yazargençlik'ten yeni yayın !

karakomik 2: güneş ile tuz basmak

noreply@blogger.com (Okhan) — Mon, 17 Aug 2026 13:02:41 +0000

bir bedene doğmuşsun

ve bir başka beden bekliyor seni

geceleri parlarmış teni

geceleri bitiren bir güneş gibi

yıl aldıkça tenini kırmızılar bürür

boyası aktıkça acısı gözlerini küçültür

bir kabuk arayıp tutamamışsın

kağıtlara damlamış kırmızı mürekkep gibi

dursun istemişsin, ne kalacak benden geri

göz önündeydi merhemin, her gün gizlendiğin

belki de nefret ettiğin, ama bedenin ona mecbur

hep aynı dileği tutmuş, dönmüş yıldızlar geri

nemlenirken alnı, acımış damlayan yerleri

onun kabuğu yoktu, onu bir bilseydi

g
üneş çekilmiş, sadece tuz kalmış geri

karakomik 1: kaç kere biter

noreply@blogger.com (Okhan) — Sun, 16 Aug 2026 11:38:53 +0000

sebep sonuç bilmiyorum,

yalnız önümde akan bir su var

yanında asmalarda örme bir duvar

parçalara ayrılmış bir kaya aktı sudan

sarmaşıkların iki ucu kavuştu sonunda

kaçtığım her hakikatte kendimi burada buldum

buraya da ait değildim de özlediğim burası biliyordum

her geldiğimde kayanın bir parçasını yerine koydum

üzümler topladım asmalardan bir çukura doldurdum

kayanın en siyah parçasını üzümlerin üstüne vurdum

bir bedenim vardı bir ruhum bir de zaman

zaman bıçkısını bağrıma vurdu

damarlarımdan saniye saniye çukura aktı

üzümlere karıştı peşinden narin bir küf ile

en siyah taşın altında ezildi bardağıma doldu

bir kez daha geldim suyun aktığı yere

belki son belki de önemi olmayan bir kez

kayanın eksik parçası yok diye tebeşir getirdim

yamuk bir çember tamamladım yere

orta yerine oturup gözümü belirsizliğe diktim

baştan öncesi: tepeden kıyıya

noreply@blogger.com (Okhan) — Sat, 15 Aug 2026 12:15:25 +0000

bir cenup rüzgarında yine buluşur

denizin tuzu, ağacın huyu

kıyının yaşı, tepenin buhuru

aşağı baksan sular kendince boğuşur

yukarı baksan ağaçlar tütsüye son bulur

bayırlarda mekik dokunur

kumlarda ağlar kavuşur

iğneler çalışır iplikler yazgı olur

taşıyor bedenimden kimliklerin ters yüzleri

meşalesi sönük rüyalarda kayıp birisi

sarmak isterken ferleri bedenince

gecenin mizahıyla sohbete dalar

zihin yine kalabalık beden yine yalnız

ılık bir rüzgar tabiatı hırpalıyor

sakinlerin saçları üçüncü göğe karışıyor

tepeden tüten bir ağaç devriliyor

kıyıya bir teknenin enkazı vuruyor

sırlı camın önü ve ardı yumruk sallıyor

#50C878

noreply@blogger.com (Okhan) — Sun, 03 May 2026 05:01:00 +0000

oynayan saf çocukların bağırışları

üzerime titreyen güneş ve

saçlarımı okşayan serin rüzgar

işte uyumak istediğim yer burası

ağaçlardan süzülen hışırtı duymak istediğim şarkı

ve bu serinliği izler bedenimin ısısı

ta ki çocuklar kaçıp susana kadar

güneş kaybolana kadar

rüzgar yüzümü yumruklayıncaya kadar

gök üzerime yaş saçana kadar

kulağımda yeri döven ayak seslerim

ve bir sirenin bariton çınlaması

her beş saniyede bir üçer saniyelik

tıkanmaya yüz tutmuş nefesime

suni teneffüs yaparken kendim

müziğin son notası demire çarpan başka bir demirdi

kalabalıklar birikir imkansız diye bağırır

umudun sesi kısık kulağıma fısıldar

kuru gürültünün içinde nasıl seçip duyarım

göz altlarım mor en zengin çiçeklerden bile

ellerim kırmızı en katil mantarlardan bile

ruhum yüksek en yaşlı kavaklardan bile

kanım yeşil en parlak zehirlerden bile

