Praktyczne korzyści z korzystania z systemu USOS UŚ

• System USOS UŚ zapewnia szczegółowy dostęp do planów i harmonogramów studiów. To pozwala studentom na dokładne zaplanowanie ich ścieżki edukacyjnej.
• Studenci korzystający z systemu mają możliwość przeglądania swojej historii ocen. Mogą też śledzić komentarze od wykładowców.
• Dzięki systemowi, można w czasie rzeczywistym sprawdzić dostępność miejsc na poszczególne wykłady i laboratoria. Ta funkcja umożliwia sprawną organizację semestru.
• System USOS UŚ ułatwia zarządzanie karierą akademicką przez funkcje zapisów na zajęcia. Studenci mogą zapisywać się online na przykład na zajęcia fakultatywne.

• Studenci mają dostęp do bogatej bazy materiałów dydaktycznych. To sprzyja samodzielnej pracy i lepszemu przygotowaniu do zajęć oraz egzaminów.
• System USOS UŚ działa również jako platforma komunikacyjna. Znacząco ułatwia ona kontakt ze wykładowcami bez wychodzenia z domu czy akademika.

Dlaczego warto korzystać z systemu USOS UŚ przy wyborze kierunku?

• Intuicyjna obsługa i dostęp do pełnej oferty edukacyjnej.
• Możliwość śledzenia aktualności i wydarzeń uniwersyteckich.
• Wsparcie w planowaniu indywidualnej ścieżki edukacyjnej.

Jasnym jest, że USOS UŚ zapewnia więcej niż tylko administracyjną obsługę studiów. To narzędzie, które może wpłynąć na świadomy wybór przyszłej ścieżki zawodowej. Systematycznie aktualizowane informacje o kierunkach studiów oraz możliwość dostępu do szerokiej gamy danych to niezaprzeczalne atuty, które powinny być brane pod uwagę przy wyborze uniwersytetu i kierunku studiów.

Czy USOS UŚ jest dla każdego i ile kosztuje?

USOS UŚ to uniwersalne narzędzie projektowane z myślą o każdym studencie Uniwersytetu Śląskiego, niezależnie od kierunku studiów czy roku. Jest integralną częścią systemu edukacyjnego i dostępne bez dodatkowych opłat dla wszystkich zarejestrowanych użytkowników. Nie ma tutaj żadnych wykluczeń ani specjalnych warunków do spełnienia.

Jego dostosowana do użytkownika struktura czyni go przyjaznym dla osób o różnym stopniu zaawansowania technologicznego, co zapewnia, że każdy student może w pełni wykorzystać jego potencjał w zarządzaniu swoją ścieżką edukacyjną.

Co warto studiować na Uniwersytecie Śląskim?

• Nauki ścisłe. Matematyka, fizyka, chemia dla solidnych podstaw i innowacyjnych badań.
• Prawo. Przygotowanie do zawodu prawnika, zrozumienie regulacji prawnych.
• Psychologia. Zrozumienie ludzkiego zachowania, terapia, badania naukowe.
• Filologia. Opanowanie języków obcych, literatura, kultura.

• Informatyka. Rozwój umiejętności programistycznych, nowoczesne technologie.
• Nauki o środowisku. Ochrona przyrody, zrównoważony rozwój.
• Ekonomia. Zarządzanie finansami, rynek pracy, przedsiębiorczość. To niezwykle przyszłościowe kierunki.
• Nauki społeczne. Socjologia, politologia, dla zrozumienia społeczeństwa, polityki.

USOS UŚ, będąc zaawansowanym narzędziem wspierającym studentów Uniwersytetu Śląskiego, oferuje nie tylko zarządzanie codziennymi aspektami studiów, ale również służy jako drogowskaz w planowaniu przyszłej kariery zawodowej.

System ten, dzięki integracji z bazami danych zewnętrznych, dostarcza informacji o praktykach, stażach oraz ofertach pracy związanych z danym kierunkiem studiów, otwierając studentom drzwi do świata profesjonalnych możliwości już w trakcie edukacji akademickiej.

Artykuł Wybór ścieżki akademickiej – kluczowe rola systemu USOS UŚ pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Na jaką pomoc finansową mogą liczyć chorzy na raka? Co oferuje im ZUS? Jakie świadczenia im się należą? Wszystko wyjaśni się po przeczytaniu tego tekstu. Warto się z nim zapoznać!

Choroba nowotworowa – statystyki

Zgodnie z raportem „Health at a Glance”, który jest cyklicznie publikowany, Polska jest jednym z państw, w którym wykrywalność choroby nowotworowej jest stosunkowo niska. Porównanie dotyczy krajów należących do OECD oraz partnerskich. Według statystyk w Polsce na 100 000 osób na raka choruje średnio 267.

Mogłoby się wydawać, że jest to dobra informacja. Jednak niestety nasz kraj plasuje się bardzo wysoko, jeśli chodzi o umieralność na nowotwór (228 zgonów na 100 000 mieszkańców). Z tego samego raportu wynika, że od 2017 roku liczba odnotowanych zachorowań się zwiększa. Ale za to zmniejsza się liczba zgonów.

Być może jest to znak, że w naszym kraju szybka diagnostyka raka jest częstsza, a tym samym szanse dla pacjentów z chorobą nowotworową na wyzdrowienie większe. Mimo że umieralność na raka spada, Polska nadal jest w czołówce. Wyprzedają ją jedynie Węgry, Słowacja i Łotwa.

Nowotwór a niezdolność do pracy

Osoby, które zmagają się z chorobą nowotworową, bardzo często wykazują się niezdolnością do pracy. Głównie ze względu na stan zdrowia, wyniszczające organizm leczenie lub nasilające się objawy. Zresztą lekarz bardzo często odradza wykonywanie obowiązków zawodowych i tym samym decyzja zostaje podjęta.

Z tym że w konsekwencji pacjenci nie tylko przejmują się samą chorobą, ale też pogorszeniem się sytuacji finansowej. W takim przypadku pacjenci z chorobą nowotworową mogą skorzystać z renty z tytułu niezdolności do pracy, która wypłacana jest przez ZUS. Warunkiem do uzyskania świadczenia jest posiadanie stażu ubezpieczenia odpowiedni do wieku, czyli:

• 1 roku – kiedy niezdolność do pracy nastąpiła przed ukończeniem 20 roku życia.
• 2 lata – kiedy niezdolność do pracy nastąpiła między 20 a 22 rokiem życia.
• 3 lata – kiedy niezdolność do pracy nastąpiła między 22 a 25 rokiem życia.
• 4 lata – kiedy niezdolność do pracy nastąpiła między 25 a 30 rokiem życia.
• 5 lat – kiedy niezdolność do pracy nastąpiła po ukończeniu 30 roku życia. Pod warunkiem, że staż ubezpieczenie musiał obowiązywać w ciągu 10 ostatnich lat dzień przed złożeniem wniosku o rentę z ZUS lub dzień przed powstaniem niezdolności do pracy.

Renta z ZUS-u dla chorych na raka może być przyznana w trzech różnych formach:

• Stała. Należna, gdy szanse na wyzdrowienie są bardzo niskie.
• Okresowa. Rokowania są dobre, jest szansa na powrót do zdrowia i pracy.
• Szkoleniowa. Osobie chorej należy się renta, ale ze względu na zdrowie, nie może pracować na dotychczasowym stanowisku i konieczne jest przekwalifikowanie zawodowe.

Pomoc socjalna z ZUS dla pacjentów onkologicznych

Pomoc socjalna z ZUS-u dla pacjentów chorych na raka przeznaczona jest głównie dla młodych. Na podstawie rejestru chorób nowotworowych SEER można zauważyć, że na oddziały onkologiczne trafia coraz więcej młodych osób. A przecież nie posiadają one stażu ubezpieczenia z tytułu pracy. Dlatego mogą one liczyć na pomoc socjalną z ZUS-u. Oczywiście także trzeba spełnić określone warunki, aby otrzymać świadczenia finansowe. Są to:

• Pełnoletność, czyli ukończone 18 lat lub zawarcie związku małżeńskiego po 16 roku życia.
• Posiadanie orzeczenie lekarskiego lub od innej osoby do tego uprawnionej do całkowitej niezdolności do pracy, która powstała w wyniku niepełnej sprawności organizmu. Pod warunkiem, że dana osoba nie ukończyła 18 roku życia lub przed 25 urodzinami, jeśli nadal się uczy.

Pomoc socjalna z ZUS-u od jakiegoś czasu pozostaje niezmienna i wynosi 1200 zł Brutto. Co ciekawe, osoby chore mogą sobie do niej dorobić, ale powinny uważać, aby nie przekroczyć limitów ustalonych przez ZUS, ponieważ w innym przypadku przyznane świadczenia finansowe mogą zostać cofnięte.

Zasiłek z ZUS-u dla chorych na rakach

Zasiłek, a raczej dodatek pielęgnacyjny należy się osobom, które mają przyznaną rentę. Z tym że nie otrzymają go wszyscy chorzy. Taka pomoc socjalna należna jest tym, którzy mają orzeczenie, z którego wynika, że nastąpiła całkowita niezdolność do pracy i na skutek choroby nie mogą samodzielnie funkcjonować. Świadczenie finansowe mogą też otrzymać osoby po ukończeniu 75 roku życia. Ponadto o taki zasiłek wnioskuje lekarza orzecznik ZUS. Wysokość dodatku od 28 lutego 2021 roku wynosi 229,91 zł.

Uzyskanie pomocy z PFRON

Choroba nowotworowa to nie tylko koszty leczenia i utrzymania, ale też często zmian w życiu. Zakup wózka inwalidzkiego, dopasowanie mieszkania do potrzeb, czy też sprzętu do rehabilitacji wymaga sporych nakładów finansowych. Jeśli chory ich nie posiada, to może zgłosić się do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób niepełnosprawnych, który pokryje w całości lub częściowo konieczne wydatki.

Wypłata ubezpieczenia prywatnego

Dzisiaj coraz więcej osób decyduje się na wykup polisy na życie. Z reguły dotyczą one wypłaty ubezpieczenia na wypadek śmierci lub pogarszającego się stanu zdrowia. Rak jak najbardziej zalicza się do drugiej kategorii. Warto więc dać się do towarzystwa ubezpieczeniowego lub do niego zadzwonić i dowiedzieć się, jakie są dostępne możliwości. Zresztą na podobnej zasadzie działają grupowe ubezpieczenia w miejscu zatrudnienia lub polisa współmałżonka, która obejmuje najbliższych członków rodziny.

Organizacja zbiórki charytatywnej

Polacy nie raz pokazali, że w obliczu tragedii potrafią się zmobilizować i wspólnie pomagać. Nawet jeśli na co dzień ze sobą walczą, to jak potrzebne jest wsparcie, gotowi są go udzielić praktycznie natychmiast. Obecnie w sieci jest kilka stron, na których można samemu zorganizować zbiórkę. Niestety konieczne jest szczegółowe opisanie choroby, a często też udostępnienie dokumentacji medycznej. Ponadto istnieją też różne fundacje, które pomagają osobom chorym w pozyskaniu funduszy.

