point out the mistakes I'm making.

I remember my first teacher. My mother was always a little proud of me for certain things. One of them was my stubborn crying to go to school as a child. So my teacher enrolled me in school 5 months before my birth date. I spent more time sitting on her lap than I sat in the floor of classroom. It was a village primary school. All students from class 1 to 5 have only one teacher. My home and my school had some similarities.

Two tall evergreen neem trees on either side of the fence spread cool shade. The red earth floor gives a soft feel to the eyes and feet. Milky white star neem flowers on the ground. The fruits are green and yellow in color. I don't know if you know it or not. At that time, those neem pods were worth little. Some children will eat it. But my sister and I collected and gave it to my mother. Instead, my mother used to give us a piece of jaggery.

We got it from her and rushed to the back side of our school. And we will start to eat it by dipping our feet in the running stream behind the school. Yes yes.. we licked it up.. The little fishes will caress our feet, while the water gurgles on the feet, spreading sweet honey-like molasses on the tongue.

I don't remember what I studied in that school. But all I remember is that the headmaster kissed me often, became another mother and fed me too. She put me to sleep on time. I was listening to all classes from 1st to 5th class except sleep time. I don't remember if I understood or not.

She felt like she was missing me during the school holidays. But I went to hunting along the river with my gang of friends to catch butterflies. As children, we all know the names of butterflies. I don't remember nowadays.

I always love the butterfly in the color of the crossandra (firecracker) flower. A black color fills the fringed sides of the feather and it seems to hold the feminine character inside. When touched, the tarsi are so soft that our body gets goosebumps. But I was scared to look at the velvet butterfly which is black and red with its big eyes. Even though it would bite, catching it is a brave act among friends so we would compete to catch it.

Catching butterflies seems like a recreational activity. But it is important to balance our mind and body. Do you know what their first training was when they started to become a professional thief? To keep the fingers from trembling, they put their hands in ice water for a few minutes and then make the fingers numb.

Only then will you be able to take advantage of the fingers not trembling when you insert their fingers into the pockets to steal. Similarly, when you go to catch a butterfly, you should first go near to it by keeping the fingers of the hand forward and stepping the feet like a cat step by step.

If you raise your hands after getting close, it would fly because of the wind's force. It's the same with breathing. Our lungs should inhale and exhale like a flower blossom. The posture in which we are standing requires special training to stand as a statue for some time. It's only a matter of time until it's wings keeping close each other. Shouldn't try to catch it after it starts to spread it's wings. It is more likely to get stuck in the hands.

Some mischievous children were tied the ends of bushy plants together and beat them to catch butterflies. I was afraid to fight them in that age. Most often the butterflies were died in between the leaves. I dig a hole and bury it without any other option.

oosi thattan (Dragon fly) was a lazy one. It flies around us in eye-catching colors with slender legs. The bigger ones are called buffalo fly. Sometimes it bites our fingers, which is painful. Its head is like a pea-shaped and shining like a mirror ball. Only for big size fly, we tie a thin thread which is used for tying flower to its tail and we run behind it wherever it flies.

That's what I always want. I have to tie you with a rope (yes, yes, it's a rope made of flowers), like a tied butterfly and wander behind you wherever you go. If you want it too, tie me up with a rope. Whether it be made with blooming flowers or golden yellow threads, I happily await acceptance.

as your Friend..

as your Baby..

as your Partner...

as your Mother..

as your Diamond Jasmine always..

Although I had good eyesight, I was completely blind in front of you..

noreply@blogger.com (Gayathri) — Tue, 13 Aug 2024 18:15:00 +0000

என்னுயிர் நிலவு மனிதனுக்கு,

தேனை உண்ட வண்டு மயங்கி மறுபடியும் தேனிலேயே விழுந்து புரண்டு கிடக்குமே அது போலத்தான் என் நிலைமையும். உன்னைப் பார்த்து விட்டு வந்தவுடனே ஆயிரம் ஆயிரம் பக்கங்களில் கடிதம் எழுத வேண்டுமென தோன்றத்தான் செய்தது.. ஆனாலும் அந்த மயக்கத்திலிருந்து விடுபட என் மதிக்கு தோன்றவில்லை.

நீ கவனித்தாயா? வண்ணங்கள் நம் வாழ்க்கையில் சரி பாதி நினைவுகளாய் கூடவே பயணம் செய்வதை.. நம் இருவருக்கும் பொதுவான நிறங்கள் சில உண்டு. அதை இருவருமே நம்மை அறியாமல் தவிர்த்து விட்டு நீ உன் வெண்ணிற உடையில் வந்தாய்.. நிலவின் நிறம் அதுதானே..ஆனால் நானும் அதே வெண்ணிற உடை.. இருவர் உடையிலும் கொஞ்சம் தங்கம். நம் காதலைப் போல..

உன்னை முதன் முதலாய் பார்த்தது போலெல்லாம் எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆனால் நீ முதன் முதலாய் என்னை திரும்பி பார்த்தது இன்னும் என் கண்ணிமைகளை விட்டு நீங்கவில்லை. கரம் கோர்த்த கைகளை பற்றிக் கொண்டு அப்படியே வந்து விடலாம் போல தோன்றிய மனதை அடித்து உதைத்துதான் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது.

நீ முழுதாய் எனக்கு சொந்தமில்லை என்ற சோகம் கொஞ்சம், கடந்த காலத்தில் நான் செய்த பிழையின் காரணமாய் குற்ற உணர்ச்சி கொஞ்சம், நேரெதிரே உன் கண்களைப் பார்க்க முடியாத வெட்கம் கொஞ்சம் (அதிகமாய்) என உறைபனி போல உன் முன்னால் அமைதியாய் உட்கார்ந்திருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு மூன்றாம் உலகப் போரே வெடித்துக் கொண்டிருந்தது.

என் காதுகள் செய்த பாக்கியம் என் கண்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. எவ்வளவோ முயற்சித்தேன்..எவ்வளவோ கெஞ்சினேன்.. என் கண்கள் காது கொடுத்து கேட்கவில்லை. அதுவும் நல்லது தான். இல்லையெனில் அவ்வளவு பேர் முன்னிலையில் தடுப்பை உடைத்த அணை வெள்ளமாய் என் கண்கள் உன் மீதான காதலை பொங்கி பிரவாகமெடுத்து காட்டிக் கொடுத்திருக்கும். மொத்தத்தில் கண்ணிருந்தும் குருடானேன்.

அந்த நிமிடங்களில் என் இதய வானொலியில் ஒரே ஒரு ஒற்றை அலைவரிசை. அது உன் குரலோசை. சங்கீதமாய் என் காதுகளில் ஒலிக்க கூட சேர்ந்து மெட்டமைப்பது போல இடம் மாறி மாறி துடித்த என் இதயத் துடிப்பு. என் காதுகளின் திரைச்சீலையை கிழித்து என் மூளையில் காதல் ஹார்மோன்களை சுரக்க வைத்த உன் வார்த்தை அம்புகள்.

இடம் என்னவோ குளிர்சாதன அறைதான்.. ஆனால் உன் மூச்சின் வெப்ப அலைகள் நேரே வந்து தாக்கியதில் என் உதடுகளில் ஆரம்பித்து உள்நாக்கு வரை பாலைவனமாய் வறண்டு போயின..அள்ள அள்ள குறையாத சமுத்திரமாய் என் கண் முன்னே நீ. ஆனால் எனக்கு தான் உன்னை அள்ளிப் பருகிட வெட்கம். தாகம் தாங்காது என்னென்னவோ குடித்துப் பார்த்தும் ஒரு பயனும் இல்லை.

நீ என்னை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாயா என்று கூட எனக்கு தெரியாது. ஆனால் நீ பார்த்துக் கொண்டிருப்பாயோ என்ற நினைப்பே எனக்கு மூச்சடைத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்படியிருந்தாலும் நீ ஒருவன் தான் என்னை பார்த்திருப்பாய். ஆனால் உலகமே ஒட்டு மொத்த வேலையையும் விட்டு விட்டு என்னெதிரே அமர்ந்து என்னை உற்று நோக்குவது போல் இருந்தது அந்த சில மணி நேரங்கள். என் நினைப்பும் சரிதான். என் ஒட்டு மொத்த உலகமே நீயல்லவா?

சிலிர்க்க வைத்த சின்ன சின்ன பரிசுகள். உன் கை ரேகை பட்டதால் அவைகளை பரிசுகள் என்கிறேன். தடவியல் துறையில் சொல்லி உன் கை ரேகைகளை அச்செடுத்திருக்கலாம். பத்திரமாய் வைக்க பாதுகாப்பு பெட்டகத்திற்காய் வங்கியை அணுகினேன். மதிப்பு தெரியாத மானுடப் பிறவிகள்..

