USOS PW – co to jest?

USOS, czyli Uniwersytecki System Obsługi Studiów, to platforma, która umożliwia studentom Politechniki Warszawskiej zarządzanie ich życiem akademickim. Dzięki USOS PW logowaniu, studenci mają dostęp do swoich planów zajęć, wyników egzaminów i innych ważnych informacji edukacyjnych. System ten jest nie tylko funkcjonalny, ale i intuicyjny, co ułatwia studentom nawigację po złożonościach życia uniwersyteckiego.

Jak USOS PW ułatwia życie studenckie?

• Planowanie zajęć. Dzięki PW USOS, studenci mogą łatwo planować swoje zajęcia, mając dostęp do aktualnych planów lekcji i harmonogramów. System ten pozwala na elastyczne dostosowywanie planu zajęć do indywidualnych potrzeb i preferencji.
• Dostęp do wyników. USOS PW umożliwia studentom szybki dostęp do wyników egzaminów i ocen, co jest kluczowe dla monitorowania postępów akademickich. Studenci mogą na bieżąco śledzić swoje osiągnięcia i identyfikować obszary wymagające dodatkowego wysiłku.
• Komunikacja z wykładowcami. System ten ułatwia również komunikację między studentami a wykładowcami, co jest nieocenione w rozwiązywaniu problemów akademickich. Umożliwia szybkie i efektywne rozstrzyganie wątpliwości oraz uzyskiwanie pomocy w kwestiach edukacyjnych.
• Rejestracja na egzaminy. USOS PW umożliwia łatwą rejestrację na egzaminy i zaliczenia, co znacznie upraszcza proces organizacyjny i pozwala studentom skupić się na nauce.
• Dostęp do materiałów dydaktycznych. Platforma często zawiera linki do materiałów dydaktycznych, co ułatwia dostęp do niezbędnych zasobów edukacyjnych i wspiera proces nauki.
• Zarządzanie finansami studenckimi. USOS PW oferuje również funkcje związane z zarządzaniem opłatami za studia, stypendiami oraz innymi aspektami finansowymi, co jest szczególnie przydatne dla studentów.

Każda z tych funkcji przyczynia się do usprawnienia życia studenckiego na Politechnice Warszawskiej, czyniąc edukację bardziej dostępną, efektywną i przyjemną.

Innowacje i Aktualności na Politechnice Warszawskiej

Politechnika Warszawska nieustannie dąży do innowacji. Ostatnio uczelnia uruchomiła nową odsłonę swojej strony internetowej, co jest dowodem na ciągłe dążenie do doskonałości. Ponadto, uczelnia aktywnie uczestniczy w projektach badawczych i inicjatywach, takich jak projekt Ti-ReX, który ma na celu redukcję emisji dwutlenku węgla w branży budowlanej.

Warto wiedzieć

Politechnika Warszawska, korzystając z zaawansowanych narzędzi takich jak USOS PW, nieustannie podnosi standardy edukacyjne. Ten innowacyjny system jest kluczowy nie tylko dla studentów, ale również dla kadry dydaktycznej, umożliwiając efektywniejsze zarządzanie programami nauczania i lepszą organizację pracy.

Dzięki USOS PW, Politechnika Warszawska zyskuje możliwość szybkiego adaptowania się do zmieniających się wymagań edukacyjnych i rynkowych, co przekłada się na aktualność oferowanych programów studiów i kursów. System ten, będąc platformą łączącą różne aspekty życia akademickiego, sprzyja tworzeniu spójnej i dynamicznej społeczności uczelnianej, w której każdy członek – od studenta po profesora – ma dostęp do potrzebnych zasobów i informacji.

Artykuł USOS PW – klucz do edukacji na Politechnice Warszawskiej pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Istnieją trzy główne kategorie kasków rowerowych: pełne, otwarte i półskorupowe. Kaski integralne zakrywają wszystkie części głowy, w tym podbródek. Zapewniają lepszą ochronę przed uderzeniami w twarz i szczękę niż kaski otwarte lub półskorupowe. Kaski otwarte zakrywają tylko część głowy, na przykład tuż nad uszami, pod uszami i wokół oczu. Półskorupowe zakrywają tylko tył i boki głowy, pozostawiając odsłoniętą przednią część.

Znaczenie bezpieczeństwa kasku rowerowego i dlaczego musisz go nosić

Jazda na rowerze to świetny sposób na aktywność fizyczną i poruszanie się po mieście. Ale ważne jest, aby pamiętać, że nie jest to pozbawione ryzyka. Jednym z najczęstszych urazów, jakich doświadczają rowerzyści, jest uraz głowy.