gözümü açamam bile

bilirim yummadan öncekiyle aynı

siperlerin ortası gibi zihnim

belki de bundan köreldi merakım

gökyüzü matlaştı her günün ortasında

kendimi en parlak renklere boyadım

sonuçta aydınlanan gün, yükselen ses,

kararan gözlerim ve zehirlenen ben

kulaklarımı uğultular sarar

kalabalıklar birikir var gücüyle bana bağırır

Bir soğuk kapıydı esâsen o duyduğum

noreply@blogger.com (Ilhan Kocyigit) — Sun, 28 Dec 2025 18:57:00 +0000

Bir soğuk kapıydı esâsen o duyduğum
Adımlarında topuklarının klikleri
9 karış karşımda dikilen, sorduğum
Bir ufak böceğin vızıltısıydı sesleri

Bomboş bir kovan ve yankılanan duâlar
-Ucuz takımlarla dolu bir beyaz gardrop-
Ben aynı sarı ışık altında sabahlar,
Kovalardım doğmamış bir kırmızı antilop

Bir sıcak homajdı karşımda o gördüğüm
Öylesi akşamdankalma tanıdık gözleri
Tuzlu yosunlar yeşildi, duruladığın,
Gelir de gitmez hâkinin hiç belirsiz derdi

Ve hiç gitmezdin sen bildiğim
Bana kusurlar bulduğundan beri

Early Sunday Morning [Edward Hopper, 1930]

Sırlı Camı Kendine Tut

noreply@blogger.com (Okhan) — Thu, 30 Oct 2025 20:40:00 +0000

Sırlı Camı Kendine Tut

bana soracaklar,

daha gözlerimi son kez yummamı beklemeden

ertelemelerimi hiç görmeden

beni sınayacaklar,

ben bu dünyada hep aynı cevabı sayıklarım

,yaşayacağım yaşlarıma yoğrulmuş bir parça huzur,

sırların esasını sırlı camların ardındaki ben söyleyecek

ama her gece erteliyorum işte

gayriihtiyari çocuksu bir tepki bu

nedendir bütün bu acele?

-önümde tabak duruyordu

masanın etrafı eksiksiz duruyordu

durmayan bir benlik vardı işte

ben böyle olsun ister miydim

bana sorulmuyordu-

biri rahata varmış, üçü avare,

biri sessiz, ikisi bitkin

tamamen yalnız olduğum yedi gün geçirdim

bana “bu senin ömrün” dedi evcil örümceğim

hiç konuşmadım, çok dinledim

şimdi neyin vaktidir diye sordum

senin vaktin hep gecedir, dedi

başı ezilmiş izmarit

-mevsimi mekanı konuşmanın aralamasında bıraktık biz,

yel yoksa geceler ömürden sayılmaz-

bana ,ötede dursun buralardan, dediler gittim

uzaklara zincirlerimiz yetişmez beri gelsin, dediler tükendim

sayısız kere gittim, sayısız kere döndüm

ben bir tilkiydim ve neresiydi kürkçü dükkanım?

hiçbir şekilde olmadı, olmaya niyeti yoktu

benliğim vücudumdan damlamak üzereydi

kaybetmeyeyim diye muhtelif asfaltlara kazıdım

-elimde bir hürriyetim vardı

onu adadığım kişiler layığınca taşıdılar mı bu adı?-

bu tilkiyi içimde ben besledim, ben büyüttüm

ama kendisine bir memleket zapt edemedim

bir yaylaya bağımlı oldu

bir mahalleyi, küçük bir evi sevdi, ondan da oldu

bir tek yollar vardı ona sahip çıkan,

o da yolları sevdi

-masanın etrafı eksiksiz duruyordu

peki bu benlik niye durmuyordu-

ben ne zaman kendimi bir başkasına anlatsam

hep kendi kendime konuşmaya başladım

hep elimden tutup hep kaynar bir kazana sokmak istediler

insan dediler, hısım dediler, dost dediler, akraba dediler

tam kazana alışıyordum ki

kanma, dediler inanma,

kanarsan sırtını kanatırlar

mürekkep yapıp manzara çizerler sırtına

sırtından kanattıkları kanla

benim ruhum nerelere çekildi bilemezsiniz

birbirimizi biz beslemedik mi

aynı masaların etrafında durup

aynı ağızlardan masalları dinleyerek,

biz kurmadık mı söylemlerden doğma bu habitatı

her bir söylem, farklı bir benliği iteklemedi mi?