கரன்சி நோட்டுக்கு கொடுக்கிற மரியாதையை விலை மதிக்க முடியாத உன் காதல் பரிசுக்கு கொடுக்கத் தெரியவில்லை. மடியில் உன் பரிசினை ஏந்திக் கொண்டு மனதில் உன் பிம்பத்தை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தேன். என் வீடு இன்னும் பிரகாசமாகி விட்டது உன் அன்பளிப்பு பொருள்களால். வீட்டின் மதிப்பு கூட உயர்ந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

பல் துலக்க ஆரம்பித்து உன்னை பார்க்க பயணம் செய்த நொடிகள் எல்லாம் நிமிடங்கள் வருஷங்களாய் கடந்து போயின. உன்னைப் பார்த்த நொடியிலிருந்து உன்னை விட்டு விலகி வந்த காலம் வரை சில மணித் துளிகளாய் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் உருண்டு போய் விட்டன. இறுதியில் கை கொடுத்து பின் கை நழுவிப் போய் விட்டாயே..

இதில் வேடிக்கை என்னவெனில் எனக்கும், உனக்குமாய் சில வார்த்தைகள், நமக்கேயான சில வார்த்தைகள், என்னை வெட்கப்பட வைத்த சில வார்த்தைகள், குறும்பு கொப்பளிக்க எனக்காய் உன்னால் சொல்லப்பட்டிருந்த சில வார்த்தைகள், யாருக்கும் புரியாத நமக்கு சொந்தமான சில சங்கேத வார்த்தைகள் அத்தனையும் அன்று நம் முன்னே மற்றவர்களால் அரங்கேற்றப்பட்டது.

வார்த்தைகளுக்கு உரிமையாளர்களான நாம் இருவரும் வாயடைத்துப் போயிருந்தோம். என் நிழல் தான் அங்கு இருந்தது. நிஜத்தில் நம் காதலின் கற்காலத்திற்கு நான் சென்று விட்டேன். எத்துணை அழகான நாட்கள் அவை. எண்ணற்ற வார்த்தை விளையாட்டுகள். வாழ்க்கையை அழகாக்கிய நமக்குள்ளே மாயாஜாலம் நிகழ்த்திய உரையாடல்கள். கொஞ்சம் கோபம், நிறைய அக்கறை, டன் கணக்கில் காதல் எல்லாவற்றையுமே வார்த்தைகளில் தானே வெளிக்காட்ட முடிந்தது.

வார்த்தையில் காட்டிவிட்ட நம் காதலை வாழ்க்கையில் எப்போது அனுபவிப்போம் என்ற ஏக்கத்துடனேயே வார்த்தைகளை இத்துடன் முடிக்கும்..

உன் உயிர்க் காதலி

வைர மல்லி..

Although I had good eyesight, I was completely blind in front of you..

To My Moon Man,

My situation is the same as a beetle that ate the honey fainted and fell back into the honey pool. As soon as after seeing you and coming back, I wanted to write a letter of a thousand pages. But I didn't want to get rid of that intoxic feeling.

Did you notice? Colors travel half of our lives as fond memories. We have some common colors. Leaving those colors, we both came in same color clothes. That's the color of the moon, a bit of gold in both. Like our love.

I don't feel like I saw you for the first time. But the first time you looked back at me, your silhouette still hadn't left my eyes. I had to control my mind when you held my hands.

I was in the state like.. A little bit of sadness that you don't belong to me at all, a little bit of guilt because of my past mistakes, a little bit of shy that I couldn't look your eyes straight away. Even though I was sitting quietly in front of you like a frost, a third world war was raging inside.

My eyes didn't have the luck my ears had. How much I've tried. . My eyes weren't listening. That's also good. Otherwise, in front of so many people, like the dam that broke the barrier would have flooded, my eyes would have betrayed my love for you. I was completely blind even I have good sight.

In those minutes my heart radio had the only single frequency. It's your voice. That music note was pounding in my ears and that note matched my heart's beat. Your words are the arrows that tore the curtains off my ears and released the love hormones in my brain.

That place was fully Air-conditioned. But the heat waves of your breath came straight at me and dried up from my lips to the interior. You are there in front of me like a milk ocean. But I couldn't sip of you even a drop. There was no use in drinking anything to control my thirst. But I tried..

I didn't even know you were looking at me. But I was wondering if you were watching. That feeling gave me quit breathing. Maybe you were the only one who saw me. But those few hours were like the whole world sitting in front of me and staring at me. I think that's right. Aren't you, my world?

Cute goosebumps gifts, you gave. I call them gifts because they were having your finger print. I might have told the forensics department, to take the copy of your hand prints. Because those are valuable. That's why I went to the bank for a safe deposit. But they are just human beings, right? They didn't know the value.

They don't know how to give the respect to your precious gift of love like giving to a currency note. I came home with your gift in my lap and wrapped your image in my mind. My house is becoming bright because of your gifts. I think the value of the house will go up after keeping your gifts.

The seconds that passed from brushing my teeth up to seeing you, the minutes passed into years. From the moment I saw you to the moment I left you, a few hours rolled by in the blink of an eye. Finally, you offered your hand but it slipped away.

The funny thing is that there are some words for you and me, some of the words for ourselves, some of the words that made me feel shy, some of the words that you said to me to make me cry, some of our own words that no one understands, were all staged by others in front of us that day.

I was at a loss for words. Only my body was there. I was really going back to the stone age of our love. What beautiful days they were. Lots of word games. A little bit of anger, a lot of care, tons of love were all be expressed in words. Conversations that made our lives better.

Hmm..ok..I end with a longing for when we will experience the love in our life shown in the word.

With the love of your life,

Diamond Jasmine..

I thought my life was over with caterpillar stage.. But you transformed me into a beautiful butterfly..

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 06 Jul 2024 18:27:00 +0000

அன்புள்ள என் நிலவு மனிதனுக்கு,

உன்னைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆர்ப்பரித்து, ஆரவாரம் செய்கின்ற என் மனது, உன்னைக் காணாத நாட்களில் அலைகள் இல்லாத கடலாய் மூச்சு விடவும் மறந்து நிர்ச்சலனமாய் உறைந்து விடுகிறது. என் இதய வானில் வலம் வந்த என் நிலவு மன்னவன் நீயில்லாமல், இருண்டு போய் கிடக்கிறது என் இதயம். என் வாழ்நாளின் நிறைய நிமிடங்களைக் களவாடிக் கொண்டிருக்கின்றன உன் நினைவுகள்.. அந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் காலத்தால் பதிவு செய்யப்பட்டு வருகிறது, என் நிகழ்காலத்தின் நிழல்களாய்.

உயிர் உடலை விட்டு நீங்கும் வேளையில் நாம் எதன் மீது எண்ணங்களைக் கொண்டுள்ளோமோ அதுவாகவே நாம் மாறி விடுவோமாம். அப்படியெனில் எந்த ஒரு நொடியும் உன்னை மட்டுமே தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என் மனது. ஆக எனது அடுத்த பிறவி உன் ஏழு பிறவியில் ஒன்றா? நானே நீயாகி போன அதிசயம் இது. இந்த ஜென்மத்திலும், இனி வரும் எந்த ஜென்மத்திலும் என் மனது மட்டுமல்ல.. என் உடலும் உனக்கே சொந்தம் என்பதை நினைக்கவே என் உள்ளம் பூரிப்படைகிறது.

என் மனதை திருடிய ஒவ்வொரு நொடிப் பொழுதுகளின் பதிவுகளையும், என் கருவிழிகளின் கருமை கரைந்து போகுமளவிற்கு பார்த்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறேன். நமக்கு மட்டும் புரிந்த வார்த்தைகள், என் வாழ்க்கைக்கு சுவாரசியம் கூட்டும் உன் குறும்பு பேச்சுகள், என்னை வெட்கப்பட வைக்கும் உன் அதட்டல்கள்.. காலம் அப்படியே உறைந்து விடாதா என ஏங்க வைக்கும் உன் காதல் பார்வைகள்..

என்னை உன் அழகால் கொன்று, என் உணர்வுகளை உயிர்ப்பிக்கிறாய்.. இமைகளின் முடிச்சுருள்களும் தீய்ந்து போய் சுருண்டு விடுகிறது, உணர்ச்சிகளின் வெப்பத்தில்.. ஒவ்வோர் சமயம் உன் பால் சிரிப்பால் என் இதயத்தை ஈரமாக்குகிறாய்.. குளுமையும், வெம்மையும் ஓரிடத்தில்.. அதுவும் உன்னிடத்தில்.. அவ்வாறெனில் நீ சூரியனா? இல்லை சந்திரனா?

