«اولين و آخرين تجمع هدفمند جنبش سبز/ مي‌مانيم تا لحظه پيروزي/ تجمع ميليوني سبزها/ با اتحاد در خيابان‌ها مي‌مانيم/ اولين تظاهرات هدفمند ميليوني جنبش سبز/ با ماندن در خيابان‌ها، كابوس وحشتناك رژيم را به حقيقت تبديل كنيم/ تحصن و ماندن ميليوني جنبش سبز در خيابان تا تحقق اهداف جنبش سبز و…»

اينها شعارهاي مضحكي  هستند كه از چند هفته قبل، در سايت‌ها و وبلاگ‌هاي وابسته به يك خط فكري خاص منتشر مي‌شدند. بعد از ماجراي روز قدس و كاهش تدريجي سبزها، اين بار آنها با تبليغات و هياهوي فراوان درصدد تجديد قواي خود بودند. آقاي موسوي هم براي روحيه دادن به حاميان خود، به مناسبت 13 آبان بيانيه‌اي صادر و اعلام كرده بود كه حاميانش هنوز در صحنه هستند و خواهند ماند و ديگران خواهند رفت!

13 آبان آمد و رفت. مردم دو دسته بودند. دسته اول اكثريت مطلق را تشكيل مي‌دادند و مثل سالهاي گذشته بلكه باشكوه‌تر از گذشته به خيابان آمدند و شعارهاي اصلي اين روز تاريخي را فرياد ‌زدند. دسته‌ي دوم هم مثل روز قدس و البته بسيار كمتر از آن روز به خيابان آمدند و شعارهاي فرعي سر دادند تا مخالفت خود را با اكثريت مردم ايران نشان بدهند. اما هر چه نگاه كرديم از جمعيت ميليوني سبزها كه قرار بود در خيابان‌ها بمانند و جشن پيروزي خود را به ما نشان بدهند، خبري نبود.

البته آنها براي توجيه كاهش تدريجي جمعيت خود به بهانه‌هاي مختلفي متوسل مي‌شوند، مثل حضور نيروي انتظامي و برخورد و گاز اشك آور و باطوم و دستگيري و… اما اين توجيه قابل قبولي نيست. اولا قرار بود سبزها ميليوني‌ بيايند ثانيا فكر نمي‌كنم آه و ناله كردن، راه مناسبي براي توجيه بي‌عرضگي در جذب مردم باشد! كسي كه به دنبال پيروزي است، با ديدن باطوم گريه نمي‌كند! پس مشكل جاي ديگري است. مشكل جايگاه مردمي بعضي آدم‌هاست.

روزنامه‌ها و سايت‌هاي اصلاح طلب هم براي اينكه يك طوري عصبانيت خودشان را از حضور مردم نشان بدهند، ترجيح دادند راهپيمايي اصلي مردم را در كنار لانه جاسوسي آمريكا نبينند و چشمان خود را بر جمعيت آنها ببندند و در عوض فقط همان جمعيت معدود دوستان خود را بزرگنمايي كنند. شيوه اين روزنامه‌ها به اين نحو است كه كلا هر حركت مخالف با حركت عموم را به عنوان خواست مردمي منعكس مي‌كنند، اگرچه آن حركت همراه با خشونت و اغتشاش باشد. البته آنها معمولا آشوب‌ها و شعارهاي طرفداران خود را هم به حساب نمي‌آورند، تازه از ما طلبكار هستند كه چرا اغتشاشگران را به آنها نسبت مي‌دهيم؟!

از اين جماعت بايد پرسيد: از دو دسته بالا، كدام گروه جزو حاميان شما و آقاي موسوي هستند؟ دسته اول يا دوم؟ قطعا دسته اول حامي شما نيستند. چون توجهي به شعارها و خواسته‌هاي شما نداشتند. بنابراين به نظر مي‌رسد گروه دوم از حاميان گوش به فرمان شما باشند. شعارهاي عجيب و غريب و مغاير با آرمان‌هاي انقلاب هم دقيقا از زبان همين گروه دوم شنيده شد. ظاهرا تنها كساني كه به بيانيه اخير موسوي لبيك گفتند و با عكس‌هاي او به خيابان آمدند و شعار جمهوري ايراني سر دادند، همين جمعيت اندك بودند.

البته اصلاح‌طلبان براي فرار از شعارهاي انحرافي طرفداران خود، راهكارهاي جالبي دارند. آنها جمعيت معترض را به حساب خودشان مي‌گذارند، اما كاري به شعارهاي اين افراد ندارند و ادعا مي‌كنند كه با اين شعارها مخالف هستند. يعني بيشتر دنبال كميت هستند تا كيفيت! دقيقا مثل خاتمي و موسوي. آنها هم اين اواخر بيانيه داده‌اند و ادعا كرده‌اند كه با شعارهاي انحرافي و افراطي مخالفند.

خوب اشكالي ندارد. در اينصورت يك نفر لطف كند و چهار تا سبز واقعي نشان بدهد كه در راهپيمايي 13 آبان، شعار انحرافي سر نمي‌داد! بالاخره آن عده‌اي كه به خيابان آمدند و شعار جمهوري ايراني سردادند، يا حامي موسوي بودند يا نبودند؟ اگر اين جماعت حامي موسوي نيستند، پس حاميان موسوي در راهپيمايي روز 13 آبان كجا بودند؟ آيا ترجيح دادند به خيابان نيايند؟

نتيجه اينكه جماعت اصلاح طلب به طور عام و افرادي چون خاتمي و موسوي به طور خاص، يك سياست دوپهلو را در پيش گرفته‌اند. آنها براي اينكه همين حاميان فعلي خود را هم از دست ندهند، گاه و بيگاه و به بهانه‌هاي مختلف بيانيه مي‌دهند و طرفداران خود را در صحنه نگه مي‌دارند، از سوي ديگر گاهي ادعا مي‌كنند كه اغتشاش و شعارهاي افراطي به آنها ربطي ندارد! در حالي كه اين شعارهاي افراطي را دقيقا همان حاميان آنها سر مي‌دهند.

امروز 13 آبان است و ما خود را براي يك روز بزرگ آماده مي‌كنيم. همان طوري كه رييس جمهور موسوي چند روز پيش گفته بود، آنك 13 آبان رسيد. از وقتي بيانيه رييس جمهور را خوانده‌ام، انرژي مضاعفي گرفته‌ام. مطمئنم كه امروز تهران را فتح مي‌كنيم، مطمئنم. به شرطي كه مردم ميليوني بيايند و تا لحظه پيروزي در خيابان‌ها بمانند.

از خانه بيرون مي‌آيم. خداي من! چه مي‌بينم؟ همه جا سبز است. كوچه‌ها، خيابان‌ها، مغازه‌ها، خانه‌ها، در و ديوار شهر، همه جا سبز است. حتي آسمان هم امروز سبز است. زنگ زدم به مسعود. ديشب با هم قرار گذاشته بوديم كه امروز با هم باشيم. مسعود از رفقاي قديمي بالاترين است. رژيم خيلي از او مي‌ترسد. چون لينك‌هايش، دارد رژيم را نابودي مي‌كند. من هميشه به لينك‌هاي مسعود امتياز مثبت مي‌دهم. اين مسعود، افتخاري است براي بالاترين. ديشب تا دير وقت مشغول ارسال لينك در بالاترين بوديم. رژيم ديشب حسابي كلافه شده بود. لينك‌هاي ما اعصاب كودتاگران را بهم ريخته. ديروز و ديشب همه يك صدا در بالاترين فرياد مي‌زدند مرگ بر كودتا.

مردم دسته دسته به خيابان‌ها آمده‌اند. همه سبزپوش هستند. از نيروهاي كودتا اصلا خبري نيست. گويا اين بار تهديدهاي ما را جدي گرفته‌اند. رييس جمهور موسوي گفته بود كه كودتاگران خواهند رفت. آنك رفتند. تا چشم كار مي‌كند رنگ سبز است كه خيابان‌ها را پر كرده‌. شايعات زيادي به گوش مي‌رسد. مي‌گويند شيخ مهدي را دستگير كرده‌اند و به كهريزك برده‌اند. نمي‌دانم اين خبر واقعيت دارد يا نه. ولي اگر درست هم باشد، جاي نگراني نيست. كروبي به تنهايي مي‌تواند از خودش مراقبت كند. فكر مي‌كنم اين دفعه شيخ بزرگ ما مي‌تواند مدارك جديدي براي ادعاهاي خود پيدا بكند.

در شهر، هيچ خبري از طرفداران استبداد و كودتا نيست. مردم همه جا را گرفته‌اند. از مساجد آهنگ «يار دبستاني من» پخش مي‌شود. مسعود به اين وضعيت مشكوك است. مي‌گويد «غلط نكنم كاسه‌اي زير نيم‌كاسه است. نكند نيروهاي كودتا با هيلي‌كوپتر و يا ميگ‌هاي روسي ما را بمباران كنند» اين را كه مي‌گويد، مردم عصباني مي‌شوند و با صداي بلند فرياد مي‌زنند «مرگ بر روسيه، مرگ بر روسيه» مسعود مي‌گويد:«برادران و خواهران سبزم! آنك وقت مبارزه و روز پيروزي است. بايد لانه جاسوسي روسيه را تصرف كنيم» با پيشنهاد مسعود، جمعيت به سمت سفارت روسيه حركت مي‌كند.

به سفارت روسيه نزديك مي‌شويم. جمعيت را نمي‌شود كنترل كرد. به مسعود مي‌گويم بايد جلوي فرار جاسوس‌ها را بگيريم. مسعود چند نفر را مامور مراقبت از درب‌هاي سفارت مي‌كند. چند نفر از ديوار سفارت بالا مي‌روند. خيلي زود در سفارت باز مي‌شود و جمعيت سبز وارد حيات سفارت مي‌شوند.

از جاسوس‌ها خبري نيست. انگار فرار كرده‌اند. تمام ساختمان به دست ما افتاده. جاسوس‌ها هيچ كدام از اسناد و مدارك را نابود نكرده‌اند. مسعود مي‌رود و مقداري سند داخل دستگاه كاغذ خردكن مي‌ريزد و آنها را پودر مي‌كند. از مسعود مي‌پرسم «مسعود جان، چرا اين اسناد را نابود مي‌كني؟» مسعود مي‌گويد:«ما بايد اين اسناد را نابود كنيم و بعد عكس بگيريم و آبروي جاسوس‌ها را ببريم» من هميشه به هوش مسعود غبطه مي‌خورم. بي‌خود نيست كه مسعود بيشترين امتياز را در بالاترين دارد. ما اگر مسعود را نداشتيم، امروز خيلي مشكل داشتيم.