istesek göğsümüzü verirdik sırtına,

güçlü kal ne olursa hepimiz insanız, diyemez miydik

-işte burada sırlı camı kendine tutacaksın-

benlik dediğin masadan uzağa durmasın,

söylem mahzenlerde nem tutmasın,

sen bir tek hürriyetimi kendi hürriyetine kat,

işte o zaman, zamanın bize sunacağı armağanlara

hiç hissetmediğin bir yabancılıkla şaşacaksın

Bağdat'dayken

noreply@blogger.com (Sefa Can Çelik) — Thu, 31 Jul 2025 15:22:00 +0000

-Bağdat'dayken-

Gözümü kapadım Bağdat, açtım Şam,

bir dağın tepesinden yuvarlanmakta olan

bir safam bir gam,

Sisifosun gücü yetsede muntazam,

Raks etmeyi bırakmadıkca hakir-i azam,

Bir hurmana talibim veliyyül şeyhi bekkaram.

Gözümü kapadım Bağdat, açtım Şam,

Dokuz değil ondokuz olsan ne faydam?

Yaşamak mefkuresine kendimi de adasam,

Gözümü açdığımda bitmez hiç tasam,

keza dolmadı hiç baştan başa sikke tasam.

Gözümü kapadım Pari, açtım kan.

Bir ihtilalin döngüsünde yine döndük yine âyan.

Madam gülümsüyor, meşruiyetini almış râhmandan.

Tüh; şimdi rahmana geri vardı, küçücük bir kaşık "pastadan".

Madamın gülümsüyor, kellesi ipek kumaşlı torbadan.

Gözümü kapadım şimdi, açamadım tam

Yanımda bir kokun, bir hayalin, bir mendilin var

Avsununca güneşin yüzüme

Seninde dağlarına düşeriz belki yâr

Bir ömür daha gerek vefatımdan sonra

Çünkü bu ömrü umutlarla geçirdim yâr

Gözümü kapadım şimdi, kapadım tam.

Bon Appetit

noreply@blogger.com (Okhan) — Tue, 10 Jun 2025 13:07:00 +0000

aldığım nefes bile bir kaleme bakıyor

ağır adımlarla ağırlığı bilinçaltıma yürüsün

aç bünyen nice kızılcıklar yutuyor

ama yine de doymuyor

dikeninden ötürü sevmiş hep gülünü

gönül ferini kaybetmiş çoktan

gözüm yalnızca gece karasını görür

hatıra dediğin yırtılmış sayfalar ürünü

sadece dizimi tut ve hatırlat yeni günü

dizimi tut ve hatırlat yenigünü

maya tutayım, körfezin yerini tutayım

hayal saçayım, akile kahkaha kusturayım

soruyu unutanların tepesine bineyim

cevap arayanlara fener göstereyim

önüme döneyim, yeşil şişenin dibindeyim

ruhum şuh ama bugün gülmenin günü değil

“kader” işte o göstersin ben devrileyim

ne zaman karışmak istesem

lanet seçeyim ve başıma ekeyim

kapansın üstüme bulutlar

umarım sizden bereket

varlığımın arz değeri düşük

ne fark eder to be or not to be

yerken kızılcık meyvesini

kovulmuştum çoktan, bon appetit

yuttuysam eğer düşünmeden

artık kan kusmam gerekir

gerekir, yürümek, per aspera

bu kez adımların en keskini

çatık kaşım apaçık kaçık tadım

ciddiyeti yitik bir ülküde gizliyim

gerekir, yükselmek, ad astra

bilmediğim karanlık kapılara kilitliyim

alnımın ortasından fişliyim

sökmek için daha ne kadar kızılcık yiyeyim

kapansın üstüme bulutlar

umarım sizden bereket

varlığımın arz değeri düşük

ne fark eder to be or not to be

yerken kızılcık meyvesini

kovulmuştum çoktan, bon appetit

yuttuysam eğer düşünmeden

artık kan kusmam gerekir

Sokak-lambasında bir karga

noreply@blogger.com (Ilhan Kocyigit) — Fri, 07 Mar 2025 14:35:00 +0000

Sokak-lambasında bir karga,

neşeli midir dertli midir çözülmez
bilinmez
görülmez
görünmez
Yalnız sesi gelir, yanık
dem çekmez bağırır
minicik gövdesinden koparcasına
Allah’a isyâna kalkarcasına
hâşâ
uçar
hâşâ!
Kaleme konar,
övünür gecelerce
Sırr-ı Tevhid’e denk
övünür