Kaski rowerowe, w tym np. kaski POC są zaprojektowane tak, aby absorbować siłę uderzenia i chronić głowę przed urazami. W wielu krajach, jak np. w Australii rowerzyści poniżej 18 roku życia mają obowiązek noszenia kasku podczas jazdy po drogach publicznych lub ścieżkach. A w niektórych stanach w Ameryce możesz zostać ukarany grzywną, jeśli zostaniesz przyłapany na jeździe na rowerze bez niego! Rowerzyści więc powinni zawsze nosić kask, gdy jeżdżą na rowerze – nawet jeśli jadą tylko chodnikiem. Ważne jest, aby nosić kask rowerowy, aby chronić się przed urazami głowy.

Noszenie kasku to najlepszy sposób zapobiegania urazom głowy i śmierci podczas jazdy na rowerze. W razie wypadku kask może uratować życie, chroniąc głowę. Kask rowerowy powinien być noszony przez cały czas podczas jazdy na rowerze, nawet jeśli wybierasz się na krótką przejażdżkę. Jeśli spadniesz z roweru i uderzysz w ziemię, możesz skończyć z poważnym uszkodzeniem mózgu, a nawet umrzeć w wyniku uderzenia głową.

Jak wybrać odpowiedni typ kasku?

Najpopularniejszym typem kasku rowerowego jest kask z twardą skorupą. Twarda skorupa składa się z poliwęglanu i cienkiej warstwy pianki, która znajduje się na głowie.

Drugi typ to kask z miękką skorupą, który jest zwykle wykonany z elastycznego materiału, takiego jak tkanina lub skóra. Te kaski lepiej absorbują uderzenia, ale nie są tak ochronne jak hełmy z twardą skorupą.

Trzeci typ nazywa się kask ze skorupą zewnętrzną. Mają także warstwę wewnętrzną wykonaną ze spienionego polistyrenu (EPS). EPS ma za zadanie pochłaniać uderzenia, a zewnętrzna powłoka zapewnia ochronę przed zadrapaniami i innymi rodzajami uszkodzeń.

Artykuł Jakie są różne rodzaje kasków rowerowych? pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Ekspres do kawy

Jeśli kochasz samodzielnie przygotowywaną kawę, koniecznie musisz zaopatrzyć się w ekspres. Na rynku istnieją różne warianty takich produktów. Wśród nich można wyróżnić ekspresy ciśnieniowe, przelewowe, french pressy, chemexy czy Aeropressy. Opcji jest bardzo dużo, a wybór odpowiedniego produktu zależy od Twoich preferencji.

Popularnością cieszą się też ekspresy na kapsułki. Przygotowanie kawy z ich wykorzystaniem jest bardzo łatwe. Wystarczy tylko umieścić kapsułkę w odpowiednim miejscu. Nie ma konieczności samodzielnego mielenia ziaren, co znacznie usprawnia cały proces.

Tygielek do kawy po turecku

Jeśli kochasz klasyczną kawę, być może zainteresuje Cię ten napój także w wersji tureckiej. Wówczas konieczne jest zastosowanie specjalnego tygielka – metalowego naczynia. Bardzo często do kawy parzonej w tygielku dodaje się przyprawy korzenne, a całość podgrzewa do odpowiedniej temperatury na kuchence.

Młynek do kawy

Nie wszystkie ekspresy mielą kawę w ziarnach samodzielnie. Wręcz przeciwnie – w takie udogodnienie są wyposażone tylko duże elektroniczne urządzenia. Prawdziwy kawosz powinien więc posiadać własny młynek, który pozwala na przygotowanie ziaren do późniejszego zalania wodą. Świeżo zmielona kawa smakuje bowiem zupełnie inaczej niż ta, która została rozdrobiona wcześniej i długo czekała na przyrządzenie naparu.

Spieniacz do mleka

Niektóre ekspresy do kawy, dostępne m.in. w sklepie Nespresso, są już wyposażone w spieniacz do mleka. Jeśli jednak nie mają takiego elementu, warto zakupić go osobno. Na rynku pojawiają się spieniacze elektryczne wykonane ze stali lub szkła. Pozwalają one na szybkie uzyskanie pełnej smaku, mlecznej pianki, która służy m.in. do przygotowania latte. Dzięki takiemu urządzeniu można tworzyć pyszne napoje, a także niesamowite dekoracje do nich.

Termos do kawy

Jeśli zabierasz kawę na wycieczki czy do pracy, dobrym rozwiązaniem może okazać się zainwestowanie w termos. To świetny pomysł, zwłaszcza zimą, kiedy kawa szybko traci swoją wysoką temperaturę. Warto postawić na termos, który długo trzyma ciepło, a jednocześnie jest odpowiednio pojemny i estetyczny. Najlepiej, by miał szczelne zamknięcie, pozwalające na noszenie go w torebce bez ryzyka rozlania się kawy. W takim naczyniu można trzymać również herbatę, a latem zimne napoje.