நீ சூரியன் எனில் உலக மக்கள் அனைவர்க்கும் தந்தையா? உனக்கு என் பெயரின் அர்த்தம் தெரியுமா, என்ன? உலகில் உள்ள ஒவ்வோர் உயிர்க்கும் அன்னை என்பது தான் என் பெயரின் அர்த்தம். சரி தானே.. நீ தந்தையெனில்.. பின் தாய் நான்தானே.. எவ்வளவு அழகான பெயர் பொருத்தம் நமக்கு.. ராசியும் கூட.. என் ராசி கொண்ட ஓர் ஆண் மகனை இப்போது தான் நான் சந்திக்கிறேன்.

கம்பளிப் பூச்சியாய் என் வாழ்க்கை முடிந்ததென நினைக்கையில் அழகான வண்ணத்துப் பூச்சியாய் என்னையும், என் வாழ்க்கையையும் உருமாற்றி விட்டாய்.. அதுவும் உன்னை மட்டுமே வட்டமிட்டு சுற்றி வரும் வண்ணத்துப் பூச்சி. என் கனவுகள் கூட இப்போதெல்லாம் வண்ணமயமாய் வருகிறது. இனி அடுத்து என்னை என்னடா செய்யப் போகிறாய்? உன்னோடு சேர்ந்து என்னை ரசிக்க இப்போதே தயாராகி விட்டேன்.

இப்போதெல்லாம் என் கணினியும், கால்குலேட்டரும் நான்கும், மூன்றும் மட்டுமே காட்டி என்னை வெட்கப்பட வைக்கிறது. எவ்வளவு அழகாய் யோசித்திருக்கிறாய். என் விருப்ப எண்களான ஒன்றும், ஒன்பதும் கொண்டு ஒரு நாள் கணக்கு முடித்தாய்.. நான் அதை எதேச்சையாக இருந்திருக்கும் என்று தான் முதலில் நினைத்தேன். பின்பு என்னை வைத்தே நான்கையும், மூன்றையும் கணக்கில் வர செய்தாய். உன் குறும்புத்தனமும் புரிகிறது. உன் மெனக்கெடலும் அறிய முடிகிறது.

எவ்வளவு முறை அப்பதிவை திரும்ப திரும்ப பார்த்திருப்பேன் என்ற கணக்கே இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். ஒருவேளை இதுவரை நூற்றி நாற்பத்து மூன்று தடவை பார்த்திருப்பேன் என நினைக்கிறேன். கெடாத தேன் கூட சலித்து விடும். நீ ஏனடா திகட்டவே மாட்டேன் என்கிறாய். ஒரு நாளில் 25 மணி நேரம் உன்னைப் பார்க்க சொன்னாலும் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன், ஆவி பிரிவது கூட அறியாமல்.

நம் காதல் முன்னுரை எப்படி ஆரம்பித்தது என்று தெரியவில்லை. முடிவுரை எப்படி இருக்கும் என்பது கணிக்க முடியவில்லை. மொத்தத்தில் உன்னை முழுதாய், உண்மையாய், சர்வ நிச்சயமாய் காதலிக்க ஆரம்பித்து வெகு நாட்களாய் விட்டது.. என் மனதை திறந்து சொல்கிறேன் இன்று. உன்னைப் பற்றிய எந்த தகவலும் கிடைக்கப் பெறாத நாட்களில் என் மனதின் பரிதவிப்பும், பயமும் என்னை எனக்கே காட்டிக் கொடுத்து விட்டது.

பாதி நேரம் வெறித்த பார்வையிலும், மீதி நேரம் மனம் வெறுத்து போயும் ஏதும் செய்ய முடியாத கையறு நிலையை பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கடக்க வேண்டியதாகிப் போயிற்று. கைக்குள் பொத்தி வைத்து பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய உன்னை, என் கண்கள் 238,855 மைல்கள் தூரம் தேடியும் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் விழியிரண்டும் கலங்கிப் போயின..

என்ன செய்ய முடியும் என்னால்? ஒவ்வொரு நொடியும் என் உயிர் போகும் வலிக்கு, என் மனதைப் பழக்கிக் கொள்வதை தவிர.. என்னை விட்டுத் தள்ளு. உனக்கு எந்த தொந்தரவும் என்னால் ஏற்படக் கூடாது என்பதில் மிகுந்த உறுதியாய் இருக்கிறேன். என்னவோ உன் முகம் கொஞ்சம் வாடினாலும் மனது தாங்க மாட்டேன் என்கிறது.

என்ன செய்து உன்னை சிரிக்க வைக்கலாம் என்பதிலேயே என் மனது ஆராயத் தொடங்கிவிடுகிறது. மொத்தத்தில் நீ தான் வாழ்கிறாய், ஆனால் என்னுள்..என் உருவில்.. உன் ஒவ்வொரு அணுவுக்கும் ஓராயிரம் முத்தம் கொடுக்க துடித்துக் கொண்டு காத்திருக்கும்,

உன் உயிர்க் காதலி

வைர மல்லி..

I thought my life was over with caterpillar stage.. But you transformed me into a beautiful butterfly..

My Dear Moon Man,

Every moment I see you, my heart beats with joy. On days when I don't see you, I forget to breathe like a waveless sea and freeze in despair. My heart is dark without you, my moon king who creeps in the sky of my heart. Your memory steals many moments of my life. Every minute of it is being recorded by time as the shadows of my present.

When the soul leaves our body, we become what we think about. Every second I think only of you. So my next birth is one of your seven births? It's a miracle that I become you. In this life and in any life to come, not only my mind, but also my body belongs to you. My heart is filled with the thought that my mind and body belong to you.

I watched the recordings of every moment that stole my mind until the blackness of my irises melted away. Words that only we understand, your naughty talk that makes my life interesting, your scolding that makes me shy. Your romantic glances make me long for frozen time.

You kill me and revive my feelings with your beauty. My eyelids burn and curl in the heat of my emotion. But you make my heart wet every time with your milky smile. Hot and cold in one place. That too in you. So are you the sun? Or are you the moon?

If you are the sun means, you are the father of all the people in the world, right? Do you know what my name means? My name means mother of every living being in the world. Yes, that's right. If you're a father then obviously I'm a mother, right? What beautiful names suit us. Zodiac too. Now only I just met a man who has my same zodiac sign.

When I thought my life as a caterpillar was over, you turned me into a beautiful butterfly. It always wants to surround you. You make my dreams colorful now. Tell me baby, what are you going to do to me next? I am ready to be enjoy the life with you.

Nowadays my computer and calculator are showing the numbers - four and three only and made me too shy. how beautiful you are, One day you finished counting with my favorite number one and nine. At first, I thought it was a coincidence. Then you made me to count to four and three. I understand your mischief. Your effort can also be understood.

I don't know how many times I watched that clip. I think I must have watched it one hundred and forty-three times. Even unspoiled honey will become distasteful. But you're not going to become distasteful to my eyes. Even if I ask to see you 25 hours a day, I will keep looking you without even knowing the separation of my soul from my body.

I don't know how begun the preface of our love story. It is impossible to predict what the conclusion will be. It's been a long time since I truly, deeply, and sincerely loved you. Yes.. I opened up my heart today. My poor heart dreads the days when there is no news of you.

Half the time I had to gnash my teeth and simply sitting without doing anything. I should need you to be kept in my arms and taken care. But my eyes wandered 238,855 miles to find you, but it filled with tears without seeing you.

Every second of my life is pain without you. Except to accustom my heart to the pain of my life dying every second, What can I do? Leave me. I'm sure I won't cause you any trouble. I can't stand your face even if it's a little sad.

I'm trying to think of what I can do to make you smile. You just live, but you live in me, you live in my figure. Looking forward to give a thousand kisses to every atom of yours..

The love of your life,

Diamond Jasmine.

You who get caught in my eyes, why can'Don'You who get caught in my eyes, why can't smile.. Your handsome looks lead the flowers to jump off the plant and commit suicidet you get caught in my hands, baby?tion !!!t you get caught in my hands, baby?

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 18 May 2024 17:56:00 +0000

என் கண்களுக்குள் சிக்கிக் கொள்ளும் நீ, ஏன் என் கைகளுக்குள் சிக்க முடியவில்லை?

என் நிலவு மனிதனுக்கு,

நீ எங்கே இருப்பாய் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் எப்படி இருக்கிறாய் என்று தான் தெரியவில்லை. மொத்தத்தில் நான் நன்றாக இல்லை. எவ்வளவு அழுதாலும் ஏன் என் கண்ணீர் வற்றவே மாட்டேன் என்பது தான் எனக்குப் புரியவில்லை. ஏன் உன்னை இவ்வளவு நேசிக்கிறேன், அதுவும் எப்போதிருந்து உன் மேல் உயிரையே வைக்கும் அளவுக்கு என் காதல் இவ்வளவு விஸ்வரூபம் எடுத்தது என்பதும் எனக்குப் புரியவில்லை.