Sanki eğilir, şöyle bir görünür

Güneşin şuâatıyla toza dokunur
Kanadın’ gerer zerreye konar, kaybolur

Railroad Sunset [Edward Hopper, 1929]

Didaktik bir Şiir

noreply@blogger.com (Baran Obabaşı) — Fri, 07 Mar 2025 14:33:00 +0000

Didaktik bir Şiir

Türk, Kürt, Ermeni, Rum, Yahudi, Arap;
Hepsini tek özden yaratmış Çalap
Birbirine kırıp çektirme azap
Kavgadan başarı doğamaz gördüm

Çalma çaldırma sakın beytül malı
Haram lokma yiyenin nedir hali
Halkı ezdirenin akıbeti belli
Dumandan bereket yağamaz gördüm

Dostluk Hüda'dandır, öfke şeytan işi
Severse yaşar ancak kardeş kardeşi
Hak ufkunda açar adalet güneşi
Muhabbeti nefret boğamaz gördüm

Baran söyler budur hakiki düzen:
Nefsini öldürüp hak yolu tutman
Aynı mesajdır Tevrat, İncil, Kur'an
Hakikati batıl döğemez gördüm.

Herkes ister köhne yerden bâya göç

noreply@blogger.com (Baran Obabaşı) — Fri, 07 Mar 2025 14:28:00 +0000

Herkes ister köhne yerden bâya göç
Gör ki sevmez kimse göçmen gelse hiç
Payidar kim bilmezim şol toprağa
Tanrı'nın mülkünde devretmek mi suç?

Bir Deyiş

noreply@blogger.com (Baran Obabaşı) — Fri, 07 Mar 2025 14:25:00 +0000

Bir Deyiş

Yıllardır yuvalıyorum taşımı
Unutturdun ekmeğimi, aşımı
Bulmadım bu yolda sadık eşimi
Bu mudur güzelliğini övdüğüm?

Dağ, taş, yaz, kış türlü yollar teperek
Reayama kılavuzluk yaparak
Girerim dergaha kapısın öperek
Ben bir demirim, kendimi dövdüğüm

Muhammed Mustafa canlar paresi
Gurbette açılır gönül yarası
İstemem derdimin varsa çaresi
Budur dikenin gülünden sevdiğim.

Ay Yerinde Gerek

noreply@blogger.com (efetoramanmain) — Wed, 01 Jan 2025 20:43:00 +0000

Ay yerinde gerek şahım

Çalma gündüzlerden sonra geceleri de

Evvela yıldızlardan haraç kesmek gerek

Nasıl da kayarlarmış, dileğin haram olduğu yurdumuzun göğünde

Ay yerinde gerek şahım

Mahcup etmek gerek güneşi

Neticede kıskandırmak lâzım

Tuğumuza şirk koşan ateşler şeyhini

Ay yerinde gerek şahım

Yoksa çakallar nasıl sezer kocamış börüleri

Çakal ay görmezse meydan mert görür

Sarar Çayırköşk'ü er kişinin tini

Ay yerinde gerek şahım

Kaybolursa ay, aramağa çıkar tanrısızlar tümeni

Eğer on asırlık sarayda bulurlarsa mazlum ayın çehresini

Basarlar divanı, asarlar bütün pişmiş kelleleri

Ay yerinde gerek şahım

Bir kayığa bin açıl uzuncasına nehire

Ne para ne pul ihtiyacın, bir sarma tütün iki tahta kürek

Bırak şahlığı, tüttür tütününü, artık herkesin şahısın değmez kimse keyfine

e.t.