مسعود چند نفر را مامور مراقبت از سفارت مي‌كند و به من مي‌گويد برويم صدا و سيماي كودتا را هم بگيريم. حق با مسعود است. صدا و سيما را كه بگيريم ديگر خيالمان از همه چيز راحت مي‌شود. مي‌توانيم صداي خودمان را به همه برسانيم و پيروزي خودمان را اعلام كنيم. مسعود جمعيت را به سمت صدا و سيما هدايت مي‌كند.

ناگهان چشمش به گوشه‌ي خيابان مي‌افتد. با خودم مي‌گويم مسعود حتما در حال طرح يك عمليات ويژه است. نگاه‌هاي مسعود هيچ وقت بي‌معني نيستند. مسعود فورا چند نفر را صدا مي‌زند و به آنها مي‌گويد:«برادران، خودتان را براي يك ماموريت بزرگ آماده كنيد. آنك وقت پيروزي نزديك است» بچه‌ها مي‌گويند ما آماده‌ايم. مسعود مي‌گويد:«آن چند سطل آشغال را مي‌بينيد آن گوشه‌ي خيابان؟ برويد آنها را آتش بزنيد» بچه‌ها مي‌روند و سطل‌هاي زباله را آتش مي‌زنند و ما يك قدم ديگر به آزادي تهران نزديكتر مي‌شويم.

به صدا و سيما مي‌رسيم. عده‌اي از مزدوران در حال انتشار خبرهاي دروغ هستند. مسعود مي‌گويد:«برادران آرامش خود را حفظ كنيد. ما بايد اول صداوسيما را پاكسازي كنيم و بعد خبر پيروزي خود را به گوش همه برسانيم.»

مسعود به من مي‌گويد:«مي‌خواهم يك ماموريت مهم هم به تو بدهم، آماده‌اي؟» به مسعود مي‌گويم «من براي آزادي ايران آماده‌ي هر كاري هستم مسعود جان.» مسعود مي‌گويد:«بايد بروي و عمو پورنگ و ململ و پنگول را پيدا كني. بايد حساب اينها را كف دستشان بگذاريم» از اين كه مسعود به من اطمينان كرده و اين ماموريت مهم را به من سپرده به خودم مي‌بالم. ياد روزها و شبهاي بالاترين مي‌افتم. چه شبهايي كه من و مسعود بي‌خوابي ‌كشيديم و لينك ‌فرستاديم و داغ ‌كرديم و با رژيم مبارزه ‌كرديم. آنك نتيجه همه زحمات خود را داريم مي‌بينيم.

خبرها از فرار همه‌ي عناصر كودتا از كشور حكايت دارد. مسعود عده‌اي را مامور مي‌كند كه به فرودگاه بروند و مانع فرار كودتاگران شوند. خدايا چقدر زود پيروز شديم. البته ما هنوز هم دلهره داريم. نكند ميگ‌هاي روسي بر آسمان سبز ايران ظاهر شوند و مردم سبز را گلوله‌باران كنند.

همه ساختمان‌هاي صداوسيما تصرف شده و به دست بچه‌هاي سبز افتاده. مسعود مي‌گويد بايد خبر پيروزي و آزادي تهران را به گوش همه برسانيم. نفس‌ها در سينه حبس شده. همه منتظرند تا ببينند چه اتفاقي مي‌افتد. به يكي از استوديو‌هاي پخش خبر مي‌رويم. اين كار را بايد خود مسعود انجام بدهد. هيچ كس به جز او نمي‌تواند اين خبر خوب را به مردم برساند.

مسعود خودش را آماده مي‌كند و با همان صداي دلنشينش مي‌گويد:«اين صداي جلبك‌هاي سبز ايران است. هم وطنان عزيز، ما پيروز شديم. ما به آرزوي خود رسيديم. ما به آنچه رييس جمهور موسوي گفته بود، رسيديم.» مسعود بيانيه چند روز پيش رييس جمهور موسوي را هم با بغض مي‌خواند:«آنك 13 آبان مي‌رسد …»

اشك در چشمان همه ما جمع شده. يكي با عجله مي‌آيد و مي‌گويد كه رييس جمهور موسوي و شيخ مهدي كروبي به صدا و سيما آمده‌اند. با شنيدن اين خبر خيلي خوشحال مي‌شوم. به سرعت به طرف در مي‌دوم. آخ! آنقدر عجله داشتم كه خوردم به ميز و افتادم…

انگار يك نفر دارد به صورتم آب مي‌پاشد. چشمانم را باز مي‌كنم، مادرم است. مي‌گويم: «چي شد مادر؟ رييس جمهور كجاست؟ مصاحبه‌اش پخش شد يا هنوز شروع نكرده؟ من بايد برم با رييس جمهور صحبت كنم.»

مادر مي‌گويد: «چي ميگي. رييس جمهور كيه؟ باز هم خواب ديدي؟ خدا يه عقلي به تو بده. پاشو لنگه ظهره.» گفتم: «چي؟ رييس جمهور هنوز نيومده؟» فورا زنگ زدم به مسعود:«مسعود كجايي؟ چي شد؟ رييس جمهور صحبت كرد؟ الان چه خبره؟ من افتادم و بيهوش شدم. ديگه چيزي يادم نيست. كودتاچي‌ها رو گرفتين؟ همه چي تمام شد؟ هواپيماهاي روسي نيومدند؟ …»

مسعود داد مي‌زند: «چي مي‌گي خره؟ حالت خوشه؟ ميشه بگي از صبح تا حالا كجا بودي؟ صد بار بهت زنگ زدم، اس ام اس فرستادم. چرا جواب ندادي؟ مگه قرار نبود امروز بريم شعار بديم؟ مگه ديشب بهت نگفتم برو زود بخواب اينقدر تو بالاترين لينك نذار. چرا گوش نكردي؟»

به مسعود گفتم:«يعني چي؟ بالاخره چي شد؟» مسعود گفت:«هيچي. چي مي‌خواستي بشه. رفتيم و برگشتيم.» گفتم:«مگه قرار نبود اين دفعه تو خيابون‌ها باشيم و برنگرديم؟ پس چرا برگشتيد؟» مسعود گفت:«بي‌خيال بابا. زود بيا بالاترين چند تا لينك فرستادم بايد داغ بشه.»

لينك هاي مرتبط:

روايت تصويري از حضور پر شور سبزها در راهپيمايي ديروز تهران

روايت تصويري  ديگري از حضور پر شور سبزها

سبزها آماده برگزاري اولين و آخرين تجمع هدفمند خود در 13 آبان هستند. اين يعني اينكه تا حالا هر كاري كرده‌اند و هر تجمعي داشته‌اند و هر وقت به خيابان آمده‌اند، دنبال هيچ هدف خاصي نبودند! سبزها ادعا كرده‌اند كه 13 آبان تا لحظه پيروزي در خيابان مي‌مانند! سبزها از تمام دوستان و همفكران خود در شهرستان‌هاي مختلف خواسته‌اند كه به تهران بيايند و اين نشان مي‌دهد كه جماعت متوهم تا چه اندازه در شهرهاي ديگر ايران و در ميان مردم دچار مشكل هستند!

هرچقدر جلوتر مي‌رويم، رسوايي جماعت متوهم بيشتر مي‌شود و اين باعث خوشحالي ماست. شايد اگر چنين حوادثي اتفاق نمي‌افتاد و جنبش سبز در همان حال و هواي انتخاباتي خود باقي مي‌ماند، خيلي‌ها عمق و باطن اين آدم‌ها را تشخيص نمي‌دادند، اما امروز پرده‌ها كنار رفته و برخي ناچارند ذات خودشان را به مردم نشان بدهند، چون پنهان كردن دروغ كار ساده‌اي نيست.

آدم‌هايي را مي‌شناسم كه روزگاري موقع خريد لباس و پيراهن و حتي روسري، رنگ سبز را انتخاب مي‌كردند، اما امروز كار به جايي رسيده كه ديگر اشتياقي به اين رنگ ندارند و مي‌گويند آبروي رنگ سبز را برده‌اند! چرا؟ دليلش را همه مي‌دانند.

روزي ميرحسين موسوي به خاطر توهين يك دانشجوي منتقد به پارچه سبز آشفته شد و آنرا توهين به ائمه و اهل بيت دانست، اما امروز شال سبز او گردن رضا پهلوي و مريم رجوي و دالايي لاما و اكبر گنجي و گوگوش و حتي توله سگ‌ها آويزان شده است.

البته خود سبزها وقتي اين حرف ما را مي‌شنوند، دو دسته مي‌شوند: عده‌اي با افتخار تمام مي‌گويند كه اين باعث خوشحالي است كه جنبش سبز ما جهاني شده! عده‌اي هم كه تعداد آنها خيلي خيلي كم است ناراحت مي‌شوند و مي‌گويند: چرا ما را نمي‌بينيد و فقط رضا پهلوي و مريم رجوي را مي‌بينيد؟

البته چنين وضعيتي قبلا هم در ميان اصلاح طلبان وجود داشت و آنها خودشان ادعا مي‌كردند كه در اصلاحات مورد نظر آنها، از «سروش تا گوگوش» جاي دارند و در نهايت همين مساله هم باعث شد، كه اصلاح طلبان پايگاه مردمي خودشان را از دست بدهند. چرا كه همه‌ي مردم ايران سياسي مطلق نيستند، خيلي‌ها به خاطر دين و مذهب و اعتقادات خود به كسي يا جرياني راي مي‌دهند. اشتباه بعضي جريانات سياسي اين است كه اين مساله را نمي‌فهمند. روزي مي‌فهمند كه كار از كار گذشته و آنها قافيه را باخته‌اند.