நீதான் முதலில் பார்த்தாய். அதுவும் எப்போதிருந்து என்னைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாய் என்றும் இன்று வரை புரியவில்லை. உண்மையிலேயே என்னைத்தான் பார்க்கிறாயா என்பதை தெரிந்து கொள்ளவே எனக்கு மாதக்கணக்கில் ஆயிற்று. ஏதோ ஒன்று பிடித்துப் போய் நான் விளையாட்டாக உன்னை சீண்ட ஆரம்பித்தேன். ஆனால் அது இவ்வளவு முக்கியமானதாய், என் உலகத்தையே ஒரு புரட்டு புரட்டிப் போடுவதாய் மாறும் என சத்தியமாய் நினைக்கவில்லை.

நிமிடத்திற்கு ஒரு தடவையாவது உன் நினைவு வந்துவிடுகிறது. உன்னைப் பற்றி வேண்டும் என்றே தப்பு தப்பாய் யோசித்தாலாவது உன்னை வெறுத்து மறக்க ஆரம்பித்து விடுவேன் என தப்புக் கணக்கு போட்ட என் அறிவை என் இதயம் ஒரே அடியில் சுருண்டு விழச் செய்து விட்டது. நீ தப்பே செய்திருந்தாலும், செய்து கொண்டிருந்தாலும் உன்னை எப்படியடா என்னால் வெறுக்க முடியும்?

உன்னை வெறுத்தால் இந்த உலகத்தையே அல்லவா வெறுக்க வேண்டி வரும்? இப்போதைக்கு என் சிறிய உலகத்தில் நீ மட்டும் நிரம்பி வழிகிறாய். அதுவே எனக்குப் போதுமானதாய் இருக்கிறது. நிறைய வேளைகளில் உன் நினைவே வராதது போல நடிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன். உனக்குத் தெரியுமா, என்னைப் பொறுத்தவரை உயிர் போகும் அளவிற்கு வலி என்பது எது தெரியுமா? இரத்தப் பரிசோதனைக்காக என் கை நரம்புகளில் ஊசியை ஏற்றும் போது இந்த உலகத்தையே மறந்து, ஏன் வெறுத்து ஓடி விடத் தோன்றும்.

ஆனால் இந்த முறை வலிக்கு பயந்து கண்ணை இறுக மூடும் போது எனக்கு உன் முகம் மட்டும் தான் எதிரே தோன்றியது. உன் பெயரை குறைந்தது 20 தடவையாவது முணுமுணுத்திருப்பேன். பரிசோதனை முடிந்து வெளியே வரும் போதுதான் யோசித்தேன். உண்மையில் எனக்கு அதிர்ச்சியாய் கூட இருந்தது. வருடக் கணக்கில் கூடவே இருந்தவர்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு இதுவரை நேரில் பார்த்தேயிராத உன்னை எப்படி என் மனம் நினைத்தது? இந்த லட்சணத்தில் உன்னை மறக்க முயன்றதைப் போல் நடிப்பு வேறு..

உன்னை காதலிக்கவே இல்லை என சொல்லி இனி என்னை ஏமாற்ற முடியாது என்பது தெளிவாகி விட்டது. அதற்காக என் காதலை உன்னிடம் சொல்லி உன் நிம்மதியை கெடுக்கவும் எனக்கு மனம் ஒப்பவில்லை. இந்த கடிதம் உன்னை சேராதது போலவே என் காதலையும் உன்னை வந்தடையாமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன். அது ஒன்று மட்டும் தான் நீ சந்தோஷமாய் இருப்பதற்கு என்னால் செய்ய முடிந்த ஒன்று.

உன்னிடம் என் காதலை மூடி மறைப்பது கஷ்டமான விஷயம் தான். ஆனால் சொல்லி, உன்னை என்னால் பார்க்க முடியாமல் போனால் அது எனக்கு உயிர் போகும் வலி தரும். சில நாட்கள் இடைவெளியையே என்னால் தாங்க முடியவில்லை. எல்லாமே ஒரு நொடியில் வெறுத்துப் போயிற்று. தனியே தூங்கி, தனியே சாப்பிட்டு, தனியே சிரித்து இன்னும் நிறைய.. தனிமையிலேயே ஒரு நாள் நான் உயிரையும் விடப் போகிறேன்.

யார் யாரோ எதற்கோ அழுதார்கள் எனில் எனக்கும் கூட சேர்ந்து அழ வேண்டும் போல் உள்ளது, உன்னை நினைத்து. உன்னை மறக்க நினைத்து CJ-7 series பார்த்தால் கிளைமாக்ஸ் -சில் அந்த பொம்மை Alien நாய்க்குட்டி செத்ததற்கு நான் ஒப்பாரி வைத்து அழ ஆரம்பித்து விட்டேன். அந்த குட்டிப் பையன் கூட அவ்வளவு ஏங்கி அழுதிருக்க மாட்டான்.

இவ்வளவு ஏங்கியதாய், அழுவதாய் சொல்கிறாளே ஆனால் ஒரு குறுஞ்செய்தி கூட அனுப்பவில்லையே என்று நினைத்து விடாதே.. நிறைய எழுதி எழுதி எனக்கு நானே அனுப்பிக் கொண்டேன். உனக்கு அனுப்ப பயம், தயக்கம், என்னால் ஏதும் நீ பிரச்சனையில் சிக்கி உன் நிம்மதி போய் விடுமோ என்கிற சந்தேகம். நீயாவது சந்தோஷமாய் இருக்கட்டுமே என்கிற நப்பாசை.

எவ்வளவு கஷ்டமாய் இருக்கும் தெரியுமா? உனக்கு அனுப்ப எனக்கு நிறைய செய்திகள் உண்டு. உன்னிடம் பேச எனக்கு நிறைய நிறைய விஷயங்கள் உண்டு. ஆனால் அத்தனையையும் அடி மனதில் போட்டு புதைத்து விட்டு உனக்கு ஏதும் அனுப்பி விடக் கூடாது என எத்தனையோ சமயங்களில் உறுதியாய் இருந்திருக்கிறேன். அதையும் மீறிதான் சில சமயங்களில் நான் அனுப்பி விடுவதுண்டு.

நானும் மனுஷிதானேடா. உன்னைக் கொஞ்சிக் கொண்டே இருக்க சொல்லும் என் மனதை எவ்வளவு காலம் தான் என் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியும் எனத் தெரியவில்லை. முடிந்த அளவு போராடுகிறேன். ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தில் வெற்றி அடையக் கூடாது எனவும் இன்னொரு சமயத்தில் நினைக்கிறது என் ஷைத்தான் மனம். நான் நல்லவளா, கெட்டவளா உன் காதலுக்கு?

விடை தேடப் பிடிக்காமல் முடிக்கிறேன் இத்துடன்..

இப்படிக்கு

உன் வைர மல்லி..

You who get caught in my eyes, why can't you get caught in my hands, baby?

To my moon man,

I know exactly where you will be. But I don't know how you are. So overall I'm not okay. I just don't understand why my tears never dry up no matter how much I cry. I don't understand why I love you so much and since when my love took such a Vishvarupa that I would put my life on you.

You only saw me first. And till today I don't understand since when you started seeing me. It took me months to figure out if it was really me. In the beginning, I just started teasing you playfully. But I really didn't think it would be so important and turn my world upside down.

I remember you at least once a minute. I miscalculated that if I felt bad about you, I would start hating you and forget you. But my heart broke my mind in one fell swoop. How can I hate you even if you do wrong?

If I hate you, won't I hate this world? For now, my little world is filled with only you. That's enough for me. Many times, I tried to pretend I didn't remember you. Do you know what my life-threatening pain is? Whenever the nurse put the syringe into my vein for the blood test, I would want to run away from this world.

But this time when I closed my eyes tightly because of the pain, I only saw your face in front of my closed eyes. I would have mumbled your name at least 20 times. I was really shocked when I came out of that lab. How did my mind think of you after leaving all those who were together for years and not seeing you in person? In this I am trying to pretend to forget you. OMG...

It's clear that I can no longer deceive me by saying that I never loved you. For that, I don't want to spoil your peace by telling you about my love. I will make sure that my love does not reach you just as this letter does not reach you. That's the only thing I can do to make you happy.

Yes..it's hard to hide my love from you. But if I can't see you because I told you of my love, it will pain me to death. I couldn't bear even this gap of few days. Everything disgusted me in an instant. Sleeping alone, eating alone, laughing alone and so on.. I think one day I'm going to die alone, without anyone knowing.

Nowadays, if someone cries for anything, I feel like I too want to cry, but for you. When I watched the CJ-7 series, I have started crying at the death of that toy alien puppy in the climax. But the truth is I missed you so much on that time. Even that little boy would not have cried so longingly. I cried so much because you weren't there.