Szablony do dekoracji kawy

W profesjonalnych kawiarniach bardzo często kawa jest podawana z pięknymi wzorami widniejącymi na wierzchniej warstwie pianki. W domu również można udekorować napój, nawet gdy nie dysponujesz wybitnymi umiejętnościami plastycznymi. Doskonale sprawdzą się szablony, czyli blaszki z dziurkami o odpowiednich kształtach. Wystarczy unieść je kilka centymetrów nad filiżanką z kawą, a następnie przez dziurki posypać drobno zmielonymi ziarnami.

Artykuł Zestaw prawdziwego kawosza – co zawiera? pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Kwasy tłuszczowe omega-3 są bardzo ważne dla Twojego zdrowia. Spożywanie pełnowartościowych pokarmów bogatych w kwasy omega-3 jest najlepszym sposobem na uzyskanie wystarczającej ilości tych substancji. Jeśli w Twojej diecie nie znajduje się żadne naturalne źródło kwasów omega-3, pamiętaj koniecznie o ich suplementacji. Gdzie znaleźć wartościowe kwasy omega-3? Podpowiadamy.

Jakie źródło kwasów omega-3 wybrać – naturalne czy przetworzone?

Omega-3 występują w kilku formach. Olej rybny występuje zarówno w postaci naturalnej, jak i przetworzonej. Przetwarzanie może wpływać na formę kwasów tłuszczowych. To ważne, ponieważ niektóre formy są lepiej przyswajalne niż inne.

Ryba

W całych rybach kwasy tłuszczowe omega-3 występują w postaci wolnych kwasów tłuszczowych, fosfolipidów i trójglicerydów.

Olej rybny

W konwencjonalnych olejach rybnych kwasy tłuszczowe omega-3 występują głównie w postaci trójglicerydów.

Przetworzony olej rybny

Gdy olej rybny jest rafinowany, chemicy żywności często przekształcają triglicerydy w estry etylowe, co pozwala im dostosować stężenie DHA i EPA w oleju.

Reformowane trójglicerydy

Estry etylowe w przetworzonych olejach rybnych można ponownie przekształcić w triglicerydy, które następnie określa się jako „zreformowane” triglicerydy.

Suplementy jako źródło kwasów omega-3

Osoby, które nie spożywają ryb i innych naturalnych źródeł kwasów omega-3 wcale lub w odpowiedniej ilości, powinny pamiętać o regularnej suplementacji. Jednym z polecanych produktów są suplementy CalanOil. Źródło kwasów omega-3 w tym preparacie to widłonogi, czyli skorupiaki zamieszkujące Morze Norweskie. Żywią się one mikroalgami, które obok innych morskich stworzeń również są bogatym źródłem kwasów omega-3. Olej z widłonoga o rubinowym kolorze wytwarzany jest za pomocą opatentowanej technologii bez użycia wysokiej temperatury ani innych modyfikacji zmieniających właściwości spożywcze. Dlatego też ten sposób suplementacji kwasów omega-3 charakteryzuje się wysoką skutecznością.

Artykuł Wybierz efektywne źródło kwasów omega-3 pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Twoje dziecko ma zaplanowane na badania słuchu? Badania słuchu należą do pakietu podstawowych badań noworodka i niemowlęcia. Wyniki badań przesiewowych słuchu Twojego dziecka wskazują, że może wystąpić ubytek słuchu, uniemożliwiające rozpoznanie ważnych podstawowych informacji dotyczących mowy i dźwięków. Jak najszybsze sprawdzenie słuchu dziecka pozwoli zastosować środki zaradcze i zagwarantuje prawidłowy rozwój. Jak przygotować siebie i dziecko na badania słuchu?

Dlaczego wczesna diagnoza jest tak ważna?

Nie rezygnuj z badania słuchu u maluszka. Warto jest jak najszybciej dowiedzieć się, czy mózg Twojego dziecka odbiera pełne informacje o dźwiękach mowy. Ubytek słuchu może bowiem zakłócać rozwój mózgu dziecka w zakresie słuchu i mowy. Na szczęście dzisiaj badania pokazują, że niemowlęta z wczesnym rozpoznaniem mogą rozwijać się w tym samym tempie, co dziecko z prawidłowym słuchem.

Gdzie szukać odpowiednich specjalistów?

Wśród wielu klinik zajmujących się leczeniem ubytków słuchowych, znajduje się również Świat Słuchu https://www.swiatsluchu24.pl/badania-sluchu/. Tutaj możesz zamówić odpowiedni dla siebie lub Twojego dziecka pakiet badań. Znajdziesz też informacje o tym, jak dbać o zdrowie uszu.

Jak przygotować się do testu?

Pamiętaj, że badania słuchu nie spowodują bólu Twojego dziecka, chociaż może ono poczuć dyskomfort z powodu kontaktu ze sprzętem medycznym lub nieznaną osobą. Towarzystwo innego dorosłego może być dla Ciebie pomocne.