Zasiłek chorobowy z tytułu zatrudnienia

Na koniec warto wspomnieć, że osoby chore na nowotwór i zatrudnione na podstawie umowy o pracę, będące członkami rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub kółek rolniczych, a także pełniące służbę zastępczą mają prawo do zasiłku. Wynosi on 80% miesięcznego wynagrodzenia i dotyczy osób, które objęte były obowiązkowym ubezpieczeniem. W przypadku, gdy chory zmuszony jest przebywać w szpitalu, to wysokość świadczenia będzie wynosiła 70%. Ci, którzy są zatrudnieni na podstawie innej umowy np. zlecenie, bądź prowadzą własną działalność gospodarczą (pozarolniczą), również mogą starać się o zasiłek, ale wyłącznie wtedy, gdy byli objęci obowiązkowym ubezpieczeniem.

Zasiłek należny jest przez 182 dni w ciągu roku kalendarzowego. Kiedy ten okres się skończy, można postarać się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z ZUS-u. Z tym że lekarz musi wydać oświadczenie, że dalsze leczenie i rehabilitacja przyniosą efekty i chory będzie mógł wrócić do pracy.

Artykuł Pomoc finansowa chorym na raka- na co mogą liczyć pacjenci chorzy na raka pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Profilaktyka nowotworów

Przejście od czysto leczniczego podejścia do podejścia profilaktycznego nowotworów sięga 1981 roku,. Dwóch czołowych epidemiologów, Richard Doll i Richard Peto, opublikowało wówczas pierwszą naukowo kontrolowaną listę. Obejmującą główne czynniki ryzyka, które determinują pojawienie się raka.

Wśród czynników zidentyfikowanych w tym badaniu był oczywiście dym papierosowy. Ale także odżywianie i inne przyczyny, takie jak wirusy, hormony i promieniowanie. Dziś wiadomo, że w większości przypadków indywidualne ryzyko zarażenia się chorobą wynika z połączenia tych różnych czynników. A także z genetyki i zwykłego przypadku.

Ponadto zrozumiano, że środki zapobiegawcze nie ograniczają się tylko do etapów poprzedzających wystąpienie choroby. Mogą być również stosowane, gdy choroba jest już obecna (profilaktyka wtórna i trzeciorzędowa).

Profilaktyka pierwotna 

Istnieją dwa rodzaje czynników ryzyka zachorowania na raka. Niemodyfikowalne, takie jak płeć, określony profil genetyczny i wiek, oraz modyfikowalne, związane na przykład z zachowaniem. Celem profilaktyki pierwotnej jest zmniejszenie zachorowalności na nowotwory poprzez kontrolę modyfikowalnych czynników ryzyka i zwiększenie indywidualnej odporności na te czynniki. Innymi słowy, chodzi o zmniejszenie prawdopodobieństwa pojawienia się guza.

Prawidłowa strategia profilaktyki pierwotnej opiera się nie tylko na identyfikacji czynników ryzyka. Przede wszystkim na ocenie stopnia narażenia na nie całej populacji lub pojedynczego osobnika. Profilaktyka może być stosowana przez całą populację lub do określonych kategorii osób uważanych za „osoby wysokiego ryzyka”.

Szczepionki przeciwko określonym czynnikom zakaźnym, które zwiększają ryzyko zachorowania na raka, takim jak wirus zapalenia wątroby typu B (rak wątroby) lub wirus brodawczaka ludzkiego (HPV, odpowiedzialny za raka szyjki macicy i inne nowotwory) również należą do narzędzi profilaktyki pierwotnej.

Profilaktyka wtórna 

Celem profilaktyki wtórnej jest identyfikacja zmian przedrakowych lub guza na bardzo wczesnym etapie. Po to, aby skutecznie go leczyć, a w konsekwencji uzyskać większą liczbę wyleczeń i zmniejszenie śmiertelności. Profilaktyka wtórna zbiega się zatem ze środkami pozwalającymi na wczesną diagnozę. Znajduje zastosowanie w okresie między biologicznym początkiem choroby a pojawieniem się pierwszych objawów.

Profilaktyka wtórna jest wdrażana w populacji za pomocą zorganizowanych programów badań przesiewowych. Takich jak mammografia w kierunku raka piersi, w kierunku raka szyjki macicy za pomocą testu Pap lub testu HPV. Oraz w kierunku raka jelita grubego, głównie poprzez badanie krwi utajonej w kale. W 1968 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ustanowiła uniwersalne kryteria. Według nich choroba dotykająca dużą część populacji kwalifikuje się do profilaktycznych badań przesiewowych.

Profilaktyka trzeciorzędowa 

Profilaktyka trzeciorzędowa oznacza zapobieganie tzw. nawrotom lub przerzutom po leczeniu chirurgicznym. A także radioterapii, chemioterapii lub wszystkich trzech łącznie. W jej skład wchodzą tzw. terapie uzupełniające, takie jak chemioterapia, radioterapia i terapia hormonalna. Wydłużają one okresy wolne od choroby i zwiększają przeżywalność pacjentów w wielu typach nowotworów. Takich jak nowotwory jąder, piersi, okrężnicy i wielu innych.

Jak zapobiegać?

Według danych WHO liczba osób, u których zdiagnozowano raka, stale rośnie. Szacuje się, że w 2030 r. przekroczą one 11 milionów. Wynika to z wydłużenia średniej długości życia i większej ekspozycji na czynniki ryzyka. Szacuje się jednak, że 30-50 procentom nowotworów można zapobiec zdrowszymi zachowaniami. Takimi jak rzucenie palenia, zdrowe i zrównoważone odżywianie oraz regularne poddawanie się wizytom i badaniom przesiewowych.

Co to są czynniki ryzyka?

Czynnik ryzyka to wszystko, co może stymulować rozwój raka. Istnieją dwa różne rodzaje czynników ryzyka, modyfikowalne (zachowanie i środowisko) i niemodyfikowalne (wiek, płeć, dziedzictwo genetyczne).

Skutki tych czynników zależą od wielu zmiennych, w tym: czasu trwania i rodzaju narażenia na ryzyko lub połączonego wpływu dwóch lub więcej czynników.

Jak rozpoznać czynniki ryzyka?

Istnieją różne metody, które pozwalają zidentyfikować substancję lub zachowanie jako czynnik ryzyka. Badania epidemiologiczne obserwują, w jaki sposób narażenie na substancje, które wynikają z zachowań lub są obecne w środowisku, jest związane z wystąpieniem poszczególnych nowotworów. Eksperymenty laboratoryjne mogą wykryć zmiany molekularne spowodowane przez określone substancje.

Interakcja między genetycznymi i środowiskowymi czynnikami ryzyka

W wielu typach nowotworów występują zmiany DNA. Wydają się one odgrywać główną rolę w wystąpieniu choroby. Ogólnie rzecz biorąc, czynniki środowiskowe oddziałują z czynnikami genetycznymi w zjawiskach inicjacji i rozprzestrzeniania się raka.

Na podstawie tej wiedzy stworzono algorytmy matematyczne. Szacują one ryzyko zachorowania na raka w oparciu o obecność lub brak jednego lub więcej czynników ryzyka i ich możliwą interakcję. Jednak szacunki te stanowią przybliżone przybliżenie profilu ryzyka. Niekoniecznie osoba, która okaże się mieć wysokie ryzyko, rozwinie chorobę. Nie jest bowiem wykluczone, że osoby o niskim ryzyku mogą być dotknięte rakiem.

Profilaktyka raka jelita grubego

Rak jelita grubego, znany również jako rak okrężnicy, jest chorobą charakteryzującą się nowotworami okrężnicy, wyrostka robaczkowego i odbytnicy. Rak jelita grubego jest jedną z najczęstszych form raka. Jest drugą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka w Stanach Zjednoczonych. Każdego roku zgłaszanych jest ponad 100 000 przypadków raka jelita grubego. Głównie u mężczyzn i kobiet w wieku 50 lat lub starszych. Ogólne ryzyko jego pojawienia się i rozwoju wynosi 7 procent. Wskaźnik przeżycia zależy od stadium choroby.

Cechy i objawy

Główną cechą raka jelita grubego są polipy nowotworowe w jelicie grubym danej osoby. Polipy te zwykle zaczynają się jako łagodne komórki. Agregują się one, tworząc polipy gruczolakowate. Z biegiem czasu te nienowotworowe komórki mogą stać się złośliwe. Prowadzi to do rozpoznania raka jelita grubego. Polipy zaczynają się wzdłuż górnej warstwy ściany okrężnicy. Czasem jednak mogą przenikać przez okrężnicę i do objawów narządowych.

Początkowi sąsiedzi raka jelita grubego obejmują krwawienie wewnętrzne, utratę wagi i zmęczenie. W miarę postępu i rozwoju guza objawy mogą obejmować zmiany w wypróżnieniach. Takie jak zaparcia lub biegunka, krwawe stolce, smoliste stolce lub ból podczas wypróżniania.

Diagnoza

Rak jelita grubego jest zwykle diagnozowany za pomocą kolonoskopii. Procedury endoskopowej, podczas której sonda jest wprowadzana do odbytnicy danej osoby. Sonda jest podłączona do monitora, który pozwala lekarzowi zobaczyć całą długość okrężnicy osoby. Jeśli polipy zostaną wykryte podczas kolonoskopii, można wykonać biopsję aby sprawdzić, czy są złośliwe.

Ponadto badania krwi mogą być również wykorzystywane do badań przesiewowych pod kątem podwyższonego poziomu białka. Może to bowiem wskazywać na obecność polipów nowotworowych. Promienie rentgenowskie i tomografia komputerowa mogą być również wykorzystywane do wykrywania nowotworów. Jednak to kolonoskopia jest zazwyczaj preferowaną metodą, ponieważ polipy mogą łatwo przejść leczenie biopsją.

Początkowe leczenie odbywa się chirurgicznie poprzez usunięcie złośliwych polipów i guzów. We wczesnych stadiach raka jelita grubego jest to możliwe poprzez wycięcie polipów podczas kolonoskopii. W bardziej zaawansowanych stadiach choroby operacja może obejmować usunięcie długości okrężnicy. W takim przypadku pozostałe części okrężnicy danej osoby są połączone.

Podczas operacji węzły chłonne w pobliżu okrężnicy są zwykle usuniętą operacją. Po chemioterapii lub radioterapii stosuje się w niektórych przypadkach w celu zabicia pozostałych komórek nowotworowych. Często dzieje się tak, gdy guz przeniknął przez ścianę okrężnicy, ponieważ chemioterapia lub radioterapia mogą pomóc w zapobieganiu przerzutów.

Szansa na przeżycie

Wskaźnik przeżycia osób z rakiem jelita grubego zależy od tego, czy choroba rozprzestrzeniła się na inne narządy i czy guz przeniknął przez ścianę okrężnicy. Jeśli choroba jest ograniczona do górnej warstwy okrężnicy i nie ma oznak przerzutów wskaźnik długoterminowego przeżycia wynosi zwykle 80 procent lub więcej. Jednak u osób, u których choroba ma przerzuty do innych narządów, mniej niż 10 procent przeżyje dłużej niż 5 lat.