Don't think I didn't send a single message.. I wrote a lot and sent it myself. I am afraid, reluctant to send you, I doubt you will get into trouble and lose your peace. I want you to be happy forever.

Do you know how hard that would be? I have a lot of messages to send you. I have many things to talk to you. But, buried in my heart, I have resolved many times not to send you anything. Sometimes I send you beyond that.

I'm a human too, right? I don't know how long I can control my mind. I am struggling as much as possible. But other times my satanic mind thinks that I should not win that fight. Am I good or bad for your love?

I don't want to look for an answer and end with this..

Your Diamond Jasmine..

You who get caught in my eyes, why can'Don'You who get caught in my eyes, why can't smile.. Your handsome looks lead the flowers to jump off the plant and commit suicidet you get caught in my hands, baby?tion !!!t you get caught in my hands, baby?

noreply@blogger.com (Gayathri) — Fri, 26 Apr 2024 17:18:00 +0000

என் நிலவு மனிதனுக்கு,

யார் சொன்னது, நிலவு எரிமலைப் பாறையால் ஆனது என்று.. ஒற்றை மல்லிகை மொட்டை வட்டப் பொட்டாக்கி வான் முகத்தில் ஒட்டப்பட்டதைப் போல் அல்லவா இருக்கிறது, உன் தோற்றம்? உன் ஒட்டு மொத்த அங்கமும் பூவின் மெதுமெதுப்பை ஒத்ததல்லவா? பூப்பந்து போல் இருக்கும் உன்னை அப்படியே அள்ளி அணைத்து வாழையிதழில் சுற்றி வைப்பதைப் போல என் இரு கரங்களில் உன்னைப் பொதிந்து கொள்ளவா?

பூவோடு சேர்ந்து நாறும் மணக்குமாம்.. கேள்விப்பட்டது உண்மைதான்.. உன் உச்சி முடியை நுகர்ந்து பார்க்கும் போதே என் நுரையீரல் கிளைகளில் வாசனைத் திரவியம் வழிந்தோடும். உன்னை இவ்வளவு அருகில் பார்க்கும் சுகானுபவம் பெற்ற பின் என் கண் மலர்களாவது, வாடுவதாவது? உலகில் உள்ள மொத்தப் பூக்களின் அழகு உன் அழகில் கால் பங்கு பெறுமா என்ன? அதனால் தான் அனைத்துப் பூக்களும் உன் அழகைப் பார்த்து பொறாமையில் முகம் சிவக்கிறது இல்லையெனில் மனம் வாடிப் போய் செடியிலிருந்து கீழே விழுந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறதோ? விடு போகட்டும்.. பூக்கள் தொகைப் பெருக்கம் கொஞ்சம் குறையட்டும்.

ஆமாம்.. தண்ணீரே எடுத்துக் கொள்ளாமல் எப்படி உன்னால் இவ்வளவு புத்துணர்ச்சியுடன் மலர்ந்த முகத்துடன் இருக்க முடிகிறது? தண்ணீருக்குப் பதிலாக மழை அமுதத்தில் முகம் கழுவிக் கொள்கிறாயோ? உன் பட்டு மேனியில் ஒட்டிக் கிடக்கும் அமுதத் துளிகளை மேகப் பஞ்சால் ஒற்றி எடுத்துக் கொள்வாயோ? உன் கன்னம் தொட்ட பூரிப்பில் தான் மேகம் ஆனந்தக் கண்ணீரை அவ்வப்போது சிதற விடுகிறதோ? இருக்கலாம்.

ஆசை நிறைவேறி விட்ட மகிழ்ச்சியில் தான் தனது இடி கைகளால் கைகொட்டி தன் மின்னல் பற்கள் அத்தனையையும் காட்டி அந்த சிரிப்பு சிரிக்கிறதோ? பார்க்க சந்தோஷமாய் இருந்தாலும் எனக்கும் கொஞ்சம்

பொறாமையாய்த் தான் உள்ளது. நினைத்த நேரம் மேகம் உன்னைத் தொட முடிகிறதே.. எனக்கும் சில நிறைவேறாத, எதிர்காலத்தில் நிறைவேறக்கூடிய, எத்தனை ஜென்மத்திலும் நிறைவேறவே முடியாத ஆசைகள் சில உண்டு.

உன்னோடு வாட்டர் பைக் சவாரி மேற்கொள்ள வேண்டும். காற்றையும், தண்ணீரையும் ஒரு சேரக் கிழித்துக் கொண்டு நிகழ்கால நொடியிலிருந்து எதிர்காலத்துக்கு கடிகார முள்ளுக்கு முன்னமே நாம் முந்திச் செல்ல வேண்டும். பூப்போன்ற நீர்த்துளிகள் நம் உடலின் வெப்பத்தை தணிக்க முடியாமல் தவிக்க வேண்டும். பனிக்காற்று நம் நெருக்கத்தைப் பார்த்து பற்றியெறிய வேண்டும். நம்மைப் பார்க்கும் மீன்கள் துள்ளிக் குதித்து விளையாடி நம்மைத் தொட முயற்சிக்கும் போதெல்லாம் நாம் அதனிடமிருந்து நழுவ வேண்டும். என்னை மீறி ஒரு சொட்டு நீர் கூட உன் மேனி மீது படாது நான் உன்னை தழுவிக் கிடக்க வேண்டும்.

இன்னொரு ஆசையும் உள்ளது. பின்பனி இரவில் sleeper பேருந்தில் அப்பர் பெர்த்-தில் நாம் இருவரும் பயணம் செய்ய வேண்டும். லேசான மழைத்தூறல் இருந்தால் இன்னும் நல்லது. எனக்கு இரவின் வாசனை மிகவும் பிடிக்கும். நம் அடிமனது வரை ஊடுருவி எல்லா உணர்ச்சிகளையும் கிளறி விடும் ஆற்றல் அதற்கு உண்டு. அத்தகைய நடு நிசியில் உனக்குப் பிடித்த பாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டு (உனக்குப் பிடித்த பாடல்கள் எல்லாமே எனக்கும் பிடிக்குமே) உன் கால்களை என் மடி மீது வைத்து பயணம் முழுக்க வருடி விட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இதழ்கள் பேசி ஓய்ந்த பின் கண்கள் பேசிக் கொள்ளட்டும்.

போர்வை கூட வேண்டாம், என் ஒரு துப்பட்டாவில் நம் இரு உடல்களும் குடிபுகுந்து கொள்ளட்டும். தலை சாய உன் தோள்கள் கொடு, ஆனால் தூங்குவதற்கு அல்ல. நின்று கொண்டே எப்போதும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நட்சத்திரங்களை கிண்டல் செய்ய. எனக்குக் கிடைத்தது போல் பஞ்சு மெத்தை தோள் தலையணை உனக்குக் கிடைக்கவில்லையா எனக் கேட்டு வெறுப்பேற்ற. இருவர் அணைப்பில் குளிர் சாதனப் பேருந்திலும் அனைவர்க்கும் வேர்க்கட்டும்.

இப்போதைக்கு இந்த இரு ஆசைகள் தான். எனக்கும் ஆசைதான் ஆசைகளை வளர்த்துக் கொள்ள. ஆனால் நீ விஷ்ணுவின் மகனாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் பிரஜாபதி தக்ஷாவின் மகள் அல்லவே. அடுத்த ஜென்மத்தில் அவ்வாறே பிறக்க ஆசைப்படுவதையும் இன்னொரு என் ஆசையாக சேர்த்துக் கொள் என் மன்மதா..

இப்படிக்கு அத்தனைக்கும் ஆசைப்படும் உன் வைர மலர்.

Don't smile. Your handsome looks lead the flowers to jump off the plant and commit suicide which diminishes the flower population.

To My Moon Man,

Who said the moon is made of volcanic rock.. You are like a single jasmine flower stuck like a bindi on the forehead of the sky's face. Is not your whole-body like the softness of a flower? I want to wrap you in my arms like a butterfly wrapped in a velvet towel.

Does a mere string smell like flower? Yes.. What I heard is true.. When I smell your hair the perfume flows in the branches of my lungs. After the joy of seeing you so close, the flowers of my eyes never fade. Can the beauty of all the flowers in the world be a quarter of your handsome? That is why all the flowers are jealous of your glowing face, wither, fall from the plant and commit suicide. Let it go.. let the population of flowers decrease a bit.

Yes.. How can you get such a fresh and glowing face without drinking water? Washing your face with rain elixir instead of water? Would you touch-up the elixir drops clinging to your silky skin with a cloud sponge? Is that why the cloud that touches your cheek sheds tears of joy? May be.