اگر امروز مي‌بينيم كه خاتمي و كروبي و موسوي گاهي بيانيه مي‌دهند و ظاهرا از برخي شعارهاي تند هوادارن خود گلايه مي‌كنند، دقيقا به خاطر اين است كه خاطره خوشي از تندروي هواردان قبلي خود ندارند، نه آنكه خودشان با اين شعارها مشكلي داشته باشند. البته اين مايه‌ي خوشحالي ماست، هر چقدر جلوتر مي‌رويم، سبزها، رنگ واقعي خودشان را بهتر به مردم نشان مي‌دهند.

لينكهاي مرتبط:

عذرخواهي جلبك‌هاي سبز از آمريكا به خاطر تسخير لانه جاسوسي آمريكا توسط دانشجويان پيرو خط امام! (تناقضات اين جماعت را ببينيد. از يك طرف ادعا مي‌كنند كه موسوي يار و ياور و نخست وزير امام هست، از طرف ديگر خودشان همه شعارهاي امام را زير سوال مي برند!)

اهانت بي‌شرمانه يك جلبك سبز به ائمه به خاطر 13 آبان! ببخشيد كه ما هر جا را نگاه مي‌كنيم، اين دسته از سبزها را مي‌بينيم نه سبزهاي واقعي را! (البته اين سبز متوهم، بعد از چند روز مجبور شد ابتداي مطلبش بنويسد: «اين يك مطلب طنز است!» الان هم كلا مطلبش را حذف كرده! نظرات پاي مزخرفاتش هم جالب است. به او اعتراض مي‌كنند كه اين مطلب، بهانه به دست كيهان مي‌دهد! فقط همين)

حدودا دو هفته پيش در فضاي سياسي و حزبي كشور اتفاق جالبي افتاد. انتخابات خانه احزاب برگزار شد و در آن اصلاح طلبان پيروز شدند. بعد از پيروزي آنها، نمايندگان احزاب اصولگرا به جناح پيروز تبريك گفتند، اما فقط يكي از اصولگراها، تكرار مي‌كنم فقط يكي از اصولگراها يعني آقاي بادامچيان زير بار نتيجه انتخابات نرفت و خواستار ابطال انتخابات شد.

واكنش اصلاح طلبان و روزنامه هاي آنها به اين مساله جالب بود. اصلاح طلبان كه از حرف‌هاي بادامچيان عصباني شده بودند، فرياد زدند كه بادامچيان چه كاره است كه بگويد انتخابات قانوني است يا غيرقانوني؟ چرا حالا كه شكست خورده، قواعد بازي را رعايت نمي‌كند؟

حق با اصلاح طلبان بود. حرف حق را هميشه بايد پذيرفت. اما اين را مقايسه كنيد با رفتار خود آنها در انتخابات رياست جمهوري. اصلاح طلبان در حالي به خاطر زير سوال رفتن نتيجه انتخابات خانه احزاب عصباني شده بودند، كه اين مساله در زندگي روزمره مردم اهميت چنداني ندارد، اكثر مردم ايران اصلا خبر ندارند كه خانه احزاب  چي هست؟! اصلا نمي‌دانند انتخاباتش كي برگزار مي‌شود؟ آدمهايش چكاره هستند؟ به درد چه چيزي مي‌خورد؟ چه كار قرار است انجام بدهد؟ بله اصلاح طلبان عزيز براي اين انتخابات رگ گردنشان بيرون زد!

اما در انتخابات رياست جمهوري يعني انتخاباتي كه مستقيما با زندگي مردم سراسر ايران رابطه دارد و زن و مرد و پير و جوان و روستايي و شهري به خاطر آن به صحنه مي‌آيند، خودشان نتيجه انتخابات را زير سوال بردند. آن هم انتخاباتي كه  با حضور 40 ميليوني مردم ايران همراه بود. چرا؟ به خاطر آنكه در انتخابات خانه احزاب پاي جناح و حزب و چهار تا آدم شكم گنده در ميان است كه پول‌هاي مفت مملكت را براي حزب خودشان خرج مي‌كنند، اما در انتخابات رياست جمهوري پاي ميليون‌ها زن و مرد ساده ايراني در ميان است كه مي‌خواهند خودشان سرنوشت مملكتشان را رقم بزنند.

البته مردم كه هميشه مهم نيستند، مردم وقتي مهم هستند كه به ما و جناح ما راي بدهند. در غير اين صورت آراي مردم هيچ اهميتي ندارد. خيلي ممنون به خاطر اين حس مردم گرايي جناح اصلاح طلب كشور!

ديدار چند روز قبل نخبگان كشور با رهبر معظم انقلاب، نكات زيادي براي گفتن و نوشتن دارد. از انتقاد صريح و بي‌سابقه رهبري از صدا و سيما گرفته تا بيان گوشه‌هايي از حوادث بعد از انتخابات و همچنين انتقاد يكي از حضار به رهبري درباره عملكرد صداوسيما و مسئوليت همه اقدامات صداوسيما را متوجه رهبري كردن و …

متاسفانه بعضي آدم‌‌ها نگاهشان به جايگاه رهبري در ايران، كاملا مكانيكي است. يعني در ذهن خود، روابط مسئولان با رهبر را مانند چرخ دنده‌هايي تصور مي‌كنند كه با حركت هر يك، بقيه هم به ناچار مي‌چرخند. آنها تصور مي‌كنند كه در جمهوري اسلامي چون برخي نهادها مستقيما زير نظر رهبري هستند و مسئول آنها را هم خود رهبري تعيين مي‌كند، پس تمام اقدامات و تصميمات با رضايت كامل رهبري صورت مي‌گيرد و يا خود او بايد جوابگوي همه كارهاي مسئولان باشد.

چنين تصوري حتي در ميان برخي از مسئولان هم وجود دارد و آنها گمان مي‌كنند چون منصوب رهبري هستند، پس هيچ كس حق انتقاد و مخالفت با آنها را ندارد و گاهي هم دهان منتقدان خود را با همين اهرم مي‌بندند! واضح است كه همه كساني كه چنين تصوري دارند، اشتباه مي‌كنند. هر دو گروه بالا، علي‌رغم اختلافي كه با هم دارند، به پاسخگو نبودن آن مقامات مسئول كمك مي‌كنند. اما ما اين‌طور فكر نمي‌كنيم. ما اعتقاد داريم كه بعضي مسئولان و بعضي نهادها وظيفه شرعي و قانوني خود را به نحو احسن انجام نمي‌دهند. حتي خود رهبري هم در موارد زيادي از عملكرد دستگاه‌هاي مختلف انتقاد داشته و دارند. اين مساله نشان مي‌دهد كه روابط مسئولان در ايران آنقدرها هم ساده و مكانيكي نيست كه بعضي‌ها فكرش را مي‌كنند!

انتقادهاي اخير رهبر معظم انقلاب از صداوسيما، شايد يكي از تندترين و صريح‌ترين گلايه‌هاي ايشان از صداوسيما در طول سال‌هاي گذشته باشد. اين سخنان نشان مي‌دهد كه خود رهبري هم از عملكرد صداوسيما بويژه در انتخابات اخير راضي نيستند. البته ممكن است عده‌اي تصور كنند كه رهبري با يك تذكر مي‌تواند جلوي خيلي از كارها را بگيرد، اما من چنين تصوري ندارم. اگر اين طور باشد امروز بايستي تمام مملكت همان طوري اداره شود كه رهبر انقلاب مي‌خواهند.

متاسفانه بخش زيادي از انتقادات محمود وحيد‌نيا بر اساس همين تصورات اشتباه بيان شده است. البته من منكر حق انتقاد و آزادي بيان نيستم و سعي مي‌كنم در فرصتي ديگر در خصوص لزوم انتقاد از رهبران در جامعه اسلامي مطلبي بنويسم، يعني مشكلي با اين مساله (انتقاد از رهبري) ندارم، اما هر حرفي را هم مصداق انتقاد نمي‌دانم. انتقاد درست بايد با منطق و استدلال قوي همراه باشد، نه آنكه بر توهمات و تصورات استوار باشد. آيا همه حرف‌هاي وحيد‌نيا، همراه با استدلال و منطق بود؟ اينكه بگوييم صداوسيما چنين و چنان است و زير نظر شماست، پس شما مسئول هستيد؛ يا اينكه نمي‌شود از شما انتقاد كرد، پس شما مسئول هستيد؛ اينكه فلاني انتخاب نشد، پس شما مسئول هستيد؛ اينكه فلاني كتك خورد، پس شما مسئول هستيد؛ اين حرف‌ها طبق كدام معيار عقلي قابل قبول است؟

وحيد‌نيا از نتيجه انتخابات راضي نيست و حق دارد ناراحت باشد، اما آيا او بايد همان حرف‌هاي موسوي و كروبي را تكرار كند؟ انتظار ما از يك فرد نخبه فراتر از يك آدم معمولي است و آنها بايد بدور از تعصبات و احساسات از گفته‌هاي خود دفاع كنند. نه آن‌كه طرف مقابل خود را متهم به يك‌سويه‌نگري كنند اما خودشان كاملا يك سويه و يك‌طرفه حرف بزنند. چشمان خود را بر حق ميليون‌ها ايراني ببندند و از حق زائل شده‌ي خود شكايت كنند.

به هرحال آقاي وحيد‌نيا نظرات خود را بيان كردند و رهبر انقلاب هم به بخشي از آنها جواب دادند. فكر مي‌كنم هر كسي كه از مساله‌اي انتقاد مي‌كند، بايد با همان حوصله جواب آن انتقادها را هم بشنود و در نظر بگيرد. قطعا حوادث بعد از انتخابات، آنقدر پيچيده است و آنقدر حرف براي گفتن دارد كه بسياري از واقعيات پشت پره‌ي آن هنوز هم روشن نشده‌ است.

آيا نخبه‌هاي سبز از همه جوانب حوادث اخير آگاه هستند؟ آيا از همه اخبار پشت پرده خبر دارند؟ و يا اينكه ماجراها را همان‌طوري مي‌بينند كه خودشان دوست دارند؟ آيا تا به حال از خودشان پرسيده‌اند كه چطور ممكن است كسي قبل از پايان شمارش آرا خودش را رييس جمهور يك ملت معرفي كند؟ اصلا چرا عده‌اي قبل از انتخابات فرياد مي‌زدند يا ما پيروزيم يا حتما تقلب مي‌شود؟!