Co wziąć ze sobą?

Przyjdź punktualnie, wybierając się badania słuchu weź więc pod uwagę możliwe korki lub opóźnienia komunikacji miejskiej. Jeśli wybrana klinika jest dość ruchliwa, przygotuj się na czekanie w kolejce. Weź ze sobą wodę oraz przekąskę. Warto również zabrać sweter na wypadek, jeśli w klinice byłoby chłodno. Weź też ze sobą coś do pisania.

Planowanie badania z dzieckiem

Spróbuj zaplanować badanie, kiedy dziecko najprawdopodobniej będzie chciało się zdrzemnąć. Testy często wymagają, aby Twoje dziecko spało, aby uzyskać najlepsze wyniki. Jeśli Twoje dziecko zachoruje w dniu badania, przełóż je na czas, kiedy poczuje się lepiej. Ale nie zwlekaj z badaniem słuchu dłużej niż to konieczne, ponieważ każda minuta ma znaczenie dla rozwoju mózgu Twojego dziecka!

Artykuł Badania słuchu maluszka pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Dezynfekcja – czym jest?

Dezynfekcja nie polega na całkowitym zniszczeniu mikroorganizmów ani ich form przetrwalnikowych. Proces ten polega tylko na zredukowaniu bakterii oraz drobnoustrojów do poziomu względnie bezpiecznego. Dezynfekcji wymagają praktycznie wszystkie powierzchnie, zwłaszcza wszelkie urządzenia, podłogi, ściany, czy dobrze nam znana skóra.

Preparaty do dezynfekcji dużych powierzchni

Do dezynfekowania dużych powierzchni zwykle używa się preparatów w formie proszków, płynów lub tabletek o szerokim spektrum działania. Są to środki zarówno na bazie chloru, jak i bezchlorowe. Używane w zależności od czyszczonych powierzchni – stal nierdzewna, guma, PCV, szkło czy też powierzchnie chromowane lub emaliowane. Do dużych powierzchni często dezynfekowanych zalicza się szpitale lub przychodnie, gdzie dochodzi również do kontaktu z krwią. Ta również musi być regularnie dezynfekowana, dlatego istnieją środki czyszczące krew oraz inne organiczne wydzieliny. Płyny do dezynfekcji w dużych butelkach są najczęściej w formie koncentratu. Na etykietach są dokładne instrukcje, jak rozrabiać taki koncentrat. Aby dezynfekcja powierzchni dużych przebiegała pomyślnie, warto używać odpowiednio większych preparatów oraz dostosowanych do pomieszczeń.

Biurowce – dezynfekcja

Powierzchnie biurowe, niezależnie od liczby pracowników są zwykle większe niż domowy kącik stworzony z myślą o pracy. Na wspólnej przestrzeni spotyka się od kilku do kilkudziesięciu, czasami nawet kilkuset osób. Aktualnie podczas pandemii trudno w inny sposób niż częstą dezynfekcją części wspólnych czy własnych rąk, zadbać o bezpieczeństwo pracowników. Szczególnie że wiele osób pracujących w biurach musi do nich przychodzić, gdyż pracuje hybrydowo. W firmie po zakończonej pracy powinna być wykonywana również ogólna dezynfekcja, a na co dzień w wielu dostępnych dla ludzi miejscach powinny być do dyspozycji pracowników środki do odkażania rąk. Podczas przerw pracowników czy długiej przerwy, miejsca takie jak klamki, części wspólne – kuchnie, toalety – powinny być na bieżąco dezynfekowane. W obecnej sytuacji jest to w stanie zmniejszyć ryzyko zarażenia się wirusami niebezpiecznymi dla zdrowia.

Dezynfekcja klatek schodowych

Na klatkach schodowych mijają się ciągle sąsiedzi, mając ze sobą mniejszy lub większy kontakt. Nie musi być to kontakt bezpośredni, żeby przenosić niechciane zarazki, a żeby te osiadały na częściach wspólnych. Przez klatki schodowe przemieszcza się codziennie mnóstwo osób, często również niebędących mieszkańcami danej kamienicy czy bloku – są to np. kurierzy, listonosze czy goście innych mieszkańców. Zachowanie odpowiedniej odległości nie zawsze jest w stanie nas uchronić, dlatego tak ważna jest dezynfekcja części wspólnych. Wirusy i bakterie można znaleźć na takich powierzchniach jak: klamki od drzwi wejściowych, poręcze, skrzynki pocztowe czy klamki od okien. Poza regularnym sprzątaniem przez różne firmy trudniące się tym, warto samemu wziąć szmatkę z płynem dezynfekcyjnym i przetrzeć te najczęściej dotykane wspólne powierzchnie. To wszystko dla wspólnego dobra.