So, she claps her thunderous hands and grins with all her lightning teeth in the joy of having her wish fulfilled? Glad to see. But I feel jealous. The cloud can touch you anytime. I also have some unfulfilled desires which may be fulfilled in the future and may not be fulfilled in any birth.

I want to ride a water bike with you. Tearing air and water together, we must beat the clock from the present moment to the future. Drops of water like flowers must suffer from not being able to cool down our body heat. If the ice wind senses our proximity, it should start burning. Whenever the fish try to touch us, we have to slip away. Not even a drop of water should fall on your body, you should be hugged like that by me.

There is another wish. Both of us should travel in a sleeper bus (especially in the upper berth) on a snowy night. A slight drizzle is even better. I love the smell of the night. It penetrates deep into our hearts and can stir all our emotions. In between we should listen to your favorite songs (and I love all of your favorite songs) and keeping your legs in my lap and massaging them for the rest of the journey. Let the eyes speak after the lips are relaxed.

No blanket needed, let both our bodies snuggle up in my one dupatta. Give your shoulder pillow to place my head, but I don't want to sleep. To tease the sleeping stars which are always sleep in standing position. I would like to ask them if they didn't get a foam mattress shoulder pillow like I got. Let everyone feel warm in that AC bus because of our hug.

These are the two wishes for now. I also want to develop desires. But you may be Vishnu's son. But I am not Prajapati Dakshan's daughter. Add my desire to be born as Rati in the next life as another desire my Cupid..

By your Diamond Jasmine - who desires everything.

Only one photo of you.. I want a woodpecker's skull to kiss your photo endlessly..

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 30 Mar 2024 22:33:00 +0000

உன் ஒற்றை புகைப்படம்.. மரங்கொத்தி மண்டையோடு வேண்டும் எனக்கு, ஓயாமல் முத்தம் கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்க..

அன்புள்ள நிலவு மனிதனுக்கு,

இடைவேளை கொஞ்சம் அதிகம் தான் என் இந்த அடுத்த கடிதத்திற்கு.. ஏனெனில் இடைவெளியும் கொஞ்சம் அதிகம் தான் இம்முறை நம்மிடையே.. எனக்குப் புரிகிறது.. இது தவிர்க்க முடியாதது தான். ஆனால் உன்னிடம் என் வலியைக் காட்டாதிருக்க என் பத்து விரல்களையும் குருத்தெலும்பு நொறுங்கும் அளவிற்கு கட்டுப்படுத்தி வைத்துள்ளேன், எழுத்துக்களில் என்னைக் காட்டிக் கொடுக்காமல் இருக்க. நல்ல வேளை.. என் விரல்களில் நகங்கள் இல்லை.. நகங்களை வெட்டாமல் இருந்திருந்தால் உள்ளங்கையில் நுழைந்து மணிக்கட்டில் வெளியே வந்திருக்கும்.

என் சிறு வயதில் என் தந்தையாரும் இப்படித்தான். அடிக்கடி வெளியூர் செல்லும் வேலையில் இருந்ததால் இடைவெளி எங்களுக்குள் அதிகம், என் தந்தையோடு அல்ல.. என் தாயோடு. கூடவே இருந்தாலும் என் மனது என் அப்பாவைத் தான் தேடும். அவர் வைக்கும் உருளைக்கிழங்கு மசாலாவுக்கு, அவருடைய கிறுக்கல் கையெழுத்துக்கு (கொஞ்சம் உன்னைப் போல), அவர் வாங்கித் தரும் frooty -க்கு, அவர் கூட்டிப் போகும் சினிமாக்களுக்கு, அவருடைய தொப்பைக்கு (நான் 4-ஆம் வகுப்பு படிக்கும் வரை அவர் தான் என்னுடைய water bed) இப்படி எவ்வளவோ சொல்லலாம்.

இந்த அத்தனைக்கும் ஈடு காட்டும் வகையில் கிலோ கணக்கில் sweet வாங்கி வருவார், வெளியூரிலிருந்து திரும்பி வரும்போது.. என் அக்கா அப்பா ஜாடை.. ஆனால் அப்பாவுக்கு அம்மா ஜாடையில் இருக்கும் என்னைத் தான் பிடிக்கும். ஊரிலிருக்கும் நாட்களில் எல்லாம் என்னை அழைத்துக் கொண்டு தான் எங்கும் வெளியே செல்வார். அதனால் தான் அம்மா, அப்பாவை விட்டு நிரந்தரமாக பிரிய முடிவெடுத்ததும் அப்பா என்னை மட்டும் விட்டுக் கொடுக்க மறுத்து அவருடன் வைத்துக் கொண்டார்.

எனக்கு அவர்களுடைய சண்டை, அதன் காரணம் எதுவுமே புரியாத வயது. அப்பாவுடன் இருக்கப் போகிறோம் என்ற சந்தோஷம் மட்டும் தான் அப்போது இருந்தது. ஏனெனில் என் அம்மா மிக கண்டிப்பானவர். படிப்பு விஷயத்தில் கொஞ்சம் சறுக்கினாலும் தண்டனை கடுமையாக இருக்கும். ஒரு தடவை சமூக அறிவியல் தேர்வில் 95 மதிப்பெண் பெற்றிருந்தேன். எதனால் 5 மார்க் குறைவு என்று என் அம்மா கேட்ட போது, “பஞ்ச சீலக் கொள்கைகளை வரைக – என்று தேர்வில் கேட்டு இருந்தார்கள், எனக்கு இந்தியா -வை வரையவா, நேரு -வை வரையவா என்று தெரியவில்லை. அதனால் அந்த 5 மார்க் கேள்வியை தவிர்த்து விட்டேன்,” என்று பதில் சொல்ல, என் அம்மாவுக்கு அவ்வளவு கோபம். வரைக – என்றாலும், எழுதுக - என்றாலும் ஒரு பொருள் தான், எப்படி எழுதாமல் விட்டாய் என்று கேட்டவர்கள் எங்கள் வீட்டு வாசலில் என்னை மண்டி போடச் சொல்லி 12 ஆம் வாய்ப்பாடு வரை தலைகீழாக சொல்லிக் கொண்டே எழுதுமாறு தண்டனை கொடுத்தார்கள்.

நான் முழங்கால் வலிக்க, கை வலிக்க சிலேடை வைத்துக் கொண்டு தேம்பியழுதவாறு தலை கீழாக வாய்ப்பாடு சொல்லிக் கொண்டே எழுதியது இன்றும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அவர் எனக்கு நல்லது தான் செய்தார் என்று அப்போது புரியவில்லை. எப்படியோ அப்பா கூட இருந்தால் இந்த மாதிரி தண்டனை ஏதும் கிடைக்காது என்ற சந்தோஷத்தில் அப்பாவிடமே இருக்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டேன். அம்மாவும் அக்காவை அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட, அப்பாவை நாம்தான் இனி பொறுப்புடன் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என உறுதி பூண்டேன்.

ஆனால் எனக்கு என்னைப் பார்த்துக் கொள்வதென்பதே அவ்வளவு சிரமமாய் இருந்தது. 9, 10 வயதில் என் துணியை நானே துவைத்துக் கொண்டு, ஒழுங்காக தலை வாரத் தெரியாமல் ஏனோ தானோவென்று பின்னல் போட்டுக் கொண்டு, அரை குறையாய் வீட்டு வேலைகள் செய்து, பசிக்கும் போது மிட்டாய் சாப்பிட்டு கால் வயிறு பசியாறி, என் வயதில் உள்ள குழந்தைகளை ஏக்கமாய் பார்த்துக் கொண்டு எப்படி ஒரு வருடம் போனது எனத் தெரியவில்லை. என் அப்பாவால் ஒரு பெண் குழந்தையை வளர்க்க முடியாது என்று என் தாத்தா, பாட்டி என்னைக் கூட்டிப் போக பல தடவை வந்து போக என் அப்பாவுக்கும் அது புரிந்ததோ என்னவோ எனக்கு தெரியாமல் ரகசிய உடன்படிக்கை அவர்களுடன் போட்டுக் கொண்டார்.

அவர் எப்போது வந்தாலும் என்னைப் பார்க்க அவரை அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற உறுதிமொழி வாங்கிக் கொண்டு என்னை பாட்டி வீட்டிற்கு கூட்டிப் போனார். என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை என்றாலும் பைக் பயணம் முழுவதும் என் கையை அவ்வப்போது இறுகப் பற்றிக் கொண்ட போது ஏதோ ஒரு விபரீதம் நடக்கப் போகிறது என்று மட்டும் புரிந்தது. என்னை அங்கே விட்டு விட்டு மாலையில் வந்து என்னைக் கூட்டிக் கொள்வதாய் கூறியதும் எனக்கு சந்தேகம் வலுத்து விட்டது, அப்பா திரும்ப வர மாட்டார் என்று.