آيا نخبگان سبز از خود پرسيده‌اند كه چرا اعتراض آنها به نتيجه انتخابات، بازتاب چنداني در ميان مردم عادي جامعه نداشته است؟ آيا از خودشان پرسيده‌اند كه چرا موج سبز آنها، در داخل كشور و در ميان عموم مردم عادي جامعه فراگير نشده و استقبال خارجي از آن بيشتر از استقبال داخلي است؟

آيا از خودشان پرسيده‌اند كه چطور ممكن است كسي در مراسم ترحيم يك آدم زنده شركت كند و بدون آنكه خجالت بكشد، باز هم سرش را بالا نگه دارد؟ انصافا اگر چنين حركت مضحكي را شخص ديگري انجام مي‌داد حضرات نخبه سبز چكار مي‌كردند؟ آيا به او نمي‌خنديدند؟ آيا از خودشان پرسيده‌اند كه اگر كل آراي شخص ديگري همانند آقاي كروبي كمتر از آراي باطله مي‌شد، او با چه رويي در ميان مردم ظاهر مي‌شد؟ (باور كنيد اگر من بودم خودم را در جنگل‌هاي آمازون يا بوركينافاسو گم و گور مي‌كردم!) و صدها سوال بي‌پاسخ ديگر كه اميدواريم نخبه‌هاي سبز لااقل درباره‌اش فكر بكنند.

بعد از انتشار خبر اين ديدار و انعكاس انتقاد‌هاي محمود وحيد‌نيا، بعضي از سايت‌هايي كه هميشه آه و ناله مي‌كنند و دائما از سركوب آزادي و وجود ديكتاتوري و عدم آزادي بيان شكايت مي‌كنند، اين بار به شايعات جديدي متوسل شده‌اند. شايعاتي از قبيل بازداشت و تحت نظر بودن وحيد‌نيا توسط نيروهاي امنيتي و سپاه كه خود وحيد‌نيا همه آنها را تكذيب كرد.

مثل اينكه مشكل اين جماعت، هم حرف زدن است و هم حرف نزدن. اگر كسي حرف نزند و انتقاد نكند، آنها از فقدان آزادي شكايت مي‌كنند، اگر هم كسي حرف بزند، باز هم ناله مي‌كنند. به نظر من حركت اين جماعت، خود بزرگترين خيانت به وحيد‌نيا و آدم‌هايي مانند وحيد‌نيا است تا ديگر در چنين ميداني وارد نشوند. من مانده‌ام وقتي چنين كسي به بيت رهبري دعوت مي‌شود و خود رهبري به او اجازه مي‌دهد تا صحبت كند و حتي سايت رهبري هم انتقادهاي او را منتشر مي‌كند، كدام عقل سليمي دقيقا بعد از اين ديدار او را بازداشت مي‌كند؟

يك بار ديگر تكرار مي‌كنم، من مشكلي با مساله انتقاد از رهبري ندارم و حاضرم درباره اين مساله با ديگران صحبت كنم. حرف من درباره اين بود كه آيا هر انتقادي هميشه صددرصد درست است؟ و آيا بعد از شنيدن سخنان طرف مقابل، حاضر هستيم در انتقاد خود تجديد نظر كنيم يا اينكه نه، ما كلا هميشه مخالف و هميشه منتقد هستيم؟

لينك هاي مرتبط:

وحيدنيا: از اخباري که درباره برخورد با من منتشر شده خنده‏ام مي‏گيرد

حاشيه‌هاي ديدار نخبگان از نگاه سايت رهبري : یك سینه حرف موج زند در دهان ما…

حاشيه‏هاي ديدار نخبگان و رهبري از نگاه يك دانشجوي دانشگاه شريف

روز پنجشنبه سايت طلبه بلاگ در مشهد افتتاح شد. دوستان بلاگر مشهدي لطف كرده  و از من هم دعوت كرده بودند كه به مشهد بروم. براي همين هم  من و آقاي فخري و حاج آقاي مخبر و تورجان با هم قرار گذاشتيم و ساعت 3 بعد از نيمه شب از قم به سمت فرودگاه مهرآباد حركت كرديم. البته شايد بپرسيد آهستان كه طلبه نيست، چرا از او دعوت كرده بودند؟ راستش اين سوال در ذهن خودم هم وجود داشت، اما وقتي در فرودگاه چشمم افتاد به مازيار بيژني و عباس حسين‌نژاد و بعدش هم مسعود ده‌نمكي، كمي به خودم اميدوار شدم.

پرواز ما ساعت 6 صبح بود. به خاطر ناهماهنگي و خواب بي‌موقع يك نفر و احتمالا يك مساله‌ي ديگر، پنج دقيقه ديرتر براي دريافت كارت پرواز رسيديم. گيت را بستند و گفتند ديگر كسي را راه نمي‌دهيم. البته به غير از ما، مسافرهاي ديگري هم از همين پرواز جا مانده بودند، (حدودا 30 نفر شايد هم بيشتر) اما گوش مسئولان شركت  هواپيمايي زاگرس، به داد و فرياد ما بدهكار نبود و دائما مي‌گفتند كه تقصير خودتان است كه تاخير داشتيد.

جالب اينكه در ميان جمعيت معترض، عده‌اي هم بودند كه ساعت پروازشان با بقيه فرق داشت و در بليط‌شان، به جاي ساعت 6 صبح، ساعت 6 و نيم صبح درج شده بود! اما باز هم مسئولان شركت مربوطه پاسخگو نبودند و مشكل را گردن آژانس‌هاي مسافرتي مي‌انداختند.

در اين ميان شايعات عجيب و غريبي هم در بين مسافران وجود داشت كه البته خيلي‌هايشان به واقعيت نزديك بود. از جمله اينكه بليط‌هاي آنها را به آدم‌هاي ديگري فروخته‌اند! هرچند مسئولان شركت مربوطه اين ادعا را تكذيب مي‌كردند و مي‌گفتند كه هواپيما با صندلي‌هاي خالي پرواز كرده است، اما برخي مسافران با برقراري تماس با دوستان خود، اين ادعا را رد مي‌كردند. چرا كه مسافران داخل هواپيما وجود صندلي‌هاي خالي را تكذيب مي‌كردند! (البته من نمي‌دانم كه چطور آنها همه هواپيما را كنترل كرده بودند) بعضي‌ها هم علت اين مساله را، سفر رييس‌جمهور به مشهد مي‌دانستند. مازيار بيژني مي‌گفت: اين سبزها هم نيستند كه به اين بهانه يك تجمع اعتراض‌آميز راه بيندازند!

به هر حال از پرواز 6 صبح جا مانديم. آنچه مشخص بود جمع زيادي آن روز از عملكرد مسئولان مربوطه و عدم پاسخگويي آنها، ناراضي و دلخور بودند. حالا بگذريم كه همين پرواز ساعت 6 صبح، يكي دو ساعتي هم تاخير داشته است!

با پيگيري‌ دوستان مشهدي و تماس آنها با مسئولان شركت، قرار شد با پرواز بعدي يعني ساعت ده و نيم خودمان را به مشهد برسانيم، اما آخرش هم زيارت امام رضا قسمت ما نشد كه نشد. البته يك صندلي خالي براي مسعود ده‌نمكي پيدا شد و ده‌نمكي به مشهد رفت. بالاخره بايد يك فرقي بين ما و ده‌نمكي وجود داشته باشد ديگر!

خلاصه معطلي چند ساعته در فرودگاه، باعث شد تا با بلاگرهايي كه قبلا از طريق دنياي مجازي  با آنها آشنا بوديم، از نزديك هم آشنا شويم و چند تا عكس يادگاري با هم بگيريم. حاج‌آقاي مخبر كه زحمت رفت و برگشت ما قمي‌ها به عهده ايشان بود. حاج‌آقاي واحدي عزيز كه به خودشان گفتم اي كاش كمي زودتر ايشان را مي‌ديدم! (آقاي واحدي  روز قبل يك پست درباره زيارت امام رضا نوشته بودند و وقتي ازاين سفر جا ماندند، الان يك پست ديگر نوشته‌اند) و آقاي حسين‌نژاد كه وبلاگ‌هاي زيادي دارند و فكر مي‌كنم يكي از معروف‌ترين‌هايش اين باشد: و بدانيم اگر كرم نبود، بعضي‌ها چيزي كم داشتند!

اين مازيار بيژني هم عجب آدم شوخ و بامزه‌اي است. حرف زدنش هم مثل كاريكاتور كشيدنش جالب و بامزه است. آنقدر براي ما لطيفه‌ تعريف كرد كه كلي خنديديم. البته بعضي لطيفه‌هايش هم بي‌مزه بودند

بعد از آنكه از پروازها نااميد شديم، آقاي مخبر ‌گفت حالا كه به زيارت امام رضا نرسيديم، بهتره برگرديم و به زيارت حضرت معصومه برسيم. موقع برگشتن هم آقاي فخري زحمت كشيدند و پذيرايي مختصري از ما بلاگرهاي قمي كردند و به تمامي شايعات بي‌اساس و حرف و حديث‌هايي كه درباره اصفهاني‌ها وجود دارد، پايان دادند!

براي ديدن تصاوير در اندازه واقعي روي آنها كليك كنيد

آقاي فخري (مدير پارسي بلاگ)، عباس حسين نژاد ، حاج آقاي مخبر و مازيار بيژني

مازيار بيژني و حاج آقاي مخبر و تورجان

مازيار بيژني و مسعمود دهنمكي

عباس حسين نژاد و حاج آقاي واحدي آن رديف پشتي نگاهشان به دوربين است!