3.03.2023

Mayın-Tek Yöne Adımlar

noreply@blogger.com (Okhan) — Mon, 30 Dec 2024 07:17:00 +0000

ne kadar gözümü yumsam da

o kapıdan adımımı atamam

benim derdim vezirle

asalak şah ile oyalanamam

elimde pusula, yolu bilmiyor

karlar nereye, yolum oraya benim

adım attığım her yaylada

mayınlar patlıyor

güneş sırmalar saçıyor

kafkasya dağları son kez çiçek açıyor

gemilerimin yangınıyla aydınlanır

gittiğim tek yönüm, hedefim

meşalesi kapatır bütün geri dönüşleri

ne kadar uğraşsam da o sesleri susturamam

gerçeğin dikeni, kilit vurur düş kapıma

benim derdim görmediğim günler ile

geçmiş, sadece üstü çizik bir takvim

işte o takvim, biteceği yeri çok iyi biliyor

zaman, bittiği yere doğru son sürat akıyor

muhatap kişi, kayboluyor bir telaşta

sarf ettiğim sözcük yuttukça peşindekini

dizelerim yarım kalıyor

yazdığım her bir yarım dörtlük

ölü bir şiir olarak kalıyor

artık çok geç, sonu hiçlik olsa bile

yaktım gerisini, tek yöne yolum hedefim

Küçük Bir Evi Dünyam Bildim

noreply@blogger.com (Okhan) — Mon, 30 Dec 2024 07:02:00 +0000

durmuyor deli, oynuyor dökülen yapraklarla

üstünde her bir günüm satır satır

döküldü üstüme biriktirdiğim bulutlar

aradığım huzur, yağmur altında ıslanmakta

sanmam, hiç kervan uğrar mı

tırmandığım bu dağ başına

küçük bir evi dünyam bildim

duvarları boyadım; güze, hayale, ruha

sanmam, hiç kuşlar uçacak mı

saklandığım mahzenlere

küçük bir evi dünyam bildim

sönmüyor ışık, saçılıyor sokağımıza

çünkü sokağımızda tutunduğumuz umutlar var

huzura vardı beklemediğim bir anda

volta atıp türkü çağırdığım bir çıkmaz

işte yenigünde ferahlık var

sanmam, kara dikenler saracak mı

kendimi bıraktığım derelere

küçük bir evi dünyam bildim

duvarlarını çizdim kolyeme

sanmam, ağaçlar solacak mı

kendimi adadığım bahçede

küçük bir evi dünyam bildim

İnsula

noreply@blogger.com (Okhan) — Mon, 30 Dec 2024 06:55:00 +0000

titriyor suyun, üstüne yağmur damladıkça

gümüş özü suyun, henüz sükutu tanımadıysa gök

söyle nilüfer, neden kapanır bize maviler

ağlamasını çok mu sever bulutların

rüzgar önüne bir göl bulur

nilüfer kendine bir ruh

eğer yağmur yağacaksa

burası duyguların ağladığı yer olur

yapraklarına yapışır göz yaşı

bulutların derdi uzun

eğer yağmur yağacaksa

hüznü tatmak insan işiyse eğer

zamandan kopuksa sarf edilmiş sözler

neden sarı uyanır ağaçlar

serin bir kasım sabahına

çarşaf gibi sular üstü uzan nilüferim

her yaprağında emeğim olsun

bulut sussun ben ağlayayım üzerine

ağlamam için gözümün yaşarmasına

lazım olmaz benim

gökler sükuta bir son bulur

göl, rengine gümüş

eğer yağmur yağacaksa

burası duyguların ağladığı yer olur

sazların içine batar ağlayan

kurtuluşu ise bir son

eğer yağmur yağacaksa

sanmam, hiç bir kervan uğrar mı

tırmandığım bu dağ başına

küçük bir evi dünyam bildim

Music

noreply@blogger.com (lynchculture) — Fri, 15 Nov 2024 00:43:00 +0000

Music has a lot to do with politics Actually authoritarian and a status-quo-worshipping Also a past reminiscence Military disciplinary and faintly motivating The rythm used and the loyality to the rythm So that soldiers feel disciplined and die for nothing Music has been used for fooling and indoctrinating By means of anthems and lullabies Little children have always been the targets of music In order to bury this into their mind by music Can be also seen in harmony building Sopranos are the solos and basses, tenors and sometimes altos are nothing Like the military order used till now Music is a theater of war Even if sometimes it is romantic or something else It is programmed and prone to be used for greet king and make the people do something very cruel Music has always been a dangereous and manipulative thing On 9 am children waiting for sing the national anthem And forced to like and appreciate the tales from past Music makes it so easy To fool the children and desperately dedicated people Melodies are making children reminisce The things never lived Encourages it and allows state to use children for its own benefit Children think they are important They will be abandoned in mountains with a bullet inside a head I wish the music is stopped until the bullet comes inside the brain Music is a tool to navigate and conduct Like a maestro conducting a chorus Children has no chance