Czynniki ryzyka

Genetyka i dieta mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka zachorowania na raka jelita grubego. Jeśli jeden lub oboje rodziców danej osoby mieli raka jelita grubego, osoba ta będzie około 3 razy bardziej narażona na rozwój raka okrężnicy.

Ponadto badania wykazały, że dieta wysokotłuszczowa zwiększa ryzyko raka jelita grubego. Rozkład tłuszczu z organizmu może prowadzić do produkcji rakotwórczych chemikaliów. Dieta bogata w warzywa i pokarmy bogate w błonnik może pomóc organizmowi pozbyć się tych szkodliwych substancji chemicznych.

Profilaktyka nowotworów

Rakowi okrężnicy można zapobiec dzięki wczesnemu wykryciu. Lekarze zalecają, aby osoby przechodziły badanie doodbytnicze co roku, począwszy od 40 roku życia. Kolonoskopię co 3-5 lat, począwszy od 50 roku życia. Badanie doodbytnicze może wykryć nieprawidłowe wzrosty w okrężnicy, podczas gdy kolonoskopia może wykryć polipy, które można usunąć, zanim staną się nowotworowe. Osoby z wysokimi czynnikami ryzyka są często zachęcane do wcześniejszego rozpoczęcia badań profilaktycznych.

Rak prostaty i szwedzkie badania : Chirurgia vs. Promieniowanie

W latach 1974-1994 szwedzcy naukowcy poinformowali, że śmiertelność z powodu raka prostaty w Szwajcarii była najwyższa na świecie. W tym o 30 procent wyższa niż w Stanach Zjednoczonych. Jednocześnie liczba przypadków raka prostaty w populacji szwajcarskiej wynosi około połowy przypadków w innych krajach. W rezultacie społeczność medyczna bada to zjawisko i rozważa korzyści i ryzyko związane z operacją radiacyjną.

Szwedzcy mężczyźni mają najwyższe wskaźniki zgonów z powodu raka prostaty.

Jedno z badań wykazało, że mężczyźni są zdezorientowani co do tego, jaka jest skuteczna profilaktyka raka jelita i prostaty (ponieważ urolodzy zalecają operację, a radiolodzy radioterapię). Wówczas naukowcy z Cleveland Clinic zbadali różnice między chirurgią a radioterapią u pacjentów z więcej niż jednym ośmioletnim okresem.

Początkowo okazało się, że pacjenci poddawani operacji mieli 2-procentową przewagę nad pacjentami radiacyjnymi. Jednak dalsze badania wykazały, że stare techniki stosowane w radioterapii zniekształcały wyniki. Kiedy stosowali nowoczesne techniki i wyższe dawki promieniowania, chirurgia i radioterapia były równie skuteczne.

Szwedzkie badania a profilaktyka nowotworów

W 2007 roku szwedzcy naukowcy opublikowali wyniki długoterminowego badania porównującego różne metody leczenia raka prostaty. Badanie wykazało, że po 10 latach mężczyźni, którzy przeszli operację prostaty, mieli wskaźnik przeżycia wynoszący 83 procent. Podczas gdy ci, którzy przeszli promieniowanie, mieli 74-procentowy wskaźnik przeżycia. Jednak badanie to miało miejsce w tym samym okresie, w którym naukowcy z Cleveland Clinic znaleźli różne dawki promieniowania w użyciu.

Efekty

W badaniu opublikowanym w marcu 2008 roku w „The New England Journal of Medicine” przyjrzano się skutkom ubocznym związanym z chirurgią, brachyterapią i konwencjonalną radioterapią raka prostaty. Brachyterapia to wszczepianie granulek lub radioaktywnych nasion w prostacie w celu zabicia komórek nowotworowych. Żadna procedura nie wyróżniła się jako najlepsza lub najgorsza pod względem skutków ubocznych. Około 13 procent żon mężczyzn, którzy przeszli brachyterapię, zgłosiło problemy z erekcją.

Ponadto 22 procent małżonków mężczyzn, którzy przeszli tradycyjną radioterapię i 44 procent zgłoszonej grupy chirurgicznej odnosi się do zaburzeń erekcji. Podczas gdy 15 procent pacjentów poddawanych operacji doświadczyło nietrzymania moczu, a od 6 do 10 procent zarówno tradycyjnych pacjentów radioterapii, jak i brachyterapii zgłosiło nietrzymanie moczu. Kiedy ból i zwiększona częstotliwość oddawania moczu zostały uwzględnione w działaniach niepożądanych, około 18 procent mężczyzn, którzy stosowali brachyterapię, miało umiarkowane lub negatywne wyniki rok po leczeniu. Jedenaście procent tradycyjnych pacjentów z promieniowaniem i 7 procent pacjentów chirurgicznych zgłosiło problemy z bólem lub częstotliwością oddawania moczu.

Promieniowanie w leczeniu nawrotów

20-letnie badanie opublikowane w 2009 roku w numerach „Radioterapii” i „Onkologii” wykazało niewiele powikłań i skutków ubocznych związanych z radioterapią w nawracającym raku prostaty. Według badań promieniowanie może wyeliminować nawracającego raka u pacjentów, którym usunięto prostatę. Istnieje wąskie okno czasowe, w którym zewnętrzna radioterapia może uratować życie. Żadna inna terapia nie okazała się skuteczna w tych przypadkach nawracającego raka prostaty, stwierdzili naukowcy. Badanie rozpoczęło się w 1987 roku. Naukowcy twierdzą, że postępy w radioterapii prawdopodobnie jeszcze bardziej obniżyły częstość występowania skutków ubocznych.

Nowe szwedzkie badania opublikowane w 2010 roku w „Journal of the American Cancer Society” wykazały, że bez żadnego leczenia tylko 3 procent mężczyzn, u których zdiagnozowano raka prostaty we wczesnym stadium, zmarło w ciągu 10 lat. Ulepszone badania przesiewowe w kierunku dzisiejszego raka prostaty oznaczają, że wiele z tych nowotworów znajduje się, zanim rozwiną się w chorobę zagrażającą życiu.

Jednak promieniowanie i ryzyko operacji w tych przypadkach przewyższają korzyści. Szwedzkie badanie dotyczyło śmiertelności wśród 6 800 mężczyzn, u których zdiagnozowało raka prostaty. Około 20 procent mężczyzn, których lekarze stosowali podejście „czujnego oczekiwania”, zmarło w ciągu ośmiu lat. Jednak liczba ta nie różniła się, jak twierdzą naukowcy, od śmiertelności wśród ogólnej populacji. Mniej niż 3 procent tych mężczyzn zmarło na raka prostaty. Ci, którzy zmarli, byli zazwyczaj wcześnie w złym stanie zdrowia.

Artykuł Profilaktyka pierwotna nowotworów – czym się charakteryzuje, na czym polega i jakie są inne fazy profilaktyki nowotworów pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Objawy zależą od umiejscowienia i stadium rozwoju nowotworu. Główne objawy to: ogólne osłabienie, słaby apetyt, utrata masy ciała, gorączka podgorączkowa, nadmierne pocenie się i dreszcze.

Leczenie i szanse na całkowite wyleczenie zależą od stopnia zaawansowania nowotworu, jego rodzaju i reakcji na różne leki. Aby zapobiegać nowotworom lub szybko je wykrywać, ważne jest poznanie przyczyn choroby i jej pierwszych objawów. W przypadku podejrzenia nowotworu złośliwego zalecana jest konsultacja z doświadczonym onkologiem.

Jak nazywają się nowotwory złośliwe i łagodne?

Nowotwory złośliwe i łagodne są nazywane w podobny sposób. Istnieją jednak między nimi pewne różnice. Nazwy łagodnych nowotworów są uzależnione od rodzaju tkanki, z której się rozwijają. Na przykład włókniak jest łagodnym nowotworem tkanki łącznej, tłuszczak — tłuszczowej, gruczolak — gruczołowej, a mięśniak — mięśniowej. Jeśli jest to tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana (mięśnie szkieletowe), nowotwór będzie nazywany rabdomyoma, a jeśli są to mięśnie gładkie (mięśnie narządów wewnętrznych) — leiomyoma.

Jeśli w guzie nowotworowym występują komórki pochodzące z różnych tkanek, będzie to również odzwierciedlone w nazwie. Na przykład guz składający się z tkanki łącznej i tłuszczowej nazywany jest fibrolipoma.

Nazwa nowotworu złośliwego zależy również od rodzaju tkanki, z której pochodzi. Na przykład nowotwór złośliwy, który rozwinął się z tkanki nabłonkowej, nazywany jest rakiem. Jeśli stopień zróżnicowania jest wystarczająco wysoki, można dokładniej określić typ tkanki. Zatem nazwy będą dokładniej wskazywać na jej pochodzenie: gruczolakorak to nowotwór złośliwy, który rozwinął się z tkanki gruczołowej itd.

Krew jest rodzajem tkanki łącznej. Nowotwór wywodzący się z tkanki krwiotwórczej, który rozwija się w całym układzie krwionośnym, nazywany jest białaczką (leukemia, hemoblastosis). Jeśli choroba jest zlokalizowana tylko w pewnej części ciała, nazywana jest chłoniakiem.

Jeśli nie można zidentyfikować tkanki, z której rozwinął się nowotwór złośliwy (nowotwór niskozróżnicowany), będzie on określany na podstawie kształtu komórki. Rak drobnokomórkowy, rak z komórek jasnokomórkowych itp.

Przyczyny powstawania nowotworów złośliwych

Naukowcy zidentyfikowali szereg przyczyn powstawania nowotworów złośliwych, które mogą wywoływać raka. Dla wygody dzieli się je zazwyczaj na dwie duże grupy: endogeniczne i egzogeniczne.

Przeanalizujmy szczegółowo każdą z nich.

Endogenne przyczyny powstawania nowotworów złośliwych

• Dziedziczne nieprawidłowości immunologiczne (mieszany niedobór odporności, agammaglobulinemia X itd.).
• Powstawanie nowotworów dziedzicznych (polipowatość rozsiana, mnoga gruczolistość wewnątrzwydzielnicza).
• Zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe, ale o nieudowodnionym związku dziedzicznym, w takich narządach jak płuca, gruczoły sutkowe, endometrium, jelito grube, żołądek.
• Zaburzenia układu endokrynologicznego.
• Obecność patologii, które predysponują do złośliwej transformacji komórek (np. xeroderma pigmentosa, zespół Peutza-Egersa lub Downa, Recklinghausena, liczne egzostozy).