اين هم عكس خودم. فقط ببخشيد كه پشت به بقيه نشسته‌ام و صورتم هم معلوم نيست

حتما خبر دستگيري عده‌اي از اصلاح طلبان را در مراسم دعاي كميل شنيده‌ايد. حرف و حديث‌هاي زيادي بعد از اين مساله به وجود آمده است. عده‌اي اعتراض كردند كه چرا به دعاي كميل ما حمله كرديد و چرا چشم ديدن دعا خواندن ما را نداريد و عده‌اي هم در مقابل گفتند كه اين مراسم دعا بهانه‌اي بود براي برنامه‌هاي سياسي و …

خانم محتشمي پور همسر مصطفي تاج‌زاده هم در واكنش به اين مساله گفته است:«گفته شده است که این دستگیری‌ها به دستور و با حکم دادستان بوده و اعلام کردند که این جلسه دعای کمیل نبوده بلکه جلسه‌ای برای برنامه‌ریزی توطئه برای سیزده آبان بوده است. نکته جالب اینجاست که هنگامی ماموران به این مراسم دعا حمله کردند که چراغ‌ها خاموش بوده و دعا به نقطه اوج خود رسیده بود و با ذکر یا غیاث المستغیثین، حاضران در حال بیان حاجات خود و ویژه دعا برای آزادی زندانیان سیاسی بودند!!» اين جمله آخري خانم محتشمي، خود نشان دهنده اين است كه به هر حال دعاي كميل آنها كمي تا قسمتي سياسي هم بوده! البته من اعتراضي ندارم، دعا براي آزادي زندانيان چيز بدي نيست.

با شنيدن اين ماجرا، ياد خاطره‌اي از دعاي كميل حسين زمان در سالهاي اصلاحات افتادم. در يكي از آن مراسم‌ها، حسين زمان در حال مداحي و قرائت دعا بود كه ناگهان وسط دعاي كميل، ياد روزنامه‌هاي توقيف شده‌ي اصلاحات ‌افتاد و از«يا غياث المستغيثين» رسيد به اينجا كه براي آزادي و رفع توقيف هر چه زودتر آن روزنامه‌ها هم دعا كرد!

خداوكيلي قصد توهين به هيچ كس را در اين پست نداشتم. فقط يك دفعه ياد خاطره‌ي دعاي كميل سياسي اصلاح‌طلبان در آن سالها افتادم كه اينجا بهترين وقت ممكن براي تعريف كردن آن بود!

راستي حالا كه به خانم محتشمي‌پور اشاره كردم، بد نيست يك نگاهي هم به وبلاگ اين خانم بيندازيم و از ادبيات جالب ايشان بهره‌مند شويم! بلاتشبيه، آدم با خواندن بيانيه‌ها و اطلاعيه‌ها و لحن نوشته‌هاي اين جماعت، ياد اطلاعيه‌هاي گروهك‌هاي ضدانقلاب مثل چريك‌هاي فدايي و مجاهدين خلق و كوموله و كومونيست‌ها مي‌افتد كه دائما از استبداد رژيم آخوندي و ديكتاتوري و … ناله مي‌كردند.

يك چيز ديگر، من نمي‌دانم اين تناقضات اصلاح طلبان كي قرار است تمام شود؟ آنها دائما طرف مقابل خودشان را متهم مي‌كنند كه وقايع امروز مملكت را به صدر اسلام و دوران امام علي تشبيه مي‌كنند، آن وقت خودشان دست راستي‌ها را از پشت بسته‌اند. اينجا را به نقل از وبلاگ خانم محتشمي‌پور بخوانيد:

«متأسفیم که می‌بینیم اگر زینب کبری(س) پس از حادثه خونبار کربلا به اسارت رفت و در کاخ یزید در برابر او و سپاهش به یزید تاخت و خطبه تاریخی‌اش را خواند اما یزیدیان حق فریاد و اعتراض را از او نگرفتند اما امروز در ایران همسران و فرزندان اسرای اصلاحات که برای تسلای خویش گرد هم می آیند تا با دعای کمیل که یادگار امام علی (َع) است به درگاه خداوند و اهل بیت او متوسل شوند مورد هجوم ماموران امنیتی قرار می گیرند و به اسارت می روند! »

البته خانم محتشمي پور در بيان چنين اظهاراتي مسبوق به سابقه هستند و قبلا هم خودشان را به حضرت زينب تشبيه كرده بودند! نه تنها خود، كه خاتمي را هم به حسين زمان تشبيه كرده بود. البته منظور خانم محتشمي، تشبيه خاتمي به  امام حسين بود نه آقاي حسين زمان خواننده! :

«حسين زمان! براي احياي دين جدت قيام كن و براي احياي انقلابي كه پدرت روح الله خميني رهبري كرد. تو نشستن را مپسند ما هم زينب‌وار پشتيبانيت مي‌كنيم و آمده‌ايم براي بيعت براي تجديد پيمان و محكم كردن ميثاق‌ها!»

لينك مرتبط: درخواست زنان از حسين زمان براي قيام!

آيا شما معتقد به نسبيت اخلاق هستيد و يا اينكه اصول اخلاقي را تغيير ناپذير مي‌دانيد؟ آيا به نظر شما دروغ گفتن، غيبت كردن، اتهام زدن، فحش دادن، آبروي كسي را بردن و … مي‌تواند جايي خوب باشد و جايي بد؟ مثلا تهمت زدن به آدم‌هاي جناح مقابل خوب باشد و تهمت زدن به خودمان بد!

اگر به نسبيت اخلاق معتقد هستيد كه هيچ، حرفي نيست پس ديگر نبايد از اقدام متقابل ديگران عصباني شويد، اما اگر دروغ گفتن و تهمت زدن را هيچ‌كجا قبول نداريد، تعصب را كنار بگذاريد و ملاك و معيار خودتان را اخلاق و رد بي‌اخلاقي قرار بدهيد و بر اساس همان معيار، درباره همه اتفاقات و همه آدم‌ها قضاوت كنيد.

مثلا اگر پرتاب كفش به مسئولان و آدم‌هاي سياسي مملكت اشكال دارد، همه جا اشكال داشته باشد، در حكم خود استثنايي قائل نباشيم و چنين اقداماتي را براي آدم‌هاي جناح مقابل هم قابل قبول ندانيم. هر چه را كه براي خود مي‌پسنديم، براي ديگران هم بپسنديم. نه آنكه يك روزي خوب باشد، يك روز بد. براي ديگران خوب باشد، براي خودمان نه!

مساله ديگر اينكه آيا فقط كفش پراني مصداق بداخلاقي است؟ آيا اتهام زدن به افراد و مسئولان و نظام، دروغ بستن و دروغ نوشتن، شهداي خيالي ساختن، خود را رييس جمهور دروغين يك ملت معرفي كردن، آراي ميليون‌ها ايراني را نديدن و زير سوال بردن، بي‌اخلاقي نيست؟ چرا عده‌اي همه‌ي اين كارها را حق خودشان مي‌دانند اما در برابر واكنش مردم به خود، عصباني مي‌شوند و فرياد وامصيبتا سر مي‌دهند؟

به نظر مي‌رسد بعضي‌ آدم‌ها براي دروغ گفتن و تهمت زدن هم امتيازات ويژه‌اي براي خودشان قائل هستند. مثلا به خودشان حق مي‌دهند عليه هر كس و هر مقام و هر مساله‌اي نظر بدهند و دروغ بگويند و شايعه بسازند، اما هيچ كس نبايد درباره آنها حرفي بزند. آنها مي‌توانند آراي ميليون‌ها ايراني را زير سوال ببرند، اما مردم حق زير سوال بردن آنها را ندارند!  آنها حق دارند از امتيازات ويژه خود استفاده بكنند و هر كسي را كه دلشان بخواهد به تمسخر بگيرند، اما كسي نبايد به آنها بخندد. توهين آنها به ديگران مي‌شود حركت خودجوش مردمي، اما عكس العمل مردمي به آنها، مي‌شود برنامه از پيش طراحي شده و اقدام  چاقو كشان و چماق به دستان!

البته برخي رسانه‌ها و برخي سايت‌ها هم در عادي جلوه دادن اين رفتار متناقض، نقش خودشان را به خوبي ايفا مي‌كنند! ماهرانه دروغ مي‌نويسند و شايعه ايجاد مي‌كنند و خيلي راحت به ديگران تهمت مي‌زنند و توهين مي‌كنند، (بي‌خيال اخلاق و انصاف و وجدان) اما وقتي اين دروغ‌ها، اين توهين‌ها و اين تهمت‌ها، ريش خودشان را مي‌گيرد، فورا استاد اخلاق مي‌شوند. سايت آينده نمونه بارز اين اساتيد اخلاق و عالمان بي‌عمل است. همين را كم داشتيم كه آينده از اصول اخلاقي برايمان بگويد.

آينده كه در سابقه خبررساني خود، صدها دروغ و شايعه و تهمت و توهين را به همراه دارد، اين روزها به خاطر توهين به عمامه كروبي عزادار است! جالب آنكه آينده به خاطر افتادن عمامه كروبي، ناگهان ياد مساله ولايت فقيه هم مي‌افتد و آنرا به ولايت ربط مي‌دهد! قبلا كه گفته بودم ولايت پذيري آينده‌اي‌ها در نوع خود بي‌نظير است.

زنبور‌هاي بي‌عسل يادشان رفته حرمت عمامه را اول و بيشتر از همه، خود روحاني بايد حفظ كند، بعد ديگران.

لينك مرتبط: كدام لنگه كفش، مال مردم است؟!

برخورد مردم با كروبي در نمايشگاه مطبوعات، نتيجه رفتار خود كروبي با مردم در ماه‌ها و سالهاي گذشته است. شيخ اصلاحات در انتخابات دوره نهم، با مسخره بازي و لطيفه گويي  بارها آراي مردم را زير سوال برده بود و شكست خودش را هم به خواب صبحگاهي‌اش مرتبط كرده بود! كروبي چهار سال تمام در روزنامه‌اش با همين لطيفه و با همين ادعا، به شعور ميليون‌ها ايراني توهين كرد اما مردم ايران بزرگوارانه از كنار توهين‌هايش گذاشتند و به حال خود رهايش كردند.

البته كروبي دست‌بردار ماجرا نبود و در انتخابات دوره دهم باز هم كانديدا شد. نتيجه انتخابات را هم كه خودتان بهتر مي‌دانيد. جمع آراي شيخ اصلاحات از كل آراي باطله‌ي كشور كمتر شد! اما كروبي كه حتي انتخابات برگزار شده توسط دوستان اصلاح‌طلب خودش را در دوره نهم قبول نداشت، اين بار هم اعتراض كرد و زير بار آراي مردم نرفت.

برخورد چند روز قبل مردم با كروبي شايد اولين برخورد قهرآميز آنها بعد از تحمل 5 سال توهين و تمسخر و اهانت او به مردم باشد. من از توهين به كروبي خوشحال نيستم، اما از اقدام مردم عليه كروبي هم ناراحت نيستم. كروبي جواب اقدامات خودش را گرفت. توهين به مردم قطعا گناهش بيشتر و بزرگتر از توهين به يك فرد است.