என் கையை இறுகப் பற்றியிருந்த பாட்டியின் கையை என் வலிமை கொண்ட மட்டும் முயற்சித்து விடுவித்துக் கொண்டு அழுது கொண்டே ஓடினேன், என் அப்பாவின் புல்லட் பின்னால் அப்படி ஓடினேன். “அப்பா, அப்பா” என்று கதறி அழுதபடி ஓடியது இன்றும் நினைவிருக்கிறது. அப்பா எல்லாவற்றிக்கும் தயாராகி தான் வந்திருப்பார் போல.. திரும்பி திரும்பி என்னைப் பார்த்தாரே தவிர வண்டியை நிறுத்தவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் எனக்கும் மூச்சிரைத்து கால் வலியில் ஓட முடியாமல் போக, பின்னாலேயே வந்த ஊர்க்காரர்கள் கையில் மாட்டிக் கொண்டேன். ரொம்ப மூச்சு வாங்கியதால் அருகில் உள்ள ஊர்க்காவல் தெய்வம் குடியிருக்கும் கோயிலில் என்னை உட்கார வைத்து தண்ணீர் கொடுத்தார்கள். அப்போதிருந்துதான் எனக்கு கடவுள் என்ற ஒன்று இல்லையென்று புரிந்தது. இருந்திருந்தால் நான் இவ்வளவு அழுது கதறியும் என் அப்பா என்னை விட்டுச் செல்ல அனுமதித்திருப்பாரா?

நீ என்னை விட்டு சில நாள்கள் நீங்கும் போதும் எனக்கு பயமாய் இருக்கும். இது தற்காலிகமா, நிரந்தரமா என்று. இந்த தடவை ஒரே ஒரு விஷயம் உருப்படியாக செய்தாய் உன் புகைப்படத்தை பதிவிட்டு.. அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டேன், என் பிரிவுப் பசியாற்ற.. சில சமயம் கண்களால் பசியாறினேன், பல சமயம் உதடுகளால்.. மரங்கொத்திப் பறவை ஒரு நொடிக்கு 20 முறை என ஒரு நாளைக்கு 8 ஆயிரத்தில் இருந்து 12 ஆயிரம் முறை மரத்தைக் கொத்துமாம். எனக்கும் அதைப் போல மண்டையோடு வேண்டும்.. உன் புகைப்படத்தை என் உதடுகளால் ஒற்றியெடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லை tank cleaner மீனாய் மாறி கண்ணாடிப் பரப்பை 24 மணி நேரமும் அப்பிக் கொண்டே இருக்குமே அது போல ஒட்டிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என் உதடுகளால். மரங்கொத்தியா, அழுக்குத் தின்னி மீனா என்னவாய் மாற நான்?

கண்கள் நிறைய காதலுடன்

உன் வைர மல்லி..

Dear My Moon Man,

The gap between my previous letter and today's letter is too long, and the gap between us is a little more this time. I understand. It is inevitable. But I have restrained my ten fingers to the point of crumbling cartilage, not to show you my pain or to betray myself in letters. My goodness, I don't have long nails on my fingers. If I hadn't cut the nails, they would have entered the palm and come out at the wrist. Yeah, I tried to control me that much.

You often leave me and keep me in agony. My father was like this when I was young. He was often away for work. The distance between us was so great—not with my father, but with my mother. Even though she was nearby, my mind was searching for my father. I can say so much about the potato masala he cooks, his handwriting (a bit like you), the Frooti drink he buys for me, the movies he took me to, and his belly (he was my water bed till I was in 4th standard).

To compensate for all this, he would buy kilos of sweets when he return back. My sister looked like my father. But my dad liked me only. During the days at home, he would take me everywhere to go out. That's why, when mom and dad decided to separate forever, dad refused to leave me with her and kept me with him.

I was not old enough to understand their fight and its cause. There was only happiness in knowing that I was going to be with my father. My mother is very strict in my studies, and she would gave punishments severely. Once, I scored 95 marks in the social science exam. When my mother asked why 5 marks were less, I said, “They asked me to draw the 5 principles of Panchsheel in the exam. I didn't know whether to draw India or Nehru. So I skipped that 5 mark question,”. my mother got so angry. She explained that draw principles means write only.. not drawing. Then she asked me to kneel down at Infront of our house and punished me to write backwards up to the 12th table.

I still remember that I wrote in slate with my head down with sore knees and sore hands while crying. I didn't understand at that time that she only did good for me. I told my grandma that I would be happy if I was with my father. I will not get any punishment like this. I decided that after mom takes my sister and goes, I should take care of dad responsibly.

But I found it very difficult to take care of myself. When I was 9 or 10 years old, I washed my own clothes, combed my hair myself, did housework, ate candy when I was hungry, and looked longingly at children my age. I don't know how a year went by. My grandfather and grandmother visited many times and made it clear to my father that he cannot raise a girl child.

He took me to my grandmother's house with a promise to let him see me whenever he came. Even though he didn't say anything to me, I only knew that something bad was about to happen when he gripped my hand often throughout the bike ride. When he left me there and told me that he would come and bring me in the evening, I became suspicious that my father would not come back.

I tried to free my grandmother's hand, with all my strength to run after my father's bullet. I still remember that I was crying and shouting, "Dad, dad." As if Father had come prepared for everything. He turned back and looked at me, but he did not stop the bike.

At one point, I was suffocated and couldn't run because of the pain in my legs, so I was caught by the villagers who came behind me. As I was breathing heavily, they made me sit in the nearby temple where the tutelary deity resides and gave me water. From then on, I realized that there is no such thing as God. If there had been, would my father have allowed to leave me even though I was crying so much?

Even if you leave me for a few days, I feel scared. Is it temporary or permanent? This time you did only one good thing by posting your photo. I looked often; my eyes were so hungry because of our separation. Sometimes I was hungry with my eyes, many times with my lips. A woodpecker can peck a tree 20 times a second and 8 thousand to 12 thousand times a day. I want a skull like that to keep giving fomentation your photo with my lips. Otherwise, do you know the tank cleaner fish that sticks to the glass surface for 24 hours? Shall I turn into that fish to stick with your lips for 24 hours? Woodpecker or tank cleaner fish, what will I become? The choice is yours.

With lots of love in Eyes and Lips,

Your Diamond Jasmine..

You are my KING.. But the sad thing is that I am not your Glamour QUEEN..

noreply@blogger.com (Gayathri) — Sat, 17 Feb 2024 11:15:00 +0000

அன்புள்ள என் நிலவு மன்னனுக்கு.

என்ன, எப்போதும் நிலவு மனிதன் என்றுதான் தொடங்குவாளே, இன்று என்ன புதியதாய் மன்னன் என்று அழைக்கிறாள் என யோசிக்கிறாயோ? உண்மைதான். என்னை முழுமையாய் ஆளும் உரிமை பெற்றவன்.. இல்லை இல்லை.. உரிமையை எடுத்துக் கொண்டவன் நீ ஒருவன் மட்டுமே. என்னை ஏவல் செய்யாமல் என் விருப்பப்படி (சில சமயங்களில் கிடையாது) நடந்து கொள்ளும் அற்புத வேலைக்கார மன்னன். மன்னிப்புக் கேட்க சொன்னால் சிரம் தாழ்த்தி கரம் வணங்கி மன்னிப்பு கேட்பாய், அதுவும் மிடுக்குடன். அதற்குப் பிறகும் உன் மேல் கோபப்பட நான் என்ன பைத்தியமா? உன் சிரிப்புக்கு மட்டும் தான் கொஞ்சம் நிறைய பைத்தியம். மற்றபடி உன் மேல் அவ்வளவாக பேராவல் கிடையாது. நம்புக..

பார்க்க குழந்தை போல் சாது தான் நீ. ஆனால் உண்மையில் நீ ஒரு சுட்டிக் குழந்தை. உன் சிலேடை சொற்கள் எனக்கு மட்டுமே புரியும். உன் ஒட்டுமொத்த குறும்புத்தனத்திற்கும் நான் ஒருத்தி மட்டும் சொந்தக்காரியாக, உரிமை உள்ளவளாக ஆசைப்படுகிறேன்.

இன்றுவரை நீ நல்லவனா என்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் நீ கெட்டவன் இல்லை என்பதில் மட்டும் எனக்கு நூறு நூறு சதவிகிதம் நம்பிக்கை உண்டு. எதனால், எப்படி என்று கேட்காதே. சில சமயங்களில் சந்தேகமும் வருவதுண்டு. என்னைப் போலவே நீயும் நூறு சதவிகிதம் உண்மையாக இருக்கிறாயா என்பதில் கூட சந்தேகம் தான். என்ன செய்ய? நிலவை எட்டிப் பிடிக்க ஆசைப்பட்டால் கொஞ்சம் எம்பிக் குதிக்கத்தானே முயற்சி செய்ய வேண்டும்?