Egzogenne przyczyny nowotworów złośliwych

• Nabyte niedobory odporności.
• Promieniowanie o niskim natężeniu (diagnostyka rentgenowska, promieniowanie ultrafioletowe itp.).
• Promieniowanie o wysokim stopniu narażenia na promieniowanie (broń jądrowa, radioterapia, wypadki jądrowe).
• Wpływ chemicznych czynników rakotwórczych, zwłaszcza produktów produkcji przemysłowej (związki nieorganiczne — nikiel, chrom, arsen, kadm itp., organiczne — azbest, benzyna, chlorki winylu, smoła węglowa, benzydyna itp.).
• Negatywne skutki stosowania niektórych leków (leki immunosupresyjne, leki alkilujące, testosteron, estrogeny, prokarbozyna, fenacetyna itp.).
• Narażenie na szkodliwe nawyki (spożywanie alkoholu i palenie papierosów).
• Nieodpowiednie i irracjonalne nawyki żywieniowe.
• Niewłaściwe obchodzenie się z żywnością i niedostateczna higiena.
• Zakażenie elementami zakaźnymi — grzyby (aflotoksyny), pasożyty (schistosomatoza), wirusowe zapalenie wątroby typu B, afrykański chłoniak Burkitta, rak wątrobowokomórkowy, rak nosogardła.

Rodzaje nowotworów złośliwych

Struktura nowotworu złośliwego zależy przede wszystkim od tkanki, w której się rozwinął. Ze względu na tę cechę wyróżnia się następujące typy nowotworów złośliwych:

• Umięśnione;
• Nabłonkowe;
• Nerwowe;
• Tkanki łącznej;
• Kostne;
• Naczyniowe;
• Śródbłonkowe.

Zgodnie z zasadą podziału komórek złośliwych wyróżnia się typy histologiczne, kliniczne i morfologiczne nowotworów.

Wyróżnia się nowotwory złośliwe proste, w zależności od stopnia ich złożoności (powstają z jednego rodzaju tkanki), oraz nowotwory złożone. Nowotwory rozróżnia się także w zależności od narządu lub układu, w którym się rozwinęły: kości, jelita, jajniki, skóra, żołądek, gruczoły sutkowe, prostata, szyjka macicy, płuca itd.

Rodzaje nowotworów złośliwych w zależności od budowy komórek, z których się rozwijają:

• Rak — tkanka nabłonkowa;
• Białaczka — choroba nowotworowa układu krwiotwórczego;
• Mięsak — nowotwór układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej;
• Czerniak — nowotwór skóry wywodzący się z komórek melanocytów;
• Chłoniak — zakażenie komórek limfatycznych;
• Choriocarcinoma — zakażenie łożyska;
• Glejak — odradzają się komórki glejowe mózgu;
• Teratoma — proces nowotworowy obejmujący gonocyty.

Etapy rozwoju nowotworów złośliwych

W zależności od stopnia agresywności choroby i jej rozprzestrzeniania się w organizmie wyróżnia się 4 stopnie zaawansowania nowotworów złośliwych.

Przyjrzyjmy się oznakom każdego z nich:

1. Pojawienie się pierwszych złośliwych komórek przekształconych w komórki prawidłowe. Wielkość guza nie przekracza 2 cm średnicy. Trudna do zdiagnozowania, bez wyraźnie wyrażonych objawów. Dobrze reaguje na leczenie, w 95% przypadków pacjenci całkowicie wracają do zdrowia.
2. Gdy guz osiągnął 5 cm, ale przerzuty są rzadkie (mogą pojawić się pewne ilości złośliwych komórek w krwiobiegu lub węzłach chłonnych). Pogarsza się ogólne samopoczucie pacjenta, dlatego możliwe jest podejrzenie choroby i wykonanie na czas niezbędnych badań. Skuteczne leczenie uzyskuje się w 75% przypadków.
3. Guz jest w fazie aktywnego wzrostu i przekracza 5 centymetrów wielkości. Wnika do sąsiednich tkanek i narządów, szybko rozprzestrzeniając się poprzez układ limfatyczny i krwionośny. Przerzuty występują w różnych regionach ciała i mogą być pojedyncze lub w skupiskach. Objawy są wyraźne, a całe ciało jest zaburzone. W zależności od rodzaju nowotworu, 25-50% pacjentów zostanie wyleczonych z powodzeniem.
4. Rozległe zajęcie komórek złośliwych, liczne i odległe przerzuty, które pojawiają się bardzo szybko, mimo prowadzonego leczenia. Terapia ma na celu maksymalne przedłużenie życia pacjenta i złagodzenie objawów choroby.
   Stopnie zaawansowania nowotworu złośliwego są określane po dokładnym badaniu i konsultacji z onkologiem.

Artykuł Nowotwory złośliwe – rodzaje, charakterystyka, dlaczego są złośliwe pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Każdego roku choroba dotyka około 10 milionów osób na całym świecie, czyli każdego dnia choruje około 27 000 osób. Jak możemy nie być częścią tej przerażającej statystyki?

Dieta antyrakowa — jadłospis

Nie możemy zmienić naszych genów i uchronić się przed wszystkimi wirusami i pałeczkami. Ale zdrowy styl życia jest czymś, co każdy może zrobić. Najważniejsze, aby do tego dążyć. Jednym z pierwszych kroków jest poprawa diety. Udowodniono, że pokarmy roślinne są bogate w przeciwutleniacze, witaminy, błonnik oraz ważne mikro- i makroelementy. A także zapobiegają odrastaniu komórek złośliwych i hamują wzrost istniejących guzów.

Zalecenie American Cancer Society dotyczące spożywania warzyw i owoców to 2,5 miski dziennie. Co powinno znaleźć się na tym talerzu? Natura dała nam kilka produktów żywnościowych, które nie pozostawiają szans na rozwój raka. Niektóre z nich chronią zdrowe komórki, podczas gdy inne niszczą chore.

Brokuły

Jeśli jeszcze nie włączyłeś tej najzdrowszej odmiany kapusty do swojej diety antyrakowej, jest ku temu ważny powód. Brokuły zawierają trzy substancje przeciwnowotworowe. Sulfofan zapobiega wzrostowi i rozwojowi komórek złośliwych. Synergina zapobiega podziałom komórkowym. A indol-3-karbinol wzmacnia układ odpornościowy, aby zwalczać raka we właściwy sposób.

Aby uzyskać jak najwięcej korzyści z brokułów, należy spożywać je na surowo lub gotować na parze. Pamiętając o łodygach, które zawierają 10 razy więcej sulforafanu niż miękkie różyczki.

Pomidory

Oprócz ogromnej ilości witaminy C i wielu kwasów organicznych, pomidory zawierają likopen. Silny przeciwutleniacz o działaniu przeciwnowotworowym i stymulującym układ odpornościowy. Substancja ta jest skuteczna w zwalczaniu wszystkich rodzajów nowotworów, zwłaszcza czerniaków i nowotworów prostaty.

Zawartość likopenu w pomidorach wzrasta dopiero po poddaniu ich obróbce termicznej! Oznacza to, że domowe soki pomidorowe, sosy i ketchupy są prawie bardziej przydatne niż świeże warzywa. Pamiętaj jednak, że musisz używać tylko pomidorów bez skórki.

Czosnek

Wśród wielu korzyści zdrowotnych czosnku nie sposób nie wspomnieć o jego właściwościach chroniących przed rakiem. Skład chemiczny rośliny powoduje głodzenie komórek nowotworowych, a tym samym zatrzymuje wzrost i rozwój guzów. Tak więc siarka potasowa leczy każdy rodzaj nowotworu, a wysoka zawartość przeciwutleniaczy w czosnku zapobiega wystąpieniu choroby.

Kukurydza

Kukurydza to nie tylko letni przysmak, ale także lekarstwo na wiele dolegliwości, w tym na raka, który jest plagą współczesnego społeczeństwa. Jagody kukurydzy zwalczają raka na kilku frontach: zawarte w nich antocyjany zapobiegają powstawaniu nowotworów dzięki silnym właściwościom antyrakowym, a kwas ferulowy i karotenoidy beta-kryptoksantyna hamują wzrost istniejących guzów.

Kukurydza pomaga leczyć raka żołądka, jelita grubego, wątroby i piersi. Ponadto łagodzi dolegliwości u diabetyków, normalizuje ciśnienie krwi w nadciśnieniu, leczy zaparcia i hemoroidy. Aby skorzystać z dobrodziejstw słonecznego ziarna, można je jeść gotowane, grillowane, a nawet w postaci popcornu, jeśli ugotuje się go samodzielnie, z minimalną ilością oleju i soli.

Burak

Warzywo to zawdzięcza swoje właściwości antynowotworowe barwnikowi betainie, który nadaje mu charakterystyczny ciemnoczerwony kolor. Substancja ta niszczy komórki nowotworowe.

Liderem pod względem zawartości betainy jest surowy sok z buraka, który musi być przyjmowany regularnie w dużych ilościach, aby osiągnąć pożądany efekt. Jest on przepisywany jako terapia adiuwantowa w przypadku wielu rodzajów raka, w tym raka żołądka, płuc, jelita grubego i pęcherza moczowego.

Oprócz zwalczania komórek nowotworowych i zmniejszania ich rozmiarów sok z buraków zwiększa stężenie hemoglobiny i poprawia ogólny stan pacjenta, usuwa toksyny, poprawia apetyt i zmniejsza ból.

Marchewki

Podobnie jak buraki, marchew ma właściwości antyrakowe dzięki zawartym w niej barwnikom, zwłaszcza beta-karotenowi.

Trzy do sześciu pomarańczowych marchewek dziennie może pomóc zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka, a świeżo wyciśnięty sok z marchwi pomaga naprawić uszkodzenia DNA, chroniąc komórki przed degeneracją komórek złośliwych.

Marchew jest korzystna dla palaczy, osób mieszkających w regionach o niekorzystnych warunkach środowiskowych oraz osób, u których krewnych zdiagnozowano chorobę nowotworową.

Zielona herbata

Liczne korzyści zdrowotne płynące ze spożywania zielonej herbaty to temat na osobną rozmowę. Dziś wspomnimy o działaniu przeciwnowotworowym, jakie napój ten ma dzięki wysokiej zawartości polifenoli, które zapobiegają i powstrzymują transformację komórek złośliwych.

Innym skutecznym środkiem przeciwnowotworowym zawartym w zielonej herbacie jest galusan epigallokatechiny, który może niszczyć komórki nowotworowe i zmniejszać ich rozmiary.

Ponadto ten orzeźwiający napój wzmacnia układ odpornościowy i poprawia ogólny stan zdrowia, co jest ważne w leczeniu nowotworów.

Kurkuma

Kurkuma to wspaniała przyprawa do ryżu i silny przeciwutleniacz.

Ta żółto-pomarańczowa przyprawa hamuje wzrost nowotworów, powstrzymuje stany zapalne w organizmie i normalizuje metabolizm. Kurkumina zatrzymuje procesy patologiczne w komórkach przedrakowych.

Aby zmaksymalizować właściwości kurkumy, należy spożywać ją w połączeniu z olejem — tłuszcz jest niezbędny do wchłaniania pożytecznych substancji. A jeśli do kompozycji antyrakowej dodamy 3% czarnego pieprzu, wchłanianie składników odżywczych w układzie pokarmowym poprawi się dziesięciokrotnie.

Zanim jednak zaczniesz przyjmować ten preparat, upewnij się, że nie ma przeciwwskazań ze strony przewodu pokarmowego — chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.