البته واكنش برخي جريانات، افراد و دوستان به اين ماجرا واقعا عجيب است. بعضي‌ها چنان از اين مساله عصباني شده‌اند كه با شيوه‌هاي مختلف دارند از مردم انتقام مي‌گيرند. به عنوان مثال بامدادي عزيز در واكنش به  پرتاب كفش به سمت كروبي، مردم را به اشغالگران تشبيه كرده و كروبي را هم نماد مظلوميت و مردم ايران دانسته و مي‌نويسد:«این بار اشغال‌گر به سوی مردم کفش پرت می‌کند. امروز جورج بوش است که از سر استیصال و خشم به سمت خبرنگاری جسور کفش پرت می‌کند!»

لازم به توضيح نيست كه آقاي بامدادي، جانب انصاف را رعايت نكرده و با تعصب به قضيه نگاه كرده است. سوال من از بامدادي اينست كه چطور و با چه معياري، جاي مردم و كروبي را با هم عوض كرده و به چنين نتيجه‌اي رسيده است؟

برخي سايت‌ها و خبرگزاري‌ها و به تبع آنها روزنامه‌هاي اصلاح طلب هم با جنجال و هياهو، سعي كرده‌اند برخورد مردم با كروبي را كمرنگ جلوه دهند و همه اين اتفاقات را به گردن چند نفر بيندازند. برخي هم با توهين به مردم، از عباراتي چون چماق به دست و مزدور و چاقو كش و … استفاده كرده‌اند تا به نوعي عصبانيت خودشان را از خشم مردم عليه كروبي نشان بدهند.

اين دوستان لطف كنند و به ما توضيح بدهند كه چطور وقتي يك نفر به سمت صفار هرندي كفش پرتاب مي‌كند، او مي‌شود نماينده مردم و نماينده جنبش دانشجويي و فلان و بهمان، اما معترضان به كروبي همه مي‌شوند مزدور و چماق به دست و چاقو كش و …

من مدافع چماق به دستي نيستم، اما اگر اين مردم عادي، چماق به دست هستند، به نظر من فهم شعور و بصيرت آنها، خيلي خيلي بيشتر از مدعيان فهم و شعور و ادب و روشنفكري است. همچنين فكر مي‌كنم قلم‌ به دستان مزدوري كه در برخي سايت‌هاي اينترنتي و روزنامه‌ها مشغول دروغ نويسي و شايعه پراكني هستند، تفاوت چنداني با چماق به دستان و چاقو كشان خياباني ندارند. تنها تفاوت آنها اين است كه چاقو كشان و چماق به دستان، لااقل ادعاي فهم و شعور و ادب و روشنفكري ندارند، اما قلم به دستان مزدور دارند!

مسئولان محترم سايت آينده لطف كرده‌اند و به مطلب من درباره «دروغ‌ها و شايعه‌پراكني سايت آينده» واكنش نشان داده‌اند. همان طوري كه انتظار داشتم، آينده به جاي پاسخي منطقي، درست و قانع كننده، به همان شيوه‌ي هميشگي خود دست زده و با توسل به دروغ و متهم كردن من، ناشيانه از جواب دادن به اتهامات وارده به خود طفره رفته است.

آينده با زيركي تمام سعي كرده است مرا جزو شبكه‌اي از پرونده‌سازان معرفي كند و نوشته‌ي مرا هم  مرتبط و در راستاي يكي از يادداشت‌هاي سايت منتسب به مشايي قرار دهد و به خوانندگان خود اينچنين القا كند كه نويسنده مطالب انتقادي عليه آينده از نزديكان مشايي است. غافل از آنكه اگر يك هزارم درصد در وابستگي آينده به آقازاده‌ي معروف، شك و ترديد وجود داشته باشد، در عدم وابستگي ما به آقاي مشايي اطمينان كامل وجود دارد. لطفا به نوشته‌هاي ما عليه آقاي مشايي مراجعه كنيد. (+ و + و +)

دومين اشتباه آينده اين است كه  نوشته مرا تحريف كرده و با آوردن بخش‌هايي گزینشی از مطلب من، به همان قسمت‌ها، جواب‌هايي كوتاه داده‌ است. البته اگر بشود اسم آن را جواب گذاشت! اي كاش آينده با آوردن همه مطلب و يا لااقل قرار دادن لينك نوشته من، اين فرصت را به خوانندگان خود مي‌داد كه با همه آنچه كه من درباره‌ آينده نوشته‌ام، آشنا شوند و خودشان قضاوت بكنند، نه آنكه مطلب تحريف شده‌اي را بخوانند كه خود آينده صلاح ديده است!

آينده ابتدا با عصبانيت تمام، مرا متهم كرده است كه با استفاده از بودجه سنگين بيت‌المال به فكر پرونده‌سازي عليه آنها هستم:«در ادامه این تلاش‌های مذبوحانه، گزارش مجموعه‌ای از پرونده‌سازی‌های یك شبكه كه با بودجه سنگین از بیت‌المال به مونیتورینگ و مستندسازی كل اخبار و كامنت‌های سایت آینده مشغول است، در قالب یك یادداشت منتشر شد و جالب آن‌كه بسیاری از اخباری كه به دلیل مشكل فنی اخیر، مسئولان و سایر مخاطبان سایت آینده هم به آن‌ها دسترسی ندارند، در این پرونده یافت می‌شود!»

آينده‌ي عزيز! كدام گزارش؟ هر كسي كه فقط مدتي کوتاه در دنياي خبر و اينترنت حضور داشته باشد، مي‌تواند بعد از بررسي اجمالي سايت‌هاي مختلف، نظر و ديدگاه خود را درباره نحوه انعكاس خبر و احيانا دروغ‌ها و شايعات مطرح شده در آن سايت‌ها، بنويسد. اگر من مشغول پرونده سازي و تهيه گزارش عليه شما هستم، پس چرا اين گزارش را به جاي ارسال به مسئولان مربوطه در وبلاگم منتشر مي‌كنم؟ و اگر قرار بر انتشار ‌چنين گزارشي باشد، چرا يك سايت معتبر آنرا منتشر نكند كه هم بازديد آن بيشتر از وبلاگ من است و هم تاثيرگذاري آن. اين چه گزارشي است كه حتي سايت‌هاي اصولگراي مخالف شما هم حاضر نشدند آنرا منتشر كنند و يا حتي به آن لينك بدهند؟!

ضمنا شما از كدام بودجه صحبت مي‌كنيد؟ اگر اطلاعاتي از چنين بودجه‌اي داريد، آنرا منتشر كنيد تا ما رسوا شويم و خوانندگان شما هم پرونده‌سازان و حيف و ميل كنندگان بيت المال را بشناسند. از دو حال خارج نيست. يا آنكه باز هم مثل هميشه دروغ مي‌گوييد و به جاي پاسخگويي به ديگران اتهام مي‌زنيد كه حرفي نيست و يا آنكه حقيقتا چنين مجموعه‌هايي وجود دارند و عليه شما پرونده‌سازي مي‌كنند. در آن صورت بايد پاسخ بدهيد كه شما چگونه از پرونده‌سازي آنها مطلع مي‌شويد؟! احتمالا ارتباط شما با سعيد مرتضوي در همين راستا بوده است!

همچنين من متوجه نشدم كه به چه اخباري دست پيدا كرده‌ام كه خود آينده‌اي‌ها نمي‌توانند به آن دسترسي پيدا بكنند؟ همه مواردي كه به آن اشاره كردم، در سايت آينده موجود است و من به آنها لينك داده‌ام به جز يك مطلب كه از سايتشان حذف شده؟!

آينده در ادامه پاسخ خود، از توهين من به بسيجي‌ها ناراحت شده و مي‌نويسد:«در گزارش پرونده‌سازان، در عبارتی توهین آمیز نسبت به بسیج، بسیجی را مترادف با لباس‌شخصی دانسته و … »

دلسوزي اين دايه‌هاي مهربانتر از مادر براي بسيج و بسيجي آنقدر مصنوعي و مضحك است كه هيچ عقل سليمي آنرا باور نمي‌كند. آقاي آينده! اين من نبودم كه بسيج را با لباس‌ شخصي‌ها مترادف دانستم، اين شما هستيد كه در صدد القاي اين نكته هستيد. اگر شما با اين مساله مخالفيد، پس نظرات توهين آميز عليه بسيج، پاي همان مطلب شما چكار مي‌كند؟ اين نظرات، پاي مطلبي از سايت شما عمومي شده است كه درباره لباس‌شخصي‌ها و عليه رجانيوز نوشته شده بود:

«خوب، همه بسیجی ها كه حسین فهمیده نیستند، بعضی هم حسین نفهمیده هستند! اما حساب فهمیده ها رو با نفهمیده ها یكی نكنید!»

«سلام ودرود شهیدان بر شما كادر زحمت كش سایت اینده این اراجیف را خواندم از سوز دلشان معلوم است كه شما در اطلاع رسانی موفق شده اید اینها را چه به بسیجی وبسیجی بودن تمام كارهای اینها بوی حماقت وتعفن میدهد اینها در گیر تحجر وتحیر هستند وقتی از مراجع تقلید جلو میزنند دیگه چه انتظاری میشه ازشون داشت بزركترین ضربه را بر پیكره پاك ومنزه بسیج این گروه عقب مانده فكری وذهنی وارد كرداینها چماقداران احمدی نژاد هستند و از نام پاك بسیجیان كه برهمه مردم ایران منت دارند سو استفاده میكنند»

«اقایان رجا نیوز و بسیج لطفا به منه فقیر و بیچاره هم كمك كنید در ازاش میام كمك». «آفرین به آینده ، همین روش رو ادامه بده. من خوب می دونم كه آینده ای ها بسیجیان واقعی هستن ، بسیجی واقعی امثال همت بود و باكری ، منتهی خوب می دونم كه زمانیكه بسیج ناپاك شد و آلوده ، همین آینده ای ها ازش كنار كشیدن …» «آقا اینجا چه خبره ؟ رجا نیوز شده سخنگوی سپاه !!!!! یعنی سپاه كه ضامن حفظ امنیت باید بشه ، خودش همون لباس شخصی ها هستن ؟»

آينده‌ي عزيز! اين نظرات آدم‌هايي است كه با خواندن نوشته شما درباره لباس‌ شخصي‌ها، به اين نتايج رسيده‌اند و به بسيج و بسيجي توهين كرده‌اند! مطلب من در واكنش به نوشته شما و توهين‌هاي خوانندگان شما به بسيج و بسيجي بود. شما خودتان متهميد، به ديگران تهمت مي‌زنيد؟!