Masturbate

noreply@blogger.com (lynchculture) — Mon, 11 Nov 2024 22:40:00 +0000

You come to your home

Upset and about to cry

And you find a way to unsee

The things you have been forced to face

So you go masturbating.

You are eating the crumbles of love from dirty floor

While they are eating a whole menu

By someone else

You go cryingly masturbating.

You have been threatened to live

Open your eyes for at least sixteen hours

And you hate and loathe what you see

You go hatefully masturbating.

When you see yourself on the mirror

You want to bludgeon your fatty and stubborn belly

In the same time you are eating a lot because of

Deprivation of a kind love on yourself by you and any another one

You go ashamedly and dissapearence-wantedly masturbate.

You masturbate.

Everyone masturbate

It doesnt have to be sexual

Even a music genre or being poet might be done to masturbate

You want to split yourself into 100 parts

And wanted to be eaten by dogs

Because of dissapearence

No escape from masturbation.

You get undermined sheerly and invisibly

On the street, in the school or in your very home

Your project-being become a disaster-being

You open and red-heartedly and underteared masturbate.

They force you to blow into wind thingy

They force you to produce a prettty sound

You hate yourself because of not being able to do

And make everything crap

You are forced to go on the same way your parents drew

You infestedly and imprisonedly, most importantly

desperately masturbate.

You stare on the greenish album or coloured flag

You see people vicissitudelessly and loathelessly love each other and themselves

You look at your body and you don't even want to be seen when you kill yourself by your life-exploiting and soundy faculty

You squeeze your teeth, swallow your eye tears and then what? again, masturbate.

You get degraded

You get crumbled and become thirsty of even oedipal love

You get forced to move on your trauma-consisted bones

And you want dogs to tuck in and polish them off

By the time you get out of your mother

Until you die and you disguise your hate towards everyone

You will be harassed and made believe that there will be award

Masturbation is a 5-minute award

You cannot not-masturbate

They threaten you in order for you not to end it

You get manipulated for living even if you hate and cry even religiously

You are inprisoned and confined into desperately live!!!

After your hope and wish has not become true again

Being shot on head or stabbed on very bottom of your tired and loosened heart

You come to your house, your stinky but for you, mouth-watering bed

You radiohead-ly, dsbm-ly, smokingly and hastely masturbate.

No escape left for even children, alter and old people

Everyone masturbate

Under being threatened

Masturbate!!!!

Soluma alıp cevreden feleği

noreply@blogger.com (Ilhan Kocyigit) — Thu, 24 Oct 2024 12:36:00 +0000

Soluma alıp cevreden feleği,
Bir sohbet ettim, geçti bahâr demi
Beynimde bir ur gibi büyüdü yarın;
Güvercin-deliğine kondurdu beni

Mânâ kervânı ceres'ini duy eyledim
Cümle melâikeyi bana kul eyledim
Kehkeşân sanki yüklendi omuzlarıma;
Yürüdükçe taşıdı, ulvî yük, beni

Bir hayâl verildi ki vassaf garib'e,
Bin kat ağır sırr-ı Tevhid'den, minicik gövdeme
Yanında kelâmım ancak bir fısıltı;
Elim yazdıkça kül etti beni

Beni sırça saraya köle eyledi
Mârifet Denizini kupkuru çöl eyledi
Yandı her şekil, tek bir halkada;
Kürek çektikçe tuza buladı beni

Bir saray ki bin kapılı konak
Işığında nûr, rindlere yedi kat yatak
Sürâhiden, bir duayla, akıttı bâdeyi sâki;
Karıncalar içinde mestâne etti beni