Truskawki

Miłośnicy tej aromatycznej jagody mają dobry powód, by jeść ją jak najczęściej. Substancje biologicznie czynne zawarte w truskawkach hamują podziały komórek nowotworowych i zapobiegają rozwojowi przerzutów.

Truskawki eliminują stany zapalne i hamują utlenianie, co jest bardzo ważne w zapobieganiu nowotworom. Obniżenie poziomu złego cholesterolu będzie dodatkową korzyścią płynącą z jego spożywania.

W sezonie zaleca się spożywanie pół kilograma jagód dziennie, aby w pełni wykorzystać ich walory.

Szpinak

Szpinak jest korzystny pod każdym względem. Leczy astmę, anemię, obniża poziom cholesterolu i normalizuje poziom cukru we krwi, poprawia wzrok i funkcjonowanie mózgu, obniża ciśnienie krwi, oczyszcza wątrobę i zapobiega hemoroidom.

A swoje właściwości przeciwnowotworowe zawdzięcza luteinie i zeaksantynie.

Dodawaj szpinak do zup, sałatek i wypieków tak często, jak to możliwe, a także rób z niego herbatę w proporcji 6 liści na 2 szklanki wody.

Produkty pełnoziarniste

Pełne ziarna są doskonałym źródłem lignanów i saponin, które hamują i zapobiegają wzrostowi komórek nowotworowych. Ponadto pełne ziarna są bogate w błonnik, który pomaga organizmowi oczyścić się z toksyn, wzmacniając działanie przeciwnowotworowe.

Włączając je do swojej diety antyrakowej, można zapobiec rozwojowi raka jelita grubego, raka endometrium, a nawet powstrzymać namnażanie się komórek białaczki.

Artykuł Dieta antyrakowa – czyli jakie warzywa jeść aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia nowotworów pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Psychoonkologia to nauka zajmująca się badaniem wpływu czynników psychologicznych, psychospołecznych, które mają bezpośredni wpływ na powstanie i rozwój choroby nowotworowej. A także na postępowanie w przypadku jej wystąpienia. Osoby, u których zdiagnozowano chorobę nowotworową, potrzebują pomocy, akceptacji swojej choroby i pozytywnego nastawienia do leczenia.

Natura jest taka, że większość patologii powstających w organizmie ma podłoże psychosomatyczne. Psychoonkologia w tym aspekcie jest kluczem, który może zmniejszyć obciążenie psychiczne związane z diagnozą pacjenta.

Onkopsycholog i jego rola w pokonywaniu raka

Na etapie rozpoznania, kiedy postawiono już diagnozę i przeprowadzono badania, trudno jest zrozumieć i zaakceptować fakt choroby nowotworowej. Wewnętrzna wytrzymałość i stabilność psychiczna mogą zawieść każdego w takiej chwili. Istotą pracy jest wsparcie psychologiczne dla osób z chorobą nowotworową. Polega na pomocy w przystosowaniu się do nowych realiów życia w świetle ich stanu zdrowia. Diagnoza ma traumatyczne skutki emocjonalne. Zadaniem psychologa onkologicznego jest zmniejszenie napięcia emocjonalnego.

Podczas spotkań z pacjentem lekarz szuka „punktów bólu”, które zapoczątkowały negatywne nastawienie do leczenia i życia. Psychoterapia pomaga zwiększyć pozytywne efekty leczenia i uchronić pacjentów przed depresją w trakcie radioterapii i chemioterapii.

Nie mają racji ci, którzy uważają, że takie podejście jest bezużyteczne w leczeniu nowotworów. Liczne badania wykazują, że każdy pacjent potrzebuje pomocy psychologicznej. W naukowej bazie danych znajduje się już wiele przypadków klinicznych potwierdzających rolę psychoonkologii w powrocie pacjentów do zdrowia.

Walka z zespołem bólowym w onkologii

Chemioterapia nie pozostaje bez wpływu na ogólny stan zdrowia. Oprócz zwalczania komórek nowotworowych działa również na zdrowe komórki. Jednym z poważnych skutków ubocznych jest ból. Ból występuje u 35-50% pacjentów we wczesnych stadiach, a następnie u 80% pacjentów w 2. i 3. stadium. Współczesna medycyna nauczyła się, jak radzić sobie z bólem. Jest to dobra cecha w pracy z pacjentami. Ważne jest, aby nie przesadzać z lekami przeciwbólowymi i narkotycznymi. Zalecane leczenie powinno polegać na stopniowym zwiększaniu dawek. Psychoonkologia umożliwia regulację bólu na poziomie emocjonalnym.

Samokontrola wymaga wysiłku, ale przepracowanie lęków jest jednym z ważnych punktów. Technika ta jest szczególnie istotna w przypadku bólu dysfunkcyjnego, kiedy nie ma bezpośredniej przyczyny, ale w rzeczywistości on istnieje. Najważniejsze to zrozumieć swój stan. Wsparcie psychologiczne dla pacjentów z chorobą nowotworową na tym etapie pozwala im pozbyć się natrętnych uczuć i odnaleźć spokój ducha, który jest im potrzebny do powrotu do zdrowia.

Stan emocjonalny i szanse na wyzdrowienie

W psychoonkologii używa się terminu „dystres” do określenia stanu, na który składają się silny lęk, złe samopoczucie, depresja i wewnętrzne lęki. Jest to etap przewlekły. Ciągły lęk może wywołać nieodwracalny proces zmian metabolicznych. Od tego momentu zaczyna się droga w dół, w kierunku rozwoju raka. Zaczyna się od osłabienia układu odpornościowego, wzrostu poziomu hormonów, kurczenia się punktów końcowych chromosomów, a następnie rozpoczyna się proces tworzenia nowotworów złośliwych.

Zmniejszenie zdolności obronnych organizmu powoduje wzrost wrażliwości na substancje rakotwórcze pochodzące ze środowiska zewnętrznego. Głównym sposobem zmniejszenia stresu u pacjenta jest usunięcie nierozwiązanych urazów psychicznych. Mogą to być:

• Konflikty interpersonalne;
• Poczucie beznadziejności i bezradności;
• Stan depresyjny;
• Kryzys egzystencjalny;
• Zaburzenia osobowości.

Dzięki pomocy psychoonkologa pacjenci z chorobą nowotworową osiągają nowy poziom stanu psychicznego, w którym perspektywa jest jasna, nastrój bardzo optymistyczny, tło emocjonalne łagodniejsze, a leczenie postrzegane w sposób pozytywny. Osoby bez przewlekłego stresu mają dwukrotnie większe szanse na wyzdrowienie.

Wsparcie psychologiczne dla chorych na raka

W ośrodkach onkologicznych pracują doświadczeni onkolodzy z udanym doświadczeniem klinicznym. Profesjonalne podejście do osoby chorej na raka pozwala im skoncentrować się na leczeniu, a nie na wewnętrznych konfliktach. Na każdym etapie choroby wsparcie psychologiczne dla pacjentów z chorobą nowotworową jest sposobem na uniknięcie cierpienia psychicznego.

Dzięki temu znacznie poprawia się jakość życia i czas jego trwania. Naukowcy dowiedli, że pozytywny nastrój emocjonalny zwiększa podatność organizmu na promieniowanie i chemioterapię, zmniejszając skutki uboczne. Psychoonkologia może w jak największym stopniu wpływać na zdrowie psychiczne. Wymaga tego nie tylko sam pacjent, ale także jego bliscy. Terapia zmniejsza stres i niepokój.

Zmniejszenie wpływu radioterapii i chemioterapii na mózg

Chemioterapia jest wysoce toksyczna. Ma niepodważalny wpływ na funkcjonowanie centralnego układu nerwowego. Objawia się uczuciem zmęczenia, zaburzeniem funkcji poznawczych mózgu (zdolności postrzegania, analizowania i zapamiętywania informacji), zaburzeniami świadomości. Podobne działanie ma również radioterapia.

Mózg nie jest w stanie pracować z równym wysiłkiem i energią, aby zwalczać komórki nowotworowe, utrzymywać funkcjonowanie organizmu i dostrajać zadania poznawcze. Pomocny może być jedynie wybór łagodnych metod leczenia oraz przepisanie specjalnych leków nootropowych, immunoregulacyjnych i neuroprotekcyjnych.

Objawy depresji u pacjentów z chorobą nowotworową

Psychoonkologia pomaga w łagodzeniu objawów depresji i stresu. Jest to ważny wkład w poprawę samopoczucia osób, u których zdiagnozowano chorobę nowotworową. W trakcie leczenia onkolog zawsze współpracuje z psychologiem, ponieważ terapia musi być dostosowana indywidualnie do każdego pacjenta. Depresję można rozpoznać na podstawie następujących objawów:

• Bezsenność i zaburzony sen;
• Utrata apetytu;
• Uczucie zmęczenia;
• Utrata chęci do życia;
• Myśli samobójcze;
• Płaczliwość, panika, niepokój;
• Zaabsorbowanie śmiercią;
• Zmiana masy ciała;
• Absolutna izolacja społeczna itp.

Techniki psychoonkologiczne

W psychoonkologii stosuje się różne metody leczenia, które pozwalają na uzyskanie trwałych efektów. Programy terapeutyczne różnią się podejściem do osiągania rezultatów, co pozwala na dostosowanie ich do potrzeb pacjentów. Psychoonkolog powinien być natychmiast włączony w obserwację pacjenta, gdy pojawią się u niego objawy choroby nowotworowej. Można zastosować następujące techniki:

• Psychoterapia głębinowa;
• Program psychoterapii Simontona;
• Terapia z wykorzystaniem technik zasobowych;
• Program psychoterapii poznawczej;
• Technika wizualizacji;
• Antystresowa terapia sztuką;
• Hipnoza;
• Program psychoterapii wspomagającej.

Ścieżka leczenia nowotworów jest złożona. Wymaga to wiele siły i cierpliwości, współpracy pacjenta i specjalistów. Jednak wynik będzie pozytywny. Należy nie tylko do tego dążyć, ale także w to wierzyć. Panika i stres — nie należy do nich dopuszczać na żadnym etapie choroby. Psychoonkologia to sposób na pokonanie raka na poziomie emocjonalnym, a następnie na poziomie fizycznym. Zadbaj o swoje nerwy i zdrowie.

Artykuł Psychoonkologia – czym jest, na czym polega, jaka jest jej rola w leczeniu nowotworów pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Czynniki wyzwalające

Czynniki rakotwórcze to czynniki, które powodują nieodwracalne zmiany w genomie. Modyfikują one mechanizmy wewnątrz DNA i powodują zakłócenia w funkcjonowaniu komórek, co może prowadzić do rozwoju nowotworów.

Wszystkie znane czynniki rakotwórcze można podzielić na dwie grupy: zewnętrzne, czyli egzogenne, i wewnętrzne, czyli endogenne.

• Zewnętrzne czynniki rakotwórcze

Egzogenne czynniki rakotwórcze dzielą się na kilka rodzajów:

• Mechaniczne

Do tej grupy zalicza się urazy, ale ich działanie uważa się za warunkowe. Urazy traumatyczne mogą prowadzić do rozwoju nowotworu tylko wtedy, gdy dochodzi do powtarzającego się, umiarkowanego narażenia na blizny.