البته ممكن است باز هم ادعا كنيد كه اين نظرات خوانندگان آينده است و ربطي به خود آينده ندارد. ارتباطش اينجاست كه وقتي ‌آينده مرا متهم مي‌كند كه لباس شخصي‌ها را با بسيجي‌ها يكي دانسته‌ام، چرا خودش مرتكب چنين اشتباهي شده و چرا اين نظرات را در سايت خود عمومي كرده و يا به آن واكنش نشان نداده؟ لااقل مي‌توانست نظرات را ويرايش كند. حتما مي‌پرسيد مگر آينده مي‌تواند در نظرات خوانندگان خود دست ببرد و يا آنرا ويرايش كند؟ بله. آينده وقتي دلش نمي خواهد كه برخي نظرات توهين آميز را حذف كند، معمولا آنها را ويرايش مي كند! بدين ترتيب كه بعضي اوقات توهين‌هاي برخي خوانندگان را با سه تا نقطه عمومي مي‌كند تا به نوعي حرف دل آينده را هم بزند! به عنوان مثال به نظرات زير توجه كنيد:

« این كركسهای ذوب شده در … بهتر است به لاشخوری خود ادامه دهند و در سیاست وارد نشوند !!» «… تو حزبتون (تمام اصولگرایان من الان الی قیام یوم الدین) از طرف یك بسیجی سبز»

اين نقطه‌چين‌ها در نظرات توهين آميز بالا، مساله‌اي را حل نمي‌كند. نكته جالب اينجاست كه آينده‌اي‌ها وقت خواندن و ويرايش چنين نظراتي را دارند، اما بعضي وقت‌ها ادعا مي‌كنند كه ما نمي توانيم نظرات را كنترل كنيم و لذا بطور اشتباهي عمومي مي‌شوند!

در ادامه، آينده به برخي از نكات مطلب من واكنش نشان داده و بخش های زيادي را هم بدون پاسخ گذاشته است. بنابراين نتيجه مي‌گيريم كه آينده‌اي‌ها هر كجا پاسخي به نوشته من نداده‌اند، اتهامات خودشان را  قبول کرده‌‌‌اند. يعني قبول دارند كه در سايتشان به امام و انقلاب و رهبري توهين مي‌شود! قبول دارند كه ولايت پذيري‌شان جالب و خنده‌دار است! قبول دارند كه ملاك و معيارشان در برخورد با ديگران، بر اساس دوستي و دشمني آنها با احمدي‌نژاد است. تا جايي كه حتي از ديدن پرچم ايران هم در گوشه تلويزيون حالشان خراب مي‌شود! قبول دارند كه در انتخاب تيترهاي وارونه تبحر خاصي دارند. قبول دارند كه با سعيد مرتضوي ارتباط داشته‌اند. ارتباط با رييس دفتر علي لاريجاني را هم قبول دارند. البته نفس ارتباط با آقاي لاريجاني و يا اعضاي دفتر وي اشكالي ندارد، اما شايد اين ارتباط به تدريج به حسادت‌هاي جناحي تبديل شود و بهانه‌اي باشد براي تخريب و شايعه پراكني و دروغ نويسي عليه سعيد جليلي در پرونده هسته‌اي كشور!

پاسخ‌هاي يك خطي  آينده به نوشته من

آينده به مطلب من درباره شايعات مربوط به ديدار هاشمي رفسنجاني با رهبر انقلاب اشاره كرده و در پاسخ نوشته است: «این در حالی است كه خبر مذكور كاملاً صحیح و دقیق بوده است.»

البته با اين جواب يك خطي، واقعيات و دروغ‌هاي آنها از بين نمي‌رود. بهتر است دوباره به اين دروغ بزرگ آينده در روزهاي انتخابات برگرديم. ماجرا از اين قرار است كه بعد از نامه سرگشاده آقاي هاشمي رفسنجاني به رهبر انقلاب، اين خبر منتشر مي‌شود كه:«شب گذشته و تنها چند ساعت پس از انتشار نامه هاشمی رفسنجانی به رهبر انقلاب، وی با آیت‌الله خامنه‌ای دیدار کرده است. بنابر اظهار یک منبع آگاه پس از این دیدار، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با ابراز خرسندی و رضایت کامل از گفتگوهای انجام شده، اظهار داشت: «این دیدار یکی از دیدارهای کارساز من با رهبری معظم انقلاب بوده است»

نحوه انعكاس اين خبر به گونه‌اي بود كه مي‌خواست ديدار عادي و هفتگي آقاي هاشمي رفسنجاني را با رهبر انقلاب به نامه‌ي سرگشاده‌ي وي به رهبري مربوط كند! نامه‌اي كه در اعتراض به مناظره احمدي‌نژاد نوشته شده بود. نتيجه اين ديدار هم طبق گفته اين منبع آگاه رضايت‌بخش اعلام شد!

يك روز مانده به انتخابات پيامك‌هايي از سوي مخالفان احمدي‌نژاد منتشر شد كه از آخرين تلاش‌هاي آنها براي تاثير بر نتيجه انتخابات حكايت داشت. پيامك‌هايي با اين عنوان كه «رهبر انقلاب در ديدار هاشمي رفسنجاني به وي گفته است: مردم در مرحله‌ای هستند که باید خودشان معروف را از منکر تشخیص بدهند، امید است مردم با رای خود جواب دروغگویان و کسانی که به سرمایه های نظام توهین کردن را بدهند!!»

اين پيامك را بگذاريد كنار آن خبر قبلي كه مدعي شده بود اين ديدار يكي از ديدارهاي كارساز هاشمي رفسنجاني با رهبري بود! چه نتيجه‌اي ميگيريد؟ به هرحال بايد حرفي بين رهبر انقلاب و هاشمي رد وبدل شده باشد كه به آن نامه سرگشاده مربوط باشد. اما خوشبختانه سايت دفتر رهبر انقلاب اين خبر، اين شايعه و اين پيامك را تكذيب كرد و گفت «هیچگونه پاسخ شفاهی یا كتبی به این نامه از سوی معظم له داده نشده است»

اين تكذيبيه موجب خشم و عصبانيت شديد سايت آينده شد:«بنابر گزارش خبرنگار آینده این رسانه ها (فارس و رجا) ابتدا شایعاتی درباره پاسخ رهبری انقلاب به نامه آیت الله هاشمی تولید كرده و سپس به نقل از فردی نامعلوم در روابط عمومی دفتر رهبری آن را تكذیب كردند؟؟!! این در حالیست كه بنا بر اطلاعات موثق اصولا قرار بر ارائه پاسخی به آیت الله هاشمی قبل از انتخابات نبوده است. بنابر برخی اخبار، سیمای جمهوری اسلامی نیز مرتبا تكذیبه مذكور را زیرنویس كرده و سایت رهبری نیز آن را نمایش داده است در حالیكه خبر ارسال اصل نامه كه در مطبوعات و خبرگزاریها منتشر شد، در صداوسیما بایكوت شد و تاكنون تكذیب رسمی یك شایعه كه توسط هیچ رسانه داخلی و خارجی منتشر نشده توسط روابط عمومی دفتر رهبری بی‌سابقه بوده است!!»

تناقضات سايت آينده اينجاست كه خودشان ابتدا خبر ديدار هاشمي با رهبري و رضايت وي را از اين ديدار منتشر كرده و در صدد القاي اين نكته بودند كه در اين ديدار حرف‌هايي رد و بدل شده و هاشمي هم از نتايج آن راضي شده است، اما بعد از تكذيبيه دفتر رهبري، آينده عصباني مي‌شود و مي‌نويسد اصلا قرار نبوده پاسخي داده شود، چرا دفتر رهبري آن را تكذيب كرده است؟! البته سايت آينده فرداي آنروز وقتي مي‌بيند اين تكذيبيه براي آنها گران تمام شده، باز هم تغيير جهت مي‌دهد و به نقل از سايت آفتاب، آن را تكذيبيه عليه احمدي‌نژاد تعبير مي كند و كل ماجرا را تغییر می دهد و تيتر مي‌زند: شكست پروژه جعل نظر رهبري در شب انتخابات! (البته اين خبر، هم اكنون در اين سايت موجود نيست و حذف شده است!)

همين دروغ‌ها و همين تناقضات در پاسخ آينده به من هم وجود دارد:«ظاهراً پرونده‌سازان در این بخش از گزارش دچار كمبود حافظه شده و پروژه عملیات روانی خود را كه هدف آن القای حمایت رهبر انقلاب از دكتر احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری بوده، را متوجه سایت آینده كنند.»

آينده‌ي عزيز! ظاهرا و باطنا شما خودتان را به فراموشي زده‌ايد. چرا كه اصلا خبري از القاي حمايت رهبري از احمدي نژاد نبود، شما به دنبال القاي حمايت رهبري از هاشمي و مخالفت رهبري با احمدي‌نژاد بوديد كه شكست خورديد!  ضمنا شما هنوز هم علت ناراحتي خود را از تكذيبيه‌ي دفتر رهبري به شايعات بيان نكرديد؟ بالاخره ما نفهميديم كه شما چه كاره دفتر رهبري هستيد كه براي مسئولان آن تعيين تكليف مي‌كنيد كه چرا به يك شايعه پاسخ داده‌اند؟ البته خود شما يك روز بعد از اين عصبانيت، از پاسخ دفتر رهبري به اين شايعه اظهار خوشحالي كرديد! بالاخره ما نفهميديم تكذيب يك شايعه خوب است يا بد؟!‌ ظاهرا در اين مورد خاص شما دچار كمبود شديد حافظه شده‌ايد نه ما!