Dezynfekcja w szpitalach

Szpitale w dobie koronawirusa to trudny temat. Przewija się przez nie naprawdę setki tysięcy, a nawet i więcej osób. Obsługa i personel muszą dbać o praktycznie sterylną czystość, by nie narażać ani pacjentów, ani siebie bardziej niż można na kolejne zagrożenia. Dezynfekcja jest więc priorytetową kwestią. Odkażanie powierzchni, korytarzy, zabiegówek, a przede wszystkim narzędzi powinno odbywać się kilka razy dziennie. Do większych sprzętów, które również są dezynfekowane, nie tylko sprzątane, należą łóżka pacjentów oraz ich szafki. Największe skupiska bakterii są na podłogach i przenoszone są na podeszwach, dlatego zalecane są ochraniacze na buty, a aktualnie nie ma odwiedzin pacjentów. Regularna dezynfekcja powierzchni powinna się odbywać na preparatach bezpiecznych dla ludzi, np. na bazie podchlorynu sodu.

Artykuł Dezynfekcja dużych powierzchni – co należy wiedzieć pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Uciążliwe problemy skórne

Należą do nich przede wszystkim nieprzyjemna suchość oraz swędzenie skóry. Spowodowane są wysokim stężeniem glukozy we krwi. Stan ten ma wpływ na układ naczyniowy, wywołując angiopatię cukrzycową.

Zaburzony metabolizm oraz nieprawidłowe krążenie krwi sprawiają, że skóra chorego staje się przesuszona. Dodatkowo, może to prowadzić do wywołania objawów takich jak:

• wzmożony świąd;
• wydzielanie mniejszej ilości potu;
• rumieniec cukrzycowy;
• nadmierne złuszczanie naskórka;
• zmiany trądzikowe;
• trudność gojenia się ran.

Zaburzenia lipidowe

Kolejnym problemem skórnym powiązanym bezpośrednio z cukrzycą ( więcej o cukrzycy przeczytasz na: https://www.szkoladiabetyka.pl/cukrzyca/) są zaburzenia lipidowe. Zwiększony poziom lipidów przejawia się powstawaniem tak zwanych żółtaków – czyli żółtych grudek pojawiających się m.in. na powiekach, łokciach oraz kolanach.

Zakażenia grzybicze i drożdżakowe

Podwyższony poziom glukozy we krwi wyjątkowo sprzyja powstawaniu infekcji grzybiczym oraz drożdżakowym. Bardzo często atakują skórę stóp cukrzyka, odznaczając pierwsze objawy choroby na paznokciach w postaci białych plam i rozwarstwienia płytki. Drugim miejscem najczęściej podatnym na infekcje grzybicze są narządy rodne, ale także jama ustna, błona śluzowa żołądka oraz pachwiny.

Bielactwo i hirsutyzm

Uciążliwymi schorzeniami pośrednio powiązanymi z cukrzycą są bielactwo i hirsutyzm. Bielactwo charakteryzujące się miejscowymi odbarwieniami skóry najczęściej kojarzone jest z cukrzycą typu 1, zaś hirsutyzm – nadmierne owłosienie skóry występuje przy cukrzycy typu 1 oraz 2.

Samopoczucie przy cukrzycy

 Cukrzyca to choroba mająca wpływ nie tylko na ciało i zdrowie, ale także na kondycję psychiczną pacjenta. Apatia i nadmierna senność wywołana nagłymi zmianami poziomu cukru we krwi to najczęściej występujące dolegliwości obecne zarówno przy 1, jak i 2 typie cukrzycy.

Dodatkowo diabetycy często skarżą się także na rozkojarzenie, rozdrażnienie, nerwowość i agresję, stany depresyjne i lękowe, przemęczenie. Równie częstym zjawiskiem są także problemy ze snem, które w dużej mierze odbijają się na kondycji psychicznej chorego.

Dlatego tak ważne jest kompleksowe zapobieganie oraz leczenie cukrzycy. Zdrowa dieta, aktywność fizyczna i odpowiednio zaplanowana kuracja lekami pozwolą uniknąć większości negatywnych dolegliwości.

Artykuł W trosce o dobre samopoczucie cukrzyka pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Definicja zarodka

Zacząć należy od definicji czym jest zarodek. Otóż zarodek (inaczej embrion) jest to osobnik roślinny lub zwierzęcy rozpoczynający rozwój. Początek tego rozwoju rozpoczyna się po podziale zygoty – czyli komórki powstałej z połączenia gamet męskiej i żeńskiej. W przypadku człowieka zygotą określimy zapłodnioną komórkę jajową przed pierwszym podziałem.

Biologicznym terminem „zarodek” u człowieka określamy organizm od początku podziału, do momentu wytworzenia łożyska (5-10 tydzień ciąży). Po okresie zarodkowym następuje okres płodowy, który trwa aż do narodzin dziecka – w tym czasie nazywamy organizm płodem.