• Chemiczne

Większość chemicznych czynników rakotwórczych jest pochodzenia organicznego. Można je podzielić na dwie grupy: prawdziwe kancerogeny i promotory.

Prawdziwe kancerogeny wpływają na strukturę komórek, powodują nieodwracalne zmiany i wywołują kancerogenezę. Do najczęstszych chemicznych czynników rakotwórczych należą: chlorek winylu, epoksydy, laktony, formaldehyd, arsen, kadm, benzen, benzopiren i nadtlenki. Dioksyny stanowią szczególne zagrożenie, ponieważ powstają podczas różnych procesów produkcyjnych i mają zdolność wzmacniania działania substancji toksycznych.

Promotory promują proliferację tkanek (rozrost), hamują proces śmierci komórek i zaburzają ich wzajemne oddziaływanie. Aby doszło do rozwoju nowotworu złośliwego, efekt musi być długotrwały. Jeśli promotor przestanie oddziaływać na komórki, nie dojdzie do powstania nowotworu. Do tej grupy należą pestycydy, azotany, azotyny, azbest i cyklosporyna.

• Fizyczne

Fizyczne czynniki rakotwórcze obejmują:

1. Substancje promieniotwórcze;
2. Promieniowanie jonizujące (promieniowanie alfa-, beta- i gamma, promieniowanie rentgenowskie) — ułatwia powstawanie nowotworów, jeśli przekroczone zostaną dopuszczalne limity;
3. Promieniowanie ultrafioletowe — powoduje raka skóry, przy czym ryzyko jego wystąpienia jest większe u osób o jasnej karnacji;
4. Promieniowanie mikrofalowe — zniekształca cząsteczki produktów, co powoduje zmianę składu krwi (zmniejsza stężenie hemoglobiny i zwiększa liczbę białych krwinek).

• Biologiczne

Niektóre wirusy przenikają do organizmu człowieka i powodują zmiany w genotypie. Do najbardziej niebezpiecznych należą retrowirusy, wirusy brodawczaka, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus Epsteina-Barr, wirus HIV.

Oprócz wirusów do czynników rakotwórczych należą bakterie Helicobacter pylori i pasożytnicze robaki z rodzaju Opisthorchis, a także aflatoksyny wytwarzane przez grzyby Asparagilis flavus i Asparagilis parasiticus.

• Czynniki wewnętrzne

Znacznie zwiększa ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe:

• Predyspozycje dziedziczne

Jeśli rodzice chorowali na raka, prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworu u ich dzieci wzrasta kilkakrotnie (10-15 razy w przypadku raka piersi).

• Immunosupresja

W organizmie stale zachodzą mutacje, które mogą prowadzić do powstawania nowotworów złośliwych. Układ odpornościowy rozpoznaje i niszczy komórki atypowe. Jednak w stanach immunosupresji układ odpornościowy nie wykonuje swoich zadań, co prowadzi do rozwoju nowotworów.

• Zmiany w poziomie hormonów

Nadmiar niektórych hormonów (estrogenów, androgenów, hormonu wzrostu) stwarza korzystne warunki do rozwoju nowotworów hormonozależnych.

• Starość

W organizmie stale zachodzą zmiany genetyczne, które z czasem się kumulują i utrwalają. W związku z tym im dłużej człowiek żyje, tym bardziej prawdopodobne jest, że „nagromadzi” mutacje niezbędne do rozwoju raka.

Aktualne teorie

Istnieją 3 teorie onkogenezy:

• Mutacyjne (ogólnie przyjęte). W genomie komórki zachodzą zmiany mutacyjne. Z czasem ulegają one utrwaleniu, co przyczynia się do powstania guza.
• Epigenomiczne. Nie ma zmian w strukturze genomu, ale następuje przesunięcie w aktywności genów — te geny, które powinny być wyłączone, są aktywowane.
• Wirusowo-genetyczne. Wirus przenika do cząsteczki DNA i „przepisuje” informacje, powodując nieograniczony podział komórek.

Mechanizm kancerogenezy

Guz nowotworowy przechodzi trzy etapy rozwoju:

• Inicjacja (transformacja)

Pod wpływem czynników rakotwórczych w genie regulującym rozmnażanie komórek stopniowo gromadzą się mutacje chorób nowotwórczych. Powoduje to trwałe zmiany w genomie komórkowym — pierwotnie normalne komórki nabywają zdolność do nieograniczonego rozmnażania się w wyniku nieprawidłowych procesów proliferacji i różnicowania.

Naukowcy odkryli również, że DNA normalnych komórek zawiera miejsce, które pod względem składu nukleotydów odpowiada onkogenowi wirusów. Region ten, znany jako protoonkogen, jest nieaktywny w zdrowych komórkach. Pod wpływem czynników rakotwórczych może ulec aktywacji — przekształca się w onkogen komórkowy charakterystyczny dla nowotworów. W takim przypadku dochodzi do syntezy onkoprotein, a normalna komórka przekształca się w komórkę nowotworową.

• Promocja (aktywacja)

Przekształcone (zainicjowane) komórki mogą przez lata pozostawać nieaktywne, a następnie pod wpływem dodatkowych czynników rakotwórczych nastąpi stymulacja podziałów komórkowych — komórki wymkną się spod kontroli i zaczną się intensywnie namnażać.

• Progresja

Promowane komórki atypowe wchodzą w fazę nieuregulowanego wzrostu. Zlepiają się one ze sobą, tworząc węzeł nowotworowy. Dalsze podziały sprzyjają wzrostowi guza, inwazji na sąsiednie tkanki i powstawaniu przerzutów do odległych narządów.

Profilaktyka

Nowotwór złośliwy nie może powstać natychmiast po narażeniu na działanie czynnika rakotwórczego. Aby mogło ono powstać, w DNA muszą się gromadzić uszkodzenia, które zakłócają programy różnicowania i proliferacji.

Okres utajenia (czas od początku mutacji genetycznej do wystąpienia objawów klinicznych choroby) może trwać od 10 do 20 lat.

Stwierdzono, że efekt onkogenny jest wprost proporcjonalny do dawki i czasu działania czynników rakotwórczych. Dlatego też im dłużej i w większej dawce czynnik rakotwórczy wnika do organizmu, tym szybciej powstaje nowotwór. Jeśli jednak zmniejszy się dawkę czynnika rakotwórczego i czas jego oddziaływania na organizm, można znacznie wydłużyć okres utajenia i zminimalizować ryzyko zachorowania na raka.

Jak więc można zapobiegać rakotwórczemu wpływowi na organizm? Przede wszystkim należy wzmocnić swój układ odpornościowy.  Układ odpornościowy zdrowego człowieka z łatwością rozpoznaje i niszczy zmutowane komórki. Udowodniono, że u osób z obniżoną odpornością nowotwory są diagnozowane kilkadziesiąt razy częściej niż u osób zdrowych.

Oczywiście, nie da się uniknąć wpływu czynników rakotwórczych na organizm. Możliwe jest jednak ograniczenie dawki i czasu trwania ekspozycji.

Aby osiągnąć zamierzony cel, należy:

• Wyeliminować produkty zawierające wysokie stężenie dodatków do żywności, niskiej jakości i wątpliwego pochodzenia;
• Ograniczyć spożywanie żywności wędzonej, przygotowywanej na otwartym ogniu oraz zawierającej konserwanty;
• Stale zmieniać olej do smażenia;
• Rzucić palenie, w tym papierosów elektronicznych;
• Zaprzestać picia alkoholu lub przynajmniej zminimalizować jego spożycie.

Zaleca się wykonywanie corocznych badań kontrolnych, aby odpowiednio wcześnie wykryć i leczyć wszelkie nieprawidłowości w organizmie.

Artykuł Kancerogeneza, czyli jak powstaje rak – etapy i przebieg pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Przyczyny płaskonabłonkowego raka skóry

Główną przyczyną raka płaskonabłonkowego skóry jest promieniowanie ultrafioletowe. Inne czynniki ryzyka to:

• 1 lub 2 fototyp skóry (jasna skóra sprawia, że jest ona podatna na działanie promieniowania ultrafioletowego);
• Oparzenia słoneczne w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania;
• Xeroderma pigmentosa (dziedziczna choroba skóry)
• Albinizm;
• Kontakty z arszenikiem;
• Niedobór odporności związany z przyjmowaniem leków immunosupresyjnych (zwykle po przeszczepach narządów wewnętrznych).

Choroby przedrakowe:

• Keratoacanthoma — gęsty guz na skórze o średnicy 1-3 cm, będący prekursorem raka płaskonabłonkowego (wymaga usunięcia);
• Rogowacenie aktyniczne — gęste plamy na odsłoniętej skórze, które powstają w wyniku przewlekłego promieniowania UV.

Objawy raka płaskonabłonkowego skóry

Rak płaskonabłonkowy może być zauważony podczas badania. Główne warianty tego, jak on może wyglądać, to:

• Gęste czerwone plamy, które mogą krwawić z przerwami i często pokryte są krwawym nalotem;
• Guzki, często z uciśniętym obszarem w środku;
• Otwarte owrzodzenia, które nie goją się lub pojawiają się ponownie po zagojeniu;
• Brodawkowate narośla.

Narośl pojawia się zwykle na twarzy lub grzbiecie dłoni, rzadziej na narządach płciowych, a bardzo rzadko na innych częściach ciała.

Płaskonabłonkowy rak skóry — rodzaje

Rak płaskonabłonkowy skóry dzieli się na raka kończyny górnej, kończyny dolnej, tułowia, skóry głowy i szyi, ucha, powieki, wargi, innych części twarzy i poza tymi obszarami.

Zgodnie z klasyfikacją WHO, rak płaskonabłonkowy skóry dzieli się na różne typy w zależności od budowy histologicznej. Brodawkowaty, rogowaciejący lub nierogowaciejący, wrzecionowaty, mięsakowaty i gruczołowy (pseudogeloidalny lub akantolityczny). Wyróżnia się także raki mieszane: płaskonabłonkowe, podstawnokomórkowe, gruczołowokomórkowe oraz mieszane z gruczolakorakiem.

Wszystkie typy raka płaskonabłonkowego skóry dzieli się na grupy w zależności od stopnia zróżnicowania tkanek. Im bardziej przypominają one normalną tkankę, tym mniej agresywny jest nowotwór i tym lepsze są rokowania w przypadku raka płaskonabłonkowego skóry. W diagnostyce stopień zróżnicowania przedstawia się za pomocą łacińskiej litery G z cyfrą od 1 do 4, gdzie 4 oznacza guz niezróżnicowany (najgorsze rokowanie).

Rak płaskonabłonkowy in situ może być naskórkowy, śródnabłonkowy i śródnabłonkowy.

Ze względu na typ wzrostu wyróżnia się raka kolczystokomórkowego skóry:

• Forma endofityczna — rośnie wewnątrz tkanki;
• Egzofityczny — guz rośnie głównie na zewnątrz i jest znacznie wyniesiony ponad poziom skóry.