شايعات درباره مراجع:

من در مطلب خود، به مواردي از شايعات مربوط به مراجع و علما در سايت آينده اشاره كرده و نوشته بودم كه هدف آينده از اين كار القاي تقابل ميان علما با نظام و رهبري است. آينده در پاسخ به اين قسمت، باز هم دست به تحريف مي‌زند و مي‌نويسد:«گاف دیگر پرونده‌سازان این است كه خبرهایی در خصوص مهاجرت مراجع به نجف یا دعوت مراجع از آیت‌ا… سیستانی اساساً در سایت «آینده» منتشر نشده است.»

گاف آينده اينجاست كه با حذف قسمتي از مطلب من، يك دروغ را به من نسبت داده. من نوشته بودم:«البته در اين زمينه سايت‌هايي چون شيعه نيوز و شيعه آنلاين هم به همراه سايت آينده نقش زيادي در به راه اندازي چنين شايعاتي داشته‌اند. شايعاتي از قبيل مهاجرت مراجع قم به نجف و يا دعوت مراجع قم از آيت الله سيستاني براي مهاجرت به ايران!» منظورم اين بود كه آينده در انجام رسالت خود برای شايعه‌پراكني تنها نيست، و به دو مورد از شايعات دو سايت ديگر هم اشاره كردم، اما آينده با حذف اسم دو سايت شيعه آنلاين و شيعه نيوز، دست به تحريف مطلب من مي‌زند و نتيجه دلخواه خود را مي‌گيرد!

و جالب اينكه كمترين اشاره‌اي هم به ايراد‌هاي مطرح شده توسط من نمي‌كند و پاسخ نمي‌دهد كه چرا خبرها و بيانات و حمايت‌هاي صريح و آشكار و قاطع مراجع عظام تقليد از نظام و انقلاب و رهبري، در آينده سانسور مي‌‌شود؟ درباره رسول جعفريان هم بدون آنكه پاسخ بدهد چرا مخالفت مراجع با دولت را به مخالفت آنها با نظام و انقلاب و رهبري تعبير مي‌كند، دو لينك از سخنان اخير مراجع با فراكسيون روحانيون مجلس را قرار داده كه ربطي به نوشته من ندارد!

اين رفتار آينده، درباره سخنان آيت الله جوادي آملي هم تكرار مي‌شود. آينده باز هم دست به تحريف نوشته‌ام مي‌زند و بخشي را حذف و به بخش ديگر آن اشاره مي‌كند. آينده بدون پاسخ به اينكه چرا حمايت صريح آيت الله جوادي آملي را از نظام و رهبري در خطبه‌هاي نماز جمعه قم و ديدار با دانشجويان سانسور مي‌كند، به تيتر كيهان اشاره مي‌كند و مي‌نويسد كه آن تيتر كيهان تحريف شده بود!

آينده‌ي گرامي! مگر شما هميشه منتظر كيهان و فارس و رجا هستيد و تيتر خودتان را از نوشته‌هاي آنها انتخاب مي‌كنيد؟ شما چكار به خبر كيهان داريد؟ اصلا فرض كنيد كيهان خبر مذكور را تحريف كرده است، شما چرا اصل سخنان آيت الله جوادي آملي را منعكس نكرديد؟ چرا سخنان آيت الله جوادي آملي را هر وقت كه به مذاق‌تان خوش نمي‌آيد، سانسور مي‌كنيد؟ بالاخره آيا آيت الله جوادي آملي در نماز جمعه قم خطبه خوانده يا نه؟ چرا آن خطبه‌ها را سانسور كرديد؟ آيا آيت الله جوادي املي در جمع دانشجويان و طلاب سخنراني كرده يا نه؟ آيا آيت الله جوادي آملي حرف‌هايي درباره مرض سياسي بعضي افراد زدند يا نه؟ چرا سانسور كرديد؟ شما لطف مي‌كرديد و اصل سخنان ايشان را در ديدار با دانشجويان منعكس مي‌كرديد و به جاي تيتر كيهان، تيتر خودتان را مي‌زديد!

ضمنا ذوق زدگي شما از توضيحات دفتر آيت الله جوادي آملي هم، خيلي جالب و خنده دار بود. اولا توضيحات دفتر آيت الله جوادي آملي اصلاحيه بود نه تكذيبيه. چيزي تكذيب نشد. در اين اصلاحيه به تفاوت حكم فقهي و عرفاني و حقوقي اشاره شده است. منظور آنكه ممكن است فقيهي درباره مساله‌اي حكمي صادر كند و يا حرفي بزند، اما برخورد با آن مساله ربطي به فقيه نداشته باشد و به دستگاه‌هاي مسئول مربوط باشد. اما شما حتي همان اصلاحيه را هم تحريف كرديد و برداشت‌هاي خودتان را لابلاي متن خبر و اصلاحيه دفتر آيت‌الله جوادي آملي نوشتيد!

براي درك بيشتر اين مساله لطف كنيد و به كتاب «شريعت در آينه معرفت» تاليف آيت الله جوادي آملي مراجعه كنيد كه در نقد نظريه قبض و بسط شريعت آقاي سروش نوشته شده است. در مقدمه اين كتاب هم دقيقا عباراتي مانند اين اصلاحيه وجود دارد كه نشان از خط مشي علامه جوادي آملي در برخورد با جريانات و افراد مختلف دارد. در اين مقدمه آمده است «در متن كتاب به تفصيل روشن خواهد شد كه لوازم اين تئوري با بسياري از مسلمات و ضروريات انديشه و باور ديني سر ستيز و ناسازگاري دارد»

اما در توضيح اين قسمت مي‌خوانيم«تحليل فوق نظر به فرد و يا افراد خاص ندارد بلكه ناظر به انديشه‌هاي مختلف و جريان‌هاي فكري مربوط به آنهاست و به همين دليل اگر حكم به ناسازگاري تئوري قبض و بسط با مسلمات و ضروريات انديشه و باور ديني مي‌شود، اين حكم در همان مدار انديشه باقي مي‌ماند و از انديشه به فرد و يا افرادي كه حامل و ناقل آن هستند به سهولت گذر نمي‌كند… تسامح فقهي درباره ناقل و قائل هيچگاه مجوز تسامح عقلي در برابر قول نيست. زيرا اگر در برابر قولي كه ناسازگار با انديشه و باور ديني است تسامح شود، دير يا زود هستي و وجود قائل و ناقل را تسخير مي‌كند.»

اين يك مساله واضح است كه آيت الله جوادي آملي در مقام يك فقيه و يك حكيم، به يك مساله اشاره مي‌كنند و كاري به مسائل قضايي و سياسي پيرامون آن ندارند. اصلاحيه دفتر ايشان هم دقيقا به همين معنا است، اما آينده با تحريف همان اصلاحيه، غش مي‌كند!

اما قسمت آخر پاسخ آينده. واقعا خيلي خوشحالم كه مطلب من علي‌رغم همه اتهاماتي كه درباره دروغ‌هاي آينده به آنها نسبت داده بودم، باعث ناراحتي و رنجش خاطر عزيزان سايت آينده نشد و برعكس، باعث ادخال سرور آنها شده است!

البته همين جا لازم است از مسئولان محترم سايت آينده و مخصوصا از آقاي فواد صادقي بخاطر اشتباهي كه در مطلب قبلي مرتكب شده‌ام، معذرت خواهي بكنم. من در آن مطلب به اشتباه نوشته بودم كه «فواد صادقی در جریان حوادث بعد از انتخابات به علت نقش سایت آینده در تحریك اغتشاش گران، بازداشت شد كه بعد از دستگیری بلافاصله به همه اشتباهات خود اعتراف كرد و همه برگه‌های بازجویی را چشم بسته امضا كرد و با ابراز ندامت شدید از رفتار خود، تعهد داد كه در آینده آنها را جبران كند. وی پس از این تعهدات آزاد شد.»

الان كه به نوشته قبلي خودم نگاه مي‌كنم، مي‌بينم امكان ندارد كسي با چشمان بسته، برگه‌هاي بازجويي را امضا كند. همين جا اشتباهم را تصحيح مي‌كنم و به اين صورت مي‌نويسم كه آقاي فواد صادقي با چشمان كاملا باز همه برگه‌هاي اعتراف خود را امضا كرده بود تا هر چه زودتر از بازداشت به درآيد و به اقدامات خود بطور حساب شده ادامه بدهد. اين را خود او بهتر از هركسي مي‌داند!

در پايان لازم است يادآوري كنم كه بهترين نمونه براي اثبات دغل بازي و شيوه‌هاي تحريف و سانسور اخبار در آينده، همين نحوه انعكاس نوشته من در اين سايت است. چرا كه آنها مطابق سياست هميشگي سايت خود عادت دارند كه با انعكاس وارونه خبر و انتخاب يك تيتر عجيب، كل ماجرا را به نحو ديگري منعكس كنند.

اي كاش مسئولان  سايت آينده، به جاي جواب‌هاي يك خطي و كوتاه، زحمت مي‌كشيدند و جوابي قانع كننده به موارد مطرح شده مي‌دادند و بقيه بخش‌ها را هم بدون پاسخ رها نمي‌كردند. به هر حال اين سوال براي من و بسياري ديگر از خوانندگان وجود دارد كه چطور سايت‌هايي چون پارلمان نيوز و ياري نيوز و نوروز و … فيلتر مي‌شوند و بعد از ما‌هها هنوز هم در دسترس نيستند، اما آينده يك هفته فيلتر مي‌شود و فورا همه چيز به خير و خوشي تمام ‌مي‌شود! اين چه روابط پشت پرده‌اي است كه تا اين اندازه دست آدم را براي تخلف و دروغ نوشتن باز مي‌گذارد؟ البته لازم به يادآوري است كه در اين ميدان، آدم‌هايي چون فواد صادقي تنها به عنوان يك واسطه و عنصر دست چندم شناخته مي‌شوند، سران پشت پرده اين جريان مخوف، ديگران هستند!

Posted in اينترنت, جامعه, سياست Tagged: فواد صادقي, آينده, آيت الله جوادي آملي, انتخابات رياست جمهوري, احمدي نژاد, اصلاحات, رسول جعفريان, سعيد مرتضوي, علي لاريجاني ]]> http://ahestan.wordpress.com/2009/10/24/ayande/feed/ 39 اميد حسيني ayande2 http://ahestan.wordpress.com/2009/10/24/ayande/