Mestânelikte bana sarı bir yol gösterildi,
Yolda sarı devenin çanına çomak iliştirildi
Mecnûn gibi kervandan gayrı kaldım atomlar cümbüşünde;
Çöllere âsâsız vur eyledi dert beni

Mânâ Çölü kaplandı camdan keskin fikirle,
Her bir âlemin her bir cefâsı mahfuz edildi fikirlerde
Ve durdu ân, zamân, her bir gâm;
Bir vahâya muhtâç etti felek beni

New York Interior [Edward Hopper, 1921]

ODADAKİ İHTİRASLAR

noreply@blogger.com (Baran Obabaşı) — Thu, 26 Sep 2024 18:05:00 +0000

Oda var; gözleri çılgınca çeken bir oda bu!

Kimse bilmez nereden geldiğini… Sen şuna bak,

Duruyor ortada kandil, sesi gürler tak tak…

Kimse çıkmaz buradan, aklı yakan bir oda bu!

Hele kandil ki ne kandil… bir alev parçasıdır

Yani her tür böceğin çektiği öz kancasıdır.

Uçuşup börtü böcek gelmede hep kandiline

Ezerek, öldürerek, çiğneyerek birbirini

Bir de bülbüllerimiz var, canı çıkmış bülbüller

Aç… Susuz…

Bir köşe tutmuş…

ne de narin…

Bülbül.

Ve güneş…

Bir de ümit…

Pencere nerde?

Saat kaç?

BU YETİMİN SUÇLUSU KİM?

noreply@blogger.com (Baran Obabaşı) — Thu, 26 Sep 2024 18:01:00 +0000

İki acı biber kendi tarlalarında dolaşırken bir yaprağın altında küçük yalnız tohum buluvermişler. Birbirlerine sormuşlar, bu küçük savunmasız tohumun burada yapayalnız ne işi var? Beklemişler, etrafa bakınmışlar; ebeveynin gelmeyeceğini anlayınca almışlar tohumu eve, diğer acı biberlerin yanına götürmüşler.

Aile yetim tohumu sahiplenip kendi evlatları gibi büyütmeye karar vermişler

Yedirdiklerinden yedirmiş, içtiklerinden içirmişler, kendileri gibi boyamışlar, kendi ana babaları onlara nasıl öğrettilerse onlar da aynı şekilde öğretmişler yetime biberliği, acılığı.

Küçük tohum büyümüş ve hayata bir “acı biber” olarak atılmış.Ve öğrendiklerini uygulamaya, acılığını etrafa yaymaya başlamış.

Derken bir muza denk gelmiş, henüz yeni yeni olgunlaşan; taze, yeşili üstünde bir muza. Muzla anlaşmaya çalışmış ama muz, biberin acısına dayanamayıp kararmış, çürümüş.

BahÇe birbirine girmiş.

Muzun ailesi ve diğer muz salkımları yakalamışlar bizim yetimi. Önce kargaların önüne atıp deşmişler, sonra güneşin altına bırakıp kurutmuşlar. Kuruyup kabuğu soyulunca ortaya çıkmış ki bizim biber aslında bir muz tohumuymuş.

Şimdi bahçede bir tartışma aldı başını gidiyor.

Muzlar kötü yetiştirdikleri için biberleri suçluyor, biberler ise bu yetimin kökeni muz olduğundan muzları suçlu buluyor.

Kimi meyve sebzelerde tohumu yanlış yere koyduğu için bahçıvanı suçluyor.

Bahçıvan bilmez mi tohumu nereye ekeceğini? Bu ne dikkatsizlik?

Kimisi de bahçıvanın bakış açısından düşünmeye çalışıyor.

Bahçıvan tohumu rastgele mi saçar, yoksa başka amacı mı vardı?