Stopnie zaawansowania raka płaskonabłonkowy skóry

Wyróżnia się 4 stadia raka płaskonabłonkowego skóry:

• Etap 1 — wielkość guza jest mniejsza niż 2 centymetry.
• Etap 2 — wielkość guza przekracza 2 centymetry.
• Etap 3 — w najbliższym węźle chłonnym o wielkości do 3 cm pojawił się nie więcej niż jeden przerzut lub przerzuty wrosły w tkankę pod skórą (mięśnie, chrząstki, kości).
• Etap 4 — więcej niż 1 przerzut regionalny lub 1 węzeł przerzutowy większy niż 3 cm, obecność co najmniej 1 przerzutu odległego, naciekanie guza na kości szkieletu osiowego lub podstawy czaszki.

Diagnostyka raka płaskonabłonkowego skóry

Diagnostyka płaskonabłonkowego raka skóry u dzieci i dorosłych rozpoczyna się od badania skóry i dermatoskopii. Jeśli lekarz podejrzewa, że wykryta masa może być nowotworem złośliwym, przeprowadza dodatkowe badania. Kolejnym etapem diagnostyki jest wykonanie optycznej koherentnej tomografii lub biopsji.

Jeśli jest to możliwe, wykonuje się biopsję wyciętą. Całkowite usunięcie pełnej grubości obszaru skóry z guzem. Próbka jest następnie badana histologicznie. Jeśli lekarz nie jest pewien, że jest to rak skóry, robi minimalny margines 1-2 mm od granicy guza. Jednak w tym przypadku, po potwierdzeniu diagnozy, przeprowadza się drugą operację w celu usunięcia dodatkowej tkanki.

W przypadku egzofitycznego raka płaskonabłonkowego skóry można wykonać biopsję ostrą, aby usunąć wystającą część guza. Jest ona jednak mniej pouczająca, więc rzadziej się z niej korzysta.

Wszyscy pacjenci powinni mieć wykonane badanie ultrasonograficzne w celu wykrycia ewentualnych przerzutów do pobliskich węzłów chłonnych. Jeśli nie ma przerzutów, dalsza diagnostyka nie jest konieczna. W przypadku wykrycia co najmniej jednego przerzutu przeprowadza się badanie radiologiczne całego ciała (TK lub MRI).

Zazwyczaj nie wykonuje się biopsji węzła chłonnego. Jest to konieczne tylko wtedy, gdy wykrycie lub brak wykrycia węzła chłonnego w biopsji ma istotny wpływ na wybór terapii.

Leczenie płaskonabłonkowego raka skóry u dzieci i dorosłych

W przypadku raka płaskonabłonkowego skóry stosuje się następujące metody leczenia:

• Zabieg chirurgiczny;
• Kiretaż (skrobanie) i elektrokoagulacja tylko we wczesnych stadiach;
• W stadiach 3-4 — radioterapia;
• W stadium 4 — chemioterapia;

W przypadku przeciwwskazań do operacji lub odmowy leczenia chirurgicznego — kriodestrukcja lub waporyzacja laserowa guza, terapia fotodynamiczna, leczenie farmakologiczne kremem z imikwimodem lub 5-fluorouracylem.

Zabieg chirurgiczny przypadku raka płaskonabłonkowego skóry

Podstawą leczenia raka płaskonabłonkowego skóry jest chirurgia. U większości pacjentów choroba jest wykrywana w stadium 1-2, a w takich przypadkach po operacji nie jest wymagane dodatkowe leczenie.

Lekarz usuwa guz co najmniej 4 mm od jego krawędzi. Im większa średnica guza, tym więcej zdrowej tkanki jest pobierane przez chirurga.

Węzłów chłonnych nie usuwa się w celach profilaktycznych. Limfadenektomię wykonuje się tylko w przypadku potwierdzonego zajęcia przerzutowych węzłów chłonnych.

Jeśli guz jest zlokalizowany w ważnych pod względem funkcjonalnym i estetycznym obszarach ciała (twarz, szyja, narządy płciowe), można zastosować technikę mikrograficzną Mosa. Istota tej opcji chirurgicznej polega na tym, że lekarz usuwa tkankę cienkimi warstwami, a próbki są każdorazowo badane w laboratorium. Po postawieniu diagnozy operacja jest kontynuowana, ale lekarz powiększa ranę tylko w kierunku, w którym znajdują się komórki nowotworowe. Operacja jest zakończona, gdy marginesy resekcji są czyste.

Zapobieganie rakowi płaskonabłonkowego skóry

Główną przyczyną rozwoju choroby jest intensywne promieniowanie ultrafioletowe. Dlatego podstawą profilaktyki raka płaskonabłonkowego skóry jest ograniczenie czasu spędzanego na słońcu. Nigdy nie należy wychodzić na plażę między godziną 11 a 16. Zaleca się stosowanie kremu z filtrem, okularów przeciwsłonecznych i nakrycia głowy. Nie należy korzystać z łóżek opalających.

Do wczesnego wykrywania nowotworów:

• Raz na 6 miesięcy zbadaj swoją skórę samodzielnie, korzystając z lusterka;
• W przypadku zauważenia jakichkolwiek podejrzanych narośli należy skontaktować się z lekarzem, zwłaszcza jeśli zmieniają się one w czasie (rozmiar, kolor, granice) i mają średnicę większą niż 5 mm.

Artykuł Płaskonabłonkowy rak skóry – rodzaje, objawy, leczenie pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Profilaktyka nowotworów złośliwych polega na zapobieganiu powstawaniu stanów przednowotworowych poprzez eliminację działania niekorzystnych czynników środowiskowych. Nie opracowano jeszcze jasnego systemu zapobiegania chorobom nowotworowym. Nie ma jednoznacznej metody, która zapobiegałaby powstawaniu nowotworów złośliwych. Istnieje jednak zbiór prostych zasad zwanych „zdrowym stylem życia”.

Podstawowe kroki w profilaktyce

Istnieją trzy główne etapy profilaktyki, z których każdy ma na celu poprawę świadczenia opieki zdrowotnej i zapobieganie chorobom:

• Profilaktyka pierwotna — polega na prowadzeniu zdrowego trybu życia i unikaniu złych nawyków.
• Profilaktyka wtórna — polega na monitorowaniu osób zagrożonych rozwojem nowotworu, a także na leczeniu i wczesnym rozpoznawaniu zmian przedrakowych i wczesnych postaci raka.
• Profilaktyka trzeciorzędowa — dotyczy pacjentów, którzy zostali poddani leczeniu nowotworów złośliwych i polega na zapobieganiu nawrotom i przerzutom nowotworu oraz prawdopodobieństwu wystąpienia innych form nowotworu u pacjentów, którzy zostali wyleczeni.

Alkohol i palenie

Palenie może być przyczyną nie tylko chorób układu oddechowego, ale także wielu nowotworów złośliwych w różnych lokalizacjach, dlatego lekarze zalecają, aby profilaktykę raka płuc i innych narządów rozpocząć od porzucenia tego nawyku.

Obecnie styl życia wolny od tytoniu jest aktywnie promowany nie tylko przez lekarzy, ale także przez media, prasę i instytucje edukacyjne. Osobom, które nigdy nie paliły, zdecydowanie odradza się próbowanie, a ci, którzy zaczynają każdy dzień od papierosa, powinni pomyśleć o swoim samopoczuciu i zdrowiu.

Alkohol spożywany w nadmiernych ilościach prowadzi nie tylko do raka wątroby jako ostatniego stadium po marskości alkoholowej, ale także do nowotworów przełyku, żołądka i jamy ustnej. Większe ryzyko stwarza połączenie alkoholu i palenia tytoniu, które zwielokrotnia ryzyko zachorowania na raka jamy ustnej, krtani i przewodu pokarmowego, dlatego lepiej unikać takiej „mieszanki”.

Aktywny styl życia

Dorosły człowiek potrzebuje około pół godziny ćwiczeń dziennie, aby utrzymać dobry stan zdrowia oraz prawidłowe funkcjonowanie narządów i układów. Zdrowy styl życia nie musi oznaczać chodzenia na siłownię czy uczęszczania do klubu fitness. Jeśli nie masz czasu lub możliwości, aby to zrobić, wyjdź na spacer na świeże powietrze, pobiegaj, popływaj w basenie, wykonuj codzienne ćwiczenia w domu.

Nie ma zdrowia bez prawidłowej wagi, dlatego osoby, które postanowiły poprawić swoją kondycję i zapobiegać różnym chorobom i nowotworom, powinny pozbyć się znienawidzonej nadwagi.

Żywność

Jaką żywność należy spożywać, aby zapobiec nowotworom? Osoby, które nie chcą zachorować na raka, preferują owoce i warzywa, zioła, sałatki z dodatkiem oleju roślinnego zamiast majonezu, rośliny strączkowe i pełne ziarno. Nie rezygnując z mięsa, należy preferować jego niskotłuszczowe odmiany, drób i ryby. Przy wyborze produktów mlecznych najlepiej kierować się niskotłuszczowym twarogiem, serami, kefirem lub jogurtem.

Dieta składająca się głównie ze składników roślinnych może zapobiegać nie tylko chorobom układu krążenia, ale także rozwojowi nowotworów złośliwych, dzięki czemu wegetarianie znacznie rzadziej chorują.

Owoce i warzywa zawierające witaminy C, E, z grupy B i inne mają właściwości przeciwnowotworowe dzięki wysokiej aktywności antyoksydacyjnej, która zapobiega spontanicznym mutacjom genetycznym i uszkodzeniom genów.

Zdrowy sen i zdrowe nerwy

Odpowiednia ilość i jakość snu jest bardzo ważna w zapobieganiu nowotworom. Nawet przy odpowiednim wysiłku fizycznym i diecie nie można mówić o zdrowym stylu życia i zmniejszonym ryzyku zachorowania na raka bez dobrego snu i odpoczynku.

Rola stresu w zwiększaniu prawdopodobieństwa zachorowania na raka jest dyskusyjna i nie została jednoznacznie udowodniona, ale osoby często zestresowane są bardziej podatne na różne choroby, dlatego lepiej starać się chronić swoje nerwy.

Próby odreagowania stresu poprzez wypicie lampki wina, piwa lub czegoś mocniejszego, zapalenie papierosa lub obu tych rzeczy naraz są nie tylko bezcelowe, ale także obarczone ryzykiem wystąpienia nowotworu złośliwego, dlatego znacznie lepiej jest wybrać siłownię, zajęcia w wodzie lub spacery.

Zapobieganie chorobom zakaźnym

Jest absolutnie pewne, że rozwój niektórych nowotworów jest związany z chorobami wirusowymi i bakteryjnymi.

Przykładami są:

• Wirusy zapalenia wątroby typu B i C, które kilkakrotnie zwiększają ryzyko zachorowania na raka wątroby;
• Obecność Helicobacter pylori (bakterii) w żołądku, która nie tylko powoduje zapalenie żołądka i wrzody, ale także raka żołądka.
• Pewne szczepy wirusa brodawczaka (HPV), które prowadzą do rozwoju raka szyjki macicy.