Zarodek w ujęciu prawnym, według ustawy o leczeniu niepłodności, zarodek/embrion jest to grupa komórek powstała wskutek pozaustrojowego połączenia się żeńskiej i męskiej komórki rozrodczej, od zakończenia procesu kariogamii do chwili zagnieżdżenia się w błonie śluzowej macicy. 

Przebieg podziału

Zarodek intensywnie się dzieli i przechodzi różne stadia w trakcie swojego rozwoju:

• Stadium moruli – osiągane po trzech do czterech dni od zapłodnienia. Nazywane morulą od Morus – łacińskiej nazwy morwy – gdyż kształtem przypomina jej owoc. Morula składa się z 12-16 blastomerów, czyli komórek powstałych po podziale zygoty.
• Stadium blastocysty (blastuli) – na skutek nagromadzenia płynu do osłonki przejrzystej pojawia się trofoblast – warstwa komórek tworzące wokół zlanego płynu błonę. Na drugim biegunie blastocysty komórki przekształcają się w embrioblast (węzeł zarodkowy). Trofoblast poprzez wnikanie do błony śluzowej macicy pozwala na zagnieżdżenie zarodka w błonie śluzowej (10-12 dni od zapłodnienia) – i to kończy etap płodowy.

Klasy zarodków

Na potrzeby zapłodnienia in vitro należy dokonać oceny embrionu, pod względem kluczowych dla powodzenia zapłodnienia elementów. Po wprowadzeniu plemnika do komórki jajowej obserwuje się podział zygoty w celu:

• stwierdzenia ilości przedjądrzy (PN – pronucleus)
• rozmieszczenie ciałek prekursorowych (NBP – nucleolar precursor body)

U prawidłowo zapłodnionej komórki jajowej w pierwszej dobie, po ok. 17 godzinach powinny występować 2 przedjądrza. Taki zarodek możemy zaliczyć do jednej z trzech klas, przy czym na każdym etapie tego procesu dalej przechodzą tylko te, które należą do klasy 1 lub 2:

• 1 klasa – przedjądrza są rozmieszczone symetrycznie (najlepiej ocenione)
• 2 klasa – przedjądrza i ciałka prekursorowe są rozmieszczone niesymetrycznie
• 3 klasa – przedjądrza rozmieszczone niesymetrycznie, brak ciałek prekursorowych lub tylko jedno

Po około 26 godzinach bada się pierwszy podział zygoty. Następnie, po 44 godzinach (od zapłodnienia) zarodek powinien składać się z czterech blastomerów. Po 88 godzinach – z ośmiu. 

Drugiego dnia do oceny embrionu dołącza się ocenę stopnia fragmentacji, ustalając następujące klasy:

1. I klasa – embriony o mniej niż 10% fragmentacji – najlepsze rokowania, najlepsza ocena,
2. II klasa – embriony o fragmentacji 10-25%,
3. III klasa – embriony o więcej niż 25% fragmentacji – najgorsze rokowania.

Znów do dalszego etapu przechodzą embriony klasy 1 i 2.

Po 92 godzinach embriony powinny znajdować się w stadium moruli, a po 116 godzinach – w stadium blastocysty.

Klasy blastocysty

Po pięciu lub sześciu dniach od zapłodnienia otrzymane blastocysty również dzieli się według stopnia rozwoju:

1. wczesna blastocysta,
2. blastocysta,
3. rozszerzona blastocysta,
4. wylęgająca blastocysta.

Następnie – podobnie jak w przypadku embrionów – dokonuje się oceny blastocyst pod względem dwóch struktur – trofoblastu i węzła zarodkowego. Oceny wyraża się jako litery A, B i C, gdzie A odpowiada ocenia najlepszej a C najgorszej. Otrzymanie oceny C dyskwalifikuje blastocystę z udziału w dalszych procedurach. Końcowe wyniki dla poszczególnych blastocyst opisuje się jako np. 1AB, 2BB, 3AA itp, gdzie cyfra oznacza stopień rozwoju zarodka według powyższej skali.

Takie blastocysty są gotowe do transferu, o ile stan zdrowia pacjentki na to pozwala. Mogą one również zostać zamrożone i implantowane w cyklu mrożonym lub przechowywane, nawet kilka lat. Odpowiednia klasyfikacja zarodków umożliwia zatem zapłodnienie zarodkiem o najlepszych rokowaniach, a tym samym zmaksymalizowanie efektywności procedury.

Artykuł Klasyfikacja zarodków pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Czym jest zespół hiperstymulacji jajników?