İlk Adımlarım

noreply@blogger.com (Semra EREN) — Fri, 20 Sep 2024 14:41:00 +0000

Daha sağlam basıyor yere ayaklarım
Belki de kendim aldığım içindir adımlarımı
Daha uzakları görebiliyorum
Ama iyi ki de hep yakınlarımı
Yeri gelse de susmak bilmiyorum
Korkmamaktandır dedi dudaklarım

Yol uzasa da gölgem kısalıyor
Gece oluyor ve
Karanlık benden saklanmıyor
Kapımı bir ben aralıyorum
"Kim o?" dediğimde kimse "ben" demiyor

Durmadan notalara basıyor bu koca şehrin yalnızları
Her köşede bir çiftin kopmuş sıfırları
Başa sarıyor hep bu şarkı
Görünmezliği bulmak çok da zor değil
Yalnızca bir kaldırımda oturmalı ve
Kedileri görmeli ama bakmamalı

Adımlarımı almasaydım eğer
Ayaklarım yerden kesilir
Öylece koşardım
Karıncaları ezmez ve
Yalnızca çatıdan bakar el sallardım
Bir zerre olabilsem topraktan kopmuş
Sevdiğimin kirpiklerine konar
İşte o anda
Yeri gelmişken susardım

29.08.2024

Uzak Şehrin Masalı

noreply@blogger.com (Semra EREN) — Sun, 15 Sep 2024 18:39:00 +0000

İçimde paramparça bir buzdağı

Batıyor en ücra köşelerime

Kanatıyor,

Yakıyor,

Dizlerimin kanadığı zaman gibi.

Bir merdivenden iniyorum.

Uzak bir şehrin masalındayım sanki.

Yaşadığım her şey yabancı.

İnsan ezbere bilmez mi bunu?

Rüzgarın nasıl estiğini

Ellerin ne kadar sıcak olduğunu

Ben hatırlamıyorum

Duvarlarda sesler

Baygın ve soğuk

Bir sır var

Verilmeye mahkum

Keşke bilseydim her harfin yükünü

Taşımak ne kadar zormuş

Yankılar ne fena şeylermiş

En büyük yankı susmak

Görmek de bir o kadar vahim

İşte şimdi çözülüyor buzlu kaleler ardındaki sırlar

İçimde geriye kalan rüzgara rağmen sönmeyen bir mum.

30.10.2021

Bronz Şeridin Öfkesi

noreply@blogger.com (Okhan) — Sat, 07 Sep 2024 17:08:00 +0000

"kes" dedim kulağımı "kes dedim

çarklar çınlayarak döner iken

susar iken bize felek

korktum bronz şeridin öfkesinden

yenilen hakkının peşine düşmesinden

beyaz perdeye benekler yansıyordu

latife ediyordu bir iki makara

çarklar çınlayıp döner iken boşa

hadi ben surların bahtsız askeri

hikayem basit yazılmış besbelli

diz çök derlerdi, kendim falakaya giderdim

fakat bronz şeridin suçu neydi

gölgeler beyaz perdeyi yutmak üzere

makaralar susmak çarklar durmak üzere

izlemeye değmez kısa bir filmdi işte

siz isterseniz sırtınızı dönersiniz

ben içinde yaşarım belki elli sene

basit yazılan bir hikaye

kazananın eli boş

kaybeden bir ben

bir de bronz şerit ziyan olmak üzere

Keşke Anlatabilsem

noreply@blogger.com (Semra EREN) — Mon, 02 Sep 2024 08:59:00 +0000

Gözlerin serin bir ırmak gibi akıp geçer yüreğimden

Öteye gidebilmek ne mümkün

Ki var mı daha ötesi bu gördüğümün?

Esir alır beni tüm zincirlerimden kopararak

Kör kuyulardan çıkararak

Ben de öylece kalakalırım sadece var olarak

Şimdi bu tutsaklık mı yüreğinde

Yoksa misafirlik mi gitmekten korksam da beklediğim, kurduğun şehrin en karanlık yerinde?

Yoksa demir parmaklıklar mı ellerin

Bir dokunuşunla hapsoldum en ücra köşelerine

Şu şehrin ışıkları gibi baktığında bana

Ellerine teslim olurum tüm zayıflıklarımla ve çırpınışlarımla

Artık iznim var mı peki

Aldığım her nefeste

Düşünmeden konuştuğum her şeyde

Sana yaklaşmama?

İşte o zaman

Harfler sözünü tutup taşırsa tüm yükümü

Keşke anlatabilsem

Gözlerimle okşadığım yüzünü

Ah bir bilebilsen söylediklerimin yetmediğini

Çoktan anlardın

Aslında kaçmak değil

Yakalanmak istediğimi

Her şeyden öte de

Gözlerini kapattırdığımdaki niyetimi

11.12.2023