Środki zapobiegawcze przeciwko tym nowotworom obejmują szczepienia przeciwko odpowiednim wirusom i bakteriom. A także unikanie uprawiania seksu bez zabezpieczenia (główną drogą przenoszenia tych zakażeń jest droga płciowa) z nowymi, niesprawdzonymi partnerami. Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest już uwzględnione w krajowym kalendarzu szczepień, natomiast szczepionka przeciwko HPV jest dostępna na życzenie. Helicobacter pylori można leczyć za pomocą terapii eradykacyjnej.

Zagrożenia zawodowe

Praca w niebezpiecznym środowisku i codzienny kontakt z czynnikami rakotwórczymi znacznie zwiększa zachorowalność na raka. Aby wyeliminować ten czynnik ryzyka, człowiek musi albo zmienić miejsce pracy, albo starannie przestrzegać środków ostrożności: nosić odzież ochronną, maski oddechowe, zwracać dużą uwagę na higienę – codziennie brać prysznic pod koniec dnia pracy.

Ostrożne obchodzenie się z promieniami UV

Promienie UV padające na skórę mogą powodować raka podstawnokomórkowego i czerniaka. Dlatego w celu zapobiegania nowotworom zaleca się unikanie jak największego nasłonecznienia (ekspozycji na słońce) oraz korzystanie z solariów.

Profilaktyka wtórna nowotworów

Do tej grupy środków zapobiegawczych należą różne badania lekarskie mające na celu wykrycie chorób przedrakowych i prekursorów raka.

Stosowane są następujące badania przesiewowe:

• Badanie rentgenowskie — zdjęcie rentgenowskie płuc w celu wykrycia raka płuc i śródpiersia;
• Mammografia — zdjęcie rentgenowskie piersi pozwala wykryć raka piersi;
• Wymazy z szyjki macicy — w celu zapobiegania rakowi szyjki macicy;
• Endoskopia: kolonoskopia — wykrywa raka jelita grubego w bardzo wczesnym stadium, bronchoskopia—- raka oskrzeli i płuc, fibrogastroduodenoskopia — raka żołądka;
• Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, także z kontrastem;
• Badanie krwi na obecność onkomarkerów — specjalnych substancji chemicznych, których stężenie wzrasta w przypadku choroby nowotworowej.

Większość nowotworów ma swoje własne markery nowotworowe. Metody profilaktyki wtórnej obejmują również środki samodzielnej diagnostyki nowotworów. Skuteczność samodzielnej diagnozy jest szczególnie widoczna w przypadku profilaktyki raka piersi — każda kobieta powinna umieć zbadać palpacyjnie swoje piersi, aby sprawdzić, czy nie ma w nich guzów.

Artykuł Profilaktyka nowotworów, czyli jak chronić się przed rakiem – działania, które można włączyć do codziennego planu dnia pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.

Typy nowotworów charakteryzują się różnicami w budowie komórkowej guza, dynamice rozwoju i stopniu przeżywalności w trakcie leczenia.

Choroby onkologiczne mogą występować we wszystkich układach i narządach organizmu. Klasyfikacja typów nowotworów zależy od umiejscowienia guza i wielu innych czynników. Na przykład rak może rozwinąć się w przewodzie pokarmowym, układzie moczowo-płciowym, górnych drogach oddechowych i klatce piersiowej, skórze, szkielecie i tkankach miękkich, układzie krwionośnym i limfatycznym, mózgu i rdzeniu kręgowym. Rak jest aktywnym, postępującym patologicznym rozrostem nietypowych komórek, które zastępują prawidłową tkankę.

Wiele nowotworów można łatwo zdiagnozować we wczesnym stadium, co pozwala na skuteczną i efektywną walkę z rakiem. W okresie utajonym, kiedy u pacjenta nie pojawiły się jeszcze objawy i oznaki choroby nowotworowej, ale komórki nowotworowe już się namnażają, wykrywa się formę i typ nowotworu.

Wszystkie rodzaje nowotworów dają objawy zależne od umiejscowienia guza i jego stadium. W miejscu wzrostu nowotworu występują zespoły bólowe, a także pogorszenie ogólnego stanu organizmu, nieznaczny wzrost temperatury i spadek apetytu. Ważnym warunkiem skutecznego leczenia jest wykrycie choroby we wczesnym stadium, kiedy komórki nowotworowe nie przedostały się jeszcze do krwi lub układu limfatycznego.

Etapy progresji chorób onkologicznych

W zależności od stopnia zaawansowania choroby nowotwór dzieli się na etapy. W pierwszym stadium guz jest mały i ograniczony do jednego narządu. Drugie stadium różni się od pierwszego tym, że guz zwiększa swoje rozmiary. W trzecim stadium następuje inwazja komórek nowotworowych do pobliskich tkanek i chłonki, a w czwartym stadium następuje aktywny, postępujący rozwój guza i przerzuty do odległych narządów.

Wszystkie typy nowotworów klasyfikuje się według ujednoliconego systemu pomiaru procesów patologicznych w organizmie, co pozwala na porównywanie wartości dla ośrodków onkologicznych na całym świecie. Alfabetyczne i numeryczne oznaczenie stadiów choroby nowotworowej jest zgodne z międzynarodowym systemem klasyfikacji klinicznej nowotworów. Ma oznaczenie niezależne od rodzaju nowotworu. Istnieją trzy kryteria określania wartości. Wielkość nowotworu, przerzuty do węzłów chłonnych oraz obecność przerzutów do innych narządów.

Czym dokładnie są przerzuty?

Przerzuty to przemieszczanie się komórek nowotworowych w organizmie, które tworzą nowe ogniska w innych narządach. Rodzaj nowotworu nie ma wpływu na możliwość wystąpienia mnogich guzów. Przerzuty rozwijają się w trzech głównych etapach:

• Inwazja — przeniesienie komórek chorobotwórczych do naczyń krwionośnych;
• Przepływ tych komórek przez krew, limfę i płyny ustrojowe,
• Implantacja — wszczepienie komórek nowotworowych i utworzenie wtórnego ogniska nowotworu.

Diagnostyka za pomocą tomografii komputerowej pozwala wykryć rodzaj nowotworu i tworzenie się przerzutów w organizmie oraz wybrać skuteczne leczenie, które poprawi obraz choroby.

Rodzaje chorób onkologicznych

Typy nowotworów określa się na podstawie wielu czynników. Choroba nowotworowa jest klasyfikowana według kilku kryteriów:

• W zależności od umiejscowienia nowotworu;
• W zależności od rodzaju tkanki, w której rozwijają się komórki nowotworowe;
• Przez strukturę komórek nowotworowych;
• Dzięki zasadzie podziału;
• Ze względu na złożoność rozwoju.

Rodzaje nowotworów dzieli się w zależności od umiejscowienia guza. Oznacza to narząd lub układ, w którym się rozwija.

Rodzaje nowotworów dzieli się także ze względu na rodzaj tkanki. Komórki nowotworowe są aktywne w tkance mięśniowej, nabłonkowej, kostnej, naczyniowej, nerwowej i łącznej. Rozwój nowotworu złośliwego w kilku rodzajach tkanek nazywany jest złożonym.

Rozróżnia się je w zależności od struktury komórek nowotworowych:

• Rak — nowotwór w nabłonku;
• Białaczka — proces nowotworowy rozwijający się w układzie krwiotwórczym;
• Czerniak — nowotwór skóry;
• Mięsak — nowotwór tkanki łącznej;
• Chłoniak — nowotwór układu limfatycznego;
• Glejak — nowotwór mózgu itp.

Zgodnie z zasadą podziału komórek nowotworowych wyróżnia się typy kliniczne, morfologiczne i histologiczne nowotworów.

Najczęstszymi nowotworami są gruczolakorak i rak kolczystokomórkowy. Występują one w tarczycy, trzustce, piersiach, szyjce macicy i płucach.

Czynniki ryzyka

Wszystkie rodzaje nowotworów są wywoływane w organizmie przez pewne czynniki. Rozwój nowotworów zależy głównie od stylu życia. Niezdrowa dieta składająca się z niskiej jakości produktów spożywczych o dużej zawartości substancji rakotwórczych powoduje rozwój nowotworów złośliwych. Czynnikiem sprzyjającym rozwojowi raka jest także nadmierne spożywanie alkoholu i palenie tytoniu, a także praca w niebezpiecznych branżach i fabrykach, w których organizm gromadzi substancje toksyczne.

Na obecność komórek nowotworowych w organizmie ma również wpływ dziedziczność. Procesy patologiczne w komórkach mogą wystąpić w wyniku ich mutacji w okresie płodowym i podczas rozwoju organizmu. Na przykład niektóre nowotwory rozwijają się u noworodków wraz ze wzrostem tkanek ciała.

Złe warunki środowiskowe i wysoki poziom promieniowania są również przyczynami raka.

Diagnozowanie chorób onkologicznych

Wczesne rozpoznanie choroby umożliwia skuteczne leczenie, zwiększa szanse na wyzdrowienie i utrzymanie normalnego trybu życia pacjenta. Skuteczne leczenie jest możliwe tylko po wykryciu nowotworu i określeniu jego typu.

Diagnozowanie i leczenie rozpoczyna się od konsultacji ze specjalistą i oceny objawów choroby, po czym przepisuje się serię badań. Typ nowotworu jest określany po wykonaniu badania ultrasonograficznego i pobraniu biopsji. Kompleksowe podejście do diagnozowania choroby, uwzględniające wiek, choroby współistniejące i czynniki ryzyka, pomaga wykluczyć fałszywe objawy.

W zależności od rodzaju nowotworu wybierane są najlepsze opcje leczenia. Najskuteczniejsze metody leczenia polegają na łącznym lub całościowym podejściu do pozbycia się choroby.

Najbardziej podstawową i radykalną metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny. W przypadku niektórych nowotworów guz można usunąć wewnątrz narządu lub razem z nim. Jednak zabieg chirurgiczny nie zawsze jest rozwiązaniem i wybiera się inne metody leczenia.

Zapobieganie chorobom onkologicznym

Zapobieganie chorobom nowotworowym polega przede wszystkim na prowadzeniu zdrowego trybu życia. Należy unikać alkoholu, tytoniu i tłustych potraw, aktywnego trybu życia i zrelaksowanego stanu umysłu.

Rodzaje nowotworów powinny być monitorowane przez całe życie za pomocą testów przesiewowych. Ze względu na utajony przebieg nowotworu, objawy mogą pojawić się już w zaawansowanym stadium, kiedy leczenie może być nieskuteczne. Badania profilaktyczne i ostrożne podejście do niebezpiecznych objawów mogą zatem pomóc w zachowaniu zdrowia przez wiele lat, a w przypadku wystąpienia choroby, zwłaszcza po uwzględnieniu wszystkich czynników ryzyka, pozwolą na dobranie odpowiedniego leczenia dla każdego rodzaju nowotworu.

Artykuł Choroby onkologiczne – rodzaje nowotworów, które powinieneś znać i stosować profilaktykę nowotworową pochodzi z serwisu ZabieganyRak.pl.