தூரத்திலிருந்து பார்க்க நீ என்னவோ குளுமையாகத்தான் தெரிகிறாய். ஆனால் விண்வெளியில் நீ எப்படி குளிர் தாங்குகிறாய்? உனக்குள்ளும் உள்ளுறை வெப்பம் உள்ளதோ? உனக்கும் குளிர் காய்ச்சல் வருமோ? காய்ச்சல் வரும் சமயங்களிலும் நீ இப்படி ஏகாந்தமாய் உலவிக் கொண்டிருக்காதே.. பின்பு காய்ச்சலுக்கும் உன்னைப் பிடித்துப் போகும். உன்னை விட்டு அவ்வளவு சீக்கிரம் விலகாது. என்னைப் போலவே காய்ச்சலையும் உன் பின்னே அலைய விடாதே..என்னிடம் காதல் மருந்து தான் உள்ளது. காய்ச்சல் மருந்து இல்லை.

காய்ச்சல், உடல்வலி வராமலிருக்க, உன் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை அதிகப்படுத்த யோசனை வேண்டுமானால் சொல்கிறேன். பிரிட்டிஷ்காரர்கள் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் 3 முறை கொடுக்கும் முத்த மருத்துவ வழிமுறை இது. ஆழமான உதட்டு முத்தம் உமிழ்நீரின் ஓட்டத்தை அதிகரித்து பாக்டீரியா, வைரஸ்கள் மற்றும் பூஞ்சைகளை எதிர்த்துப் போராடும் பொருட்களை உருவாக்குகிறதாம்... இது வாய், பற்கள் மற்றும் ஈறுகளை ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க உதவுகிறதாம்..

நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை பலப்படுத்த DEEP KISSING முறையை உனக்கு நான் பரிந்துரை செய்கிறேன். எவ்வளவு நேரம் செய்ய வேண்டும், எப்பொழுது செய்ய வேண்டும் என்ற நேரக் கட்டுப்பாடு இல்லாத வழிமுறை இது. முத்தத்தில், மன்னிக்க மொத்தத்தில் உதவிக்கு நான் இருக்கிறேன். மற்றது உன் கையில், இல்லை.. இல்லை.. உன் உதட்டில்.

காய்ச்சல் என்றதும் எனக்கு நினைவுக்கு வருவது என்னுடைய பள்ளிப் பருவம் தான். என் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் வருடத்திற்கு ஒரு முறையாவது மருத்துவமனையில் அட்மிட் ஆவார்கள் என்னைத் தவிர.. டான்ஸ் ஆடுவதாலேயோ என்னவோ எனக்கு நோய் எதிர்ப்பு சக்தி கொஞ்சம் அதிகம். இன்று வரை நான் எந்த ஒரு விஷயத்திற்கும் அட்மிட் ஆகி சிகிச்சை மேற்கொண்டதில்லை. பிரசவத்தின் போதாவது அட்மிட் ஆகி படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு அதிகாரம் பண்ண வேண்டும் என்ற என் ஆசையும் நிராசையாகி விட்டது.

பள்ளி நாட்களில் 100 சதவிகித வருகைப் பதிவு வைத்திருந்து வருடா வருடம் ஒரு புத்தகம் பரிசு வாங்கிய நாட்களும் உண்டு. எனக்குப் பிடித்த பள்ளியை விட்டு விட்டு வெளியூரில் தங்கி வேண்டா வெறுப்பாய் பள்ளிக்கு போய் வந்த நாட்களும் உண்டு. அந்த சமயங்களில் தான் பள்ளிக்கு போக பிடிக்காமல் ஏதாவது ஒரு காரணத்தை தேடிக் காத்திருப்போம்.

காய்ச்சல் என்ற ஒன்றுதான் அந்த வயதில் நாங்கள் யோசித்தது. உனக்கு தெரியுமா, சின்ன வெங்காயம் ஒன்றை உரித்து, அக்குளின் அடியில் நீண்ட நேரம் வைத்துக் கொண்டு இருந்தால் உடல் வெப்பநிலை சூடேறி காய்ச்சல் போல உடல் சுட ஆரம்பித்து விடுமாம். யாரோ ஒரு அறிவாளி சொன்னதை நம்பி விடிய விடிய வெங்காயத்தை வைத்துக் கொண்டு எப்போது காய்ச்சல் வரும் எனக் காத்துக் கிடப்போம்.

கடைசி வரை ஒரு முறை கூட வந்தததில்லை. இருந்தாலும் எங்கள் முயற்சியைக் கை விட்டதே இல்லை.

காய்ச்சல் வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை, மயக்கம் வருவது போல நடிக்கலாம் என நினைத்து காலை PRAYER ஹாலில் ஆரம்பித்து மாலை பி.டி பீரியட் வரை முயற்சி செய்வோம். ஆனால் உனக்குத்தான் தெரியுமே, கேமரா முன்பு எனக்கு ஏதோ கொஞ்சம் நடிக்க வரும். ஆனால் behind the camera என் கண்கள் போதும் என்னைக் காட்டிக் கொடுக்க. அது என்னவோ, கோபம், சந்தோஷம், குழந்தைத்தனம் என அனைத்தும் உள்ளது உள்ளபடி காட்டிக் கொடுத்து விடும் முகம் என்னுடையது. நிஜத்தில் நடிக்க என்னால் கண்டிப்பாக முடியாது.

கடைசி வரை வராத காய்ச்சலுக்காக நான் காத்துக் கிடந்ததைப் போல, உன் (உண்மையான) காதலுக்காக இப்போதும், எப்போதும் காத்துக் கிடக்கிறேன். நீயாவது வருவாயா? ஆவலுடன்,

உன் உயிர்த் தோழி,

வைரமல்லி

You are my KING.. But the sad thing is that I am not your Glamour QUEEN..

To My Dear Moon King,
You may be wondering. Usually, I start as the moon man, but why do I call you 'KING' today? It's true. You are the only one who has the right to rule me completely. No, you are the one who has been given the right by me. A wonderful servant king who behaves according to my wishes (sometimes not,) without asking me. If I ask you to apologize, you bow your head and ask for forgiveness, that too with a smile. Am I crazy to be angry with you even after that? But, just a little crazy for your laugh. Otherwise, I'm not crazy about your cuteness and charm. Believe me.

You look like a calm baby. But really you are a naughty baby. Only I understand your puns. I want to be the sole owner of all your mischief.I don't know if you are a good one, But I am 100% sure that you are not a bad person. Don't ask why or how. Sometimes there is doubt whether you are 100% sincere like me. But what to do? If I want to reach for the moon, I should try to jump a little bit, right? So I tried my best with very sincere.

From a distance, you look cool. But how do you bear the chill in space? Do you have latent heat? Do you also suffer from cold and fever? When you have a fever, don't wander around the sky with your allure. Then to the fever also will likes you. It won't leave you so soon. Don't let the fever follow you like mine. I have medicine for love, not having medicine for ill.

Let me tell you an idea to increase your immunity to prevent fever and body aches. This is the 3-times giving method followed by the British. A deep lip kiss increases the flow of saliva and creates substances that fight bacteria, viruses and fungi...which helps keep the mouth, teeth and gums healthy and it increases the immunity.

I suggest you the 'DEEP KISSING' method to strengthen immunity. It is a method that has no time constraints on how long to do and when to do it. I'm here to help you for this kiss therapy. The rest is in your hands, no.. no.. on your lips.

When I think of fever, I remember my school days. Everyone in my house gets hospitalized at least once a year except me..I guess I have some immunity from dancing. Till date I have never been admitted and treated for anything. My desire to be admitted and empowered everyone during labor has also been frustrated.

There were days when I had 100 percent attendance record on school days and won a book prize every year. And also there were days when I left my favorite school and went to another school without interest. It was at those times that we would tried to find some reason not to like going to school.

Fever was the only thing we thought of at that age. Did you know that if you peel a small onion and keep it under the armpit for a long time, the body temperature will heat up and the body will start warming like a fever? We just wait for the fever with the onion from night till morning, believing what some wise man said.

I never had a fever till the end. However, we did not give up our efforts.

It doesn't matter if we don't have fever, we will try to pretend to faint anytime, starting from Prayer Hall in the morning till PT period in the evening. But you know, I can act a little bit in front of the camera. But my eyes are enough to betray me behind the camera. No matter what, my face reveals anger, happiness and childishness and all. I definitely can't act in reality.

Like I was waiting for the fever that never came, I am waiting for your (true) love now and always, . Will you come? Eagerly waiting,

With Love,

Your Diamond Jasmine..