Zespół hiperstymulacji jajników nazywany jest też OHSS i jest zaburzeniem występującym u kobiet, które chcą poddać się zabiegowi zapłodnienia in vitro. Jest to stan, w którym dochodzi do przesadnego wzrostu jajników, nawet do 12 cm, a także wzrostu produkcji pęcherzyków, które są uwalniane w czasie owulacji kobiet. Dodatkowo ściany naczyń są nadmiernie przepuszczalne, przez co dochodzi do przemieszczania się płynów ustrojowych do miejsca pozanaczyniowego (jamy otrzewnej). Wskazać należy, że zaburzenie to nie występuje zbyt często i postępuje bardzo stopniowo, niemniej jednak nie należy bagatelizować początkowych objawów, gdyż hiperstymulacja jajników jest zagrożeniem dla zdrowia kobiety. 

Objawy hiperstymulacji jajników

Istnieją cztery postacie zespołu hiperstymulacji jajników:

• łagodna, powodująca nabrzmienie okolic brzucha, nudności oraz wzdęcia,
• umiarkowana – oprócz wyżej wymienionych objawów hiperstymulacji jajników, u kobiet występuje biegunka bądź wymioty, ból brzucha oraz jego powiększenie się,
• ciężka i krytyczna – ohss powoduje zaburzenia funkcji oddychania, wodobrzusze oraz widoczne powiększenie jajników. Przy leczeniu tej postaci zespołu hiperstymulacji jajników należy wdrożyć odpowiednie leczenie, gdyż w przeciwnym razie może dojść do poważnych zaburzeń związanych z niewydolnością krążenia, krzepnięciem krwi, a nawet śmiercią kobiety.

 Kto jest wyjątkowo narażony na hiperstymulację jajników?

Mimo tego, że OHSS jest stosunkowo rzadkim powikłaniem stymulacji jajników przez leki hormonalne, istnieje grupa kobiet, która jest szczególnie narażona na jej powikłania i należą do niej pacjentki:

• o niskiej masie ciała,
• przed ukończeniem 30 roku życia,
• z nieprawidłowościami w zakresie narządów rodnych,
• chorujące na cukrzyce,
• po przejściu zaburzenia OHSS,
• z wysoką zawartością estradiolu we krwi,
• u których dochodziło do powtarzalności stymulacji jajników.

W jaki sposób leczy się zespół hiperstymulacji jajników?

Kobiety, u której zdiagnozowano zespół hiperstymulacji jajników, muszą przebywać pod stałą i kontrolowaną opieką lekarzy, zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z ciężką i krytyczną postacią zaburzenia. Podczas leczenia OHSS należy uzupełniać elektrolity, a także albumin, białka oraz płyny dożylne. U pacjentek z zespołem hiperstymulacji jajników należy również obserwować wydolność krążeniową, oddechową. Ważne jest również regularne oddawanie moczu. Aby nie dopuścić do konsekwencji zakrzepowo-zatorowych, kobietom podawane są preparaty heparyn. W przypadku zgromadzenie się płynów w opłucnej bądź jamie brzusznej należy nakłuć jamę brzuszną bądź opłucną w celu ich odprowadzenia.

W przypadku objawów umiarkowanej hiperstymulacji z pomocą przychodzi dieta bogata w białko oraz płyny izotoniczne. Ważna jest również aktywność fizyczna oraz unikanie długotrwałych pozycji siedzących i leżących.

W jaki sposób zapobiegać zespołowi hiperstymulacji jajników?

Objawy hiperstymulacji i zagrożenie tym zaburzeniem maleje, jeśli zostaną dobrany właściwy protokół stymulacji, a także odpowiednia dawka lekarstw hormonalnych. Dlatego tak ważne są dokładne badania diagnostyczne jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Ponadto warto określić czynniki, które powodują wzmożone ryzyko, jak na przykład wyżej wskazany wiek kobiety czy też choroby narządów rozrodczych. Stała kontrola płynów hormonalnych również pozwala na wczesne wykrycie ewentualnego zagrożenia OHSS.

Zagrożenia i powikłania związane z zespołem hiperstymulacji jajników

Hiperstymulacja jajników w przypadku, gdy dojdzie do zbyt wysokiego zagęszczenia krwi, powoduje ryzyko powstania zakrzepicy w żyłach głębokich, a także rozwój zatorowości płucnej. Dodatkowo, gdy do zaburzenia hiperstymulacji jajników dojdzie u kobiet w ciąży, zwiększa się potencjalne ryzyko cukrzycy ciążowej, zakażenia wewnątrz macicy, poronienia, a także przedwczesnego porodu. Warto jednak zaznaczyć, że zaburzenie to nie ma wpływu na płód. Mimo tego, że OHSS nie występuje często, warto kontrolować stan pacjentki, tak by przy wystąpieniu objawów odpowiednio wcześnie zareagować i nie doprowadzić do zagrożenia zdrowia kobiety.

Artykuł Hiperstymulacja jajników pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.

Fizjoterapia w zaburzeniach napięcia mięśni dna miednicy

Miednica zbudowana jest z dwóch kości miedniczych i kości krzyżowej, do których, za pomocą ścięgien przyczepiają się mięśnie, tworząc dno miednicy. Jej kostna budowa zasadniczo jest taka sama u kobiet i mężczyzn, jednak specyfika układu moczowego i rozrodczego predysponuje kobiety do częstszych dolegliwości i dysfunkcji tego obszaru.

Z danych statystycznych wiemy, że ponad połowa dorosłych kobiet zgłasza takie problemy, jednak biorąc pod uwagę, że są to kwestie uważane za wstydliwe i intymne, liczba ta jest zapewne większa. Prężnie rozwijająca się fizjoterapia w dziedzinie uroginekologicznej stawia czoła tym przekonaniom i z powodzeniem pomaga w zapobieganiu i rehabilitacji dysfunkcji mięśni dna miednicy.

Jak dbać o sprawność mięśni dna miednicy?

Mięśnie dna miednicy wyściełają ją, zapewniając odpowiednie ułożenie narządów wewnętrznych oraz kontrolę oddawania moczu. Aby były sprawne i wydolne konieczny jest ich trening, tak jak w przypadku innych mięśni naszego ciała. Niestety często spotykane określanie ich jako słabe, pokutuje przeświadczeniem, że należy je jak najczęściej napinać. To błąd.

Wydolne mięśnie to takie, które spełniają swoją funkcję, potrafią się napiąć wedle naszej woli, ale też rozluźnić, co często bywa pomijane. Należy pamiętać, że przyczyną dolegliwości może być nadmierne napięcie, a wtedy powyższy sposób treningu zaszkodzi zamiast pomóc. Ponadto, w prawidłowych warunkach mięśnie dna miednicy aktywują się samoistnie – nie ma wtedy konieczności poddawania ich treningowi.

Ćwiczenia mięśni dna miednicy fizjoterapia. Kiedy zgłosić się do fizjoterapeuty?

Jeżeli jednak mamy wątpliwości co do prawidłowej pracy naszych mięśni, warto skonsultować się z fizjoterapeutą, najlepiej o specjalizacji uroginekologicznej. Terapia dna miednicy może okazać się bardzo ważna. Pomoże on w przypadku:

• nietrzymania moczu;
• przewlekłego bólu okolicy krocza, vulvodynii;
• obniżenia narządów rodnych;
• rozstępu mięśnia prostego brzucha;
• zaburzenia czynności jelit;
• przebycia urazów okołoporodowych;
• pochwicy i innych dysfunkcji seksualnych;

Wymierne korzyści przynosi również wizyta podczas fizjologicznej ciąży i po rozwiązaniu. Pozwoli to ciężarnej na świadomą kontrolę, mięśni dna miednicy, umiejętność ich rozluźnienia, poprawę ich elastyczności i wydolności. Taka profilaktyka może zapobiec późniejszym problemom.

Jak przebiega terapia w przypadku zaburzeń pracy mięśni dna miednicy?

Udając się do terapeuty należy pamiętać, że jest on profesjonalistą i tematy intymne, które powszechnie mogą powodować zawstydzenie, są dla niego zupełnie naturalne. Umawiając się na wizytę dobrze jest zapytać jak się do niej przygotować. Pierwszym etapem zawsze jest wywiad z pacjentem, czyli rozmowa na temat stanu zdrowia i występujących dolegliwości. Wbrew pozorom jest to bardzo ważna część i nie należy zatajać żadnych informacji, ponieważ kluczowe dla powodzenia terapii jest znalezienie przyczyny dysfunkcji. Następnie fizjoterapeuta przystąpi do badania, również postawy całego ciała, wydolności mięśni oraz ewentualnej blizny po cesarskim cięciu.

Jednym z elementów terapii może być manualne, przezpochwowe ocenienie stanu mięśni dna miednicy. Wygląda ono wtedy dość podobnie, jak podczas badania ginekologicznego. Nie jest to niezbędne i nie każdy fizjoterapeuta praktykuje takie badanie, ale pomaga ono w diagnostyce, a co za tym idzie skutecznej terapii. Jeżeli pacjentka wyrazi na nie zgodę, zostanie poproszona o napięcie poszczególnych mięśni, co umożliwi precyzyjne określenie wydolności zarówno mięśni miednicy mniejszej jak i brzucha.

Ostatnim elementem wizyty będzie terapia, która w każdym przypadku będzie inna. Zależnie od przyczyny dolegliwości, dobrane zostaną odpowiednie, indywidualne ćwiczenia i zabiegi. Najczęściej stosowana jest terapia manualna okolicy miednicy i kręgosłupa, powłok brzusznych lub pochwy. Nieodłącznym elementem na pewno będzie nauka kontroli mięśni (zarówno napięcia jak i rozluźnienia), połączenia ich z oddechem i relaksacją.

Artykuł Fizjoterapia mięśni dna miednicy pochodzi z serwisu ZdrowieTeraz.pl.